Dan Roodt: Hoe die NP Suid-Afrika kon gered het

Die afgelope week het heelwat ink gevloei, of liewer aanlyndata, betreffende FW de Klerk se vrylating van Nelson Mandela dertig jaar gelede, asook De Klerk se daaropvolgende verraad jeens die land en sy eie kiesers. Die jongste reaksie wat ek gesien het, is dié van Ilana Mercer, ‘n gebore Suid-Afrikaner wat tans in ‘n verre uithoek van die VSA woon: 30 Years Since F. W. de Klerk’s Great Betrayal.

My eie kommentaar op De Klerk se oorgawe het reeds ‘n week gelede op 1 Februarie verskyn, onder die opskrif: 2 Februarie, ‘n swart dag in ons geskiedenis.

Vanuit die Naspers- en Media24-stal word FW natuurlik konstant verdedig as die gewildste Afrikaner wat ons vyande al ooit teëgekom het, want hy het die land op ‘n skinkbord aan die mees radikale Afro-marxistiese faksie, die ANC/SAKP, oorhandig – met die funeste gevolge wat ons tans ervaar. Ek sit letterlik hier en tik op ‘n skootrekenaar – iets wat ek slegs by uitsondering gebruik want ek verkies ‘n tafelrekenaar met ‘n groot skerm – en wonder of my selfoonbattery lank genoeg gaan hou vir my om dié rubriek via die skootrekenaar te kan publiseer. Praat van jou laaste halwe kersie wat flikker en dreig om uit te brand, te midde van die revolusionêre stikdonkerte wat FW de Klerk geskep het.

Ons is gekondisioneer om beurtkrag, antiblanke haat, (te)regstellende aksie en wetgewing, gate in die paaie, plaasmoorde, geweld, seksuele teistering en selfs verkragting van ons vroue en jong meisies deur swart mans, die afskaffing van Afrikaans, e.d.m., met gelatenheid aanvaar.

Ewe gelate as wat die nonchalante owerspeler en kaalkoppierewaaier, FW de Klerk, vanaf die dek van sy Griekse jag die land weggegee het!

Maar linkses glo dat dit “onvermydelik” was dat die ANC-terreurbeweging Suid-Afrika sou verower. ‘n Dag of twee gelede het ek per twiet vir een van die rooi Afrikaners, Pieter du Toit, gevra of hy dan glo in die marxistiese doktrine van “historiese onafwendbaarheid” waarvolgens die kommunisme bestem is om oor kapitalisme te triomfeer. Dié idee is mos in die geskrifte van Marx en Engels verewig. Maar intussen het die Berlynse Muur geval en is selfs Moedertjie Rusland, waar ek verlede jaar gasspreker by ‘n konferensie was, kapitalisties. Jy kan hamburgers en Coke in Rusland koop, asook Duitse of Koreaanse motors.

Net in Suid-Afrika, Noord-Korea en Kuba het die Muur nog nie geval nie, ideologies gesproke. Want ons word oorheers deur die Christi van der Westhuizens, die Max du Preez’s, die Julius Malemas, Panyaza Lesufi’s en ander wat soos die Russe in die Katynwoud met die Pole gemaak het, elkeen wat hom nog durf ‘n Afrikaner noem, ‘n skoot in die agterkop wil gee.

Nes Pieter du Toit, verdedig Christi van der Westhuizen fanaties De Klerk se oorgawe en die “onafwendbare” staatsgreep, die “nasionale demokratiese revolusie”, wat die ANC uiteindelik op die hele land en sy instellings sou uitvoer – ook op Eskom en elke watersuiweringsaanleg, wat verklaar waarom ek en u vandag dikwels sonder elektrisiteit en water sit!

Christi van der Westhuizen is die ANC se woordvoerder in Afrikaans, en daarom het sy vrye toegang tot Netwerk24, RSG en vele ander media. Indien dit nie vir die internet was nie, sou die res van ons lankal tot Siberië of een of ander strafkamp in die Karoo verban gewees het – letterlik en figuurlik. Die kommunisme (en sy metodes) is mos “onafwendbaar”, soos die linkses ons elke dag verseker. Vir alle praktiese doeleindes is Suid-Afrika reeds ‘n marxistiese diktatuur. Net die koms van die internet en inligtingstegnologie weerhou ons van die totale Sowjetisering van ons land.

In haar jongste Netwerk24-rubriek, vra Christi van der Westhuizen skielik die vraag: “Wat as PW president gebly het?” Dis nogal ‘n interessante vraag, soortgelyk aan: “Sê nou maar FW de Klerk het nie oorgegee nie, wat sou dan gebeur het?”

In vele opsigte voel ek my presies die antitese of die teenoorgestelde as Christi van der Westhuizen. Sy is ‘n linkse, lesbiese vrou sonder kinders. Ek is ‘n regse, heteroseksuele man mét kinders. Per definisie is Christi bloot begaan oor die toekoms soos dit haarself raak. Sy beskik oor geen nageslag of erfenis nie. As die ANC die land totaal verwoes, alle Afrikaners uit die land verdryf of uitmoor, soos hulle reeds in ‘n mate daarin geslaag het, is dit maar tot daarna toe. Solank daar nog iewers ‘n gay kroeg op Port Elizabeth oorbly waar Christi kan gaan rinkink en sy haar maandelikse salaris ontvang om ANC-propaganda op kampus en in die media uit te basuin, is sy dolgelukkig.

Hierteenoor is veel meer as my eie toekoms in ons land op die spel, want ek is oor my kinders begaan. Toe my dogter op Tukkies was, het sy my vertel dat sy bang is om na die Gautreinstasie in Hatfield toe te loop, want swartes op straat teister die Tukkiemeisies en slinger hulle allerlei onwelvoeglike opmerkings toe. Die universiteit doen niks daaraan nie, want dit “vind nie op die kampus plaas nie”. Watter wêreld laat ek aan my kinders na? Het hulle ‘n toekoms in Suid-Afrika onder hierdie rassistiese, linkse diktatuur wat hom as “demokrasie” vermom? Ek het die beste van Suid-Afrika beleef: die sestiger- en sewentigerjare toe Afrikaans ‘n groot opbloei beleef het, Johannesburg wat naas Mahattan die toonbeeld van ‘n “wolkekrabberstad” was, die kosmopolitiese Hillbrow met sy kafees van die Europese tipe, skoon, netjiese en veilige strate sonder slaggate.

Maar danksy De Klerk en sy medeverraaiers het ons tot op hierdie smerige, misdadige, korrupte vlak gedaal. Met my “ja”-stem in die 1992-referendum het ek my kinders se toekoms vir ‘n pot lensiesop verkoop. Dit sal vir altyd by my bly spook.

Christi is ook wesentlik Engels, desnieteenstaande die feit dat sy Afrikaans magtig is. Sy leef in die wêreld van Anglo-Amerikaanse kultuurmarxisme en beskou Europeërs en Afrikaners as agterlik. Hierteenoor hou Engels en kultuurmarxisme vir my geen bekoring in nie. Ek is wel jare lank daarmee gebreinspoel op die Engelse kampus waar ek gestudeer het, maar ek het gou-gou die werke van Nietzsche, Heidegger en ‘n swetterjoel aweregse Franse denkers ontdek. Die Europese, nie die Engelse denke nie, boei my. Hoe Afrikaners in die verlede gedink het, fassineer my insgelyks. Eintlik was hulle hul tyd vooruit, want hulle het al tastende met probleme geworstel waaroor die res van die wêreld nou eers begin dink: die naasbestaan van onversoenbare kulture, asook die hantering van ongebreidelde maatskaplike geweld en misdaad, tesame met politieke of godsdienstige ekstremisme.

Christi van der Westhuizen haat die mense tussen wie sy grootgeword het. Soos die skrywer André P. Brink – nog ‘n linkse idioot as daar al ooit een was – op ‘n keer aan ‘n Franse televisiespan gesê het, sal dit vir Christi van der Westhuizen beter wees “as my eie volk ophou bestaan”.

By die gedagte van Afrikanervolksmoord, selfs die kultuurvolksmoord wat daar tans teen ons gepleeg word, kom alles wat ek is in opstand. Dis waarom ek my op my Twitterprofiel as ‘n “bittereinder” beskryf: ek sal nooit die oorheersing deur die ANC en deur die Engelse marxiste in Suid-Afrika aanvaar nie. Al word Afrikaans op elke kampus en in elke skool verbied, sal ek dit steeds aanhou praat en skryf – al word ek nou ook na ‘n strafkamp toe gestuur! Nog minder sal ek my tot kommunisme of kultuurmarxisme bekeer. Soos die Franse Protestantse martelares uit die vroeë agtiende eeu wat geweier het om Katoliek te word, Marié Durand, sou ek eerder 38 jaar se eensame aanhouding in ‘n toring verduur alvorens ek my oortuigings sou afsweer.

Synde die verbeeldinglose Christi wat binne haar kultuurmarxistiese eggokamer soos ‘n robot slagspreuke herhaal, kan sy bloot een uitkoms bedink indien die NP nie die knie voor die aggressiewe terreurveldtog van die ANC/SAKP sou gebuig het nie. Sy skryf naamlik:

“Wit regses se fantasie dat wit oppergesag sou kon voortbestaan indien De Klerk ‘nie alles weggegee het nie’, is net in die vorm van ‘n militêre diktatuur haalbaar. Botha en sy sekurokrate het Suid-Afrika op daardie trajek geplaas, soos gesien kan word met die verharding van sy posisie in die tweede helfte van die 1980’s. Sy twee beroerteaanvalle het ‘n stokkie daarvoor gesteek.”

Sy skryf verder:

“Die ekonomie was in ’n onhoudbare krisis. Internasionale mening, veral dié van Westerse bondgenote, het ná die val van die Kommunisme geskuif. Suid-Afrika sou in ’n groot mate geïsoleer gewees het, sonder ’n magtige beskermheer soos wat Israel in die vorm van die VSA het.”

Suid-Afrika was in 1989 ‘n beleërde land, dog slegs in ‘n mate. Verskeie linkse regerings in Skandinawië, Kanada en Frankryk het saam met die Sowjetunie, Oos-Duitsland en Kuba gewerk om die regering te ondermyn en ‘n marxistiese diktatuur hier by ons tot stand te bring. Die aanvanklike plan was om die banke en alle nywerhede te nasionaliseer in ‘n volskaalse “rooi revolusie” soos wat Lenin, Mao, Fidel Castro en vele ander uitgevoer het. Daarmee saam sou die land van “fasciste”, nasionaliste, Afrikaners en nie-linkse blankes gesuiwer word. Indien ons nie almal doodgemaak sou word nie, sou ons soos in Algerië die keuse gegee word: “Pak jou tas of ons maak jou dood.”

Christi praat van ‘n “regse fantasie”, maar hiedie linkse fantasie van ‘n gesuiwerde, hoofsaaklik swart en marxistiese Suid-Afrika bestaan steeds en kruip elke dag nader. Dit leef voort in die EFF se uitsprake en in sy skare Johannesburgse joernalistieke bewonderaars wat graag wil toesien dat sy “ware rooi revolusie” verwesenlik word.

Nie verniet nie maak die nuusredakteur van The Citizen, Daniel Friedman, YouTube-video’s waarin hy spot met “blanke volksmoord” (white genocide).

Dis egter ‘n ingewikkelde wêreld waarin ons leef, baie ingewikkelder as wat die linkse Christi in haar Engelse, kultuurmarxistiese eggokamer haar dit kan voorstel.

Dis boonop onwaar om te sê dat Suid-Afrika onder PW Botha universeel verwerp en geboikot is. Met behulp van die Sweedse geld en al die binnelandse verraaiers soos Desmond Tutu, het die ANC/SAKP wel oral ter wêreld sanksies teen Suid-Afrika bepleit, in die hoop dat die land ekonomies in duie sou stort en hulle Ukhonto we Sizwe oor die Limpopo sou kon stuur om Pretoria met geweld te verower. Maar vele belangrike lande ter wêreld met groot ekonomieë het glad nie sanksies teen Suid-Afrika toegepas nie, waaronder Wes-Duitsland, Italië, Switserland, Japan, Suid-Korea, asook ‘n swetterjoel Latyns-Amerikaanse lande met regse regerings.

Die Verenigde Koninkryk het nooit ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika toegepas nie. Trouens, uit onlangs vrygestelde geheime dokumente uit Brittanje blyk dat die VK onder mev. Margaret Thatcher selfs die verpligte VN-wapensanksies omseil het, met die firma Plessey wat radartoerusting aan ons ou Weermag veskaf het. Dis dalk een goeie ding wat die Engelse oor die afgelope 200 jaar gedoen het.

Die val van kommunisme in Oos-Europa moes ook die ANC-SAKP uitgewis het. Soos ek reeds in my Engelstalige essay, The Scourge of the ANC, geargumenteer het, het FW de Klerk se onnoselheid en verraad dié terreurorganisasie van ‘n gewisse dood gered! Soos God in die dakskildery van die Sistynse kapel, het FW sy vinger na die sterwende, verswakte ANC uitgestrek en hulle van ‘n tweede lewe voorsien.

Was dit nie vir De Klerk se onbekookte, oneerlike verraad nie, kon dit só anders verloop het. Ons kon permanent van die ANC ontslae gewees het. Dwarsdeur die wêreld, maar veral in Latyns-Amerika, was daar al terreur- en guerillabewegings wat hele landstreke en stede kon beset, maar wat agterna die onderspit teen die veiligheidsmagte gedelf het. Die ANC was in ‘n oorlog met die Afrikaner en met Suid-Afrika gewikkel, ‘n oorlog wat hy net nie kon wen nie, gegewe die feit dat hy nêrens in Suid-Afrika enige dorp, stad of lappie grond kon verower nie.

Maar terug by linkse en regse “fantasieë”. Werklikheidsontkenning is ‘n algemene probleem in Suid-Afrika. Dis reeds glashelder dat die ANC nie in staat is om te regeer nie, asook dat die ewe “bevryde” Zimbabwe ‘n volslae mislukking is. Linkses ontken dit egter, en maak asof sowel Suid-Afrika as Zimbabwe sal “regkom” as ons net ‘n paar klein verstellinkies aanbring: ‘n Cyril Ramaphosa hier en daar, rentekoerse wat ‘n kwart van ‘n persentasiepunt verlaag word of nóg ‘n lening vir Eskom of SAL.

Ons kan nie langer in ontkenning leef nie. Een vorm van ontkenning is egter marxistiese “historiese onafwendbaarheid”. Die ANC en SAKP was nooit gepredestineer of vooraf bestem om te regeer nie. Dié ramp is deur menslike optrede veroorsaak, veral die optrede van een man: FW de Klerk.

Dit kon só anders verloop het.

Gestel die kabinet, pleks van onderlangs te mor oor die feit dat De Klerk en sy lakei, Roelf Meyer, besig was om al dié liggaam se voorskrifte en voorbehoude oorboord te gooi, het FW en Rooi Roelf net daar afgedank, die kabinet geskommel en ‘n nuwe span ingestuur.

Onlangs het dr. Rina Venter, wat destyds minister van gesondheid was, haar outobiografie gepubliseer waarin sy weergee hoe onrusbarend FW de Klerk se “styl van onderhandeling” (lees: oorgawe) was. Indien sy en ander kabinetslede destyds bymekaar gekom het en De Klerk afgedank het, kon hulle nog die land gered het.

Miskien kon Rina Venter self president geword het. Deur die geskiedenis het vroue in bepaalde krisissituasies na vore getree om hul land en hul volk te red. Dink maar aan die sewentienjarige Johanna van Arkel wat in 1428, toe Frankryk op sy knieë was en beset deur Engelse, self die wapenrusting aangetrek en ‘n leër rondom haar versamel het om ‘n Franse opstand van stapel te stuur. Of mevrou Margaret Thatcher wat die VK van stagnasie en linkse ondergang gered het. Om nie van Eva Perón, die “geestelike leier van die Argentynse nasie”, te vergeet nie.

Pleks van FW se ellendige oorgawe aan die Rooies, sou Rina Venter dadelik bondgenote na regs begin soek het. Sy kon in die geheim met Constand Viljoen, Jaap Marais, Andries Treurnicht en Ferdi Hartzenberg vergader het. Daarna met Buthelezi, Lucas Mangope, Oupa Gqozo en ander tuislandleiers.

Sodoende kon ‘n verenigde regse front tot stand kom teen die dreigende ANC-oorname van Suid-Afrika.

Christi van der Westhuizen verwys na die geheime plan van die ANC in die vroeë negentigerjare om Suid-Afrika met geweld oor te neem, bekend as Operasie Vula. Pleks van die verraaier FW de Klerk wat dit as ‘n kleinigheid afgemaak het, sou Rina Venter dit as ‘n verskoning gebruik om die onderhandelings heeltemal te staak. Sy stel die ANC voor ‘n ultimatum: óf hulle laat vaar geweld en oorhandig al hul onwettige wapens, óf sy staak die onderhandelings en verklaar die onderhandelings as ‘n mislukking. Die Israeli’s en Palestyne het al verskeie kere onderhandel en nooit tot ‘n ooreenkoms gekom nie. Die buitewêreld sou verstaan: ons het probeer, maar die ANC klou vas aan sy idée fixe van gewelddadige, marxistiese revolusie.

Terloops, FW de Klerk moes nooit vir Mandela met soveel fanfare en publisiteit vrygelaat het nie. Is Bram Fischer nie ook destyds in 1975 weens humanitêre redes vrygelaat toe hy kanker in die gevangenis ontwikkel het nie? Niemand het eens daarvan geweet nie. Die ANC het insgelyks vir Clive Derby-Lewis ná lewenslange tronkstraf vrygelaat, maar dit was geensins voorbladnuus nie en hy was steeds onder huisarres en moes gereeld by die polisiestasie aanmeld.

Indien De Klerk oor enige verstand beskik het, sou hy presies so ‘n metode gevolg het om Mandela vry te laat: eers moes hy geweld afsweer (soos wat PW vereis het), daarna kon hy op Qunu gaan bly, maar hom daagliks by die polisiestasie aanmeld en aan geen politieke bedrywighede deeneem nie, anders word sy parool teruggetrek.

Waarskynlik sou die ANC nie daarvan gehou het dat die NP nie meer wou kapituleer onder Rina Venter nie en sou gepoog het om vir oulaas ‘n gewapende opstand te pleeg deur Operasie Vula van stapel te stuur. Rina Venter sou alle weerbare blanke mans oproep en Ukhonto we Sizwe blitsig verslaan, met die meeste wat uitwyk na hul ou kamp wat deur die Oos-Duitsers, Swede en Russe in Tanzanië beskikbaar gestel is. Maar omdat Oos-Duitsland en Rusland ná die ineenstorting van die Berlynse Muur nie meer militêre bystand en toerusting aan die ANC verskaf nie, stort alles in duie. Soos in 1969, hou die ANC weer ‘n konferensie in Morogoro om sy voortbestaan te bespreek en besluit dié keer om wel te ontbind.

