Die Egiptiese regering het om verskoning gevra nadat veiligheidsmagte Sondag “per ongeluk” 12 mense, insluitende twee Mexikaanse toeriste, doodgeskiet het.
Die Egiptiese ministerie van binnelandse sake sê ondersoek sal ingestel word oor hoekom die toeriste in die verbode gebied was.
Tien Mexikane en Egiptenare is ook in die voorval beseer en in die hospitaal opgeneem.
Die veiligheidsmagte het klaarblyklik ‘n toeriste-konvooi aangesien vir die militante wat hulle agtervolg het.
Die Egiptiese polisie sowel as die weermag was besig met ‘n gesamentlike operasie om die militante in die uitgestrekte Al-Waha-woestyngebied in die weste van die land te volg.
Hulle het op die konvooi, bestaande uit vierwielaangedrewe voertuie sonder nommerplate, losgebrand.
Pres. Enrique Peña Nieto van Mexiko het die aanval op Twitter skerp gekritiseer en ‘n volledige ondersoek na die skietvoorval geëis.
Vyf van die Mexikaanse toeriste se toestand is stabiel. Die Mexikaanse ambassadeur Jorge Alvarez het hulle in die hospitaal besoek.
‘n Woordvoerder van die Egiptiese ministerie van toerisme het bevestig dat die konvooi wel in ’n verbode gebied was en hul voertuie was ook nie gelisensieerd nie.
Sedert pres. Mohammed Morsi van die Moslemsbroederskap in 2013 uit die kussings gelig is in ‘n militêre oorname, word Egipte deur onrus en terreur geteister.
Insurgente van die Islamitiese Staat in Egipte het reeds die dood van honderde soldate en polisie in aanvalle veroorsaak.
‘n Bom het Dinsdag ‘n bus getref wat Egiptiese polisiemanne vervoer het. Een polisieman is dood en 29 ander is in die voorval gewond, het AFP berig.
Veiligheidsmagte in Egipte word toenemend deur jihadiste van die Islamitiese Staat-groep (ISIS) geteiken.
Die aanval het in die Nyldeltaprovinsie, Baheira, ongeveer 260 kilometer noord van Kaïro, plaasgevind toe die polisiemanne onderweg was werk toe.
Jihadiste van Egipte se ISIS-filiaal voer sedert die val van oudpres. Mohammed Morsi in 2013, gereeld aanvalle uit, die meeste hiervan in die Sinai-skiereiland.
Die Egiptiese weermag sê hy gaan voort met ‘n militêre offensief in die Sinai Skiereiland teen die Islamitiese Staat.
Die gebied is tussen Israel, die Gaza-strook en die Suez-kanaal geleë.
Hewige gevegte het vandeesweek tussen Egipste en ISIS-militante waarin meer as ‘n honderd mense omgekom het.
Lugaanvalle op stellings van die Islamitiese Staat het tot die vroeë oggendure geduur.
Volgens die Egiptiese leer het sewentien soldate in die gevegte met Islamitiese militantes omgekom maar plaaslike waarnemers meen die dodetal is hoër.
Die Egiptiese weermag sê lugaanvalle teen ISIS het deur die nag voortgeduur. ‘n Woordvoerder sê beheer oor die polisiestasie in Sheikh Zuweid is weer teruggeneem.
ISIS het 15 veiligheidsgebiede aangeval en drie selfmoordbom-aanvalle uitgevoer.
Twee polisiebeamptes is vroeër in Koeweit in hegtenis geneem na verlede Vrydag se bomaanval op ‘n moskee waarin 27 mense dood en meer as 200 beseer is.
Die Islamitiese Staat-groep het aanspreeklikheid vir die aanval aanvaar. Die inhegtenisnemings is deel van ‘n poging om toe te slaan op militante in die land.
Die land se veiligheidsmagte het ook ammunisie, kaarte en wapens gevind by die huis van ‘n student en nog ‘n man wat ook in hegtenis geneem is.
Minstens 90 mense word reeds in verband met die aanval aangehou.
Die Iraeliete was 40 jaar in die woestyn. Die blankes, veral Afrikaners, is reeds meer as 20 jaar in die politieke woestyn. Woestynverblyf in ‘n onbeskaafde woesterny is nie iets waartoe die blanke kiesers ingestem het nie. Die meerderheid blanke kiesers het as misleides ten gunste van magsdeling gestem, wat egter deur FW de Klerk en kie (veral die klein vyf – Praag 27.08) in magsoorgawe getransformeer is. Die vraag is nou: hoe moet blankes, veral tradisionele Afrikaners, op hierdie onverkwiklike situasie reageer? Behoort ons handevat-inskiklik, dus ANC- en swartmag-gedienstig, te wees, of moet ons veel eerder op gesonde weerstand/verset ingestel wees deur ‘n streep in die sand te trek?
Die geskiedenis toon dat kiesers dikwels deur politici om die bos gelei word. Knoeiery is deel van die “kuns” van regering. Daaruit moet nie afgelei word dat politici noodwendig oor kundigheid of selfs elementêre inligting, kennis en insig beskik nie. Politici neem besluite en voer sommige van hulle op ‘n bepaalde manier uit. Die gevolge word dikwels glad nie voorsien nie. Volgens sy outobiografie het Izak de Villiers as redakteur van Rapport bv waargeneem dat FW de Klerk glad nie die gevolge van sy “inisiatiewe”, propvol fiktiewe “wigte en teenwigte”, besef het nie. De Klerk het persoonlik grootliks skotvry met sy droogmakery en verraad weggekom. Sedertdien sit ons met die gebakte pere. Wat nou gemaak?
