Menings – Bladsy 18 – praag.co.za

DA se Kaapstad is misdaadnes

Kaapstad se beeld as Suid-Afrika se goedbestuurde, misdaad-vrye DA-paradys is ‘n goedkoop, leë verkoopsfoefie, waarskynlik betaal uit die sakke van dwelmbase en pedofiele.

In werklikheid is die stad besmet deur internasionale onderwêreldfigure wat instroom om hul twyfelagtige bedrywighede van daar te bestuur.

Oor die afgelope paar jaar, het ‘n Serwiese voortvlugtige moordenaar Dobrosav Gavric, die Russiese Igor Russol en Marokkaanse Houssain Ait Taleb in die Kaapstad-landdroshof hul verskyning gemaak.

Hulle is almal reeds gebrandmerk deur die polisie as onderwêreldboewe met skakels na georganiseerde misdaad, het die Times berig.

Dwelms met ‘n straatwaarde van R12 miljard is in 2012 binne maande in die provinsie gekonfiskeer en dit verteenwoordig glo slegs die puntjie van die ysberg.

Dan Plato, die Wes-Kaapse LUR vir gemeenskapsveiligheid, het vroeër gesê nuwe name uit die onderwêreld word daagliks toegevoeg tot die lys wat reeds aan hulle bekend is.

Die hoëprofiel-saak waarna Plato vroeër verwys het, is dié van plaaslike sakemanne Mark Lifman en André Naudé, wat albei na bewering “sekuriteit” by Kaapstad se nagklubs verskaf, sonder die nodige permitte.

Nietemin het die DA-lid die onderwêreldfigure ontmoet en blykbaar van hulle die versekering ontvang dat hulle nie by onwettighede betrokke is nie.

Lifman, wat glo ook ‘n voorliefde vir minderjarige seuns het, is reeds daarvoor aangekla, maar is later vrygespreek.

Kaapstad is ook een van die gewildste “pienk” of gay toerismebestemmings ter wêreld. Soos Lin Sampson van die Sunday Times al berig het, is daar insgelyks sekstoerisme waar blanke vroue vanuit Europa, veral Brittanje en Duitsland, na Kaapstad toe stroom om daar deur gekleurde mans “gediens” te word.

Oral waar prostitusie bedryf word en dwelms vrylik beskikbaar is, gedy georganiseerde misdaad gewoonlik ook. Dít alles onder die wakende oog van mev. Zille wat onmoontlik nie op hoogte daarvan kan wees nie.

VSA en VK destabiliseer die hele wêreld

Regeringsgeboue word verwoes, geplunder. Dit gebeur in Kaïro, Kiev, Bangkok, en nou in Gauteng, Suid-Afrika. Die regerings staan magteloos op die kantlyn en toekyk.

In Suid-Afrika waar die polisie wel ingryp om gewelddadige oproermakers te stuit, word hulle van “brutaliteit” beskuldig deur dieselfde opposisie wat in die eerste plek die opstande gereël het.

Wat gaan aan? Leiers wat deur populêre steun aan bewind gebring is, word deur buitelands gesteunde “opposisie”-bewegings afgedreig om die staat wat in die pad staan te oorhandig. Waar is die mooi praatjies van verkiesings, vrede en stabiliteit?

Onder wit kiesers was die ANC nog nooit gewild nie, maar daar is nie meer ‘n opposisieparty in Suid-Afrika wat uitsluitlik wit kiesers verteenwoordig nie. Onder swartes word die ANC as ‘n legitieme regering beskou wat, al word die land ‘n Zimbabwe, nog steeds legitimiteit sal behou.

Zimbabwe se Robert Mugabe word as ‘n held beskou deur swart mense regoor die kontinent, al laat hy toe dat sy land gestroop word van hulpbronne ten koste van sy eie mense.

Die afgelope tyd beleef ‘n hele paar lande ‘n baie soortgelyke werklikheid as Thailand.

Soewereine verkose regerings is wêreldwyd onder beleg van gewapende boewe, bandiete en anti-sosiale elemente, selfs deur blatante terroriste. In lande soos Zimbabwe het dié wat voordeel trek uit die plundery dit reggekry om hul agenda goed te verbloem. In lande soos Sirië is die aanstigters opsigtelik.

Die sogenaamde vlugtelingkampe wat deur NAVO op die Turks-Siriese grens gebou is, is spesiaal vir Siriese terroriste ingerig, wat gehuisves, opgelei en bewapen word om die regering omver te werp.

Wapens en kontant is daar in oorvloed.

Die terreur wat hierdie mense in hierdie histories vreedsame en verdraagsame deel van die wêreld versprei, kan skaars met woorde beskryf word.

Kinders van ‘n grensdorpie vertel van strooptogte, diefstal en geweld, selfs moord, deur die anti-Assad-“rebelle”.

In die Siriese stad Adra, die stad wat voorheen deur al-Kaida en die pro-Westerse “opposisie” geplunder en verwoes is, is mense na bewering ‘n maand gelede vermoor, gestenig, lewendig in vate verbrand en onthoof.

Maar Washington demoniseer Assad se regering en dreig weer met militêre optrede. Die sogenaamde “elite” van die opposisie is deur die Weste afgekoop sodat hulle met hul plundertog kan voortgaan.

Dít alles het in verskillende grade en met wisselende vlakke van geweld, in Thailand, Egipte, Sirië, die Oekraïne, Brasilië en Suid-Afrika gebeur.

Trouens, dit lyk asof Suid-Afrika regmaak vir ‘n tweede siklus van geweld en opstand. Dié keer oor “ekonomiese vryheid” wat die DA as ‘n “gebrek aan dienslewering” beskryf. Die oorvleueling van die twee begrippe behoort vir enige oningeligte reeds duidelik te wees.

‘n Sin vir alles-kom-my-toe word by die kritici van die regering aangewakker.

Die proses, die taktiek, is byna altyd dieselfde: Westerse media wat verkose, gewilde regerings demoniseer, dan “skandale” skep, ‘n nuwe “opposisie”-beweging bou, boewe uitkies en betaal sodat protes en uiteindelik geweld oorneem.

As die regering nasionalisties en regtig patrioties in sy verdediging van die belange van sy eie mense teen internasionale plundery is, is dit soveel te beter, want dan kan die Westerse media gal braak oor die agterlike nasionaliste wat nie “progressief” wil wees nie.

President Morsi en sy Moslem-broederskap, was ‘n bietjie te onentoesiasties oor samewerking met die Weste en die IMF. Hulle het nooit regtig “nee” gesê nie, maar die NWO vereis deesdae totale, onvoorwaardelike gehoorsaamheid, en opregte slawe.

Tensy die regerings in ontwikkelende lande soos die Filippyne, Indonesië, Uganda of Rwanda, nie ‘n duidelike boodskap aan Washington en Londen stuur betreffende hul onderdanigheid nie, staar hulle totale uitwissing in die gesig.

Totale verwoesting het Irak, Libië, Afghanistan, Viëtnam, Kambodja en Laos, wat sonder genade tot oorgawe gebombardeer is, tot die steentydperk laat terugkeer.

