Rubrieke – Bladsy 38

Leon Lemmer: Moeder Teresa ‘n heilige?

Volgens ‘n aankondiging deur die Rooms-Katolieke Kerk op 17 deser gaan Moeder Teresa (Anjezë Gonxhe Bojaxhiu, 1910-1997) tot heilige verklaar word. Haar ouers was Rooms-Katolieke Albaniërs. Sy het in 1928 van haar geboorteland Macedonië na Ierland gegaan om Engels te leer. In 1929 is sy na Indië, waar sy in 1948 in Kolkata begin het met haar werk onder die armes; “the poorest of the poor” soos ANC-ministers graag sê terwyl hulle hulle in hulle (onverdiende) rykdom verlustig. Teresa het na beraming meer as $100 miljoen aan donasies ingesamel, waarvan slegs sowat 5 tot 7% vir armsorg gebruik is. Die res het in die geldkoffer van die Kerk beland. Sy het lyding as ‘n gawe en armoede as ‘n seën beskou. Dit het vir haar eerder om evangeliserende diens aan die Kerk, bv bekering, as om armoedeverligting gegaan. Sy was skepties oor haar geloof asook oor haar eie saligheid en het die werklike bestaan van God en menssiele bevraagteken. Dit blyk veral uit haar briewe. Sy het die Nobelvredesprys (1979) ontvang en ook talle eredoktorsgrade. Tans funksioneer haar organisasie, Missionaries of Charity, in meer as ‘n honderd lande (Wikipedia).

Om tot heilige verklaar te word, moet daar minstens twee wonderwerke aan so ‘n persoon toegeskryf kan word. Die Kerk het dit enersyds gevind in iemand in Indië wat glo deur Teresa van ‘n ingewandegewas genees is en andersyds in iemand in Brasilië wat sy glo van ‘n breinvirus genees het (Die Burger, 19 deser, p 11). Ek wil nie onnodig sinies wees nie, maar dit is opvallend dat dit by geloofsgenesing (altyd) gaan om ‘n onsigbare interne kwaal wat skielik spoorloos verdwyn. Hoekom nooit iemand se af arm of been laat aangroei nie? Is dit nie dalk dat die Kerk desperaat na redes gesoek het om Teresa heilig te verklaar omdat sy bv so baie geld vir die Kerk ingesamel het nie? Assosiasie met ‘n bekende of glanspersoonlikheid verleen ook publisiteit en aktualiteit aan die Kerk. In sy 1995-boek (bron hier onder, Kindle 638) verskaf Christopher Hitchens twee (ander) redes: “The fundamentalist faction within the Vatican has found her useful in two ways – first as an advertisement for the good works of the Church to non-Catholics, and second as a potent instrument of moral suasion within the ranks of the existing faithful. She has missed no opportunity to restate elementary dogmas.”

Christopher Hitchens (1949-2011) vertel dat Malcolm Muggeridge (1903-1990) Teresa in 1969 wêreldbekend laat word het nadat hy ‘n dokumentêre rolprent van haar en haar werk vir die BBC gemaak het. ‘n Nuwe soort film is vir die video-opnames,wat in ‘n donker gebou gemaak is, gebruik. Die beelde was bo verwagting duidelik. Muggeridge het dit “the first authentic photographic miracle” genoem, pleks van die resultaat bloot aan die beter soort film toe te skryf. Die bogenoemde Indiese vrou wat volgens die Kerk danksy Teresa wonderbaarlik herstel het, het volgens die dokters wat haar behandel het, asook haar man, “been cured by ordinary, regular medical treatment” (God is not great, 2007, p 145-7).

Ek is geneig om te glo wat Hitchens in die vorige paragraaf geskryf het. Hy kon uitstekend formuleer en bekwame joernalistieke ondersoekwerk doen, maar hy het as eertydse kommunis geen begrip vir die situasie van blanke Suid-Afrikaners gehad nie. Hy skryf bv hoogs oordrewe van die “most hateful dictatorship of the twentieth century: the vile system of apartheid in South Africa” (251). ‘n Mens kan vra: Erger as die bewind van Adolf Hitler, Joseph Stalin en Mao Zedong? “Racism is totalitarian by definition: it marks the victim in perpetuity and denies him, or her, the right to even a rag of dinity or privacy.” Afrikaners “created a backward and despotic state, in which the rights of all other peoples were abolished and in which eventually the survival of Afrikaners themselves was threatened by corruption, chaos, and brutality.” Hoe bewerkstellig ‘n mens ‘n situasie wat bv minder korrup is? “It is to the credit of … the African National Congress that South African society was saved from complete barbarism and implosion” (251-252).

Let op hoe onakkuraat gaan Hitchens met die Soweto-skoolopstand van 1976 om: “Many people forget that the Soweto revolt in the 1980s [!], which ultimately spelled apartheid’s downfall, exploded after the Nationalist regime made the medium of school instruction exclusively [!] Afrikaans, banning the classroom use of English, along with Xhosa and Zulu” (Arguably, 2012, p 103). “It was Lord Carrington who (just before Nelson Mandela was released from prison) proposed that South Africa be split into a white Afrikaner reservation, a Zulu area, and a free-for-all among various other peoples” (484-485). Dit is te betwyfel of Carrington (gebore in 1919 – die blikskottel/vabond lewe nog) werklik so gaaf sou wees om aan Afrikaners (of blankes) ‘n eie staat te gun.

Hitchens het ‘n polemiese boek spesifiek oor Moeder Teresa gepubliseer, al kan die substansiële inhoud myns insiens kwalik meer as ‘n artikel regverdig: The missionary position: Mother Teresa in theory and practice (London: Atlantic Books, 1995/2012, 130p; Amazon Kindle $13,67). Die doel met die teks was om Teresa se reputasie ingevolge haar handelinge en woorde te beoordeel (Kindle 67). Soos gebruiklik is Hitchens geneig om soms te oordryf, maar die nie-heiligheid van Teresa kan kwalik betwyfel word. Hy noem haar ‘n “thieving, fanatical Albanian dwarf” (63). In sy voorwoord beskryf Thomas Mallon die boek, nogeens oordrewe, as “a modest, rational inquiry, a calm lifting of the veil that drapes its sacred subject” (67).

Die kernteksvers waarom dit gaan, is: “Julle het tog altyd armes by julle” (Markus 14:7) of “Die armes het julle tog altyd by julle” (Johannes 12:8). Armoede is deel van die werklikheid, maar dit is seker verkeerd om dit as ‘n bate te beskou en jou vir die behoud daarvan te beywer asof dit waardevol is. Teresa het gesê: “I think it is very beautiful for the poor to accept their lot, to share it with the passion of Christ. I think the world is being much helped by the suffering of the poor people” (247). “Mother Teresa has a theory of poverty, which is also a theory of submission and gratitude” (289). Sy het armoede en lyding tot gewenste elemente verhef en daaraan kultusstatus probeer gee pleks van sowel armoede as lyding te bestry. Hitchens skryf van haar “preference for spreading the money thin and for devoting it to religious and missionary work rather than the sustained relief of deprivation” (718).

Maar hoe armoediger en ellendiger die indruk was wat haar werksaamhede gewek het, des te meer het die donasies ingestroom. “If Mother Teresa is the adored object of many credulous and uncritical observers, then the blame is not hers, or hers alone” (297). Die skenkers “reckon that they obtain some benefit from their supposed generosity in the form of virtue-by-association” (722). “The true address of the missionary is to the self-satisfaction of the sponsor and donor, and not to the needs of the downtrodden” (580). Sy het gesê: “We cannot work for the rich; neither can we accept any money for the work we do. Ours has to be a free service, and to the poor” (677). Haar opmerking verdoesel die ontvangs van talle donasies afkomstig van ryk mense en vermoënde instansies.

Erger, daar is die geval van die bedrieër Charles Keating. Hy het $1¼ miljoen aan Teresa geskenk (734). Tydens sy verhoor het sy begenadiging vir hom bepleit (739). Nadat Keating veroordeel is, het Paul Turley, die adjunk-distriksadvokaat, vertoë tot Teresa gerig om Keating se donasie terug te gee sodat die geld aan die regmatige eienaars terugbesorg kon word (756): “I submit that Jesus would promptly and unhesitatingly return the stolen property to its rightful owners. You should do the same. You have been given money by Mr Keating that he has been convicted of stealing by fraud. Do not permit him the ‘indulgence’ he desires. Do not keep the money. Return it to those who worked for it and earned it!” (774). “Mr Turley has received no reply to his letter” (778).

Teresa het die klem op bekering geplaas en nie op die verligting van armoede en lyding nie. Hier moet in gedagte gehou word dat haar bedrywighede aanvanklik tot Indië, ‘n oorwegend Hindoe- en Moslem-land, beperk was. Haar evangelisasie het teen die religieuse hoofstrome ingedruis. “Mother Teresa has never pretended that her work is anything but a fundamentalist religious campaign” (428). “For Mother, it was the spiritual well-being of the poor that mattered most” (558). Verdere onvanpastheid was haar religieuse oortuiging dat egskeiding, geboortebeperking en aborsie sonde is. Sy het hierdie Rooms-Katolieke leerstellings verkondig in ‘n land waar oorbevolking groot armoede en baie ander ellendes veroorsaak. Muggeridge het aan haar gevra: “So you wouldn’t agree with people who say there are too many children in India?” Teresa: “I do not agree because God always provides. He provides for the flowers and the birds, for everything in the world that he has created. And those little children are his life. There can never be enough” (408). Haar antwoord verduidelik nie waarom daar bv hongersnood is en waarom sowel diere as mense as gevolg daarvan ly en sterf nie.

Die redakteur van die mediese vaktydskrif The Lancet, Robin Fox, het Teresa se werkplaas in Kolkatta in 1994 besoek en bevind dat min gedoen word om siekes se kwale te diagnoseer en dat sterk pynstillers, soos morfien, glad nie gebruik word nie. Daar was “neglect of what is commonly understood as proper medicine or care” (470). ‘n Ander waarnemer was geskok om op te let dat spuitnaalde hergebruik word sonder dat hulle vooraf gesteriliseer word (479). Antibiotikums word nie gebruik nie en pasiënte word nie vir noodsaaklike operasies na hospitale verwys nie (486). “The point is not the honest relief of suffering but the promulgation of a cult based on death and suffering and subjection” (493). Die helpers”were forced to plead poverty, thus manipulating generous, credulous people and enterprises into giving more goods, services and cash” (548). “The flood of donations was considered to be a sign of God’s approval of Mother Teresa’s congregation” (552).

“Mother Teresa (who herself, it should be noted, has checked into some of the finest and costliest clinics and hospitals in the West during her bouts with heart trouble and old age) once gave this game [kyk vorige paragraaf] away in a filmed interview. She described a person who was in the last agonies of cancer and suffering unbearable pain. With a smile, Mother Teresa told the camera what she told this terminal patient: ‘You are suffering like Christ on the cross. So Jesus must be kissing you.’ Unconscious of the account to which this irony might be charged, she then told of the sufferer’s reply: ‘Then please tell him to stop kissing me'” (493).

Muggeridge het in 1969 ‘n positiewe voorstelling van Teresa se werk in sy dokumentêre televisieprogram, Something beautiful for God, aangebied. Op grond van sy navorsing en besoek aan Kolkatta het Hitchens in 1994 genoodsaak gevoel om ‘n negatiewe beeld van Teresa se bedrywighede in sy televisieprogram, Hell’s Angel, voor te hou. Van Teresa se vrywillers het daarna na vore getree met eerstehandse inligting, bv dat kroniese siekes en sterwendes nie toegelaat word om te rook of te drink of televisie te kyk of selfs besoekers te ontvang nie (505). ‘n Ander helper vertel dat so baie tamaties aan hulle geskenk is dat hulle daarvan vir latere gebruik ingelê het. “When Mother came to visit and saw the canned tomatoes, she was very displeased. Missionaries of Charity do not store things but must rely only on God’s providence” (527).

‘n Drie-verdieping, gemeubileerde gebou is aan Teresa se onderneming geskenk. Die plek is egter voor ingebruikneming van sy meubels en matte gestroop sodat dit ‘n armoedige indruk kon wek. “The beautifully constructed house was made to conform to a way of life intended to help the sisters become holy. Large sitting rooms were turned into dormitories where beds were crowded together … The heat remained off all winter in this exceedingly damp house” (533). In Bronx, New York City, is ‘n verlate gebou deur die stadsraad teen $1 aan Missionaries of Charity verkoop. “Government regulations required that an elevator be installed for the use of the disabled. Mother Teresa would not allow an elevator. The city offered to pay for the elevator. Its offer was refused. After all the negotiations and plans, the project for the poor was abandoned because an elevator for the handicapped was unacceptable” (538).

Wat Hitchens oor Moeder Teresa geskryf het, is nie vergesog nie. Lees gerus die resensies van hierdie boek in Amazon se Kindle-katalogus. Wat kan ‘n mens hieruit aflei? ‘n Mening wat algemeen gehuldig word, is nie noodwendig korrek nie. Daar was ‘n tyd toe die meerderheid mense gedink het die aarde is plat. Die meerderheid het verkeerd gehad. Die populêre beeld van Moeder Teresa is dié van ‘n heilige en die Rooms-Katolieke Kerk gaan hierdie siening groter stukrag gee deur haar amptelik tot heilige te verklaar. In werklikheid sal dit haar geensins meer heilig maak of haar nalatenskap verbeter nie.

Die geval Moeder Teresa behoort ons skepties te maak oor bv gefabriseerde ikone wat aan ons voorgehou word as bv moreel voortreflik. Dit maak nie saak hoeveel standbeelde vir so iemand opgerig word, op hoeveel geldnote en seëls sy afbeelding verskyn, hoeveel woongebiede, strate, parke, geboue, instansies, ens, na hom vernoem word, hoeveel eredoktorsgrade, asook die Nobel-vredesprys, aan hom toegeken is nie. Wat nodig is, is om na te gaan wat so ‘n mens gedoen het. Het hy nie-gewelddadig en misdaadvry gelewe? Het hy ordentlike, beskaafde standaarde gehandhaaf? Was hy sy lewe lank ‘n voorbeeldige mens, bv ‘n goeie eggenoot vir sy vrou en ‘n goeie pa vir sy kinders? Kon op sy woord vertrou word? Vorm ‘n eie opinie na so ‘n ondersoek. Dan weet jy of hy werklik ‘n messias/verlosser was wat ons na ‘n Kanaän/utopie vry van bv kommunisme, misdaad en geweld gelei het.

Kersfees is ‘n tyd wat met heiliges geassosieer word. Maar daar is ook nie-heiliges. “So het Ek dan heilige vorste ontheilig” (Jesaja 43:28) en “Ek het baie van die heiliges in gevangenisse opgesluit” (Handelinge 26:10).

Leon Lemmer: Universiteit Stellenbosch: Hanskakiebedrywighede

“Hanskakie” is ‘n “minagtende benaming vir ‘n Afrikaner wat gedurende die Tweede Vryheidsoorlog [1899-1902] na die Britse kant oorgeloop het” (HAT). Die voor die hand liggende vraag is: Is so iemand werklik ‘n Afrikaner of bloot ‘n Afrikaanssprekende? Die term “hanskakie” is egter ook toepaslik op ons huidige situasie waar Afrikaanssprekendes die leiding in die bevordering van Engels en die benadeling van sowel Afrikaans as Afrikaners neem. In universiteitsverband beteken hierdie beheptheid met Engels deesdae veral die bevordering van swart belange, wat in die praktyk sekerlik ten koste van blanke belange geskied. Die pro-Engelsveldtog is deel van pogings ter massaverswelging van Afrikaners; die afdwinging van die wil van die meerderheid.

Die verwysing na die Tweede Vryheidsoorlog is ook verouderd. Volgens die ANC het hy plaaslik die eintlike bevrydingstryd met sy terrorisme gevoer. Dit kan dus nie sommer maar net die Derde Vryheidsoorlog genoem word nie. Die benaming “Anglo-Boere-oorlog” is ook nie goed genoeg nie, want dan lyk dit asof net die Britte en die Boere oorlog gevoer het. Die swartes se aandeel, hoofsaaklik ter ondersteuning van die Britte, moet glo ook erkenning kry. Vandaar die jongste voorkeurbenaming, Suid-Afrikaanse Oorlog, met as ironie dat Suid-Afrika eers sedert 1910 staatkundig bestaan. Die populêre beeld wat plaaslik van die Britte en Engels gefabriseer word, is dié van onverdunde voortreflikheid. Maar daardie voorbeeldige Britte praat by voorkeur van die Boer War.

Die aanleiding vir my skrywe is Sandra Liebenberg en AJ van der Walt se artikel, “Afrikaans ‘verdien nie spesiale behandeling'” (Netwerk24, 22 deser; ook Die Burger, p 13.). Albei outeurs het eerbare Afrikanervanne. Maar as ‘n kleinseun van Hendrik Verwoerd dit sy missie maak om hom van Afrikaners te distansieer, is dit moontlik dat Liebenbergs en Van der Walts dieselfde kan doen. “Prof Sandra Liebenberg beklee die HF Oppenheimer-leerstoel in menseregte aan die US en prof AJ van der Walt is ‘n professor aan die US se regsfakulteit. Hierdie artikel het op theconversation.com verskyn.” ‘n Vraag wat gevra kan word, is: Waarom het Die Burger dit nodig geag om hierdie teks te herpubliseer? Om verskillende menings oor hierdie saak te belig, is nie ‘n geldige antwoord nie, want Die Burger sal myns insiens deesdae nooit ‘n sterk pleidooi ten gunste van Afrikaans en/of Afrikaners, soos dié op Praag, (her)publiseer nie.

“Die behoefte aan onderrig in en deur Afrikaans/Hollands was trouens die vernaamste enkele rede om ‘n universiteit op Stellenbosch tot stand te bring. In hierdie betekenisvolle jare het ook Die Burger om dieselfde rede as die universiteit op Stellenbosch tot stand gekom” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 7). Vanjaar is dit ‘n eeu gelede dat Jannie Marais* dood is. Die bemakings in sy testament het die ontstaan van die US in 1918 moontlik gemaak. Die Burger het in 1915 met publikasie begin, weereens danksy Marais se vrygewigheid. Sowel die US as Die Burger het egter juis vanjaar uitgemunt in hulle anti-Afrikaansgesindheid. Die aanloop hiertoe het jare gelede begin.

[* Sover ek weet het niemand aan die US vanjaar ‘n poging aangewend om die amptelike en openlike miskenning van Marais se stigtingsvoorwaarde (dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie) te regverdig nie; bv nie hierdie twee wetsgeleerde outeurs nie, ook nie Wim de Villiers nie en ook nie die kampusgewete en etiekkolos Anton van Niekerk nie. As ‘n mens met oorgawe en onkrities in die dampkring van die ANC, wat homself graag as moreel voortreflik voordoen, beweeg, hoef ‘n mens jou skynbaar nie te verknies oor ‘n ernstige etiese kwessie soos hierdie een nie. Marais is dood en die lewende oortreders ignoreer gerieflikheidshalwe ‘n probleem wat met ouwêreldse ordentlikheid aangespreek behoort te word.]

Die ondergang van Afrikaans aan die US het daadwerklik ‘n aanvang geneem met die aanstelling van Chris Bink as rektor (2002-2007). Pleks van ‘n Afrikaanse universiteit te wees, het die US “‘n meertalige universiteit wat Afrikaans bevorder” geword (8). Die US-konvokasie het tevergeefs daarop aangedring dat die US eerder “‘n Afrikaanse universiteit wat meertaligheid bevorder” moet wees (86). Eintlik sou die beste gewees het as daar nooit met Engelse onderrig begin is nie. Die Engelssprekende blankes, wat veral sedert 1990 na die US gestroom het, was heeltemal geneë met Afrikaanse onderrig. Dit was die groeiende getal swartes op die kampus wat op onderrig in Engels aangedring het. Aan hierdie myns insiens onredelike eis is progressief toegegee. Dit is ‘n onredelik eis omdat die aanleer van ander tale ‘n redelike akademiese eis is wat dwarsoor die wêreld aan universiteitsstudente gestel word. Universiteitstudente mag ‘n mate van inspraak hê, maar nóg die studente nóg elemente in die regering behoort toegelaat te word om akademiese voorskrifte uit te reik.

Die Burger se rol in die Afrikaansstryd op Stellenbosch is glad nie eerbaar nie. Die ampstermyn van Russel Botman as US-rektor (2007-2014) het saamgeval het Henry Jeffreys se redakteurskap van Die Burger (2006-2011). Die eerste “swart” US-rektor en die eerste “swart” redakteur van Die Burger het gemeenskaplike grond in hulle anti-Afrikaans-ingesteldheid gevind. Van die eerste besoekers wat Jeffreys as redakteur ontvang het, was Chris Brink, wat sekerlik versekering vir gunstige koerantpublisiteit vir sy veldtog teen Afrikaans gesoek het. Jeffreys het “verduidelik dat hy neutraal staan” (221). Dit toon nogeens dat ‘n “swarte” nie kan inskakel by ‘n institusionele kultuur wat tradisioneel blank was nie. In die praktyk was Jeffreys se taalbeleid nie neutraal nie; eerder anti-Afrikaans. Hy het net lof vir Botman se afskaling van Afrikaans gehad. Kapp verwys na Die Burger wat in Jeffreys se tyd “onrus gesaai” het (199). Dan is daar Ampie Coetzee wat in 2010 “Die Burger daarvan beskuldig het dat hy geen hulp verleen vir die bestendiging van Afrikaans aan die US nie” (203). In ‘n poging om transformasie te bevorder, het die koerant in dieselfde jaar selfs op ‘n hoogs onetiese manier ingemeng in die verkiesing van US-raadslede (207).

Die situasie van Afrikaans aan die US het dramaties verswak weens die ingesteldheid van drie rektore wat van huis uit Afrikaans was: Chris Brink, Russel Botman en Wim de Villiers. Die Burger se onverskilligheid teenoor Afrikaans was ook nie beperk tot die redakteurskap van Jeffreys nie, soos Kapp se relaas duidelik maak. Vanjaar, met Bun Booyens jr as redakteur, is geen twyfel gelaat dat die koerant voorkeur aan transformasie bo die bevordering van Afrikaans gee nie. “‘n Duidelike aanduiding dat Die Burger se simpatie by De Villiers se taaltransformasie lê, is gegee toe Joan Hambidge se pro-Afrikaansstandpunt met ‘n duim wat afwaarts wys en Stan du Plessis se vertrapping van Afrikaans met ‘n duim wat opwaarts wys, geïllustreer is (Die Burger, 19 November, p 9). Dieselfde laai is uitgehaal toe [Johan] Hattingh se anti-Afrikaansstandpunt (duim op) naas Ebbe Dommisse se pro-Afrikaansstandpunt (duim af) gepubliseer is (Die Burger, 26 November, p 23)” (Praag 28 November). Kapp noem tereg dat Afrikaans in Jeffreys se termyn minder steun as tydens die redakteurskap van Dommisse ontvang het (221). In 1997 het Dommisse “daarop gewys dat ten spyte van Nelson Mandela se paaiery belangrike faksies in die ANC vyandig teen Afrikaners en Afrikaans staan” (68).

Blankes is deesdae grondwetlik en in die praktyk amptelik tweedeklasburgers en Afrikaners word daarbenewens vir kritiek en verguising uitgesonder. Net so min as wat Afrikaners bevoorregtes is, het Afrikaans steeds ‘n bevoorregte posisie aan die US. Maar presies dit word valslik in die newe-opskrif van Liebenberg en Van der Walt se artikel beweer. Die voorstanders van Afrikaans wil glo die bevoorregte status van Afrikaans behou, maar daar is geen sprake dat Engels as ‘n bevoorregte taal aan eentalig Engelse universiteite geëtiketteer word nie. Voorts word verwys na die US-bestuur se voorstel dat Engels die primêre onderrigtaal moet wees. Dit word ‘n “besluit” genoem, sonder om by te voeg dat die US-raad hierdie voorstel afgekeur het. Afrikaans het glo ‘n “problematiese geskiedenis.” Myns insiens het nóg Afrikaans nóg Afrikaners ‘n meer problematiese geskiedenis as die Engelse of Britte, maar dit pas die outeurs om nie ‘n woord hieroor te rep nie.

Die twee outeurs het regskwalifikasies maar in die artikel gaan dit vir hulle uitsluitlik om ‘n vertolking van die grondwet. Hulle blyk eerder wets-* as regsgeleerdes te wees. Geen poging word aangewend om reg aan Afrikaans en Afrikaners te laat geskied nie. Die grondwet wat in 1996 in ‘n ANC-oorheersde parlement aanvaar is, is ongekwalifiseerd evangelie vir hulle. Hulle neem nie in ag dat die meerderheid kiesers in die 1992-referendum vir magsdeling gestem het nie, maar op die uitdruklike voorwaarde dat die finale grondwetlike ooreenkoms vir goed- of afkeuring tydens ‘n daaropvolgende referendum aan hulle voorgelê moet word. Die beloofde magsdeling het in algehele magsoorgawe ontaard. Dit is dus redelik om te beweer dat sowel die 1993-oorgangsgrondwet as die 1996-grondwet en dus ook die ANC-bewind streng gesproke onwettig is. [* Wetties: “Oordrewe stip, streng na die wet” (HAT).]

