Vryheidsfront Plus – Bladsy 2

Vryheidsfront Plus hou nie van Steve Hofmeyr

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Die Vryheidsfront Plus sorg nie eintlik vir vuurwerke by die stembus nie, want tydens die afgelope munisipale verkiesing het die party se steun van 0,83% tot 0,5% gedaal. Die getal stemme wat die party op hom kon verenig het insgelyks van 146 796 tot 66 588 gedaal, ‘n afname van bykans 55%.

Vir ‘n party wat kennelik in een of ander doodspiraal verkeer, bespeur ‘n mens ‘n verbysterende vermetelheid by die Vryheidsfront Plus wat ná bykans 20 jaar van mislukkings glo dat hy alle wysheid in pag het. Net gister het die Gautengse leier van die party, mnr. Jaco Mulder, smalend na Steve Hofmeyr verwys en gemeen dat Steve maar ‘n politieke groentjie is wat by hom kan kom leer.

As sanger steek Steve sy nek baie ver uit vir die Afrikanersaak en moet hy aanvalle van Naspers en dreigemente van boikotte trotseer, iets wat hom finansieel kan knou. Hoe vergelyk dit met die “veilige politiek” van die Vryheidsfront wat wegkruip telkens as daar ‘n omstrede kwessie in die openbaar gedebatteer word?

Ten minste lees Steve Hofmeyr boeke en skryf ook gereeld een, iets waarvan min mense in die Vryheidsfront Plus ooit verdink kan word. Die versameling beroepspolitici wat tans in die party saamgetrek is, kan ewe min as denkers of visioenêre leiers beskryf word. Maar hoe gewild is Jaco Mulder vergeleke met Steve Hofmeyr? As ‘n mens hul aantal volgelinge op Twitter as maatstaf neem, lyk die prentjie só:

Jaco Mulder: 165 volgelinge

Steve Hofmeyr: 84 639 volgelinge

Met ander woorde, Steve Hofmeyr beskik oor 512 keer die aantal volgelinge van Jaco Mulder! Trouens, Steve het meer volgelinge op Twitter as die 66 588 stemme wat die VF Plus in die 2011- munisipale verkiesing behaal het.

Wie se invloed op die landspolitiek is die grootste? Onlangs het me. Joan Fubbs van die ANC vir Steve in die parlement daarvan beskuldig dat hy “verdeeldheid” in die land saai, waarmee sy waarskynlik bedoel dat hy die dogmas van die regerende party bedreig. Jaco Mulder, is ek bevrees, hou geen bedreiging vir die ANC of sy dogmas in nie.

Logies behoort elke Afrikaner die Vryheidsfront Plus te ondersteun, synde die laaste oorblywende party wat nog aan verkiesings deelneem en wat so min of meer die Afrikanerbelang verteenwoordig. Of altans, dít het ek my die afgelope drie of vier jaar probeer wysmaak terwyl ek as Vryheidsfrontlid gepoog het om die party tot ‘n meer waagmoedige en verbeeldingryke benadering te oorreed.

Net gister het ek weereens in ‘n kort toespraak by die VF Plus se Gauteng-kongres probeer argumenteer dat patriotiese Afrikaners ‘n veel meer aanvallende benadering tot die politiek behoort te volg as tans. Onder andere het ek na die welslae van twee Europese regse partye verwys: die Partij voor de Vrijheid in Nederrland, asook die Front National in Frankryk. Veral die Front National het binne enkele jare van 2% steun onder die leierskap van mnr. Jean-Marie Le Pen tot 25% onder sy dogter, mev. Marine Le Pen, se leiding gevorder. Vandag hou die FN hoop vir die hele Westerse wêreld in, want hulle verwerp die gedagte van witskuld en dat inheemse Europeërs al groter getalle gekleurde immigrante uit Afrika en die Midde-Ooste in hul lande moet aanvaar. Net soos wat die Franse Sosialistiese Party en ander linkse parrtye in Europa, tesame met die voormalige Oos-Duitsland en Sowjetunie, gehelp het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring, kan die nuwe patriotiese bewegings dalk help om die huidige politieke skaakmat in ons land te beëindig.

Die Vryheidsfront Plus en sy leierskap is veels te defensief in sy uitsprake en tans verkies die party ook om sy Afrikanerwortels minder te beklemtoon deur hom as ‘n “party vir alle minderhede” aan te bied. Daar vind samesprekings met “Khoisan-groepe” plaas. Die party is bang om as ‘n “wit party” of as “rassisties” geëtiketteer te word. Trouens, die einste Jaco Mulder het my op ‘n keer so byna-byna op die lug oor RSG gerepudieer nadat Piet Croucamp of een van sy geesgenote weer die R-woord in my rigting geslinger het, die enigste “argument” wat daar nog in die verslete linkse arsenaal oorbly. Ook glo die VF Plus dat die gemiddelde kieser meer in “kwessiepolitiek” soos die Gautengse tolstelsel of die Transnet-pensioene belangstel as in groter ideologiese stryde soos selfbeskikking en Afrikanerregte. In die wandelgange word die party reeds as ‘n “meer Christelike DA” beskryf.

By ‘n ander VF-vergadering het ek die lof van die Rooi Oktober-versetsbeweging met sy geslaagde betogings op 10 Oktober besing. Waarop een van die amspdraers uit die Vrystaat so ewe laat val het: “Ons is die Vryheidsfront. Ons glo nie in sulke goed nie.” Al is dit as ‘n grap bedoel, weerspieël dit die soort knusse, risikovrye benadering van die beroepspolitikus wat van een vergadering na ‘n ander strompel en niks meer regkry as om die huidige onregverdige stelsel te legitimeer nie.

Daarmee gooi die Vryheidsfront Plus ook koue water op die gedagte dat daar ‘n breë Afrikanerbeweging mag ontstaan wat uit verenigings, buiteparlementêre groepe, aktiviste, skrywers en kunstenaars sou bestaan en wat uiteindelik tesame met ‘n politieke groepering vryheid vir die Afrikaner mag verwerf.

My toesprakie oor ‘n meer aanvallende en intellektuele styl van politiek, ‘n bietjie soos praag bedryf, is insgelyks deur die Gauntengse provinsiale kongres verwerp. Ek moet sê, my moed sak in my skoene dat ‘n mens ooit die Vryheidsfront tot ‘n “kultuurverandering” sou kon inspireer. Waarskynlik bestaan daar diep groepsielkundige redes vir dié soort geslotenheid en geloof dat ‘n stereotipe burokratiese benadering tot politiek soos dit in die dae van die Nasionale Party bedryf is, ons uit die huidige moeras gaan help.

Dit begin al hoe meer vir my lyk asof daar geen politieke party meer is wat bereid is om Afrikanerregte en -belange openlik in die openbaar te verdedig nie. Steve doen dit doen, praag doen dit, asook Rooi Oktober. Maar nie die Vryheidsfront Plus nie. Hy is besig om Khoisan-regte te ontdek. En tolhekpolitiek. Nie dat ek gekant is teen die beweging teen tolhekke in Gauteng nie, maar te midde van die felle stryd wat ons elke dag teen die ANC en DA se multikulturele dogma, asook regstellende aksie en SEB, voer, kan sulke “klein politiek” mos nooit ‘n mens se groter vryheidstrewe en ideale vervang nie? Om nie van plaasmoorde en ander vorme van sadistiese geweld te vergeet nie. Dis tyd om teen die tirannie van die meerderheid, asook die argaïese linkse mites in Suid-Afrika, te groepeer. Ek twyfel egter sterk of die Vryheidsfront gaan opdaag. Die party het ‘n broertjie dood aan die neem van risiko’s en enige stryd of geveg – al word dit bloot, soos tans, in die media gevoer – is nie sonder risiko nie.

Dit bring my by waarskynlik die grootste enkele kwaal van Afrikaner-beroepspolitici soos hulle tydens die laaste stuiptrekkinge van die Nasionale Party – en in die Vryheidsfront Plus? – bestaan het: hul gebrek aan intellektuele diepte. Die De Klerk-geslag het uiteindelik misluk, nie vanweë ‘n gebrek aan middele nie, maar vanweë ‘n gebrek aan denke. Hulle was eenvoudig nie opgewasse teen Joe Slovo en Ronnie Kasrils, asook die horde linkse ideoloë, joernaliste en akademici nie.

Die krag van die patriotiese Europese partye soos die Nederlandse PVV en die Franse FN is dat hulle oor tien of twintig jaar ‘n formidabele stel argumente téén hul linkse opponente ontwikkel en geboekstaaf het. Naas sulke partye, bestaan daar dinkskrums, webwerwe, verenigings en versetsgroepe wat oor ‘n brreë front met die vyand slaags raak.

Dis ‘n ope vraag of dit nog enige sin het om aan amptelike partypolitiek in Suid-Afrika deel te neem. Ek is geneig om te dink dat alternatiewe groepe soos die VVK, HNP en ander wat hul doelbewus van die hoofstroompolitiek afwend, op die duur vir ons meer kan beteken as om verder aan ‘n politieke stelsel deel te neem wat al hoe minder legitiem lyk, juis vanweë korrupsie, opportunisme en beroepspolitici wat om elke hoek en draai die stelsel tot hul eie voordeel “benut”.

Vir my was dit ‘n week van lang vergaderings en groot teleurstellings, want die Strategiese Komitee van Afrikaanse organisasies is ná bykans twee jaar van gereelde vergaderings ook besig om voor allerlei keuses te weifel en vas te steek.

Die kern van Afrikanerverset in die vorm van Steve Hofmeyr, praag en Rooi Oktober is omtrent al wat my inspireer. Dalk moet ons van die res vergeet en bloot aanhou om daardie kern te versterk. Ons het reeds alles wat ons nodig het: steun, idees en ‘n duidelike einddoel wat Afrikanervryheid in ‘n konfederale bestel gaan wees. Lees gerus ook my vorige toekomsvisie oor hoe dit sou kon realiseer.

Enige politieke beweging staan of val by die gehalte van die denke wat dit voortdryf.