Insekte, soos miere en bye, openbaar geykte gedragspatrone. Dit word ook by mense aangetref. Dink aan die ontdekkingsreise wat na bv die poolstreke onderneem is.
“Early Arctic exploration unfold with a certain formal inevitability, in stately, familiar, unvarying stages. The fitting and provisioning of the stout vessel, the gala departure, the fruitless exploration of blind bays and dead islands, the fading hopes, the trapping of the ship in pack ice, the fatal nightmare of cold and starvation. Finally, as an epilogue, a new expedition sets out in search of the first, and the cycle starts again” (Lev Grossman, Cold comfort, Time, 18.08, p 48).
By politici word soortgelyke geykte gedragspatrone aangetref. Alles moontlik word deur die kandidaat gedoen om ‘n gunstige indruk by die kiesers te wek. In verkiesingstyd is hy hoogs sigbaar en toeganklik. Aan beloftes is daar geen einde nie. Sodra hy verkies is, geniet hy sy buitensporige vergoeding en byvoordele, word hy onsigbaar en ontoeganklik en raak die verkiesingsbeloftes gou in die vergetelheid. Wanneer die volgende verkiesing aanbreek, begin dié siklus van voor af.
Dit gaan hier om kenmerkende herhalende gedrag by mense. Wat ons “die geskiedenis” noem, handel hoofsaaklik oor menslike handelinge. Vir toepassing in die hede is daar dus lesse te put uit wat voorheen gebeur het. Maar ‘n mens kan vir plaaslike toepassing ook met vrug kennis neem van wat op die oomblik elders in die wêreld gebeur. Die Midde-Ooste kan as voorbeeld dien. Ek maak gebruik van Aryn Baker se artikel, “Unholy choices” (Time, 21.04, p 18-23). Let voorts op hoe die posisie van christene in Moslemlande ooreenkomste vertoon met die situasie van blankes in oorheersend swart Suid-Afrika.
In gebiede onder die beheer van fundamentalistiese Moslems word christene voor ‘n drieledige keuse gestel: bekering tot die Islamitiese geloof, betaling van hoër belasting, of die swaard, dus die dood. Dit was die geval in die Ottomaanse Ryk (1300-1920) en dit kom steeds voor in bv dele van Sirië en Irak waar fundamentalistiese Soenniete in beheer is. Wat die christene ter selfbeskerming in Sirië doen, is om die bewind van Bashar Assad, ‘n lid van die Alawitiese Moslemminderheid, te steun, terwyl chistene in Irak die Sjiïtiese meerderheidregering ondersteun. Vir hierdie christene gaan dit eerder om oorlewing as om morele beginsels. Daarom huiwer hulle nie om ‘n outoritêre bewind te ondersteun nie. Dié christene se lewens word gekenmerk, selfs oorheersend beïnvloed, deur sulke keuses en kompromieë.
In Egipte hang die oorspronklike inwoners, die Kopte, ‘n vroeë vorm van die christelike religie aan. Sedert die Arabiese Moslems Noord-Afrika in die 7de en 8ste eeu ingeneem het, is die Kopte ‘n minderheid (deesdae slegs sowat 5% van die bevolking) wat ter wille van oorlewing geneig is om die owerheid, selfs al is dit ‘n militêre diktator, te steun.
“In backing these authoritarian regimes, those [Christian] leaders and their supporters have failed to help their countries develop into states where justice, the rule of law and tolerance are applied evenly” (p 20).
‘n Mens kan sê dat die Kopte se situasie in Egipte soortgelyk is aan dié van die Khoi-San, die oorspronklike inwoners van Suid-Afrika. Sedert die politieke mag in 1994 onregmatig aan die swartes oorgedra is, maak die swartes asof hulle altyd hier was en op die land in sy geheel geregtig is. Daar word graag na die blankes as setlaars verwys, maar die werklike historiese verskil tussen wit en swart is dat die wittes oor die see uit Europa in Suid-Afrika geland het en die swartes oor land uit Afrika hierheen gekom het. In landsbelang behoort dit egter nie soseer te gaan om wie eerste hier was nie, maar veel eerder om watter etniese groep die meeste tot die land se ontwikkeling en voorspoed bygedra het. Die ou Suid-Afrika was opvallend beter as ander Afrika-lande. Groot dele van die land het toe onloënbaar die stempel van Europese beskawing gedra. Na 1994 het die nuwe Suid-Afrika binne twee dekades onmiskenbaar ‘n Afrikaland geword. Deur dit te noem, deel ek nie ‘n kompliment uit nie.
“Some Christians in Syria have defied church leaders and called for Assad’s downfall, in the hope that fighting for the rights of all Syrians will strengthen the place of Syria’s minorities in the future” (p 20). Dieselfde mentaliteit is onder sommige Afrikaners waarneembaar. Die Afrikaanse Taalraad stry nie vir Afrikaans (bv Standaardafrikaans) as sodanig nie, maar vir alle sogenaamde variëteite van Afrikaans, insluitende die mengeltaal Kaaps en al die Afrikatale. Die bestuur van die Taalmonument voel hom nie geroepe om erkenning aan die oorheersend positiewe historiese rol van blankes te gee nie en verkies om eerder die aandeel van nie-wittes op te blaas. Die eens Afrikaanse universiteite benadeel Afrikaanssprekendes (veral Afrikaners) en Afrikaans blatant en bewandel die weg van transformasie, wat op verswarting en verengelsing neerkom. Hofsake word (tevergeefs) gevoer teen die benadeling van alle nie-swartes (bv bruines); daar word nie gekonsentreer op die bevordering van uitsluitlik blanke belange nie, soos wat nie-paternalisties vereis behoort te word. Waarom dit vir blanke oorverligtes/swakkelinge gaan, is om onder die dekmantel van nie-wit (bv bruin) belange per abuis of by implikasie ook blanke belange te dien.
