Etiket: VSA

Broers sterf in VSA toe hulle trompop bots

Die dag na Kersdag het in ’n nagmerrie ontaard toe drie Suid-Afrikaners, waarvan twee broers is, in ’n trompop botsing in Suid-Dakota in Amerika was.

Een van hulle, Werner (Shoepie) Swart (33), wat saam met sy vriend gery het, is opslag dood.

Volgens die twee broers, MC (33) en Johan (26) Weldon, se oom, mnr. Hercus Mahoney, het Johan eerste in sy bakkie werk toe gery, terwyl MC en Werner eers ’n ruk ná hom gery het.

Daar word vermoed dat Johan ná sy aankoms terug huis toe gery het om suiker te gaan haal.

MC en Werner het in MC se Dodge Ram-bakkie eers in die dorpie Isabel ontbyt gaan koop.

“Die broers het nie geweet hulle sou mekaar om 7vm daardie oggend weer op die plaaspad tegemoet kom nie,” het mnr. Mahoney gesê.

Hul bakkies het op ’n blinde hoogte trompop gebots.

Dandré Schrambriel, hul stiefbroer het beeste gevoer, rook in die lug gesien en hom daarheen gehaas.

Die bakkie waarin MC en Werner was, het aan die brand geslaan en Dandré het Werner en Johan uit hul bakkies gesleep.

MC is uit sy bakkie geslinger. Sy een skouer is vergruis en sy been, kakebeen en bekken is gebreek en hy is tans aan ’n asemhalingstoestel gekoppel. Johan se een arm, sy bekken en albei bene is gebreek en ’n ribbebeen het sy long deurboor.

Mnr. Mahoney het gesê dat dit sleg gaan met MC en dat hy vier dae gelede ook ’n beroerte-aanval gehad het. “Johan herstel vinnig.”

Die broers is in die waakeenhede van onderskeidelik die Sanford- en St. Alexius-hospitaal.Hul ouers is jare gelede dood en hul stiefpa, mnr. Andries Schambriel, het gehelp om hulle groot te maak.

Mnr. Mahoney het gesê dat die drie mans saam as plaaswerkers op die Lindskov Ranch, ’n groot bees- en saaiboerdery in Suid-Dakota gewerk het.“

Johan het reeds drie jaar daar gewerk, MC meer as ’n jaar en Werner slegs sowat twee maande en toe gebeur dié ramp,” het hy gesê.

Die werkgewer van Lindskov Ranch, mnr. Bryce Lindskov, het sy medelye in ’n brief aan Werner se familie uitgespreek.

Werner se roudiens vind op Vrydag, 9 Januarie om 11vm in die Evangelies Gereformeerde Kerk op Kriel plaas.

Bron: Ridge Times

Swart prestasie oral ‘n kopseer

Onderwyskenners in Suid-Afrika sê die matriekuitslae weerspieël die swak besluite deur taakspanne en sogenaamde onderwyskundiges wat deur die ANC en hul handlangers aangestel is.

Uitkomsgerigte onderrig (UGO) het kennelik misluk asook die uitsluiting van meetkunde as deel van wiskunde, sê hulle.

Swart Suid-Afrikaners kan blykbaar nie eerstewêreld-onderrigmetodes en –benaderings baasraak nie, sê prof. Kobus Maree, van die Universiteit van Pretoria.

Die swak prestasie van kandidate in veral wiskunde word toegeskryf aan die feit dat Wiskunde vraestel 3 eers opsioneel was.

Dit het die hoërvlak-vaardighede in die vak getoets, maar tans word dit by die gewone twee wiskunde vraestelle ingesluit wat waarskynlik heeltemal te hoë eise aan leerlinge gestel het.

Swart onderwysers het nie die akademiese agtergrond of die nodige opleiding om sleutelvakke aan te bied nie.

Kenners meen voorts dat die departement geld wil vermors op allerlei tegnologiese foefies, terwyl basiese foute met bywoning, dissipline en tydsbestuur nooit reggestel word nie.

Die kwessie van swart prestasie in die res van die wêreld word egter nooit deur die sogenaamde kenners in ons land aangespreek nie.

Die prestasiegaping tussen swart van wit studente is lank reeds gedokumenteer.

In die VSA word dit ook dikwels as ‘n sosiale kloof voorgehou wat dit uiters ingewikkeld maak vir beleidmakers, aangesien dit weinig met gerief te make het.