Dit geld nie net vir politieke partye in die teenswoordige Wes-Europa nie, maar ook vir die vroeë Nasionale Party, Broederbond en verwante bewegings wat tydens die 1930s en 1940s merkwaardig gegroei het om in 1948 die verkiesing te wen.

Ons geslag wat bevoorreg was om in patriotiese Afrikaanse skole te kon grootword en die republiek van 1961 in al sy glorie te ervaar, is dit aan ons kinders en kleinkinders verskuldig om daardie selfde helder denke terug te vind wat eie aan wenners is.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

VF Plus sal bewyse oor SEB-verarming aan regering voorlê

Die ANC-regering se verstommende uitsprake dat Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB) nie ‘n enkele wit mens in Suid-Afrika verarm het nie, kan nie langer geduld word nie en die Vryheidsfront Plus het met ‘n aksie begin om bewyse hieroor in te samel en aan die regering voor te lê, sê adv. Anton Alberts, die VF Plus se parlementêre woordvoerder oor handel en nywerheid.

Adv. Alberts sê die minister van handel en nywerheid, Rob Davies, se erkenning dat geen navorsing gedoen is oor die onvoorsiene gevolge van SEB soos die moontlike verarming van wittes en bruinmense nie, is ‘skokkend’ gesien in die lig van sy ontkenning dat dit mense nadelig geraak het.

“Dit spreek vanself dat die minister nie gronde het om die uitlatings te maak as geen navorsing daaroor gedoen is nie. Dis duimsuiery en maak ‘n bespotting van die totale wit- en bruingemeenskap van Suid-Afrika wat swaar deur SEB en regstellende aksie getref is.

“Dit is egter nie net Davies wat dit ontken nie. Ook pres. Jacob Zuma het enkele maande gelede in die parlement presies dieselfde stelling gemaak.

“Intussen sien ons daagliks ‘n verarming van wit en bruin wat al op ‘n nasionale krisis afstuur. Tog sluit die ANC steeds sy oë daarvoor.

“Die VF Plus se inligting is dat daar al meer as 460 nedersettings vir hulpbehoewende wittes in die land is waar mense in die grootste ellende leef. Net in die Pretoria-omgewing is sowat 90 daarvan,” sê adv. Alberts.

Volgens adv. Alberts het die VF Plus ‘n webwerf geloods met die naam www.diskriminasie.org.za (www.discrimination.org.za) waar wit en bruin hul wedervarings oor die effek van SEB en regstellende aksie kan deel en ‘n petisie teen transformasie kan teken.

“Ons gaan ook na mense in die nedersettings om hul verhale op te teken. Dié inligting gaan aan die president en die minister voorgelê word, asook aan die parlementêre portefeuljekomitees oor handel en nywerheid, en arbeid. Ons gaan hulle dwing om nou aandag te gee aan die probleem sodat almal geleenthede in die ekonomie kan kry.

“Dis ook al wyse waarop die ekonomie sal kan groei. Uitsluiting van minderhede op rasse-grondslag sal daartoe lei dat die ekonomie uiteindelik inplof aangesien die mees geskoolde persone tans steeds uit die groepe kom weens die ANC-regering se swak onderwys.

“Die VF Plus wil hiermee die mite ontbloot dat SEB alle swart mense bemagtig en niemand anders benadeel nie.

“Die teendeel is waar. En dit is dat net ‘n handjievol reeds welvarende swartes op hierdie wyse toegang kry tot die staatskas en die ekonomie en dat dit selfs tot nadeel van die breë swart bevolking strek omdat die ekonomie in geheel daardeur geknou word,” sê adv. Alberts.

‘n Waarskuwing aan Julius Malema

Die VF Plus rig ‘n boodskap aan Julius Malema dat hy versigtig moet wees met sy rewolusionêre uitsprake want die geskiedenis het geleer ‘n rewolusie eet gewoonlik sy eie kinders, sê adv. Anton Alberts, die Vryheidsfront Plus se parlementêre woordvoerder oor ekonomie.

“Robespierre, ‘n roekelose, bloeddorstige en magsugtige man het die vlamme van die Franse rewolusie gestook en uiteindelik aan die hoof van die Franse Republiek gestaan deur sy vyande links en regs te elimineer met die gevreesde guillotine.

“Dit was egter ‘n kortstondige magsposisie, want die onbeheerste magte van die rewolusie het uiteindelik teen hom gedraai met sy kop wat toe ook onder die guillotine gerol het.

“Malema se vals uitsprake dat witmense alles wat hulle het, gesteel het, skep verder ‘n ‘meen’ of virale gedagte wat die wêreld ingedra word en deur arm en gefrustreerde mense as feit aanvaar word en sodoende gemeenskappe op grond van ras polariseer.

Dit is juis hierdie gewoonte van Malema om minderhede, veral wittes, te demoniseer, wat die VF Plus genoop het om die registrasie van sy party by die OVK teen te staan,” sê adv. Alberts.

Adv. Alberts sê dit is waar dat Suid-Afrika geweldige verdeeldheid in rykdom het, maar hierdie verdeling is al hoe meer intra-ras georiënteerd en nie soseer tussen rasse nie. Voorts moet die ekonomiese verdeeldheid verstaan word as ‘n probleem wat verkeerd deur die ANC hanteer is.

“Swart ekonomiese bemagtiging het tot dusver net ‘n paar swartmense oor en oor verryk terwyl die massas verder verarm het. SEB is duidelik ‘n beleid wat nie werk nie en tog het die ANC besluit om die beleid te verskerp met onmoontlike teikens wat deur die nuwe SEB-kodes gestel word.

“Regstellende aksie het op sy beurt weer die deur vir ANC-kaderontplooiing wyd oopgemaak met die gevolglike ineenstorting van dienslewering deur die staat en endemiese korrupsie wat deel geword van die samelewing.

“Malema moet gevolglik versigtig optree deur eerder sy aanvalle aan die adres van die ANC te rig en in gedagte te hou dat sy uitsprake die omgewing skep vir rasse-geweld. Dit mag dalk sy hart warm laat klop indien dit werklik gebeur, maar uiteindelik sal die vlamme van die rewolusie hom ook verdelg. Uiteindelik is daar geen oorwinnaar nie.

“Daarom sal die VF Plus verdere stappe oorweeg indien Malema voortgaan met sy vals en polariserende uitsprake,” sê adv. Alberts.

Alternatiewe vir ANC, DA se vernietigingswerk

Welklinkende beloftes oor die beskerming van minderhede se regte het twee derdes van Suid-Afrika se witmense in 1992 oorreed om te stem ten gunste van ‘n nuwe politieke bestel.

Van daardie beloftes het niks gekom nie en die wrange vrugte daarvan word vandag gepluk, sê mnr. André Fourie, oud-minister en die Vryheidsfront Plus se raadslid vir Stad Kaapstad.

Mnr. Fourie is tans besig met ‘n toer deur Swellendam, George (17 September) en Mosselbaai (18 September) waar hy praat oor hierdie en ander onderwerpe wat elke minderheidsgroep in Suid-Afrika direk raak en tans baie aktueel is.

Oor die destydse onderhandelinge sê mnr. Fourie dat die belofte van politieke regte en daarmee gepaardgaande beskerming van gemeenskappe nooit gerealiseer het nie en dat die ANC vir alle praktiese doeleindes ‘n blanko tjek gegee is om mee te handel.

“Die res is ongelukkig nie net geskiedenis nie. Ons sien vandag die tragiese gevolge daarvan in die vorm van regstellende aksie, Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB), werkloosheid onder minderhede weens transformasie, swak dienslewering, bankrot munisipaliteite, korrupsie en bedrog, toesmeerdery, toenemende misdaad…. Die lysie is eindeloos.

“Dit het reeds daartoe gelei dat sowat 20% van die land se witmense al sedert 1994 geëmigreer het.

Opnames wat onlangs gedoen is, toon aan dat tot 25% van jongmense geen toekoms sien nie en die land wil verlaat. Dit is skrikwekkend,” sê mnr. Fourie.

Oor die DA se beloftes om ‘n beter alternatief te bied, sê mnr. Fourie die naakte waarheid, soos uitgespel deur die DA self, is dat hy al die ANC se beleidsrigtings omarm asof dit sy eie is.

“Die DA is ten gunste van regstellende aksie en pas dit self toe, hulle steun SEB, aborsie, is gekant teen die doodstraf, swyg oor stakings wat die land lamlê… Ook hier hou die lysie net aan. Tot so ‘n mate dat mense al van die DA praat as die ANC-light.

“Onder DA-bewind sedert 2006 is Kaapstad se belastings al met meer as 100% verhoog, salarisse in die provinsie maak meer as 31% van die stad se totale begroting uit, daar was die peperduur fiasco met die Groenpunt-stadion, ‘n luukse busdiens is ingestel wat die belastingbetaler nou R38 per persoon per rit kos om te subsidieer… Ook hier hou die lysie net aan.

“U het gelukkig nog ‘n keuse. Die Vryheidsfront Plus is die enigste party wat nog opstaan en veg vir die regte van die Afrikaner en alle minderheidsgroepe.

“Die party het hom nou verbind tot samewerking met ander partye wat die ANC op sy vernietigingspad wil stuit, en om die regte van alle groepe in Suid-Afrika te waarborg. Dit kan gedoen word indien almal hande vat en ingelig oor hul stem besluit in aanstaande jaar se verkiesing,” sê mnr. Fourie.

Ondersoek beweerde SEB-gekonkel by Goldfields vra VF+

Bewerings van korrupsie by die goudmynmaatskappy Goldfields rondom Swart Ekonomiese Bemagtiging (SEB) moet oopgevlek word en die Vryheidsfront Plus gaan die Valke versoek om die bewerings te ondersoek en skuldiges voor die hof te bring, sê adv. Anton Alberts, die Vryheidsfront Plus se parlementêre woordvoerder oor handel en nywerheid.

Luidens onlangse mediaberigte het Goldfields se direksie besluit om nie die aanbevelings van ’n onafhanklike ondersoek na ‘n bemagtigingstransaksie in 2010 verder te voer nie.

Die bevindings van ‘n onafhanklike ondersoek van ’n Amerikaanse firma, Paul Weiss, gaan ook nie in ’n amptelike verslag van die maatskappy opgeteken word nie.