Dan is daar Nicaragua, Grenada, Panama, die Dominikaanse Republiek en Demokratiese Republiek van die Kongo, met sy oorvloed natuurlike hulpbronne.

Maar ten spyte van dít alles het die mense van Thailand gaan stem en handgemeen geraak met diegene wat probeer het om stemlokale te sluit.

En in die Oekraïne, ondersteun die meerderheid nog steeds hul regering.

En die jihadi-kaders is nog nie in beheer van Sirië nie.

In baie dele van die wêreld het hulle reeds besef wie hul werklike vyande is.

Afrikanerselfbeskikkingsretoriek en enkele opmerkings oor Front Nasionaal

deur Johan Wiggill

Selfbeskikking vir Afrikaners geniet steeds ŉ mate van belangstelling maar die vermoë om dit te bereik, ontbreek. Daar blyk ook onduidelikheid te wees oor die betekenis en implikasies van interne en eksterne selfbeskikking. Dit wil voorkom asof daar beperkte kontekstuele begrip vir VN-deklarasies oor selfbeskikking bestaan. Daar is nog geen vordering in die verband gemaak nie behalwe as die registrasie by UNPO en die enkele klaagskrywes aan die RSA-regering en VN as vordering opgeneem word. Totdat die Afrikaners nie solidariteit bereik en hul wil tot onafhanklikheid strategies bepaal nie, sal die status quo gehandhaaf word. Inteendeel, die situasie sal vererger gemeet aan die mentaliteit van die huidige regering.

Daar word gepraat van selfregering op plaaslike vlak (kantonne) en ŉ potensiële volkstaat in die Noordkaap, en selfs ŉ gekarteerde Afrikaanse gebied wat bestaan uit dele van die noordelike provinsies, OVS en Natal. Alles net voortsettings van selfbeskikkingsretoriek. Kantonne beteken om te lokaliseer. Om langs etniese lyne te lokaliseer, gaan nie prakties uitvoerbaar wees in die RSA nie. Die RSA-Grondwet homogeniseer die RSA as ŉ reënboognasie en is dit onwaarskynlik dat kantonne wat etniese begrensing nastreef, wetlik geakkommodeer sal word. Alhoewel daar nog basiese skeiding tussen swart en wit woonbuurte is, is dit besig om te verander. Derhalwe gaan die gelokaliseerde kanton noodwendig alle bevolkingsgroepe insluit. Wat is dan met die kanton bereik? Die doel van kantonne is juis om selfregeringstatus aan Afrikaners te verleen op plaaslike-owerheidsvlak. Of is die doel net om plaaslike regering meer effektief namens die ANC te bestuur? Veiligheidsnetwerke en drukgroepe sal dalk ŉ beter indruk maak.

Die Grondwet van Suid Afrika maak voorsiening vir selfbeskikking in art 235 maar dit moet gelees word in konteks met die Grondwet en verbandhoudende internasionale deklarasies. In wese kom dit daarop neer dat state selfbeskikking verleen aan kulturele en godsdienstige groepe. Staatsoewereiniteit soos vervat in die uti possidetis-beginsel verbied en keur enige afstigting af wat die integriteit van behoudende landsgrense kan ontwrig. Art 235 maak dus voorsiening vir interne selfbeskikking. Niks verander aan die huidige wetgewing of gees in Suid Afrika nie; die Afrikaner se reg om sy kultuur en godsdiens te beoefen, word toegelaat mits daardie regte nie diskriminerend is nie. Die kernbeginsel is dat gemeenskappe in die Grondwet beskryf word en nie eksklusiwiteit van etniese groepe nie. Om derhalwe briefies te skryf aan die VN of selfs die RSA-regering met die versoek dat eksterne selfbeskikking aan die Afrikanergroep toegestaan moet word, is slegs die vestiging van ŉ nuttelose papierspoor.

Eksterne selfbeskikking word nie eksplisiet uitgesluit in die RSA Grondwet nie, maar dit skep struikelblokke om dit te bereik. Daar is inderwaarheid baie min konstitusies wat sesessie eksplisiet onderskryf. Buiten al die reëls wat bestaan, is eksterne selfbeskikking nie onbereikbaar nie. Daar bestaan kwalifiserende vereistes binne die politieke teorie wat aan ŉ volk die reg gee om af te stig waar hul oor ‘n gemeenskaplike taal, godsdiens, kultuur en etnisiteit beskik en die meerderheid ŉ spesifieke geografiese gebied beset. Die onderliggende kriterium is dat daardie volk solidariteit moet toon t.o.v. die kwalifiserende vereistes. Ongeag die swak ondersteuning vir die volkstaatgedagte is die Afrikanerpsige eerder neutraal as daarteen (skrywer se persoonlike mening). As die gedagte strategies gefundeer is en veld word gewen in die bereiking van eksterne selfregering kan met redelike sekerheid aangeneem word dat steun daarvoor ook sal toeneem.

Strategiese formulering vir selfbeskikking sal begin by ŉ analise van die sterkpunte, swakpunte, bedreigings en geleenthede vir Afrikaners. Dit is hoofsaaklik ŉ samevatting van inligting en prosesse wat reeds bekend is.

Front Nasionaal

Dit is verblydend dat ŉ paar individue die nodigheid van ŉ politieke front vir Afrikanerbelange insien. Dit sal van die bestuur afhang of dit net nog ŉ poging is en of dit die begin van Afrikanervryheid gaan beteken. Die breë raamwerk van Hannes Engelbrecht se Front Nasionaal is realisties en geskoei op die bevordering van Afrikanerbelange met die belangrikste komponent wat selfbeskikking in die vooruitsig stel.

Bekendstelling van die party se doelstellings aan alle Afrikaners is die hoogste prioriteit en die elektroniese sosiale media is uiteraard die medium waardeur dit effektief gedoen kan word. Daar is ŉ reeks strukturele verwagtinge wat sekerlik deur die party bestuur, aangespreek en implementeer sal word. Front Nasionaal se doelstellings en program van beginsels moet vanselfsprekend voldoen aan die verwagtinge van hul ondersteuners, maar ewe belangrik is dat dit sal aansluit by die eietydse internasionale sienings van selfbeskikking in al die dimensies wat dit voorkom en dat veral bestaande resolusies, deklarasies en teorieë korrek interpreteer sal word. Met spesifieke verwysing na Artikel 1.2 van die Verenigde Nasies Handves as vertrekpunt. Daardie artikel het byvoorbeeld nie ten doel dat selfbeskikking binne sesessionele konteks goedgekeur word nie.