Swede en Noorweë besluit om eerder Robert Mugabe se bewind te finansier ten einde Afro-marxisme te verwesenlik, maar as grondhervorming in 2000 in dié land afskop, help selfs die Sweedse geld nie meer nie. Suid-Afrika sluit sy grense met Zimbabwe en laat geen voedseluitvoer na dié land toe nie, sodat die Zimbabwiërs krepeer en slegs danksy voedselhulp vanuit Skandinawië en vanaf die Wêredvoedselprogram in Rome oorleef.

Met die ANC as bedreiging uit die weg geruim, gaan dit egter klopdisselboom in Suid-Afrika. Nadat die Franse Sosialistiese president, François Mitterand, in 1995 teen Jacques Chirac in die presidentsverkiesing verloor, besluit Frankryk om sanksies teen Suid-Afrika op te hef. Geen van die voormalige Oosbloklande wil sanksies teen Suid-Afrika handhaaf nie, gegewe ons voortreflike rekord van antikommunisme, dus val die domino’s een na die ander: handelsanksies, finansiële sanksies, sportsanksies. As George Bush by Bill Clinton in 2001 oorneem, word alle Amerikaanse sanksies kragtens die Comprenhensive Anti-Apartheid Act van 1986 herroep.

Slegs Kuba en Swede handhaaf steeds sanksies teen Suid-Afrika, maar dit kan Rina Venter en haar span nie skeel nie. Teenoor die verdeeldheid wat vanaf 1968 met die wegbreek van Albert Hertzog uit die Nasionale Party gegeld het, heers daar nou ‘n ongekende politieke eenheid onder Afrikaners. Van Zyl Slabbert, Roelf Meyer, Leon Wessels en Theuns Eloff bevind hulle nou in vrywillige ballingskap op Gorée-eiland waar hulle hul besig hou met Afrika-ontwikkeling terwyl hulle salarisse van George Soros se Open Society Foundation ontvang.

Die NP, HNP en KP het reeds in die vroeë negentigerjare saamgesmelt om die Nuwe Afrikanerparty te vorm, ‘n party waarin openhartige debat en kritiese denke aangemoedig word, anders as die gatkruiperkultuur wat in die dekadente fase van die ou NP en veral onder FW de Klerk gegeld het.

Die Driekamerparlement word stelselmatig hervorm om ook ‘n kamer vir stedelike swartes in te sluit. Dit vind groot byval en die munisipaliteit van Soweto verkry breë magte om die swart woonbuurt byna soos ‘n Switserse kanton te bedryf. Buitelandse waarnemers is beïndruk met die pragmatiese hervormings van die Nuwe Afrikanerparty, wat so geslaagd ‘n linkse, marxistiese revolusie deur die ANC en SAKP in Suid-Afrika afgeweer het.

Verskeie linkse groepe is egter steeds in die land bedrywig. Soos voorheen gebruik hulle die Engelse kampusse van Wits, die Universiteite van Kaapstad, Natal en Rhodes as basisse vir agitasie en ondermyning. As die liedjie “Kill a Boer, kill a farmer” op die kampus van die Universiteit van Kaapstad gesing word, roep dr. Rina Venter haar kabinet byeen om die toestand te bespreek.

Daarna maak dr. Koos Malan, ‘n eertydse HNP-lid, skrywer en tans minister van onderwys, ‘n aankondiging dat die vier Engelse kampusse summier gesluit word. Terselfdertyd bars daar spontaan betogings op die Afrikaanse kampusse los met die slagspreuk: “Skaf Engels af!”

Die polisie bewaak die vier Engelse kampusse waar soveel lede van die voormalige ANC en Kommunistiese Party voorheen gestudeer en geïndoktrineer is en sorg dat niemand dit op die persele waag nie.

In die Afrikaanse media skryf vele rubriekskrywers dat slegs Afrikaans vir hoër onderwys in die land gebruik behoort te word, vanweë die koloniale en marxistiese geskiedenis van Engels in die land. ‘n Besoekende Poolse parlementslid beaam dit as ‘n goeie idee.

Koos Malan kom egter met ‘n nuwe voorstel vorendag, en dit is dat die vier Engelse kampusse veeltalig moet word. Pleks van plaaslike linkse universiteite, moet hulle nou omvorm word tot internasionale regse universiteite waar ‘n heenkome gebied word vir behoudende intellektuele en denkers van regoor die wêreld, met klasse in Engels, Frans, Duits, Spaans, Russies, Pools, Japannees en ander tale, asook natuurlik Afrikaans.

‘n Nuwe wet, soortgelyk aan die Franse wet wat voorsiening maak vir die ontheffing van burgerskap, word deur al vier kamers van die parlement goedgekeur. Diegene wat hulle skuldig maak aan ondermynende bedrywighede teen die staat, die propagering van Boerehaat of vyandigheid teenoor Afrikaans, die beplanning van terreur of sabotasie, of bloot radikalisering, word deur die minister van binnelandse sake van hul Suid-Afrikaanse burgerskap onthef en gedeporteer na hul land van herkoms, hetsy die Verenigde Koninkryk in die geval van blanke Engelssprekendes, Indië of Pakistan in die geval van Indiërs en Israel of Litaue in die geval van Jode. Met behulp van die wet, word daar skoongemaak onder Engelse akademici en ‘n hele paar honderd word gedeporteer. Die Burgerskapontheffingswet maak ook voorsiening daarvoor dat waar ‘n persoon nie oor ‘n duidelike land van herkoms beskik nie, hy na Zimbabwe gedeporteer mag word. Max du Preez, Christi van der Westhuizen, Adriaan Basson en diesulkes, wat Afrikaans grootgeword het maar die Engelse marxisme omhels het, se Suid-Afrikaanse paspoorte word afgeneem en hulle word na die utopiese landjie noord van die Limpopo gedeporteer.

In haar onlangse Kersboodskap aan Suid-Afrika, het dr. Rina Venter gesê:

“Toe ek minister van onderwys was, het ek besef dat goeie beplanning die grondslag vir alle groei en ontwikkeling is, hetsy in die gesondheidstelsel, hetsy in die ekonomie of die samelewing as geheel. Daarom sal ons voortaan groot klem plaas op ruimtelike ordening en die handhawing van ons omgewing, soortgelyk aan hoe dit in Nederland en sommige ander lande gedoen word.”

As deel van haar nuwe Groot Plan vir Suid-Afrika, word steenkoolkragsentrales stelselmatig uitgefasseer en Suid-Afrika skakel oor na sonkrag en alternatiewe energiebronne, ook om energieonafhanklik te word. Die minister van handel en nywerheid hoor iewers ‘n voëltjie fluit dat ‘n Suid-Afrikaner in Kalifornië, Elon Musk, besig is om ‘n nuwe elektriese motor, die Tesla, te ontwikkel. Hy vlieg onmiddellik soontoe om hom te oortuig om sy fabrieke vir motors en batterye in Suid-Afrika op te rig, met die regering wat alles in sy vermoë doen om dit vir hom aantreklik te maak. In Rosslyn verrys ‘n nuwe “gigafabriek” om Teslas te vervaardig, wat van daar af oor die hele wêreld versprei word. Binnelands word subsidies aan die publiek betaal om oor te skakel na elektriese voertuie, soortgelyk aan hoe dit in die EU geskied.

In al die groot stede word daar soos in Nederland en Denemarke fietspaaie aangelê sodat mense ook per fiets heen en weer werk toe kan ry. As voormalige minister van gesondheid, is dr. Rina Venter veral begaan oor volksgesondheid en dat ons mense fiks en aktief moet bly.

Trouens, as jong minister onder PW Botha het sy die magtige Rembrandtgroep aangevat en die verkoop van sigarette aan kinders onder 18 verbied, asook reklame vir sigarette ingeperk, iets waarvoor sy ‘n toekenning van die Amerikaanse Kankervereniging ontvang het.

Suid-Afrika is besig om in ‘n droomland te ontpop: die lug is skoon, die paaie en sypaadjies is skoon, die begrotings klop, nasionaal, provinsiaal en munisipaal. Tabak, alkohol en dwelms kwyn weg. Eskom is nou ‘n leier op die gebied van alternatiewe en veral sonergie, met reusesonkragsentrales wat oral soos paddastoele verrys. Met die afskuwelike linkse klein landjie Nieu-Seeland, die Kuba van die Stille Oseaan, wat uiteindelik ingestem het dat Suid-Afrika weer tot internasionale rugby toegelaat word, word die rugbywêreldbekergtoernooi vir die eerste keer in 2011 in Suid-Afrika gehou en die Springbokke wen die eindwedstryd teen die Kiwi’s 62-0. (Maak dit 102-0, dit klink nóg beter.)

Die ekonomie groei teen agt tot tien persent per jaar, wat ‘n groot tekort aan opgeleide mannekrag veroorsaak. Maar ‘n horde Nederlanders, Vlaminge, Duitsers, Oostenrykers, Skandinawiërs, Pole en Russe staan tou by Suid-Afrikaanse ambassades om hierheen te immigreer en in huise met swembaddens, twee badkamers en dubbelmotorhuise met een Tesla en een elektriese BMW daarin te kom woon.

Tuislandontwikkeling vorder met rasse skrede en word hoofsaaklik met hulpgeld vanuit die EU en die VSA bedryf, sodat dit geen las op die Suid-Afrikaanse belastingbetaler plaas nie. Slegs die Transkei verseg om te ontwikkel maar ‘n hoë muur is reg rondom die land gebou sodat geen Xhosa meer onwettig ons land mag binnekom nie. Die laaste paar Xhosas wat in die Wes-Kaap bakhand staan, word terug Transkei toe gedeporteer en daarmee is Suid-Afrika se “rasseprobleem” so te sê opgelos.

In sy begrotingsrede verlaag die minister van finansies in 2015 sowel die persoonlike as die maatskappybelasgtingkoers tot 20%. Die blanke parlement staan verdere belastingtoegewings toe vir gesinne met kinders; blanke gesinne met drie of meer kinders betaal geen persoonlike belasting nie.

Die Staatsteater word opgeknap en operas met internasionale sterre word daar aangebied, terwyl nie minder nie as twaalf voltydse simfonieorkeste regoor die land konserte hou.

In 2020 steek die Suid-Afrikaanse ekonomie dié van Kanada verby, om die gesamentlike negende plek met Brasilië te deel. Ons is lankal groter as Australië of Nederland. Met die politieke en ekonomiese probleme in Brasilië, is ekonome dit eens dat ons ekonomie binne die volgende jaar selfs groter as daardie land s’n gaan wees. In die VSA meen vele meningsvormers dat Suid-Afrika vir Kanada binne die G7 moet vervang.

Vanweë die streng toepassing van verkeersreëls, bestuursbystand in elektriese motors en die miljoene kilometer wat pendelaars per fiets aflê, het die ongeluksyfer in die land van 16 000 sterftes per jaar tot 300 sterftes, heelwat laer as in die meeste EU-lande, gedaal. Die eerlike, bekwame polisiemag en doeltreffende howe het insgelyks gesorg dat die moordsyfer van 34 per 100 000 lede van die bevolking tot 3 per 100 000, laer as in die VSA (5,30), gedaal het. Maar steeds hou die minister van justisie en polisie vol dat dié syfer nog “veels te hoog is” en dat Suid-Afrika, naas Japan (0,2), “die veiligste land ter wêreld behoort te wees”.

Niemand kan meer onthou wanneer laas iemand op ‘n plaas vermoor is nie en met die hoëspoedinternet wat deesdae oral op die platteland beskikbaar is, is vele stedelinge besig om uit te wyk platteland toe om die natuur en ‘n veilige, ongejaagde lewenstyl te geniet.

Eiendomspryse in die middestede van Johannesburg, Pretoria, Kaapstad en Durban lyk egter naar, want die koers per vierkante meter vergelyk goed met dié in Parys, Londen of Toronto. ‘n Kleinerige woonstel in Hillbrow of Braamfontein kos R10 miljoen, terwyl ‘n voorstedelike huis in Pretoria teen ‘n prys van tussen R20 en R30 miljoen verhandel. Om die instroming van kapitaal na Suid-Afrika te stuit, oorweeg die Reserwebank tans negatiewe rentekoerse op die kort termyn, asook maatreëls om die oorverhitte eiendoms- en aandelemarkte te kortwiek.

Vir eerste kopers van woonhuise en veral jong paartjies wat gesinne wil begin, bied die staat egter gesubsidieerde, rentevrye lenings aan.

Afrikaans beleef ‘n ongekende opbloei en dit spoel selfs oor die landsgrense na die buurlande en elders in Afrika waar die taal gesien word as ‘n vername onderdeel van die voorspoed en voortreflikheid van Suid-Afrika…

Dan Roodt: PW en die professore

Ek het PW Botha twee keer in my lewe ontmoet en was redelik beïndruk met hom. Hy was eerlik, opreg en ‘n lojale Afrikaner. Hy sou nooit soos FW de Klerk aan die ANC oorgegee het nie.

Daar was egter ‘n paar krake in sy mondering. Soos die meeste Afrikaners was hy goedgelowig en het Britse diplomate en staatshoofde (soos mev. Thatcher) op hul woord geneem, min wetende dat ‘n Engelsman gewoonlik vir jou sê wat jy wil hoor en agteraf ‘n ander mening koester.

Die tweede ding wat ek vermoed, is dat hy iewers minderwaardig gevoel het omdat hy universiteit opgeskop het om as jong man voltyds by die politiek betrokke te raak. Soos Duitsers en Nederlanders, heg Afrikaners waarde aan akademiese kwalifikasies en titels.

Waarskynlik was PW Botha intelligenter as die meeste akademici met doktorsgrade; hy het ook uitstekend en baie suiwer Afrikaans gepraat sonder ‘n sweem van ‘n anglisisme. Daarteenoor is akademici gewoonlik konformiste wat handel in die “heersende ideologie”, veral natuurlik liberalisme en marxisme. Daar was eens konserwatiewe akademici, maar hulle is lankal uit die stelsel uitgewerk. Tans verteenwoordig elke universiteit in die land ‘n uitsaaistasie vir linkse denke en propaganda. Daar was meer “akademiese vryheid” in die ou Sowjetunie as in ons land, circa 2020.

Suid-Afrika se sterk weermag destyds was grotendeels die breinkind van PW Botha wat jare lank minister van verdediging was.

PW Botha het egter twee groot foute begaan wat waarskynlik tot die ondergang van Suid-Afrika bygedra het: hy het eers een akademikus en toe ‘n ander aangestel om oor belangrike sake te besluit.

Prof. Nic Wiehahn

Die eerste was prof. Nic Wiehahn wat voorsitter van ‘n kommissie oor vakbonde was. Hoewel dit John Vorster se idee was, het die sg. “Wiehahn-kommissie” in 1979 tydens PW Botha se termyn tot stand gekom en sogenaamde “progressiewe” wetgewing voorgestel, veral vir swart werkers. Trouens, die verskil tussen wit en swart werkers, asook trekarbeiders uit die tuislande en sg. “stedelike swartes” is met een pennehaal afgeskaf.

Die totstandkoming van Cyril Ramaphosa se kommunistiese NUM en COSATU was ‘n direkte uitvloeisel van die Wiehahn-kommissie. Dit het linkses in staat gestel om hul politiek te befonds deur maandelikse bedrae van swart mynwerkers se salarisse af te trek.

COSATU het in ‘n hoë mate die ANC aan bewind gebring. Die ANC was vir alle praktiese doeleindes wat die Amerikaners ‘n “buitelandse terreurgroep” noem en het oor geen binnelandse organisasie beskik nie. Dis nou nog afgesien van die feit dat Ramaphosa, wat uit die ekstreemlinkse vakbondbeweging te voorskyn gekom het, as die ANC se hoofonderhandelaar aangestel is.

Dít alles danksy “professor Wiehahn”.

Die tweede professor wat die Afrikaner se toekoms in Suid-Afrika die doodskoot gegee het, was Niël Barnard. PW Botha was self ‘n Vrystater. In ‘n uiters ongewone stap het hy op 1 Junie 1980 die voormalige staatsleerdosent aan die Universiteit van die Vrystaat as hoof van die Nasionale Inligtingsdiens aangestel.

Barnard het binne enkele jare in Switserland en elders met die ANC begin konkel, blykbaar sonder die medewete van die kabinet of PW Botha self. Waarskynlik is Barnard deur die CIA en die Britse MI6 gemanipuleer om die uiteindelike doelwit van ‘n ANC-oorname te bereik.

Suid-Afrika is van buite af verower deur terreur en propaganda. Daarna is die staat en staatsondernemings van triljoene rand se bates gestroop deur die ANC self, maar ook al die duistere magte, sowel binnelands as buitelands, wat hulle gehelp het en dus ook hul pond vleis kon eis in die vorm van belonings uit korrupsie en sg. “staatskaping”.

In so ‘n omgewing van terrorisme en ‘n “inligtingsoorlog” is ‘n land se verdediging so goed soos sy inligtingsdiens wat die nodige inligting insamel, maar ook terugslaan met “teeninligting” of teenpropaganda om dié van die vyand te neutraliseer. Volgens verskeie bronne het Niël Barnard nie hierin belanggestel nie en het reeds in 1982 vir alle praktiese doeleindes gekapituleer. Die weerstand teen die ANC en SAKP het hoofsaaklik vanuit die Weermag en die Polisie, waaronder die Veiligheidspolisie, gekom en nie vanuit Nasionale Inligting nie.

Elders hier op Praag, haal Leon Lemmer vir Barnard aan waar hy in sy outobiografie skryf:

““Ek het [Mandela] soos die toekomstige president van die land behandel, want dit was duidelik vir enigiemand met ‘n bietjie insig dat hy dit sou word” (p 205).”

Watter nut het dit om iemand aan die hoof van jou inligtingsdiens aan te stel as hy dink dat oorgawe aan die vyand onvermydelik is? kan ‘n mens vra.

Lees ook:

Karin Roodt: Niël Barnard se outobiografie ontbloot NP-rugstekery

Leon Lemmer: Die eienaardige ondergang van blanke politieke mag in Suid-Afrika

Leon Lemmer: Die geskiedenis van ons ondergang

Dan Roodt: Die Afrikaner kort media soos nooit tevore nie; help ons!

Geagte leser,

PRAAG (die Pro-Afrikaanse Aksiegroep) word vandeesmaand 20 jaar oud. Ons is 20 in 2020. Sowel vir Afrikaans as die Afrikaner, was die stryd om voortbestaan nog nooit so fel soos tans nie. Binnekort gaan die reeds foutiewe Grondwet verander word om “onteiening sonder vergoeding” toe te laat. In Gauteng, die provinsie waarin die meeste Afrikaners woon, is die ANC-maniak Panyaza Lesufi vasbeslote om alle Afrikaanse skole af te skaf.

Die ergste is erger dat die tradisionele Afrikaanse media deur ANC-gesindes oorgeneem is. Hulle ondersteun die stelsel of die status quo, praat dit goed, sien in “Cyril” (Ramaphosa) ‘n tweede Messias naas Mandela. Wat die buiteland betref, haat hulle die nuwe patriotiese bewegings in Europa en praat links-liberale Britte en Amerikaners klakkeloos na.

Grootskaalse breinspoeling oor die verlede en die hede is aan die orde van die dag, nes in die ou Sowjetunie.