Wat is die gevolge van die christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste? Dit kan terselfdertyd as aanduiding dien van wat plaaslik in ons veelgeroemde jong demokrasie verwag kan word. “In the last census of the Ottoman era, conducted in 1914, Christians made up a quarter of the Middle East’s population. Now they are less than 5% … If current demographic trends continue, the Middle East’s population of 12 million Christians will be halved by 2020 … much of the decline can be attributed to opportunistic emigration and falling birth rates” (p 21). In die nuwe Suid-Afrika is die geboortesyfer van daardie etniese groepe waarby die land die meeste kon baat juis die laagste. Verder word die swart geledere ongebreideld met swart immigrante aangevul, terwyl die nie-swart (veral wit) komponent deur emigrasie drasties uitgedun word.
“Majority rule in the Arab world leaves minorities at risk” (p 22). Insgelyks plaas swart meerderheidsregering in Suid-Afrika al die nie-swartes (veral die wittes) soos paddas in ‘n pan wat geleidelik maar sekerlik voordurend verhit word. Dit is vir my nie moontlik om diegene te verkwalik wat die land verlaat nie, al het ek die opsie uitgeoefen om eerder hier aan te bly en weerstand te bied. Oor die Christene se kruipbeleid in die Midde-Ooste haal Baker ‘n waarnemer soos volg aan: “That kind of thinking may preserve Christian interests in the short term, but it risks putting them on the wrong side of history” (p 22).
In die nuwe Suid-Afrika: of ons handevat of nie, kompromieë aangaan of nie, ons siel verkoop of nie, ons toekoms kan/sal ten spyte van “Faustian bargains” (p 22), dus sielverkopende toegewings, weens verswelging deur die swart massa verduister of selfs uitgedoof word. Die beroemde Amerikaanse orator, Robert Ingersoll (1833-1899), het in ‘n ander konteks gesê: “I had rather go down in the glory and grandeur of the storm, than to rot in any orthodox harbor.” Aangepas by my tema kan ek sê: Ek gaan eerder onder in die oop see van Europese beskawing as om my beginsels in die hawe van swart mag te verkwansel. Dit is myns insiens verkieslik om eerder eerbaar as oneerbaar onder te gaan.
Na aanleiding van die verkiesingsoorwinning wat die Moslem-broederskap in Egipte behaal het, skryf Baker: “A christian would never be permitted to lead Egypt” (p 22). In die “nie-rassistiese” nuwe Suid-Afrika word dit sonder meer aanvaar dat geen nie-swarte (hetsy wit, bruin of Asiaat) ooit die staatshoof sal word nie; ook nie die president van die ANC nie. Nuttige idiote van enige etnisiteit word wel in die laer range geduld.
In Egipte: “When the Islamist-controlled parliament rammed through a new constitution … Christians feared for their rights and identity … Christians need to stop seeking favors and support the rule of law by backing a presidential candidate who shares their values” (p 23). Volgens ‘n waarnemer oor Sirië: “If Islamists come to power, Christians are doomed” (p 23). Baker se gevolgtrekking: “Christians may simply not survive the Arab revolutions. Backing tyrants may buy them some time, but many Christian commentators believe that the only way these communities can guarantee their continued presence in the region is by pushing for the rights of others as much as for their own” (p 23). Dit is ook plaaslik ‘n gewilde strategie by wankelmoedige blankes. Dat dit ‘n waarborg (“guarantee”) teen verswelging of uitwissing verskaf, is sekerlik oordrewe, of bloot ‘n uitdrukking van ooroptimisme, of dalk opportunisme.
Naskrif: Die afgelope maande het Praag elke Sondag ‘n teks van my gepubliseer. Weens veranderde omstandighede sal ek voortaan liewer wanneer die geleentheid hom voordoen, dus ongereeld, teks vir publikasie aanbied. Ek bedank Praag en sy lesers graag vir hulle meelewing en ondersteuning.
Die Argentynse minister van buitelandse sake Hector Timerman het besoek gebring aan Egipte met ‘n groot sake-afvaardiging waar hy verlede naweek met president Al-Sisi en Sameh Shoukry, die minister van buitelandse sake ontmoet het.
Die samewerking tussen die twee lande het ‘n lang geskiedenis, sedert die regerings van Juan Peron in Argentinië en Gamal Abdel Nasser in Egipte na die Tweede Wêreldoorlog ontmoet het.
Shoukry het trots gesê dat sy pa in die eerste regering van Peron ambassadeur in Buenos Aires was. Hy sal Argentinië in 2015 besoek. Die minister van buitelandse sake het beklemtoon in ‘n gesamentlike verklaring van beide lande dat hulle moet saamstaan teen roofkapitaliste.
Timerman het die Egiptenare in die besonder bedank vir steun met die skuldresolusie tov Argentinië by die Verenigde Nasies se Algemene Vergadering op 9 September.
President Al-Sisi en Timerman het ook oor Argentinië se belangstelling in die “groot potensiaal” van Egiptiese landbou en landbou-tegnologie samesprekinge gevoer, asook die samewerking wat kerntegnologie betref. Die Argentynse maatskappy INVAP is reeds werksaam in Egipte.
Daarbenewens het Timerman met die sekretaris-generaal van die Arabiese Liga, Nabil Elaraby, oor die stryd teen terrorisme en ander kwessies gesels. Hy het beklemtoon dat Argentinië sy roterende voorsitterskap van die Veiligheidsraad van die VN volgende maand sal gebruik om die behoeftes van die Palestyne te beklemtoon.