Die edele motiewe van die Front Nasionaal, soos nou bekend, is egter nie verhewe bo konstruktiewe kritiek nie. Die opmerking “Selfbeskikking gebeur nie oornag nie. Dit sal waarskynlik nie in my, dr Dan Roodt of Gordon Fox se leeftyd gebeur nie. Dis ŉ lang proses wat stapsgewys gevolg moet word…” is onnodig en kan lei tot onderliggende verslapping in die doelgerigtheid van mense wat aktief wil werk na selfbeskikking. Selfbeskikking kan nie baseer word op waarskynlikhede nie. Dit is ŉ wilsbesluit en ten eerste moet Front Nasionaal deur sy doelstellings die Afrikaner en blankes in die breë, oorreed om die party te ondersteun met die uitsluitlike doel om solidariteit te bewerkstellig. Dit is ŉ vooruitsig wat uitstaande visie en leierskap gaan verg. Die strewe na selfbeskikking is multidimensioneel met potensieel veelvuldige manifestasies. ŉ Passiewe administratiewe proses gaan nie selfbeskikking laat realiseer nie. Vryheid word nie gevra nie, dit word bereik deur aksies op alle terreine. Sodra die gedagte vlamvat, is daar nie tyd aan te koppel nie.

Met die opmerkings in voorgaande paragraaf word onmiddellike konstitusionele optrede en kultuurherlewing nie negeer nie. Daar bestaan redelik aktiwiteite in dié verband en behoort die totale beweging konsolideer te word onder die vaandel van ŉ progressiewe politieke party wat hopelik Front Nasionaal sal wees. Daar is geweldig baie werk vir Front Nasionaal om ŉ evalueerbare barometer te skep met sy verkiesingsuitslag. Gegewe die kort tyd vir voorbereiding voor die verkiesing sal tendensbepaling met ŉ volgende verkiesing wel gedoen kan word. Miskien is daardie verkiesing in ŉ onafhanklike Afrikanerstaat.

Glynnis Breytenbach was nooit onpartydig nie

Glynnis Breytenbach is verlede jaar onskuldig bevind op 15 dissiplinêre klagte wat die nasionale vervolgingsgesag (NVG) teen haar as hoof van die handelsmisdaadeenheid in Pretoria gelê het.

Breytenbach se besluit om tot die politiek toe te tree het egter die NGV se besluit om haar nie weer terug te neem nie, nou geregverdig.

Die feit dat sy by die DA aangesluit het, wys duidelik dat sy nie apolities opgetree het in haar beroep as aanklaer nie.

Die FW de Klerk-stigting se sentrum vir konstitusionele reg het voorheen die aansienlike regskostes van Breytenbach in haar stryd teen die NGV betaal wat meer as R2 miljoen beloop het.

Dave Steward, uitvoerende direkteur van die stigting, het bevestig die Joodse miljardêr-eiendomsmagnaat Natie Kirsh skenkings aan die stigting gemaak vir verskeie van sy projekte, waaronder Breytenbach se regskoste.

Gaap, nog ‘n ‘regse komplot’

President Jacob Zuma en sy kabinetslede was veronderstel om aan die hand van die “Boerevolk” te sterf tydens die verkiesingskonferensie van 2012 in Mangaung.

Die hof in Bloemfontein het Maandag gehoor dat die ANC-leierskap om die lewe gebring sou word.

‘n Polisiebeampte wat die groep “geïnfiltreer” het – mnr A – het in die Vrystaatse hooggeregshof getuig hoe ‘n groep “regses” beplan het om die land onregeerbaar te maak deur aanvalle op lughawens, stasies en olie-raffinaderye uit te voer.

Dit sou gebeur nadat president Jacob Zuma en sy kabinet vermoor is.

Hy het getuig dat die beskuldigdes, Johan Prinsloo en Mark Trollip, wapens gereël het om die sluipmoorde mee uit te voer. Hulle ontken skuld.

Hy het gesê een van die beskuldigdes in die beweerde komplot, Martin Keevy, het gesê dat iets gedoen moet word, en dat ‘n “aanval [ by Mangaung ] die Boerevolk sou laat opstaan, wat sou volg.”

Keevy, 49, is onbevoeg verklaar om verhoor te word in Oktober , en is tot ‘n pasiënt van die Staatspresident verklaar.

Dié bewerings is gehoor in die verhoor van Johan Prinsloo, 50, aangekla van verraad en terrorisme.

Sapa, wat klaarblyklik slaafs een of ander anti-Afrikaneragenda dien, het dadelik berig dat die “Boerevolk” ‘n los versamelnaam vir “regse Afrikaners is op soek na ‘n onafhanklike tuisland in die ou Transvaal en die Oranje-Vrystaat Republieke” in ‘n poging om etniese Afrikaners te stigmatiseer.

Dié beweerde komplot is duidelik deur staatsagente gereël wat kennelik nie genoeg publisiteit en waarskynlik befondsing uit die Boeremagsaak kon wring nie en toenemend, in navolging van Julius Malema, ‘n voorliefde vir die benaming “Boer” toon.

Die polisiebeampte wat onder dekking was, het voorgegee dat ontevrede voormalige weermaglui die “regse saak” ondersteun, wat hoogs onwaarskynlik is aangesien oud-Weermaglede voorheen saam met swart troepe gedien het en só ‘n plan ewe lagwekkend as enige konserwatiewe Afrikaner sal vind.

Die “regse saak” waarna Sapa verwys is duidelik ‘n gefabriseerde komplot wat daarop gemik is om rassespanning te verhoog.

‘Inklusiewe’ Afrikaans

Deur Thys Human

In Beeld en Burger is daar weer ‘n berig oor ‘n klompie akademici of iets wat pleit dat Afrikaans “inklusief” gemaak word.

Ek kon nie mooi uit die berig agterkom presies wat hulle daarmee bedoel nie, maar ek het so ‘n vuil spesmaas dat hulle eintlik wil hê dat alle Afrikaanssprekendes as “Afrikaners” bestempel moet word – en dan word ons een groot “hêppie fêmily”.

Hoekom hierdie mense – met Le Cordeur en sy makkers van die Stigting vir Afrikaans of so iets – nog hierdie ou refrein sing, kan ek nie verstaan nie want dit is duidelik dat hulle mense – die Bruines – besig is om vinnig te verengels en vermoedelik te verswart. US is natuurlik uitmuntende bewys daarvan.

Feit is dat Afrikaners – dis nou etniese, kultureelgebonde, volkseie Afrikaners – nie die minste belangstel om met enige ander groep “inklusief” te raak nie. Ons verwelkom dit as daar nog van die ander groepe is wat Afrikaans praat en trots is om dit te praat en ons is bereid om ‘n lang pad saam met hulle te loop, maar as dit kom by die volkseie, by selfbeskikking vir die Afrikaner wat deel van ‘n AfrikanerVOLK wil wees, verkies ons om ons eie pad te loop – al dwaal daar heelwat van ons eertydse volksgenote van die pad af – en verdwyn!

Seker my grootste probleem met die konsep van inklusiwiteit is dat ons dan weer mense soos Lina Spies, Max du Preez, Juri van den Heever, Anton van Niekerk en hulle geesgenote in ons geledere – as Afrikaners – moet verwelkom, maar natuurlik met ‘n afgewaterde, flou, banggat, verskonende, negatiewe konsep van “Afrikaner”. Daarvoor sien ek wragtag nie kans nie.