Maar ‘n verslag wat fokus op swart mans dui daarop dat die prentjie selfs droewiger is as wat algemeen bekend is.

Slegs 12 persent van swart Graad 4 seuns is vaardig met lees, in vergelyking met 38 persent van wit seuns, en slegs 12 persent van swart Graad8  seuns is vaardig in wiskunde, in vergelyking met 44 persent van wit seuns.

Armoede alleen kan ook nie die verskille verduidelik nie: Arm wit seuns doen net so goed soos die Afro-Amerikaanse seuns wat nie in armoede leef nie, gemeet aan of hulle kwalifiseer vir gesubsidieerde skoolmiddagetes.

Nog lande sluit by soektog na AirAsia-vlug aan

Die lugsoektog na die Air Asia-vliegtuig met 162 mense, wat oos van Java verdwyn het, sal Dinsdagoggend voortgaan.

Daar is nog geen aanduidings van waar die vliegtuig kon geval het nie.

Twee oliekolle is in die see opgemerk, terwyl ‘n Australiese vliegtuig drywende voorwerpe honderde kilometer verder gewaar het.

Meer as vyftien vliegtuie en 30 skepe neem vir die derde dag aan die soektog deel.

Die hoof van die Indonesiese Nasionale- en Soek-agentskap glo dat die vliegtuig iewers ter see geval het.

Lugverkeerbeheer het kontak met vlug QZ8501 verloor sowat ‘n uur nadat dit Sondag by die Juanda Internasionale Lughawe in Surabaya opgestyg het.

Nog lande gaan by die soektog na die vermiste passasiersvliegtuig van Air Asia aansluit, nadat die Amerikaanse vloot Dinsdag aangekondig het dat hulle aan die soektog in die Java See gaan deelneem.

Daar sal egter ook op land gesoek word. Minstens 21 vliegtuie en 30 skepe van lande soos Indonesië, Australië, Maleisië, Singapoer en Suid-Korea help reeds met die soektog oor ‘n gebied van sowat 10 000 vierkante seemyl.

China sal ook aan die soektog deelneem.

Amerika speel ‘n gevaarlike spel

‘Met 2500 strategiese kernplofkoppe en nog sowat 2000 taktiese kernplofkoppe is Rusland nie ‘n Afghanistan, Irak of Sirië nie’

Sedert die einde van die Koue Oorlog het Amerika sigself die titel as oorwinnaar van daardie konflik opgeëis. Natuurlik is daar groot waarheid daarin, want destyds, net soos tans het Amerika die olieprys afwaarts gemanipuleer en daardeur Sowjetinkomste nadelig beïnvloed. Die eskalering van die wapenwedloop onder leiding van Ronald Reagan het boonop meegebring dat die Sowjetbegroting  weens militêre besteding uitgeput is. Die afname in inkomste en gelyktydige vehoging in millitêre uitgawes het die Sowjetekonomie op sy knieë gedwing.

Tog, dit was nie net Amerika wat die USSR ekonomies verslaan het nie. Nee, sedert die Bresjnjef-jare het die Sowjetekonomie gebuk gegaan onder korrupsie en stagnasie. Teen die tagtigerjare het hierdie wanfunksie van die Sowjetekonomie tesame met die lompheid van ‘n sentraal beplande ekonomie reeds dit sodanig afgetakel dat slegs groteske hervorming (vandaar Gorbatsjof se perestroika) dit van totale ondergang sou kon red. Perestroika was egter te min, te laat.

Nietemin, sedert die einde van kommunisme en veral sedert Amerika se eerste golforlog het daardie land ‘n toenemend aggressiewe internasionale rol begin speel. Amerika se siening van haarselfs as die wêreld se enigste oorblywende supermoondheid is versterk. Ook met die konflik in Joegoe-Slawië sien ons hoe Amerka haar die rol van internasionale polisieman toeëien. Boonop orkestreer die CIA ‘n hele rits “kleurrewolusies” in voormalige Oosbloklande. Meer as ooit word “regimeverandering” Amerika se mantra. Onder die vaandel van “demokrasie” word pro-Amerikaanse regerings geïnstalleer. Met die histerie wat volg op die 9/11-aanval in New York, word Amerika se intervensionisme tot nuwe hoogtes gedryf.