Op 14 September het die Argentynse minister van Nywerheid, Debora Giorgi met ‘n honderdsterk sake-afvaardiging na Moskou vertrek. Daar word verwag dat die toekenning van kontrakte ter waarde van $5 miljard sal volg, waarvan $4 miljard Argentynse voedseluitvoere as ‘n plaasvervanger vir EU-produkte onder sanksies sal wees.
Argentinië kan glo onmiddellik benewens pluimvee, wyn, suiwelprodukte, gedroogde vrugte en vis, ook landboutoerusting lewer.
In die ou dae toe ons oumense nog baie Bybel gelees het, was daar ‘n bekende Bybelse verhaal oor ‘n prisonier wat president geword het.
Die Bybelse verhaal van Josef toon ooreenkomste met ‘n soortgelyke bekende Egiptiese verhaal oor twee broers, en is gedeeltelik daarop gebaseer. Die Bybelse verhaal oor Josef wat onderkoning oftewel “president onder die grondwet” geword het, speel hom ook af in Egipte, in Afrika.
Josef was van jongs af polities bewus en aktief, en word daarom deur sy bedreigde broers geëlimineer. Dog Josef oorleef en word as slaaf in Egipte, die wêreldsupermoondheid, aan ‘n baie gesiene en invloedryke politieke persoon verkoop. ‘n Politieke Potifar veroorsaak op veraderlike wyse dat Josef weer geneutraliseer word, en in ‘n Egiptiese tronk beland.
Die koning van Egipte droom, dink vooruit, en sien ‘n baie belangrike ekonomies-politieke siklus vir Egipte aankom: sewe jaar van vinnig groeiende borrelekonomie, en daarna die onvermydelike sewe jaar van groot resessie. Nie alleen verklaar die nie-Egiptenaar Josef hierdie komende siklus vir die koning van Egipte nie, maar stel ook ‘n meesterplan voor, hoe om die siklus te benut deur ‘n nasionale grondoordragskema deur opgegaarde voedsel vir grond te verruil, wat die mag en rykdom van die Egiptiese koning geweldig sal vergroot. Met hierdie puik politieke plan word die nie-Egiptiese prisonier toe die dienende president van Egipte, die wereldsupermoondheid van daardie tyd.
Die groot politieke plan soos wel opgeteken deur die Bybelskrywers, is egter vandag heeltemaal vergete. Al wat ons van die Bybelverhaal kan onthou en vir ons kinders vertel, is die aangrypende gebeure en pragpropaganda van ‘n goeie slaaf en modelprisonier wat ‘n uitstekende president geword het, en toe nie wraak geneem het nie, maar sy broers met hom versoen het.
Nelson Mandela was die Josef van Londen. Londen, die finansiële sentrum van die heersende Westerse wêreldmoondheid, het baie gehelp om van die politieke prisonier ‘n ikoniese president te maak. Met mnr Mandela aan bewind in Kaapstad en Pretoria, is kapitaalbeheer geliberaliseer, en het skatryk Suid-Afrika se grootste maatskappy na Londen ontsnap, om van daar multinasionale maatskappye van die heersende Westerse wêreldorde en Washington-konsensus te word. Anglo-American was Suid-Afrika se grootste maatskappy, wat voor Londen se Nelson president geword het, die helfte van Suid-Afrika se industrialisasie moes finansier. Ná Mandela het dit gedaal tot niks – ek verwys hier na plaaslike industrialisasie.
Die Suid-Afrikaanse Gencor het na Londen se Nelson as president tot in die wêreld se grootste en rykste multinasionale mynmaatskappy ontwikkel: BHP Billiton, wat in Londen genoteer is, wie se groei gefinansier is met geheime Eskomkragtariewe wat net aan BHP Biliton beskikbaar en bekend was, wat hulle in staat gestel het om betyds hul reusechroombates in Suid-Afrika teen maksimum waarde te verkoop, net voordat die kragprys vervierdubbel het.
President Mandela het soos ‘n keiser sy eie Londen-ondersteunde Xhosa-opvolger gekies en aangestel, en nieteenstaande die onervare president Mandela se oneindige persoonlike goedheid en heiligheid, het tradisionele Zoeloes van Kwazulu-Natal met ‘n geheue van Londen se Suid-Afrikaanse empire in opstand gekom teen die ontsaglike rykdomoordrag vanaf Suid-Afrika na Londen.
Volgens die Bybelverhaal oor onderkoning, oftewel president, Josef in Egipte, het daar egter later ander konings en dinastieë in Egipte aan bewind gekom, en dit het die geskiedenisverloop beïnvloed.
Josef?
Mnr Mbeki is onverwags deur mnr Zuma as tradisionele Zoeloe uit Londen se ekonomies neoliberale kussings gelig, en sedertdien voer Londen ‘n hewige politieke propaganda-oorlog teen Nkandla, wat nou fataal stoom verloor het deur Madiba, ook Londen se geliefde, se doodsaankondiging.
Dit is dus ironies dat die dood van Londen se Nelson, Londen se sterk aanslag teen sy aartsopponent Nkandla heeltemaal ongedaan gemaak het.
Dit is ook insiggewend dat Jacob besluit het om Nelson op 15 pleks van 16 Desember te laat begrawe. Gelofte- oftewel Versoeningsdag, word dus nie Mandeladag nie, met die een wat op die ander volg.