In die 1996-grondwet se taalartikels word woorde soos “redelikerwys”, “doenlik”, “redelike”, “billikheid” en “doenlikheid” gebruik en daarbenewens is daar die skynbaar onvermydelike sug na regstelling, wat wesenlik ‘n eufemisme vir swart bevoordeling is. As die outeurs daarop ingestel was om wat reg is te bepleit en nie agter wettiese truuks geskuil het nie, sou hulle daarop gewys het dat die vyf woorde genoem aan die begin van hierdie paragraaf vir hoogs subjektiewe vertolkings vatbaar is. Ook dat in die nuwe Suid-Afrika kwalik met reg van ‘n regbank onafhanklik van die ANC-regering gepraat kan word, want daar word openlik erken dat die aanstelling van regters nie suiwer na verdienste geskied nie omdat ingevolge regstelling/transformasie groot gewig aan etnisiteit (spesifiek nie-witheid) en geslag (vrouheid) geheg word. Die US streef daarna om hierdie wanbeleid in sy personeelbeleid te weerspieël. Daarmee kan die doel van sowel howe as universiteite ernstig in die wiele gery word. Die nuwe Suid-Afrika is ook in hierdie opsig nie ‘n normale samelewing nie. In groter mate as in normale samelewings bestaan die moontlikheid dus van subjektiewe, onregdeurweekte vertolkings van wette.

Die outeurs betrek dan ander hoogs omstrede woorde soos “gelykheid” en “geregtigheid”, wat eweneens baie verskillend vertolk kan word. Hulle kies die maklike uitweg deur die mode na te volg, dus sake vanuit die oogpunt van die ANC en swartes te bekyk. “Gelykheid word gedefinieer as die volle en gelyke genieting van alle regte en vryhede.” Myns insiens is gelykheid iets wat in die nuwe Suid-Afrika nie vir blankes beskore is nie; ook nie aan die US nie. “Dit beteken almal moet gelyke toegang tot die reg op hoër onderwys geniet sonder enige vorm van onbillike diskriminasie.” Male sonder tal is al tereg daarop gewys dat daar nie gelyke toegang tot bv MBChB-onderrig (insluitende aan die US) is nie; dat daar onbillik teen blankes gediskrimineer word. “Dit moet op ‘n manier aangebied word wat gelyke deelname vir almal moontlik maak.” As Afrikaanssprekendes in Afrikaans en Engelssprekendes in Engels onderrig ontvang, kan dit “gelyke deelname” genoem word. Maar die outeurs bepleit juis De Villiers se verengelsing, wat veroorsaak dat Afrikaanssprekendes in vergelyking met Engelssprekendes benadeel word.

“‘n Diverse personeel- en studentekorps maak blootstelling aan ‘n verskeidenheid van wêreldsienings en ervarings moontlik.” Suiwer teoreties kan dit ‘n sinvolle stelling wees. Die praktyk verskil egter hemelsbreed hiervan. Blanke dosente, ook aan die US, kan fanaties aktivisties wees en deurgaans doelbewus eensydige onderrig oor bv ideologiese kwessies aanbied. Konkrete sodanige gevalle is al dikwels op Praag aan die kaak gestel. Spesifiek aan die US word hierdie soort eensydigheid, dus gebrek aan akademiese vryheid, openlik deur Wim de Villiers gesteun met sy voorgestelde verpligte indoktrinasiekursusse in transformasie. Soos Wim de Villiers steun die twee outeurs klaarblyklik Open Stellenbosch (OS) se versugting na swart dosente. Die OS-doel is myns insiens nie om aan “‘n verskeidenheid van wêreldsienings en ervarings” blootgestel te word nie, maar juis om as stapelvoedsel ‘n dieet van swart en Afrikakultuur gevoer te word.

Die twee outeurs is in hulle benadering net so naïef en eensydig soos OS, bv Afrikaans/Afrikaners het politieke bagasie maar nie Engels/Britte nie. Aan die beweerde slegte verlede van Afrikaans/Afrikaners word ons telkens herinner. In hierdie opsig word die verlede lewend gehou. As dit egter by bv standbeelde en plekname kom, moet herinneringe aan die verlede vernietig word. ‘n Suiwer Afrikaanse US het die potensiaal om ingevolge akademiese vryheid “‘n verskeidenheid van wêreldsienings” aan sy studente te bied. Selfs ‘n suiwer blanke US het die potensiaal om ‘n “verskeidenheid … ervarings” moontlik te maak. Die kern van die huidige probleem aan die US is nie Afrikaans of blankes of Afrikaners nie. Die pit van die akademiese verrotting is verknogtheid aan die ANC, wat akademiese vryheid en universitêre outonomie al hoe meer beduiwel.

“As ‘n taalbeleid die skepping van ‘n diverse, inklusiewe kampusgemeenskap op enige [!] manier ondermyn, word die universiteit se akademiese lewe daardeur verarm.” Toe die US eentalig Afrikaans was, was dit ‘n inklusiewe gemeenskap in soverre Engelssprekendes vrywillig en sonder protes of oproer daarby ingeskakel het. Soos De Villiers redeneer die outeurs dat die uitsluiting van Afrikaans inklusiwiteit bevorder. Vir my lyk dit asof uitsluiting teenstrydig met inklusiwiteit is. “Die breë gemeenskap se belange moet in ag geneem word.” Deurgaans lê die outeurs die klem op die meerderheid, die massa, terwyl dit onder die leiding van die blanke minderheid en spesifiek die Afrikaners is dat die land, insluitende die US, ontwikkel is. Nêrens vertolk die outeurs billikheid op so ‘n manier dat reg aan hierdie minderheid geskied nie.

Pleks van om te beweer, soos die mode geword het, dat die verlede net sleg was, het die blanke minderheid en veral die Afrikaners, in sy geheel beskou, in werklikheid ‘n trotse geskiedenis. Wat hulle vermag het grens aan die onmoontlike. Hulle het eeue lank ver van Europa in Suidelike Afrika ‘n Europese beskawing gevestig en voortreflik uitgebou. Deur verraad het dwase politici dit van hulle ontneem. Die outeurs beweer egter: “Ná meer as 20 jaar van ‘n demokratiese bestel getuig swart studente steeds van hul pynlike ervarings weens die gebruik van Afrikaans op die US-kampus, in koshuise en in die dorp om hulle uit te sluit en te marginaliseer.” Pleks van hierdie swartes se pyn as evangelie te aanvaar, moet hulle daarvan bewus gemaak word dat daar ‘n diversiteit van menings oor hierdie onderwerp bestaan. Die bestaan van blanke universiteite is ontoelaatbaar verklaar, maar etnies homogene swart universiteite mag onbelemmerd voortbestaan. Swart studente het dus ‘n opsie wat nie meer vir blanke studente beskore is nie: Swartes het die keuse van talle kampusse waar hulle nie dieselfde pyn as aan die US hoef te ervaar nie en waar hulle in die koshuise en dorpe/stede nie gemarginaliseerd sal voel nie.

Oor die US van weleer skryf die outeurs: “Die ongeregtighede van apartheid is nie bevraagteken nie.” Dit is ‘n oningeligte of moedswillig foutiewe stelling. Gedurende apartheid is hierdie politieke stelsels deurgaans deur talle US-dosente (heftig) gekritiseer. Daar was toe in baie groter mate tekens van akademiese vryheid as tans. Van hoeveel openlike kritiek op transformasie deur US-dosente kan die outeurs getuig? Dit is asof (al) die US-dosente hulle neerlê by die wense van die outokratiese ANC-regering. Dit is asof die ANC-kamerade (in die regering en op die kampus) met hulle oorgewilligheid om enige kritiek as rassisme af te maak, (feitlik) alle kritiek in die kiem gesmoor het. Die outeurs toon onderdanigheid hieraan, wat ongetwyfeld kruipwaarde by die huidige US-bestuur het.

“Die toelating van aansienlik meer swart studente en die aanstelling van meer swart personeellede moet die hoogste [!] prioriteit wees – nie net om ‘n diverse kampusgemeenskap te skep nie, maar omdat dit uitvoering gee aan die grondwetlike opdrag om die rasseongeregtighede van die verlede reg te stel.” Dit is ‘n oorbekende deuntjie wat musiek in die ore van die De Villiers-US is. Volgens De Villiers moet transformasie iedere vesel van die US binnedring. Ongelukkig is die outeurs se hoogste US-prioriteit van ‘n politieke pleks van ‘n akademiese aard. Dit vloek teen die wese van die universiteit as akademiese inrigting. Studente en dosente/navorsers behoort suiwer akademies geëvalueer te word. Vergun my die vryheid om hier ‘n sin van die die outeurs vir my doeleindes te gebruik: “Dit is die wese van die onderwysprojek van enige uitmuntende universiteit.” Was daar na die Anglo-Boere-oorlog enige universiteite wat die “ongeregtighede van die verlede” probeer regstel het? Waarom word ‘n politieke agenda nou aan universiteite opgedring; inrigtings wat veronderstel is om ideologies neutraal te wees? Ek hoop om by ‘n volgende geleentheid in besonderhede oor ideologiese neutraliteit en akademiese vryheid te skryf.

Dan Roodt: Suid-Afrika behoort ‘n toesighoudende Afrikanersenaat te hê

Voor ek dié artikel in die New York Times getwiet het, het ek gedink aan Suid-Afrika se politieke penarie.

The French Literati and the Arab World Do a Complicated Dance https://t.co/KQCiPZV52m

— Dan Roodt (@danroodt) December 23, 2015

Al vier die bogaande Franse romans stel ‘n ander wêreld voor, soms ‘n baie negatiewe wêreld soos ‘n Islamitiese kalifaat, maar iets anders as wat tans geld. Deel van Suid-Afrika se probleem is dat ons ons nie iets anders as regering deur die ANC-SAKP met korrupsie, swart rasse-narsisme, ‘n gesanik oor “rassisme”, onbekwaamheid, ens., kan voorstel nie. Ons parlement – en hieroor behoort almal saam te stem – is ‘n sirkus. ‘n Duur sirkus met veels te veel narre wat almal salarisse en voordele verdien. Dit kan maklik tot ‘n honderd LP’s of minder verklein word.

Gestel nou ons het ‘n senaat gehad wat sê maar in die Ou Raadsaal in Pretoria gesit het, en wat net uit Afrikaners bestaan het. Die senaat sou ‘n vetoreg op alle wetgewing hê wat van die Engelse parlement in Kaapstad af kom. Alle wetgewing sou ook eers in Afrikaans vertaal moes word om aan die senaat voorgelê te word. Enige wetgewing wat antiwit, anti-Afrikaanse elemente soos regstellende aksie, swart bemagtiging en dies meer bevat, sou byna outomaties geveto word.

Die senaat sou ook beheer uitoefen oor aanstellings in die polisie en die weermag sodat geen politieke party in die parlement eenvoudig die staat en veral die veiligheidsdienste kan oorneem nie. Verkieslik sou die senaat insgelyks oor die mag beskik om die parlement te ontbind indien dinge in die “sirkus” handuit ruk, maar aangesien hy oor ‘n vetoreg beskik, sou dit nie te dikwels gebeur nie. Die senaat kan om die helfte uit verkose lede bestaan, asook benoemde lede wat op grond van hul diens aan die Afrikanergemeenskap en die land benoem sou word. Die rede waarom slegs Afrikaners daarop mag dien, is omdat die res van die bevolking, hetsy swart, bruin of Indiër, hetsy Engels en wit, hoofsaaklik in die geldelike en materiële voordele van Suid-Afrika belangstel en geen patriotiese lojaliteit jeens die land koester nie.

Die onderskeid tussen die senaat en die parlement sou dus dié tussen ‘n patrisium of adel en ‘n plebs of “nasie” wees. In dié opsig sou die “reënboognasie”-term dalk gepas wees, om ‘n bonte mengelmoes te benoem en waaroor veral toesig gehou moet word ten einde die skade wat hulle mag aanrig te beperk.

Daar kan ook ‘n derde huis wees, ‘n raad van tradisionele leiers wat na inheemse reg omsien en die 20 miljoen swartes in die land wat steeds onder stamgesag staan. Dié tradisionele raad sou aanbevelings kon maak aan die ander twee huise. Die senaat moet ook ‘n oorsigrol vervul wat die aanstelling van ministers betref en daar moet ‘n geskrewe of ongeskrewe reël wees dat Justisie, Verdediging, Finansies, Kultuur en Buitelandse Sake deur Afrikaners gevul moet word. Dit sou die enigste manier wees waarop ‘n eenheidstaat kon werk. Waarom so ‘n senaat nooit in die aanloop tot 1994 oorweeg is nie, weet ek nie. Weereens dui dit op die gebrek aan verbeelding van die destydse politici, asook natuurlik FW de Klerk en Roelf Meyer se verraad teenoor ons.

Dan Roodt: Raak dadelik apaties oor Zuma: ‘n ope brief aan Afrikaners

Geagte Afrikaners,

Waarskynlik het u opgemerk dat die ANC-SAKP, daardie goddelike organisasie wat eens aan ons voorgehou is as ‘n hemelse seën vir die land, nie meer so gewild in die Engelse media is nie. En as ek praat van “Engelse media” sluit ek koerante soos Beeld en Die Burger daarby in. In elk geval word die meeste van hul meningstukke letterlik vanuit Engels vertaal en die res word deur mense geskryf wat volledig teen die hele Afrikaanse tradisie van 1652 tot nou gekant is.

“Zuma moet val” is die nuwe “meem” wat ons voorgehou word. Waarom? wonder ‘n mens. Wat is die verskil tussen Zuma en Mbeki? Of selfs Zuma en Mandela? Albei is Nguni-sprekers wie se enigste opvatting van politiek dié is wat deur hul Engels-marxistiese meesters aan hulle geleer is.

Sedert 1994 en selfs daarvoor, word Suid-Afrika aangehits om revolusie te voer, te “transformeer”, alles radikaal te verander: ons ekonomie, ons skole, ons universiteite, ons plekname, ons geskiedenis, selfs die menslike geslag; mans en vroue moet verdwyn en slegs “nie-seksistiese” hermafrodiete moet oorbly. Elke dom Rooinek in Johannesburg of Kaapstad het saam-saam gemarsjeer in elke optog ten gunste van die revolusie. Noudat die onvermydelike gebeur, met die rand wat daal en die ekonomie wat lyk asof hy in die hek gaan duik, moet die remme aangeslaan word.

Die Rooinekke – hulle wat jare lank gal gebraak het oor die “dom Afrikaners” en hul “misdaad teen die mensdom, die verskriklike apartheid” – kyk nou om hul rond en wonder hoe hulle hierdie warmgemaakte rooi Ford Cortina, die revolusie, gaan keer! Maar natuurlik, doer in die hoek, met sy stommerikhoedjie en “I-must-not-speak-Dutch”-teken om sy nek, staan Japie, die Afrikaner. In Nadine Gordimer, die Engels-Joodse Johannesburger aan wie die Sweedse Akademie die Nobelprys vir letterkunde uitgeloof het, se boeke verwys sy gereeld na Afrikaners as “the japies”.

Japie staan in die hoek; hy is nie deel van die pret nie. Die korrupsie, vinnige geld en “bemagtigingstransaksies” waarvan die Johannesburgse banke en makelaars miljarde rande afgeskep het, het by Japie verbygegaan. Dit was die hele plan: om die land na hartelus te kan plunder. Maar nou is dit feitlik leeg geplunder. Binnekort gaan die staatskas dolleeg wees. Wat nou? Verder as dít het die “slim Engelse” met hul liberale teorie van die “een nasie, een land, een taal” nie gedink nie.

Vandaar dus die angsvallige oproep op “almal” (ook Afrikaners) om summier teen Zuma te agiteer en te betoog. Vanuit die moederland, Groot Brittanje, word die propagandakrane ook nou oopgedraai. Enkele dae gelede staan daar in die Britse Independent, uit die pen van ene Justin Cartwright:

South Africa is a failed state under Zuma the illiterate clansman

Was Mandela nie ook maar ‘n “illiterate clansman” nie? Van die linkse Engelse marxiste wat ek destyds as student by Wits ontmoet het, soos ene Fink Haysom, het elke enkele toespraak wat Mandela ooit gelewer het, geskryf. ‘n New Yorkse Jood het Mandela se outobiografie geskryf. Ek dink nie Mandela kon twee sinne na mekaar konstrueer nie. Maar hy was ‘n god waarvoor almal op hul knieë moes val.

Nou word Zuma as ‘n “ongeletterde Stambantoe” beskryf. As ‘n Afrikaner so iets sou kwytgeraak het, sou ‘n horde gillende Engelse en amper-Engelse soos Mal Max du Preez en Piet Kopdoek – om nie van Kallie Kriel, die vurige “antirassis” van Afriforum te vergeet nie – terstond op hom toegesak het. Hy sou as ‘n “rassis” uitgekryt gewees het. Indien hy iewers oor ‘n vaste pos by ‘n maatskappy, skool of universiteit beskik het, sou hy moes bedank of hy sou afgedank gewees het. Die Menseregtekommissie sou ‘n ondersoek geloods het. Waarskynlik sou hy voor die Gelykheidshof gedaag gewees het. Tronkstraf of ‘n aansienlike boete sou sy voorland gewees het.

Maar as jy Engels is, mag jy dit maar sê. Want sien: Zuma en sy ANC raak nou ongehoorsaam. Hulle heul met die Russe en Chinese, oor kernkragsentrales en dies meer. Anders as Mandela of Mbeki, tree Zuma nie op as veghond teen die Afrikaner nie. Nie dat Zuma die Afrikaner goedgesind is nie, maar hy sien dit waarskynlik nie as sy primêre taak om Afrikaners te vervolg nie. Hy ontspan eerder bietjie by Nkandla, met die res van sy sibbe.

Dié mnr. Justin Cartwright wat op Zuma vanuit Londen skel, is blykbaar ‘n liberale Engelsman wat in Suid-Afrika gebore is. Hy beskik selfs oor ‘n aangenome kleinkind, ‘n swartman uit Haïti. In ‘n ander artikel in die Independent stel Cartwright sy reuse-ego ten toon en word sy lewe só opgesom:

Any anxiety Frank feels about the 21st-century Rainbow Nation being wrecked by similar racial violence is eased by distance, his complacent joy in his impeccably modern family (divorce, drugs, adopted Haitian grandson), and a romanticised love affair with the South African landscape.

Die hoofkarakter in Cartwright se jongste roman, Up against the night, is ‘n afstammeling van Piet Retief:

Retief, as the novel suggests, bequeaths a complex inheritance. For urbane liberal exiles including Frank and Cartwright, he is an anchor to South Africa itself. “It sort of gives you a sense of belonging. The Boers got there a lot earlier and went through a lot more than we ever had.”

Dis die ironie: “The Boers”, asook Afrikaans en ons hele geskiedenis, het in die huidige “progressiewe”, linkse, Afrosentriese, Engelstalige Suid-Afrika opgehou bestaan. Ons word net hier en daar op ‘n trollie vorentoe gestoot as daar oor apartheid gesanik moet word. As die lui, dom, megalomaanse Engelse tantes soos Mary Metcalfe of Barbara Creecy se linkse “opvoedkunde” in die swart skole van Gauteng nie werk nie, dan is dit “apartheid se skuld”. Die Afrikaner, wat nie meer as ‘n Suid-Afrikaner gereken word nie, verteenwoordig desnietaanstaande die land se ewige sondebok. Oor die min dinge wat in die land reg loop, popel die Rooinek in sy manjifieke briljansie en links-liberale “genie”. Die res, alles wat in duie stort of skipbreuk ly, is “te wyte aan die apartheidserfenis”, waarvoor die Afrikaner tot in aller ewigheid sal boet.

Daarom, as daar ooit ‘n oomblik in die geskiedenis was wat ons nie ‘n vinger moet verroer om die “slim Engelse” uit hul verknorsing te help nie, is dit nóú. Laat hulle en Zuma se Zoeloes mekaar gerus die stryd aansê, terwyl ons langs die kantlyn op ‘n veilige afstand kyk hoe hulle vaar. Of dit ‘n Isandlwana of ‘n Rorke’s Drift gaan wees, sal ons nog maar moet sien.

Peter Bruce, die gewese redakteur van die Business Day, en wat sy hele lewe lank daarvan droom om Brits te word, braak in sy mees onlangse rubriek gal oor Zuma onder die opskrif: A damaged man. A damaged country. Asof Bruce al ooit ‘n snars vir ons land omgegee het! Al waaroor hy begaan is, is oor sy eie sak en die moontlikheid dat Zuma die ekonomie mag skade aandoen. Nadat elke ander faset van die land reeds verwoes is. Sy rubriek eindig met ‘n oproep tot die stryd teen Zuma:

Have a safe holiday — 2016 will test us all.

Gaan daar burgeroorlog in 2016 wees? wonder ‘n mens. Hoe meer histeries die Engelse media en hul Afrikaanse napraters egter oor Zuma te kere gaan, hoe meer neutraal moet ons oor die hele aangeleentheid voel. Dis nou die tyd om ‘n goeie boek te lees, saam met jou familie en vriende vleis te braai of te gaan inkopies doen in al die Engelse winkelsentrums. Met die ekonomie wat tuimel, gaan daar binnekort baie winskopies wees. Verkoop die rand teen die dollar of die euro, of koop Krugerrande, en sit agteroor om te kyk wat gebeur.

Die enigste stryd wat die Afrikaner tans moet voer, is die taalstryd. Nog nooit was die Engelse met hul imperiale strewe om ons te oorheers en te verengels so swak soos nou nie. Daarom staan ons nou ‘n kans om Afrikaans weer te laat herleef. Die Engelse en die Zoeloes deel ‘n gemeenskaplike taal in hul provinsie Natal, daardie lustelose en arm gebied wat so sleg teen ons dinamiese Transvaal en Wes-Kaap afsteek. Laat hulle dinge tussen mekaar uitspook, met of sonder hulp van Moedertjie Brittanje.

Kom ons pas die wysheid van die ou spreekwoord toe: Twee honde baklei oor ‘n been, en ‘n derde hardloop daarmee heen. Hoe hewiger die stryd tussen die Engelse en hul ANC-SAKP-Frankenstein raak, hoe beter die kans dat ons self ‘n paar kastaiïngs uit die vuur sal kan krap.

Natuurlik bestaan daar nasionalistiese Engelse en Britte in die Verenigde Koninkryk met wie ons ‘n pad sal kan stap, net soos met die ander regse Europeërs en Amerikaners. Sulke Engelse is egter in Suid-Afrika yl gesaai. Die meeste het die heersende politieke korrektheid en kulturele marxisme volledig omhels. Wat jy saai, sal jy maai. Tot dusver het ons die meeste onder die revolusie gely, met plaasmoorde, taaldiskriminasie en antiwit rassisme. Justin Cartwright en sy vriende in Kaapstad, Durban en Johannesburg se beurt kom nou.

Deur die geskiedenis is Afrikaners nog altyd as kanonvoer deur die Engelse gebruik. Ons was dom genoeg om in 1994 ons land op ‘n skinkbord weg te gee aan ‘n klomp rampokkers wat dit wou plunder. Laat ons nie so dom wees om, noudat hulle op die punt staan om hul deel van die buit te verloor, dit nog vir hulle te probeer terugwen nie.

Tree in die belang van ons mense op: wees polities apaties. Maar bly veg vir ons taal en kultuur.

Geseënde Kersfees en alles wat mooi is.

Met vriendelike groete,

Dan Roodt

Dan Roodt: Bloedrivier as ‘n wending in ons geskiedenis

Toespraak gelewer op 16 Desember 2015 te Groblersdal.

Die organiseerders van hierdie Geloftefees op Groblersdal het my gevra om eers in eenvoudige taal wat veral die kinders sal verstaan, die geskiedenis van die Gelofte en die Slag van Bloedrivier te vertel. Eintlik kan ‘n mens die hele verhaal as ‘n sprokie met ‘n baie goeie einde sien, ‘n sprokie wat regtig gebeur het.

Dit begin 200 jaar gelede in die Kaap. Ons oupas se oupas en oumas se oumas, en nog verder terug, het almal gelukkig saamgelewe in groot dele van wat vandag die Wes- en die Oos-Kaap is. Oral waar daar riviere en water was, het hulle geboer, met beeste, skape, koring en vrugte. In daardie dae, dis so rondom die jaar 1790, was die Kaap nog Hollands. Daar is mos so ‘n spreekwoord in Afrikaans: “Dan is die Kaap weer Hollands”, wat beteken: Dan sal dit weer goed gaan. Nie dat die regering van die V.O.C., die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie besonder goed vir die Kaapse burgers en boere was nie, maar ten minste is hulle nie sleggesê en aktief vervolg nie.