Dr. Mamphela Ramphele, voormalige voorsitter van Goldfields, het vroeër vanjaar gesê die regering het ’n lys van voorgestelde kandidate vir dié bemagtigingsaksie in Goldfields se ‘kele afgedruk’.

Adv. Alberts sê dit onderstreep net weer dat SEB niks anders is nie as ‘ideologiese snert’ wat toegang tot die regering se geldtrog verseker en net dieselfde magtige en bemagtigde mense oor en oor en op korruptiewe wyse verryk onder die dekmantel van ‘bemagtiging’.

“SEB is bloot ‘n rookskerm om die staatskas te plunder en die VF Plus gaan die Valke versoek om ondersoek instel na die transaksie. Indien daar korrupsie was, moet die betrokkenes vervolg word,” sê adv. Alberts.

Die lys van voorgestelde kandidate wat die regering glo aan Goldfields voorgelê het vir die bemagtiging, het gekom toe Goldfields die mynregte bekom het vir South Deep, die groep se mees winsgewende Suid-Afrikaanse mynboubate.

Luidens berigte het dit meer as 70 bevoordeeldes ingesluit, van pres. Jacob Zuma se prokureur tot Baleka Mbete, ANC-voorsitter, asook Zindzi Mandela en ’n dogter van ’n voormalige ANC-lid van die parlementêre portefeuljekomitee oor minerale. Die waarde van die SEB-transaksie was sowat R2,1 miljard.

“Wat hier gebeur wys ook opnuut waarom Suid-Afrika nie begerig is om die Europese Unie se lidlande as handelsvennote te omarm nie. Sonder ‘n wakende oog kan die geplunder in die naam van bemagtiging na hartelus plaasvind en onder die mat ingevee word.

“In hierdie geval sal die VF Plus sorg dat dit nie gebeur nie en sal toesien dat die bewerings ondersoek word,” sê adv. Alberts.

Die kastraatmentaliteit kry momentum

deur Leon Lemmer

Die Vryheidsfront Plus het pas by monde van sy leier, Pieter Mulder, te kenne gegee dat hierdie party sy missie verbreed met die oog op diversiteit en samewerking. Die VF Plus gaan hom vorentoe nie net aan die bevordering van die belange van blankes toewy nie, maar aan dié van alle minderheidsgroepe (Praag 3 deser). Die “Plus” kan dus dui op die groter getal groepe wat gedien gaan word. In die praktyk kan dit egter ‘n “Minus” word as die getal stemme wat die VF kry in ‘n verkiesing daal.

Kort voor Mulder se aankondiging het die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns by monde van sy voorsitter, Wannie Carstens, aangekondig dat hierdie liggaam onder druk verkeer om aan te pas, dus om te transformeer. Daar gaan op die ANC se demografiewa geklim word. Voortaan gaan hierdie liggaam daarna streef om die demografie van die hele Afrikaanse gemeenskap te weerspieël (Praag 20 Augustus).

As die eerste voorsitter die Afrikaanse Taalraad (ATR) is Carstens daarvoor bekend dat hy die ATR eerder as ‘n versoenings- en meertaligheidsraad as ‘n egte Afrikaanse taalraad gevestig het (Praag 17 Maart). Die huidige voorsitter, Michael le Cordeur, bewandel dieselfde pad (Praag 18 Augustus). Wat die ATR graag wil wees, blyk uit sy “Akte van Oprigting” wat tans vir kommentaar gesirkuleer word. Opmerkings moet die ATR teen 20 deser bereik.

Die opsteller(s) van die akte onderskei nie tussen die doel, dus wat die ATR wil bereik, en die funksie(s), dus hoe gepoog gaan word om die doel te bereik, oftewel watter handeling(e) nodig is, nie. Die (hoof)doel moet tog sekerlik wees om ‘n heilsame, respektabele Afrikaans tot in die verre toekoms te verseker. Die “hoofbesigheid”, bedoelende die hooffunksie, van die ATR word egter soos volg geformuleer:

“Om deur die Afrikaanstalige gemeenskap ‘n taalpolitieke situasie in ‘n veeltalige Suid-Afrika te skep waarin Afrikaans as inheemse taal, benewens ander inheemse tale, doelbewus gehandhaaf en bevorder word as hoëfunksietaal en taal van bemagtiging in die breë gemeenskap.”

Hierin kom baie van die dinge waarmee die ATR hom by voorkeur besig hou, te voorskyn: politiek, bemagtiging veeltaligheid, ander inheemse tale, die breë en Afrikaanstalige gemeenskap. Nêrens is daar toespitsing op twee kernelemente, naamlik Standaardafrikaans en Afrikaners, nie. Die teenoorgestelde is eerder waar; maw daar word doelbewus weggestuur van hierdie twee kernelemente. Die res van die akte bevestig hierdie waarneming.

Onder “aanvullende hoofdoelstellings” staan daar: [4]: “Om die beskikbare kundigheid aan te wend om sosio-ekonomiese ontwikkeling en welvaartskepping vir die breë Afrikaanse gemeenskap te bewerkstellig.” Behoort so iets ‘n funksie van ‘n taalraad te wees? Gaan daar sosio-ekonome en deskundige welvaartskeppers in die ATR se direksie en/of personeel dien? [12]: “Om Afrikaans onder anderstaliges te bevorder” is in orde, maar [13] “Om vaardigheid in ander tale onder Afrikaanssprekendes te bevorder” behoort klaarblyklik nie ‘n funksie van ‘n Afrikaanse taalraad te wees nie.

Die “waardes” waaraan die ATR hom skuldig maak, is nogal interessant. Artikel 3 begin met politiek-gemotiveerde verwysings na “bemagtiging” en “inklusiwiteit”. Dan 3[3]: “Die Taalraad erken die feit dat Afrikaans die eiendom is van almal wat dit praat.” Afrikaans as ‘n erkende, ontwikkelde en gestandaardiseerde taal is uiteraard veral aan Afrikaners te danke. ‘n Mens kan redeneer dat elemente in die nuwe Suid-Afrika aanspraak op al die positiewe dinge maak wat met inspanning deur Afrikaners tot stand gebring is. Maar hierdie storie van eiendomsreg is wesenlik ‘n politieke foefie wat liefs heeltemal weggelaat moet word.

Vervolgens blyk uit 3[5] dat die ATR nie net van die grondwet hou (soos toe reeds twee keer in hierdie akte genoem) nie, maar spesifiek van die waardes daarin, soos “die bestryding van diskriminasie en van sosio-ekonomiese ongelykheid, ‘n strewe na gelykwaardigheid van individue en die uitbou van demokrasie.” Hoort sulke items in die akte van ‘n raad wat veronderstel is om die heil van ‘n bepaalde taal te bevorder? Op grond waarvan sou ‘n egte taalraad hom voorskriftelik ten gunste van bv ‘n spesifieke staatsvorm soos demokrasie uitspreek? Onder ander staatsvorme kan ‘n taal sekerlik ook gedy. Onder ‘n meer elitistiese staatsvorm hét Afrikaans inderdaad voortreflik geblom.

3[6]: “Om verdeeldheid te heel, word versoening tussen gemeenskappe wat Afrikaans gebruik, en ook tussen Afrikaanstaliges en ander taalgemeenskappe as ‘n belangrike prioriteit geag.” Dit is ‘n suiwer politiek-gemotiveerde strewe. Carstens se jare as voorsitter van die ATR is deur die entoesiastiese nastrewing hiervan gekenmerk.

Hierna volg items wat na “bemagtiging” en “eenheid” verwys en dan hierdie een: 3[9]: “Die diversiteit van die Afrikaanssprekende taalgemeenskap en meertaligheid in Suid-Afrika word as ‘n bate beskou.” Dat hulle inderdaad bates is, kan uit die oogpunt van Afrikaans bevraagteken word en dit spreek in elk geval die “eenheid” in die vorige item teë.

In die akte word nêrens omskryf wat as Afrikaans beskou word nie. Dit is noodsaaklik dat ‘n liggaam soos die ATR duidelikheid kry oor wat ingesluit en wat uitgesluit word in hierdie kernonderwerp waarmee hy veronderstel is om hom besig te hou. Die kern van Afrikaans moet sekerlik Standaardafrikaans wees as die ATR enigsins hoop om suksesvol te wees.

Maar dit is juis so ‘n spesifieke fokus wat die ATR soos die pes vermy en sover moontlik aan bande lê: 3[10]: “Die variante in taalgebruik wanneer Afrikaanstaliges kommunikeer, word as deel van die rykdom van Afrikaans beskou.” Die talle onnodige Engelse woorde in die mengeltaal Kaaps is volgens die huidige voorsitter van die ATR, Michael le Cordeur, deel van hierdie gewaande rykdom; ‘n soort rykdom wat toenemend die ondergang van Afrikaans as ‘n respektabele taal kan veroorsaak. Die ATR se oordrewe sug na inklusiwiteit is kennelik ‘n onding.

In 3[13] word “die belangrike rol van Afrikaans as tweede en derde taal” erken, maar nêrens word na Afrikaans as eerste en moedertaal verwys en diegene veroordeel wat sodanige status afskaal of heeltemal ontken nie, bv mense wat Afrikaans gebore en grootgeword het, maar dan voorgee dat hulle eintlik Engels is.

Kortom. die ATR se “Akte van Oprigting” is te min op taal en glad te veel op politieke kwaksalwery, by name ANC-gedienstigheid, toegespits. Die ATR is ‘n baie mank Moses wat nog nie die pad na die beloofde land van ‘n heilsame en respektabele Afrikaans gevind het nie. (Hier eindig my kommentaar op hierdie dokument.)

Wat die VF Plus, SA Akademie en ATR gemeen het, is dat hulle wil transformeer. Dit beteken dat die huidige oorheersende politieke klimaat as model vir verandering dien. Op sy beurt beteken dit dat eerder kwantitatiewe as kwalitatiewe oorwegings in ag geneem word. Die missie van elk van hierdie ondernemings word verbreed sodat meer mense betrek kan word. Die fokus vervaag gevolglik. By implikasie word die wesenlike aard van elkeen verander en die gesonde resultate wat behaal kan word, word verwater.