Die skryfster van hierdie artikel distansieer haar van enige negatiewe uitlatings of beledigende kommentare oor Zoeloepresident Zuma of San-Xhosa-Nelson Mandela. Die skryfster is baie lief vir Madiba se kritiese stellings oor die VSA, en Zuma se doeltreffende aksies teen Londen en die neoliberale Washington-konsensus.
Egipte het Sondag gesê dat 90 antieke artefakte is in Jerusalem opgespoor by ‘n veiling, en het gevra dat Israel ander oudhede terugvind en aan Kaïro terugbesorg.
Die Ministerie van oudhede het gesê hulle het die Israeliese owerhede versoek om in te gryp nadat daar die “afgelope weke 110 antieke Egiptiese artefakte op die webwerf van ‘n veilingshuis in Jerusalem te koop aangebied is”.
Die veilingshuis was nie in staat om dokumente te voorsien van wie die items besit nie en die Israeliese owerhede moes die veiling staak, het die ministerie gesê. Hulle sal 90 van die 110 artefakte na Kaïro terugstuur.
Egipte het die Israeliese owerhede gevra om ondersoek in te stel en stukke wat reeds verkoop is op te spoor sodat hulle aan Egipte terugbesorg kan word,” het die ministerie gesê.
Ali Ahmed, ‘n beampte by Egipte se departement van oudhede, het gesê verskeie antieke Egiptiese artefakte is na bewering gesien by Israeliese veilings en Kaïro het regstappe geneem om van die gesteelde items terug te kry.
In Oktober het die Ministerie het gesê hulle het ‘n versekering van eBay ontvang dat hulle nie artefakte wat onwettig uit Egipte kom, sal opveil nie.
Gedurende die opstande in 2011 is verskeie museums geplunder, insluitende die Museum van Egiptiese oudhede naby Kaïro se Tahrir Square, middelpunt van die demonstrasies.
Ander museums is ook besteel in die onrus wat gevolg het na die weermag se omverwerping van die Islamitiese president Mohamed Morsi op 3 Julie, en baie van die items word steeds vermis.
’n Hof in Egipte het beslis dat oudpres. Hosni Moebarak vrygelaat moet word, het ’n beampte gesê.
Dit is nie bekend of die aanklaers teen die beslissing gaan appelleer nie.
Die uitspraak kom na die verhoor waarin Moebarak tereggestaan het op aanklagte dat hy geskenke van ’n staatsbeheerde koerant aanvaar het.
Die 85-jarige Moebarak is sedert April 2011 in aanhouding.
Moebarak word ook saam met Habib Adly, sy voormalige minister van binnelandse sake, en ses polisiebevelvoerders verhoor op aanklagte wat verband hou met hul administrasie voor die opstand teen sy bewind en die die moorde op betogers. Dié verhoor is tot 25 Augustus uitgestel.
Egipte loop steeds onder hewige geweld deur.
Hernieude oproerigheid het teen die oudpresident se opvolger, Mohamed Morsi, uitgebreek.
Minstens 750 mense is verlede week oor ’n tydperk van vier dae dood. – AP
Duisende betogers sal vanoggend in Kaizergracht in Kaapstad byeenkom vir ‘n optog na die parlement om beswaar te maak teen die dood van betogers in Egipte.
Woensdagoggend se optog word gelei deur die Moslem-regsraad (MJC) asook ander organisasies, waaronder die ANC en Cosatu, wat hulle daarby sal aansluit.
“Die doel vandieoptog isom te protesteer teendiegewelddadigestaatsgreep watplaasgevind het driewekegeledeinEgipte enookdie gevolglikemassamoordvan betogersteen diestaatsgreep.AsSuid-Afrikaners voel ons dit is ons verantwoordelikheidom te reageer op‘nondemokratieseprosesen die staatsterrorismeinAfrika,” het die MJC–woordvoerderNaboweya Mallick gesê.
Vroeër hierdieweek,dieClaremontMainRoad-moskeeinKaapstadgevra vir ‘neinde aan die geweldinEgipte envir die herstelvan demokratiese regering.
Vrese het toegeneem dat die geweld in Egipte verder kan uitbrei ná die leier van die Moslembroederskap in hegtenis geneem is.
Mohamed Badieseaanhoudingis die jongste in‘n reeksgebeure watverdere verontwaardiging ontlok van die beleërdeBroederskapondersteuners endie krisisindie Arabiesewêreld se verskerp.
Maandag, het ‘n Egiptiesehofbeslissing dat dieland se voormaligeoutokratieseleier,HosniMoebarak,vrygelaat kan worduit die tronkbinne enkele dae in die vooruitsig gestel.
Mubarak,85, se vrylatingverhoogvermoedens datsy voormaligemilitêre–gesteunde regeringteruggekeer het na diestaatsgreep teen MohamedMorsi,dieIslamitiesepresident,op 3 Julie.
Die tussentydse eerste minister van Egipte het laat blyk dat dié land kan klaarkom sonder geldelike hulp van die VSA en die Europese Unie en steun uit Saoedi-Arabië kan verwag.
Sowel die VSA as die EU het vroeër gesê hulle hersien hulle betrekkinge met Egipte te midde van die voortslepende geweld in die land na die afsetting van die president Mohammed Morsi.
Die eerste minister Hazem Al Beblawi het aan ‘n televisienuusdiens gesê sy land is op die regte pad en hy is nie bekommerd oor ‘n burgeroorlog nie.
Byna ‘n 1000 mense is reeds dood in die weermag se bloedige veldtog teen Morsi-ondersteuners. EU-lande se ministers van buitelandse sake kom vandag in Brussel byeen om betrekkinge met Egipte te bespreek.