In 1806 annekseer Groot Brittanje egter die Kaap permanent. Hier begin die slegte deel van die sprokie. Saam met die Engelse soldate en amptenare kom daar predikante en sendelinge. Hulle hou nie van die inheemse burgers nie en begin dadelik die swartes en Hottentotte teen hulle opsteek. Hulle skryf ook briewe aan die regering in die Kaap en in Engeland waarin hulle leuens oor ons voorouers vertel. Hulle sê hulle is sleg en wreed, diewe en moordenaars. Nie lank nie of ‘n spesiale hof word ingestel, ‘n rondgaande hof om al die Afrikaanse boere te verhoor. Die Engelse sendelinge maak klagtes bymekaar, sommer enige beskuldiging of leuen wat hulle kan uitdink, teen die boere. Hierdie hof word naderhand die “swarte ommegang” genoem. Tot ‘n duisend mense word meesal onskuldig aangekla. Dit was in 1812 en 1813.

In 1815 vind die Slagtersnekrebellie plaas nadat Frederik Bezuidenhout deur soldate doodgeskiet is. Vyf van die deelnemers aan die rebellie word op 9 Maart 1816 opgehang. Eers breek die tou van vier, maar agterna word hulle weer gehang. Veral in die Oos-Kaap word dit al hoe onveiliger weens die grensoorloë. Van 1834 tot 1835 vind die sesde grensoorlog teen die Xhosas plaas. Die Engelse regering in die Kaap wou hulle nie meer beskerm nie. Wat maak ‘n mens as jy onder ‘n vreemde regering so onveilig voel en gedurig aangeval of beroof word? Jy trek weg. Daarom besluit ‘n klomp van die mense om van 1836 af op die Groot Trek te gaan.

So begin die verhaal van Bloedrivier en die Gelofte. Op 5 November 1837 kom Piet Retief in die Zoeloekoning Dingane se hoofstad Umgungundhlovo aan. Die dag daarna, 6 November, onderhandel hy en Dingane oor grond, maar die Zoeloekoning wil eers hê die Voortrekkers moet sy gesteelde beeste by Sekonyela gaan terugkry. Die Voortrekkers wil graag in vrede met die Zoeloes leef, iets wat Piet Retief in ‘n brief aan Dingane skryf.

Piet Retief en sy manne slaag daarin om Dingane se beeste terug te kry en op 11 Januarie 1838 keer hulle met die beeste terug. Op 16 Januarie hou hulle ‘n vergadering en besluit dat Piet Retief en ongeveer 100 weerbare mans die beeste na Dingane sou terugneem. Teen 25 Januarie vertrek Retief-hulle na Dingane se kraal by Umgungundhlovo. Op 3 Februarie 1838 ry Retief en sy manne Umgungundhlovo binne en oorhandig die beeste. Daar word oor die traktaat onderhandel. Teen sononder op 5 Februarie lewer ‘n regiment van jong Zoeloes bekend as die “wildebeeste”, ‘n vertoning en hardloop na Dingaan se kraal toe terwyl hulle dreigliedere sing. ‘n Jong seun wat saam met die Britse sendelinge by die kraal gewoon het, William Wood, verstaan wat hulle sing en waarsku dat Retief-hulle dalk vermoor kan word. Maar dis te laat om te vertrek en die traktaat was nog nie onderteken nie, daarom bly hulle oor tot die volgende dag.

Die volgende dag, 6 Februarie, wou die Voortrekkers net vir Dingane gaan groet, maar eers wil hy hulle vermaak met danse deur sy impi’s. Retief-hulle word gevra om hul wapens buite die kraal te laat. Al hoe nader aan die Voortrekkers dans die impi’s totdat Dingane die bevel skree: “Bulalani abatagathi!” (“Maak dood die towenaars!”). Hierna word al die Voortrekkers grusaam om die lewe gebring.

Dingane stuur duisende van sy impi’s uit om ook die res van die Vootrekkers wat langs die Tugela kampeer, uit te moor. Tydens die nag van 16 tot 17 Februarie 1838 word meer as 500 mense in die omgewing van Bloukrans vermoor, sodat die dorp Weenen later daar aangelê word.

Aan die begin van April stuur die Voortrekkers ‘n kommando uit na die Zoeloes, maar die afdeling onder Piet Uys word op 11 April by Italeni in ‘n hinderlaag gelei. Duisende Zoeloevegters staan uit die langgras op en omsingel die kommando. Piet Uys word swaar gewond. “Red julleself, kêrels maar veg soos manne,” skree hy. Sy twaalfjarige seun Dirkie was reeds besig om weg te jaag op sy perd, maar kyk terug en sien sy vader wat van sy perd afgly. Hy jaag terug, skiet twee Zoeloes, maar word selfs deur assegaaie deurboor en sterf sy aan sy met sy vader. Weens dié heldedaad is Dirkie Uys verewig in die annale van Afrikaanse kinderhelde.

Die maande wat hierop volg is van die donkerste tye in ons geskiedenis. Mense word siek en een van die leiers, Gert Maritz sterf op 23 September. Daar breek ook ‘n brand uit en verwoes een van die laers. Keer op keer probeer die Zoeloes die laers aanval, maar die trekkers slaag daarin om die aanvalle af te slaan.

En dit is nou hier waar ‘n wending intree. Andries Pretorius, wat in die Kaap van die Voortrekkers se moeilikhede gehoor het, snel hulle te hulp. Op 22 November 1838 kom hy by die laer aan en twee dae later, op die 24ste, word hy as hoofleier van die strafkommando teen Dingane aangewys. Pretorius staan nou aan die hoof van 470 man met 64 waens.

Dan, op Sondag 9 Desember word die Gelofte vir die eerste keer deur Sarel Cilliers in die vorm van ‘n gebed afgelê. In moderne Afrikaans lui dit:

“Hier staan ons voor die Heilige God van hemel en aarde om ‘n gelofte aan Hom te doen, dat, as Hy ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee, ons die dag en datum elke jaar as ‘n dankdag soos ‘n Sabbat sal deurbring, en dat ons ‘n huis tot Sy eer sal oprig waar dit Hom behaag, en dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook van opkomende geslagte. Want die eer van Sy naam sal verheerlik word deur die roem en eer van oorwinning aan Hom te gee.”

Op die aand van 15 Desember word daar by die Ncome-rivier laer getrek. Die nag is mistig en om nie verras te word nie, hang die Voortrekkers lanterns aan lang sweepstokke wat aan die waens vasgemaak is. Die Zoeloes glo dit is geeste en besluit daarom om eers tot die volgende dag te wag alvorens hulle aanval.

Toe die son die volgende oggend op 16 Desember opkom, verdryf dit die mis. Ongeveer 10 000 Zoeloe-impi’s onder Dambuza (Nzobo) en Mhlela storm keer op keer op die laer af, maar tevergeefs. Twee uur lank word daar geveg. Slegs drie Voortrekkers word lig gewond. Die volgende dag tel hulle 3000 dooie Zoeloes rondom die laer. Die water van die Ncome-rivier word rooi gekleur as gevolg van hulle bloed; vandaar die benaming Bloedrivier. As die aantal gesneuweldes in ag geneem word, is dit die grootste veldslag wat daar nog in Suid-Afrika plaasgevind het.

Benewens Kersdag, is Geloftedag seker die mees herdenkte dag in Suid-Afrika. Selfs toe die ANC-SAKP met die hulp van die buiteland die land oorgeneem het, is al ons patriotiese vakansiedae soos Republiekdag of Krugerdag afgeskaf, maar nie Geloftedag nie. Die naam is bloot verander na Versoeningsdag. Wat daarmee bedoel word, dink ek, is dat ons ons met ons lot moet versoen. Op ‘n manier is dit presies die teenoorgestelde van Geloftedag. Versoening is ‘n soort fatalisme, dat jy geweld, oorheersing en jou eie ondergang moet aanvaar. Dit is juis nié wat op 16 Desember 1938 en tydens die aflegging van die Gelofte gebeur het nie. Die Gelofte verteenwoordig ‘n wilsbesluit. Ons sluit ‘n verbond met God juis om ons teen ‘n vyand te verset, nie om fatalisties te aanvaar dat ons uitgemoor gaan word nie.

Vriend en vyand

Die woord “vyand” is nie meer so gewild in Afrikaans nie. Baie mense dink dat ‘n mens in vrede met almal kan saamleef. Dit is egter nie die geval nie. Soos die Duitse regsfilosoof Carl Schmitt gesê het, kies die vyand jóú. Hy verklaar jou tot vyand, sonder dat hy jou daarin ken. Carl Schmitt sê ook dat, indien ‘n volk nie langer tussen sy vriende en sy vyande wil onderskei nie, sal die resultaat nie ewigdurende vrede wees nie, maar anargie en onderworpenheid aan ‘n ander groep wat steeds bereid is om so ‘n onderskeid te handhaaf.

Uit die verhaal van Bloedrivier kan ons sien dat die Voortrekkers aanvanklik, soos Piet Retief dit in sy brief aan Dingane in Oktober 1937 gestel het, “angstig was om in vrede met die Zoeloe-volk saam te leef”. Retief wou nie die idee oorweeg dat Dingane en sy Zoeloes dalk nie die Voortrekkers goedgesind was nie. Selfs toe die seun William Wood waarsku dat hulle doodgemaak gaan word, steur Retief hom nie aan die waarskuwing nie.

Hierteenoor aanvaar Andries Pretorius dat Dingane sy vyandskap op ondubbelsinnige wyse geopenbaar het. Daarom sorg hy dat die Voortrekkers hulle militêr en geestelik op ‘n stryd teen Dingane voorberei. Hierin lê vir ons ‘n belangrike les opgesluit. As ons aan ons onlangse geskiedenis dink, moet ons ons afvra: het Afrikanerleiers soos Piet Retief, die man wat “angstig is om vrede te hê”, opgetree of soos Andries Pretorius? Kan ons sê dat ons nie meer vyande het nie?

Sekerlik nie. Daar gaan nie ‘n week verby dat een of ander joernalis, geestelike of politikus nie sy vyandigheid jeens die Afrikaanse taal, kultuur of Afrikaners self uitspreek nie. Ons land het in baie opsigte in chaos en anargie verval, nes Carl Schmitt voorspel betreffende mense wat nie meer tussen vriend en vyand kan onderskei nie. Dis nie te sê dat alle swartmense of selfs alle Zoeloes ons vyande is nie. Ons weet uit die Voortrekkergeskiedenis dat hulle ná die Slag van Bloedrivier met Mpande saamgewerk het om Dingane se mag te breek. Net so was hoofman Gatsja Buthelezi op ‘n stadium ‘n vriend van die Afrikaner, maar ons leiers het hul rûens op hom gedraai. Oor die afgelope paar weke het koning Goodwill Zwelithini die volgende oor sg. apartheid te sê gehad, soos deur die koerant The Star berig is:

“Die Nasionale Party het ‘n magtige regering met die sterkste ekonomie en weermag op die vasteland gebou, maar toe kom die sogenaamde demokrasie waarin swartmens die vordering van die verlede vernietig. Die geskiedenis gaan swartmense baie streng oordeel aangesien hulle daarin misluk het om op die suksesse van die Afrikanerbewind te bou.”

Die Zoeloekoning het voortgegaan deur te sê:

“Die Afrikaners het my met groot agting behandel. Ek weet nie hoe dit gebeur het dat die Afrikaners my met soveel agting behandel het nie. By die kwaKhethomthandayo-paleis is daar steeds medaljes wat die vorige regering aan my oorhandig het.”

Duidelik beskou die huidige Zoeloe-koning ons as sy vriende. Ná hierdie stellings is hy geweldig in die media aangeval. Geen Afrikanerleier het egter vir hom in die bres getree nie, want ons wil nie meer enige onderskeid tussen ons vriende en vyande tref nie. Julius Malema het al herhaaldelik verklaar dat hy die Afrikaners en veral die boere wie se grond hy wil konfiskeer as sy vyande beskou. Ook hierop reageer ons nie eintlik nie. Volgens Carl Schmitt is alle politiek gegrond op die onderskeid tussen vriend en vyand. Maar die moderne Afrikaner het hierdie onderskeid afgesweer; in Carl Schmitt se terme ontken ons daarmee die politiek. Miskien juis daarom ly ons onder die chaos, misdaad en geweld wat ons teister.

Het dit nie nodig geword dat ons, soos Andries Pretorius, Paul Kruger, JBM Hertzog, D.F. Malan, J.G. Strijdom, H.F. Verwoerd en soveel van ons ander leiers, ‘n onderskeid tussen vriend en vyand tref nie? Dat ons ons vriende in die wêreld met daardie agting en warmte waarvan die Zoeloekoning praat, sal omhels en ons vyande met dieselfde minagting en agterdog sal bejeën as wat hulle teenoor ons koester nie?

Noem dit dan my eerste gedagte om te oorweeg op hierdie 177ste Geloftedag sedert 1838, in die jaar 2015: die onderskeid tussen vriend en vyand. Maar ons moet ook onderskei tussen vriend en vyand in eie geledere. Nog nooit vantevore was die verdeeldheid tussen Afrikaners so groot soos nou nie. Daar is diegene wat die huidige bestel as die finale oplossing vir al Suid-Afrika se probleme beskou. Hulle duld geen kritiek daarop nie. Dan is daar diegene van ons wat heelwat kritiek te lewer het. Ons wys op die teenstrydigheid van ‘n demokrasie wat juis soveel van ons regte van ons wegneem en ons uiteindelik ontkieser. In en rondom Pretoria en Centurion woon daar ‘n halfmiljoen Afrikaners wat nie eens op die stadsraad van hul gebied verteenwoordig is nie, wat nog te sê in die provinsiale regering van Gauteng of die nasionale regering van Suid-Afrika. In geen ander demokrasie bestaan so iets nie, van ‘n hele stad, ‘n hele kultuurgroep, ‘n hele volk wat glad nie op enige besluitneming geregtig is nie! Hoe rym dit?

Maar pleks daarvan om met ons in debat te tree oor sulke kwessies, bestaan daar vandag ‘n sekere tipe Afrikaner wat ons liewer wil sensureer en tot stilswye wil dwing. Ons beskik oor eksterne vyande, maar ook interne vyande wat ten doel het om ons, ons kultuur en ons geskiedenis tot niet te maak.

Benewens hierdie onderskeid tussen vriend en vyand, wil ek ook praat oor wendings in die geskiedenis. In die aanloop tot Bloedrivier kan ons sien hoe die Voortrekkers binne enkele maande ‘n dramatiese afgang en opgang beleef. Aanvanklik is hulle houtgerus, hoopvol en gretig om ‘n nuwe, vrye lewe in Natal te begin. Dan, in Februarie 1838 word hulle baie swaar getref as ‘n reeks massamoorde op man, vrou en kind gepleeg word. Maande lank beleef hulle net een terugslag na die ander, wat die hele groep tot wanhoop moes gedryf het. Maar dan maak Andries Pretorius sy verskyning en verander die omstandighede met ‘n handomkeer. Daar kom ‘n wending, wat ‘n mens selfs ‘n omwenteling kan noem.

Dwarsdeur die geskiedenis kan ons sulke wendinge identifiseer. In die lewe van elke volk is daar swaar en moeilike tye, maar ook goeie tye. Dikwels kom die wending wanneer ‘n mens dit die minste verwag. Net voor dagbreek is dit die donkerste. Vandag beleef ons nogmaals ‘n baie donker tyd, omgewe van vele onsekerhede.

Implikasies van die wending in Europa en Amerika vir die Afrikaner

Ek verstout my egter om te sê dat ons reeds op die vooraand van ‘n wending en ‘n opwindende hergeboorte verkeer. As ons na die geskiedenis van die afgelope paar dekades kyk, kan ons sien dat die oorname van die ANC-SAKP in ons land saamgeval het met die opkoms van die swartmag in die Verenigde State van Amerika, tesame met politieke korrektheid en ‘n ekstreme liberalisme. In Europa weer het al ons stamlande soos Nederland, Frankryk en Duitsland linkse regerings gehad, wat ons, hul kinders en bloedverwante, tot vyand verklaar het. Soos die Nederlandse parlementslid, Martin Bosma in ‘n onlangse boek, Minderheid in eigen land, aangetoon het, het Nederland veral die ANC en SAKP se terreur in Suid-Afrika geldelik ondersteun. ‘n Nederlandse vrou, Heleen Passtoors, het die Kerkstraatbom oor ons landsgrense vervoer. Net so het die Skandinawiese lande soos Swede, Noorweë en Denemarke ons ingeslyks tot vyand verklaar en alles in hul vermoë gedoen om ons deur middel van terreur en propaganda te ondermyn en tot ‘n val te bring. In Frankryk was daar François Mitterand wat veertien jaar lank van 1981 tot 1995 geregeer het en insgelyks alles in sy vermoë gedoen het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring.

Ek verstout my om te sê dat die NP-regerings ná dr. H.F. Verwoerd se sluipmoord in 1966 nie genoegsaam kennnis geneem het van die nuwe linkse neiging in die Westerse wêreld nie. Die Afrikaner is as vyand aangewys, maar ons het nie gereageer nie. Ons het ons vyande soos vriende behandel en ons vriende soos ons vyande. Daarom het ons in onmag, onsekerheid en wanhoop verval. Vandag hang baie Afrikaners steeds mev. Helen Zille, ‘n geswore vyand van die Afrikaner wat in die verlede terreur teen ons ondersteun het, aan. Ons dans rondom beelde van ons vyande soos die afvallige Israeliete van ouds rondom die beeld van Baäl.

Maar gelukkig staan ons vandag midde-in ‘n nuwe wending. Dwarsdeur dieselfde Westerse en selfs Oos-Europese wêreld wat ons eens so vyandiggesind was, is ‘n nuwe neiging aan die opkom. Sommige noem dit ‘n swaai na regs, of die opbloei van ‘n nuwe nasionalisme in die plek van sosialisme, politieke korrektheid en selfs nihilisme. Daar is ‘n goeie kans dat mnr. Donald Trump aanstaande jaar op 8 November die president van Amerika kan word. Indien dit gebeur, sou dit ‘n swaar slag vir die Amerikaanse liberalisme en die swartmagbeweging wees. In Europa self is regse en nasionalistiese partye sterk besig om opgang te maak: in sowel Nederland as Frankryk ondersteun ongeveer ‘n derde van alle kiesers partye wat deur die hoofstroommedia as regs en selfs verregs getipeer word: die Partij voor de Vrijheid van mnr. Geert Wilders en die Front National van mev. Marine Le Pen. Minder as ‘n week gelede het die Front National net-net daarin misluk om sekere streke in Frankryk met volstrekte meerderhede teen die sentrum-regse party, die Republikeine, in te palm. Een uit twee werkende Franse stem vir die party, asook die meeste jongmense. Mev. Marine Le Pen staan ‘n kans om in 2017 president van Frankryk te word, terwyl mnr. Geert Wilders volgens onlange meningsopnames in die volgende regering van Nederland sal dien en selfs eerste minister kan word omdat sy party tans die meeste steun van almal geniet.

In ‘n land soos Swede wat eens ‘n intense afkeer en haat jeens Suid-Afrika gekoester het, is die Sweedse Demokrate insgelyks besig om opgang te maak en geniet tans die steun van ongeveer dertig persent van alle kiesers. Sowel Pole as Hongarye beskik tans oor nasionalistiese regerings wat teen immigrasie van derdewêreldimmigrante gekant is. Skielik is daar vir Afrikaners weer die moontlikheid van vriende in sowel Amerika as Europa. Al wat nodig is, is dat ons die hand van vriendskap na vele van hierdie partye, groepe en volkere moet uitstrek. Oor die afgelope twee eeue is die Afrikanervolk voortdurend beskou as ‘n Westerse volk wat ‘n belangrike pilaar van die Europese beskawing in Afrika onderhou. Dit was bloot vir ‘n dekade of twee wat enkele lande ons tot vyand verklaar het. Ek verstout my om te sê dat ons binnekort weer in die geledere van die Europese volkere verwelkom gaan word. Die eerste tekens is reeds daar.

Wêreldwyd is daar ‘n pro-Europese beweging, wat Rusland insluit, besig om vorm aan te neem. Anders as in die twintigste eeu toe die Europese volkere mekaar die stryd aangesê en mekaar in twee wêreldoorloë uitgemoor het tydens wat vandag op ‘n blanke burgeroorlog lyk, broer teen broer, heers daar tans ‘n toenadering en waardering vir mekaar. Fransman, Nederlander, Duitser, Sweed, Italianer, Amerikaner, Pool, Rus, Tsjeg en Hongaar sien mekaar vir die eerste keer as vriende raak, al is daar nog linkse en liberale oorlugsugtiges wat ons teen mekaar wil aanhits en konflik wil aanblaas.

Vir die eerste keer in ‘n lang tyd kan die Afrikaner insgelyks vrylik en op gelyke voet deelneem aan dít wat beloof om ‘n tweede Europese hergeboorte of renaissance te word. Watter opwindende tyd beleef ons nie!

Na afloop van die onlangse Franse streeksverkiesing het die vurige en beeldskone jong dame wat op die ouderdom van 22 reeds as parlementslid verkies is, Marion Maréchal-Le Pen, nadat sy die verkiesing net-net verloor het, verklaar:

“Sukses is nie finaal nie; mislukking is nie fataal nie. Dis die moed om aan te hou wat tel.”

Is dit nie ook die verhaal van Bloedrivier en die Gelofte nie? Om in weerwil van aanvanklike terugslae steeds aan te hou.

Soos op 16 Desember 1838 toe die daeraad die onheilspellende mistigheid vedryf het, is die newels besig om te wyk en gaan ons ‘n stralende toekoms tegemoet.

In elkeen van ons leef die drif en die lig van ons manjifieke beskawing, die grootste wat die wêreld nog gesien het.

Soos een van ons groot digters, D.J. Opperman, geskryf het:

“Watter kaart of watter ster sal ek jou wys
om verder deur die grysland heen te reis?
Sal ek van ‘n God praat wat verdoem,
van Christus, en die Tien Gebooie noem?
Voorlopig dan, maar onthou altyd
aan jou dade grens die ewigheid;
gee sin aan voorgeslagte, deur die eeue heen,
besef jy is ‘n vegter weer van die begin, alleen;
en mag die Suiderkruis en Negesterre witter
as die stedeligte in jou siel bly skitter.”

(uit: “Negester en stedelig” in Negester oor Ninevé, Nasionale Pers, 1947)

L.W. ‘n YouTube-video van die toespraak, asook die Geloftediens deur ds. Johan du Preez sal oor enkele dae hier beskikbaar wees. Omdat ons dit in hoëdefinisie opgeneem het, neem dit baie lank om op YouTube opgelaai te kry, vanweë Suid-Afrika se stadige internet.

Leon Lemmer: Carel Boshoff: apart sonder apartheid

Carel Boshoff (1927-2011) was ‘n sendeling, teologiedosent en die grondlegger van Orania. Hy het lewenslank sy skoonpa, Hendrik Verwoerd (1901-1966), se visie van ‘n gemenebes van onafhanklike, etnies-kulturele state (aanvanklik embrio- of tuislande genoem) in Suider-Afrika nagestreef. Ek gaan die aandag vestig op enkele aspekte wat in sy outobiografie, Dis nou ek, Carel Boshoff (Pretoria: LAPA Uitgewers, 2012, 595p; ook as e-boek beskikbaar) aangeroer word en myns insiens tersaaklik is, bv “Terwyl Verwoerd vanuit ‘n bestaande kulturele en religieuse verskeidenheidsituasie geredeneer het, is [Nelson] Mandela die holis wat uitgaan van die ubuntu-standpunt dat die geheel die ondergeskikte dele karakteriseer, bepaal, omsluit en definieer. Dit is ‘n kommunalistiese idee, gebaseer op ‘n onrealistiese utopie. Die utopiese beeld van die werklikheid oefen voortdurend druk uit om ‘n beter wêreld tot stand te bring. In Afrika het dit tot die teendeel van die bedoelde ideaal gelei, naamlik die opheffing van veelpartydemokrasieë, ‘n eweredige verspreiding van radikale armoede, sentralisasie van mag en van middele, miskenning van die regte van etniese minderhede en les bes, in Suider-Afrika, die verengelsing van die landsadministrasie en die onderwys” (p 199).

Met aanhalings gaan ek sonder veel inmenging Boshoff toelaat om sy standpunt te stel. Boshoff en sy vrou, Anna (1932-2007), was lewenslank ongetwyfeld buitengewoon diensbare, noeste Afrikaners. Ek laat biografiese besonderhede hier egter grootliks agterweë, behalwe waar dit toepaslik is, bv: “Ek het grootgeword met ‘n liefde vir ons volk, ons land en ons taal, maar ook vir ons veld, ons bome en vir die stilte en eensaamheid van die natuur” (60). Boshoff het in ‘n plaasmilieu opgegroei. “Mens het respek vir jou osse* gehad” (69). “Daar is baie op hulle staatgemaak, op die agterosse se krag en op die voorosse se intelligensie” (68). In die Afrikanerpolitiek het hierdie ossebeeld in die na-Verwoerd-era ontnugterend skeef geloop. Die agterosse het hulle krag verloor en die voorosse was hulle intelligensie kwyt. Boshoff was lief vir perde en perdry. “Om die Waterberge tussen die twee ore van ‘n perd deur te sien, is die gelukkigste ervaring wat ‘n natuurliefhebber kan begeer” (290).