Dis natuurlik nie verbasend dat Naspers se koerante hierdie oproepe tor inklusiwiteit steeds groot aandag verleen nie – hulle strewe na volle integrasie tussen wit Afrikaner en Bruin Afrikaanssprekende kom ‘n baie lang pad – ek vermoed daar van kort na DF Malan se uittrede as leier van die NP en premier van die land. Dit is onder Verwoerd vir ‘n wyle onder die mat ingevee (of onder die kombers versteek?) maar selfs in sy laaste jare het die wiele binne Naspers vir “inklusiwiteit” weer begin draai. Lees pas weer êrens dat daar vertel word hoe Schalk Pienaar glo doer in vroee sestigs al gepraat het oor die “verskille” binne die NP wat nog tot uiting gaan kom: Dit was alles net oor die idee van inklusiwiteit, van versmelting tusssen Wit Afrikaner en Bruines. En dit tier steeds in hul koerante se nuus- en kommentaarkolomme.

Ek wou op Beeld en DB se webblad kommentaar lewer, maar ek het alweer my gratis kwota nuusberigte vir die maand opgebruik! Dink ek sal nou maar hierdie brief aan Praag ook sommer effe aanpas en vir albei koerante stuur.

NS Na aanleiding van my artikel verlede week oor Hans die Vloeker, het ek vanoggend weer vir hom ‘n kopie van ‘n berig in die Daily Despatch oor nog ‘n plaas (of landelike) aanval gestuur. Toe ek dit nou die dag met die plaasmoord by Barkly-Oos gedoen het, het hy my gevra om tog nie meer met hom te gesels nie. Gesels? Die arme “dd” besef nie ek gesels nie graag met sy tipe nie – ek voer hulle net inligting tot hulle dik word daarvan!

Amerikaanse Senaat gee Israel blanko tjek vir oorlog teen Iran

Die Amerikaanse Senaat sal vandag waarskynlik ‘n blanko tjek aan Israel oorhandig vir oorlog teen Iran.

Die Senaat se wetsontwerp S.1881 lui: As Israel “verplig word tot militêre optrede in wettige selfverdediging teen Iran se kernwapenprogram,” moet die Verenigde State van Amerika “Israel ondersteun en voorsien van … diplomatieke , militêre en ekonomiese steun in die verdediging van sy gebied, mense en bestaan.”

Dié wetsontwerp plaas die besluit vir militêre optrede feitlik uitsluitlik in die hande van die Israelse premier Netanyahu wat op rekord is dat hy gesê het: “Dit is 1938, Iran is Duitsland “

Terwyl die eeufeesvieringe van die Eerste Wêreldoorlog nader, sal ons weereens lees van die baie flaters wat gelei het tot ‘n tragedie vir die Westerse beskawing.

Onder hulle sal die blanko tjek wees wat Keiser Wilhelm II aan Wene oorhandig het ná die moord deur ‘n Serwiese terroris op die Oostenrykse aartshertog Ferdinand Francis.

As julle besluit om die Serwiërs te straf, het die Keiser verklaar, is ons met julle.

Na aarseling wat weke geduur het, het Oostenryk Belgrado gebombardeer. Binne ‘n week daarna egter, was Duitsland en Oostenryk in ‘n oorlog met Rusland, Frankryk en Brittanje betrokke.

Die oorlog in die Persiese Golf, die wêreld se petrolstasie, is dus uitgekontrakteer aan die Likud-regime wie se leiers gereeld Iran met Nazi-Duitsland vergelyk.

Die wetsontwerp beweer herhaaldelik dat Iran ‘n kernwapenprogram bedryf, maar in beide 2007 en 2011 het die Amerikaanse intelligensie verklaar “met ‘n hoë mate van vertroue” dat Iran oor nie ‘n kernwapenprogram beskik nie.

Die Amerikaners word dalk in die duister gehou dat die land afstuur op hul vyfde oorlog in ‘n generasie in die Midde-Ooste.

Dit klink baie soos die misleiding en geliegery oor Irak se wapens van massavernietiging wat toe nooit opgespoor kon word nie.

Selfs die hervormers van Iran se Groen Revolusie van 2009 ondersteun hul land se reg tot ‘n vreedsame kernprogram, wat natuurlik verryking insluit.

Wat Israel betref is verryking egter nie ‘n opsie nie.

Senaat wetsontwerp S.1881 dreig ook met nuwe sanksies teen Iran by versuim om ‘n finale ooreenkoms te bereik binne ses maande.

Tog weet die Senaat dat Iran tydens onderhandelinge gestem het dat hulle weg van die tafel sal loop as nuwe sanksies dreig.

Dit lyk dus na ‘n doelbewuste poging deur die oorlogsugtige Republikeinse Neo-Cons om die Geneefse samesprekinge tussen Teheran en die VSA te ontspoor.

Indien Afghanistan, Irak, Libië sekere Republikeine nie van oorlogskoors laat afsien nie, moet die party onder kwarantyn geplaas word vir nog vier jaar, sê Pat Buchanan, self ‘n Republikein.

Indien S.1881 slaag, sal Obama sal dit kan veto. Hy behoort die Amerikaanse intelligensiediens te kry om uiteindelik ook die waarheid oor Iran te vertel.

‘Hulp aan Afrika is dom en gevaarlik’

Volgens Dambisa Moyo , ‘n Oxford-ekonoom en voormalige konsultant vir die Wêreldbank, is daar die afgelope halfeeu meer as $2 triljoen in Westerse hulp aan arm lande geskenk.

Sedert die 1940’s is ongeveer een triljoen dollar in geldelike steun aan Afrika alleen oorgedra.

Dr Moyo voer in haar blitsverkoperboek van 2009, Dead Aid: Why Aid Is Not Working and How There Is a Better Way for Africa, aan hoekom dit grootliks geldmors is.

Die boek van dié Zambiese boorling het op die New York Times se blitsverkoperlys verskyn en daarin toon sy aan hoe Westerse hulp die belofte van volhoubare ekonomiese groei en die vermindering van armoede geensins oplos nie.

Moyo sien nie ‘n korrelasie tussen hulp en ekonomiese groei ie, anders as wat byvoorbeeld die Ierse popsanger Bono sou hoop.

“Oor die afgelope dertig jaar,” skryf sy, “het die meeste hulpafhanklike lande groeikoerse van gemiddeld minus 0,2 persent per jaar getoon”.

Tussen 1970 en 1998 het hulpgeld na Afrika ‘n hoogtepunt bereik , maar in dieselfde tyd het armoede op die vasteland eintlik opgeskiet van 11 persent tot ‘n skokkende 66 persent.

Dit sou ‘n eufemisme wees om te sê dat Moyo en haar boek die hulpgemeenskap die harnas in gejaag het deur hulle fiksie oor hul eie voortrefllikheid en goedheid teenoor swartes te ontbloot.

Maar Moyo is nie die enigste prominente ekonoom wat ‘n swak vertoning van Westerse hulp-programme oopgevlek het nie.

William Easterly, voormalige seniorekonoom by die Wêreldbank, het bevind dat hulp feitlik geen impak op ekonomiese groei in die ontvangerlande maak nie.