Wat hier besig is om te gebeur, is ‘n weerspieëling van die politieke oorgang van die jare negentig: magsdeling word belowe maar magsoorgawe word geërf; dus ‘n kleiner groep word deur ‘n groter groep verswelg. In hierdie proses is daar een etniese groep wat deur eie posisionering deurgaans mag inboet en aan die kortste ent trek, naamlik die wittes. Die spronge wat uitgevoer word, is simptomaties van wat werklik skort: die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer, is foutief. Dit is hierdie waarheid wat erken moet word.

In die politiek verkondig Satan: “Hoe meer siele, hoe meer vreugde. Hoe meer mense die land instroom om hulle regmatige regte te geniet, hoe beter. Ingevolge die ANC se vryheidsmanifes behoort die land immers aan almal wat sowel wettig as onwettig hier woon. Laat ons ons grootse bate van verskeidenheid tot in die oneindige soos ‘n moerse kermis vier. Glo gerus die bevrydingsteoloë wat verkondig dat God by voorkeur vir die armes lief is. Vergeet die storie dat die armes altyd met ons sal wees. Al was daar altyd en oral armes, moet ons aanhou om die dwaalleer te verkondig dat armoede apartheid, dus die inhalige wittes, se skuld is.”

Wat deesdae vir algemene aanvaarding aangebied word, is dat almal gelyk en selfs eenders is. Sodra hierdie aksioma aanvaar word, lê die weg oop vir die gevolgtrekking dat nie-prestasie, bv armoede, nie mense se eie skuld is nie, maar die skuld van diegene wat wél sukses behaal het. As dít die geval is, volg dit dat eerder nie-wittes as wittes in beheer van die land en liggame soos die VF Plus, SA Akademie en ATR moet wees. Dus hoe meer mag die wittes ontneem word, hoe beter.

Dit is wat ek die kastraatmentaliteit noem (Praag 1 deser), naamlik die doelbewuste afskaling van die mag van wittes en spesifiek van Afrikaners en ook Afrikaans. Dit verwys na die pogings, meesal uit eie geledere, om wittes en veral Afrikaners se vermoëns in al hoe groter mate aan bande te lê; om hierdie etniese groep verder te ontman vanweë die foutiewe aanname dat toe wittes en veral Afrikaners oor die mag beskik het, hulle meer droog as die swartes en die ANC-regering gemaak het.

Satan sê: “Kom ons probeer magsdeling. Kom ons vat een van jou knaters weg. Jy het mos nog een.” Daarna blyk dit dat daar algehele, mandaatlose magsoorgawe was. Dan sê Satan: “‘n Mens moenie dinge half doen nie. Jy moet bereid wees om die hele pad te stap; algeheel te transformeer. Ons het dus albei jou knaters weggevat; jou polities magteloos gemaak. Kyk na die groter prentjie: die meeste mense het nie knaters nie. Daar is lewe na kastrasie. Jy het nie testosteroon in jou bloed nodig nie. Jou beenstruktuur moenie sterk wees sodat jy jou kan verset nie. Jy moet veral nie ruggraat hê nie. Al wat nodig is, is dat jy saam met die stroom moet dryf. Jy moenie swem nie; veral nie stroomop nie. Moenie kyk na wat daar op die wal op daardie bordjie met die pyltjie staan nie: ‘Moer toe’. Die beste stuurman staan aan wal. Alle strome, al het hulle die helderste, soetste, varsste, beste water, eindig in die soutwater van die see. Vertrou die meerderheid. Laat die kamerade jou na die diepsee neem. Moenie probeer om jou identiteit, jou beskaafde waardes, in ‘n veilige hawe te verskans nie. Laat die tirannie van die meerderheid toe om jou na die oop see te neem sodat jy daar kan vergaan.”

Dit is in die openbare en dus landsbelang dat die blankes en veral die Afrikaners nie verder polities ontman word nie. In ‘n land waar daar met kwantiteit geboer word, is ‘n kragtige kwalitatiewe teenoffensief noodsaaklik. Die VF behoort dus die heil van ‘n spesifieke minderheidsgroep, naamlik die blankes, te bevorder. Die SA Akademie moet voortgaan om eerder Afrikaners as ander etniese groepe te ondersteun, want hierdie wittes het bystand nou meer as ooit nodig. Die ATR moet die moed opdiep om Standaardafrikaans uit te sonder as die Afrikaans waaraan hy voorkeur gee en dit onomwonde stel dat taalsuiwerheid vir hom erns en ‘n mengeltaal soos Kaaps, veral in soverre dit Engelse woorde ongebreideld en onnodiglik toelaat, vir hom verwerplik is.

Vanjaar is Nathan Trantraal se Chokers en Survivors en Marlize Hobbs se Score my ‘n Gwai by Naspers-uitgewerye gepubliseer. Trantraal het laasgenoemde boek pas geresenseer (as ‘n mens dit só durf noem) en ook ‘n onderhoud met Hobbs gevoer (LitNet 4 deser). Trantraal skryf van “‘n sad state of affairs,” “uit ‘n state van connectedness uit slip into daai loneliness,” “jy seem nie vir my baie rebellious nie,” en “jy het ‘n way daarvan om moments te distill.” Trantraal noem Hobbs se boek “‘n mengsel van Afrikaans, Engels en Tswana.” Hobbs praat van “somehow moet jy cope, somehow moet jy oorleef” en “jafok, happiness is nie iets waarmee die mensdom goed deal nie.”

Wat ons hier het, is nie respektabele taal nie. Dit is om van te ween. Dit is die soort “Afrikaans” waaroor die ATR by monde van Le Cordeur meer entoesiasties as Standaardafrikaans is. As die ATR toegelaat word om op hierdie trant voort te gaan, sou die klippe begin uitroep dat die ATR kortgevat moet word omdat hy die ondergang van heilsame, respektabele Afrikaans bevorder.

Talewet geminag in staatsdiens

robdavies — Rob Davies, minister van handel en nywerheid

Die VF Plus het enkele weke gelede met ‘n geskrewe vraag die onderverteenwoordiging van Afrikaans in die staatsdiens belig en veral in sekere afdelings van die department van handel en nywerheid waar nie ‘n enkele Afrikaanssprekende personeellid is nie.

Die nuwe Talewet laat die gevaarligte nou rooi flikker vir die oorlewing van Afrikaans by staatsinstellings, sê adv. Anton Alberts, die Vryheidsfront Plus se parlementêre woordvoerder oor kuns en kultuur.

Volgens adv. Alberts het regstellende aksie daartoe gelei dat Afrikaanssprekende personeel al hoe meer onderverteenwoordig raak in die staatsdiens. Die realiteit is dus dat daar bloot nie meer personeel beskikbaar is om Afrikaanssprekendes te help nie, ongeag die welklinkende beloftes van die ANC in dié verband.

Ingevolge die Talewet moet elke nasionale department, -openbare entiteit en -openbare onderneming ‘n taaleenheid stig en ‘n taalbeleid hê wat bepaal in watter tale diens gelewer en gekommunikeer moet word en die instellings kan besluit watter drie van die elf amptelike tale gebruik sal word.

Dr. Joyce Sukumane, direkteur van taalbeplanning en- ontwikkeling by die department van kuns en kultuur, het die week gesê daar sal nie teen een van die elf amptelike tale ‘gediskrimineer’ word nie, en Afrikaanssprekendes sal ‘steeds daarop kan aandring’ om in hul taal gehelp te word.

Volgens adv. Alberts is dié beloftes van dr. Sukumane betekenisloos en sonder enige waarborg.

“Hier word beloftes gemaak dat Afrikaans gehandhaaf sal word en dat mense daarop sal kan aandring om in Afrikaans gehelp te word.

“Die tragiese ironie is dat Afrikaans by staatsinstellings reeds ‘n worstelstryd om oorlewing voer en in sommige departemente reeds glad nie meer gebruik word nie omdat dat daar bloot geen Afrikaanssprekende personeel is nie. Die ANC se beloftes moet teen hierdie agtergrond gesien word.

“Dit is reeds algemeen bekend dat Afrikaans ‘n rare kommoditeit by alle staatsinstellings geword het.

“Ondervinding het duur lesse geleer dat dit maklik is om beloftes te maak, maar dat dit weinig indien ooit uitgevoer word. Ons sal die situasie fyn dophou en sal nooit die handdoek ingooi waar dit kom by die stryd om Afrikaans nie,” sê adv. Alberts.

Diversiteit en samewerking met ander gemeenskappe: Pieter Mulder

Dr. Pieter Mulder, leier van die Vryheidsfront Plus

Samewerking is die enigste manier waarop die ANC gestuit kan word, en dit dui ook die nuwe koers aan wat die Vryheidsfront Plus gaan volg om ‘n nuwe bedeling in Suid-Afrika te weeg te bring tot voordeel van al die land se inwoners.

Dit was die sentrale tema van die boodskap van dr. Pieter Mulder, leier van die VF Plus, met die bekendstelling van die party se hersiene missie wat saamgeloop het met die afskop van sy verkiesingsveldtog vir 2014.

Die luide applous van die gehoor wat die West End-teater op die skougronde in Pretoria volgepak het, was ‘n aanduiding van die mandaat van die party se ondersteuners aan die nuwe koers gegee het.

Ewe luide applous vir ‘n sterk afvaardiging Khoi- en San-leiers en van hul volgelinge, was terselfdertyd ‘n aanduiding van die hand wat ondersteuners van die VF Plus uitgereik het na ander minderheidsgroepe in Suid-Afrika wat ‘n gesamentlike doel het om ‘n nuwe bedeling in Suid-Afrika tot stand te bring.

In sy boodskap het dr. Mulder gesê die strewe na ‘n oplossing vir die onderdrukking van Afrikaners en ander minderheidsgroepe in die land, moet realisties, modern en regverdig wees vir almal.

“Daar is plek vir almal van ons in hierdie land. Die VF Plus se herbewoorde missie wil nie net die Afrikaner motiveer nie, maar ook ander minderheidsgroepe. Ons het saam een doel en dit is om die ANC te verslaan, het dr. Mulder gesê.