[* Tweedrag is kenmerkend van die Afrikanergeskiedenis. Oor die herdenking van die Groot Trek in 1988 het die trekleier, Mossie van den Berg, gesê “hoe langer hy met sy trekgenote getrek het, hoe liewer het hy vir sy osse geword” (348). Tydens die 1938-trek het NJ van der Merwe Afrikaner-eenheid bepleit: “Die Afrikaners moet mekaar weer vind, want hulle het een afkoms, een taal, een geloof, een hoop, een toekoms” (353). In 1988 het Boshoff gesê: “Die beginselideaal waarmee ons volk weer verenig moet word, lê diep in die sin en betekenis van die Groot Trek bewaar: dit was die doel om as volk vry te wees, onder sy eie owerheid te staan en sy eie vaderland te bewoon. Wat ons minder as dit het, maak ons minder as ‘n volk. Alleen ‘n volk mag aanspraak maak op ‘n eie vaderland en staatkundige selfbeskikking om sy eie kultuurlewe te bewaar” (354).]

Ek kan die versoeking nie weerstaan nie om ‘n insident uit die goeie ou dae aan te haal waarin Boshoff se evangelis, Seth Mofutsanyane, beland het. “Eendag het hy onwetend op ‘n boer se plaas beland en die boer het op hom afgekom. ‘Wie se kaffer is jy?’ wou die boer kwaai weet. ‘God se kaffer, my baas,’ het Seth verskrik geantwoord” (146). Interessant is die feit dat die swart woongebiede (167) en die kampongs vir trekarbeiders (168) aan die Rand destyds in taalsones ingedeel is. Ook dat dit vir ‘n sendeling onwenslik is om gesamentlike naweekuitstappies vir albei geslagte swartes te onderneem. “Gesamentlike kampe vir seuns en dogters was ‘n hopelose mislukking en ons het gou daarvan afgesien” (172). Ek hou van Boshoff se benadering tot preke: “Ek stel dit steeds as ‘n maatstaf vir myself om nie in die preek te sê wat ‘n lidmaat self kon uitgedink het nie” (394).

In sy teks rol Boshoff kosbare pêrels uit. “‘n Onderwyser moet gevorm word en nie net opgelei word nie … Hulle word nie verniet deur GA Watermeyer [1917-1972] die ‘gietvorms van ons jeug’ genoem nie” (187). Boshoff se slagspreuk was: “Elke geslag neem verantwoordelikheid vir sy eie tyd” (338) of “Elke geslag is verantwoordelik vir sy eie tyd” (487). Hy het groot waarde geheg aan die volgende woorde van Hendrik Verwoerd, “‘n Volk skep sy eie toekoms” (487) en dié van JD Kestell, “‘n Volk red homself” (476, 487). Boshoff het graag gedigte geskryf. In een van hulle kom die volgende reëls voor: “om eiesoortig, trots, weer Boer te wees … jou erfdeel mag nie onderhandel word … Trek koersvas na jou eie Afrika” (355).

Boshoff skryf dat hy met FW de Klerk gebots het “oor die oorgawe van mag sonder dat iets vir die Afrikaner uitgehou is” (14). “Dis merkwaardig dat geen objektiewe beoordelaar geglo het dat die Afrikaner sy selfbeskikking so roemloos aan die ANC sou afstaan nie” (261). Dit het gebeur weens onbekwame onderhandelaars. “Die vervanging van dr Gerrit Viljoen met mnr Roelf Meyer as minister van staatkundige ontwikkeling en hoofonderhandelaar was ‘n ramp” (429). Later noem Boshoff Meyer “die nikswerd onderhandelaar” (434). Reeds in 1985 het Boshoff helder voorsien wat in 1990/1994 gaan gebeur toe hy verwys het na “die gruwelikste uitverkoping van Afrikanerselfbeskikking” (563). “Die oorheersing van minderheidsgroepe deur ‘n meerderheid, met gepaardgaande ontwrigting van hulle lewensomstandighede en selfs die bedreiging van hulle voortbestaan, kan net so min tot vrede lei as wat die oorheersing van meerderhede deur ‘n minderheid daartoe kan lei” (239).

FW de Klerk se standpunt was “dat die onderhandelinge op die veelpartykonferensie in Kemptonpark die Afrikaner se toekoms sal waarborg by wyse van ‘n regering van nasionale eenheid, wigte en teenwigte en die beskerming van minderhede. Hy het hoegenaamd nie die behoefte aan so ingrypende saak soos ‘n volkstaat vir Afrikaners gesien nie en dit was in elk geval volgens hom nie haalbaar nie. Dr [Andries] Treurnicht se reaksie op die volkstaatvoorstelle was dat die Afrikanervolk darem ‘n plaas en nie net ‘n plot wil hê nie, en dr [Ferdie] Hartzenberg het die ‘posseëlvolkstaat’ verwerp. My pleidooie dat daar ten minste iets vir die Afrikaner uitgehou moes word, is in die wind geslaan” (252). Uiteindelik was daar in werklikheid geen magsdeling nie, wel algehele magsoorgawe. “The new constitution contains no provision for the continuation of any form of joint decision making in the executive branch of government” (433).

“Die kernvraag het geword: Hoe oorleef die Afrikanervolk in Afrika?” (252). Vir ‘n minderheidsgroep is daar drie moontlikhede: verswelging, uitdrywing of uitwissing (252,482). Diegene wat selfbeskikking nie verlore wil laat gaan nie, koester die ideaal van ‘n blanke tuisland. “Dan sal die wit mense of die Afrikaners opnuut moet besluit teen watter koste en langs watter weë hulle ‘n selfstandige toekoms kan verwesenlik … die tuislandbeleid het volkstaatideaal geword” (253). “Dat ‘n vaderland waarin hulle die onbetwiste meerderheid uitmaak nie aan wit mense gegun word nie, lyk onredelik en onaanvaarbaar … ‘n Swart volkstaat kan nie reg wees en ‘n blanke volkstaat verkeerd nie” (258). Vir Boshoff was die keerpunt die 1983-grondwet met sy driekamerparlement. “Politieke integrasie wat trapsgewyse ingevoer word, kan nie op diskriminerende wyse toegepas word nie; uiteindelik sal dit volledig voltrek word” (273). “Oor ‘n kort tyd van slegs sowat tien jaar het een en dieselfde owerheid [die Nasionale Party-regering] afsonderlike ontwikkeling laat vaar en met sy teenoorgestelde, integrasie, vervang” (254).

“Deur die denkrigting van een gemengde samelewing te aanvaar, het die owerheid alle moontlike uitweë vir die Afrikaner om swart oorheersing te vermy, toegekap. In een gemengde samelewing waarvan die wit deel klein was en stadig gegroei het, terwyl die swart deel groot was en vinnig gegroei het, kon wit mense uiteraard nie in die aanvraag na geskoolde werkers voorsien nie en ook nie die stygende aantal swart mense onbepaald doeltreffend bestuur nie. Om die lewenspeil, ook van wit mense, op ‘n manier te probeer handhaaf, moes swartes in groot getalle opgelei en alle beroepe vir hulle oopgestel word. Volslae ekonomiese integrasie was dus onvermydelik in ‘n eenheidstaat. Die moontlike keuse van die Afrikaner om selfstandig te word en sy eie staat in stand te hou, is so toegestop. Die wit mense is met geen ander politieke keuse gelaat as integrasie en swart oorheersing nie. Die regering het al hierdie toegewings gemaak en tog geglo dat hulle wit gesag met mag kon handhaaf” (257).

Oor die sug na eenheid by die vier NG kerke het ek voorheen geskryf dat skynbaar niemand kommer oor die implikasies vir Afrikaans uitspreek nie. As helder denker het Boshoff wel voorsien dat Engels die lingua franca van so ‘n saamgesmelte kerkgenootskap sal wees (14, 538). Oor ‘n volkstaat en kerkeenheid verwys Boshoff na God wat “die mense in volke opgedeel” het (Deuteronomium 32:8 en Handelinge 17:26; p 525) en “Eenheid en verskeidenheid uiteraard in die Bybel geleer word, maar dan tog nooit as gelyke groothede nie” (231, 515). “Prinsipieel moet aangevoer word dat die kerk nie geslote kan wees nie, maar dat die kerk ook nie ‘n agent vir ‘n bepaalde [politieke] ideologie gemaak mag word nie. En laat niemand ontken dat nasiebou en transformasie ook ‘n ideologie is nie” (230).

Orania, wat in 1990 gestig en in 1991 amptelik geopen is, word met Boshoff geassosieer. Hy het hom in 1993 daar gevestig. Hy verskaf die volgende motivering vir Orania. “My oordeel was steeds dat alle instellings in ‘n bepaalde grondgebied met ‘n oorweldigende meerderheidsbevolking uiteindelik die aard van daardie bevolking aanneem,* of mettertyd in praktiese of prinsipiële dilemmas beland. Sou ‘n kultuurgemeenskap vrees dat hy onder bepaalde omstandighede verswelg kan word, lê die oplossing nie in die isolasie van daardie gemeenskap nie, maar in die skep van ‘n eie lewensruimte waar hy sy eie instellings skep en enige besoeker of tydelike inwoner kan akkommodeer sonder vrees om verswelg te word … Daar is geen rede om morele of godsdienstige wroegings te hê as maatreëls getref word wat op die behoud van volksidentiteit gerig is nie, behalwe as dit kwetsend of diskriminerend is, of aan ‘n medegelowige aanstoot gee. Die goue reël van jou naaste lief te hê soos jouself, en aan ander te doen soos jy wil hê aan jou gedoen moet word, is ook hier van toepassing” (229).

[* Dink aan Max du Preez se wens dat Afrikanerstudente hulle soos opstandige, nie-studerende swart studente moet gedra.]

By al die blanke staatshoofde sedert Verwoerd, asook by ander politieke leiers, het Boshoff gepleit: “Laat ons liewer ons volk tot die aanvaarding van ‘n gereduseerde bestaan lei as om te eis wat ons nie kan volhou nie en ons uiteindelik alles verloor” (251). Reeds in 1984 het Boshoff gesê: “Geen volk is sonder vaderland denkbaar nie en wat is die werklikheid van ons vaderland vandag? Die ‘blanke’ land het ‘n mite geword. Die blanke is besig om ‘n nietige minderheid in sy ‘eie’ land te word sodat dit vir hom onmoontlik geword het om dit te behou” (317-318). Boshoff se ideaal was dat by Verwoerd se visie van afsonderlike ontwikkeling gehou moet word. “Afsonderlike ontwikkeling beteken dat volke langs mekaar soewerein bestaan, nie deurmekaar nie” (573). “Dit sou beteken dat volkere soewerein langs mekaar bestaan, nie deurmekaar nie, en dat die Afrikaner en ander wittes wat saam met hom ‘n staat wou stig op ‘n eie grondgebied geregtig is … Die swart volke het ook nie op die hele land aanspraak nie en moes langs die Afrikaner bestaan, pleks van bo-oor hom. Goeie gesindheid kan nie behou word deurdat die een volk die ander verkneg nie” (341). In 1985 het Boshoff gesê: “Die swart volke het geen reg of aanspraak op die hele Afrika nie. Hulle het [Suid-]Afrika ook maar stukgewys van die noorde af beset soos die Afrikaner dit van die suide af gedoen het. Daar bestaan geen ander heenkome vir Afrikaners as in Afrika nie, daarom moet die ondergeskikte swart volke langs die Afrikaner vry word en langs hom bestaan pleks van bo-oor hom” (574).

“In Orania word geen volksvreemde arbeid in diens geneem nie” (389). “As die eis van volkseie arbeid laat vaar word, stort enige vooruitsig op selfbeskikking in duie” (441). Enigeen is as ‘n dagbesoeker welkom. Die NG kerkdienste is oop vir enigeen. Die Volkskool van Orania neem buite Orania aan gemengde sport deel (408). Die huidige politieke opset word as die werklikheid aanvaar in soverre dit buite Orania bestaan. “Die werklikheid is dat Suid-Afrika nie weer tot wit leierskap beweeg sal word nie en dat ‘n nierassige owerheid net die weelde van swart politiek is wat aan die wittes sê: ‘Aanvaar wat ons julle aanbied of kry julle ry’… Regstelling in die samelewing en in al sy instellings maak van die Afrikaner ‘n randverskynsel wie se belange in die swart meerderheid se behoeftes verdwyn” (475). Binne Orania word ‘n volkseie orde gekoester. Anders as aanvanklik na sy stigting het die Vryheidsfront Plus “‘n ordebevestigende party geword” (451) wat sy ywer vir die volkstaat verloor het (450). “Eerder as om ordebevestigend teenoor [die nuwe] Suid-Afrika te handel, moet ‘n nuwe orde vir Afrikaners parallel met die Republiek van Suid-Afrika geskep word” (483).

Oor die Orania-plan was Boshoff realisties. “Niemand sou hom gekies het as daar ‘n alternatief was nie, maar dit is die enigste plan” (444) en “In alle beskeidenheid word die Orania-plan aangebied, alleen omdat daar geen alternatief gevind kan word nie” (479). Die idee is dat Orania die eerste groeipunt vir ‘n Afrikaner-volkstaat moet wees (491) en dat dit deur ander soortgelyke groeipunte in die omgewing gevolg word, “‘n pêrelstring* van dorpe” (481). “Ek is aangegryp deur die koersloosheid, die verval, die onvryheid en ook die verarming van die Afrikanervolk. Onderlinge verbondenheid tussen Afrikaners het ná 1994 se mags- en statusverlies verlore gegaan en het hoogstens Afrikaans as gemeenskaplike band behou” (473). Dit is waarom ek eerder Afrikaans as godsdiens as die onderskeidende kenmerk van Afrikaners beskou. Protestantse godsdiens plaas Afrikaners in ‘n veel wyer (selfs wêreld-) konteks. Onder Afrikaners heers daar godsdienstige verdeeldheid. In Orania is aanvanklik gepoog om al die godsdienstige groeperinge in gemeenskaplike kerkdienste byeen te bring, maar daar het spoedig ‘n einde aan hierdie eksperiment gekom. As NG Kerk-lidmaat het Boshoff teleurstellings met sy kerkgenootskap ervaar maar nogtans tot sy dood lojaal daaraan gebly. “Die NG Kerk word saam met die Afrikaner-Broederbond en die Nasionale Party as die drie pilare van die vervalle Afrikanerskap beskou” (474). “Die NG Kerk moet ophou om skaam te wees om Christus se kerk vir die Afrikanervolk te wees” (477).

[* Hierdie idee lewe. Onlangs is berig dat Dick Davel 3 000 hektaar naby die Weskus, tussen Lutzville en Nuwerus, teen R10 000 per hektaar as nog ‘n Afrikanertuiste wil bemark (Rapport, 13 deser, p 9).]

Boshoff: “‘n Gees van verset wat in ‘n geestelike herlewing kan uitloop, kan slaag as dit diepte het, al is dit nie wyd nie … Die kern van ‘n volk is sy kultuur, tradisie en geskiedenis … Ons moet daadwerklik begin om Afrikanerkultuur op sy suiwerste en diepste te herontdek en te anker en uit te bou tot ‘n meevoerende krag wat ons in beheer van ons lot en toekoms sal plaas” (576). “Die Afrikanervolk sal … weer nuut gebore moet word om te kan oorleef” (279). Orania, wat eerder ‘n tuiste of tuisland as ‘n volkstaat is, is ‘n beskeie maar egte uitlewing van die ideaal wat Boshoff reeds in 1984 gestel het: “Die Afrikaner se reg om vry en blank te wees in Afrika en in sy eie grondgebied homself te regeer” (547).

Naskrif: Verwysings na Orania het in die taalstryd aan die Universiteit Stellenbosch opgeduik. ‘n Vorige rektor, Chris Brink, het diegene wat die behoud van die US as ‘n Afrikaanse universiteit voorgestaan het “Neo-Afrikaners” genoem, wat ‘n “volkstaat van die gees” in die vorm van ‘n “kulturele Orania” wil skep. ‘n Vorige US-raadslid, Ruda Landman, het so ‘n universiteit in 2006 ‘n “taal-Orania” genoem (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 136). Die giftigste anti-Afrikaans- en anti-Afrikanergesindheid het destyds van ‘n ander vorige US-raadslid, die bruin Francois Groepe, gekom. Hy is tans ‘n adjunk-goewerneur van die Reserwebank, maar was toe in diens van Naspers. Hy het na die US as ‘n “neo-Orania-enklawe” verwys (138) en die pro-Afrikaanse groep van “versluierde rassisme en diskriminasie teen niewittes beskuldig … Groepe se brief het getoon dat die rassisme nie aan die pro-Afrikaanse groep se kant was nie, maar aan die ander kant” (171). In 2009 was die bewoording van Groepe se aanval op die “taalstryders” in die US-raad so ongemanierd dat vyf raadslede uit protes uit die vergadering gestap het (173).

Karel Combrinck: Werfbobbejane

Om aan te sluit by die stuk oor Volksmoord en terrorisme op Praag van 10 Desember.

Vir liberaal in die sin van vry wees om te dink, te sê en te doen, is veel te sê. Die geskiedenis van die mensdom is een lang ononderbroke vryheidstryd : Vryheid van slawerny, vryheid van imperialismes, vryheid van ‘n beklemmende, uitmergelende en magsugtige kerk. Daarom is dit des te meer tragies dat in hierdie 20ste en 21ste eeu die mens hom willens en wetens oorlewer aan die slawerny van allerlei ideologiese absolutismes, die ergste waarvan miskien is die linksliberale despotisme wat die afgelope dekades in die Weste vaardig is. Die kwalifikasietjie “links” plaas op die begrip liberaal ‘n heel ander perspektief en laat ons neig in die rigting van inderdaad die teendeel van liberaal, nl. diktatuur en dwingelandy.

In Westerse lande is daar vandag nie meer werklik sprake van liberale regerings nie. So te sê almal is linksliberaal met batterye van beperkende en dwingende maatreëls en kodes en wette wat mense wil kondisioneer en hulle vryheid van spraak en denke aan bande wil lê. Onder die dekmantel van linksgelaaide brabbeltaal soos “haatspraak” bestaan daar krasse wette oor wat ‘n mens oor wie mag sê, of liewer nie mag sê nie. Van vryheid van spraak is daar dus maar net in hoogs beperkte mate sprake. In Frankryk is daar teen Franse nasionaliste vervolgings, boetes en, skorsings om as kandidaat in verkiesings deel te neem, dus teen mense wat dit durf waag om bv. te sê dat Frankryk deur Moslems ingeneem of beset word. Het George Orwell nie dekades gelede die begrip “Thought police” ontwikkel nie?

In Amerika, wat veronderstel is om die mees vrye land ter wêreld te wees, word kinders met busse van bakboord na stuurboord gekarwei ten einde hulle te dwing om met swartes saamgehok te wees. Van watter vryheid kan daar sprake wees as ‘n mens nie meer die reg het om te besluit waar en hoe en hoe jou kinders opgevoed word nie?

Wêreldwyd is die media-instrumente van sensuur wat diegene wat nie bloot napraat nie, die mond snoer. Watter kanse is daar om in die New York Times of Le Monde of Die Burger ‘n sienswyse te belig wat nie in die linksliberale dwangbuis pas nie? Inteendeel is die media grootliks die bewakers van linkse ideologie wat dit as hulle roeping beskou om enigeen wat nie saampraat en napraat nie, te ostraseer en te verguis. Hemel sy dank is daar vandag die internet wat tot ons redding kom voor die ewigdurende polêre duisternis van breinlose konformisme op ons toesak, benouend en saai.

En dit bring ons by daardie mekka van linksliberale dwangpolitiek, die Rommelrepubliek: Dwang om mense van bepaalde rasse in diens te neem en kwotas vir die persentasies van jou werkers wat wit mag wees, dws min of meer geen. Voorskrifte oor wie bevorderings mag kry op grond van hulle rasseklassifikasie. Voorskrifte oor wie waar moet skoolgaan en in watter taal hy onderrrig mag word. Voorskrifte oor in watter taal aan ‘n universiteit gedoseer moet word, wie in universiteitsposte aangestel mag word, watter taal in ‘n koshuis gepraat mag word. Voorskrifte en vereistes oor die samestelling van sportspanne, behalwe as ‘n span reeds volledig swart is. Dan mag hy maar swart bly. ‘n Onlangse berig dui daarop dat die rommelregering ‘n einde wil maak aan « apartheidgeïnspireerde » woonbuurtes, behuisingskomplekse en aftreeoorde.

En nou net pas weer: ‘n Nuwe gesondheidsversekeringstelsel met voorskrifte oor die mediese sorgversekering waaraan jy mag behoort, voorskrifte oor hoeveel jy moet betaal, wie moet betaal (raai wie) en wie nie hoef te betaal nie (raai weer wie), voorskrifte oor watter dokter jy moet raadpleeg en in watter hospitaal jy behandel (of mishandel) moet word. En dit alles dra die slaafse goedkeuring weg van die klas van linksliberale Afrikanerintellektuele, akademici en meningsvormers wat in ons samelewing die morele septer swaai. Hoe lank gaan dit nog wees voordat hulle aan ons begin voorskryf met wie jy mag trou of saamleef en wat jy in jou slaapkamer mag doen of nie doen nie?

En hoe kan dit juis anders met die gehalte van linksliberale akademici aan ons universiteite en die sg. “meningsvormers” van Die Burger, Beeld ens. wat die morele en ideologiese septer swaai in ons samelewing? Wim de Villiers se viserektore, Leopoldt van Huyssteen, Arnold Schoonwinkel, Eugene Cloete en Nico Koopmans sit soos vier sirkusbobbejane op ‘n stok en beaam maar net skril sketterend wat hulle meester hulle voorsê: “Transformeer! Transformeer! Transformeer!” Sou hulle ook in hulle studentedae al deur die Broederbond uitverkore gewees het om eendag in posisies van “leierskap”, eintlik napratery, te wees? Dis mense wat van beter behoort te weet, wat rigting moet aandui, wat die lig op die pad van ons gewone sterflinge moet wees maar wat instede daarvan ons net nog verder die verderf in lei, deels omdat hulle gedwing word en deels omdat hulle voel dis “die regte ding om te doen”. Natuurlik sal hulle hulle ruggraatlose onderdanigheid probeer vergoelik met linkse slagspreuke. Die vier akademiese primate van die linksliberale apokalips.

Die pasafgelope verkiesing in Frankryk toon duidelik dat minstens daar ‘n groot gedeelte van die publiek immuun raak teen die afgesaagde formules van die linkse media en politici. Wat ‘n welkome kentering en verfrissende nuwigheid. Maar daar is nog ‘n lang pad om te loop.

Alles lei op die ou einde na die werklike maghebbers aan die bopunt: die wêreldoligargie van groot kapitaal wat net nooit sal duld dat hulle belange bedreig word deur mense met ander sienswyses as dié wat hulle voorskryf nie. Minstens dít het Karl Marx ons geleer.

In sy ergste vorm word die gedienstigheid aan dwangbuispolitiek mettertyd ‘n perversiteit of obsessie, of inderwaarheid ‘n patologie. Mense soos Amanda Gouws of Piet Croucamp of Gerrit Olivier is so verstrengel in linksliberale denkbeelde, so verstar en so gekondisioneer dat hulle net nie meer sin maak nie. As ‘n mens dermate van jou intellektuele vryheid afstand doen, dan funksioneer jy nie meer normaal nie. Dan word dit ‘n siektetoestand. In films en ander fiksie word sulkes dikwels as « zombies » beskryf.

Pas het skrywer vir die eerste keer geluister na ‘n opname van ‘n gesprek met Piet Croucamp en was verslae oor die absolute rioolvlak van sy betoog. Is dit hoe die nuwe Afrikaanse intellektueel lyk ? Neweprodukte van FW De Klerk en Nelson Mandela se rommelrewolusie. Met sulke « intellektuele » teenwoordig is dit geen wonder nie dinge word by die dag net erger en erger.

Linksliberale akademici van die Universiteit van stellenbosch aan't werk — Linksliberale akademici van die Universiteit van stellenbosch aan’t werk

Leon Lemmer: Adam Small en Michael le Cordeur: Twee anti-Afrikaanse Afrikaanses

Op 11 deser het die Universiteit Stellenbosch (US) ‘n eredoktorsgraad aan Adam Small, “die akademikus, digter en dramaturg”, toegeken. Dit het aan Michael le Cordeur die geleentheid gebied om om etniese en politieke redes ‘n artikel tot lof van Small te skryf (Die Burger, 10 deser, p 19). Soos gebruiklik is Le Cordeur se teks nie vry van lof vir homself nie. Onderaan help Die Burger hiermee deur te kenne te gee dat Le Cordeur, wat ‘n senior lektor aan die US is, bevorder gaan word. Hierdie inligting, wat seker van Le Cordeur afkomstig is, help ‘n mens om te verstaan waarom Le Cordeur, wat homself al as een van die “Who’s who” van Afrikaans beskryf het, sy ondersteuning aan Wim de Villiers se verengelsingsbeleid toegesê het.