In sy boek The White Man’s Burden: Why the West’s Efforts to Aid the Rest Have Done So Much Ill and So Little Good (Penguin, 2007),skryf Easterly, “tussen 1950-2001 het lande met ondergemiddelde hulp dieselfde groeikoers as lande met ‘ n bo-gemiddelde buitelandse hulp getoon.”

Easterly voel dit ondersteun die leuen, algemeen onder voorstanders van buitelandse hulp, dat arm lande hulp van ryk lande benodig om te ontsnap van die “armoede lokval.”

In die geheel gesien, skryf hy, “het swak lande sonder hulp geen probleme met positiewe groei nie.”

Hoe kan dit wees dat so baie geld so min goed doen?

Easterly argumenteer dat baie van die geld vir verbruik gaan eerder as vir kapitale belegging wat nodig is BBP te verhoog.

In werklikheid, het ‘n studie deur die London School of Economics se ekonoom Peter Boone bevind dat Westerse hulp absoluut geen effek op die soort belegging het nie.

Baie van die hulpgeld wat bedoel is om te gaan na die armes van Afrika, beland in die skatkis van die vasteland se korrupte regerende elite.

In 2002 het ‘n studie deur die Afrika-Unie beraam dat korrupsie die vasteland ongeveer $150 miljard ‘n jaar kos.

Vergelyk dit met meer as $22 miljard in steun aan lande in sub-Sahara-Afrika in 2008 alleen volgens die Organisasie vir Ekonomiese Samewerking en Ontwikkeling (OECD ), en ‘n mens kry ‘n gevoel van hoe endemies en verlammend korrupsie werklik is .

Baie van die geld wat spandeer word aan hulp aan Afrika, word eenvoudig vermors.

Vra net vir Paul Theroux , wat in “The Rock Star’s Burden,” NewYork Times, December 15, 2005, ‘n vernietigende kritiek van die Westerse hulp in die algemeen en Bono in die besonder, lewer.

Theroux argumenteer dat “die indruk dat Afrika noodlottig gefaal het en slegs deur hulp van buite gered kan word … is ‘n vernietigende en misleidend gedagte,” wat blywende skade aan swartes aanrig deur die bevordering van ‘n kultuur van afhanklikheid en magteloosheid om die openbare profiele en buitensporige ego’s van bekendes en politici te streel.

Theroux sê die “meer geld”-benadering van mense soos Bono, het heeltemal misluk. “Meer geld wat op dieselfde ou manier oorhandig word, is om nie ‘n verkwisting nie, maar dom en gevaarlik.”

Dom en skadelik. Dit is die mening van ‘n man wat die resultaat van hulp in oorvloed gesien het.

Malawi , sê hy, is tans “erger opgevoed, meer geteister deur siekte en slegte dienslewering, armer as wat dit was toe ek daar gewoon en gewerk het in die vroeë 60s.”

En Malawi se haglike toestand tans is nie ‘n gevolg van onvoldoende buitelandse hulp nie. “Malawi is die begunstigde van duisende buitelandse onderwysers, dokters en verpleegsters, en groot bedrae finansiële hulp, en tog het dit van ‘n land met ‘n belofte tot ‘n mislukte staat gevorder.”

Ongelukkig is die bewyse oorvloedig dat hulp aan Afrika min verskil gemaak het aan die verbetering van hul ekonomieë.

Trouens, baie gebiede van die vasteland is nou slegter af as wat hulle was dekades gelede was, voor die sluise van die Westerse hulp ten volle oopgetrek het en Apartheid afgeskaf is.

Nog oor die Flip Buys/Lina Spies-debat

Dit is moeilik om te besluit wanneer ‘n mens genoeg van ‘n debat gehad het. Blykbaar is daar nog voldoende belangstelling in die Flip Buys/Lina Spies-debat. Dit gaan immers om belangrike Afrikanersake. Pieter Hunter van Hermanus se brief (Die Burger, 7 deser, p 8) is nie sonder verdienste nie. Dit is met die opskrif “Moet jy swyg oor korrupsie en waardes?” gepubliseer. Ek haal dit in sy geheel aan.

“Lina Spies het dit teen Flip Buys se ‘retoriek van ‘n verbygegane era.’ Haar opmerkings getuig egter van ondeurdagte ongeduld.

“Soos sy, is Buys geregtig op ‘n mening. Dit is deel van wat NP van Wyk Louw die ‘aristokratiese lewenshouding’ noem wat hy beskryf as ‘die verantwoordelikheidsgevoel teenoor ‘n mens self, dit is die geloof aan ewige geestelike goedere en die geloof dat hul waarde onafhanklik van die goed- of afkeuring van die mense is.’ As Buys dus as pleitbesorger vir tradisionele Afrikanerwaardes optree, is dit nie net sy goeie reg nie, hy verwoord ook die standpunt van duisende Afrikaners wat steeds daardie waardesisteem wil handhaaf. As dit nie by die moderne, liberale denke aanklank vind nie, moet die boodskapper nie geskiet word om die boodskap te smoor nie.

“Spies sal ‘n konstruktiewer bydrae lewer as sy as akademikus saam wil dink oor die handhawing van Afrikanerwaardes in ‘n tydperk waar die individu ten koste van tydlose waardes verafgod word. Sy vra: ‘Wat is die “goeie saak” waarvoor nou gestry moet word en waarvoor ons niks opeis wat ons ander nie gun nie?’ Weet sy nie dat haar moedertaal, Afrikaans, onder beleg is nie? Weet sy nou nog nie dat onderwysstandaarde in staatskole tot onaanvaarbare vlakke gedaal het nie? Moet almal, om politiek korrek te wees, stilswyend toekyk hoe korrupsie toeneem en beskaafde standaarde en oorgeërfde waardes tuimel?

“Van Wyk Louw het ook gesê: ‘Opstand is net so noodsaaklik in ‘n volk as getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik dat ‘n rebellie misluk nie; wat gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag sonder protes sal verbygaan.’ Wil Spies en haar geesgenote die wortels waaruit sy stam, misken ter wille van ‘ons multikulturele samelewing en die globale werklikheid’?”

Na aanleiding van kommentaar wat op Praag gelewer is, moet ek billikheidshalwe noem dat Spies, anders as haar opvolgers (die huidige dosente in die departement Afrikaans aan die Universiteit Stellenbosch), bereid was (en sekerlik is) om onomwonde vir Afrikaans as tersiêre onderrigtaal in die bres te tree.

Leon Lemmer

Die Flip Buys/Lina Spies-debat

Deur Leon Lemmer.

Lina Spies se brief oor Flip Buys se uitlatings oor Afrikaners is op 2 deser op Praag gepubliseer. Op 6 deser het Dan Roodt daarna in sy rubriek verwys. Pas het Ferdie du Preez van Bellville verdere kommentaar gelewer (Die Burger, 6 deser, p 8). Ter inligting van Praag-lesers haal ek Du Preez se brief in sy geheel aan.

“Ek verwys na Lina Spies se brief “Nee dankie vir bedreigde Afrikanerskap” (DB, 01.01).