Linkse media het die Mandelakultus geskep; nou onderhou hulle dit

Weens gebrek aan fondse en ons betrokkenheid by pro-Afrikaanse aktivisme in die buiteland, kan ons nie tans die hoeveelheid berigte en meningstukke op die PRAAG-webblad plaas wat ons graag wil nie.

‘n Radikale linkse minderheid oorheers die Suid-Afrikaanse media. Engelse artikels word toenemend bloot in Afrikaans vertaal en in Beeld, Die Burger en Rapport afgedruk omdat Afrikaners nie meer toegelaat word om hul sê te sê nie. Die vyand druk sy verwronge denkbeelde in ons kele af, ons hele kultuur word “getransformeer”; elke boek, elke fliek, elke TV- en radioprogram.

Dertig jaar gelede op 2 Februarie 1990, het FW de Klerk onder invloed van die linkse media besluit om aan die ANC oor te gee sodat hulle die land kan kom plunder. Dis só eenvoudig.

Ons wil graag ons PRAAG-webblaaie, ons YouTube-kanaal en ons uitgewery uitbou tot media wat ons mense sal inlig en aanspoor om nie tou op te gooi nie. Meer: Elkeen moet elke dag met trots PRAAG kan lees en sê: “Dis hoe Afrikaans moet klink, dis hoe elke Afrikaner moet dink.”

Daar is hoop: in die VSA en Europa het ons al hoe maar vriende. Ons is deel van ‘n magtige Westerse beweging wat die liberalisme en kultuurmarxisme van ons wil wil afwerp. Binnelands val die skille van mense se oë af soos wat geweld, diefstal, krag- en wateronderbrekings toeneem.

In die Ou Testament staan daar (Hoséa 6): “My volk gaan te gronde weens gebrek aan kennis.” In 2020 is dit waarder as ooit!

Deur terreur en veral propaganda is ons in 1994 oorwin.

‘n Paar honderd mense wat R30 per maand bydra, sal ons in staat stel om meer joernaliste aan te stel, meer rubriekskrywers te betaal, meer YouTube-video’s te maak en sodoende die linkse greep op ons land en ons mense te verbreek.

Sluit nou by PRAAG aan en help ons in dié stryd om inligting by ons mense, asook ons vriende in die buiteland, uit te kry. Ons oorlewing hang beslis daarvan af.

Dan Roodt: 2 Februarie, ‘n swart dag in ons geskiedenis

Dertig jaar gelede het FW de Klerk kastig “op eie houtjie” in ‘n Damaskusoomblik besluit om die verbod op die ANC en die SAKP op te hef, Mandela en ander politieke gevangenes (eintlik terroriste) vry te laat en sy rampspoedige “onderhandelings” van stapel te stuur.

Sowel die plaaslike as internasionale media het dié stap as “dapper, verbeeldingryk en geskiedkundig” beskryf. Tans werk dieselfde media hard daaraan om Suid-Afrika se “Oktoberrevolusie” as “steeds ‘n positiewe gebeurtenis” op te vysel. Maar in dieselfde publikasies wat vandag FW de Klerk se verraad van destyds as ‘n heldedaad voorstel, verskyn ander opskrifte soos: “Eskom kan nie sê wanneer jy beurtkrag gaan hê” en “Munisipaliteite: Hier heers geldkrisis, betaalkrisis, waterkrisis”.

FW de Klerk self verklaar tans in ‘n onderhoud: “Ons kán terugveg!” In 1990 en in die aanloop tot 1994 het De Klerk telkens getoon dat hy liewer aan die ANC wou oorgee, terwyl hy nog die ou Weermag en Polisiemag aan sy kant gehad het. In opdrag van Mandela, Joe Slovo en ander lede van die SA Kommunisteparty, het De Klerk sy eie generaals summier afgedank. Die eerste ding wat die ANC-terroristebende ná die NP-oorgawe gedoen het, was om lede van Umkhonto we Sizwe in hoë poste in die polisie en weermag aan te stel sodat beide vandag slegs aan die ANC lojaal is en nie aan Suid-Afrika nie.

Waarom en waarmee wil De Klerk nou dertig jaar te laat “terugveg”? Sekerlik nie met sy gebrekkige intellek nie? As De Klerk sy mond oopmaak stroom die clichés daaruit: “demokrasie, versoening, nie-rassigheid”. Die Europeërs en selfs Amerikaners argumenteer al 200 jaar lank oor demokrasie binne hul redelik homogene samelewings met groot Westerse meerderhede wat opgevoed, ontwikkel en wetsgehoorsaam is. Sommige meen dat “demokrasie” selfs daar nie meer behoorlik werk nie en deur korrupsie en die oorheersing van miljardêrs wat die media en reklame beheer, afgetakel word.

In ‘n heterogene land soos Suid-Afrika wat uit hoogs uiteenlopende bevolkings saamgeflans is, is dit te betwyfel of daar ooit sinvolle “demokrasie” sal bestaan. Trouens, die enigste redelike gevolgtrekking wat ‘n mens kan maak, is dat die eksperiment in “demokrasie” van De Klerk en diegene wat hom as marionet voorgesê het, finaal misluk het. Sedert 1994 sit ons met eenpartyregering, met die verskil tussen staat en party wat lankal vervaag het. Tans is ons stewig op pad na Afro-marxisme wat elders op dié vasteland en veral in Suider-Afrika reeds verwoestende gevolge gehad het. Dink maar aan Mosambiek onder Machel en Zimbabwe onder Mugabe. Julius Malema, hoewel aan die hoof van ‘n “kleiner” party, is een van die hoofrolspelers in die Suid-Afrikaanse politiek en media, met ‘n goeie kans om uiteindelik president te word. Selfs die ekstreemlinkse, anti-Afrikaanse Christi van der Westhuizen het dit al toegegee.

Winnie Mandela en Helen Suzman

Slegs enkele weke of maande voordat De Klerk besluit het om — grotendeels in reaksie op die groei in steun vir die destydse Konserwatiewe Party — sy nuutgevonde “samewerking” met Mandela en die ANC aan te kondig, is sy broer Wimpie de Klerk onder duistere omstandighede in Londen deur die Britse geheimediens “onthaal”. Hier is die bloudruk vir Afrikaneroorgawe waarskynlik aan die De Klerks voorgelê.

Intussen het die destydse Britse ambassadeur, tans “Baron” Robin Renwick, onthul dat hy saam met mev. Helen Suzman en die veroordeelde misdadigers en terroriste op Robbeneiland gekonkel het om die wettige regering van Suid-Afrika te ondermyn. Sowel Renwick as Suzman het in De Klerk iemand gesien wat hulle kon beïnvloed om van die mag afstand te doen, die Afrikaner uit te verkoop en die ANC-terreurbeweging aan bewind te stel. Daar bestaan verskeie onderhoude met Renwick waarin hy spog hoe De Klerk as’t ware klei in sy en mev. Suzman se hande was.

De Klerk is ‘n kruiper en ‘n konkelaar. Hy het sy eie kiesers belieg en om die bos gelei, terwyl hy saam met Mandela en buitelanders ‘n komplot gesmee het om ‘n radikale Bantoediktatuur in Suid-Afrika in te stel. Dit ly geen twyfel dat hy onder normale omstandighede in enige ander land van hoogverraad aangekla sou gewees en skuldig bevind sou gewees het nie.

Wikipedia omskryf “hoogverraad” soos volg:

Hoogverraad is ‘n versamelnaam vir misdrywe teen die interne veiligheid van die staat. Hieronder val byvoorbeeld ‘n aanslag op die staatshoof, (poging tot) ‘n staatsgreep, oorlog teen jou geboorteland en spioenasie.

Verraad is kriminele ontrou. Histories gesproke het ‘n kneg wat teen sy meester in opstand kom verraad gepleeg. Hoogverraad, daarteenoor, is wanneer ‘n onderdaan van ‘n staat verraad teenoor die staat self (waaraan die dader trou verskuldig is) pleeg.

Vroeër jare is die doodstraf vir hoogverraad opgelê. In lande waar die doodstraf afgeskaf is word lewenslange of lang periodes van tronkstraf hiervoor opgelê.

Selfs nie eens die Nasperskoerante en al die liberale “dinkskrums” in die land — waarvan vele letterlik deur George Soros befonds word! — kan meer ontken dat die ANC-bewind tot dusver vir Suid-Afrika rampspoedig was nie. Ongeveer 600 000 mense is sedert 1994 vermoor, waaronder ten minste 80 000 blankes. Die hoeveelheid geld wat die ANC-kaders gesteel, verduister, toegeëien of wanbestee het, strek tot in die triljoene rand. Slegs Eskom beskik oor skuld van meer as R500 miljard, met die ekonomie wat konstant deur beurtkrag belemmer word. Veral die munisipaliteite is genadeloos deur die ANC geplunder. In die tydvak van Afrikanerregering is munisipaliteite goed bestuur, het die boeke geklop en het vele selfs aansienlike reserwes oor die jare opgebou. Dít alles is binne enkele jare tot op die vlak van bankkrotskap geplunder. Die ANC-bewind erken self dat hy grotendeels korrup is.

Die Afrikaanse taal en kultuur is vir alle praktiese doeleindes afgeskaf en duur slegs voort as ‘n soort folklore op kunstefeeste. Engels is tot die enigste amps- en openbare taal verhef, strydig met die ooreenkoms wat sedert 1925 en selfs 1910 in die land gegeld het.

Soos in die meeste kommunistiese lande, het die omgewing in Suid-Afrika geweldig onder die ANC-bewind gely. Rou riool stroom in ons riviere in, chaotiese plakkery word rondom ons stede toegelaat, wildstropery is aan die orde van die dag en ons eens voortreflike middestede wat met die beste in die VSA of Wes-Europa kon vergelyk, het in vuil, vervalle, derdewêreldkrotbuurte verander.

De Klerk sê nogal in sy onlangse onderhoud met Media24:

Wit mense in Suid-Afrika moet aanvaar hulle is ‘n krimpende minderheid.

“Dit is as gevolg van emigrasie en as gevolg van klein gesinne…”

Die “emigrasie” word deur sy daad van oorgawe aan ‘n uiters radikale terreurgroep veroorsaak; die “klein gesinne” kan gedeeltelik toegeskryf word aan die ekonomiese en morele verval onder die blanke bevolking wat aan regstellende aksie, dwelms, prostitusie, asook duur hospitale en skole, blootgestel word. Hierteenoor geskied daar ongebreidelde immigrasie en stroom buitelanders vanuit die hele Afrika oor ons grense, terwyl plaaslike swartes deur kindertoelaes aangemoedig word om hul reeds duiselingwekkende demografie nog verder te verhoog.

Tydens die 1992-referendum waarin De Klerk die blanke en veral Afrikanerkiesers belieg het deur voor te gee dat dit slegs oor “onderhandelings” en nie volslae oorgawe gaan nie, het hy selfs ‘n “tweede referendum” belowe waarin mense oor enige grondwetlike wysigings sou kon stem. Hiervan het dadels gekom. Die huidige grondwet wat wemel van rassistiese anti-blanke en anti-Afrikaanse artikels, en wat grotendeels die ANC-voorstelle verteenwoordig, is klakkeloos deur hom en sy hopelose lakei, Roelf Meyer, aanvaar sodat ons vandag geheel en al aan die tirannie van die ANC-terreurbeweging uitgelewer is.

Die verraad van die joiners in die tweede vryheidsoorlog was eintlik minder grotesk as dié wat die skelm FW de Klerk teen ons gepleeg het. Immers is die vredesonderhandelings in 1902 deur Boeregeneraals met integriteit behartig en het ons in weerwil van die negatiewe uitkoms van die oorlog steeds die vooruitsig op selfregering en soewereiniteit behou.

In 1994 het De Klerk met duiwelse en sadistiese behae die soewereiniteit waarvoor ons voorouers oor die Drakensberge getrek en soveel bloed gestort het, prys gegee en die Nobelprys vir vrede ontvang. Laasgenoemde prys word deur die Noorse Nobelpryskomitee toegeken terwyl Noorweë een van die Nordiese lande was wat terreur in Suid-Afrika aktief bevorder en befonds het. Hy is as’t ware deur ons vyande vir sy verraad beloon.

Dertig jaar later is die son besig om oor Suid-Afrika te sak en het Eskom se vele kragonderbrekings ‘n metafoor geword vir die morele en politieke duisternis wat FW de Klerk in ‘n eens voortreflike land ontketen het.

Kan die laagtepunt waarin hy Suid-Afrika gedompel het, oorkom word? is die vraag.

Dan Roodt: Finne en Afrikaners: gemaal tussen twee groot klippe

‘n Mexikaanse president uit die negentiende eeu, José de la Cruz Porfirio Díaz Mori, het op ‘n keer die beroemde woorde gespreek: “Arme Meksiko, so ver van God en so naby aan die Verenigde State!” Net so kan ‘n mens seker uitroep: “Die arme Afrikaner, so ver van God en so naby aan die Engelse en die Nguni’s!”

Deur die geskiedenis het al ons probleme óf van Engeland óf van die Nguni’s (Zoeloes en veral Xhosas) gekom. Vandag word ons geregeer deur ‘n vreemde Engelstalige bewind wat hoofsaaklik deur Nguni-kiesers by die stembus ondersteun word. Die idee van “swart meerderheidsregering” in Suid-Afrika was hoofsaaklik ‘n Engelse idee, ten einde die kulturele hegemonie van Engels in die land te (her-)vestig, asook saam met die swartes te plunder aan die publieke en staatsbates wat Afrikaners in die twintigste eeu opgebou het. Dink maar aan Eskom, Transnet, die SAL, munisipaliteite, die SAW, ens.

Daar is ietwat meer Finne (5 miljoen) as Afrikaners; desnieteenstaande word hulle ook as ‘n “klein en onbeduidende volk” gesien. Die groot verskil is natuurlik dat Finland oor ‘n eie staat beskik wat nie minder nie as 338 424 vk. Kilometer (amper so groot soos Duitsland) beslaan. In Europese terme word die Republiek van Finland egter as ‘n “jong staat” beskou aangesien dit eers as ‘n newe-effek van die Russiese revolusie in 1917 onafhanklikheid verkry het. Vir die grootste deel van die geskrewe geskiedenis was Finland óf deel van Swede óf van Rusland. Nadat hy Finland van Swede verower het, het Tsaar Alexaner I van Rusland van die streek ‘n outonome hertogdom gemaak. Vir die eerste keer in ses eeue was Finland dus onafhanklik van Swede, maar steeds ondergeskik aan Rusland.

Finse onafhanklikwording in 1917 het ook nie sonder slag of stoot plaasgevind nie. Daar was groot verdeeldheid onder die bevolking en ‘n burgeroorlog, soortgelyk aan dié in Rusland, het tussen die “Wittes” en die “Rooies” uitgebreek. Weens die steun van Imperiale Duitsland, het die Finse Wittes egter die oorhand verkry. Die verdeeldheid tussen Wittes en Rooies het egter geslagte geduur en tydens die Tweede Wêreldoorlog moes die Finne weereens hul grondgebied verdedig, eers teen die Russe in 1939-40 en daarna teen die terugvallende Duitsers in 1944-45. Met die uitbreek van die Tweede Wêreldoorlog en die Sowjet-inval in Finland, het die Finne vir die Duitsers kan gekies en saam saam met hulle aan die beleg van Stalingrad deelgeneem. Ongeveer 93 000 Finse soldate het tydens die Tweede Wêreldoorlog gesneuwel, hoofsaaklik om die land se onafhanklikheid teenoor Rusland te handhaaf. Ná die oorlog moes Finland ter wille van vrede met die Russe 10% van hul grondgebied afstaan, waaronder die provinsies Karelia, Salla, en Petsamo, asook die hawestede Vyborg (Viipuri) en die ysvrye Liinakhamari (Liinahamari). Dié hawestede het 20% van die land se nywerheidsvermoë verteenwoordig en 400 000 mense, min of meer die totale bevolking, het uit die gebiede wat onder Russiese beheer verkeer het, gevlug.

Kort ná die ineenstorting van die Berlynse Muur het vele Oos-Europese lande en volkere onafhanklikheid verkry, waaronder die klein Oosseestate, Lithaue, Letland en Estland. Dié landjies is eeue lank, hetsy deur die Pruise of Duitsers, hetsy deur die Russe oorheers.

Vir vele kleiner volkere verteenwoordig vryheid ‘n gelukskoot van die geskiedenis wat deur een of ander eksterne gebeurtenis bewerkstellig word. Ander moet eeue lank teen groter volkere daarvoor veg.

Dikwels was die Finne aan die ontvangkant van oorloë en besettings tussen Swede en Rusland. Die land het ook verskeie groot hongersnode beleef waartydens tot ‘n derde van die bevolking gesterf het. So onlangs as 1866-68, het 270 000 van die honger gesterf weens buitengewone koue, nat weer en die onwilligheid van die regering om geld vir voedsel in die buiteland te leen.

Waarom is dit vir ons ter sake? Feit is dat die Finne tot onlangs tussen twee groot Europese moondhede, Swede en Rusland, vasgevang was wat hulle oorheers en dikwels vir hulle groot ellende veroorsaak het.

Oor die afgelope twee honderd jaar, ly Afrikaners insgelyks onder Engelse en die aggressiewe Bantoestamme wat as die Zoeloes en Xhosas (gesamentlik: Nguni’s) bekendstaan. In die negentiende eeu is daar massamoorde op grensboere en op die Voortrekkers deur die Nguni’s gepleeg, terwyl die Engelse koloniale bewind ons op verskeie maniere verdruk het. Kort ná die Tweede Vryheidsoorlog, het Lord Milner gepoog om genoeg Engelse immigrante na Suid-Afrika te lok sodat ons heeltemal ondergeploeg kan word en as ‘n volk en kultuurgroep kon verdwyn.

In die aanloop tot 1994, het die meer radikale plaaslike Engelse, tesame met hul broers in Brittanje, ‘n nuwe alliansie met die Xhosa-oorheersde ANC gesluit om die destydse Afrikanerregering omver te werp en ‘n Afro-sosialistiese of -kommunistiese staat hier te vestig. Mandela se gebalde vuis het die oorwinning van Anglo-Afro-marxisme in Suid-Afrika gesimboliseer.

Onder Anglo-Afro-marxisme, is die Afrikanervolk tot uitsterwing bestem, soortgelyk aan die Britse konsentrasiekampe van 1900-1902. Daar word van ons gepraat as iets wat tot die verlede behoort en eintlik reeds verdwyn het, soos Afrikaans uit die howe en universiteite.

Soortgelyk aan die toestand by die Finne in 1918, is daar tans by ons ook Rooi en Wit Afrikaners wat baie erg verdeeld is. Die Rooi Afrikaners vereenselwig hulle volkome met die Anglo-Afro-kommunisme en beskou die ANC-bewind as ‘n ideale regering vir die land, of selfs enige land. In hulle geledere is mense soos die mediamagnaat, Koos Bekker, te vinde wat hom vir die postume verering van Bram Fischer beywer het, asook die vele Afrikaners wat in die Engelse joernalistiek bedrywig is. Eintlik is die “Rooi Afrikaner” ‘n soort linkse Engelsman wat bloot nog sy Afrikaanse naam of van behou, soos Adriaan Basson of Max du Preez byvoorbeeld. Dis nou nog afgesien van selfs meer sinistere figure soos Pierre de Vos en Christi van der Westhuizen wat dalk eiehandig die ANC mag oortuig dat oorblywende, patriotiese Wit Afrikaners deur Umkhonto-soldate voor die vuurpeloton gestel en gefussilleer behoort te word.