Le Cordeur begin sy artikel, soos talle van sy ander geskrifte, met ‘n loflied vir Kaaps. Hierdie mengeltaal is een van die bande wat hom aan Small bind. Albei het hulle (ongekwalifiseerde) steun aan De Villiers se Engelsmanie belowe, gevolglik kritiseer Le Cordeur glad nie vir Small hieroor nie. In werklikheid verwag Le Cordeur dat daar groot waardering vir Small se menings en geskrifte moet wees.

“Daar word wêreldwyd aanvaar dat onderrig in die moedertaal die doeltreffendste manier van leer is.” Hoe voorkeur vir onderrig in Engels, wat Afrikaanssprekendes betref, met die bewese voordele van moedertaal versoen kan word, word nie gesê nie. Die afleiding wat ‘n mens moet maak, is dat Le Cordeur Afrikaans as die moedertaal van Afrikaners, dus sommige blankes, beskou, terwyl Kaaps die moedertaal van sommige bruines, soos Small en Le Cordeur, is. Omdat Kaaps so ‘n groot (en seker groeiende) komponent Engels bevat, vind hierdie twee mense dit maklik om dislojaal teenoor die een deel van Kaaps (naamlik in soverre dit Afrikaans is) te wees en hulle lojaliteit aan die ander deel van Kaaps, naamlik Engels, toe te sê.

Om sy dislojaliteit teenoor Afrikaans te probeer regverdig, (oor)beklemtoon Le Cordeur eerder die verskille as die ooreenkomste tussen Afrikaans en Kaaps. Hulle word as twee verskillende tale voorgehou. Dit help Le Cordeur om aan bruin skoolkinders die status van benadeeldes te gee. “Die verskille tussen Standaardafrikaans en Kaaps het daartoe gelei dat Kaapssprekende leerlinge agtergekom het dat hulle ‘n ander ‘taal’ moet aanleer wanneer hulle skool toe gaan.” Daarna stal Le Cordeur sy politieke bagasie uit met woorde soos diversiteit, ongelykheid, transformasie, inklusiwiteit, geregtigheid, ens. Die standaardisering van Afrikaans het glo “met baie maatskaplike ongeregtigheid gepaard gegaan.” Ter ondersteuning hiervan haal hy iemand soos die ANC-aktivis Hein Willemse aan wat beweer “dat Standaardafrikaans ‘die stempel van sosiale, kulturele en politieke voorkeure’ dra deurdat Afrikaans as besitting deur Afrikanernasionalisme opgeëis is.” Dít gebeur deesdae baie minder as voorheen, hoewel Afrikanersnasionalisme sekerlik net so regverdigbaar as swart of Afrika-nasionalisme is. In ‘n era waarin gepoog word om Afrikaners meer as ooit van (al) hulle besittings (kultureel en selfs materieel) te beroof, is dit sekerlik geregverdig as alle middele ter oorlewing, insluitende Afrikaans, deur Afrikaners toegeëien en ingespan word.

Le Cordeur gebruik hierdie Afrikanerreaksie om die skuld vir bruines se Afrikaansdislojaliteit (soos dié van Small en Le Cordeur) op Afrikaners te pak: “die vervreemding van die Kaapssprekers. Daar is ‘n sterker groeiende vereenselwiging met Engels as ‘n taal van studie en taal van werk.” Maar bruines se geneigdheid tot Engelslojaliteit dateer baie verder terug as die tragiese gebeure van 1990/1994. Na die aanvang van die eerste Britse bewind in 1795 en veral dié van die tweede Britse bewind in 1806, het baie bruines hulle rug oorgretig op Hollands/Afrikaans probeer draai. Eenogig word die Britte nie hulle wêreldwye vergrype toegereken nie. Boosheid word net plaaslik gesoek en by voorkeur slegs by Afrikaners gevind. Maar Le Cordeur dink dat die herstandaardisering van Afrikaans, spesifiek die (groter) verkaapsing daarvan,* “haas onvermydelik is.” Volgens polities gedrewe taalaktiviste, soos Frank Hendricks (UWK) en Gerda Odendaal (US), “sal die herstandaardisering van Afrikaans lei tot die bemagtiging van al [!] sy sprekers; op sielkundige, ideologiese, ekonomiese en akademiese gebied.” Die klem word dus eerder op materiële as geestelike voordele geplaas; sekerlik nie op kulturele verryking en die uitbouing van beskawing en spesifiek algemeen beskaafde Afrikaans nie.

[* Wat Le Cordeur eintlik wil hê, is die verkaapsing van Standaardafrikaans. Die hergestandaardiseerde Afrikaans “sal [bruin] leerlinge aanmoedig om Kaaps in die klaskamers te praat. Hulle sal meer tuis voel in die klas wanneer daar minder kritiek op hul taal is wat tot verbeterde selfbeeld sal lei.” Le Cordeur wil dus hê dat Afrikaans se herstandaardisering misbruik moet word om bruines te bevoordeel en ongetwyfeld om Afrikaners terselfdertyd te benadeel. Daardie benadeling sal veral werklikheid word wanneer ‘n Engelsbesmette, gestandaardiseerde mengeltaal geen daadwerklike weerstand teen verswelging deur Engels kan bied nie. Die taalscenario (Afrikaans word deur Engels verswelg) word dus soortgelyk aan die etniese scenario (blankes word deur swartes verswelg). Dit is ‘n infame leuen dat Le Cordeur se herstandaardiseringskema tot die bemagtiging van alle Afrikaanssprekers (kyk die vorige paragraaf) sal lei.]

‘n Deurwinterde taalkundige, Tom McLachlan, het Le Cordeur tot orde geroep. Hy lees in Le Cordeur se eis dat Standaardafrikaans (meer) moet verkaaps “die ligte dreigement dat … ‘die sprekers van Kaaps toenemend Afrikaans die rug (sal) toekeer'” (Die Burger, 12 deser, p 12). Hy stel dan vyf duidelik geformuleerde vrae oor wat iemand soos Le Cordeur beoog. “Tensy vrae soos dié behoorlik beantwoord word, bereik ons niks deur Standaardafrikaans al hoe meer verdag te maak nie.”

Die grootste deel van Le Cordeur se artikel handel oor sy politiek-deurweekte standpunte, wat hy al talle kere gestel het. Heelwat minder word oor Small geskryf. Dit is waar dat Small as dosent destyds onrus by die UWK-studente gestook het. Dit is egter nie waar dat dit “hom sy werk as professor in filosofie gekos” het nie. As ek reg onthou, het Small bedank. Hy was toe ‘n senior lektor en nie ‘n professor nie. Jare later, nadat Small uiteindelik ‘n doktorsgraad aan die Universiteit Kaapstad verwerf het, het hy na die UWK teruggekeer as professor in maatskaplike werk. Die akademies-wetenskaplike waters van die filosofie was te diep vir hom.

“As akademikus, digter en dramaturg het Small die brandende vraagstukke van ‘n verdeelde Suid-Afrika op deurdagte dog onverskrokke wyse aangeroer en hom só as denkende revolusionêr en revolusionêre denker onderskei.” Dit hang van ‘n mens se politieke oortuiging af of dit as lof behoort te kwalifiseer. As ‘n mens, soos Le Cordeur, ‘n bewonderaar van die sterk kommunistiese ANC, insluitende ‘n geweldenaar soos Nelson Mandela, is, is revolusie seker iets om op te roem, nieteenstaande die katastrofiese gevolge daarvan. Van werklik groot skrywers word verwag om suiwer literêr uit te munt, onafhanklik van watter ideologie vertroetel word. Dit klink maar hol as Le Cordeur beweer dat “Small Kaaps tot vryheidstaal, maar bowenal tot literêre taal verhef” het. Net so hol is sy verwysing na die nuwe Suid-Afrika as “‘n vrye land.” Vry van wat? Sekerlik nie van rassediskriminasie nie. Ook nie vry van geweld, misdaad, kommunisme, korrupsie, onreg, agteruitgang, ondoeltreffendheid, ens, nie.

Le Cordeur sluit sy artikel af met ‘n pluimpie vir die De Villiers-US, wat Small vereer het: “Dit wys onteenseglik dat die universiteit op ‘n onomkeerbare pad na ware demokrasie* is.” Myns insiens sal daardie demokratiese kragte in die vorm van bv Open Stellenbosch die US in 2016 na verwagting verder op die revolusionêre pad aanhelp. [* Kyk die laaste twee paragrawe hier onder oor demokrasie.]

‘n Variasie op hierdie artikel is op Netwerk24 (11 deser) onder die opskrif, “Lank lewe Adam Small,” gepubliseer. Small het glo daarin geslaag “om Kaaps te verhef tot ‘n effektiewe taal van verset teen politieke onreg.” Le Cordeur kan nie aan Afrikaans vry van sy linkse politiek dink nie, maar Afrikaners word verkwalik as Afrikaans hulle nasionalisme aanvuur. Dit is in hierdie teks weer vir Le Cordeur moeilik om iemand op te hemel, naamlik Small, sy “mentor en inspirasie”, sonder om darem ook aansien aan homself te verleen: “Die universiteit het my die eer aangedoen om … by die Kanseliersete ‘n heildronk in te stel op Adam Small.”

Op 11 deser het die US vier eredoktorsgrade uitgedeel. Van Small word die grootste ophef gemaak (US-webwerf 11 deser). Hy het glo geskryf oor “‘n verlede wat hom nooit mag herhaal nie.” By implikasie word (seker) gesê dat die blanke bewind/apartheid net sleg was. Small was “‘n stem vir die stemloses” en hy het Afrikaans “ryk en divers” gemaak. Vir die US en Le Cordeur gaan dit primêr om linkse politiek en nie om die heil van Afrikaans nie. Geen wonder dat sowel Small as Le Cordeur Wim de Villiers se verengelsingsprojek aan die US steun nie.

Duidelike erkenning van die grondige Afrikaansdislojaliteit wat daar in ontwikkelde bruin geledere bestaan, word by ‘n US-dosent, Ronelle Carolissen, aangetref. Sy kyk na Afrikaans uitsluitlik uit die hoek van bruines en swartes. Na bewering word Afrikaans dan ‘n akademiese taal van “pynlike uitsluiting.” Wim de Villiers se anti-Afrikaansprojek “sal Afrikaans van stereotipes en historiese veroordeling verlos. Afrikaans kan ‘n vooruitstrewende wedergeboorte beleef” (Die Burger, By, 12 deser, p 2). Hoewel Carolissen Afrikaanse ouers het, erken sy dat sy “nie emosioneel geheg aan Afrikaans” is nie. Afrikaans en Afrikaners het die steun van Afrikaansontroues soos Carolissen werklik nie nodig nie.

As opvoedkundige kan Le Cordeur gerus tot die insig en daadwerklike besef kom dat ‘n universiteit, anders as die nuwe Suid-Afrika, nie veronderstel is om ‘n demokrasie te wees waarin almal gelyk verklaar is nie. (In die praktyk van die nuwe Suid-Afrika het blankes egter ‘n mindere status as die res.) ‘n Universiteit behoort wesenlik elitisties pleks van demokraties te wees. Normaalweg behoort die volgende te geld. ‘n Eerstejaarstudent is nie die akademiese gelyke van ‘n voorgraadse student in sy finale jaar nie. ‘n Voorgraadse student is nie die akademiese gelyke van ‘n nagraadse student nie. ‘n Student is nie die akademiese gelyke van ‘n dosent nie. ‘n Klerk in die universiteitsadministrasie is nie die akademiese gelyke van ‘n dosent nie. Die akademiese rangorde van dosente, van laag tot hoog, is bv: junior lektor, lektor, senior lektor, medeprofessor en professor.

In die praktyk word hierdie rangorde versteur as ‘n universiteit, soos die US, toelaat dat nie-akademiese oorwegings, bv etnisiteit en geslag, swaarder as akademiese verdienste, bv formele kwalifikasies, ondervinding en publikasies, weeg. Die punt is dat ‘n universiteit wesenlik ‘n gemeenskap van akademies ongelykes is. Dit is dus heeltemal misplaas en onverskoonbaar as studente (en politieke kamerade, bv oud-“vryheidsvegters”) hulle aanmatig om voor te skryf hoedanig ‘n universiteit as akademiese inrigting moet wees. Dit is katastrofies as die akademiese personeel polities korrek toelaat dat sulke mense wegkom met hulle politieke agendas, gebaseer op nie-akademiese, revolusionêre dwaasheid. Aan ‘n gesonde universiteit het studente hoogstens inspraak. Aan die US word toegelaat dat ‘n klein groepie studente voorspraak doen.

Dan Roodt: Leopold Scholtz die antifa ontdek ‘regse gevaar’ in Frankryk

Leopold Scholtz is, soos Kallie Kriel van Soliforum en ‘n paar ander, bekend as ‘n “anti-rassistiese” stryder. Die hele Westerse kultuur is deurdrenk van rassisme en “die patriargie”, dus besoedel hulle hul nie graag daarmee nie. Dit lei dan logies tot die volgende: hoe minder jy van Westerse kultuur (tale, filosofie, musiek, opera, kuns, geskiedenis ens.) af weet, hoe beter. Onkunde is die hoogste vorm van anti-rassisme. Dit spreek byna vanself.

Scholtz skuim gereeld om die mond as hy op sy interlokuteurs gil: “rassis, fascis, Nazi!” “Interlokuteur” is eintlik ‘n Franse leenwoord, maar omdat die kleurlingmarxis, prof. Hein Willemse, dit gereeld gebruik, het dit al tot ‘n stukkie “Kaaps” gevorder wat ‘n mens mag gebruik. Dis toelaatbaar, amper polities korrek, kan ‘n mens maar sê. Verbasend genoeg gebruik Scholtz, in ‘n artikel oor vandag se Franse streeksverkiesings, nie ‘n enkele keer die terme “rassis”, “fascis” of “Nazi” in verband met Marine Le Pen nie. Miskien het hy vergeet. Darem herhaal hy die woord “regs” in elkeen van die eerste twee paragrawe.

Vir ‘n veteraan-antifa soos Leopold Scholtz is dit werklik vreemd. Maar miskien herstel hy nog van die Duitse polisie se traanrook en waterkanonne wat hulle op hom gebruik het toe hy en sy mede-antifa’s (anti-fasciste) gister in Leipzig teen “neo-Nazi’s” betoog het en onluste gepleeg het. Leopold Scholtz is ‘n opperste klipgooier en onlusmaker wat soos ‘n berserker klaskamers en lesingsale kan afbrand as hy die dag lus het; vandaar sy aangetrokkenheid tot antifa. Veral Duitse antifa, want dit is meer gewelddadig. Boonop het Karl Marx en Friedrich Engels mos in Duits geskryf. Al is jy ‘n eurofoob wat die Weste verafsku, mag jy maar Marx en Engels lees want hulle en hul volgelinge het self die ondergang van die Westerse beskawing bepleit.

Leopold Scholtz woon in Delft, Nederland, van waar hy gereeld met ‘n motorfietshelm en ‘n knuppel saam met sy mede-antifa’s die “regse gevaar” met geweld gaan bestry. Só het dit gister in Leipzig gelyk nadat ‘n duisend antifa’s slaags geraak het met tweehonderd betogers wat hulle teen die toestroming van migrante na hul land wou uitspreek.

Leipzig is binne trefafstand van Delft. Maar Scholtz waarsku ook gereeld die hele kleuterskool wat ademloos na KykNET se linkse juffrouens luister oor die “regse gevaar”, soos in dié video wat ‘n koninklike aantal van 38 kyke op YouTube onvang het.

Ná dié gratis advertensie op PRAAG gaan die getal kyke seker die hoogte inskiet, maar anders as Scholtz en sy trawante glo ons in sulke “regse” eurosentriese begrippe soos “die oop gesprek” en spraakvryheid. Van Wyk Louw, wat die term “oop gesprek” gemunt het, was volgens die Stellenbosser Gerrit Olivier juis om dié rede ‘n Nazi, iets waarmee Scholtz die antifa geredelik sou saamstem.

Kennelik weet Leopold die linkse knuppelswaaier net van een lid van die Front National, en dit is Marine Le Pen self. Die bestaan van die onderleier en strateeg, Florian Philippot, asook die gewilde lid van die Nasionale Vergadering vir Vaucluse, Marion Maréchal-Le Pen, verkeer iewers buite sy tonnelvisie. Dan praat ‘n mens nie eens van Louis Aliot, Philippe Loiseau en Sophie Montel wat óók elkeen die meeste stemme in hul onderskeie streke tydens verlede Sondag se eerste rondte behaal het nie. ‘n Sewende kandidaat, Nicolas Bay, het in Normandië min of meer gelykop met die sentrum-regse kandidaat geëindig. Scholtz se Engelse koerant wat hom daar op Delft “ingelig” hou, neem nie kennis van sulke twyfelagtige figure op die “diep platteland” van Frankryk nie. Onthou u nog daardie uitdrukking, “diep platteland”? Dis ‘n term waarmee die Afrikanerkieser in vorige dekades deur die plaaslike Engelse koerante beledig is.

Scholtz skryf:

“Vir vandag se tweede ronde het die Sosialiste hulle aan die verkiesing in drie streke onttrek en gaan met die konserwatiewe kragte saamsnoer om die FN te beveg. Peilings wys egter die FN kan in dié streke selfs teen die gekombineerde kragte van die konserwatiewe en die Sosialiste die pyp rook.”

Die uitdrukking “pyp rook” hier vind ek nogal vreemd: óf dit wys heen na die dagga wat Scholtz die antifa en oud-hippie daar in sy Hollandse “koffie”-kroeg rook, óf dit herinner aan die loodpyp in sy mou waarmee hy die arme Duitsers wat oor hul heimat bekommerd is daar in Leipzig toegetakel het. Feit is egter dat daar ‘n paar nuanses en feite in sy relaas makeer. Ten eerste het die Sosialiste hulle slegs in twee streke onttrek. In die derde streek, Elsas-Lotaringe-Sjampanje-Ardenne waar Philippot die FN-kandidaat is, het die Sosialistiese kandidaat, Jean-Pierre Masseret, geweier om hom te onttrek, ondanks die opdragte van die Sosialistiese politburo in Parys. Dus vind daar vandag net twee “tweestryde”, of duels soos die Franse dit noem, plaas: dié in Nord-Pas de Calais-Picardie waar Marine Le Pen kandidaat is teen Xavier Betrand van die Republikeine, asook in PACA (Provence-Alpes-Côte d’Azur) waar Marion Maréchal-Le Pen teen Christian Estrosi te staan kom.

Marion Maréchal-Le Pen, FN-kandidaat in PACA

Dit lyk nie asof Leopold die antifa enige onlangse meningspeiling in Frankryk geraadpleeg het nie, want daar was ten minste drie oor die afgelope paar dae, wat almal voorspel dat die sentrum-regse Republikeine net-net teen die dames Le Pen gaan wen. Woensdagaand het ‘n meningspeiling deur TNS-Sofres vir Le Figaro et LCI voorspel dat Xavier Bertrand met 53% teenoor Marine Le Pen se 47% gaan wen. Dieselfde meningspeiling meen dat Christian Estrosi met 54% teenoor 46% oor die 25-jarige Maréchal-Le Pen gaan seëvier. Kort voor sesuur Vrydagaand – waarna geen meningspeilings of veldtogte meer gevoer mag word kragtens Franse wetgewing nie – het ‘n ander meningspeiling vir die koerante La Provence, Nice-Matin en Var-Matin weliswaar die gaping tussen Estrosi en Maréchal-Le Pen as veel kleiner beskryf, naamlik 51% teenoor 49%.

Anders as wat Leopold Scholtz die antifa-propagandis van Delft beweer, betree die FN-kandidate dus vandag se verkiesing as buiteperde. Maar enigiets is seker moontlik, want die FN se kiesers is gretiger om te stem as die ander. Omdat hulle ook jonger is, is hulle meer verbind op sosiale media waar hulle mekaar aanspoor om vir Marine Le Pen en haar span te gaan stem “om Frankryk van sosialisme te bevry”. Marine Le Pen beskik oor 822 000 volgelinge op Twitter, teenoor haar opponent se 64 000. Indien sosiale media dus die deurslag in ‘n verkiesing kan gee, kan dit dalk net die knoop vir die Front National deurhaak.

Leopold Scholtz beskou die FN as ‘n gevaar vir Europa. Maar is hy nie eerder ‘n bedreiging vir Europa nie, iemand wat die ANC-SAKP se eertydse terreur in Suid-Afrika al jare lank goedpraat, benewens sy renons in alles wat blank, Europees en veral Frans is?

Die uitslae sal vanaf nege-uur Suid-Afrikaanse tyd vanaand begin bekendraak soos wat die uitgangmeningsopnames en wiskundige skattings deur die media gepubliseer word. Volg my op op Twitter waar ek ook die uitslae sal twiet by @danroodt.

Ten slotte, en spesiaal vir Leopold Scholtz en sy mede-antifa’s, hier is nog ‘n nommertjie van die Franse groep Les Brigandes, juis oor die antifa’s, met Duitse onderskrifte en ‘n Engelse vertaling hier onder sodat selfs hy dit kan verstaan. (Die vertaling is vanaf Les Brigandes se webblad, in minder as puristiese Engels.)

I saw an old man over the counter in a supermarket,
He was called a bastard by a barking Arab woman.
When the Antifa was coming in,
The Antifa has screamed:
“Police!”
“This is an old Pétainist!”

A young girl reading the Bible in the train,
Young Non-Europeans started their nasty games with her.
If the Antifa had been there
Then it would be sure that they have witnessed…
In the face of the police…
That she was a provocateur!

A little boy sang an old song.
Non-violent Rastas have massacred him, just like he stand there.
The Antifa had put him on the list…
The list of anti-globalist suspects.
He had sung: “Auprès de ma blonde”…
What an evil Nazi!

That was before the time of the “Don’t insult my buddy.”.
But such a buddy set me the blade to my throat.
If the Antifa would have been established at this time…
Then, the psychologist had demonstrated
That the fear of the unknown was the evidence of…
The racist syndrome.

[Nota: Die sinsnede in Franse sleng, “touche pas à mon pôte” (moenie aan my gabba vat nie) is die naam van ‘n anti-rassistiese organisasie in Frankryk wat deur Harlem Désir in die tagtigerjare gestig is, met miljoene wat hy in die geheim van die Sosialistiese regering ontvang het. – DR]

I say, you have to send Manuel Valls…
At night…
In an area in which he has never walked in.
Without a bodyguard, without the police
And if he can escape the harassment…
Then he can say to the media:
“Inshallah!”

And when the rabble is going to rape you in the evening.
Take an iron bar and use it to save your skin.
But if one of them is lying on the ground.
Then the judge will say that it is a conspiracy.
The newspapers will read x3:
“This was done by a fascist!”

Going to eat a falafel in the Rue des Rosiers,
I put on my kippah and my turban in the market.
The Antifa will not miss you,
When you look like a Gaul.
And if you eat quenelles with fries:
“Anti-semite!”

If you do this, or if you…
Say that,
If you even think it…
Then that’s already too much.
If you say a word they don’t like…
Then you will have to deal with the Antifa.
For the Trotskyist GPU…
You are a fascist.

They put millions there…
In hell for this reason.
For them it is a fixed idea…
A method of terrorism.
When I dispute, when I resist
Then I find myself on the list:
“I am a fascist!”

And if you don’t think… how you have to…
Then you’re a fascist.

Leon Lemmer: Heindrich Wyngaard: Koop bruin mense se steun vir Afrikaans

Heindrich Wyngaard is tydens die redakteurskap van Henry Jeffreys (2006-2011) tot politieke redakteur van Die Burger verhef. Toe Jeffreys se redakteurskap summier beëindig is, was dit ook die einde van die buitensporige bevoordeling van bruin joernaliste aldaar. Wyngaard het spoedig ‘n staatsdienspos verkies. Toe die Universiteit Stellenbosch (US) tydens die rektorskap van Russel Botman (2007-2014) om etniese redes oordrewe voorkeur aan bruines gegee het, het Wyngaard ‘n skakelpos daar gekry. Ek onthou hoe hierdie oudjoernalis vertel het dat hy matriek in Caledon met (as ek reg onthou) ‘n D-gemiddeld geslaag het. Toe ek vra of Die Burger dan nie kandidate van beter stoffasie kon aanstel nie, was hierdie Caledonner hewig ontsteld.