“Ek ken nie Spies of Flip Buys nie. Maar Spies se herhaalde gebruik van die woordjie ‘retoriek’ trek die aandag op haar eie retoriek. Daar is vir my weinig verskil tussen haar retoriek en die retoriek wat die ANC besig. Ek vermoed dat sy, en diegene om haar, van daardie gelukkige blankes is wat hulle in dieselfde ‘bevoorregte’ posisie as dié van voor 1994 bevind. Blykbaar het sy nog nie met die skalpel van oorywerige regstellende aksie kennis gemaak nie.

“Die wyse waarop hierdie beleid toegepas word, het dieselfde vernederende effek op jeugdige blankes, bruin mense en Indiërs as die beleid waaraan swart mense voor 1994 onderworpe was. Ek verwys na genoemde drie rassegroepe, aangesien regstellende aksie nie alleen op Afrikaners van toepassing is nie.

“Spies se bewering dat die huidige geslag jongmense sonder meer ‘vry’ en ‘gelukkig’ is, grens vir my aan ‘n bespotting van die realiteit.

“Ek vind dit jammer dat iemand Buys kan verkwalik dat hy blywende veiligheid en voorspoed begeer vir die minderheidsgroep waartoe hy behoort.

“Ek twyfel of ek ooit een nag rustig sou slaap indien ek, byvoorbeeld, ‘n plaasboer sou wees.

“Spies vra: “Hoe skep ons so ‘n veilige plek?’

“‘n Mens skep dit met onder meer ‘n gedissiplineerde polisiemag, regeringsleiers wat bekwame mense in verantwoordelike poste aanstel en leiers wat nie geld wat vir armes bestee behoort te word, op uitspattighede en ander bedenklikhede uitmors nie. Die agtergeblewenes en armes sien en haat dit.

“‘n Mens skep nie ‘n veilige omgewing deur gedurige massa-aksie, geweldadige arbeidsgerigte betogings, die uitstort van menslike ontlasting (waar die hele wêreld dit kan sien) en ongestrafte vandalisme nie.

“Ek twyfel of my en Spies se voorouers dieselfde oor sake gedink het. Ek glo dat my voorouers vir presies dieselfde waardes sou gestaan het as daardie wat Buys propageer.

“Ek hoop nie ek word ook van ‘dom’ optrede beskuldig nie. Toe daar bandelose geweld in die land was, het ek my deel bygedra om dit te bestry. Toe die geleentheid daarvoor aangebreek het, het ek weer aktief meegewerk aan die skep van ‘n ‘vry’ en ‘gelukkige’ multikulturele samelewing – soos Spies dit pragtig stel.”

Sonder om hulle menings in besonderhede te ontleed, wil dit voorkom asof Buys, Spies en Du Preez elk ‘n mengsel van waarheid en dwaling aanbied.

‘Uit die volksmond’

deur Willem de Jager, Sendai, Japan.

Sondag merk ek ‘n interessante ontwikkeling in die briewekolom van Rapport op.

In sy brief uit Suid-Korea, “Wat ‘n vriend het ons in FW”, reken Pieter Reynecke dat Afrikaners nou “skielik” vry is en bedank hy “oom” FW en Madiba vir daardie vryheid.

Hy merk dat Afrikaners “van die beste motors” ry en in “enorme” huise woon.

Elke man is geregtig op sy interpretasie van die realiteit. Maar hier is die opwindende deel: In plaas van die gebruiklike inskiklikheid van ‘JA-stemmers’ of die stilswye van ‘NEE-stemmers’ (as ek so ‘n pre-1992 onderskeid kan tref) vind daar toe ‘n ander ding plaas.

Mense het aan die praat geraak. Daar is Afrikaners wat weet van ‘n Suid-Afrika voor ‘the bad old days of Apartheid’ die amptelike refrein geword het.

Dis die perspektiewe van sulke ingeligtes wat die gesprek verhef het uit die arena van beledigings slinger.

So herinner ene “Cyberjerk Ingram” ons daaraan dat FW en die NP redelik gou tot die vergetelheidsfeer vervaag het na afloop van die oorgawe.

Hy onthou dat selfs ‘n Engelse joernalis, Ken Owen, toegegee dat “FW de Klerk went way beyond his mandate” en stel sy oorgawe gelyk aan “criminal treason against the Afrikaner”.

Eweneens onthou “Halala Mandelatopia” dat FW destyds onder andere “Sterk en doelgerigte leierskap” en “Veiligheid, vryheid en voorspoed deur geregtigheid” beloof het.

Elkeen van FW se beloftes is natuurlik sedertdien verbreek.

As meer Afrikaners hierdie bewustheid het, dan sal ons van beter weet as om die toenemend onderdrukkende status quo sondermeer te aanvaar of om ons aan die “ongekende Afrikanerwelvaart” te troos waarna Reynecke in sy brief verwys.

Dit is buitendien vir meer en meer Afrikaners eenvoudig nie waar nie.

Daar is ook diegene wat braaf genoeg is om onder hulle eie name te debatteer soos Chris Pretorius wat wonder of sou dit die “spul ‘leunstoel-krygers’… gepas het as FW & kie liewer ‘n oorlog aan die gang gesit het..?”

Cathy Kotze reageer met “daardie oorlog word steeds gevoer. Op ons plase teen weerlose boere. In ons swart woongebiede teen weerlose kinders en vroue. In ons stede in die huise van weerlose mense.”

In retrospek wil dit lyk of dit ‘n keuse was tussen ‘n vinnige, bloedige oorlog en die huidige oorlog in stadige aksie wat ons toe gekry het.

Dan is daar Dan De Lange wat homself beskryf as “an Afrikaans-speaking South African” wat nie as Afrikaner identifiseer wil word nie “but just a South African”.

Mens wonder waarom los hy nie maar die “Afrikaans” geheel en al nie, ek meen wat’s die punt om jouself in Engels, op ‘n Afrikaanse webblad, as ‘n Afrikaanssprekende te beskryf?

Maar dit was seker om Dave Van Huffel te akkommodeer wat reken dat “many Afrikaans-speaking individuals still suffer from the “isolation-polarization indoctrination syndrome” (en die bevryding waarvoor Madiba hom beywer het sal ons vir ewig ontwyk, o wee).

Ook in die rubrieke-kolom was daar die afgelope Sondag aansienlik meer kommentaar as gewoonlik en ook daar was teenstrydige opinies oor Flip Buys wat skryf ons “Moenie hoop op komende verkiesing” nie.

Manfred Delport laat weet vir Flip dis presies “waaroor die sogenaamde wit rassiste, waaroor [hy] so geweldig skree, VOOR 1992 se referendum gewaarsku het – dwingelandy en oorheersing. Dit was nie nodig vir doktore en professore om tesisse daaroor te skryf en 20 jaar van ‘n jong volk se tyd te mors nie!

Paul Kirsten grap in dieselfde forum oor FW de Klerk se “wigte en teenwigte waarvan daar ongelukkig net die booswigte oorgebly het”.

Net as dit na ‘n partytjie wil begin lyk, gooi Willem de Haan ‘n ander klip in die bos: “Ongelukkig het “die Afrikaner” maar ‘n swak rekord wanneer dit by saamstaan kom en is daar ook vandag nog steeds die politiek korrektes wat “rassiste” skree sodra van ‘n Afrikaner of blanke groepsorganisasie gepraat word”.