Dr. Mulder was skerp in sy kritiek teen die ANC en het gesê daar heers tans ‘n ‘tirannie’ van ‘n meerderheid sonder enige seggenskap vir minderhede in die land.

“Daarom is dit dringend noodsaaklik dat ‘n nuwe bestel tot stand kom waarin erkenning gegee word aan die diversiteit van die land en sy mense. In die proses het die VF Plus hom onherroepelik verbind tot samewerking met ander gemeenskappe.

“Ons vra ‘n beter bedeling vir die Afrikaner, maar sal ook veg vir ander minderhede om dit te verkry,” het dr. Mulder gesê.

Die VF Plus se nuwe embleem is ook bekend gestel en op ‘n ligter noot het dr. Mulder gesê die party sal dit eers oor twintig jaar oorweeg om die embleem weer te verander.

Bederf eerder stembriewe as om VF Plus te stem!

deur Derek Gerber

Die Vryheidsfront het homself met ‘n nuwe embleem en visie geherposisioneer. In die proses poog hy om ‘n meer inklusiewe benadering te volg, en as bewaker van alle minderheidsgroepe se regte op te tree. Mag ek my verstout om te sê dat hierdie aksie die VF se swanesang in die komende verkiesing gaan verteenwoordig!

In die eerste plek is die naam afgelei van die oorspronklike visie wat veronderstel was om vryheid vir die Afrikaner te bewerkstellig. Op watter basis die naam enige aanslag vind onder ander minderheidsgroepe, soos Engelse, Jode, Grieke, Indiërs en Kleurlinge – om net ‘n paar te noem – is onbekend. Sovêr my kennis strek, is daar geen gom wat onder die vaandel van “vryheid” hierdie groepe saambind nie. Die Afrikaner daarenteen is op soek na vryheid, maar nou word sy kultuur en strewe opgeneem in ‘n nuwe benadering wat geen duidelike groepsvoordele inhou nie.

Voorts gaan daar weinig politieke voordeel voortspruit uit hierdie konkoksie. Die VF poog nou om ‘n vegter te word van minderheidsregte maar ongelukkig is hierdie ruimte reeds ingeneem deur buite-parlementêre groeperinge soos Solidariteit en Afriforum. Hulle sigbaarheid en aksies het hulle profiel tot so ‘n mate verhoog – in teenstelling met die VF se amperse “onsigbaarheid” oor die laaste 20 jaar dat ek sterk betwyfel of die tendens van verlore steun omgedraai kan word.

Die VF se strategie van stille diplomasie en assosiasie met die ANC was ‘n fatale strategiese fout. Politieke partye wat hierdie benadering gevolg het (soos die NNP), het sonder uitsondering steun verloor, terwyl dié wat aggressief opgetree het en daadwerklike aksies uitgevoer het om die ANC te stuit se profiel en ondersteunersbasis gestyg het (bv. die DA).

Die Vryheidfront se werklike probleem lê ongelukkig nie by ‘n embleem of posisionering nie; daar was niks fout daarmee nie, maar by leierskap. Dr Mulder is oor die algemeen ‘n aangename persoon maar dit is waar dit eindig. Die dinamika en leierskap ontbreek en moes die VF-manne in hulle bosberaad waar hierdie planne geformuleer is meer inwaarts gefokus het, hulle swak leierskap gekonfronteer het en dr Mulder laat aftree het. Die “volk” het vertroue verloor in die leierskap en geen mate van opwarming van koue kos gaan dit beter laat smaak nie.

Ek is bevrees die koeël is deur die kerk en die einde het aangebreek. Weereens as gevolg van gebrekkige leierskap, is die inisiatief verloor op die regte oomblik met die verkeerde plan. Die verwerping van ‘n stelsel wat minderheidsgroepe se regte verkrag sal ‘n baie groter sein aan die ANC en die buitewêreld uitstuur, en sal die DA wat die Afrikanerstem nou as ‘n gegewe aanvaar stof tot nadenke gee.

My stem gaan vir ‘n grootskaalse bederf van stembriewe in die komende verkiesing. Daardeur neem jy deel aan die demokratiese proses maar dra ‘n ander boodskap oor; jou stem vir ‘n party gaan geen verskil maak aan wie die septer gaan swaai nie.

Na my mening is die pad vorentoe nie deur die parlemêntere stelsel nie. Die bevolkingsamestelling en -groei is nie aan die kant van minderheidsgroepe nie. Die Afrikaner sal homself buite die stelsel moet herposisioneer. Die samestelling van Afrikanergroepe is tans wyd uiteenlopend en daar sal gemeenskaplike waardes rondom die middelpunt ontwikkel moet word. Die bewaring van die morele hoëgrond is krities in hierdie proses, om ten alle koste ‘n rassistiese konnotasie te vermy. Ons kan nie in isolasie ons stryd voer nie en het steun oor ‘n wye front nodig, selfs onder diegene wat nie die strewe na selfbeskikking deel nie, maar wat tog daarmee kan assosieer.

VF+ bevraagteken grondwetlikheid van EFF

Haatspraak, ‘n beleid gegrond op rassisme en ‘n ekonomiese beleid van nasionalisering druis in teen die letter en gees van Suid-Afrika se Grondwet en die Vryheidsfront Plus het in die lig hiervan by die Verkiesingskommissie (OVK) ten sterkste beswaar aangeteken teen die registrasie van Julius Malema se politieke party, die Ekonomiese Vryheidsvegters (EVV).

Volgens mnr. Pieter Groenewald, die VF Plus se voorsitter, is ‘n sterk bewoorde brief hieroor aan die Verkiesingskommissie (OVK) gestuur waarin die kommissie versoek word om Malema se registrasie-aansoek om grondwetlike redes af te keur. Individue en partye het tot einde verlede week geleentheid gehad om beswaar teen die registrasie aan te teken.

“Die EVV propageer die nasionalisering van grond, myne, banke en ander bates sonder enige vergoeding, en in besonder op ‘n rasse-grondslag. Dit is ongrondwetlik.

“Malema is reeds deur die hooggeregshof van Suid-Afrika skuldig bevind aan haatspraak oor die sing van die gewraakte lied ‘Shoot the Boer’, wat sedertdien verbied is en tot haatspraak verklaar is.

“Met die sing van die lied het Malema rasse-polarisasie geskep en emosie opgejaag teenoor ‘n spesifieke ras- en etniese groep wat ook ongrondwetlik is.

“Tot nou toe het Malema as leier van die EVV geen berou getoon nie. Die VF Plus glo dat hy met sy ongrondwetlike optrede sal voortgaan en dat hy sy party sal misbruik as ‘n voertuig vir soortgelyke diskriminerende optrede en beleidsrigtings.

“Daarbenewens is die woord ‘Vegters’ of ‘Fighters’ in Engels nie geskik vir ‘n demokratiese bestel waar politieke partye verkiesings op ‘n geordende en demokratiese wyse voer nie. Art. 16 van die Verkiesingskommissiewet stel dit duidelik dat enige naam of afkorting wat die propageer of aanhitsing van geweld of haat voorstel, nie aanvaarbaar is nie,” sê mnr. Groenewald.

‘n Verdere versoek is ook aan die OVK gerig waarin die VF Plus beswaar aanteken teen die Engelse afkortings van die name van die VF Plus (FF Plus in Engels) en die EVV (EFF in Engels) aangesien dit tot verwarring onder die publiek kan lei.

Mnr. Groenewald sê die VF Plus ervaar reeds dat verwarring bestaan op onder meer netwerke van die sosiale-media.

“Die VF Plus sal oor hierdie aangeleenthede die nodige bewyse aan die Verkiesingskommissie voorlê indien dit benodig word. Oor die naamkwessie verwag ons ook ‘n deeglike verduideliking van die (OVK) oor sy besluit.

“Tot nog toe is die VF Plus die enigste party wat die registrasie van Malema se party teenstaan. By ons is daar geen twyfel nie dat dit ongrondwetlik is en die OVK sal gewis sy mandaat versaak indien die registrasie van die EVV goedgekeur word, sê mnr. Groenewald.

‘Jammer dat ons leef’

In sy rubriek Wanneer gaan die Afrikaner koers kry? noem Dan Roodt beslis interessanthede wat verdere bespreking verdien. Ek dink nie mens kan hedendaagse Afrikaner politiek verstaan as jy nie die politieke psige van vandag se Afrikaner begryp nie.

Dit is my mening dat die Afrikaner se gebrek aan politieke mobilisasie en die amper algehele onvermoë van Afrikanerleiers om hul volk se verbeelding aan te gryp baie meer kompleks as blote swak leierskap is. Die probleem hou eerder verband met die leierskap se wanbegrip van die oorsake rakende die gebrek aan politieke belangstelling deur Afrikaners.

Heelwat gewag is al gemaak van die konsep “wit skuld” en dat dit dan ‘n verlammende uitwerking op Afrikaners sou hê. Ek wil aanvoer dat “wit skuld” nog nooit by Afrikaners bestaan het nie; nie in die verlede nie en ook nie nou nie. Indien dit wel bestaan, is dit maar ‘n blote simptoom, ‘n blote oppervlakkige uitdrukking van ‘n dieperliggende probleem. Skuld is m.a.w. bloot ‘n manifestasie van ‘n baie sterker en onerkende emosie. Andersyds word “moedeloosheid” onder Afrikaners selfs meer dikwels as skuldgevoelens genoem, maar ook in hierdie geval is daar waarskynlik baie meer aan die werk as wat die oog kan sien. Modeloosheid en Skuld mag albei dieselfde grondoorsaak hê.

Om die Afrikaner se situasie te verstaan, baat dit om daardie pioniersveld in die sosiologie, nl Skaamteteorie te bestudeer. Gaan kyk mens wat die voorste van daardie kenners, Thomas Scheff oor Duitsland ná die eerste wêreldoorlog te se het, dan raak die verklaring vir ons situasie glashelder.