Onlangs was Wyngaard ietwat in die nuus met die publikasie van sy boek, A Home for Zephany (LitNet 2 September). In die boek vertel hy vertel van ‘n bruin meisie wat as baba ontvoer is en die volgende 17 jaar by haar skynouers gewoon het. Soos dit ‘n ontwikkelde bruine betaam, het Wyngaard die teks in Engels geskryf. Leopold Scholtz het onlangs die aandag gevestig op bruines se onbetrokkenheid by die Afrikaanse taalstryd, bv aan die US, onder die opskrif: “Vat nou hande oor Afrikaans” (Die Burger, 3 deser, p 16). Dit het aanleiding gegee tot Wyngaard se jongste skrywe: “Hoekom is bruines dan nie in die boedel?” (Die Burger, 8 deser, p 15). Om lesers te herinner aan sy eertydse joernalistieke glorie, begin Wyngaard sy artikel deur Scholtz as “oudkollega” aan te spreek. Daar is egter geen sprake van gelykheid by hierdie twee oudkollegas nie, want Scholtz het bv ‘n doktorsgraad en baie meer joernalistieke ondervinding.

Scholtz noem homself “‘n gematig-konserwatiewe Afrikaner”. Sy oogmerk is om wit en bruin Afrikaanssprekendes te versoen. Daarom vind hy dit nodig om te bieg dat “ons Afrikaners … ons bruin taalgenote … baie stief behandel” het. “Ons Afrikaners het Afrikaans geannekseer as ons eksklusiewe besit. Dat dit ook aan bruin mense behoort, dat hulle die taal saam met ons geskep het, was te lank ‘n half vergete nagedagte.” Scholtz trek dinge hier doelbewus bruinwaarts skeef. Die soort Afrikaans wat tereg deur sommige as hoofsaaklik Afrikanerbesit beskou word, is Standaardafrikaans. Daar moet ook duidelik tussen die ontstaan en ontwikkeling van Standaardafrikaans onderskei word. By die ontstaan van Afrikaans, dus proto-Afrikaans, het nie-wittes ‘n rol gespeel maar die ontwikkeling, erkenning en triomf van Standaardafrikaans is feitlik uitsluitlik aan Afrikaners te danke. In die geledere van polities korrektes is dit ‘n ongewilde waarheid.

Tereg merk Scholtz op: “By ‘n beduidende deel van die bruin elite kry jy ‘n neersien op Afrikaans.” Maar blankes mag in die nuwe Suid-Afrika eintlik nie kritiek op nie-wittes lewer nie. Kritiek word in groot mate gereserveer vir blankes. Daarom versuiker Scholtz die pil met ‘n onoorspronklike en oordrewe oproep: dat wit en nie-wit Afrikaanssprekers “regtig hande vat … Ons het dieselfde moeder. En haar naam is Afrikaans (in al haar variante) … ek en my bruin taalgenoot het dieselfde moeder. Taalgenoot, help ons asseblief om haar te verdedig!” Wat Scholtz sê en hoe hy dit sê, sal hom ongetwyfeld guns laat vind in die harte van die direksie van die Afrikaanse Taalraad. Maar Wyngaard sien daarin ‘n geleentheid tot etniesgedrewe politieke aktivisme. Hy skryf oor die “ekonomie van Afrikaans” ten einde by bruines se “ekonomiese selfbemagtiging” uit te kom. Maar daar word nie van bruines verwag om dit werklik self te doen nie. Wyngaard soek geld vir bruines voordat hulle iets pro-Afrikaans sal doen en daardie geld moet glo van Afrikaners kom.

Vir Wyngaard gaan dit glad nie om die kulturele waarde van Afrikaans en die outomatiese lojaliteit wat Afrikaanssprekendes aan hulle moedertaal verskuldig is nie. Hy soek geen verskoning vir die gebrek aan steun uit bruin geledere in die heersende Afrikaanse taalstryd nie. Bruines, soos ander nie-wittes, is skynbaar geregtig op alles wat hulle verlang, insluitende die reg om, ten spyte van hulle ooglopende gebreke, van kritiek vrygestel te word. Hy gaan selfs sover om Scholtz te verwyt omdat hy homself glo nie sover kon kry om apologie aan te teken nie. Wyngaard skryf van “die onregte” wat blankes “gepleeg het”, sonder ‘n enkele woord oor die baie lofwaardige dinge wat wittes gedoen het en steeds doen. Scholtz kry stank vir die dank van sy oorgematigde aanslag. Onderliggend aan Wyngaard se houding is daar myns insiens heelwat astrantheid; eintlik vermetelheid.

Scholtz se stelling dat gesonde verstand die oorwinning met die jongste US-raadsbesluit behaal het, word deur Wyngaard twee keer tussen aanhalingstekens geplaas, want hy wil kennelik hê dat die US soos die Universiteit van Wes-Kaapland eentalig Engels moet word. Hoe min Wyngaard van die saak verstaan, blyk uit sy opmerking: “Dit is onduidelik waarteen Scholtz meen die taal ‘verdedig’ moet word.” Die ondergang van Afrikaans aan die US en elders is vir Wyngaard klaarblyklik geen hartsaak nie. Soos in die geval van Michael le Cordeur (LitNet 13 November) is daar by Wyngaard blykbaar “geen hartseer” oor Wim de Villiers se verengelsingsprojek nie.

In die eerste kwart van Wyngaard se artikel word herhaal wat Scholtz geskryf het. Daarna vestig hy aandag op die feit dat dit nie net die bruin elite is wat Engels wil wees nie. In toenemende mate probeer minder gegoede bruines deesdae ook om Engels te wees. Hulle kinders word dus by voorkeur na Engelse skole gestuur. Ontwikkelde bruines, soos Christo van der Rheede en Danny Titus, stel hierin ‘n bedenklike voorbeeld; soos Franklin Sonn en Russel Botman dit voor hulle gedoen het. Maar dit is ‘n verskynsel wat hom ook in blanke geledere voordoen, soos in die geval van Max du Preez. Onder bruines bring dit mee dat etniese hibriditeit/verbastering met taalhibriditeit aangevul word: “Met die resultaat dat hulle dikwels nie in staat is om hulself in een van die twee tale ordentlik uit te druk nie. Of dikwels presteer hulle stukke beter in hul Afrikaans as ‘eerste addisionele taal’ as hul sogenaamde Engels as ‘huistaal’.” Uiteraard veroordeel Wyngaard nie hierdie pro-Engelse dwaasheid by Afrikaanssprekendes nie. Sy ingenomendheid met hibriditeit vind aansluiting by dié van Nico Koopman, wat homself reeds talle kere tot die toonbeeld van algoeie hibriditeit verhef het.

Hierna staan Wyngaard met sy kollektebussie nader. Hy vestig die aandag op die groot werkloosheid by bruines, hulle lae huishoudelike inkomste en hoe min van hulle nagraadse kwalifikasies verwerf. Hiervoor verwyt hy nie die bruines nie en ook nie die ANC-regering nie. Hy koppel dit, hoe onwaarskynlik ook al, aan Afrikaans, want hy wil Afrikaans as voertuig misbruik om geld van Afrikaners na bruines te kanaliseer. Hierdie voorstel is so vergesog dat die outeur se rasionaliteit bevraagteken kan word, asook die insig van die joernalis(te) wat besluit het om sy artikel te publiseer. Maar Sandra van die Paarl het Wyngaard se teks “insiggewend” gevind (Die Burger, 11 deser, p 13).

Die ANC-regering se skandalige beleid van Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB) is daarop ingestel om swart swartes te bevoordeel en nie soseer bruin swartes nie. Pleks van die ANC-regering te kritiseer, soek Wyngaard vergoeding by Afrikaners. “Jy ondersteun entrepreneurs en sakelui uit dié gemeenskap met afskopkapitaal en sakelenings en vennootskappe om hul ondernemings aan die gang te kry, of om hul in staat te stel om noemenswaardige aandele in bestaande ondernemings te bekom.” Dit is alles dinge wat SEB veronderstel is om vir bruines te doen.

Die ekonomiese situasie vir bruines kan glo “verander as bruin Afrikaanssprekendes die geld daarvoor het; as hulle sien die saamstry vir Afrikaans se behoud word in ekonomiese welvaart of vooruitgang omgeskakel.” Volgens Wyngaard is bruines se ondersteuning van Afrikaans dus koopbaar. Hoe onbetroubaar bruines voorheen taalgewys was, word nie te berde gebring nie. Ook nie hoe anti-blank en veral anti-Afrikaner baie bruines se misdadige UDF/ANC-gedrag was nie. Bruines het egter nie die monopolie van griewe nie. Blankes en veral Afrikaners het rede om ongelukkig te voel oor die dikwels ongegronde verwyte wat deur bruines soos Wyngaard na hulle geslinger word en die valse, negatiewe beeld wat moedswilliglik van wittes geskilder word.

Daar word dikwels maar valslik beweer dat blankes en bruines se kultuur identies is. Taal is ‘n kernelement van kultuur. Wat die bostaande uiteensetting duidelik maak, is dat Afrikaners en (baie) bruines se gesindheid jeens Afrikaans heeltemal verskil. Scholtz het dit reeds in 2010 verwoord. Hy het geskryf dat “vir bruin mense Afrikaans ‘n instrument is, maar vir Afrikaners ‘n deel van hulle identiteit” is (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 186). Dit is waarom Afrikaans vir bruines opsioneel is terwyl ware Afrikaners bereid is om daarvoor te veg en Afrikaans nie vir Engels of enige ander taal sal verruil nie. Hierdie situasie veroorsaak dat die wysheid van pogings om bruines op die hoogste vlak by besluitneming oor Afrikaans te betrek, bv in die Afrikaanse Taalraad, die Afrikaanse Taalmuseum en -monument en die ATKV, bevraagteken moet word. Taallojaliteit is nie iets wat gekoop word nie. Dit kom spontaan uit ‘n mens se gees; sy hart en verstand.

Dan Roodt: Volksmoord en terrorisme moet in SA beveg word

Die politiek in Suid-Afrika is nie baie gesofistikeerd nie. Sedert 1994 word daar baie hard gewerk om van ons “net nog ‘n Afrikaland” te maak, terwyl die politiek in slagspreuke rondom “apartheid” en “rassisme” verval het. Die linkse beweging in Suid-Afrika hits reeds dekades lank swart rassegevoelens teen blankes aan, met klinkklare sukses want vandag word die land gedeeltelik deur die Suid-Afrikaanse Kommunsiteparty geregeer.

Daagliks moet ons hoor dat “apartheid ‘n misdaad teen die mensdom was” en dat veral Afrikaners daaraan skuldig is. Engelse akademici in ons land beweer dat ons “miljoene swartes doodgemaak het” en niemand bevraagteken dié ekstreme stellings nie.

Hoe reageer ons op dié intense en vernietigende propaganda-oorlog wat daar teen ons in die media, aan die universiteite en op die internet gevoer word?

Die enigste manier is om ‘n ewe klinkklare stel slagspreuke in antwoord te herhaal. Teenoor “apartheid en rassisme” staan “volksmoord en terrorisme”. As ‘n mens al die elemente van etniese en rassediskriminasie teen Afrikaners, asook plaasmoorde en huisaanvalle in ag neem, dan pas huidige toestande die definisie van volksmoord. Dit moet wyd en syd, plaaslik en internasionaal, gekommunikeer word.

Mnr. Kallie Kriel van Afriforum beskuldig Afrikaners daarvan dat hulle “rassiste” is omdat hulle nie met kleurlinge, Indiërs en swartes wil ondertrou nie. Kriel en sy geesgenote beywer hulle vir volksmoord op die Afrikaner deur assimilasie, wat een van die internasionaal erkende vorme van volksmoord is.

In die boek Modern Genocide: The definitive resource and document collection, lees ons:

Assimilation policies are often a common precursor to genocide because they can be used by the pepetrators in the initial stages as a way to deligitimize or dehumanize the victims by portraying them as “nonhumans” from a “backward” culture in need of reintegration into society. This can also be used later on during the genocide as a way for the perpetrators to “justify” the use of increased brutality against the victims if assimilation is seen as an ineffective method for achieving their goals.

As die Afrikanerbeweging enige vordering wil maak, moet hy van enige dubbelsinnige standpunte soos dié van Afriforum en verwante organisasies ontslae raak. Dit sluit Flip Buys van Solidariteit se aanvaarding van die kommunistiese/marxistiese weergawe van ons geskiedenis in.

Flip Buys gee voor om nie links te wees nie, maar aanvaar die ekstreemlinkse voorstelling van ons geskiedenis as ‘n “misdaad teen die mensdom” wat deur Afrikaners “gepleeg” is. Op sy kinderlike manier het hy al gesê: “Ek veg nie vir ‘n beter verlede nie, maar vir ‘n beter toekoms.” Ja, ons weet hoe lyk daardie toekoms: die ineenstorting van ons ekonomie en die voltrekking van etniese suiwering of volksmoord. Zimbabwe verteenwoordig die model vir Suid-Afrika, behalwe dat ons geen land suid van ons het om heen te vlug nie. Dit is die “beter toekoms” wat op ons wag en waarin die Afrikaner-establishment soos Solidariteit, Afriforum en die FW de Klerk-stigting berus.

Teenoor die aanvaarding van die SAKP se weergawe van ons geskiedenis as die “slegte apartheidsverlede” het ek al male sonder tal George Orwell se bekende woorde aangehaal:

“Hy wat die hede beheer, beheer die verlede. Hy wat die verlede beheer, beheer die toekoms.”

Tensy ons die groteske karikatuur van “apartheid” en die morele vlekkeloosheid van die ANC en SA Kommunisteparty kan aftakel, gaan ons nooit ‘n “beter toekoms” sien nie.

Om egter in genuanseerde debatte oor die geskiedenis betrokke te raak, gaan ons nie veel in die sak bring nie. Kallie Kriel of Max du Preez of Christi van der Westhuizen of Adriaan Basson en al die ander “progressiewe”, “anti-rassistiese aktiviste” gaan ons net op die gewone, voorspelbare manier van “rassisme” beskuldig. Daarom moet ons die geskiedenis van die ANC se terreur teenoor apartheid opstel as die ware “slegte verlede” in Suid-Afrika. Tot onlangs kon stedelike terreur nog gerasionaliseer of selfs as “politieke stryd” verromantiseer word. Ná die terreurvoorvalle vanjaar in die Franse hoofstad, is dit nie meer moontlik nie.

Hoe gaan dit in die praktyk werk? Die linkse propagandiste in ons land verwys na enigiets vóór 1994 met die term “apartheid-”. Op Engels word daar gepraat van die apartheid era wat van 1652 tot 1994 geduur het, alvorens ons deur die terroriste van die ANC-SAKP “bevry” is. Mimi Coertse was ‘n “apartheidsoperasangeres”, Afrikaans is ‘n “apartheidstaal”, Stellenbosch is ‘n “apartheidsuniversiteit”, ens. Enige Afrikanerregering van voor 1994 word getipeer as ‘n “apartheidsregering”.

As deel van dié onophoudelike semantiese oorlog, is alle aspekte van ons lewens in Suid-Afrika tot “apartheid-” herdoop. Enigeen wat dit nie aanvaar nie, word onmiddellik deur Kallie Kriel, Leopold Scholtz, Max du Preez, Piet Kopdoek en die ander werfbobbejane van die SAKP as “rassiste”, “fasciste” en “Nazi’s” uitgekryt.

Op ons beurt moet ons die huidige bewind tot “die ANC-SAKP-terroristebewind” herdoop. Nooit moet ons van dié term afwyk nie, of dit nou in kommentaar op die internet, akademiese referate of geskiedenisboeke is. Die geskiedenis van hul terreur en samewerking met voormalige Oos-Europese kommunistiese state moet deeglik nagevors en geboekstaaf word.

Onthou dit: die ANC-SAKP-terroristebewind.

Dan die kwessie van Afrikanervolksmoord. Dit moet die tweede bousteen in ons repliek op die semantiese oorlog teen ons wees. As iemand sê “apartheid” moet elkeen dadelik en baie harder terug antwoord: “Volksmoord!” Ons moet volksmoord tot die belangrikste debatspunt in Suid-Afrika verhef.

In dié opsig is PRAAG besig om ‘n akademiese konferensie vir aanstaande jaar te organiseer rondom die tema van “Afrikanervolksmoord”. Daar wil ons dit deeglik navors, verklaar en beredeneer. Maar in aanloop tot so ‘n konferensie, moet ons die bestaan van ‘n volksmoord in ons land wêreldkundig maak en daarop aandring dat ons nie langer onder die juk van die ANC-SAKP-terroristebewind wat so ‘n volksmoord aanhits en toelaat, wil ly nie.

Dit is die uitdaging waarvoor ons staan: om die intense retoriese en semantiese aanslag op ons, en wat ten doel het om ons finaal te vernietig, die hoof te bied.

Dit moet helder en onverskrokke gedoen word. Die hoofstroom- Afrikaanse organisasies wat reeds halfpad in die ANC-SAKP se sakke is, gaan ons niks help nie. Inteendeel, gewoonlik beveg hulle die geringste poging van Afrikaners om die huidige bestel te verwerp.

Vir hulle gaan dit daaroor om die spreekwoordelike “dekstoele op die Titanic rond te skuif”. Hulle werk heelhartig met die ANC en die ANC Lite, die DA, saam om enige morele en intellektuele grondslag vir ons voortbestaan te ondermyn.

En, soos gesê, ondersteun hulle die mengkultuur. Saam met miljoene Europeërs en Amerikaners, is ons egter in opstand teen die mengkultuur. Ons wil nie meng nie. Ons wil nie Standaardafrikaans vir “Kaaps” of Engfrikaans of mengtaal verruil nie.

Ons eis die reg op om te bly soos ons is. Daarvoor is ons bereid om te veg, saam met die res van die Westerse wêreld, asook Rusland. Ons staan saam met Marine Le Pen, Geert Wilders, Donald Trump, Wladimir Poetin en ander in die stryd om die behoud van die Westerse, christelike beskawing.

Ons vordering sal gemeet word aan die hoeveelheid kere wat ons #volksmoord en #terrorisme op die internet en elders plak en kritiseer.

Ons psigotiese massamedia

Dikwels funksioneer ‘n gehele samelewing soos een indiwidu. In samelewings is daar byvoorbeeld verskillende range en stande en ordes wat saamwerk om ‘n funksionele eenheid te bewerkstellig, soortgelyk aan die verskeidenheid organe in ‘n mens se liggaam. Daar is ook teenstrydige menings oor ‘n bepaalde plan van aanpak in groot groepe, net soos wat ‘n mens teenstrydige opvattings kan hê. In ‘n ernstige graad kan hierdie teenstrydighede tot sielkundige ongemak lei, net soos ‘n gebrekkige samehang ‘n samelewing uitmekaar kan trek.

Kom ons kyk eers na sielkundige verskynsels soos depressie en psigose. Interessant genoeg werk die huidige kommunistiese mafiamedia op dieselfde beginsel, vandaar dat ons die aard daarvan moet identifiseer om ons sielkundige en kulturele integriteit te beskerm.

‘n Mens is van mening dat ‘n kliniese depressie weens ‘n gebrek aan energie ontstaan. Dit is ‘n halwe waarheid. Elkeen van ons kan onsself hierdie gemoedstoestand voorstel. ‘n Depressie is die resultaat van ‘n stroom nare gedagtes en denkpatrone uit die verlede wat ons daaglikse aktiwiteite ontwrig. Jy sit byvoorbeeld agter die stuurwiel of by die huis met ‘n boek en ewe skielik duik daardie imbesiel wat jou twintig jaar gelede verneder het in jou gedagtewêreld op. Dit was alweer byna vergete gewees totdat ewe skielik hierdie ongenooide gas so uit die bloute jou begin slegsê. As jy toevallig alleen by die huis is, herleef jy selfs hierdie insident en begin omtrent te argumenteer met hierdie “persoon”, maar nou is jy beter voorberei en stoei jy hierdie gadagteboelie om met jou beter ontwikkelde teenargumente. Jou oorwinning is egter van korte duur. ‘n Minuut later kom hierdie gedagte terug en begin jou weer uit te daag en sleg te sê. Selfs al het jy die beste verdediging teen hierdie irriterende gedagte wil dit nie gaan lê nie.

Wanneer iemand aan ernstige depressie ly, werk daardie gedagteboelie oortyd. Hy en sy makkers het hul Red Bull en brandewyn gedrink en kap jou die hele tyd met pynlike gedagtes uit jou verlede, tot soverre mate dat jy in jou gedagtewêreld soos ‘n verslane bokser voel. Elke keer as jy wil opstaan, slaan hulle jou neer. Die gebrek aan energie tydens depressie is met ander woorde ‘n verslaenheid wat ‘n gevolg is van hierdie ooraktiewe stroom pynlike gedagtes.

Wanneer ‘n mens ernstig geestessiek is, praat ons van ‘n psigose. Dit werk op dieselfde beginsel. Die verskil is dat dit voel asof iemand die volumeknop oopgedraai het, en nou is daardie pynlike gedagtes heelwat meer werklik en aanwesig as by ‘n depressie. Daardie gedagteboelie skel nou nie meer vanagter ‘n muur of geslote hek nie, maar die hek het oopgebreek en nou skel en skree hy direk op jou. Dikwels ly mense aan hallusinasies en hoor stemme wat hulle uitskel, of hulle sien figure van mense wat hulle uitskel of uitlag, soos mooi uitgebeeld was in die rolprent A Beautiful Mind. Dit lyk met ander woorde werklik, maar dit is nie, en het streng gesproke niks met die empiriese werklikheid te make nie. Desondanks rig dit ondraaglike pyn aan.

Dit is belangrik om te weet dat daardie gedagteboelie wat sulke pynlike gedagtes voortbring dit vir sy eie genot doen. Dit moet letterlik beskou word as ‘n aparte entiteit in ons gees wat dit ongelooflik geniet om op ons swakhede te teer en ons te verneder. Die rede waarom ons hierdie pynlike gedagtes nie maklik weg kan dink of verslaan nie, is omdat hulle juis afhanklik is van ons energie. Hoe meer aandag ‘n mens bestee aan hierdie negatiewe gedagtes hoe sterker word hulle. Egter, sodra iemand wat in ‘n psigose is sy hallusinasies konfronteer, sal daardie stem hoogs waarskynlik terug antwoord met: “Ek doen dit vir jou eie beswil”, wat natuurlik nie waar is nie. Dit is bloot ‘n lis om sy “slagoffer” verder te verwar en belaglik te maak.

In elk geval is die gedagteboelie se doel baie duidelik. Hy wil nie hê dat jy jou hoër vryhede moet nastreef nie. Hy wil jou verlam en die aandag aflei van die goeie dinge waartoe jy in staat is. Enige poging om jou gees te suiwer en verryk wil hy afbreek en bespot. As voorbeeld dink ek aan ‘n straatmusikant wat viool speel en dat een of ander onnosel puber verbyloop en die spot dryf met die musikant, soos ek in Amsterdam af en toe sien. Daardie puber weet dat hy nooit so ‘n instrument sal kan bemeester nie, en toon minagting vir diegene wat dit wél doen. Die gedagteboelie is ‘n soortgelyke puber: ‘n lae gees wat die hoër geeste wil vernietig.

Interessant genoeg het klassieke aria’s ‘n positiewe uitwerking teen depressie en hallusinasies. Mense wat deur derglike siektes gekwel word en na skitterende uitvoerings van byvoorbeeld Amazing Grace, Mozart se Lacrimosa of soortgelyke koorgesange luister, meen dat die pynlike gedagtes en hallusinasies minder word, vergelykbaar met hierdie onbeskofte puber wat nie dood gevind sal word voor ‘n kerkkoor of in ‘n Weense konsertgebou nie. Gebed en Bybeltekste soos Psalm 23 help ook om die gedagteboelie te verdryf en kan ‘n verklaring wees waarom gelowige mense vinniger genees van geestessiektes as ongelowige mense.

Wanneer hierdie gedagteboelie jou belaster met onaangename herinneringe uit jou verlede, is hy besig om propaganda teen jou te maak. Deur gebruik te maak van jou eie geheue lyk dit asof dit jou eie gedagtewêreld is wat dié gedagtes voortdurend voortbring, wat nie waar is nie. Volgens Emanuel Swedenborg se beskrywings is daar inderdaad sprake van slegte geeste wat ons gedagtes op hierdie manier beïnvloed en wil wegstuur van die wêreld van hoër spirituele bewussyn. Gelukkig kan ons met moderne psigoterapie ook ‘n deeglike insig kry in hierdie nare gedagtes en van daaruit leer om hulle te identifiseer en tegelyk onklaar te maak deur die inhoud daarvan met die werklikheid te toets en ‘n meer realistieser blik op ons bestaan te werp.

Net soos hierdie bogenoemde voorbeeld van die gedagteboelie ‘n sielkundige/metafisiese verklaring bied vir geestessiektes, werk die huidige politieke propagandamasjinerie op ‘n soortgelyke manier. Dit is ‘n georkestreerde massadepressie of psigose. Die massamedia vertolk die rol van die gedagteboelie.