Dit is alles waar en ons het mekaar deur die dekades, eeue, heen ‘hensoppers’ en ‘joiners’ en ‘hanskakies’ en ‘k*boeties’ en elke denkbare speelgrondbelediging toegedig.

Dit maak ons nie uniek nie, dit maak ons menslik. Ghandi se bevrydes van die Britse juk het so onder mekaar baklei dat hulle uiteindelik verdeel het in ‘n Moslem Pakistan en ‘n Hindoe Indië.

Die Iere het mekaar doodgeskiet toe die IRA-bittereinders geweier het om hulle republikeinse ideaal met Britse voorwaardes af te water rondom 1919-20.

Daar was selfs twee Boererepublieke, om hierdie historiese heterogeniteit verder te illustreer. ‘n Verenigde Afrikanerdom is eintlik ‘n heel Britse ontwikkeling wat met die Unie van Suid-Afrika tot stand gekom het.

Ons kan ons historiese verweefdheid met die Britse kroon nie wegpraat nie en dis nie dat ons nie van die Engelse hou nie; ons hou nie van verdrukking nie, dis wat.

Ons verskille is nie die problem nie. Daar is een ding wat ek meer haat as konflik en dit is die leuen.

Ons onderlinge konflik kan ons juis help om die leuens te ontbloot. Dis nie ons “beste motors” en ons “enorme huise” wat vir ons gaan vrede bring nie.

Inteendeel dit word die ammunisie vir anti-Afrikaner sentimente in die voortgesette ekonomiese apartheid wat aan die orde van die dag is.

Dis `n baie meer giftige opset as vantevore want daar kan nie vingers gewys word na onregverdige wetgewing nie en tog is daar aanduidings dat die inkomstegaping bly groei.

Die onderdrukker bly onsigbaar.

Deur volgehoue dialoog sal ons by die waarheid uitkom, sal ons die aanloop tot die huidige anti-Afrikaner Suid-Afrika waarin ons onsself bevind, kan uitpluis. Ons sal op die ou end by die kruks van die saak moet draai: Wie is die Afrikaners in 2014?

Kom ons praat daaroor.

Alle gebruikersname is soos die gespreksdeelnemers hulleself in die openbare Rapport forums (Sondag, 5 Januarie 2014) ge-identifiseer het.

Willem de Jager, 6 Januarie 2014, Sendai, Japan.

Lina Spies oor Flip Buys se Afrikaner

Ek het al kommentaar gelewer (Praag 8 Des) op Flip Buys se onlangse opmerkings oor die Afrikaner (Maroelamedia 4 Des). Die Burger en Beeld het heelwat later dit wys geag om Buys se teks te herpubliseer. Lina Spies het pas in ‘n brief daarop gereageer (Die Burger, 2 deser, p 13). Spies is ‘n gevierde Afrikaanse digteres, ‘n oud-Afrikaans-dosent aan die Universiteit Stellenbosch en iemand wat as US-raadslid saam met onder andere Hermann Giliomee (tevergeefs) vir die behoud van Afrikaans as onderrigtaal aan die Botman-US geveg het. Uitgaande van die veronderstelling dat Spies se kommentaar Praag-lesers kan interesseer, haal ek haar brief in sy geheel aan.

“Oor die bedanking deur mense van hul Afrikanerskap het Leopold Scholtz ‘n keer geskryf dat dit nie sommer net so by wyse van spreke gedoen kan word nie en bygevoeg: ‘Ek is ‘n Afrikaner, omdat ek een gebore is.’ Ook ek is as Afrikaner gebore en opgevoed. Van huis uit het ek respek vir ander geleer en dit mettertyd leer verstaan as nie-eksklusiewe medemenslikheid.

“By die lees van Flip Buys se artikel ‘Afrikaner-saak word só erg benadeel’ (19.12) het ek egter volkome vervreem gevoel van wat Afrikaners is soos hy hulle voorstel.

“Van die titel tot die slot gebruik Buys die retoriek van ‘n verbygegane era. Dié retoriek skree in teen die voelbare en gedemonstreerde verbondenheid van Suid-Afrikaners van alle groepe met Madiba se dood en begrafnis. Wat is die ‘Afrikaner-saak’ en die ‘pro-Afrikaner-standpunt’ in die 21ste-eeuse Suid-Afrika waaroor Buys dit het? My ouers en hul tydgenote het ‘n Afrikanersaak gehad om voor te stry: die ekonomiese en kulturele emansipasie van die Afrikaner en die ontwikkeling van Afrikaans tot ‘n taal, bruikbaar op alle vlakke van menswees. Maar wat is die ‘goeie saak’ waarvoor nou gestry moet word en waarvoor ‘ons niks opeis wat ons ander nie gun nie’?

“Aan sy slot bereik Buys ‘n hoogtepunt van retoriese vaagheid: ‘Ons droom is om ‘n toekoms te skep waarin die Afrikaner ook blywend, vry, veilig en voorspoedig kan wees.’ Hoe skep ons so ‘n plek? Ons kan nie terug na die verlede en van Suid-Afrika weer ‘n verre, geïsoleerde, onbekende land aan die voet van Afrika maak nie. Dit het onteenseglik geblyk met Madiba se begrafnis toe Suid-Afrikaners – op ‘n klein minderheid na – hulle trots deel gevoel het van die wêreld, sigbaar in ons midde.

“Wie is die mense, behalwe Dan Roodt, teen wie se wit meerderwaardigheid Buys skryf, wat met hul ‘dom optrede’ ‘nog meer verbete vyande vir Afrikaners maak’? En as hy beweer dat ‘ons reeds een van die mees gehate groepe in die land is’, wil ek vra hoeveel onse daar in sy pond is.

“Nee, meneer Buys, jongmense en jeugdige senior burgers voel hulle nie onder skot van die ‘kanonkoeëls van vooroordele’ nie. Hulle leef vry en gelukkig in ons multikulturele samelewing en die globale werklikheid, en hulle sal hulle beslis distansieer van die omgekeerde rassisme wat aan die grond van u artikel lê.”

Leon Lemmer

Fidel Castro se stryd teen die VSA in Afrika

Deur Madelein Jacobs

Onlangs was Fidel se broer Raul Castro in Suid-Afrika vir die begrafnis van Mandela. Hier het President Obama sy blad geskud.

VSA President John F Kennedy sou dieselfde gedoen het. JFK het op 23 Oktober 1963 gese:

“… there is no country in the world including any and all the countries under colonial domination, where economic colonization, humiliation and exploitation were worse than in Cuba, in part owing to my country’s policies during the Batista regime. I approved the proclamation which Fidel Castro made in the Sierra Maestra, when he justifiably called for justice and especially yearned to rid Cuba of corruption. I will even go further: to some extent it is as though Batista was the incarnation of a number of sins on the part of the United States. Now we shall have to pay for those sins.”

Vir lesers wat nie weet nie: Amerika, Amerikaners en Amerikaanse maatskappye het hul Kubaanse buurland, ekonomie en bevolking, insluitend vrouens en jong meisies, verkrag en misbruik tydens die Batista-bewind.