Onder die korrupte alkoholis, Boris Jeltsin, was Rusland presies waar Amerika dit wou hê. Sonder die USSR was hierdie sentrale republiek (RSFR) van die voormalige Unie se bevolking die helfte van die oorspronklike Moederland s’n. Boonop was dit in ekonomiese vryval waar alles te koop was aan die hoogste bieder. Tesame met Russiese oligarge was dit soos Kersfees vir Westerse grootsake. Alles, van Sowjet- militêre tegnologie, wat sorgvuldig oor dekades opgebou en geheim gehou is, tot die enorme Russiese minerale rykdom kon nou op die internasionale markplein deur die Westerse elite en hul Russiese eweknieë opgeraap word.

Boonop was Jeltsin, wat soos ‘n benewelde Kersvader die gegryp na die Kersgeskenke onder die boom toelaat, ‘n geliefde figuur in Westerse hoofstede. Onder Jeltsin was geen CIA-kleurrewolusie  in Moskou nodig nie, want Jeltsin het beter meegedoen aan die afbreek van sy land as wat enige Amerikaanse popperegering sou kon doen. Rusland was in chaos, op sy knieë en daar vir die wêreldkapitaliste om  na hartelus te plunder. Dis presies waar die Weste Rusland wou hê – verneder en misbruik. Terloops, dit laat my heelwat aan die Afrikaner se situasie sedert 1994 dink.

Dan verskyn Wladimir Wladimirowitsj Poetin op die toneel. Alles verander. Die “verskynsel Poetin” verdien ‘n skrywe opsigself. Hoe Poetin die situsie omkeer, wat hom dryf en sy strategie verdien ‘n aparte artikel. Poetin herstel orde in Rusland en daarmee saam Russiese trots. Soos die USSR, herstel Poetin ook Rusland se status as ‘n land met ‘n onafhanklike internasionale beleid en status. Meteens is Rusland nie onder die Amerikaanse invloedsfeer nie, en hier begin die probleme. Wat die Westerse media betref, is Poetin ‘n oorlogsugtige diktator. Ons moet onthou dat die Westerse media deur dieselfde belangegroepe wat by Amerikaanse millitêre besteding baat en wat onder Jeltsin vrye toegang tot die Russiese skatte gehad het, beheer word. Op die hoogste vlakke is daar geen onderskeid te tref tussen die belange van die Westerse kapitalistiese elite, Washington, die VSA- millitêre bedryfsektor, en die Westerse media nie.

Laat ons nou die tyd aandraai tot waar ons vandag is: Amerika het onder leiding van die CIA en Victoria Nuland (van die Amerikaanse dept. van buitelandse sake) ‘n poetsj in Kiëf uitgevoer en daarmee ‘n pro-NAVO/VSA/EU-regering in die Oekraïne aangestel. Dit is gedoen om van die pro-Russiese president Viktor Janoekowitsj ontslae te raak. Die Amerikaanse/Westerse plan, wat reeds in 2013 deur die Jalta- Europese Strategieberaad bedink is, is bedoel om die Oekraïne nader aan die EU te bring. “EU” is ook kodetaal vir NAVO. Die staatsgreep in Kiëf is bewerk deur ‘n CIA- en Amerikaanse-buitelandsesakegekonkel waardeur Neo-Nazi-bullebakke en Oekraïniese oligarge gesamentlik Kiëf in chaos gedompel het en die demokraties verkose pro-Russiese regering van die dag verjaag het.

Elke optrede in hierdie teater, deur Rusland, was deurgaans slegs ter wille van selfbeskerming. Die mees drastiese in hierdie stappe, nl. die terugname van die Krim deur demokratiese referendum (nadat Kroestjof dit in die vyftigerjare op ondemokratiese wyse aan die Oekraïne oorhandig het (let wel die Oekraïne was deel van die USSR), was om te verseker dat die eeue oue Russiese vlootbasis van Sewastopol, nie in NAVO-hande beland nie. Wie kan Rusland hiervoor blameer? Ook beweerde Russiese militêre betrokkenheid in die Russiessprekende Oos-Oekraïne, is moreel regverdigbaar, gegewe dat Kiëf hierdie provinsies eerste aangeval het.