As ons na die Christi van der Westhuizens, Max du Preez’s of Piet Croukamps van hierdie wêreld kyk, sien ons dieselfde patroon. Hulle is die tasbare manifestasie van die gedagteboelie. Elke keer as daar ‘n skrywe van hulle in die perse verskyn is dit die alewige stroom propaganda oor hoe sleg ons is as ons nie ons eie ondergang wil bespoedig nie. Ons is nou al meer as twintig jaar onder ANC heerskappy en die eindelose laster wil eenvoudig nie ophou nie. Elkeen van hulle haak vas oor wit bevoorregting en bekrompenheid en dat ons geestelik swak is omdat ons nie die huidige Suid-Afrika wil omhels nie. As volk is ons ook nou “depressief” of miskien selfs “psigoties” soos wat hierdie stemme die hele dag op ons skel en skree.

Sodra ons die bogenoemde skrywers sou vra wat hulle motiveer om so neerhalend oor ons te berig, sal die antwoord ook ongetwyfeld wees dat dit vir ons eie beswil is. Hulle wil ons bekrompe wesentjies na die ware verligting lei. Dit is natuurlik ‘n volslae twakstorie. Hulle skryf dit nie vir ons nie, maar vir hulself. Húlle vind baat daarby, nie ons nie. Net soos depressie keer dat ons nie onsself volwaardig kan ontwikkel of ontplooi nie, doen hierdie rubriekboelies dieselfde. Hulle wil verhoed dat ons as volk doen wat ons graag sou wou doen. Hulle wil ons afstomp en die aandag aflei van ons hoër, innerlike vryhede, juis omdat hierdie suiwer vryhede weer tot moontlike ongelykheid tussen bevolkingsgoepe kan lei. Hulle wil ons geestelik verlam, tot die punt dat ons uit wanhoop tot moord of selfmoord gedryf word. En as ons moord of selfmoord pleeg, wen hulle weer. Dan is dit alweer die soveelste “bewys” van hoe ongelooflik en inherent sleg ons is.

Net soos in die geval van depressie en psigose, is die propagandastryd wat hulle voer ‘n sielskwessie. Ons wil ons siel op ‘n bepaalde manier uitdrukking gee en hulle wil dit belemmer. Dit kan ons duidelik sien hoe hulle ons skel as ons nie méér doen om swartes uit hul ellende te verlos nie, maar oor Zimbabwe, waar twee miljoen swartes so swaarkry dat hulle weer tot kannibalisme oorgegaan het, is hulle doodstil. Erger nog, ek onthou dat Mal Max iewers geskryf het hoe goed en stabiel dit nou daar is. Die werklikheid is dat hierdie hoofstroomkwetteraars eintlik geen flenter omgee vir swartes of apartheid nie. Soos met alles wat hulle sê en skryf, is hul simaptieë slegs illusies en bedrog wat in stand gehou word deur hul haat vir Afrikaners.

Aan hulle totale onopregtheid met die feite kan ons hulle ontmasker vir wat hulle werklik is. Daar is niks realisties aan wat hulle kwytraak nie. Laat ons eerlik wees, die daadwerklike harde apartheid waarmee ons so gestraf word het maar net sewe jaar geduur, van 1959 tot Verwoerd se moord in 1966. Vorster en Botha het destyds begin om apartheid geleidelik af te takel. Dit was nie net efwee se doen nie. Laat staan nog dat onder Verwoerd was daar slegs drie miljoen swartes in Suid-Afrika gewees, wat ‘n druppel in die emmer is vergeleke met die vyf en veertig miljoen swartes vandag wat almal meen dat hulle slagoffers van daardie stelsel was. Om maar te swyg oor die grootskalige ontwikkeling wat Verwoerd onder swartes daargestel het.

Net soos die gedagteboelie ‘n lae gees is wat net uit is om te treiter, is hierdie ekstreemlinkse kwetteraars dieselfde kategorie lae geeste. Vandaar meen ek dat hierdie konflik hoofsaaklik ‘n sielskwessie is om nie net die Afrikaner nie, maar die Christelike Weste se siel te vernietig sodat hulle selfvoldaan hul kleingeestige oorwinning kan behaal, soos Engelse sokkervandale wat net na wedstryde toe gaan om verwoesting te saai.

Swedenborg skryf in Divine Providence (par. 43):

“…if we are caught up in loving what is evil, we cannot help feeling that hellish freedom is freedom itself; while if we are caught up in loving what is good, we feel that heavenly freedom is freedom itself. As a result, each freedom regards the other as slavery.”

Inderdaad, vryheid vir boelies is noodgedwonge slawerny vir goeie mense, en andersom.

Kan iemand dalk ‘n bietjie Clozapine vir Naspers gee?

Dan Roodt: Die dames Le Pen op vooraand van ‘n triomf in Frankryk?

Die eerste rondte van die Franse streeksverkiesing wat Sondag plaasvind, trek nie soveel aandag buite die land nie, maar hou enorme implikasies vir sowel Frankryk as Europa in. Meningsopnames na die terreuraanvalle op 13 November in Parys toon dat die Front National van mevrou Marine Le Pen, wat deur die Franse media steeds as “verregs” getipeer word, die meeste steun bygekry het. In die noordelike streek wat as Nord-Pas-de-Calais-Picardie bekendstaan, het Le Pen se steun byna onmiddellik met drie tot vier persentasiepunte gestyg en staan tans op 40%.

Verder op die horison wink die Franse presidentsverkiesing van 2017. Indien Marine Le Pen in die huidige streeksverkiesing goed vaar, versterk dit haar kanse om die volgende Franse president te word, iets wat aardskuddende gevolge vir die Europese Unie sou hê. Want nie net is die Front National sterk ten gunste van “die herstel van Franse nasionale soewereiniteit” nie, maar wil selfs die euro as geldeenheid opsê. Dit mag die Griekse skuldkrisis na ‘n vulletjie laat lyk as die eurosone se naasgrootste ekonomie hom aan die Europese geldeenheid sou onttrek.

Afgesien van die Islamitiese terreuraanvalle op Parys wat in Januarie en November vanjaar plaasgevind het, speel die migrantekrisis in Europa insgelyks byna volmaak in die guns van die Front National wat reeds jare lank waarsku dat Frankryk gevaar loop om deur derdewêreldimmigrante “verswelg” te word.

Die invloedryke Britse meningsvormer en rubriekskrywer van die Britse Financial Times, Gideon Rachman, het vandeesweek geskryf dat daar ‘n “nagmerrie” is wat by hom spook, en dit is dat ‘n nasionalistiese troika van Wladimir Poetin (Rusland), Donald Trump (VSA) en Marine Le Pen (Frankryk) oor ‘n jaar of twee aan bewind mag wees. Volgens hom “spreek die blote feit dat Donald Trump en Marine Le Pen sterk aanspraakmakers vir die Amerikaanse en Franse presidentskappe is, van iets kommerwekkends aangaande die toestand van liberale demokrasie in die Weste”.

Of ‘n mens Rachman se kommer deel, aldan nie, is die tektoniese plate beslis besig om in Frankryk te skuif, met heftige debatte en selfs rusies oor die radio en TV, asook die gedrukte en digitale media. In ‘n land waar skrywers, filosowe en akademici ‘n groot rol in die openbare lewe speel, is insgelyks ‘n witwarm intellektuele stryd aan die gang wat in boeklengte essays, romans en selfs strokiesprente gevoer word. So pas in November het ‘n akademikus en ‘n kunstenaar ‘n grafiese roman met die titel La présidente gepubliseer waarin Marine Le Pen se aanstelling as president voorgestel word, wat dan stakings en onluste in die land ontketen as linkses teen haar bewind in opstand kom.

Soos wat Afrikanerskap in Suid-Afrika ‘n twispunt kan raak, is “Fransmanskap” deesdae dié onderwerp in Frankryk wat in haarfyn besonderhede ontleed en bespreek word. Die woord “identiteit” is op almal se lippe en die byvoeglike naamwoord “identitêr” word vir buiteparlementêre groepe gebruik wat regs van die Front National betogings teen immigrasie op straat of selfs op die dakke van geboue reël met ‘n geurtjie van opstand en revolusie. Op YouTube bestaan daar “patriotiese” musiekgroepe wat openlik politieke liedere sing en maskers dra om nog verder die allure van verbode optrede daaraan te verleen.

Terwyl die voormalige Franse president, Nicolas Sarkozy, en leier van die nuwe sentrum-regse party bekend as die Republikeine, aanmekaar sê, “Ons moet ophou om advertensie vir die Front National te maak”, doen die koerante niks anders nie. Selfs die Facebook-blaaie van alle FN-kandidate word wyd en syd deur Le Monde en Le Figaro gepubliseer om sommige van hulle grensoorskrydende uitlatings oor immigrante of Islam te toon. Veral kandidate wat “bande met identitêre groepe” sou hê, word aan die kaak gestel in ‘n poging om hulle by die stembus te diskrediteer.

Na ‘n konsolidasie van sommiges, kan die 13 streke in metropolitaanse Frankryk met Suid-Afrika se nege provinsies vergelyk word. Hulle beheer veral die hoërskole (lycées), vervoer, ekonomiese ontwikkeling en belastinginvordering met aansienlike begrotings van ongeveer €3 miljard (R45 miljard) elk. Dan is daar nog vier buitelandse streke ook, waaronder Réunion-eiland digby Suid-Afrika in die Indiese oseaan.

Marine Le Pen: verguising deur die Franse media bring haar nie van stryk nie

Vandat Marine Le Pen die leisels van die Front National by haar vader, Jean-Marie Le Pen, op 16 Januarie 2011 oorgeneem het, het die party se kiesersteun ondanks die media se vyandigheid byna konstant toegeneem. Daarom het die ou Links-Regs-verdeling of bipolêre stelsel in Frankryk verval om “tripolêr” te word. Die jongste meningsopname deur Harris Interactive toon dat Links oor 24% steun en Regs oor 27% beskik – met die Front National op 28%. Ander onlangse opnames bespeur tot 30% steun vir die Front. Vanweë die ingewikkelde kiesstelsel vir streke wat ‘n sogenaamde “bonus” of prime van ‘n verdere kwart van die setels aan enige party toeken wat meer as 35% van die stemme op hom verenig, kan selfs ‘n minderheid van stemme dus aan ‘n party die meerderheid setels in die streeksraad verskaf. Dié maatreël is juis ingestel om te sorg dat die streke nie met ‘n staking van stemme eindig sodat geen besluite geneem kan word nie.

Eintlik is die stelsel kwadripolêr, want daar bestaan nog verlinkse partye (waaronder die Kommuniste) ook, maar wat altesaam nie meer as 8% steun geniet nie en dus ‘n mindere rol speel, aangesien ‘n party ten minste 10% stemme in die streeksverkiesing moet verkry om na die tweede rondte deur te gaan.

Manuel Valls, die Sosialistiese eerste minister en die seun van Katalaanse immigrante. Hy meen Marine Le Pen is 'n "gevaar vir Frankryk". — Manuel Valls, die Sosialistiese eerste minister en seun van Katalaanse immigrante (gebore in Barcelona). Hy meen Marine Le Pen is ‘n “gevaar vir Frankryk”.

Hoewel die beleërde Sosialistiese president, Francois Hollande, se gewildheid kort ná die terreuraanval op 13 November gestyg het, staan kiesers steeds baie skepties teenoor sy party wat sukkel om veel bokant die 20%-merk uit te styg. Hy word veral vir die hoë werkloosheid geblameer, met Marine Le Pen wat hom gereeld daaroor kasty. Aan Hollande se sy is die eerste minister, Manuel Valls, wat sy bes probeer om skadebeheer toe te pas en die Front as ‘n “gevaar vir Frankryk” beskryf.

Vanuit ‘n media- en reklame-oogpunt is die Franse verkiesingstryd baie interessant, want dit toon dat slegsê en etikettering naderhand teenproduktief raak. Marine Le Pen word gereeld as ‘n “fascis”, “rassis”, “Nazi”, “Islamofoob” en “verregse” getipeer, maar dis asof die stortvloed beledigings merendeels simpatie by die Franse kiesers wek. As iemand wat in ‘n politieke familie gebore is en reeds jare lank sulke taal verduur, is sy so bedrewe in TV- en radiodebatte dat sy byna outomaties met snydende sarkasme terugkap en gewoonlik die debat in haar guns beklink.

Haar voorkoms en styl het min in gemeen met dié van ‘n tradisionele aspirantdiktator. Boonop is haar adjunk en partystrateeg, Florian Philippot, ‘n jaar of wat gelede “ontmasker” as gay. Die derde mees sigbare politikus in die party is die aanvallige Marion Maréchal-Le Pen, Marine se kleinniggie, wat op 22 die jongste parlementslid in die Franse geskiedenis geword het as verteenwoordiger vir die Vaucluse-kiesafdeling.

Indien die Front National ‘n “fascistiese” party is, is dit die eerste in die geskiedenis wat deur twee blondines en ‘n gay man gelei word! Maréchal-Le Pen staan in die suide in ‘n streek met die afkorting PACA (Provence-Alpes-Côte d’Azur) waar sy insgelyks ‘n golf van ongeveer 40% steun in meningsopnames ry. Twee ander streke waar die Front sterk steun geniet, is dié wat aan Duitsland grens, Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine, waar Philippot hom as streeksleier beskikbaar stel, asook Bourgogne-Franche-Comté.

Die enigste manier waarop streeksoorwinnings vir die Front National gestuit kan word, is indien daar ‘n Regs-Linkse alliansie tydens die tweede rondte sou plaasvind. Dit sou beteken dat die Sosialistiese Party en die Republikeine hul lyste sou moes saamsmelt binne 48 uur nadat die stembus vir die eerste rondte gesluit het. ‘n Ander moontlikheid is dat die Sosialistiese party, wat volgens die meningsopnames oral swak gaan vaar, eenvoudig in sekere streke voor die tweede rondte onttrek. In so ‘n geval sou kiesers soos tydens die presidensiële verkiesing van 2002 gevra word om ‘n verenigde front teen die Front National te monster. In daardie verkiesing het Marine se vader, Jean-Marie Le Pen, in die tweede rondte teen die regse kandidaat, mnr. Jacques Chirac, te staan gekom, met linkse én regse kiesers wat en masse vir Chirac gestem het om aan hom 82% van die stemme te besorg. In die Noorde waar Marine Le Pen staan, dreig die Sosialis, Pierre de Saintignon, reeds om “sy verantwoordelikheid na te kom” en aan die tweede rondte te onttrek sodat sy Regse eweknie, Xavier Bertrand, ‘n beter kans staan om haar te klop. Sarkozy, wat besef dat die Sosialiste teen die toue verkeer, is egter langtand om hoegenaamd enige ooreenkoms aan te gaan, dus lyk dit asof daar insgelyks driehoekige kragmetings in die tweede rondte gaan plaasvind.

Marine Le Pen is veel gewilder as haar veglustige pa, ‘n veteraan van die Algerynse oorlog. Vroeër vanjaar het sy hom ook uit die party geskors nadat hy ‘n tweede keer die Joodse konsentrasiekampe in Duitsland as ‘n “detail van die geskiedenis” bestempel het. Anders as in die presidentsverkiesing waar ‘n blote appèl op kiesers geloods kan word, is die samesmelting van lyste ‘n ingewikkelde proses. Boonop bestaan beide die linkse en regse blokke uit ‘n paar groot en enkele kleiner partye wat reeds onderling allerlei delikate ooreenkomste oor kandidaatlyste aangegaan het. Om inderhaas aan dié lyste te torring, mag veroorsaak dat die blokke uitmekaar skeur en ‘n selfs groter oorwinning aan die dames Le Pen besorg.

Hollande, Valls en Sarkozy sien glad nie uit na die gesig van twee triomfantelik glimlaggende vroue in hul gewone sjiek uitrustings wat in hul onderskeie streke met die Franse driekleur in die agtergrond vir die kameras poseer nie. Die datum tydens die tweede rondte sal 13 Desember wees, presies een maand ná die afskuwelike Islamitiese terreuraanvalle op onskuldiges in die Franse hoofstad.

Marion Maréchal-Le Pen, wat soos haar oupa Jean-Marie met die regtervleuel van die party geassosieer word, het op die vooraand van die verkiesing gesê:

“Ons is nie ‘n Moslemland nie, en as Franse die Moslemgeloof mag aanhang, is dit op voorwaarde dat hulle hul by die waardes en lewenswyse neerlê wat Griekse en Romeinse invloed, asook sestien eeue van Christendom gevorm het. By ons dra ‘n mens nie die djellaba (die lang gewaad vir vroue) nie, ook nie die volle sluier nie en dwing ook nie katedraal-moskees aan ons op nie.”

Sy het verder in die rugbystad Toulon gesê dat iemand wat “nie aan die bewe gaan” by die katedraal van Reims waar die Franse konings voorheen gekroon is of by die Federasiefees waar die republikeinse bestorming van die Bastille gevier word, “nie regtig Frans kan wees nie”. Daarmee het sy die handskoen neergesmyt teenoor diegene wat meen dat Franse burgerskap van Franse patriotisme en identiteit losgemaak kan word.

Indien Rachman se nagmerrie bewaarheid word en beide Donald Trump en Marine Le Pen tot die hoogste amp in hul onderskeie lande verkies word, mag dit interessante gevolge vir Suid-Afrika hê. Nie net is Frankryk een van die Afrikaner-stamlande en ‘n wapenverskaffer aan die ou NP-regerings nie, maar die feit dat Hollande se Sosialistiese Party eens gehelp het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te stel, mag dalk net vir Le Pen oorreed om met groter simpatie na Suid-Afrika se beleërde Westerse en Christelike minderheid te kyk.

Anders as mev. Hillary Clinton, gaan Donald Trump ook nie in Johannesburg Afrika-danse saam met ANC-politici kom uitvoer nie, maar eerder begin wonder of Suid-Afrika nie ‘n moontlike kandidaat vir “regimeverandering” is nie. In Rachman se Brittanje mag die kombinasie Poetin-Trump-Le Pen ‘n nagmerrie verteenwoordig, maar wat kan verskrikliker as die ANC-SAKP, met die EFF as opvolger op die horison, wees? Dit pas by die reël uit James Joyce se Ulysses: “Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek probeer wakkerskrik.”

Gelukkig is een se nagmerrie ‘n ander se aangename droom. Noudat ek daaraan dink: ek het ook al in daardie katedraal te Reims, in die hart van die pragtige Sjampanjestreek, gestaan en die vibrasies waarvan Maréchal-Le Pen praat, gevoel…

Leon Lemmer: Universiteit Stellenbosch: Afrikaans as HOP-huis

Op 12 November het Wim de Villiers, die rektor van die Universiteit Stellenbosch (US), met die ondersteuning van sy bestuurspan, aangekondig dat hy Engels met ingang volgende jaar “die primêre taal van kommunikasie en administrasie” van die US wil maak. Op 15 November het die uitvoerende komitee van die US-raad De Villiers se verengelsingsvoorstel verwerp en aangekondig dat die taalbeleid, waarvolgens Afrikaans en Engels veronderstel is om gelyke status te hê, in 2016 onveranderd gehandhaaf sal word. Daar is uitdruklik verklaar dat Afrikaans nie “verwater” sal word nie. Op 30 November is sake tydens ‘n sitting van die volle US-raad op die spits gedryf.

Ek het voorspel dat die waarskynlikste uitkoms sal wees “dat die ondergang van Afrikaans aan die US ietwat uitgestel word” (Praag 28 November). Elke keer as die US-raad deesdae oor die taalbeleid besluit, is dit ‘n afskaling van Afrikaans; ook hierdie keer, soos ek hier onder aantoon. Tom McLachlan beaam dat die jongste besluit “net tydelike grasie” vir Afrikaans is (LitNet 3 deser). Andries Visagie skryf tereg: “Die nasionale afskaling van die oorblywende spatsels Afrikaans is deel van dié golf van destruksie wat elke ooreenkoms net as ‘n tydelike ruspunt beskou” (Die Burger, 18 November, p 10).

In hierdie rubriek poog ek om ‘n oorsig van die afgelope week se gebeure te gee.

Voor die US-raadsbesluit

Voor die US-raadsvergadering het Die Burger (30 November, p 1, 4) berig dat die US-senaat, dus die professore, op 27 November met ‘n “oorweldigende meerderheid” De Villiers se verengelsingsvoorstelle gesteun het. Dit was klaarblyklik ‘n poging van De Villiers om steun vir sy anti-Afrikaansgesindheid te werf. Dit gaan lynreg in teen die jongste besluit van die US-raad se uitvoerende komitee. Ook om daarmee die US-raad vooraf sag te probeer maak; dus te intimideer. Enersyds kan die houding van hierdie meerderheid US-professore dui op die mate waarin die wesenlike aard van die tradisionele blanke, Afrikaanse US reeds met etniesgebaseerde aanstellings op die hoogste akademiese vlak getransformeer en kultureel vermurwe is. Andersyds is dit die resultaat van die ANC-regering se beleid om by die vasstelling van owerheidsubsidies net een onderrigtaal in ag te neem. Dit is hierdie bose regime se manier om Afrikaans as onderrigtaal aan al ons universiteite uit te wis. Die dosente wil nie hulle werklading vermeerder deur onderrig in twee tale aan te bied sonder die aanstelling van ‘n afdoende getal ekstra doserende personeel nie. Die US-senaat het dus ten gunste van die aanbieding van minder akademiese onderrig gestem sodat dosente meer tyd vir hulleself (en hopelik ook meer tyd vir navorsing) kan hê.

Op 12 en 27 November is die US-senaat byeengeroep blykbaar sonder om die nodige dokumentasie oor die taalbeleid ruim voor die tyd te versprei, gevolglik kon daar nie vooraf deeglik oor De Villiers se voorstelle besin word nie. Volgens sommige berigte is daar by die eerste byeenkoms nie formeel gestem nie. Die klimaat is bloot getoets. By die tweede byeenkoms is ‘n minder radikale taalkoersverandering voorgestel, wat aanvaar is, maar ‘n verteenwoordigende getal senaatslede was nie teenwoordig nie (Lektor, Stellenbosch, se brief, Die Burger, 3 deser, p 17). Dit lyk asof De Villiers proseduregewys die mening van senaatslede ten gunste van sy verengelsingsmanie probeer manipuleer.

Op 28 November is ‘n landswye Afrikaanse Alumni-vereniging, met Johann Rossouw as voorsitter, op Stellenbosch gestig; nie net om Afrikaansbelange te bevorder nie, maar ook bv akademiese vryheid. Die US-studenteraad het by monde van James de Villiers, nog ‘n De Villiers-hanskakie, hom ten gunste van Wim de Villiers se beoogde verengelsing uitgespreek. Open Stellenbosch (OS) het (soos gebruiklik seker sonder vooraf goedkeuring) ‘n nagwaak voor een van die administrasiegeboue gehou om die US-raadslede te probeer intimideer. Die studentevereniging Adam Tas, wat pro-Afrikaans is, het op 30 November, sonder veel publisiteit, ‘n memorandum aan die US-bestuur oorhandig. Die Afrikaanse Taalraad (ATR) het hom ook in ‘n mate ten gunste van Afrikaans uitgespreek. Die probleem is dat sowel Adam Tas as die ATR meertaligheid propageer pleks van kompromisloos pro-Afrikaans te wees. Dieselfde geld die US se Departement Afrikaans en Nederlands, wat in hierdie late stadium wakker geskik het deur uiteindelik te erken dat die Afrikaansdosente “bekommerd [is] oor die potensiële [!] verskraling van Afrikaans as akademiese en administratiewe taal” (LitNet 30 November). Daar is reeds jare lank werklike, maklik sigbare verskraling, sodat “potensiële verskraling” sekerlik erg eufemisties is.

Die Burger het op 30 November, toe hy vroegoggend met ‘n sterk geformuleerde mening ‘n verskil ten gunste van Afrikaans kon maak, redaksioneel geswyg. Daar is selfs verder gegaan. André le Roux, die dwars Sarie-joernalis, is toegelaat om in die rubriek Maandag Aktueel (p 8), onder die opskrif “Ons muf in dié klein dampkring”, sy stem dik teen Afrikaans te maak: “dat die gesprek oor die toekoms van Afrikaans nie veel wyer strek as ‘n selfkwetsende bekgeveg onder wit Afrikaners nie … As ons as liefhebbers van ons taal nie tred hou met en ‘straatslim’ aanpas by die snelle politieke en ekonomiese omwentelinge wat nou ná 21 jaar eers regtig momentum en vastrapplek kry nie, skakel ons onsself vinnig uit as pleitbesorgers van Afrikaans se regmatige belange.”

Le Roux hou van Wannie Carstens se taalkompomieë (bv ophemeling van Afrikaansvariëteite pleks van Standaardafrikaans, (oor)beklemtoning van die rol van bruines eerder as dié van wittes, bevordering van veeltaligheid en versoening pleks van Afrikaans en Afrikanerkultuur). Vir Le Roux gaan dit klaarblyklik om assimilasie met die verswelgende swart meerderheid; dus Suid-Afrikanerskap pleks van Afrikanerskap. Daarom het hy dit teen “taalbul-heethoofde”. Afrikaners moet blykbaar eerder sonder slag of stoot oorgee op pad na ‘n vergesogte, vae utopie: “Afrikaans het genoeg gravitas om in die komende dekades te gedy, mits hy op elke vlak en funksie tot die groter inklusiewe Suid-Afrika hertoetree.” Moontlik volg hieruit gebooie soos die volgende. Moenie vir Afrikaans veg nie, oftewel moenie ‘n taalbul wees nie. Moenie Afrikaans beskerm nie. Moenie weerstand bied teen die magte van die bose nie. Dan sal alles wel wees.