Die geestelike leier van die Moslem Broederskap in Egipte, Mohamed Badie, is Dinsdagoggend in die Nasr City in die noordooste van Kaïro in hegtenis geneem.
Badie (70) was die hoogste bevelvoerder van die organisasie wat deur die owerhede gesoek is. Hy sal op 25 Augustus verskyn saam met twee ander ampsdraers
Badie se seun is verlede week doodgeskiet toe die weermag op twee proteskampe van die Broederskap toegeslaan het.
Badie se inhegtenisneming volg te midde van nog lede van die Broederskap wat regdeur die land aangekeer word. Foto’s van sy inhegtenisname is op die interim-regering se Facebookbladsy geplaas.
Intussen is berigte ontvang dat die interim regering nuwe aanklagte van die aanhitsing van geweld aanhangig gemaak het teen die ontsetelde president Mohammed Morsi. Morsi se plek van aanhouding is steeds onbekend.
Die aanklagte hou verband met die dood van talle mense gedurende protesoptrede by die presidensiële paleis verlede Desember.
Dieselfde regter wat nuwe aanklagte teen Morsi bekendgemaak het, het ook verklaar dat die voormalige president Hosni Moebarak nie vir korrupsie aangehou kan word nie. – RSG
Nadat Islamiste ‘n Fransiskaanse skool aan die brand gesteek het, is drie nonne soos “krygsgevangenes” op straat geparadeer alvorens ‘n Moslemvrou haar oor hulle ontferm het. Twee ander vroue wat ook by die skool werksaam was, is seksueel geteister en aangerand terwyl hulle deur die massas probeer beweeg het.
In die vier dae sedert die veiligheidsmagte twee sitstakingkampe van die afgesette Egiptiese president se ondersteuners ontruim het, het Islamiste dosyne Koptiese kerke, tesame met besighede en skole wat aan die Christen-minderheid behoort, aangeval. Dit wil voorkom of die intimidasieveldtog daarop gemik is om die Christene wat nie in Kaïro is nie, te waarsku om nie by politieke aktivisme betrokke te raak nie.
Die Moslemmeerderheid in Egipte het al in die verlede teen die Christene, wat slegs 10% van die bevolking van 90 miljoen uitmaak, gediskrimineer en geweld gepleeg. Aanvalle het egter toegeneem nadat die Islamiste mag verkry het met die Arabiese Lente-opstand in 2011 wat Hosni Mubarak uit die politieke stoel gelig het. Christene het nog meer deurgeloop nadat president Mohammed Morsi op 3 Julie onsetel is, iets wat toenemende Islamiste-woede onder leiding van Morsi se Moslembroederskap ontketen het.
Chaos het ontstaan nadat die Egiptiese militêr-gesteunde administrasie inbeweeg het om die twee kampe met betogers te ontruim. Dit het daartoe gelei dat betogers wat op Morsi se heraanstelling aangedring het, doodgeskiet is, maar ook tot toenemende, landwye konfrontasies. Sedert Woensdag is ongeveer 40 kerke geplunder en aan die brand gesteek, terwyl 23 aangeval en beskadig is.
Een van die wêreld se oudste Christengemeenskappe wat tot dusver nie polities aktief was nie, het ook tot die politieke arena toegetree nadat Mubarak ontsetel is en Christene op regverdige behandeling ná die onrus begin aandring het.
Baie Morsi-ondersteuners beweer dat Christene ‘n disproposisionele groot rol tydens die dae van massabetogings gespeel het, met miljoene wat geëis het dat Morsi moes bedank voor die regering nog omvergewerp is.
Ten spyte van die geweld, het Egipte se Koptiese Christenkerk Vrydag sy onderdanigheid aan die nuwe politieke bedeling hernu en in ‘n verklaring gesê dat hulle die weermag en polisie in hul stryd teen “die gewapende gewelddadige groepe en swart terrorisme” ondersteun.
Al het Egiptiese Christene onder ekstremistiese aanvalle deurgeloop, het hulle in sommige gebiede meer aansluiting by gematigde Moslems gesoek om sodoende hul solidariteit te betoon.
Honderde mense uit beide gemeenskappe het by twee kloosters in die Bani Suef-provinsie, suid van Kaïro, saamgedrom om verwagte aanvalle Saterdag af te weer, het ‘n plaaslike aktivis, Gigis Wahieb, gesê. Aktiviste het oor soortgelyke insidente in gebiede elders, suid van Kairo berig, maar dat dit nie genoeg was om voldoende beskerming aan kerke en kloosters te bied nie.
Wahieb, asook ander aktiviste en slagoffers van die jongste geweldvlaag, blameer sowel die polisie as die ekstremistiese Islamiste vir dít wat gebeur het. Volgens hulle het die aanvalle tegelykertyd met ‘n aanslag op polisiestasies in provinsies soos Bani Suef en Minja plaasgevind sodat polisie hul stasies moes beskerm en nie die Christene te hulp kon snel nie.
Ezzat Ibrahim, ‘n Christen-aktivis van Minja, ‘n provinsie suid van Kaïro, waar Christene ongeveer 35 % van die bevolking verteenwoordig, het gesê dat die polisie in sewe uit die nege gebiede eenvoudig verdwyn het sodat ekstremiste feitlik straffeloos kon optree.
Volgens sekerheidsbeamptes wat anoniem wou bly omdat hulle nie die nodige magtiging gehad het om die inligting te verskaf nie, is daar sedert Woensdag twee Christene dood, waaronder ‘n taxibestuurder wat in ‘n betoging deur Morsi-ondersteuners in Alexandrië beland het. Die ander persoon is deur Islamiste in die suidelike provinsie van Sohag doodgeskiet.