Rooi Afrikaners wil as enkelinge (of as Engelse, want die meeste verkies Engels as omgangsgtaal) in Suid-Afrika oorleef en sien Wit Afrikaners as ‘n “bedreiging vir die vrede”.

U mag sê dat Cyril Ramaphosa glad geen Nguni is nie. Maar hy is juis daardie rare verskynsel: ‘n soort verkleurmannetjie uit ‘n minderheidstam, soos Josef Stalin wat ‘n Georgiër was en geen rasegte Rus nie. As ontstamde Engelse Bantoe, handhaaf Ramaphosa ‘n balans tussen die ANC se faksies terwyl hy die Rooi Afrikaners en nog Rooier Engelse om hom versamel ten einde die revolusie, waaronder grondgryp en selfs die verdrywing van Afrikaners uit die land, nog veel verder as sy Nguni-kollegas te voer.

Feit is dat, terwyl ons tussen die twee klippe van die Engelse en Nguni’s verkeer, sonder eie soewereiniteit en seggenskap, gaan ons konstant fyngemaal word.

Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers
van ons wat sterk is, maar magteloos verneder;
julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood,

het N.P. van Wyk Louw gedig.

Al is dit hoe klein, simbolies en onbenullig, sal ons moet begin weerstand bied. Die Rooi Afrikaner sal dalk die eerste wees om teen ons in die loopgraaf aan te lê, maar die pad na vryheid loop ook deur die skare verraaiers onder ons eie mense.

Lank lewe die Wit Fin, die Wit Afrikaner!

Leon Lemmer: ‘n Swart Amerikaner oor swart Afrika

Keith B Richburg (gebore in 1958) het ‘n boek oor swart Afrika geskryf: Out of America: A black man confronts Africa (New York: Basic Books, 1997, 272p; Amazon Kindle $9.44). In een van die kommentare staan: “What sets the book apart is Richburg’s bitter repudiation of Afrocentrism” (Kindle 23). Wat hy teen mekaar opweeg, is enersyds sy slawe- en ras-oorsprong as swart Afrikaan en andersyds sy kulturele identiteit as swart Amerikaner. Hy was ‘n bietjie langer as drie jaar, vanaf die einde van 1991 tot die einde van 1994, as joernalis in Nairobi, Kenia, gestasioneer as die Afrika-korrespondent van The Washington Post. Hierdie koerant en The New York Times is berug vir hulle uiters linkse verslagdoening, bv deesdae oor Donald Trump. Plaaslik doen die Daily Maverick dieselfde. Voordat Richburg na Afrika is, was hy van 1986 tot 1990 die Post se korrespondent in Suidoos-Asië. Hy was veel meer beïndruk met Asië as met swart Afrika. “Like Africa, most Asian countries only achieved true independence in the postwar years; unlike the Africans, the Asians knew what to do with it” (3163). “Almost all of the Southeastern Asian countries had risen from poverty to relative prosperity” (3129). Sy boek handel by uitstek oor swart Afrika; nie Moslem Noord-Afrika nie. In 2013 het Richburg uit die diens van die Post getree en hom in 2016 as dosent in Hong Kong gevestig.

Richburg het in Detroit in ‘n rasgemengde woonbuurt grootgeword (369) maar met die voordeel dat hy skole bygewoon het wat oorwegend blank was (375). Hy was van vroeg in sy lewe af bewus van die verskil in lewenswyse van blankes en swartes.

“One-third of all young black men in their twenties are in prison, on probation, or on parole. Drugs are ravaging the black community” (219).

In 1967 was daar swart gewelddadigheid in Detroit “with more than forty people killed and much of the inner city, the shops and stores I knew, burned to the ground” (399). Pleks van skaam te wees oor hulle skandalige en misdadige gedrag, “Negroes began referring to themselves as black, not as a term of derision but with pride” (423). Hulle het hardegat en uittartend demonstratief geword. “There was the Black Power clenched-fist salute” (430), wat plaaslik deur die groot versoener en vredesikoon, Nelson Mandela, aan almal opgedring is, terwyl PW Botha nie eens sy wysvinger mag gebruik nie. “The new hair trend was called the ‘Natural’ or the ‘Afro'” (430). “All of this was part of Detroit changing rapidly from a white city to a black one” (436). Richburg se woonbuurt het ‘n “rundown neighborhood” geword (454). Hierop volg “the declining state of the city schools” (442), insluitende die Katolieke laerskool wat Richburg bygewoon het. Richburg se ouers “knew what was best” (442), gevolglik het hulle hom by ‘n oorwegend blanke hoërskool in een van die voorstede ingeskryf (448). Nie dat hy swart gewelddadigheid daarmee heeltemal ontwyk het nie, bv “Here’s a bunch of black kids smashing the windows of their school bus. This is how black folks in the ghetto behaved” (473).

Hierna was Richburg ‘n student aan die University of Michigan in Ann Arbor (473) waar hy met swart mag kennis gemaak het, bv “divestiture of school [university] stocks and holdings from companies that continued to do business with the racist regime in South Africa” (478). Pleks van rasse-integrasie, wat destyds deur die Amerikaanse owerheid opgedring is, het die polities aktivistiese swartes “voluntary resegregation” verkies. “We want to be equal, but separate” (483). “My view is that separation is the wrong approach, that we need instead to go back to the original idea of America as a melting pot and create a society that’s truly color-blind, not carved up into racial and ethnic duchies” (4265). Richburg was aktief by die kampuskoerant, die Michigan Daily, betrokke (489). Blanke politici soos John Vorster en Ian Smith is veroordeel (494). “I remember writing editorials … denouncing the racist regime in Pretoria and demanding the university divest itself of stocks in companies that failed to adopt the Sullivan Principles. From the time I had first developed a political consciousness, South Africa had loomed as the world’s last great morality play, a noble struggle between good and evil, black and white” (3718).

In 2009 het Richburg ‘n nuwe voorwoord by sy boek gevoeg. Hy het Afrika in 2006 vir ‘n kort tydjie herbesoek. Die vernaamste verandering sedert 1994 wat opgemerk het, is van tegnolgiese aard, naamlik die rol wat selfone en die internet deesdae in Afrika speel (76). Ook “China’s growing footprint” (81). Maar “there is still too much that is sadly similar” (81), bv “the grinding poverty” (87). Daar is steeds die hemelhoë geboortesyfers, droogte, hongersnood (93) en epidemies (133), asook MIV-vigs en buitensporig baie kindersterftes (98). “Democracy seems to have to take two steps backward for every step forward … Of the forty-eight countries south of the Sahara, only a dozen ranked as free” (98). Hy verwys bv na die tienduisende wat in Darfur, in die Soedan, gedood is en “Somalia remains a lawless place” (115). “Of course Zimbabwe today has fallen down the abyss” (126). Dit is nie dat daar niks goeds in swart Afrika is nie, “but even with all the good I’ve found here, my perceptions have been hopelessly shewed by the bad” (230).

Rwanda

Richburg begin sy vertelling oor Afrika met hoe hy gesien het hoe lyke in die Kagera-rivier uit Rwanda na Tanzanië en die Victoria-meer spoel. Dit was Tutsi’s wat deur Hutu’s vermoor is. Die Tutsi’s het hulle oorsprong in die Nyl-gebied en het smal neuse. Die Hutu’s is Bantoes met breë, plat neuse (159). Die derde en kleinste etniese groep, die Twa, is pigmeë, wat die oorspronklike inwoners is. Die Tutsi’s is ‘n minderheidsgroep wat hulle in die 15de eeu, ná die Hutu’s, in Rwanda gevestig het (1940). Hulle het die Hutu’s, met die ondersteuning van België as die koloniale moondheid, baie lank gedomineer. Die Hutu’s “were reduced to little more than feudal servants” (1946), totdat politieke onafhanklikheid in 1962 verkry is.

België het ná die Eerste Wêreldoorlog die koloniale beheer van Rwanda en Burundi by Duitsland oorgeneem. “The Belgian colonizers were never very interested in the area now comprising Rwanda and Burundi; their main interest was the mineral-rich Belgian Congo to the West. So they decided to rule indirectly, using the Tutsi as their local administrators to collect taxes, settle disputes, and otherwise act as enforcers of the Belgian king’s sovereignty. And the missionaries came, too, similarly relying on the Tutsi as the area’s natural rulers, providing them with education and training that was denied the Hutu” (1946).

In Burundi het die Tutsi’s (14% van die bevolking) die Hutu’s langer bly oorheers (1962). Ná die volksmoord in Rwanda het daar minder as 10% Tutsi’s in die bevolking oorgebly. ‘n Sendeling het gesê: “There are no devils left in Hell. They are all in Rwanda” (1721). “The country has reverted to prehistoric times … Could these be fully evolved humans carrying clubs and machetes and panga knives and smashing in their neighbors’ skulls and chopping off their limbs, and piling up the legs in one pile, and the arms in another, and lumping the bodies all together and sometimes forcing new victims to sit atop the heap while they clubbed them to death too?” (1743). “They would carve off your arm first and watch you bleed and scream in pain. Then, if you didn’t pass out, they would chop off one of your legs, or maybe just a foot. If you were lucky, they might finish you off with a machete blow to the back of the head. Otherwise, they might carve off your ears, your nose, and toss your limbless torso atop the pile of dead bodies, where you could slowly bleed to death” (1827). “I realized, fully evolved human beings in the twentieth century don’t do things like that. Not for any reason, not tribe, not religion, not territory. These must be cavemen” (1743). “I … found it hard at first to believe the scope of the horror” (1832).

“The violence, the death, was up close and personal, and unprecedented on the scale of savagery” (1827). “Estimates range as high as a million people killed; at the very least … there were hundreds of thousands, Tutsi mainly, but also an untold number of Hutu ‘sympathizers’. The Khmer Rouge [Pol Pot, Cambodia, 1975-1979] killed more perhaps, but it took them three and a half years, and most of their victims died from starvation, disease, and forced labor. The Hutu militia accomplished as much in three months, using decidedly more low-tech methods of extermination” (1872). Toe die Tutsi’s terugslaan, het 250 000 Hutu’s binne 24 uur oor ‘n smal brug na Tanzanië gevlug. “One of the largest mass movements on a single day in recorded history” (1918). “This truly is, at this moment, the world’s worst humanitarian crisis” (1923). “These are the Hutu, forced to flee Rwanda as the Tutsi rebels advanced and as the evidence of the Hutu’s atrocities was revealed” (1929).

Swart Afrika

Oor sy verblyf in Afrika skryf Richburg: “Three years of watching pretty much the worst that human beings can do to one another. And three years of watching bodies, if not floating down the river in Tanzania, then stacked up like firewood in the refugee camps of Zaire, waiting to be dumped into a mass pit” (165). Wat Richburg onder meer hinder, is die naamloosheid van hierdie proses. Anders as in Westerse lande word daar geen poging aangewend om vas te stel wie dood is nie. “This is what I find the most difficult to accept and comprehend. It’s not the death itself, although that is bad enough. It’s the anonymity of death in Africa, the anonymity of mass death” (1900). Daar is selfs nie eens belangstelling in hoeveel mense dood is nie. “When the bodies were black and African, no one would bother trying to count” (1552).

“Is life so tenuous here that death scarcely matters?” (1900). “This is Africa. These are just bodies dumped into a river. Hundreds. Thousands. No one will ever count. No one will ever try to check an identity, contact a family, find out which limb was severed. Because this is Africa, and they don’t count the bodies in Africa” (1895). Hulle “died senselessly on this senseless continent” (2824). Dit geld ook “the bodies lying unburied along the roadsides in Somalia, people dropping dead of starvation as they tried to make it just a few more miles into town where the foreign-aid agencies were handling out free food” (170). Dit is seker ook waarom die plaaslike amptelike statistiek oor plaasmoorde so onbetroubaar is. Dit is glo maar net nog gewone misdaad waarvoor die ANC-regime nie die vermoë (en wil) het om doeltreffend teen op te tree nie.

Ten spyte van al die bravade by polities onafhanklike Afrika-lande is baie van hulle diep afhanklik van die humanitêre hulp wat Westerse lande in die vorm van bv kos, gesondheidsdienste en geld verleen, al word daar amptelik weinig erkenning hieraan gegee, om van dankbaarheid nie te praat nie. By Richburg is daar “pity at the monumental waste of human life” (176), maar hy besef mettertyd in sy gemoed, namate “the insanity of Africa deepened” (176), dat hy met ‘n bodemlose put* van ellende te make het, onder meer weens “the countless ongoing civil wars or tribal clashes on this brutal continent” (194). Dit is nie dat ‘n mens Afrikane onmenslik benader nie. Dit is dat die tydsduur, diepte en omvang van die ellende jou op moedverloor se vlakte laat. Politieke onafhanklikheid het glad nie ekonomiese onafhanklikheid vir die lande in swart Afrika meegebring nie; eerder ekonomiese agteruitgang en groter afhanklikheid van blanke lande se barmhartigheid/goedertierenheid.

[* Genoem “hellhole” (1116, 2184, 3873) of “shithole” (853) – dit is nie net Donald Trump se woord nie.]

Kenia

Oor Kenia skryf Richburg van die “new Mercedes and BMW’s, the symbol of Kenya’s corrupt class” (325), “their turn at the trough” (645) – dus soortgelyk aan die nuwe Suid-Afrika. “Corruption is the cancer eating at the heart of the African state” (3174). Soos sommige swart Afrikane is hy agterdogtig ingestel teenoor die “shady-looking Indian shopkeepers” (331). Hy skryf van “the handful of sleazy bars where reporters rubbed elbows with aid workers and UN bureaucrats and crazy white expat pilots and assorted adventurers out here for the cold Tusker beers and the easy African women … For reporters, Nairobi was the perfect ringside seat to Africa’s chaos” (347).

“Race was never far from the surface of any discussion in Kenya” (671), bv “tribal massacres” (695). “If there was one thing I learned traveling around Africa, it was that the tribe remains the defining feature of almost every African society … Even in the supposedly more sophisticated or developed countries like Kenya, thirty years of independence and ‘nation building’ had still failed to create any real sense of national identity that could transcend the tribe” (1978). “In Africa, you belong to a tribe; without a tribe, you don’t belong” (2089). Maar dan is daar ‘n oorverligte studeerkamer-ideoloog soos Herman Wasserman wat beweer dat ‘n mens nie meer van stam mag praat nie. Dit is glo verouderd en onvanpas (Praag 5.10.2019). Na diesulkes verwys Richburg as “the Africanists and Western academics for whom the very term ‘tribe’ is anathema. The preferred term is ‘ethnic group'” (1990). “Pluralism encourages people to seek protective refuge in their familiar tribal units” (1996). Hoekom nie? Wanneer Afrikaners ter wille van hulle selfbehoud hulle etnisiteit as iets waardevols/heilig probeer verskans, word hulle uitgekryt omdat hulle glo laer trek. Is dit nie juis laer trek wat histories die behoud van baie Afrikanerlewens verseker het nie?

“Another thing I learned from traveling around Africa is that the notion of skin colour, facial features, and the sense of attractiveness and identity are also very real, and in many ways closely related to tribe” (2002). Dit is bv nie moontlik om die volksmoord in Rwanda te verstaan sonder verwysing na die verskil in voorkoms van die Tutsi’s and Hutu’s nie. “With their narrow noses and sharp features, the Tutsi were considered the more physically attractive tribe, even long after they had lost political power in Hutu-controlled Rwanda. Even with growing wealth and power, what the Hutu really aspired to was to look like a Tutsi, to actually become a Tutsi. There were even earlier provisions for it in law; a Hutu with enough wealth could literally go to the local government office and apply to be reclassified as a Tutsi. The modern version of the same was for a Hutu who had obtained a measure of wealth and status to immediately marry a Tutsi woman” (2026).

Maar ook hier speel skynheiligheid ‘n groot rol. Donald Trump se hare word by menige bespreking van hom aan die hare bygesleep. Maar Barack Obama se hare mog nooit ‘n onderwerp van bespreking wees nie; om van spot nie te praat nie. “I know men who will go out with a woman just because she’s light-skinned” (2020). Vóór 1994 wou Suid-Afrikaanse bruin mense graag blank wees. Ter eie bevoordeling noem baie van hulle hulleself deesdae (generies) swart. Maar diegene met ‘n ligte vel was (en is waarskynlik steeds) meer gewild as huweliksmaats as diegene met ‘n donker vel. Jonathan Jansen het met ‘n vrou met ‘n ligte vel, wat as bruin geklassifiseer is, getrou. Vir sy skoonpa was die donker Jansen egter glad nie as skoonseun aanvaarbaar nie (Praag 31.03.2018). Gaan gerus na hoeveel van die plaaslike nie-blanke politici met blankes getroud is. Blankes word deesdae, bv in ANC-geledere, as absoluut sleg verguis, maar hulle voortreflikheid word in die praktyk, ten minste in die huwelikskonteks, sonder meer aanvaar. Wat by implikasie erken word, is dat blankes die norm is waarna swart en bruin mense streef, al hoor ‘n mens dikwels ‘n slagspreuk soos “Black is beautiful” maar nooit “Blank is bakgat” nie.

In Kenia het Richburg by sy werk ‘n swart assistent, George, gehad. “I realized that George and I were talking across a great cultural divide. I could never understand his world. I was thirty-four years old, never married, and had no children. George, a couple years younger than I, had three wives and at least eight kids … He … felt that since I was the boss, I had an obligation to help him” (778). “When a family member got sick, the patron, the boss, was expected to pay the medical bill. At school time, the boss helped out for the school fees, the books, the new clothes for the kids. When a parent died, the boss pitched in to help pay for the funeral. That’s just the way it was in Africa” (785). “This gap was too wide between the Africans and myself, and I found that no matter how hard I tried, I could never cross it” (1427).

Richburg het vir sy huurhuis ‘n swart huishouer en kok, Hezekiah, in diens gehad. “Hezekiah lived in a little one-room shack behind the kitchen … I never set foot inside Hesekiah’s little cabin” (790). As blankes dieselfde as Richburg doen, word hulle gekritiseer. Hy het ook ‘n swart tuinhulp, Reuben, “who walked to work each morning” (795), gehad. “He also substituted as my messenger and all-round helper” (795). Misdaad is endemies in Nairobi/Kenia, bv inbrake en motorskakings. “I … was living sheltered and shielded from Africa and from Africans because I couldn’t see them across the great cultural divide. I was also afraid of them. My house was protected by an alarm system connected to a security company, two large dogs … and a rotating group of security guards who stood by the gate, sleeping mostly it seemed, every evening and all day on weekends” (829).