Le Roux skryf voorts: “Adam Small verwys verlede Woensdag diplomaties na NP van Wyk Louw se beskrywing van Afrikaners se ‘kleinburgerlikheid’. Louw, wat meer as enigiemand anders Afrikaans se ‘hoër funksies’ verpersoonlik het, was egter blatanter. Hy het dit ‘n ‘kleindorpse’ mentaliteit genoem … Met ‘n genetiese neiging tot ‘kleindorpsheid’ bedreig ons ons eie taalgoed deur te wil leef in ‘n land waarop ons verniet wens eerder as dié een waarin alle Suid-Afrikaners bestaan.” Le Roux hef dus eintlik ‘n loflied vir die kulturele oorgawe van Afrikaners aan. Hy veroordeel nie Small se ondersteuning vir De Villiers se voorgestelde US-verengelsing nie. Verder boor hy Afrikaners dieper as Small in die grond in. Small gebruik Van Wyk Louw graag selektief ter bevordering van sy eie politieke agenda. Small, wat in Londen nie hond haaraf met sy doktorale studie onder die leiding van die beroemde filosoof, Karl Popper (1902-1994), kon maak nie, wanskat Van Wyk Louw as denker.

Hoe misplaas Le Roux se instemming met Small is, blyk uit Peter Louw se brief op dieselfde bladsy in dieselfde koerant. “Adam Small se mening … dat my vader, NP van Wyk Louw [1906-1970], geen probleem met die verengelsing van die Universiteit Stellenbosch (US) sou gehad het nie, is vergesog en onbegryplik … in die lig van Louw se lewenslange en intense betrokkenheid by die Afrikaanse taal en letterkunde, sou ek egter presies die teenoorgestelde wil beweer: dat hy bitter omgekrap sou gewees het oor wat tans by die US gebeur … daar is oorweldigende aanduidings … dat Louw heel tuis sou gevoel het by hedendaagse taalverdedigers … Eintlik is ek vir sy onthalwe bly dat hy nie meer hier is om die pynlike afgang van Afrikaans in die afgelope dekades te beleef nie.”

Ek vind dit interessant dat WEG Louw (1913-1980, die broer van Van Wyk Louw) se seun ook juis nou op die US-taalstryd gereageer het. PC Louw, Stellenbosch, skryf dat hy ten sterkste aanstoot neem omdat ‘n woordvoerder van OS beweer dat gelyke status vir Afrikaans en Engels gelykstaande aan rassisme is. Louw voel seker dat sy vader so ‘n rassisme-aanklag as ‘n drogredenasie sou verwerp het. “Ek wonder of hy, indien hy nog geleef het, sy letterkundige en dokumenteversameling aan die Universiteit Stellenbosch sou wou bemaak het” (Die Burger, 3 deser, p 16).

Die US-raadsbesluit

Die aand van die 30ste is die US-raadsbesluit op die US-webwerf gepubliseer. Die mosie is glo met ‘n “oorweldigende meerderheid” aanvaar. Die vroeëre mosie van die uitvoerende komitee (15 November) is ook aanvaar. Die raad bly dus verbind tot die taalbeleid wat op 22 November 2014 aanvaar is. Van De Villiers se verengelsingsvoorstel is bloot “kennis geneem” pleks van dit ondubbelsinnig te veroordeel en te verwerp. “Die Raad verklaar onomwonde dat taal nooit [!] enige hindernis mag wees vir enige [!] student wat voorgraads of nagraads [!] aan die US wil studeer en nie óf Afrikaans óf Engels magtig is nie.” Letterlik is dit sekerlik ‘n oordrewe stelling, maar die implikasie is dat die US-raad se ideaal is dat alle studente hulle volledige leergang na eie keuse in Afrikaans of Engels moet kan voltooi. Dit gee uitdrukking aan die taalbeleid waarvolgens Afrikaans en Engels veronderstel is om gelyke status te geniet. Die verwysing na nagraads is interessant, want in die praktyk word eenvoudig aanvaar dat nagraadse onderrig aan die US mos (by voorkeur) in Engels is. In ten minste daardie sin is daar reeds geen gelyke status vir Afrikaans en Engels nie. Daar is myns insiens ook nie ‘n kat se kans dat die De Villiers-US hieraan ten gunste van Afrikaans sal verander nie. Hou deurgaans in die gedagte dat die uitvoering van die taalbeleid tans in die hande van mense soos Wim de Villiers en Nico Koopman, die viserektor vir transformasie, is. Hulle is die onwilligs denkbare mense om Afrikaans te bevorder.

Voorts versoek die raad “die Bestuur om met die oog hierop [die vorige aanhaling] die nodige meganismes verder uit te bou en deurlopend te monitor. Indien dit sou beteken dat die Engelse akademiese aanbod die gestelde teiken oorskry, sal dit die ondersteuning van die Raad geniet.” Hiermee word die veronderstelde gelyke status van Afrikaans en Engels ook voorgraads ongelyk ten gunste van Engels getrek. Teoreties word na ‘n 100% Afrikaans- en 100% Engels-aanbod gestreef, met 75% vir albei teen 2020, maar onder druk van OS mag die Engels-aanbod maar gouer as die Afrikaans-aanbod vermeerder word. Die US is/word dus onteenseglik ‘n oorwegend Engelse universiteit, teenstrydig met Jannie Marais se skenkings- en stigtingsvoorwaarde dat Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels mag beklee nie.

“Tergelykertyd verklaar die Raad dat dit [die oorskryding van die gestelde teiken vir Engels] nie ten koste mag wees van die ooreengekome minimum teiken vir die Afrikaanse aanbod nie.” Hier het ons dus ‘n situasie waar die Engelse aanbod gemaksimaliseer kan word, terwyl daar in die geval van Afrikaans bloot by die minimum teiken gehou hoef te word.* Die ewewig tussen Afrikaans en Engels word dus met raadsgoedkeuring verder versteur. Om hierdie pil te versuiker, word bygevoeg: “Die Raad versoek dat óók die Afrikaanse voorgraadse akademiese aanbod nog verder verhoog sal word.” Nagraads word die verengelste status quo hier egter sonder meer aanvaar. [* Dit herinner aan wat reeds in 2009 gesê is: “Stellenbosch het dus gekies vir ‘n minimale posisie vir Afrikaans en ‘n maksimale posisie vir Engels” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 195).]

“Die Raad bevestig hiermee dat die Universiteit se meertalige aanbod as ‘n strategiese bate vir US beskou word en as ‘n kompeterende voordeel uitgebou moet word.” Dit weerspreek De Villiers se versugting vir ‘n verengelste US baie duidelik; dus sy poging om “gelykberegtigde toegang tot leer- en onderriggeleenthede vir alle studente te verseker” deur die US te verengels. Soos die ANC hou die US-raad egter van groeiende diversiteit (eintlik: ontwitting) en demografiese verswelging: “Die Raad beskou die groeiende diversiteit in die studente-demografie aan die US as ‘n groot bate vir sowel die akademiese as persoonlike vorming van die studente … Die Raad sal daarom saam met Bestuur kreatief wil bly dink hoe onderlinge begrip en waardering vir almal verbonde aan die US bevorder kan word, en die verrykingspotensiaal van die diversiteit maksimaal ontsluit kan word.”

“Wat die administratiewe en kommunikasie-taal aan die US betref, besluit die Raad dat taal nooit [!] uitsluitend mag wees vir studente en personeel nie. Die Raad aanvaar dat, soos tans, amptelike dokumente en kommunikasie daarom in Afrikaans sowel as in Engels beskikbaar sal wees.” Dit is in direkte teenspraak met De Villiers se standpunt: “Die primêre taal van kommunikasie en administrasie van die Universiteit Stellenbosch sal Engels wees.”

“Wat die voertaal van vergaderings en byeenkomste aan die US en in universiteitskoshuise betref, versoek die Raad dat dit onderling gereël word met die oogmerk om niemand uit te sluit nie.” Pleks van daarop aan te dring dat Afrikaans en Engels hier gelyke status moet geniet, speel die US-raad hier in die hande van hanskakie De Villiers. Wat in die praktyk waarskynlik sal gebeur, is dat Engels tot die (enigste) taal van nie-uitsluiting verklaar sal word (“almal verstaan mos Engels”) en Afrikaans dus hier taboe sal wees. Die resultaat sal dus in ooreenstemming met De Villiers se voorgestelde opdringing van Engels wees: “In koshuise en ander leefomgewings behoort studente Engels as omgangstaal in huisvergaderings en ander amptelike funksies [te] gebruik.”

Ten spyte van die duidelike leemtes in hierdie kompromisbesluit van die US-raad is dit allerweë as ‘n oorwinning vir Afrikaans bestempel. Onvolmaak soos die besluit is, is dit nogtans ‘n duidelike repudiëring van De Villiers se voorgestelde verengelsingsbeleid. Desnieteenstaande is geen mosie van wantroue in De Villiers gestel nie, terwyl daar ruim rede is om hom by die uitvoering van hierdie US-raadsbesluit te wantrou. Dit is nie sinvol om van wolf skaapwagter te maak nie. Afrikaans en De Villiers kan nie saam aan die US voortbestaan nie. Vorentoe sal ‘n keuse gemaak moet word. Die aanduidings is dat die toekoms aan die kant van De Villiers en ‘n eentalig Engelse US is. Alle OS-manewales en ander onrus sal waarskynlik voortaan na die US-raad afgewentel word, want mense soos De Villiers en Koopman is blykbaar eendragtig van dieselfde oortuiging as die destruktiewe magte op die kampus.

Die situasie waarin Afrikaans hom aan die US bevind, laat my dink aan ‘n HOP-huis met ernstige strukturele probleme. ANC-goedgekeurde kontrakteurs, soos De Villiers en Koopman, gebruik te min Afrikaanse sement en te veel growwe Engelse sand. Die leefruimte vir Afrikaans het verstikkend min geword. Maar diegene wat die US-HOP-huis op pad na Engelse eentaligheid verniet op ‘n skinkbord kry, juig daaroor. ‘n HOP-huis is immers ‘n leefruimte vir swartes, geskenk deur swartes, maar in groot mate gefinansier deur wittes. (HOP verwys na die ANC-regering se Heropbou- en ontwikkelingsprogram. Waarom heropbou? Dus, wie het afgebreek wat opgebou was? Die UDF/ANC en PAC met bv oproer, vandalisme en terrorisme.)

Na die US-raadsbesluit

Op die US-webwerf (1 deser) het die US-raad se voorsitter, George Steyn, die besluit toegelig en bygevoeg: “Ek beskou die Raad se mosie as ‘n baie sterk sein vir alle belangegroepe van die Universiteit Stellenbosch dat ons verbind is tot inklusiwiteit en die uitbreiding van onderrigtale aan die instelling. Meertaligheid is vir ons ‘n strategiese bate; dit maak ons uniek en gee ons ‘n kompeterende voordeel bo ander instellings.” Steyn se verduideliking is aangebied onder die opskrif: “Raadsmosie steun transformasie aan US.”

Op dieselfde dag en plek het die US-bestuur, myns insiens taamlik druipstert maar met ‘n goeie skeut hardegatheid, ook van hom laat hoor, onder die opskrif: “Raadsmosie versterk US as meertalige Suid-Afrikaanse universiteit – US Bestuur.” De Villiers se verengelsingsvoorstelle word ‘n “gespreksdokument” genoem en die US-raadsbesluit ‘n “riglyndokument”; dus nie voorskrifte waaraan die US-bestuur teen wil en dank uitvoering moet gee nie. Daardie riglyne versterk glo “bestuur se onmiddellike planne vir beter taalimplementering.” Een van die beginsels wat met ingang 2016 deur die US-bestuur toegepas gaan word, is:”kennisoordrag in lesings (kleiner groepe) moet ten minste in Engels plaasvind.” Dit is (grootliks) ‘n toepassing van De Villiers se verengelsingsvoorstel: “In kleiner klasgroepe sal alle inligting in Engels oorgedra word.” Wat ‘n groot en wat ‘n klein klasgroep is, word nêrens gespesifiseer nie. Die meeste onderrig vind waarskynlik in sogenaamde klein klasgroepe plaas. Deur sulke klasse by voorkeur te verengels is sekerlik opsetlik strydig met die jongste US-raadsbesluit.

De Villiers word soos volg aangehaal: “Dit is nie die rol van Bestuur om alle oplossings te probeer verskaf nie. Bogenoemde beginsels sal met fakulteitsrade bespreek word. Ons akademiese personeel sal ten beste weet hoe om meertaligheid in verskillende omgewings te implementeer, en Bestuur sal die nodige ondersteuning verleen.” Wat De Villiers hier sê, het uiters ernstige implikasies. Myns insiens is ‘n redelike vertolking dat aangesien sy oplossing vir die taalprobleem, naamlik verengelsing, nie deur die US-raad aanvaar is nie, die US-bestuur nie (noodwendig) verdere oplossings gaan probeer soek nie. Pleks van die voorskrifte van die US-raad te aanvaar en uit te voer, gaan De Villiers blykbaar toelaat dat die dosente (vryelik) volgens eie voorkeur oor die taalaanbod besluit. As hy hiermee wegkom, sal dit finaal die dood in die pot vir Afrikaans aan die US wees.

Uit Pieter Kapp se dokumentering van die US se taalgeskiedenis, Maties en Afrikaans (2013), is dit baie duidelik dat as besluite oor die onderrigtaal aan die US se dosente oorgelaat word, verengelsing vinnig intree. Dit het in die Fakulteit Lettere gebeur toe tweetalige klasse sonder raadsgoedkeuring goedsmoeds in die tweede en derde studiejaar ingestel is, pleks van Engelse onderrig tot die eerste studiejaar te beperk. Die Fakulteite Teologie en Gesondheidswetenskappe het toe dieselfde gaping gevat (p 109, 118, 139, 147). Na Russel Botman se diensaanvaarding as rektor in 2007 het hy Engels bevorder met: “Elke omgewing, hetsy fakulteit of administrasie-afdeling, bepaal sy eie taalplanne in ooreenstemming met die beleid” (p 159), terwyl daar geen duidelike begrip was van of bekommernis oor wat die taalbeleid behels nie. Toe is al gesê: “Nagraads word die taal deur die bepaalde onderrigomgewing bepaal” (p 160). Die sprekende resultaat hiervan is die huidige grootliks Engelse onderrig op nagraadse vlak. Die US-konvokasie het teen die desentralisering van die taalbeleid beswaar gemaak met die oproep dat geen ruimte in die taalbeleid toegelaat moet word wat “deur dosente en Bestuurslede gemanipuleer” kan word nie (p 160). Voorgraads het tweetalige klasse egter spoedig die reël en Afrikaanse klasse die uitsondering geword. Leopold Scholtz het geskryf: “Die T-opsie [tweetalige klasse] bly ‘n halfwegstasie na Engels en nou word dit nog verder vergemaklik deur die besluit oor die onderrigtaal na dosente af te wentel. Eikestadnuus het dit teleurstellend genoem, want die beleid is eintlik ‘n verswakking van die posisie van Afrikaans deur die besluite oor onderrigtaal te desentraliseer” (p 160). Die uitvoerende komitee van die US-raad het hierdie vergrype, wat Afrikaans ernstig benadeel het, later gekondoneer (p 163). Teen 2009 is gesê: “Dit het duidelik geword dat fakulteite en individuele dosente die vryheid wou hê om enige taalbeleid te volg wat hulle pas” (p 168).* “Wat nodig is, is spesifieke waarborge wat Afrikaanse onderrig uit die hande van die willekeurige besluite van dosente neem” (p 176). Teen die einde van 2009 het die voorsitter van die US-konvokasie gesê: “Dit is hierdie deurlopende gebrek aan ‘n spesifieke en duidelike beleid wat die deure oop laat vir dosente om Afrikaans te ignoreer” (p 200). [* Die militante Amanda Gouws is blykbaar ‘n sprekende voorbeeld hiervan: “In my tweejaarsklas van ongeveer 300 studente het ek in die eerste lesing gevra hoeveel in Engels onderrig wil word. Dit was ongeveer 80%, alhoewel net 60% Engelssprekend was. Die studente het gekies” (Die Burger, 1 deser, p 12).]

Wat die voorafgaande toon, is dat sodra die US-raad nie ‘n duidelike taalbeleid neerlê en ook verseker dat dit toegepas word nie, gedesentraliseerde, ongekoördineerde, arbitêre besluite aan die orde van die dag is, met chaotiese gevolge. Die gemeenskaplike kenmerk is dat die posisie van Afrikaans deurlopend verswak. “Daar is min simpatie en begrip by die dosente vir die [Afrikaanse] studente se taalsituasie. Afrikaanse studente is skugter om te protesteer omdat hulle vir drie dinge bang is: diskriminasie deur die dosent, groepsdruk van veral nie-Afrikaanse studente maar ook Afrikaanse studente om nie ‘n skouspel te maak nie, en om as nie vaardig in Engels nie gestereotipeer te word” (Kapp, p 221).

Kapp se studie toon dat die praktyk in groter mate verengels het as wat aan die US-raad gekommunikeer is. Dit is ‘n terrein waarop daar sedert 2002 ten koste van Afrikaans listig gelieg en bedrieg is. Dit geld die era van Chris Brink, Russel Botman en Wim de Villiers, drie rektore met ‘n anti-Afrikaanse ingesteldheid; direk strydig met wat hulle voor diensaanvaarding plegtig belowe het. Nou wil De Villiers blykbaar juis desentralisasie van taalbesluite toelaat sodat sy ideaal van ‘n verengelste US werklikheid kan word. Sy standpunt behels myns insiens ‘n doelbewuste en uittartende reaksie op die jongste US-raadsbesluit. Kortom, die Afrikaanse aanbod sal ingevolge daardie raadsbesluit myns insiens nie uitgebrei word so lank De Villiers die rektor is nie. Die Engelse aanbod sal egter sekerlik met geesdrif uitgebrei word.

Ten slotte

Dit is prakties onmoontlik om alles te berde te bring wat die afgelope week oor hierdie onderwerp gepubliseer is. Die res van my skrywe is dus baie selektief en oorsigtelik.

Amanda Gouws het die kans gebruik om propaganda teen Afrikaans te versprei. Hierdie gesindheid by haar kom van ver af, soos Kapp se teks bevestig. Dit gaan vir Gouws glo om sosiale geregtigheid en nie identiteit nie. Blankes word glo reeds op skool onregverdig bevoordeel omdat hulle in Afrikaans kan studeer. Verder: “Afrikaans is verpolitiseer.” (Die Burger, 1 deser, p 12). Gouws kritiseer Sonja Loots omdat sy nou as ‘n “selfaangestelde polisievrou” ontpop het. Dit kan interessant wees om te kyk hoe susters baklei. Joan Hambidge het Gouws teengespreek deur te ontken dat Afrikaans aan die Universiteit Johannesburg sonder noemenswaardige teenstand vernietig is. Gouws se beswaar dat die geveg aan die US eerder om kultuur as taal gaan, laat Hambidge vra: “Presies waar word taal en kultuur ooit van mekaar geskei?” (Die Burger, 3 deser, p 16). Hambidge wys ook op die verpolitisering van Engels. Uitheemse taalmodelle is volgens Gouws uit die bose. Afrika-modelle moet seker gesoek word. Hambidge meen daardie “uitheemse” modelle is plaaslik toepaslik. Afrikaans hoort in elk geval hier. “Waarom dit verpand vir Engels?” Hambidge neem tereg “standpunt in teen diegene wat ‘n sterk inheemse taal met ‘n lang skryftradisie probeer verloën.”

Die US-studenteraad kan weens die buitengewoon lae stempersentasie tydens sy verkiesing glad nie daarop aanspraak maak dat hy namens die meerderheid US-studente praat nie. Nogtans het hy die jongste US-raadsbesluit veroordeel. Dit geld ook Open Stellenbosch. ‘n Woordvoerder van OS beweer: “Die raad is onbevoeg en verstaan nie transformasie nie” (Die Burger, 1 deser, p 1). Vorentoe sal OS misbruik kan maak van Die Burger se sinspeling dat die US-raad demografies nie die samestelling van die US-studentekorps weerspieël nie (Die Burger, 28 November, p 12). Van die eienaardigste reaksies het gekom van Anne-Marie Beukes, die voorsitster van die Afrikaanse Taalraad: “Dit is bemoedigend dat Engels nie voortydig die verstektaal van die US sal wees nie” (Die Burger, 2 deser, p 3). Impliseer sy dat die tyd vir De Villiers se voorgestelde verengelsing weldra ryp gaan wees?

Leopold Scholtz is die enigste joernalis wat met ‘n pro-Afrikaansgesindheid in Die Burger skryf. Hy het kennis geneem van die gebrek aan steun uit bruin geledere in die US-taalstryd. Polities korrek pak hy die skuld daarvoor op die blankes. “Ons Afrikaners het ons bruin taalgenote, om dit sag te stel, baie stief behandel” (Die Burger, 3 deser, p 16). “Dit is een rede waarom bruin stemme in die openbare gesprek oor Afrikaans tot dusver oorwegend so terughoudend was.” Dit klink vir my erg eufemisties. Uit die geledere van ontwikkelde bruines is daar in werklikheid ‘n pro-Engelse golf. “Die tyd het aangebreek dat die wit, bruin en swart Afrikaanssprekers regtig hande vat.” Ek wonder soms hoe Scholtz dit regkry om skynbaar nie moeg te word vir sy eie holruggeryde, tam stories nie. Dit lyk vir my asof dit beter sou wees as Afrikaners hulle hande vry hou sodat hulle vir Afrikaans kan veg, want uit die geledere van ander etniese groepe sal geen hulp opdaag nie.

Tot en met Donderdag het Die Burger redaksioneel nog nie ‘n piepgeluid oor die US-raad se jongste besluit laat hoor nie. In die redaksionele Vryburger-rubriek, wat guitig probeer wees, is daar egter ‘n aanduiding gegee van die mate van erns waarmee hierdie groepie joernaliste die US-taalstryd betrag deur skuins te verwys na “hierdie ou taalsakie by Maties” (Die Burger, 3 deser, p 17).

Teen die einde van die week, Vrydag, is ‘n hoofartikel, onder die opskrif “Bou Maties nou as ‘n uitnemende, meertalige bate,” uiteindelik aan die saak gewy (Die Burger, 4 deser, p 14). Naïef-idealisties word beweer dat die US-raad se jongste besluit stabiliteit op die kampus gaan bring. Hoewel die raadsbesluit wesenlik as ‘n voortsetting van die status quo aangebied word, reken Die Burger dat daar “‘n aanvoelbare verskil” gaan wees. Die instelling van parallelmediumonderrig in die groter klasse word blykbaar as ‘n deurbraak beskou. Enersyds word die verengelsing van die kleiner klasse gerieflikheidshalwe verswyg. Andersyds word die waarskynlike weerslag van aparte klasse as apartheid (hoofsaaklik wittes woon die Afrikaanse en hoofsaaklik nie-wittes woon die Engelse klasse by) nie verreken nie. Dan volg hierdie twak: “‘n Meertalige kampus is eerder die vergestalting van die bedoeling van ons grondwetskrywers.” Wil Die Burger hiermee te kenne gee dat net die enkele universiteite wat in ‘n (afnemende) mate nog in ‘n mate Afrikaans is die grondwettoets slaag; dus dat die oorgrote meerderheid plaaslike, uitsluitlik Engelse universiteite, insluitende De Villiers se verengelsingsprojek, die grondwettoets druip? Myns insiens is uitsluitlik Afrikaanse universiteite in dieselfde mate as uitsluitlik Engelse universiteite grondwetlik regverdigbaar. ‘n Uitsluitlik Afrikaanse universiteit is en bly dié ideale oplossing vir al die US se huidige taalprobleme.

Pierre de Vos het die US met sy soort grondwetkennis probeer verengels, maar hy is op ‘n uiters bekwame manier deur die regsgeleerde Koos Malan tereggewys (Netwerk24, 4 deser). Piet (Kopdoek) Croucamp het teen diegene wat vir Afrikaans veg te velde getrek as mense wat “Afrikaans met vlakliggende slagofferskap verdedig” en wat “Afrikaans se toekoms wil afdwing” (Netwerk24, 3 deser) terwyl dit juis Engels is wat aan Afrikaanssprekende opgedring word. Charles Smith, daarenteen, kom deesdae met sterk pro-Afrikaanse uitsprake (Netwerk24, 3 deser). Les bes kan kennis geneem word van Ernst Conradie se artikel oor die aard van die universiteit (Netwerk24, 3 deser).