Soos President John F. Kennedy laat blyk het: Amerikaanse besigheidbeleid jeens Kuba, het die Afrikanerbewind se apartheidsbeleide in Afrika en Suid-Afrika mede-menslik en Christelik laat lyk.

As mens die ANC moet glo, het Fidel, Raul en hulle rewolusionere Kuba ‘n deurslaggewende rol in die “bevryding” van Suid-Afrika gespeel. U, liewe leser, moet die ANC glo.

Die Afrikaner-Republiek het ophou bestaan weens die sondes van die VSA in Kuba.

Kuba is ‘n relatief klein buur-eilandjie van die VSA. Kuba behoort geografies tot Suid-Amerika, die VSA se agterplaas. Kuba is soos Rusland, baie ver gelee vanaf Suid-Afrika.

Gedurende 1959, net na die Kubaanse Rewolusie, het die verregse wit Amerikaner, Francis Parker Yockey, Kuba besoek. Yockey het linkse staatsleiers soos Fidel Castro geadviseer om met Rusland saam te werk, en om die VSA-Weste se globale imperiale mag op sy swakste plek, dit is in Afrika te verminder.

Fidel Castro het die politieke wette soos uiteengesit in Yockey se boek, Imperium, ter harte geneem, en die geweldige groot magsvakuumgeleentheid in Angola in 1975 met beide hande aangegryp. Fidel het vas geglo, of Kuba vul die magsvakuum van 1975 in Luanda, Angola, of die VSA doen dit deur middel van sy streekslakei, Suid-Afrika.

Sou die SAW Luanda in 1975 bereik het, sou die geskiedenis heeltemaal anders verloop het vir Afrikaners. Suid-Afrika sou ‘n bestendige imperiale supermoondheid geword het, en vir Fidel het dit beteken dat die VSA-Weste se wereldmag nog groter sou geword het.

Fidel Castro het die SAW se besetting van Luanda in 1975 gestuit, en so Suid-Afrika verhoed om die magsvakuum in strategiese Angola te vul. Dit het deterministies gelei tot die einde van die Afrikanerstaat binne minder as 2 dekades. Alles wat na 1975 met die Afrikanerstaat se geopolitieke mag gebeur het, was die gevolg van Fidel Castro se strategie in Angola.

Tot en met 1987, het Fidel vas geglo dat Suid-Afrika Luanda en Angola moet beset om polities te oorleef. Fidel Castro was reg. Fidel se geopolitieke analise van Angola was korrek. So ook China se analise van Angola, in 1975, sowel as in die 21ste eeu.

President Zuma besef ook die belang van Angola. Hy het gedurende 2013 hard gewerk om Angola tussen die DRK en Suid-Afrika deur middel van Inga III te integreer. Die VSA is bewus daarvan, en het nou uit die bloute aangebied om die helfte van die koste van Inga III te finansier.

Die globale geopolieke spel vorder onverpoos, maar sonder Afrikaners, wat ter versagting darem instinktief twee keer probeer het om beheer oor Luanda en Angola te verkry. Beide kere het een leier, Fidel Castro, die politieke insig en wilskrag van die hele Afrikanerkabinet geklop.

Was Fidel Castro ‘n Afrikanerleier, sou Suid-Afrika ‘n supermoondheid gewees het.

Geopolities gesien, het President Zuma meer insig as alle oorlede en lewende Afrikanerintellektuele saam. Dog Zuma se onlangse suksesse in Suider-Afrika hang ten nouste af van Afrikaner-Rooivalke, hulle vlieniers, en logistieke ondersteuning, waaronder Russiese vervoerstelsels.

Al is die Afrikanerstaat totaal vernietig beginnende in Angola, kan Afrikaners vandag nog steeds ‘n bydrae maak tot die globale politieke magspel.

U hoef nie as u nie wil nie, maar sommiges sal en doen dit reeds. Vir maksimum effektiwiteit in die geskiedenis, is die aangewese weg om Fidel Castro se geopolitieke insig in Angola te volg.

Lees Fidel Castro se mening oor die stryd in Angola, Mandela en apartheid hier.

Is Afrikaans ‘n blote toevalligheid? – ope brief aan Palesa Morudu

deur Willem de Jager

Mooi woorde, Palesa, in vandag se Rapport, waarin jy skryf:

Sedert Nelson Mandela se dood deur sy geheel en al onwaardige opvolger aangekondig is, het wit en swart, jonk en oud gesing, gedans, geboe, gestry en gebid oor wat sy nalatenskap beteken.

Die eg Suid-Afrikaanse viering van sy lewe weerspieël dit waarvoor hy sy hele volwasse lewe geveg het.

Op 22 Julie 1985, skaars 48 uur nadat PW Botha ’n noodtoestand afgekondig het, het Oliver Tambo, destydse ANC-president, miljoene Suid-Afrikaners gevra om “die land onregeerbaar en apartheid onwerkbaar te maak”.

Dit is goed ontvang in die townships, waar ons klippe na die polisie en weermag gegooi het en die tronke en strate met ’n vasberade verset gevul het.

’n Paar jaar later is apartheid vervang deur ’n staat wat ons drome beliggaam het vir ’n nie-rassige, nie-seksistiese toekoms.

Graag wil ek jou komplimenteer op jou aanwending van die ironie: Jy volg jou ode aan nie-rassigheid pragtig op met ‘n paragraaf oor die tragiese lot van *swart* mense (20 jaar later) in hierdie “wonderlike… demokrasie” wat julle gebou het. Ek se “julle” in antwoord op jou “ons” wat julle in die strate verset het teen apartheid. Ironies genoeg “suffer” die nuwe *swart* middelklas steeds/weer volgens jou. Ai.

palesa_morudu — Palesa Morudu wat gewoonlik rubrieke in die Business Day publiseer, word deur Rapport as ‘n ‘Kaapse skrywer’ beskryf.

Voorts wil ek vir jou en Rapport beide komplimenteer op julle pragtige Afrikaans. Julle slaag werklik daarin om ‘n etniese niemandsland vir ons op te tower waarin Afrikaans ‘n blote toevalligheid is. Net jammer dit weerspieël geen werklike situasie nie, soos jou artikel. Ons het nou reeds gesien dat omgekeerde apartheid sowel as die illusie dat ras/ etnisiteit ‘n banale onbenulligheid is, nie die oplossing is nie. Is dit heeltemal onmoontlik dat ons realisties na ons diversiteit kan kyk en daarvolgens aan oplossings dink? Ek verstaan dat die ras-taboe ons vermoë om rasioneel te dink beïvloed maar ons kan ten minste probeer.

Die kern van jou boodskap is weinig anders as wat dit dit ten tye van Britse oorname meer as honderd jaar terug was: Die skep van ‘n “Suid Afrikaanse” identiteit is steeds die refrein. 50 miljoen gewillige min-of-meer Suid-Afrikaners maak inderdaad ekonomies sin. Maar net vir ‘n paar groot varke wat geen god ken nie, behalwe Mammon.