Oor ‘n (blanke) amptenaar in die Amerikaanse ambassade in Nairobi skryf Richburg: “Her house in Nairobi had been burglarized five times, so she had an electric fence installed. ‘When they put up the electric fence, I told them to put in enough volts to barbecue anybody who came over,’ she said. But the fence didn’t help – the break-ins continued. So she went to the local police station, and the police agreed to post two guards on her property. And then the police guards posted there began demanding she pay them extra money for their services. ‘I’ve gotten to the point where I’m more afraid not to give them money,’ she said. ‘They’re sitting outside with automatic weapons.’ Finally, she had a higher fence, ten feet high, built around her grounds. And when I met her, she had become so exasperated that she told me, ‘I’m ready to sit outside myself with an AK-47′” (2840).

Somalië

Mogadishu was eens Somalië se pragtige hoofstad aan die see, “the White Pearl of the Indian Ocean”, maar groot dele daarvan is tydens die burgeroorlog (1991-2012) in puin gelê. Hierdie oorlog is aanvanklik deur Ethiopië opgestook. Toe Richburg daar was, was Somalië “a nation in melt-down” (1053). Vroeg in 1992 is daar reeds 5000 in Mogadishu gedood. “Hospitals … were reporting hundreds of casualities each day” (1059). Dit was moeilik om noodvoorraad in te bring “because the airport and port were under regular bombardment” (1065). “Food was becoming scarce. The rival armies had crisscrossed Somalia’s heartland and pretty much destroyed everything in their wake. Livestock was either looted or killed. Crops were burned” (1092) – soos die Britte se beleid van verskroeide aarde tydens die Anglo-Boereoorlog. Hongersnood het uitgebreek en Somalië het een van die “hellholes of human suffering” geword (1116). Dit is waarom so baie Somaliese inkommers hulle in die naburige Kenia maar ook in Suid-Afrika, met sy vrot grensbeheer, gevestig het. “Dumping food into a country without a government or police force was only heightening the lawlessness” (1167). “That was Somalia – no demand too outrageous, no situation too absurd. Famine and starvation had become a growth industry, and relief agencies, including the UN, were the money tree” (1178). Mogadishu had degenerated to an urban jungle” (1183). “No one ever calculated what you do next if the people you come to help have no interest in being saved” (1512).

“Not a section of the city was untouched by the devastation of the civil war” (892); eintlik ‘n “un-civil war”. “The old downtown section of the city was largely reduced to rubble … What was left untouched by the shells and the bullets usually got ripped apart by the successive waves of looters and scavengers, for whom anything – a piece of scrap metal, a pipe, electrical cable – might eventually be bartered for a piece of meat or a handful of rice” (896). “When you stepped off a plane in Mogadishu, a horde of young kids … instantly surrounded you and the plane, leveling their AK-47 assault weapons and grenade launchers at your chest … They demanded what often amounted to hundreds of dollars in bribes – landing fee, airport tax, baggage handling fee, security for the plane, even ‘entry’ fee into the country. And you paid, willingly” (915). “A hundred-dollar bill pulled out at the right time could keep you from getting killed when a dispute over costs turned heated. But display too much cash all at once, and you could get killed anyway” (920). “With little in the city left to loot, the militia gunmen discovered a new occupation, which might best be called ‘escort duty’, or security service for visiting foreigners like me. To leave the gates of the airport, you needed armed protection or you probably wouldn’t make it more than a block – particularly if you were carrying a backpack laden with water and food in a city with basically nothing. So I hired my own armed guards, and I learned how to negotiate the daily fee with gunmen holding assault weapons at my head. Typically, the fee was a hundred-dollar bill for a car and a couple of gunmen for the day” (920). “Stealing cameras and then ransoming them back to TV camera crews became something of a cottage industry in Mogadishu” (953).

Black Americans

“Weird things seem to happen to a lot of American black leaders when they venture into Africa. They go through a bizarre kind of metamorphosis when they set foot on the continent of their ancestors. Some of the most prominent veterans of America’s civil rights wars – articulate advocates for human rights and basic freedoms for black people in America – seem to enter a kind of moral and intellectual black box when they get to Africa. Dictators are hailed as statesmen, unrepresentative governments are deemed democratic, corrupt regimes are praised for having fought off colonialism and brought about ‘development’. Black Americans were most vocally at the forefront of calls for immediate democratic reform in South Africa, but when the subject turns to the lack of democracy and human rights elsewhere in Africa, those same black Americans become defensive, nervous, and inarticulate. They offer tortured explanation as to why America shouldn’t criticize Africa, why America shouldn’t impose its standards [and boycotts], and why reform must not be immediate but gradual, step by step. It’s as if repression comes only in white” (2590). Die kern van die saak is dat ons hier met dubbele standaarde gegrond op swart rassisme te make het; dat ‘n swart regering nie aan dieselfde hoë standaarde as ‘n blanke regering hoef te voldoen nie.

Ook: “There is a sensitivity about publicly criticizing the black leadership of independent black countries. There is a sense, rightly or wrongly, that a measure of our self-esteem as a black race in America is somehow tied to the success or failure of independent black governments running their own shows in Africa” (2636). “There was an element of not attacking your own brothers” (2641). Die ANC sou byvoeg: “and sisters”. Maar wat ook afkeurenswaardig is, is met hoeveel oorgawe linkse blankes mede-blankes oor allerhande dinge kritiseer, veral die “(ver) regses”, maar in gebreke bly om swartes te kritiseer. Van swartes mag daar sekerlik verwag word dat ook hulle op standaard moet wees. “Blacks who assume prominent leadership positions in America [and elsewhere] should expect a closer kind of scrutiny; they should pay their taxes on time, they should keep their pants zipped, they should keep their hands out of the public treasury, and they shouldn’t smoke crack, precisely because they are role models for the black community. White politicians are held to these standards” (2675). Van swartes kan en moet dieselfde verwag word. As dit nie gedoen word nie, is dit op die gevaar af dat ‘n geweldenaar/terroris tot ‘n rolmodel verhef word, bv asof hy ‘n vredesikoon en versoener is. “Africa has consistently been held to a double standard, an ‘African standard'” (3270).

“It’s what really hit me about Africa, not the Somalias or the Rwandas or the Liberias, because in many ways, those are the exceptions, the basket cases, the places where somebody flipped the switch. No, the real story occurs in the places you never really read much about, but where I spent a lot of time – Zaire and Kenya, Cameroon and Gabon, and the gaint of them all, Nigeria. These are the places where every day, with each new interview, I found a new and disheartening tale of some brave and anonymous African … who was trying his best and paying the price. I saw their courage and their self-sacrifice and it ripped my heart out, I mean it really touched my soul. But in the end it was just plain depressing, because deep down I knew that in Africa it’s all too rare for such struggles to end in victory. In Africa, the good guys don’t win” (3039), bv die Afrikaners. Of: “But this is Africa, and the good guys rarely win in Africa” (3480). Maar dan beweer Richburg waaragtig oor die nuwe Suid-Afrika: “For once, the good guys finally did win” (3497). Maar selfs Richburg behoort twyfel te hê oor hoe lank die goeie ANC goed gaan bly. “I knew already that Africa has a way of brutally burying almost all optimistic predictions and scenarios” (4020). Ek het swak moed vir Richburg se kennis en insig gekry, toe hy oor Nelson Mandela skryf: “unjustly tried and convicted” (3468). Daarmee spreek hy nie sy ontevredenheid uit omdat Mandela nie ter dood veroordeel is nie. Hy wou eerder hê dat Mandela toegelaat moes word om skotvry met sy terrorisme voort te gaan.

Suid-Afrika

Dit lyk asof Richburg in baie opsigte ‘n gesonde insig het in hoedanig swart Afrika is. Die lakmoestoets is egter sy siening van Suid-Afrika, omdat ons daarvan beter eerstehandse kennis as hy as besoekende joernalis dra. In die voorlaaste hoofstuk kom Suid-Afrika aan die beurt. “I traveled to South Africa four times – twice before the 1994 elections … and twice afterward” (3575). “On one level, South Africa was the one place on the continent that looked and smelled most like home, like America” (3575). Dít is natuurlik aan die blankes te danke, maar met sodanige erkenning kom Richburg nooit vorendag nie.

In Suid-Afrika sal toestande vorentoe ook nie so gunstig bly nie: “As much as white South Africa has tried to insulate itself, it doesn’t take long for Africa to intrude” (3585). Die land was toe reeds besig om van ‘n welvarende, Westers-georiënteerde land tot ‘n tipiese vervalle Afrikaland te transformeer. Vir die blankes se verset hierteen en vir hulle regverdigbare vrese toon Richburg geen begrip nie. Maar hy het groot begrip vir sy mede-swartes se woede: “Black rage was understandable enough – it was the rage of being subjected to humiliating repression in their own country, a rage built up after decades of enduring a codified, legalized system of racial segregation” (4729). En die blankes se griewe en woede oor blatante rassediskriminasie in die nuwe Suid-Afrika? Dit word nie eens êrens deur Richburg genoem nie.

Die buitensporige misdadigheid van swartes word goedgepraat. “Crime against whites was just retribution” (3792). Pleks van die misdadigers te veroordeel, kry apartheid, “one of history’s greatest evils” (3844), die skuld vir misdaad. “There were, of course, lots of reasons for this sudden surge of crime into white neighborhoods, most of them rooted in the legacy of apartheid and the aftermath of the evil system’s collapse” (3786). “I also came to see the rising tide of black crime as a kind of expression of rage, a righting of the past wrong of apartheid. In fact, what I found difficult to understand was how such justifiable rage had been contained as well as it had, why hordes of blacks were not swarming over the northern suburbs [of Johannesburg] meting out bloody vengeance against every white family with a swimming pool and an electric fence” (3735). Richburg is glad nie verontrus oor plaasmoorde nie. Die naaste wat hy aan ‘n verwysing hierna kom, is hierdie eienaardige sin: “There were a spate of home killings, white farmers going home at the end of the day, killing their entire families, then turning their guns on themselves” (3825).

“The ‘real’ Africa, the Africa I had seen further north, was closing in fast on their [whites’] insulated little world” (3631). Richburg openbaar ‘n mislike houding teenoor die plaaslike blankes, wat met groot opoffering en toewyding voorspoed vir baie inwoners (insluitende nieblankes) gebring het. Almal kon bv baat by die uitstekende en dikwels gratis gesondheidsdienste. Maar Richburg borduur bevooroordeeld voort: “In South Africa, they still tried to retain some pretense of Western sensibilities and values; in South Africa, they were still counting the bodies” (3631). By die plaaslike blankes is Europese/Westerse beskawing in werklikheid nie pretensie nie. Dit is ingebed in die weefsel van die blankes se gees. Dit is waarom hulle gepoog het om hulle van die afgryslikhede van Afrika te isoleer.

Hy vertel dat hy eerder ‘n “good reporter” as ‘n “black reporter” wil wees (3563). “As a reporter, of course, we’re supposed to be neutral” (3569). “Was there any doubt, really, which side I would be on [in South Africa]?” (3575). Nee. Richburg se solidariteit met die plaaslike swartes is deurlopend duidelik. Hy is deurweek met die swart mag propaganda wat hy van vroeg af in Amerika ingekry het en met die ANC-propaganda wat die Amerikaanse inligtingsmedia, soos sy koerant, The Washington Post, deurlopend uitdra. Die swartes se (relatief) prestasielose verlede (en hede) word aan apartheid toegeskryf: Vóór 1994 aan die toepassing van apartheid en ná 1994 aan die nalatenskap van apartheid; presies soos die ANC ook doen. Die vraag kan egter gestel word: Waarom het veral die Asiate, bv Indiërs, wat in dieselfde mate as die swartes aan apartheid onderhewig was, soveel beter as hulle presteer, bv finansieel/ekonomies? Die Asiate doen dit steeds; dermate dat daar al hoe meer oproepe opklink dat daar teen Asiate in dieselfde mate as teen blankes gediskrimineer moet word. Dui dit op die eendersheid of die verskillendheid/andersheid van mense, individueel en groepsgewys?

Richburg aanvaar bv sonder meer dat daar ‘n derde mag was (die NP-regering se veiligheidsmagte, dus die polisie en weermag), wat saam met Inkatha geweld teen ANC-ondersteuners gepleeg het (3596). Die blankes “covertly ochestrating a decade-long dirty war between Inkatha and the ANC” (3697, ook 3792). “There was already ample evidence that the police involvement was more direct than simple funding, like actually planning attacks, providing the weapons, even using official vehicles to shuttle IFP attackers to the site of their attacks. Thousands were being killed in the campaign of violence, and the country appeared for a while to be sliding into a civil war – and all [!] because of the crazy white extremists who’d just as soon see the place collapse as turn over power to Nelson Mandela” (3702).

Die gedagte kom skynbaar nooit by Richburg op nie dat die ANC geweier het om geweld af te sweer en dat die ANC onder die leiding van Mandela deurlopend en op groot skaal intimidasie en geweld pleeg ten einde die meerderheid swart kiesers te dwing om in die 1994-verkiesing vir hom te stem. Mandela en sy kornuite wou ten alle koste die 1994-verkiesing wen. Dit het vir hulle nie saak gemaak as die land met die oog hierop tot in die grond afgebreek word of hoeveel mense gedood word nie. Maar Richburg beweer: “The ANC with Mandela at the helm was [morally] head and shoulders above the rest” (4004).

Wat Richburg begeer, is solidariteit/eensgesindheid by sy swart broers en susters. “Hating the Inkatha party and its leader, Buthelezi, for allowing himself to become a willing stooge of the evil regime” (3856). “Could they [the blacks] not unite behind a common enemy [the whites], at least bury their differences for the short term, until the ultimate goal – the end of white minority rule – was fully realized?” (3713). “In South Africa, blacks killing blacks became the sideshow to the main event: the epic struggle of good [blacks] against evil [whites]” (3850). “A black country falling apart under a black government is still better than blacks in Africa living under white repression” (3901). Is dit nie rassisme in sy suiwerste vorm nie?

Richburg se uiters bevooroordeelde siening van die polisiediens, wat toe onder blanke leiding was, is: “The South African Police … had to be one of the world’s most incompetent when it came to detective work or rudimentry crime-solving. For years, the SAP was mainly a tool of antiblack repression, and as a result, the officers and recruits had little training in even the basics of police work” (3613). “Under the white minority regime, crime, as long as it was confined to black townships, was rarely, if ever[!], investigated” (3770).

My maak asof die polisie hulle voorheen met bv die bekamping van pasboekoortredings besig gehou het en noudat hierdie stelsel afgeskaf is, is die polisie nie toegerus om misdaad te bestry nie (3613). In werklikheid het die ou Suid-Afrika ‘n doeltreffende polisiediens en uitstekend opgeleide polisiemanne gehad. Daarom was misdaad goed onder beheer. Richman kan gerus nagaan in hoe ‘n mate polisiepersoneel deesdae behoorlik opgelei word, in hoeverre hulle doeltreffend funksioneer, hoe hoog die misdaadvlakke is en hoe ANC-kamerade, selfs sonder basiese formele polisiëringsopleiding, in topposte aangestel word.

Richburg vestig die aandag op ‘n belangrike verskil tussen Amerika en Suid-Afrika: Die meerderheid kiesers in Amerika is blank, gevolglik kan regte, soos stemreg, aan die swartes toegestaan word sonder dat die blankes politieke beheer oor die land verloor. In die geval van Suid-Afrika is die blankes ‘n minderheid en beteken een mens, een stem, dat politieke beheer aan die swartes afgestaan word (3636). Dit is uiteraard iets waartoe die meeste blankes nooit sou instem nie, maar hulle is deur FW de Klerk, Roelf Meyer en diesulkes uit hulle toekoms verneuk. Maar dit word uiteraard deur Richburg verswyg.

Sy tipiese swart perspektief is: “The two countries shared a similar history of white racial oppression and legal discrimination against blacks” (3636) en “Trying to understand white attitudes, to really discern the roots of the racism – maybe to find some parallels to the United States – became a matter of intense interest to me … How could a white person living in Africa hate black people? And if he did hate black people, why the hell would he live on a black continent?” (3642). Van die feit dat stemreg aanvanklik nie aan swartes toegeken is nie, maak Richburg die sprong na haat. Dit is soortgelyk aan die dwase veronderstelling dat almal wat teen onwettige inkommers gekant is, hulle noodwendig haat. Albei gevalle kan as bloot ongewens deur blankes beskou word, sonder dat daar noodwendig enige haat by betrokke is.

Myns insiens was die meeste plaaslike blankes in 1990/94 teen swart meerderheidsregering gekant. Ná verloop van ‘n kwarteeu van ondoeltreffende, korrupte swart regering is die blankes meer as ooit oortuig dat in belang van die land en al sy inwoners hulle eerder die politieke beheer moes behou het. Dan sou daar geen sprake van bv rommelstatus en Suid-Afrika as die onveiligste en misdadigste land op die aardbol gewees het nie. Pleks van hieroor te besin, verwys Richburg na die blanke bewind as “a system as brutal as apartheid” (3647) en wei hy uit oor blanke rassisme. Hy gee nooit enige aanduiding dat daar iets soos swart rassisme is nie; iets waarvan hy baie gou bewus sou word as hy die wetgewing nagaan wat die ANC-regime sedert 1994 deurgevoer het.

Richburg hou van die swart bewind in die nuwe Suid-Afrika. Hy lewer hoegenaamd geen kritiek daarop nie. Hy verwys ook met genoegdoening na die blanke Rhodesiërs wat die Mugabe-bewind in Zimbabwe ontvlug het: “The white killers were Rhodesian transplants who had moved to this frontier holdout of white racism [the old South Africa] as their own country joined the ranks of black-run states. South Africa had become the final bastion for all the white racists of the world, the supremacist scum who had descended here from points farther north on the map as country after country underwent the change from white colonial domination to black rule” (3658). Die ironie is dat Richburg op grond van eerstehandse waarneming weet dat ‘n swart politieke bewind in baie (moontlik die meeste) gevalle nie ‘n goeie ding is nie.

Richburg se strategie is duidelik. Hy het die tekortkominge van en ellende in swart Afrika uitgewys. Hy weet dat sy gevolgtrekkings hom veral onder die swartes in Amerika ongewild sal maak. Om te toon dat hy homself nie aan bewondering vir blanke prestasies uitverkoop het nie, sorg hy dat die blanke Suid-Afrikaners dit moet ontgeld deur hulle vir ongebreidelde slegsê uit te sonder. Hy vertel met smaak hoe die wit rassiste uit Rhodesië gevlug het, bv na Australië en Nieu-Seeland; maar ook na Suid-Afrika, “where their backs were now to the ocean and where they decided to stake out what must truly be the final stand of the white man in Africa” (3664). Dan oortref hy homself met hierdie verbeeldingsvlug: “And there they were joined by an unsavory collection of Eastern European fascists, racists, Nazis and skinheads all huddled there together on the southernmost tip of the world’s black continent, with Africa encroaching on their protected white universe more and more each day” (3664). Richburg is voorouers was slawe, maar hy was nog nie in staat om homself te bevry van die kettings van vooroordeel nie.