Die aanvalle het daarop gedui dat alhoewel die Islamiste in Kaïro op die verdediging is, hulle steeds oor invloed in provinsiale vestings beskik, asook die vermoë om geweld teen aansienlike Christen-minderhede te pleeg.
Gamaa Islamija, ‘n ekstreme Islamiste-groep wat groot invloed in provinsies suid van Kaïro uitoefen, het enige verbintenis met die aanvalle ontken. Die woordvoerder, Moerad Ali, het gesê dat die Moslembroederskap wat die betoging teen Morsi se afsetting gelei het, die aanvalle afkeur.
Suster Manal is hoof van die Fransiskaanse skool in Bani Suef. Sy was besig om onbyt met twee besoekende nonne te eet toe die nuus haar bereik dat die twee betogerskampe deur die polisie ontruim is, met honderde wat gedood is. Die gevolg was ‘n aanval wat ses ure geduur het. Sy, susters Abeer en Demiana en ‘n aantal skoolwerknemers het gesien hoe ‘n groep aanvallers by die skool deur mure en vensters inbreek. DIe skool is geplunder, ‘n kruis is by ‘n skoolhek omgegooi en met ‘n swart banier, soortgelyk aan dié van Al-Kaida, vervang.
Toe die Islamiste hul beveel om weg te gaan, was daar vure op bykans elke hoek van die 115 jaar oue hoofgebou en twee nuwer geboue. Manal het gesê dat die spaargeld vir ‘n nuwe skool verdwyn het. Rekenaars, ‘n projektor, lessenaars en stoele is weggedra. Dringende noodoproepe na die polisie, asook na senior polisie-amptenare wie se kinders in die skool is, het beloftes van ‘n vinnige reaksie ontlok. Maar niemand het opgedaag nie.
Die Islamiste het haar net genoeg tyd gegun om ‘n paar kledingstukke te gryp.
In ‘n uur lange telefoniese onderhoud met Associated Press het Manal, 47, haar nagmerrie-ondervinding in herinngering geroep, hoe sy in die skool saam met ander vasgevang was terwyl die brand op die grondvloer gewoed het en ‘n geveg tussen die polisie en Islamiste buite op straat plaasgevind het. Met tye het die giftige gasse van die vuur in die biblioteek of traangas wat deur die polisie op straat gebruik is haar oorweldig.
Suster Manal onthou hoe sy ‘n week gelede deur die polisiemanvader van ‘n leerling ingelig is dat haar skool deur dogmatiese Islamiste geteiken word wat daarvan oortuig is dat dit ongewenste onderwys aan Moslemkinders verskaf. Sy het geen ag daarop geslaan nie, gerus in die wete dat die skool oor ‘n gelyke aantal Moslem- en Christelike leerlinge beskik en daarom nie deur Moslem-ekstremiste aangeval sou word nie. Sy was verkeerd.
Die skool se ligging is prominent. Dit staan oorkant die pad van die vernaamste treinstasie en is langs ‘n besige buseindpunt wat onlangs ‘n groot aantal Islamiste aangetrek het. Hulle was op pad na Kaïro om aan te sluit by die groter van die twee sitstakingskampe wat Morsi ondersteun. Die buurt van die skool stem ook ooreen met een van Bani Suef se Islamiste-vestings wat uit Morsi se Moslembroederskap en ultrakonserwatiewe Salafiste bestaan.
“Ons is nonne. Ons maak op God en die engele staat om ons te beskerm,” het sy gesê. “Aan die einde het hulle ons soos krygsgevangenes deur die strate geparadeer en op ons gevloek terwyl ons van een agterstraatjie na ‘n ander gelei is sonder dat hulle ons vertel het waarheen ons op pad was.” ‘n Moslemvrou wat eens op ‘n tyd ‘n onderwyseres by die skool was, het Manal en die ander twee nonne raakgesien toe hulle by haar huis verbyloop, met ‘n groot skare nuuskierige omstanders wat saamdrom.
“Ek het haar onthou, haar naam is Saadija. Sy het aangebied om ons onderdak te gee en gemeen sy kon ons beskerm omdat haar skoonseun ‘n polisieman is. Ons het haar aanbod aanvaar,” het sy gesê. Twee Christenvroue wat by die skool werk, Warda en Bedoer, wat ook familie van mekaar is, moes veg om uit die skare te kom, terwyl hulle deur die ekstremiste betas, geslaan en beledig is. “Ek het daarna gekyk en dit ysingwekkend gevind,” het Manal gesê.
Die voorval by die Fransiskaanse skool is by Minja herhaal waar ‘n Katolieke skool tot op die grond afgebrand is en ‘n Christelike weeshuis insgelyks aan die brand gesteek is.
“Ek is beangs en nie in staat om te fokus nie,” sê Boelos Faami, die pastoor van ‘n Katolieke kerk nie te ver van Manal se skool af nie. “Ek verwag te eniger tyd ‘n aanval op my kerk,” het hy Saterdag gesê.
Bishoi Alfons Nagoeib, ‘n 33-jarige sakeman van Minja, het ‘n soortgelyke, onstellende verhaal om te vertel.
Sy algemenehandelsaak in ‘n hoofstraat in die provinsiale hoofstad, wat ook Minja genoem word, is vandeesweek afgebrand met die vlamme wat alles binne verteer het.
“‘n Buurman het my geroep en vertel dat die winkel aan die brand was. Toe ek daar aankom, kom drie ekstremiste dreigend na my toe, waarna hulle agterkom dat ek die eienaar is,” vertel Nagoeib. Sy vader en broer het by die mans gepleit om sy lewe te spaar. Gelukkig het iemand geskree dat ‘n Christelike seun besig was om die gebeure met sy selfoon te verfilm, dus het die skare na die seun toe gehardloop en geskree: “Noesrani, Noesrani.” Dit is ‘n woord uit die Koran wat ‘n skeldnaam vir Christene in Egipte geword het.