Weereens moet ek Dan Roodt krediet gee dat hy die een is wat die parallel tussen Kemptonpark en die Verdrag van Versailles getrek het. Soos die Duitsers is Afrikaners ná die gewraakte oorgawe akuut en chronies verneder. Hierdie is die sleutel vir ons huidige dilemma. Afrikaners word nie net gedurig bewus gemaak van die “verskriklike sonde” wat ons deur apartheid gepleeg het nie, maar veral deur Naspers word Afrikanerskap en enige vorm van Afrikaner politieke uitdrukking konstant as ‘n vorm van agterlikheid uitgebeeld. Vele Afrikaners neem dit ter harte. Die vernedering is niks anders as skaamte nie. Dit is die sleutel tot ons huidige problematiek en ek kan eerlik nie sien hoe ons enige vordering kan maak as ons nie hierdie dinamika verander nie. Ek wil so ver gaan om te sê dat hierdie begrip die “heilige graal” van Afrikanerbevryding is.

In die skaamte-woede-siklus, raak die slagoffer/onderdrukte kwaad omdat hy gedurig beskaam word. Dit is hierdie woede wat tot Duitse nasionalisme in aanloop tot die tweede wêreldoorlog gelei het. Ongelukkig vir die Duitsers het die bevryding wat uit hul skaamte-woede-siklus gevolg het weer tot ‘n oorwinning teen hulle gelei, maar dit hoef nie vir ons te geld nie. Eintlik het Afrikaners sedert die vernedering van die Anglo-Boereoorlog reeds deur hierdie siklus gegaan en anders as die ná-eerstewêreldoorlogse Duitsers het ons reeds langdurig met sukses die botoon gevoer.

Kom ons kyk meer in diepte na skaamdinamika. Die deeglike studie van Thomas Scheff, Helen Block Lewis en Suzanne Retzinger wys vir ons dat skaamte op een van twee maniere manifesteer: hetsy bedekte skaamte, hetsy openlike skaamte. Bedekte skaamte lei tot woede. Dit is waar die skaamtelyer die skaamte ontken deur dit eerder te laat omsit in woede. Volgens die skaamteteoretici sal sulke woede weer tot oortreding lei wat weer ‘n nuwe vlaag skaamte sal meebring. Trots is die teenpool van skaamte en kan nie herstel word voordat die skaamtesiklus nie verbreek word nie. Hoewel die Skaamteteoretici meen dat woede weer skaamte sal meebring en sodoende die siklus in stand hou, verskil ek daarmee. Ek reken egter dat waar ‘n onderdrukte volk sigself d.m.v. woede van onderdrukking bevry, daadwerklike trots sal volg. Dus die einde van die skaamtesiklus. Thomas Scheff, ‘n jood van Duitse afkoms, het self familie in die holocaust verloor en sou dus beswaarlik erkenning aan die bevrydende effek van woede gee.

Ek kan met sy familiegeskiedenis simpatiseer, maar moet verskil daarmee dat woede alleen verdere skaamte sal meebring. Dis juis langdurige woede ná die Anglo-Boereoorlog, wat tot Afrikanernasionalisme en die uiteindelike trotse totstandkoming van die 1961-republiek gelei het. Toegegee, sekeres sou argumenteer dat daardie nasionalisme tot apartheid (1948) en dus tot ons verdere beskaming sou lei (want volgens die Skaamteteorie kry die oortreder skaam weens sy oortreding). Dit sou dus ‘n argument teen die herontwaking van Afrikanernasionalisme kon wees. Die teenargument hiervoor sou wees dat, in ‘n volkstaat, sou ons nie teen minderhede diskrimineer nie en dus sou daar geen oortreding en dus geen skaamte wees nie.

Myns insiens lei die konstante beskaming waaraan Afrikaners blootgestel word, tans, tot openlike skaamte en in ons geval manifesteer openlike skaamte in verskeie gedragspatrone, waaronder die konstante soeke na versoening met die swart onderdrukker (sg “wit skuld”) tot en met algehele ontrekking van die politiek (sg. “moedeloosheid”). Ek glo die rede waarom die skaamte nooit in woede omsit, soos in ander historiese gevalle nie, is deels die gevolg daarvan dat alle vorme van Afrikanernasionalisme (wat opsigself die noodsaaklike voertuig vir woede is) as agterlik en “beskamingswaardig” voorgehou word. Tweedens word die opbou van woede, die stoom wat volksnasionalisme moet aanspoor, deur gesimuleerde groepsgebonde “konflikte” in die vorm van rugbywedstryde afgelaat.

Versoening met die oortreder (die swart regime) kan wel die skaamsiklus verbreek, maar dan moet dit werklike versoening wees en ek is oortuig daarvan dat die die kloof tussen wit en swart so diep is dat dit nooit bereik sal word nie. Boonop help dit nie die onderdrukte hou aan met sy versoeningspoging vol terwyl die onderdrukker konstant met sy oortreding voortgaan nie. Dit begin ooreenkomste met Stockholmsindroom toon en mag die onderdrukte/slagoffer se poging wees om sy eie trots te herstel uit hoop dat die onderdrukker iewers in die toekoms dalk met hom solidariteit sal toon. Versoening tussen wit en swart is wel kortstondig tydens die 1995-rugbywêreldbeker bereik, maar die diepe strukturele verdelings tussen wit en swart het dit nie-blywend gemaak.

Die werklikheid van skaamte is dat die lyer(s) (beide oortreder en slagoffer) na verlossing daarvan soek. Soos reeds gesê, lei dit onder Afrikaners, onder andere tot ontrekking van enige politieke uitdrukking. (Mens kan hierby toevoeg dat skaamte, binne die ANC, weens die regime se konstante oortreding moontlik bydra tot die groeiende rassehaat teen blankes soos deur Julius Malema versinnebeeld.)

Massabyeenkomste soos die saamtrekke na Angus Buchan se Mighty Men (die naam spreek ook tot skaamlyers) en rugbybyeenkomste bied wel ‘n geleentheid om op alternatiewe maniere trots te probeer herwin. Hierdie geleenthede skep ‘n gevoel van solidariteit en solidariteit herstel die sin van trots. Geen van hierdie geleenthede kan egter die wesenlike probleem van skaamte oplos nie, want nie een van hulle spreek die grondoorsaak, naamlik konstante vernedering in ondergeskiktheid aan ‘n vyandige onderdrukker, aan nie. Hoogstens bied dit tydelike simptomatiese verligting.

Vir Afrikaners om van die 1994-vernedering en die gevolglike aanhoudende beskaming te ontsnap, sal ons die volle skaamte-woede-siklus moet loop en dan op ‘n kritieke oomblik in die woedefase strategies moet optree sodat daadwerklike politieke bevryding verkry kan word. Die bevryding moet dan lei tot die herstel van trots.

Die omvang van ons skaamte is so verreikend dat selfs ons leiers skaam is. Organisasies wat weier om by die bevrydingsideaal betrokke te raak getuig hiervan. Selfs die Vryheidsfront is besmet met hierdie kwaal, soos gesien kan word uit die ontwykende houding wat die organisasie teenoor Afrikanerselfbeskikking het. Die volgende vertelling deur Dan Roodt dui ook hierop:

“Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party ‘vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word’. Hy is blykbaar skaam vir die ‘rassistiese beeld van die party’ as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.”

Wanneer ons eie leierskap dus die gevangenes van skaamte is, is ons kans op bevryding amper nul.

Nêrens in Afrikanergeledere word die ideaal van bevryding juis so onbeskaamd verkondig as in PRAAG nie. Dit vertel vir ons geweldig baie van die ideologiese insig en ook die morele krag van Dan Roodt en diegene wat saam met hom werk. In ‘n volgende stuk sal ek meer hieroor sowel as die komende afsterwe van die VF+ skryf, maar laat ons nou eers fokus op Afrikanerbeskaming.

In een van die “demokratiese verkiesings” wat sedert 1994 gevoer is, het die DP ingetap op Afrikaners se begeerte om hul trots deur woede te herstel. Met die “Gatvol”-veldtog het die DP daarin geslaag om die Afrikanerkieser weg te rokkel van sy tradisionele partye. Die DP het die Afrikanerpsige beter verstaan as die “met die ANC versoenende” NP en VF. In Weimar-Duitsland het Adolf Hitler met massale sukses die Duitsers se begeerte om deur woede van skaamte te ontglip gebruik om ‘n politieke wending mee te bring. Die meer onlangse begrafnis van Eugène Terrreblanche het vir ons gewys dat Afrikaners meer as ryp is om deur woede gemobiliseer te word. En tog het ons ook gesien dat Afrikaners volwasse genoeg is om nie met daardie woede onverantwoordelik om te gaan nie. Dit was ‘n baie ordelike en effektiewe uitdrukking van volksnasionalisme.

Blote pogings om Afrikaners tot godsdienstige verootmoediging te roep, sal hulle teruglei tot die versoenende logika van ons geloof en dit sal weer lei tot vrugtelose pogings om met die swarte te versoen. Dit is waarmee Angus Buchan Afrikaners elke keer onskadelik stel. Rugbywedstryde is ‘n kragtige emosionele uitlaatklep, maar vir Afrikanerbevryding is dit skadelik. Die beweging wat Afrikaners uit sy huidige moeras van rigtingloosheid gaan lei, sal nie net Afrikanerselfbeskikking onbeskaamd verkondig nie, maar sal ook vreesloos Afrikanerwoede na die oppervlak probeer bring. Daardie woede sal dan soos op Ventersdorp verantwoordelik bestuur moet word, maar ook konstant lewendig gehou word. Hierdie organisasie sal die moed moet hê om binne die huidige “reënboognasie”-bestel ‘n hoogs kontroversiële en verdelende rol te speel. Dit sal emosionele manifestasies moet bied wat ten minste met die Mighty Men en rugby-uitlaatkleppe moet kan kompeteer, indien totale verplasing daarvan onmoontlik is. Soos op Ventersdorp moet dit die geleentheid bied vir Afrikaners om solidariteit binne ‘n etniese grondslag te beleef. ‘n Werklike gevoel van volksolidariteit sal hieruit vloei. Dit sal manifesteer as volksnasionalisme. Dinamiese volksnasionalisme is die vereiste voertuig vir bevryding.