Die skrywer van so iets kan nie ‘n goeie joernalis wees nie. Hy is onmiskenbaar ‘n swart joernalis. Hy is, in sy woorde: “A black American in the last bastion of white supremacy [in Africa]. These are the world’s craziest white people” (3669). “I really did think South Africans were all [?] crazy. Here they had built the most modern, best developed country on the continent, and now the white extremists seemed pretty hell-bent on destroying the whole thing, simply because in their blind racism they couldn’t stomach the inevitability of black majority rule” (3697). “And now those same simpleminded racists were smugly pointing to the black-on-black violence as proof-positive of their self-fullfilling prophecy that black rule would mean a slide to violence and anarchy” (3702). Die vraag wat eerlikheidshalwe gestel moet word, is: Het daardie voorspelling die kol (heeltemal) gemis? Richburg besef darem dat sy emosies sy rasionaliteit verdring. “Perhaps much of my anger grew from my own perspective, and my view of the anti-apartheid struggle as not just for South Africa’s black population but a struggle for the dignity of black people everywhere” (3713). Dit is die geykte retoriek van ‘n swart politieke aktivis. Die veronderstelling dat alle mense ‘n geldige aanspraak op waardigheid het, is misplaas (Praag 2.11.2019).

Slot

In die laaste hoofstuk neem Richburg afskeid van Afrika. “More than three years here have left me bitter and largely devoid of hope, and largely drained of compassion” (4094). “While I know that ‘Afrocentrism’ has become fashionable for many black Americans seaching for identity, I know it cannot work for me. I have been here, I have lived here and seen Africa in all its horror. I know now that I am a stranger here. I am an American, a black American, and I feel no connection to this strange and violent place. You see? I just wrote ‘black American’. I couldn’t even bring myself to write ‘African American'” (4106). “Why would we, as Americans, want to embrace a continent so riven by tribal, ethnic, and religious hatreds?” (4276).

“I have come to the only continent where I blend in with the crowds around me. If I belong anywhere – if there is one place on earth where I am not alien – it ought to be here, in Africa. And I am hating it” (4180).”I feel more lonely here in Africa than I have ever felt in America. In America, I may feel like an alien, but in Africa, I am an alien … I am ashamed to admit: I am terrified of Africa. I don’t want to be form this place … I am quietly celebrating the passage of my ancestor who made it out” (4209). “[America] is the only place I truly belong. It’s home” (4248). Richburg sluit die inleiding tot sy boek soos volg af: “Most of all I think: Thank God my ancestor got out [of (black) Africa], because, now, I am not one of them. In short, thank God that I am an American” (236).

Aan die einde van sy boek vra hy: “So what future do I see for Africa, this strange and forbidding place?” (4282). “What future is there in a place where the poets are hanged by the soldiers? … All I can see is more darkness” (4287). “I know better than to hope” (4378). “There are more coups, more elections, more riots, and more refugees. That’s how it was when I arrived, and that’s how it’s likely to be years from now. In Africa [“that dark spot on the globe” – 4450] things stay the same until they fall apart” (4394).

Richburg het nie altyd verkeerd as ‘n mens aan Afrikaner-selfbeskikking dink nie. Hy skryf bv: “Countries can indeed split up and nationalist claims to self-determination can be recognized without the sky falling in” (4322). “Africa could do with a healthy dose of federalism to defuse tribalism; a tribe that can vote for its own kind, to control a regional or local government, is less likely to feel oppressed by a central government controlled by another tribe” (4361).

Hy voel meer tuis in Amerika as in Afrika. As Richburg, wat geneties in Afrika hoort, op hierdie kontinent nie gelukkig is nie, hoe kan daar van blankes verwag word om in die omstandighede van swart Afrika te berus? Oorsprongsgewys is die plaaslike blankes Europeërs, gevolglik behoort hulle hulle in Amerika en natuurlik ook in Europa kultureel meer tuis as Richburg te voel.

 

Dan Roodt: NG-belhamels wil nie teen gays, maar teen heteroseksuele mans diskrimineer

Die oorweldigende getuienis van samespanning tussen die media, die universiteite en ‘n klein groepie ekstreemlinkse Afrikaners waar dit Afrikaanse kwessies raak, kan ‘n mens laat glo dat ons hele kultuur tans vanuit ‘n korrupte kantoortjie van die nasionale intelligensiediens bestuur word. Op hierdie Sondag 6 Oktober is daar weer ‘n stortvloed propaganda in Media24 waarin die kwessie van homoseksuele regte in die NG Kerk opnuut aan die groot klok gehang word. Vanaf die Rapport-preekstoel word ons dan met vuur en swael gemaan, nogal onder die ironiese titel, “Om jou naaste lief te hê”. En natuurlik word “apartheid”, die vernaamste begrip in die triomfantelike linkse gesangeboek, by die hare bygesleep:

“Die NG Kerk het 30 jaar gelede die moed gehad om van sy ondersteuning van ‘n diskriminerende stelsel met die naam apartheid af te sien. Dieselfde moed en profetiese getuienis word nou weer van die NG Kerk gevra – dié keer oor die ‘gay-kwessie’.”

Die skrywers van dié artikel, Chris Jones en Laurie Gaum, klap hiermee hul vingers. Die Afrikaner en Afrikanerlidmate van die NG Kerk word al dekades lank oor die kop gemoker met felle propaganda, onder meer dat ons miljoene swartes in ‘n “misdaad teen die mensdom” sou uitgemoor het — iets wat ‘n infame leuen is — en nou is dit weer tyd vir elke NG-lidmaat om die knie voor die politiek korrekte politburo te buig.

Waarom het daar ooit ‘n “gay-kwessie” in die NG Kerk ontstaan? Jare gelede toe ek nog op skool was, kan ek onthou dat bepaalde homoseksuele wel eredienste bygewoon en selfs as diakens en ouderlinge in die kerk diens gedoen het. Dit is net nooit aan die groot klok gehang nie. Dit was die tydvak van Afrikanerverdraagsaamheid, van “leef en laat leef”.

Tans verkeer ons egter midde-in die Rooi Revolusie wat niks ontsien nie. Weliswaar het die ANC-SAKP geen marxisme-leninisme in 1994 ingestel nie, al wou hulle hoe graag, maar die meer omvattende kultuurmarxisme het die heersende ideologie in ons land geword. Elkeen sal die revolusionêre evangelie aanneem, anders sal jy vervolg word, of ten minste jou werk verloor of in die openbaar gehoon word.

So pas het die beroemde Franse skrywer en denker, Éric Zemmour, ‘n toespraak in Frankryk gelewer waarin hy die hele “progressiewe projek” wat al sedert die dae van die Franse revolusie duur haarfyn ontleed het. In die Westerse wêreld fokus die linkses en progressiewes op etniese en seksuele minderhede ten einde die heersende orde omver te werp. Daarom, stel hy dit onomwonde: “Die heteroseksuele blanke Katolieke man was die enigste vyand wat vernietig moes word.” Binne die Franse konteks het hy gepraat van die “blanke Katolieke man”, maar hier by ons kan ons dit met die “blanke Protestantse man” vervang.

Lees: Eric Zemmour in Frans, of in Engelse vertaling.

Die NG Kerk is een van die laaste oorblywende instellings wat nie aktief teen blanke mans diskrimineer nie. Juis daarom moet dit vernietig word. In dié opsig is die “gay-kwessie” slegs die Trojaanse perd wat agter die Kerkmuur ingesmokkel moet word, van waar die hele vesting dan ingepalm en geplunder sal word. (Kyk maar na Eskom of die SAUK as finansiële voorbeelde van wat met die “getransformeerde” NGK gaan gebeur.) Binne die Trojaanse perd is daar 12 soldate, ‘n dosyn fanatiese “gay”-dwepers wat reeds die NGK hof toe gesleep het en gesorg het dat die sekulêre hof met sy regters wat deur Zuma of Ramaphosa aangestel word, die uitspraak lewer dat waar geloof en die grondwet bots, die grondwet sal geld. Daardie grondwet waaraan u en ek geen aandeel gehad het nie; dis bloot deur Roelf Meyer en Cyril Ramaphosa aan ons opgedis as ‘n fait accompli, waaronder die hele stuk diskriminasie teen Afrikaans en die Afrikaner wat onherroepelik daarin vervat is.

As wapen in die hierdie stryd teen die blanke Afrikaanse man, geld die groot progressiewe slagspreuk: “Julle sluit uit!” Die feit dat die NG Kerk nie — soos in soveel ander kulturele instellings reeds gebeur — by voorkeur gays en feministe as predikante aanstel nie, gee aanstoot aan die progressiewes, die Progs om hulle maar so te noem.

Ek sien die laaste oorblywende Prog, Helen Zille, het ook haar naam gevoeg by ‘n lys van “openbare persoonlikhede” wat insgeslyks die NG Kerk maan om finaal die progressiewe ideologie te omhels- en daarmee tesaam huwelike tussen gays, die doop van kinders wat kunsmatig verwek is en deur gays grootgemaak word, asook “transgeslag” mense en alles wat daarmee saamhang. In hul geskriffie in Rapport verwys Jones en Gaum na “gay lidmate (of meer korrek: LGBTQIA+-lidmate)”, dus gaan dit om die hele swetterjoel “geslagte” en Frankensteinagtige praktyke wat die progressiewe ideologie en die moderne tegnologie aan ons kan opdis.

Terloops doen ‘n kort video vandeesweek die rondte van sosiale media vanuit Frankryk, waar ‘n ewe verligte Franse vroueparlementslid verduidelik dat die nuwe wetsontwerp rondom mediese bevrugting en alles wat daarmee saamhang “geen beletsel plaas op heteroseksuele paartjies wat kinders vleeslik sou wou verwek nie”.

“Geen beletsel nie.” Met ander woorde, die vereniging van man en vrou in die huwelik, wat sekerlik ‘n hoeksteen van die Kerk is, anders waarom sou almal nie maar in die landdroskantoor trou nie? word nou toenemend gesien as iets “wat toegelaat word”, maar nie noodwendig binne die progressiewe ideologie (en teologie!) as wenslik geag word word nie.

Feministe (en elke vroulike universiteitsteoloog is seker vandag ‘n feminis en interpreteer die Bybel vanuit haar anti-man- en veral anti-blankeman-perspektief) praat van “heteronormatiwiteit”. Hiermee word die gedagte uitgedruk dat die tyd van die heteroseksuele mens gekom en gegaan het en ons dus reeds in ‘n soort postmenslike, alfabetgeslagtelike toestand verkeer. Hoe lank alvorens die huwelik tussen hetereksuele man en vrou, wat reeds deur progressiewes as “ongewens” gesien word, inderdaad belet of verbied word? Immers gaan ons Aldous Huxley se “dapper nuwe wêreld” tegemoet waarin die totalitêre staat hom met ons intiemste handelinge en identiteite bemoei, gestu deur die histeriese “Rooiwagte” van die geslagsrevolusie.

Daar is dus baie meer op die spel as bloot of ‘n homoseksueel in die kerk mag trou, of in die amp bevestig mag word, aldan nie. Hierdie stap deur die progressiewes om die NG Kerk met hul blikoopmaker oop te sny, is bloot die eerste van vele daaropvolgende stappe. As heteroseksualiteit “uitsluit”, weet ons mos danksy die Idi Amin-agtige Panyaza Lesufi van die Gautengse onderwysdepartement dat Afrikaans dit ook doen. Dus sal die taal insgelyks moet waai.

Indien enigiemand dink dat ek nou te ver gaan, hoef hy of sy maar net te let op die onheilspellende ondertone van die Trojaanse perd-insittendes, of NG-belhamels, soos André Bartlett byvoorbeeld, wat elders op Netwerk24 sê:

“Die NG Kerk sal nog baie meer as tans homself as deel van die groter kerklike beweging moet sien en baie meer ekumenies moet saamwerk. Nie net op die vlak van kerklike verband nie, maar ook op plaaslike vlak sal gemeentes hande moet vat met ander Christelike gemeenskappe.”

En van daar af is dit maar ‘n kortpad daarna om jou plaaslike Nigeriese pastoor penningmeester van jou gemeente te maak en die wagwoord vir die bankrekening aan hom toe te vertrou. Ons leef mos in ‘n uiters eerlike en wetsgehoorsame land wat deur die progressiewes met hul marxistiese gelykheidsideologie vir ons geskep is.

Reeds tweehonderd jaar lank word Afrikaners aktief vervolg en selfs geterroriseer deur sekere Engelstalige kerke in dié land. Gaan lees maar die ou en meer onlangse geskiedenis. Die Soweto-onluste is ten minste gedeeltelik deur die Anglikaanse priesters opgestook — uit haat vir Afrikaans. Moet ons nou met diegene “hande vat” sodat ons ondergang soveel sneller kan geskied?

Maar waarom ophou as dit by “ander Christelike gemeenskappe” kom? Radio Sonder Mense alias RSG saai reeds getrou soggens Moslempreke uit, hoewel die gebruik van Afrikaans by Kaapse Moslems blykbaar tot op nul gedaal het, ten minste sover dit hul universele, internasionalistiese godsdiensbeoefening betref. Eerder as wat daardie uitsendings op Afrikaanse Moslems gemik is, wat in die praktyk nie bestaan nie, vermoed ek dit gaan juis daaroor om Afrikaners sag te maak vir verdere “ekumeniese samewerking”, nie net oor taalgrense nie, maar ook oor geloofsgrense heen.

Die godsdiensvryheid waarvoor ons voorouers gestry, gely en dikwels gesterf het, loop gevaar om in die sand te loop. Aanstons gaan ‘n klein bende “ekumeniese teoloë” bepaal wat ons mag glo, wie ons mag aanbid, in watter taal, en met wie ons mag trou.

Al weet ons nog nie presies hoe hulle “dapper nuwe wêreld” gaan lyk nie, weet ons reeds hoe die geteikende mens of “identiteit” daar uitsien: die blanke, heteroseksuele man.

Het dit nie dalk tyd geword dat ons almal rondom die ware slagoffer groepeer, hy wat reeds in plaasmoorde en huisaanvalle sneuwel en teen wie daar in die werkplek, op universiteit en binnekort selfs in die Kerk gediskrimineer word nie?

Dan Roodt: Afriforum en Ernst Roets se intellektuele mislukking

Onlangs het Ernst Roets die wêreld probeer verseker dat Afriforum “wit nasionalisme verwerp”. Wat hy daarmee bedoel, is oop vir interpretasie, maar hy het dit goedgevind om my as “wit nasionaliste” in sy uitspraak te tipeer.

Voorbeelde hiervan sluit in AfriForum se veroordeling van wit nasionalistiese groepe en rassistiese kommentaar deur wit nasionaliste. Ander voorbeelde sluit in AfriForum se regstryd met die Suid-Afrikaanse regering om ’n skool vir die Zulu-gemeenskap van Nkandla te bou, die bystand wat aan die Wallmansthal Communal Property Association en die Ndebele Vaaltyn-stam gelewer is, en talle ander.

Ek is die vader van ‘n nie-identiese tweeling, maar is nie self ‘n Siamese tweeling nie, sodat ‘n mens na my in die meervoud kan verwys nie. Tensy Roets wou aantoon dat hy hom nou so ver op die spektrum van politiek korrekte spraak  waag, dat hy verwys na “hy” en “sy” as bloot “hulle” soos sommige LGBTI-aktiviste doen. Volgens Wikipedia: “In die vroeë 21ste eeu is die gebruik van enkelvoudige hulle vir bekende individue, bevorder vir diegene wat nie as manlik of vroulik identifiseer nie.”

Ek het nuus vir Ernst Roets. Ek identifiseer beslis as manlik, selfs “giftig manlik”. Ek dra nie grimering of rokke nie, en daarom hoef hy nie na my te verwys in die meervoud of “enkelvoudige hulle” nie, na gelang van die geval.

Sy skakel na ‘n News24-artikel bevat egter ‘n vorige onregverdige aanval op my toe sy kollega Kallie Kriel saam met die Amerikaanse Daily Show, wat ‘n onderhoud met my bedrieglik geredigeer het om presies die teenoorgestelde van wat ek eintlik gesê het op die klankbaan te plaas, my ‘n “rassis” genoem het.

Hulle sê dat misdadigers saamstaan, maar nie Afrikaners wat “rassiste” genoem word nie. Ek dink beide Kallie Kriel en Afriforum is al meer kere as rassiste verguis as ek, maar hulle skaar hulle instinktief by die vyand eerder as by hul mede-Afrikaners. Of blankes.

Dit laat my dink aan ‘n fassinerende gesprek wat ek nie lank voor sy dood met PW Botha gehad het nie. Om met hom te praat was amper soos om die geskiedenis op daardie ou gemeenskaplike plaastelefoonlyne te skakel, met stemme uit die verlede. PW Botha het baie bekende twintigste-eeuse figure geken of ontmoet, waaronder natuurlik Margaret Thatcher, asook die eerste president van Israel, Chaim Weizmann, wat hom ‘n swaard gegee het. Maar as ‘n jong man in die NP het PW ook as assistent vir Dr. DF Malan gedien.

Blykbaar het PW Malan ondervra oor die verdeeldheid van 1933 tussen die Hertzog- en Malan-faksies. Malan het ‘n rukkie stilgebly, terwyl PW dieselfde afwagting in my geskep het, selfs op sy gevorderde ouderdom, met sy ferm, goed geartikuleerde stem. Toe hy die woord uiter, was dit amper asof ek DF Malan dit self kon hoor sê: “Afrikanerverraad.” Daardie een, verskriklike woord, het dit alles uitgedruk, ‘n eeu van verraad wat strek vanaf die Anglo-Boereoorlog tot die oomblik toe Tertius Delport by FW de Klerk een oggend vroeg in die Uniegebou gesmeek het om nie voor die vrystelling van die sogenaamde “Record of Understanding” aan die ANC oor te gee nie.

Roets se veroordeling van “wit nasionalisme” deur na my te verwys, het geen ander logika as dié van ‘n vreemde, atavistiese verval in Afrikanerverraad nie. In plaas daarvan om enige van my uiteenlopende geskrifte, waarvan daar ongeveer ‘n miljoen woorde op die internet versprei is, aan te haal, verkies hy om ‘n skakel na Adriaan Basson se stereotipies liberale News24 te plaas, ‘n publikasie waarin daar gereelde tirades teen blankes en Afrikaners voorkom. In sy ywer om hom van “wit nasionalisme” te distansieer, sou Roets saamsweer met ekstreem-linkse malletjies, miskien selfs Julius Malema of Andile Mngxitama, met wie dit lyk asof Afriforum in die howe korswel vir ligte vermaak, maar nie hul swart nasionalisme kritiseer nie.

Soos Roets dit stel, kan “swart nasionalisme ewe problematies wees, maar dit is nie die punt van hierdie artikel nie”. Nee, swart nasionalisme, wat dreig om Suid-Afrika in die soort afwaartse spiraal te werp wat aan Zimbabwe of Oeganda onder Idi Amin herinner, mag geduld word. Die werklike gevaar waarteen Roets uitvoer, is “wit nasionalisme”. Hy definieer dit so:

“Wit nasionalisme is op baie verskillende maniere beskryf, maar in wese kom dit neer op die bevordering van die belange van wit mense, omdat hulle wit is.”