Nagoeib het na ‘n nabygeleë gebou gehardloop waar hy oor ‘n woonstel beskik en hom daar toegesluit. Ná ‘n ruk het hy die woonstel verlaat, opgehardloop na die dak toe en oorgespring na die gebou langsaan waardeur hy veilig kon uitkom, op veilige afstand van die woedende skare.
“In ons Mustafa Fami-straat, het die Islamiste vroeër ‘n rooi X op Moslemwinkels geverf en ‘n swart X op Christenwinkels,” het hy gesê. “U kan seker wees die winkels met ‘n rooi X het niks oorgekom nie.”
In Fajoem, ‘n oaseprovinsie suidwes van Kaïro, het Islamiste vyf kerke geplunder en aan die brand gesteek, volgens biskop Ibram, die plaaslike hoof van die Koptiese Ortodokse Kerk, wat by verre die grootste van Egipte se Christelike denominasies is. Volgens hom het hy sowel Christene as kerklui aangesê om nie weerstand teen die skares Islamiste te bied nie, uit vrees vir lewensverlies.
“Die plunderaars was so pligsgetrou dat hulle na een van die vyf kerke wat hulle verwoes het teruggekeer het om te sien of hulle nog iets kon vat,” het hy aan AP gesê. “Hulle het ons stoele en banke op vragmotors gelaai en toe daar nie meer plek was nie, het hulle die res vernietig.” – AP
“Hel“, “slagting“, “chaos“ is hoedie sogenaamde Dag van WoedeinEgiptebeskryf wordinhoofopskrifte van dagblaaie regoor die wêreld. Nagenoeg 90 mense is gedurende die jongste skermutselings in die land dood.
Egipte word toenemend deur die internasionale gemeenskap veroordeel en massa-optredes teen die Egiptiese weermag word oor die wêreld gehou.
Die dodetal in Egipte hou aan om te styg en na beraming het meer as 800 mense reeds omgekom.
DieTimesbeskryf hoe‘n protesinKaïro seRamses-plein vreedsaambegin het, maarmet ‘n “skielike,oorverdowendegeluid vanoutomatiesegeweervuur” in straatgevegte ontaard het, nadat skares in paniek voor die koeëls gevlug het.
Intelligensieverslae dui daarop dat van die polisie- en weermaglede hul uniforms tuis gelaat en met die skare probeer versmelt het in gewone drag, maar nogtans gewapen was, op opponente begin skiet het en straatbarrikades opgerig het ná die chaos uitgebreek het en na woonbuurte versprei het.
Tydens die jagtogte op Morsi-ondersteuners het sommige gewone burgers glo by die veiligheidsdienste aangesluit. Die jongste verwikkelinge het die risiko van ‘n volskaalse burgeroorlog in Egipte verder verhoog.
DieFinancial Timesberig dat dieonderdrukkingdeurdie weermagteen Islamitieseondersteuners van die afgesette presMohammedMorsi‘n golf vangeweld teenChristeneinEgipteontketen het.
Christelikekerke, besighedeen skoleis vernietig, geplunder en aangeval. Minstens vier mense het in dié geweld omgekom. Die Moslembroederskap het intussen ten sterkste ontken dat hulle Christene teiken.
DieDailyMirrorbeskuldig diewêreld se magshebbers dat hulle opdie kantlyn staan van wat gebeurinEgipte enpatetieshulle hande vryf. Hulle het ‘n beroep op dieVSA gedoen om symilitêre hulp dadelik op te skort totdat daarnuweverkiesings gehou word.
DieGuardian,het in sy hoofberig gewaarskudat Europadiplomatiekedruk opEgipte seleiers moet volhouvir ‘npolitieke skikking.
Die koerantwys daaropdat indien Egipteoorgaan tot ‘n burgeroorlog,dieontworteldenoorde‘n dagreis verna Europa is en dat die EU met ‘n vloedgolf van immigrante getref sal word.
Die betogings het ondanks ‘n aandklokreël tot in die nag voortgeduur en die Moslembroederskap beplan om vir nog ‘n week met betogings te volhard. Ondersteuners sê hul demokratiese keuse word vertrap deur die veiligheidsdienste se optrede.
Die Europese Unie se Raadgewer oor Buitelandse Sake het die geweld as skokkend bestempel en vir ‘n gekoördineerde reaksie teen die slagting gevra.
Die Duitse kanselier, Angela Merkel sê Duitsland sal sy betrekkinge met Egipte in heroënskou neem.
Die Franse Minister van Buitelandse Sake, Laurent Fabius sê hulp mag dalk heroorweeg word. Denemarke het reeds sy hulp aan Egipte gestaak.
Saoedi-Arabië het egter sy steun aan die Egiptiese weermag toegesê: “DieKoninkrykvan Saoedi-Arabië, sy menseen die regeringgaan staan vandagby sybroersinEgipteteen terrorisme,” het hy Vrydag gesêin ‘n verklaringop die staats-TV.
Hyhet ook gesê dathulle vol vertroue is dat Egiptesal herstel. Saoedi-Arabiëis‘n bondgenootvan die voormaligepresidentHosniMoebarakenhet in die verlede‘n moeilikeverhouding metdie Moslem-broederskap gehad.
Die koning het$5 miljard inhulp aanEgipte belowe verlede maand as Morsi verdryf word uit diepresidentstoel.