Dus kan ten slotte gesê word dat deur die Afrikaner konstant in ‘n toestand van openlike skaamte te hou het die regime en die Afrikaanse pers die perfekte manier gevind om die Afrikanervolk uiteindelik tot sy verdwyning te beskaam. Die Mighty Men-fenomeen en georganiseerde sport, veral rugby, lei enige “ongewenste” woede en behoefte aan groepsolidariteit af. Die ET-begrafnis het vir ons gewys dat Afrikanerwoede reg is om verantwoordelik getap te word. Afrikanerleiers se eie skaamte maak dit vir hulle moeilik tot onmoontlik om Afrikaners tot die noodsaaklike woede aan te spoor. Verbeeldingryke leierskap wat nie bang is om die woede verantwoordelik aan te spoor nie en byeenkomste waar groepsolidariteit beleef kan word, sal Naspers en die ANC se houvas op die Afrikaner verbreek. Bevryding sal onvermydelik volg.

Jeugdag: niks om te vier

‘n Volk wat nie in sy jeug belê nie, sorg nie vir sy toekoms nie.

Dit is ‘n bitter ou waarheid, maar Sondag lui ‘n prominente opskrif in Rapport: “Vir die verlore jeug is daar niks om te vier.”

Die man wat sy pen so in gal doop is Charles Malan, wat benewens as skrywer, ook deur sy werk by die RGN bekend geword het.

Malan se inleiding lees: “Die jong mense van Suid-Afrika het bitter min om te vier op Jeugdag, behalwe verspeelde kanse, onbeholpe volwasse leiding en ‘n weldeurdagte jeugbeleid wat nooit ordentlik in werking gestel is nie.”

Malan verwys naamlik na ‘n jeugbeleid wat in opdrag van die destydse president Nelson Mandela ontwikkel is. Aan die stuur van sake was dr. Van Zyl Slabbert wat onlangs oorlede is. Malan self was een van die medewerkers, en sy artikel toon ook die kenmerke van effense bitterbekheid – maar skynbaar met baie goeie rede. Die man wat dit moes implementeer was adjunk-president, en later pres. Thabo Mbeki, wat dit weer grootliks aan dr. Essop Pahad oorgelaat het.

Die gevolge is daar vir almal om te sien. Die nasionale en provinsiale jeugkommissies het ontwikkel tot instellingts wat min meer moes doen as om prominente ANC-jeugleiers van salarisse – ruim salarisse – te voorsien. Die staatsfondse is dus ook grootliks op projekte ter ondersteuning van die ANC aangewend, hoewel onbekwaamheid wat die Ouditeur-generaal slapelose nagte besorg, dikwels die uitvoering daarvan in die wiele gery het.

Die twyfelagtige hoogtepunt was waarskynlik toe die amptelike hoof-jeugdagvieringe by Botshabelo in die Vrystaat gehou is. Die hoosprekers was mnr. Jacob Zuma, wie se enigste amp destyds president van die ANC was, Julius Malema, met ‘n enigste amp om jeugleier van die ANC te wees, en Cosatu se Zwelinzima Vavi. Die enigste rol vir opposisiepartye was om uitnodigings te kry om na hierdie geleentheid met sy ANC-sprekers te kry. Die DA het hieroor by die Openbare Beskermer gaan kla, en na ‘n lang oponthoud het die OB bevind alles was pluis, maar dit moet nie weer gedoen word nie.

Dié geleentheid sal veral onthou word vir Malema se “Ons sal doodmaak vir Zuma”, half ge-ego deur Vavi. Hierdeur is die simboliek van ‘n erg verdeelde Suid-Afrikaanse jeug ingelui.

Die pleknamekomitee van Limpopo – ook ‘n werkverskaffer van die ANC-jeugliga – se optredes is vanuit ‘n versoeningshoek skrikwekkend.

Op tradisioneel Afrikaanse kampusse waar studentepolitiek volgens politieke lyne bedryf word, is die vernaamste rolspelers dikwels die Vryheidsfront Plus Jeug aan die en kant, en die ANC-jeugliga en Sasco aan die ander kant. ‘n Party soos die DA wat onder die studente se ouers wye steun het, maak nie hond-haaraf nie.

In die aanloop tot die sokkerwêreldbeker, met die vuvuzela al goed aangeskakel en die euforie op voorblaaie, het Afriforum Jeug nog ‘n titseltjie werklikheidskoors probeer aanskakel deur te wys op die onvanpastheid van die regering en Fifa se verheerliking van Peter Mokaba, die man van “Kill the Boer, kill the farmer”-faam.

Die volwasse respons op die radikalisering van Mokaba se geesteskind. Malema, laat veel te wense oor om dit sagkens te stel.

Pas het ‘n Nederlandse koerant in ‘n ellelange artikel die mantel van Suid-Afrika se ikoon van versoening vir die Kovsie-rektor, prof. Jonathan Jansen aangetrek. Hierdeur het hy ‘n buitelandse erkenning gekry vir die inisiatief om die Reitz-kwessie op ‘n ander manier te beredder as om die vier verhoorloos hul studies te ontneem en te laat verguis. Plaaslik verswyg die Engelse pers – anders as die pers in die buiteland en twee groot Afrikaanse koerante – dat die vier om verskoning gevra het.

Nie dat Jansen almal se droomrektor is nie – soos die gedagte wat hy en sy omstrede studentedekaan koester om voortaan studentepolitiek volgens politieke partylyne te verbied. Dit klink al te veel na simptome in plaas van die oorsake aan te spreek. Die werklike oorsake is nie moeilik om te vind nie: volwassenes.

Wanneer gaan die Afrikaner koers kry?

Toe ek op laerskool was, was ek ‘n Voortrekker en ek onthou nou nog die leuse: “Hou koers!” Dit lyk nie asof dié gedagte veel inslag onder Afrikaners gevind het nie, want nog nooit in die geskiedenis was daar so ‘n deurmekaar groep mense as juis die Boere in 2010 nie.

Diegene wat nie rondry met onderbroekvlaggies op hul motors en hul mede-blankes met bemagtigingstransaksies ondergrawe nie, is besig om na Australië te emigreer. Ander weer stem vir die Demokratiese Alliansie, ‘n party wat grotendeels dieselfde waardes en filosofie as die ANC nastreef en ten doel het om die Afrikaner in ‘n multikulturele Engelse nasie te assimileer. Dan is daar nog die joernaliste en kommentators van Nasionale Pers wat “nasiebou” namens die ANC nog meer op die brein het as die regerende party self en enige Afrikaner wat vir sy eie mense opstaan op die daad verguis en verdag maak.

Aan die regtervleuel van die Afrkanerpolitiek gaan dit kwalik beter. Totdat Malema meer gereeld sy radikale anti-blanke uitsprake gemaak het, was die Afrikanerfront met die HNP aan die spits so dormant dat sommige mense begin wonder het of dié organisasie nog bestaan. Met ‘n sigbare vyand op die horison, het die Afrikanerfront weer ontwaak, maar nie sonder verdeeldheid en snedighede van die Transvaalse Landbou-unie wat dit op hom geneem het om ander Afrikaanse organisasies te beledig en verdag te maak nie.

Dan is daar die Vryheidsfront Plus, die laaste oorblywende Afrikanerparty wat aan verkiesings deelneem. Oënskynlik beskik dié party oor ‘n rigsnoer in die vorm van sy grondwet wat ‘n duidelike missie bevat. Daardie missie omskryf helder dat selfbeskikking vir die Afrikaner in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat die strewe van die Vryheidsfront Plus sou wees.

Enkele dae gelede sê ‘n prominente lid van die party, dr. Conrad Beyers, egter vir my dat die party eerder sy Afrikanersentriese leuse moet laat vaar en ‘n party “vir alle konserwatiewe Suid-Afrikaners, ook swartes, moet word”. Hy is blykbaar skaam vir die “rassistiese beeld van die party” as ‘n beweging vir blanke Afrikaners. Beyers is ‘n dosent aan die multikulturele Universiteit van Pretoria en in ‘n gesprek met ‘n Venda-student het hy ongemaklik begin voel om aan hom die Vryheidsfront Plus se beleid te verduidelik. Kennelik val “selfbeskikking vir Afrikaners in ‘n eie geografiese gebied of volkstaat” net nie mooi op die oor van ‘n Venda-student nie en daarom begin Beyers sterk aan die roeping van sy eie party te twyfel.

Tot dusver het ekself en PRAAG die VF+ as ‘n geesgenoot in die strewe na vryheid geïdentifiseer, maar ek moet sê dat ek al hoe meer ontnugter raak met die mate van ideologiese verwarring in die party. Die edele doelwit van Afrikanervryheid word net te dikwels op die altaar van politieke opportunisme en ook die persoonlike ambisies van partyleiers geoffer.

Tans “onderhandel” die bestuur van die VF+ met die ANC, let wel nie met die regering nie, maar met die party in Luthuli-huis oor allerlei Afrikanerkwessies, waaronder selfbeskikking. My gesonde verstand sê egter vir my dat die party wat Julius Malema, asook etlike geharde kommuniste huisves kwalik bereid sou wees om ‘n ordentlike stuk grondgebied aan Afrikaners af te staan. Omdat die “onderhandelings” grootliks in die geheim geskied, is daar geen duidelike mandaat, proses of sperdatum daarvoor nie en kan sodanige onderhandelings waarskynlik nog die volgende twintig jaar duur, sonder enige duidelike uitkoms.

Boonop dien dr. Pieter Mulder as adjunkminister in die ANC-kabinet, wat erg verwarrend vir Afrikaners en opposisiekiesers is en ná ‘n jaar nog geen duidelike voordeel inhou nie. Mulder praat ook baie min oor selfbeskikking en het in ‘n onlangse onderhoud oor RSG se “Praat saam” kwalik daarna verwys.

In die woorde van ‘n eerlike Vryheidsfront Plus-amptenaar, “het ons in sestien jaar nog nie ‘n sentimeter nader aan selfbeskikking gekom nie!”

So ploeter die Afrikaners aan, van een rugbywedstryd na ‘n ander, of nou selfs van een sokkerwedstryd na ‘n ander, terwyl hul gang telkens deur nog ‘n moord, verkragting of voorval van diskriminasie teen hulle onderbreek word.