Dan verduidelik hy dat Afriforum ‘n ‘kommunitaristiese benadering’ het, en dat ‘mense vrylik met sekere gemeenskappe assosieer’ wat ‘natuurlik op kulturele, taal- of godsdienstige vlak georganiseer is’. Afriforum fokus ook nie op die regte van die ‘blanke gemeenskap’ nie en sal beswaar maak teen so ‘n beskrywing … ”

Dus sal blankes wat uitgesonder word vir regstellende aksie of rassekwotas in sport of selfs volksmoordretoriek soos dié wat deur Malema of Mngxitama aangevoer word, nie meer deur Afriforum verdedig word nie, synde gekant teen “wit nasionalisme”. Ons weet dat Suid-Afrikaanse blankes nie gewild is nie, nóg by die ANC en nóg by die hoofstroommedia waarmee Afriforum so gesellig verkeer, veral News24, dus wat Ernst Roets regtig aan ons fluister, is:

“Witman, jy is op jou eie.”

Maar verseker Ernst Roets ons:

    “(Dit is) nie onakkuraat nie” om “Afriforum as ‘n konserwatiewe organisasie te beskryf … terwyl ons ons disassosieer van die stigma wat vandag met konserwatisme gepaard gaan, as ‘n ideologie wat probeer terugkeer na die verlede, of wat verander teenstaan slegs omdat dit nie in staat is om verandering te hanteer nie, of wat poog om erfenis te bewaar ten koste van vooruitgang ”.

Roets se verdediging van “konserwatisme” klink net so huiwerig soos Afriforum se beswaar teen die algehele verbod op die 1928-vlag, wat dit nooit self sou vertoon nie en mense sou “ontmoedig” om te vertoon, maar as ‘n uitdrukking van “vryspraak” sou verdedig. Ek dink dus in ooreenstemming met Roets se Kanadese-styl-, multikulturele “kommunitarisme” waardeur “mense vrylik met bepaalde gemeenskappe assosieer”, waaronder ‘n paar sterwende Afrikaners en KhoiSan, maar ook die gemeenskappe van Rastafariërs, gays en swingers, sou Afriforum altyd daar wees vir hulle, mits hulle ‘n debietorder onderteken het.

Homoseksuele wit nasionaliste bestaan ​​en moontlik is daar ook konserwatiewe Christelike groepswoepsers, wie weet? Afriforum sou eersgenoemde verwerp, maar laasgenoemde omhels, of ten minste sou dit nie-nasionalistiese wit gays verdedig. Nasionalisme blyk die doring in die vlees hier te wees.

Aangesien dit nie self die oranje-blanje-blou swaai nie, sou dit goed by Afriforum pas om die voorbeeld wat ek in 2018 by die Kanadese ambassade in Warskou gesien het, te volg en die gayvlag te hys! Niemand sal immers aanstoot neem en die organisasie daarvan verdink dat hy “probeer om erfenis te bewaar ten koste van vooruitgang nie”.

Neem dit van my af, Ernst, as Afriforum die gayvlag bo sy hoofkwartier moes hys, sou dit as ‘n progressiewe daad gesien word, en ek is seker dat Eusebius McKaiser jou ten minste ‘n uur se entoesiastiese lugtyd op Radio 702 sou gee.

Homoseksuele trots is kosjer, maar nie blanke trots nie. Noem dit die Zeitgeist of die heersende ideologie, maar ons is almal pynlik bewus van die gewig waarmee dit op ons rus.

Afgesien van sy gemaklike verraad teenoor die vele toegewyde en patriotiese Afrikaners soos ek, sien ek ander probleme met Afriforum se gebrek aan oortuiging in die aangesig van die linkse rioolpyp (“stigmatisering en stereotipering”) wat gemik word op almal wat waag om op te staan ​​vir die regte van die wit minderheid in Suid-Afrika. Soos baie mense al gesê het: ‘n Mens kies nie jou ras nie, ondanks wat die “witheidsteoretici” sê. Om wit te wees, is nie iets waarvan u genees kan word nie.

Guillaume Faye, wat vroeg vanjaar oorlede is, is verbind met die sogenaamde ‘nuwe regs’ en identitarisme. Hy het dikwels benadruk dat ‘n mens nie jou identiteit kies nie, maar ten minste gedeeltelik deur jou vyande gedefinieer word. Al sou alle blankes in Suid-Afrika “witheid” moes afsweer (ek moet om verskoning vra dat ek hierdie weersinwekkende term weer gebruik het, maar dit lyk gepas), sou die DA, die ANC en al die swart nasionalistiese partye ons nog steeds as ‘blankes’ beskou het. Ons word gekritiseer en aangeval, soms as Afrikaners, maar meer gereeld as “die blankes”.

Weereens, is dit nie iets wat ons self kies nie. Die oomblik dat ons beswaar maak daarteen dat ons as blankes beledig, aangeval en met wette gekortwiek word, word ons gestigmatiseer as “rassiste”, “fasciste”, “wit nasionaliste”, “heteronormatiewe giftige mans” en elke ander geur in die linkse kookboek.

Dit is duidelik dat Afriforum nie so ‘n semantiese aanslag kan weerstaan nie en verkies om in die multikulturele jakkalsgat af te sluip, tesame met Justin Trudeau, wat óf Islamitiese klere dra óf sy kostuum vir Gay Pride, afhangend van die dag van die week.

Dit lyk asof Afriforum ‘n bietjie moed het om die heersende bestel aan te durf. Maar nie genoeg nie, is ek bevrees. In vele van sy gevegte, en nie net met betrekking tot die vlag nie, lyk die organisasie louwarm, sonder passie. Is dit wat ons nodig het in hierdie tyd van verval en daaglikse terreur?

Die ou Nasionale Party het nie soseer die ANC beveg as daardie Afrikanerpartye en -groepe regs van hom soos die KP, HNP en AWB, Afrikanervolksfront, Vryheidsfront, ensovoorts nie.  Nadat hy die konserwatiewe of regse beweging in Suid-Afrika verdeel het, is dit enige wonder dat die NP uiteindelik aan die Marxistiese ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party oorgegee het? Afriforum sal ooreenkomste met Malema aangaan, soos wat dit rondom die “Kill a Boer” -lied gedoen het, maar dit sal nie in die openbaar gesien word, laat staan ​​nog ‘n ooreenkoms met Afrikanerorganisasies aangaan, wat dit as “nasionalisties” beskou nie.

Dit wil lyk asof Afriforum ‘n blaadjie uit die Amerikaanse “kloekserwatiewe handboek oorgeneem het: om jou meer respektabel te maak vir liberale, die linkses en natuurlik die hoofstroommedia, moet u ander konserwatiewes aanval en hulle as “regses” en “nasionaliste” stigmatiseer. Die ANC of die EFF hoef nie teen Afrikanerorganisasies te veg nie; Afriforum sal dit vir hulle doen in sy strewe om die kloekserwatiewe kampioen in Suid-Afrika te word. Binnekort sal Ernst Roets selfs Helen Zille van die voormalige Progressiewe Party en Rand Daily Mail, “regse” en “rassisties” noem.

Onlangs het Helen Zille aan Max du Preez gesê tydens hul tweegeveg wat op video opgeneem is: “Max, almal op Twitter noem almal ‘rassiste’.” Maar ek veronderstel dat Afriforum wil sorg dat dit lid is van die skare wat ander “rassiste” noem, in plaas van aan die ontvangkant van die belediging, waar hulle hulself tans bevind.

Die ding wat my egter die meeste pla van Afriforum is hul gebrek aan intellektuele dissipline. Dit laat my dink aan die Nasionale Party in sy doodsnikke, toe dit alles vir almal was. Die NP is uiteindelik deur sy aartsvyand, die ANC, onder Kortbroek van Schalkwyk ingesluk. Die organisasie verraai in sy vele kompromieë en op-eiers-loop rondom vals leksikale lokvalle (soos “wit nasionalisme”), ‘n vrees om deur politiek korrektes “uitgevang” te word, eerder as duidelike strategiese denke of ‘n stel oortuigings.

Teenoor ekstremisme – selfs die regerende party is ekstremisties wanneer dit by vele aspekte van sy beleid kom – bied Afriforum vir ons ‘n paar halfhartige clichés oor “gemeenskapsregte” en “vryheid van spraak” aan. Ek is amper in die versoeking om te sê dat Afriforum, gekonfronteer met blanke volksmoord (wat baie oorsese waarnemers in Suid-Afrika raaksien, gegewe die geweld en die arsenaal van wette en beleid wat teen ons blankes ingestel is) ‘n pleister of aspirien aanbied.

Afriforum is te bang of te vlak van intellek om tot by die kern van die probleem deur te dink, wat weliswaar ingewikkeld is en nie maklik is om te omskryf of oplossings voor te vind nie. In baie opsigte is Suid-Afrika die eerste kwasi-Westerse samelewing wat in duie stort, onder die gewig van sy eie onhanteerbare verskeidenheid, hetsy etnies, ideologies, kultureel of taalkundig.

My dikwels herhaalde slagspreuk is dat die Nasionale Party nie misluk het weens ‘n gebrek aan hulpbronne of fondse nie. Dit het ‘n funksionerende staat, media, ambassades in die mees gesogte buurte van Westerse hoofstede gehad, ‘n magtige weermag, toegewyde polisie en universiteite vol lojale akademici. Uiteindelik was die mislukking daarvan intellektueel, omdat dit nie bereid was om sy vyande in die ideëstryd te konfronteer nie. Lank voordat dit ‘n ANC-oorname aanvaar het, het dit intellektueel gekapituleer.

Afriforum is miskien ‘n goed gefinansierde NRO wat elke maand honderde duisende Afrikaners belas met debietorders, maar dit het niks in vergelyking met die hulpbronne van die voormalige Nasionale Party-regering nie. Die huidige staat kan dit elke dag in die howe beveg deur belastingbetalersfondse te gebruik.

Ons enigste hoop is dat daar ‘n groep of organisasie kan ontstaan ​​wat vreesloos die morele en ideologiese bankrotskap van die ANC-terroristebewind en die noodlottige greep daarvan op die land sou ontbloot, maak nie saak hoeveel die waansinnige linkses in die media en in die ANC self hul gewone beledigings sou slinger nie: “rassis”, “fascis”, “wit nasionalis”, “wit heerssugtige”, “giftige manlike”, ens. Dit moet nie net die heersende ideologie konfronteer en afbreek nie, maar ook ‘n alternatiewe visie vir die land, ‘n uitweg uit die huidige impasse aanbied.

Helaas, Afriforum is nie daardie organisasie nie. Dit en sy “hoof van beleid en aksie”, Ernst Roets, is te frileux, soos die Franse sê. Wat mens kan vertaal as: “versigtig”.

Hierdie artikel is ook in Engels beskikbaar op praag.org.

Dan Roodt: Tyd vir ‘n oranje-blanje-blou lente

Ná 25 jaar van Azaniese verdrukking deur die zombie-kommuniste van die ANC/SAKP, is Afrikaners besig om openlik in opstand te kom teen die korrupte regiem. Al is dit bloot op sosiale media en al is dit maar effentjies, is dit onmiskenbaar dáár. Ons mense is kwáád, onvergenoeg, gekrenk, en nie langer bereid om monddood gemaak te word deur die horde meelopers en betaalde agente nie. Die “Praagse Lente” waarvoor ek my al 20 jaar lank beywer, is in die lug, hier op 1 September 2019.

Gepraat van 1 September, ek herinner my toe ek op laerskool was — die Laerskool Christiaan Beyers op Springs — het ons op Lentedag almal wit klere gedra en in die skoolsaal bymekaar gekom waar ons volksliedjies gesing het. Ons het elkeen so ‘n klein FAK-boekie gehad wat ek dink destyds vyf sent gekos het (want toe was ‘n rand mos meer as ‘n VS-dollar werd en sommer baie meer as ‘n Duitse mark of Nederlandse gulde). Maar die belangrikste liedjies het ons almal uit die hoof geken en dan het die skoolsaal gedreun van die kinderstemme wat sing:

Al die veld is vrolik; al die voëltjies sing;
al die kriekies kriek daarbuit’; elke sprinkaan spring.
Al die koggelmannetjies kom om fees te vier;
hier galop ‘n goggatjie, daarso dans ‘n mier.

[KOOR]
Nou gaan die kinders draai, nou gaan hul speel!
Kom Sus, gee handjie! Almal moet draai!
Boet gee ook handjie! Nou gaan ons swaai–
dis tog so prettig! Wie dans met my?
Al in die rondte, vrolik en bly!
Kom Sus, gee handjie! Almal moet draai!
Boet gee ook handjie! Nou gaan ons swaai–
dis tog so prettig! Wie dans met my?
Al in die rondte, vrolik en bly!

Selfs die vissies spartel teen die kafferskuil;
in die groot ou eikeboom droom ‘n oupa-uil.
Oral in Karooland is ‘n ruik versprei:
boegoeblom en appelkoos–kan jy beter kry?

Die woorde is deur C. Louis Leipoldt en die musiek deur J. Weber, verwerk deur Pieter de Villiers.

Toe ek onlangs aan die buitewyke van Stockholm die Midsommar-fees meemaak, waar Swede insgelyks in volksdrag hul volksliedere sing en volkspele hou terwyl hul blou vlag met die wit kruis oral wapper, het ek sommer tuis gevoel.

Afrikaner, Eurokaner. Maar geen Azaniër! Op universiteit (Wits) het ek my eerste voorsmakie van ANC-verdrukking gehad, want ons is in die staatsleerklas en elders met marxisme gebreinspoel. Wat destyds ‘n minderheidskultuur was, dié van linkse Engelssprekendes wat met Boerehaat en anti-Suid-Afrikaanse ressentiment vervul was, het nou die hoofstroom, die hegemonie, geword.

Ons herbeleef die ou Sowjetunie, dié keer met selfone en Twitter. As jy dus, soos Ernst Roets, die Suid-Afrikaanse vlag van 1928 “vir akademiese doeleindes” twiet, dan word jy strafregtelik aangekla. Dis te absurd vir woorde.

Ongelukkig het dit al voorheen plaasgevind.

Die hele Oos-Europa, China en groot dele van Asië, asook Latyns-Amerika, het in die twintigste eeu onder kommunisme deurgeloop. Vandaar dan die vele opstande teen die ou Sowjetunie en hul streng politieke korrektheid.

Waaronder die wonderlike Praagse Lente in die teenswoordige Tsjeggië! Nadat die Tsjegge onder Alexander Dubček groter meningsvryheid en ‘n toeskietliker ekonomiese stelsel gesmaak het, anders as onder die rigiede kommunistiese regering sedert die tweede wêreldoorlog, het die Sowjetunie tydens die nag van 20 Augustus 1968 sy tenks na Praag gestuur om die vryheidstrewe van die Tsjegge militêr te onderdruk. Maar die destydse Sowjet-leier, Bresjnef, het eers vooraf seker gemaak dat hy geen militêre reaksie van die Westerse lande hoef te vrees as hy die toentertydse Tsjeggo-Slowakye binneval nie.

Die rede waarom ek in 2000 die naam PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksiegroep) gekies het, was omdat die ANC en SAKP juis in 1968 sy volle steun aan die Sowjetunie uitgespreek het om die “teenrevolusionêre en reaksionêre neigings” in Praag met geweld te onderdruk. Vandag word die geskiedenis herhaal, want ‘n jakkals verander van haar, maar nie van kleur nie. Die ANC-SAKP is vandag nog net so vasbeslote om volslae kommunisme, ‘n eenpartystaat en veral eenpartydenke af te dwing, dat hy toenemend Afrikaanse onderwys, Afrikaanse name, asook die oranje-blanje-blou verbied.

Op 1 Maart 2006 het president Wladimir Poetin van Rusland tydens ‘n besoek aan Praag sy verskoning aan die Tsjeggiese volk vir die inval tydens Augustus 1968 aangebied. Hy het gesê dat hy “morele verantwoordelikheid” daarvoor aanvaar en dit “veroordeel”.

Natuurlik het die kommuniste van die ANC en SA Kommunisteparty nog nooit vir die Tsjegge verskoning aangebied vir hul steun aan die inval destyds nie. Nóg minder het hulle al verskoning aangebied vir hul gruwelike terreurdade teen Suid-Afrika en die Afrikaner!

Dat die ANC-SAKP Suid-Afrika vanuit die Noorde moes inval onder die dekmantel van “onderhandelings”, sonder dat die De Klerk-bewind van destyds enige weerstand gebied het, is ‘n sonderlinge frats van die geskiedenis.

In 1989, met die ineenstorting van die Berlynse muur, het die Tsjegge daarin geslaag om die kommunistiese juk van hul af te werp. Belangriker egter vir ons situasie, is die voorbeeld van die Oosseestate, Letland, Litaue en Estland wat ná 1989 steeds onder Russiese oorheersing verkeer het.

Net soos in Suid-Afrika tans, het die kommunistiese regerings in daardie lande die nasionale simbole, vlae en liedere van dié drie klein volkere verbied. Soos wat verset teen die verdrukking toegeneem het, het mense al hoe meer openlik sulke liedere begin sing en vlae begin swaai.

Hierdie vreedsame “simboliese opstand” het tydens die “Sangrevolusie” sy hoogtepunt bereik. Dié term is deur die Estiese skrywer, Heinz Valk, gemunt in ‘n artikel wat ‘n week ná die massasangbetogings van 10-11 Junie 1988 by die Tallinn-sangfeesterrein gepubliseer is.

Die hele Sangrevolusie het ongeveer vier jaar geduur, van 1987 tot 1991. Op sy hoogtepunt het ongeveer 2 miljoen mense deelgeneem aan ‘n menseketting wat van die Estiese hoofstad, Tallin, in die Noorde tot by die Litause hoofstad, Vilnius, in die Suide gestrek het. Dit is die “Baltiese weg” genoem en het op 23 Augustus 1989, die vyfitigste verjaardag van die Molotow-Von-Ribbentrop-ooreenkoms plaasgevind. Mense het mekaar se hande vasgehou en verbode volksliedere gesing…

By tye het die ou Sowjetunie gepoog om deur geweld, asook tenks, die Sangrevolusie te stuit, maar dit was tevergeefs. Uiteindelik het al drie die Oosseestate rondom 22 Augustus 1991 onafhanklikheid verkry en was hulle voortaan vry om hul eie vlae te hys, hul eie liedere te sing en eie tale te praat.

Die eerste land wat die onafhanklikheid van Estland op 22 Augustus 1991 erken het, was die Republiek van Ysland wat maar oor ‘n bevolking van 300 000 mense beskik.

Die les van die Oosseestate vir Afrikaners is: vlae en sang kan staatsmag troef, solank mense verenig en patrioties genoeg is.

Sangrevolusie in Estland, 1988. As mense verenig en patrioties is, kan selfs klein volkere vryheid verwerf.

Soos ek al vele kere geargumenteer het, ook in my Engelstalige boek van 2005, The Scourge of the ANC, verteenwoordig die ANC-SAKP ‘n zombie-kommunistiese bewind wat bloot deur die toedoen van FW de Klerk aan bewind gekom het. Die gang van die geskiedenis, veral in die vroeë negentigerjare, was geheel en al téén kommunistiese partye en bewegings wat byna universeel verwerp is. Die sogenaamde “nuwe Suid-Afrika” (of “ruwe Suid-Afrika” soos dit ook soms in Afrikaans bekendstaan) verteenwoordig dus ‘n anomalie, ‘n frats van die geskiedenis.

Die ANC-terroristebewind word egter in ‘n mate deur die oeroue Britse kolonialisme gesteun, wat insgelyks ‘n volksmoord teen Afrikaners en die uitwissing van hul taal, kultuur en tradisies as ‘n vanselfsprekende onderdeel van die “hereniging van ‘n (Engelstalige) Suid-Afrika” sien.

Die soort leedvermaak wat daar in Engelse geledere, veral onder linkse hoernaliste in Johannesburg losgebars het met die hofuitspraak teen die oranje-blanje-blou, was ongekend in haat en intensiteit. Daaroor het ek ‘n video-opname gemaak.

Blykbaar werk die tenks van die ou Weermag wat deur FW de Klerk aan die kommunistiese terroristeleiers oorhandig is nie meer so goed nie. Anders sou hulle nou al rondom Afrikaanse skole en kerke geparkeer gewees het en sou kommunisme en Boerehaat met geweld afgedwing gewees het, met ‘n volslae verbod op Afrikaans.

Weens sy stukkende tenks en wydverspreide korrupsie, is die ANC-bewind slegs in staat tot dekrete of Afrikaansvyandige uitsprake deur sy gedienstige, “getransformeerde” howe.

Sowel die Suid-Afrikaanse Menseregtekommissie, daardie Orwelliaanse liggaam wat ander se menseregte skend, as die Nelson Mandelastigting het oor die afgelope tien dae keer op keer geëis dat mense “die hofuitspraak moet gehoorsaam” en geen oranje-blanje-blou vlae meer sal vertoon nie.

Toe die terroris ons staat wou verower om agterna na hartelus te kom plunder, het hy hom aan geen wet gesteur nie. Bomme is op straat of in winkelsentra afgesit, ongewapende mense is selfs in kerke tydens eredienste met outomatiese wapens afgemaai, soos wat APLA by die St. Jameskerk in Kaapstad gedoen het. Maar ons moet die taalreëls, kleurreëls, giere en eensydige hofuitsprake van die ANC-terroriste tot op die letter eerbiedig, gehoorsame Afrikaners wat ons is.

Is dit nie tyd dat ons, soos die Tsjegge in 1968 en die Baltiese lande in die laat 1980’s ongehoorsaam raak nie?

Ek voel my lankal nie meer gehoorsaam aan die ANC-bewind met sy quijotiese magsvertoon, korrupsie en verheerliking van terreur nie. Oral waar ek kan, praat en skryf ek Afrikaans – téén sy wense in.

Op hierdie mooi Lentedag in 2019, wel die opstand in my op as ek dink dat ‘n paar burokrate wat nie eens Suid-Afrikaners is nie, maar migrante uit een of ander verre tuisland of selfs ‘n ander Afrikastaat, mý taal, mý vlag en mý volkslied kan verbied.

Steve Hofmeyr stel reeds ‘n baie goeie voorbeeld. Ons vyande het ‘n renons in hom, maar elke Afrikaner is gaande oor Steve.

Laat ons die oranje-blanje-blou swaai en verf net waar ons wil in ons eie land waarvoor ons voorouers soveel bloed gestort het, veral ons vroue en kinders.

Laat ons Die Stem sing, daardie mooi patriotiese gedig van C.J. Langenhoven wat voortreflik deur M.L. de Villiers getoonset is. Laat die vervloekte terroriste ons arresteer omdat ons durf sing!

Laat ons veg vir ons taal teen die hatige Engelssprekendes en Bantoes wat dit wil onderdruk en uitwis, aan ons skole en universiteite, in die howe, in die werkplek en orals.

Miljoene Europeërs en Amerikaners steun ons in ons opstand, want hulle het óf teen kommunisme geveg óf het self daaronder gely. Soos wat ons rebellie vorder, sal dit twiet vir twiet, plasing vir plasing, aan hulle oorgedra word. Soos in 1899 toe ons man-alleen die Britse Ryk aangedurf het, iets waarvoor geen Europese grootmoondheid kans gesien het nie, sal ons weer helde in die oë van die wêreld wees, want ons staan op teen verdrukking in die naam van ons nasionale tradisie.

“Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes,” het ons groot digter N.P. van Wyk Louw gesê.

Laat die Praagse lente begin.

Die ongelooflike ligtheid van Bantoemag gaan ons dalk net verbaas, om saam met Milan Kundera te praat.

Ondersteun die stryd en sluit aan by PRAAG!

Dan Roodt: Behoefte aan die woord ‘Bantoe’

Oor die afgelope paar maande het ek begin om die tradisionele woord “Bantoe” op Twitter en ander sosiale media te gebruik, min of meer as sinoniem vir terme soos “swart mens”,”swart man”, “swartman”, “swart inwoner van Suid(er)-Afrika” of “Bantoetaalspreker”. Nie dat ek dit verwag het nie, maar niemand het nog hierteen beswaar gemaak nie.

Immers word daar in Engels gedurig nog na die voormalige tuislande of TBVC-state as “Bantustans” verwys, en dit word selfs as polities korrek gesien.

Waarom voel ek so ‘n behoefte, om die woord “Bantoe” te gebruik? Ten eerste bestaan die wêreld nie net vir my uit swart en wit nie. Om dus almal as hetsy “swart”, hetsy “blank” te kategoriseer, lyk vir my nie net simplisties nie, maar boonop verkeerd. In Suid-Afrika word besonder donker mense uit lande noord van die Limpopo, wat werklik aanspraak daarop sou kon maak dat hulle “swartes” (Eng.: blacks) sou wees, deur plaaslike Bantoes verwerp. Hulle word neerhalend “Kiwi’s” (na aanleiding van die handelsmerk vir (swart) skoenpolitoer) of “makwerekwere” genoem.

Dit is nogal ironies, aangesien swartheid in die huidige polities korrekte tydvak ‘n uiters positiewe aanskyn aangeneem het. Daarenteen word “witheid” as pejoratief en uiters negatief gesien. In die meer marxistiese en feministiese universiteitsdepartemente is daar selfs ‘n vak soos “Witheidstudies” waarin dit verpligtend is om neerhalend na blankes, asook blankes, blanke geskiedenis en kultuur te verwys.

Veral liberale en linkse blankes ly aan “witskuld” waarmee hulle alle wandade wat deur die geskiedenis deur hul rasgenote gepleeg is, op hulself neem en boete daarvoor wil doen. In die hoofstroommedia is dit feitlik ‘n gegewe dat blankes oor ‘n aangebore hoeveelheid skuld of witskuld beskik, na aanleiding van “apartheid, kolonialisme en slawerny”.

Hoewel swartes mekaar in Afrika aan slawehandelaars verkoop het, en Arabiere sowel swart as blanke slawe aangehou het, bestaan daar nie so ‘n begrip soos “swartskuld” nie.

Maar dít is alles bekende terrein waarmee die meeste lesers reeds vertroud is. Terug by “Bantoe”, en waarom ons ‘n sterk behoefte aan dié woord behoort aan te voel.

Volgens Boshoff en Nienaber se Afrikaanse etimologieë, is die word “Bantoe” deur W. H. I. Bleek gevorm uit die voorvoegsel van die meervoud wat in die Bantoetale voorkom “ba-” en die stam “-ntu”, “mens”, dus “mense”, meer bepaald “Bantoemense”.

As ‘n mens na die taalkaart van Afrika kyk, word die Bantoetale meesal in Oos-en Suider-Afrika gepraat (die sogenaamde B-groep van die Niger-Kongo-tale). Hier onder op die kaart word dit in donkergeel aangedui. Sommige “Kiwi’s” is dus ook Bantoes!

Taalkaart deur Mark Dingemanse, Nederlandse Wikipedia

Sommige mense beweer dat die term “Afrikaner” soos ons dit gebruik, uit Duits afkomstig is, en nie vanuit Nederlands nie. In Afrikaans tref ons die onderskeid tussen “Afrikaner” en “Afrikaan”. Enigeen – sowel blank as swart, maar ook Arabier of Magrebyn, soos die Franse na Noord-Afrikane verwys – kan egter as “Afrikaan” deurgaan.

In die VSA word na swartes as “African Americans” verwys, terwyl hulle voorheen bloot as “negroes” bekendgestaan het. Blykbaar word die woord “nigger” ewe seer as pejoratief en rassisties as ons woord “kaffer” beskou. Behalwe as dit deur Amerikaanse swartes self, veral sangers en kletsrymers, gebruik word. Dan word dit meesal as “nigga” gespel en benoem dit ‘n trotse en selfs rebelse rasse-identiteit.

In die geografiese sin is ‘n Amerikaans gebore swarte of neger ewe min ‘n “Afrikaan” as ‘n blanke Noor; nietemin bepaal die sterk rasse-identiteit van Amerikaanse swartes hul identifikasie met Afrika en swartheid. Vandaar dus die term wat hulle vir hulself toeëien, “African American”.

Dekades lank al verkeer Suid-Afrika in ‘n soort woordestryd wat ook ‘n “semantiese oorlog” genoem kan word. Dié term is eintlik Frans van oorsprong, maar “woordestryd” klink so na ‘n hoërskooldebatswedstryd dat dit nie die baie ernstige en fatale oorlog van oor-en-weer beskuldigings waarin ons verkeer, raakvat nie. Toe ek “guerre sémantique” op die internet opkyk, staan die volgende voorbeeld bo-aan:

La déclaration Balfour a ouvert au Proche-Orient une guerre sémantique qui n’en finit plus d’enfler à propos de la Palestine de façon générale, mais aussi des différentes sociétés du Levant. De cette guerre des mots, qui est aussi une guerre des symboles émotionnels, nous sommes encore peu conscients, en Orient comme en Occident.

[Die Balfour-deklarasie het in die Nabye Ooste ‘n semantiese oorlog ontketen wat sonder ophou uitswel rondom Palestina in die algemeen, maar ook die verskillende samelewings van die Levant. Aangaande dié woorde-oorlog, wat ook ‘n oorlog van emosionele simbole is, is ons nog maar min bewus, sowel in die Ooste as die Weste.]

Die A-woord (“apartheid”) en R-woord (“rassisme”) is wapens in dié semantiese oorlog wat elke dag woed; hulle word teen blankes en veral Afrikaners aangewend.  Daarteenoor beskik ons oor ‘n baie uitgedunde stelletjie teenwoorde om hulle mee te beveg.

Die Franse voorbeeld hier bo betrek die Nabye Ooste, oorsprong van die sogenaamde “Abrahamiese godsdienste” – Joodsheid, die Christendom en Islam – wat al drie ten sterkste godslastering verbied. Terwyl Jode en Christene in die verlede ook die doodstraf daarvoor sou uitgedeel het, is die verkleinering of belastering van Allah steeds ‘n baie ernstige aangeleentheid en kan tot ‘n fatwa of Islamitiese regsmening lei wat die doodstraf oor iemand uitspreek. Een so ‘n moderne voorbeeld was dié van Salman Rushdie, die Indies-Engelse skrywer waaroor die Ajatolla Khomeini van Iran ‘n fatwa uitgespreek het en hom op 14 Februarie 1989 ter dood veroordeel het op grond van sy roman The Satanic Verses wat aanstoot aan Moslems sou gee. In Februarie 2006 het die Iranese persagentskap IRNA bevestig dat dié fatwa lewenslank sou geld.

Sommige woorde, soos byvoorbeeld die sogenaamde “K-woord” of “kaffer”, word in Suid-Afrika as só kwetsend of aanstootlik vir Bantoes beskou dat dit iets van dieselfde semantiese krag as godslastering bevat. In so ‘n geval is dit nie God wat verkleineer word nie, maar ‘n mens, oftewel ‘n Bantoemens. Sover ek weet, is niemand nog ooit ‘n groot boete of selfs tronkstraf opgelê omdat hy ‘n blanke beledig het nie. Voorheen was daar iets soos siviele laster waardeur iemand wat in sy eer gekrenk of wie se reputasie geskend is, volgens ou Romeinse beginsels skadevergoeding van ‘n lasteraar kon eis. Joernaliste en gebruikers van sosiale media het lyk my in ons tyd hul beledigings en gevloek op ander tot so ‘n hoogtepunt gevoer dat laster lyk my net in spesiale gevalle bestaan.

In die geval van Vicki Momberg is sy tot drie jaar tronkstraf gevonnis nadat sy ‘n aantal Bantoepolisiemanne die K-woord toegesnou het, ná ‘n motorkaping. Een jaar van haar gevangenisstraf is opgeskort en tans poog sy blykbaar om teen die oorspronklike vonnis te appelleer.

Georges Bataille

In die Franse filosofie bestaan daar ‘n begrip soos “oortreding” oftewel transgression waardeur sosiale norme en sedes uitgedaag word. Volgens die skrywer en filosoof Georges Bataille, bevat alle letterkunde ‘n aspek van “oortreding”. ‘n Afrikaanse skryfster met ‘n liberale reputasie, wie se naam ek liefs hier sal verswyg, het op ‘n keer teenoor my genoem dat dit “baie jammer sou wees indien ons nie meer ‘kaffer’ mag gebruik nie”. Die meeste bekende en beroemde skrywers in Suid-Afrika, hetsy Afrikaans, hetsy Engels, het al die woord “kaffer” op skrif gebruik. ‘n Paar waaraan ek kan dink, is: André P. Brink, Etienne Leroux, Totius, C. M. van den Heever, J.M. Coetzee en Nadine Gordimer. Laasgenoemde was albei Nobelpryswenners.

Soos wat die semantiese oorlog in Suid-Afrika voortwoed tussen Links en Regs, maar ook tussen Blank en Bantoe, is dit voorstelbaar dat alle boeke deur skrywers wat iewers in ‘n teks die K-woord gebruik het, verbied mag word, uit die biblioteke gesmyt of selfs verbrand mag word. So ‘n skrywer mag dan ook, soos Vicki Momberg, tronkstraf ontvang omdat hy of veral sy die Bantoedom beledig het en crimen injuria teen die heersende Bantoe-orde gepleeg het.

Hoewel daar dikwels sulke aansprake deur die ANC gemaak word, is die vorige bewind geensins militêr oorwin nie. Die NP het egter daardie fase van die semantiese oorlog – om beheer oor die staat te verkry – verloor. In die huidige fase gaan dit daaroor om die eiendom van blankes af te vat – sg. “onteiening sonder vergoeding” – en om ons teenwoordigheid in Afrika as ongewens en selfs onwettig voor te stel.

In hierdie stryd speel die term “African” wat op Engels eksklusief deur Bantoes toegeëien word, ‘n vername rol. Deur ons as “nie-Afrikane”, “setlaars”, “koloniste”, en dergelike te tipeer, word die logiese grondslag vir onteiening sonder vergoeding, geweld, uitsetting en selfs volksmoord gelê.

Die woord “Bantoe” is minder gelade en meer neutraal. Dit druk ‘n bepaalde etnokulturele groep uit. Dit tipeer mense nie oppervlakkig op grond van huidskleur nie, maar na gelang van hul taal, kultuur en etnisiteit. Juis daarom verdien dit om oral in die Afrikaanse media, asook sosiale media, gebruik te word.

Die wêreldbeskouing van die Bantoe is simpatiek uitgebeeld deur die Vlaamse geestelike, Vader Placied Tempels. Hy het in 1945 sy beroemde boek gepubliseer, Bantoe-filosofie. Dit word deur Bantoes self, wat tot op daardie stadium geensins hul eie denke in boekvorm neergeskryf het nie, erken as ‘n groot bydrae tot die Bantoe-kultuur en -letterkunde. Boonop is dit volledig aanlyn in verskeie tale beskikbaar, waaronder die oorspronklike Nederlands.

In ‘n Disqus-reaksie by sy vorige rubriek, vermeld Leon Lemmer:

Max du Preez het in sy Vrye Weekblad “beswaar gemaak teen onsensitiwiteit waarmee samestellings met kaffer [in die WAT] gehanteer is … [Hierdie] kritiek was van die belangrikste faktore wat daartoe gelei het dat die Buro van die WAT besluit het om die vroeë dele van die WAT te kuis. Die kuising sou behels dat bepaalde woordeboek-artikels herbewerk word sodat rassistiese items meer sensitief aangebied word. Die gekuiste dele is opgeneem in die elektroniese WAT … ‘n Kongres is in 1994 oor die hantering van beledigende en sensitiewe leksikale items gehou … Daar is ooreengekom op ‘n beleid dat rassistiese items wel opgeneem word, en die etiket rassisties kry, maar dat geen verdere bewerking in die gedrukte WAT sou staan nie. Dit sou wel in die elektroniese formaat kon verskyn en op aanvraag beskikbaar kon wees. In 1995 is weer met die kongresgangers in aanraking gekom en teen daardie tyd het die klimaat in die land in so ‘n mate verander dat die beleid deur konsensus gewysig kon word dat ‘n beperkte bewerking van rassistiese items in die gedrukte weergawe van die WAT aangebied kon word. Van Deel X [1996] af is beledigende en sensitiewe items wel opgeneem, maar met duidelike etikette wat die gebruiker kan waarsku teen die kwetsende aard daarvan *… By rassistiese items verskyn geen voorbeelde nie, omdat die WAT dit as noodsaaklik beskou om geen inligting te verstrek wat die gebruik, aanleer of bestendiging van rassismes bevorder nie. By hierdie woorde word ook geen sinonieme, antonieme of ander verwysings gegee nie. Op aanvraag kan ‘n volledige [!] maar sensitiewe bewerking [!] by die Buro beskikbaar gestel word … Enige item wat as rassisties aangevoel kan [!] word, word van Deel XII [2005] af as (rassisties) geëtiketteer” (JC Steyn, ‘Ons gaan ‘n taal maak’: Afrikaans sedert die Patriot-jare, Centurion: Kraal Uitgewers, 2014, p 469-470).

Dus word die woordeboeke gekuis van “rassismes”. Maar wie besluit wat ‘n “rassisme” sou wees?

Dit hang ook af wie ‘n sogenaamd “rassistiese” woord gebruik. Bantoes kan oor blankes sê wat hulle wil, sonder dat daar hoegenaamd enige regsoptrede sal wees. Daar was ook verskeie onlangse gevalle waar Bantoes mekaar “kaffers” genoem het; sover my wete strek, is geen van hulle aangekla of vervolg nie.

Op die internet het ek afgekom op ‘n woernaal deur ene Dina Ruth waarin sy die woord “kaffir” herhaaldelik gebruik in ‘n plasing genaamd, “a KAFFIR and a KWEREKWERE sit down for tea and a talk”. Omdat sy self ‘n Bantoe is, sal niemand haar weens die gebruik van die woord “kaffer” gaan aankla nie.

Soos in die geval van Amerikaanse swartes wat na hulself as “niggas” verwys, is dit waarskynlik geoorloof.

Feit is dat ons taal as blankes al hoe meer beperk en ingeperk word weens die heersende politieke korrektheid, maar ook die soort Bantoeryk waaronder ons tans leef.

In die alledaagse semantiese oorlog word ons dus toenemend ontwapen.

Maar “Bantoe” is ‘n klein stukkie woordgebied wat ons gerus weer in besit kan neem. Dit is veel meer presies en vol betekenis as enige ander woord in ons Suid-Afrikaanse konteks.

Lees ook elders op PRAAG:
Skoppensboer: Vicki Momberg, martelares vir spraakvryheid