Terwyl die Afrikanerbeweging in die aanloop tot die 1948-verkiesing en in die tyd van Verwoerd ‘n vaste rigting gevolg het en ‘n aantal doelwitte in die oog gehad het, het Afrikaners in die meer onlangse tyd op soveel dwaalspore beland dat hulle soos blare in die wind waai: dan dié kant toe, dan daai kant toe.

Of soos M.T. Steyn gesê het: “Om Afrikaners te lei, is soos om ‘n klomp hoenders aan te jaag!”

Elders op die Praagwebwerf word berig dat daar vandag parlementêre verkiesings in België plaasvind. Nie minder nie as 40% van die ses miljoen Vlaminge in daardie land gaan vir Vlaamse partye stem wat selfbeskikking en die afstigting van ‘n Vlaamse Republiek voorstaan.

Eens op ‘n tyd is Afrikaners deur Vlaminge bewonder vir hul moed, durf en deursettingsvermoë. Die Groot Trek, Vryheidsoorloë en die Afrikaanse taalbeweging van die twintigste eeu is gesien as navolgenswaardige voorbeelde vir Vlaminge om hulself van die Franssprekende Wale se oorheersing te bevry, iets wat hulle al in ‘n hoë mate reggekry het en wat waarskynlik binne die afsienbare toekoms met ‘n eie staat bekroon gaan word.

Tans kan ons maar net les neem by die Vlaminge oor die geesdrif en doelgerigtheid waarmee hulle selfbeskikking nastreef. Helaas verteenwoordig die Afrikaner se onlangse jakkalsdraaie ‘n skandelike stuk verraad teenoor enersyds ons voorouers wat hul bloed vir vryheid opgeoffer het en andersyds teenoor ons kinders en kleinkinders wat geen vaderland meer het nie, maar in ‘n Zimbabwe-in-wording grootword.

Ook in ons ander taalverwante stamland, Nederland, is vandeesweek ‘n demonstrasie gelewer van hoe die kiesers die heersende politieke korrektheid in ‘n hoë mate verwerp en hul Nederlandse soewereiniteit en kulturele selfbeskikking teenoor die gevaar van kolonisering deur Moslem-immigrante verdedig.

Hierteenoor bevind die Afrikaner hom vandag in ‘n toestand van vrees en bedwelming. Ek het al hoeveel keer ervaar dat selfs net intellektuele of ideologiese konfrontasie met die ANC-bewind ons mense beangs maak. Asof enige dissident of kritikus van hierdie onbekookte bestel terstond deur die Spaanse Inkwisisie in hegtenis geneem mag word en allerlei Middeleeuse foltermetodes gebruik mag word om hom weer in die kraal van nasiebou, multikulti-samesyn en gewillige assimilasie te kry.

Die doelwit wat ons moet nastreef, is ‘n seweletterwoord: Vryheid. En dit beteken ‘n plek waar ek en u deur ons eie mense in Afrikaans regeer word, waar ons belastings tot ons eie voordeel aangewend word en waar geen misdadiger of lid van ‘n moordbende kan verkrag en moor soos hy wil nie.

Vryheid is, binne ons konteks, maar selfs in die beskaafde Wes-Europa en in België of Nederland, sinoniem met selfbeskikking.

Dit kan op allerlei maniere behaal word: deur die stembus, deur gewapende opstand of deur ‘n langdurige kultuurpolitieke beweging met of sonder internasionale steun. In ons geskiedenis het ons reeds al drie metodes gebruik om vryheid van die Britse Ryk te verkry, dus is dit kwalik nuut vir ons.

Omdat ons sit met grotendeels ANC-gesinde media in dié land – en die DA is filosofies maar net ‘n ‘ANC Lite’ – is die kanse dat separatistiese Afrikanerpartye in dié land soos in Vlaandere massasteun gaan monster, maar skraal. Ook geskied die befondsing van politieke partye op so ‘n manier dat dit so te sê onmoontlik is om ‘n nuwe party te stig en te finansier terwyl die bestaande partye rojaal deur die staat en die belastingbetaler befonds word.

Dit laat slegs die orige twee moontlikhede: gewapende stryd en ‘n kultuurpolitieke beweging.

Al die risiko’s verbonde aan gewapende stryd, ook dat ‘n mens soos die Boeremaglede in die tronk mag beland en die res van jou lewe daar mag deurbring, laat ek maar aan die leser se verbeelding oor. Bygesê: ek het al voorheen iewers geskryf dat geweld in Afrika legitimiteit skep. In 1985 is die ANC se steun onder swart kiesers in dié land op 5% geskat, maar dis deur sy – om ‘n uitdrukking by die Duitsers te leen – “geweldsbereidheid” dat hy sowel legimiteit buitelands en steun binnelands verwerf het.

Geweld sal vir die Afrikaner in dié land net sin hê indien hy defensief optree, met ander woorde as ons eerste aangeval word of daar grootskaalse plaasbesettings en chaos plaasvind en ons moet dan gewapend optree om orde te herstel. In so ‘n geval bepaal ons nie die verloop van dinge nie, maar die ANC en ander radikale swart groepe wat hulself reeds uitdruklik tot die etniese suiwering van blankes en Afrikaners verbind het. In so ‘n geval geld die oeroue regsreël van noodweer of selfverdediging en sou niemand ons kon kwalik neem indien ons in so ‘n geval tot geweld oorgaan nie. Dikwels lei sulke burgeroorloë of “intrastaatlike” oorloë tot een of ander vorm van verbrokkeling en afstigting in volkstate, soos ons al in die ou Joego-Slawië, Oos-Europa en ook Eritrea gesien het.

Hopelik bly geweld en oorlog ons egter gespaar, hoewel ‘n mens, gegewe die toenemende onstabiliteit in Suider-Afrika, dit nie heeltemal buite rekening kan laat nie.

Dit bring my by die derde metode om vryheid te verkry: ‘n kultuurpolitieke beweging. Dit is eintlik waarmee ons hier by PRAAG en op die internet besig is. In die 1920s en 1930s was daar ‘n soortgelyke beweging onder Afrikaners wat die Afrikaanse taal in sy huidige vorm geskep en daarvan ‘n amptelike taal gemaak het. Kenmerkend van ‘n kultuurpolitieke beweging is die volgende:

Dit is identiteitskeppend (teenoor die huidige opposisiepartye, selfs die Vryheidsfront Plus, wat identiteitsoekend is)

Dit snoer mense saam rondom taal, kultuur en idees.

Dit trek grense tussen mense wat ook op instellings van toepassing is (só het Afrikaanse skole en universiteite in die verlede ontstaan).

Dit skep ‘n nasionale, etniese en politieke werklikheid wat nóg deur die koloniale verdrukker (die ANC) nóg deur die internasionale gemeenskap (die VN, Europese Unie en ander) geïgnoreer kan word. Sodoende kan vryheid en selfbeskikking deur internasionale bemiddeling bereik word.

In ‘n volgende rubriek sal ek moontlik uitbrei hoe dit prakties moet geskied.

паркет

VF+ wen saak teen Kroonstadse munisipaliteit

Die Hooggeregshof van die Vrystaat het vandag die aansoek van die Vryheidsfront Plus, dat die verkoop van die kragsentrale te Kroonstad nietig verklaar word en dat die eiendom weer in die naam van die Moqhaka-munisipaliteit geregistreer word, gelas. Die hof het verder gelas dat die Moqhaka-munisipaliteit die koste soos op ‘n ongeopponeerde basis moet betaal en dat Bio Energy Africa die res van die koste moet betaal.

Die saak spruit voort uit die feit dat die Moqhaka-munisipaliteit die kragsentrale te Kroonstad teen ‘n bedrag van R8 miljoen aan Bio Energy Africa verkoop het sonder om die statutêre voorskrifte te volg. Die eiendom is in die aktekantoor op Bio Energy Africa se naam geregistreer. Die munisipaliteit het ‘n verband van R8 miljoen verleen en tot op datum het Bio Energy Africa nog geen betaling gemaak nie. Die waarde van die eiendom is baie meer as die bedrag waarvoor dit verkoop is.

Die weldeurdagte en verantwoordelike optrede van die VF Plus se raadslede, Danie Brink en Jeanie Hattingh in die Moqhaka-stadsraad, het dit moontlik gemaak dat die VF Plus die aansoek in die Hooggeregshof kon bring. Hierdie optrede van die VF Plus se raadslede het dit moontlik gemaak dat die VF Plus die belastingbetalers van die Moqhaka-munisipaliteit (Kroonstad, Steynsrus en Viljoenskroon) se belange en eiendom kon beskerm. Net soos met die hofsaak oor die onwettige verkoop van die Elandia-erwe te Kroonstad, het die VF Plus weereens die belange van die belastingbetalers eerste gestel en die risiko van ‘n hofsaak op hulle skouers geneem.

Op 25 Maart 2010 het die VF Plus ‘n dringende aansoek in die Hooggeregshof van die Vrystaat gebring om te verhoed dat Bio Energy Africa roerende eiendom verwyder en die vaste eiendom aan ‘n derde party verkoop alvorens die hof beslis het oor die eienaarskap van die eiendom. Hierdie tussentydse bevel wat die VF Plus op daardie stadium verkry het, was die voorloper tot vandag se sukses.

Deur hierdie regverdige hofuitspraak kon die VF Plus daarin slaag om die eiendom van die belastingbetalers wat miljoene rande werd is, te beskerm.

Mnr. CAJ Janse van Rensburg van die firma Rosendorff Reitz-Barry en advokaat Niël Snellenburg het voor regter Cilliers die VF Plus verteenwoordig.

Abrie Oosthuizen, LPW en Vrystaatse leier van die VF Plus, het na die hofverrigtinge gesê dit is ‘n kwade dag as ‘n politieke party deur die owerheid gedwing word om hom tot die hof te wend om toe te sien dat statutêre voorskrifte nagekom word. “Dit word ‘n algemene verskynsel dat munisipaliteite, provinsiale regerings en selfs die nasionale regering hulle daaraan skuldig maak om nie landswette te eerbiedig nie. Die VF Plus sal alles in sy vermoë doen om toe te sien dat landswette nagekom en toegepas word tot voordeel van landsburgers.”

для пескоструя Данильченко Харьков