Rusland het geen ander opsie as om te verseker dat die Oekraïne nie in NAVO-hande beland nie, want indien NAVO-magte in die Oekraïne gestasioneer word, bring dit daardie bedreiging tot op die Russiese grens. Maar erger, dit bring dan ook Amerikaanse missielverdedigingstelsels tot op die Russiese wesgrens. Hierdie stelsels het die vermoë om Rusland se kernarsenaal groot skade te berokken. Sonder sy kernarsenaal is die Russiese beer se tande getrek. Die rede waarom daar nooit ‘n “warm millitêre konflik” in die Koue Oorlog-jare tussen die VSA en die USSR uitgebreek het nie, was juis omdat elk van hierdie moondhede oor ‘n kernarsenaal beskik. Hierdie vermoë van beide die VSA en die USSR het voorkom dat hulle mekaar enigsins direk militêr aanvat, selfs konvensioneel, want enige gevegshandeling sal vinnig tot ‘n kernaanval eskaleer. In so ‘n geval sou dit hul gesamentlike en totale vernietiging verseker, sg. “mutually assured destruction” of “MAD”. Eintlik sou die totale mensdom in so ‘n situasie omkom.

Hierdie wedersydse skaakmat van die Koue Oorlog het ‘n kernoorlog voorkom. Amerika wil dit nou verander. Sommiges mislei hulself met die idee dat Rusland hardhandig hanteer kan word omdat dit kwansuis net ‘n skadu van die voormalige USSR is, ‘n argument wat net op konvensionele vlak geld. Hulle dink waarskynlik in terme van ‘n toekonstige situasie waar Amerikaanse missielverdedigingstelsels reeds op die Russiese Rostofgrens ontplooi is. In so ‘n geval sou Rusland teoreties gesproke slegs op sy konvensionele magte kon staatmaak. Hierdie is egter ‘n gevaarlike dobbelspel, want hoewel Rusland tot op datum enorme selfbeheersing uitgeoefen het, sal die ontplooiing van Westerse missielstelsels in die Oekraïne al die waarskuwingsligte in die Kremlin laat afgaan. Rusland sal so ‘n skuif probeer voorkom nes daar vroegtydig opgetree is om Sewastopol onder hulle beheer te hou. Hierdie sou dus ‘n strategiese rooilyn vir die Russe verteenwoordig. Die Weste moet nie Rusland se konvensionele vermoë onderskat nie, en dan die moontlikheid van nog erger – sy kernmagte.

Vir Rusland is die Navofisering van die Oekraïne op elke vlak net so ‘n groot bedreiging as wat die ontplooiing van Sowjetmissiele in Kuba vir President Kennedy se VSA ingehou het. Intussen is NAVO/VSA besig met ‘n millitêre opbou in Pole en die Baltiese state, op die Russiese grens. Boonop suggereer Washington d.m.v. nuwe wetgewing ‘n rigting van millitêre opleiding en hardeware aan die Oekraïne. Verder streef die Oekraïne daarna om ‘n NAVO-lid te word en die ope geheim is dat Brussel dit ook begeer.

Terwyl die Weste die oorlogstromme slaan, die Russiese ekonomie deur sanksies en olieprysmanipulasie (weereens) deur die VSA en Saoedi’s gekniehalter word, en onderlangs bedink word hoe om die Oekraïne by NAVO in te lyf en daarmee NAVO tot op die grens van Rusland se Rostofstreek te bring, word die Russiese beer in ‘n hoek gedryf. Die oorlogsugtige Weste moet baie versigtig wees, want met 2500 strategiese kernplofkoppe en nog sowat 2000 taktiese kernplofkoppe is Rusland nie ‘n Afghanistan, Irak of Sirië nie. Die Weste mag weliswaar nog hulle oorlog met Rusland kry, maar dit sal nie langer as ‘n halfuur duur nie…

Demokrate hoop op Spaanse stemme met Kuba-besluit

Die gesamentlike aankondigings in Washington en Havana deur pres. Barack Obama en pres. Raul Castro dat Amerika en Kuba volle diplomatieke bande gaan herstel, is as “geskiedkundig” bestempel.

Kuba was voorheen ‘n bondgenoot van Rusland.

Die VSA hoop om hul betrekkinge met Latyns-Amerika te verbeter. Pres. Obama sal volgende jaar die spitsberaad van die Amerikas in Panama bywoon omdat Amerika se betrekkinge met Kuba nie meer die enigste onderwerp op die tafel sal wees nie.

Die Verenigde Nasies stem jaarliks ’n resolusie wat vra vir die opheffing van die embargo.

Met die jongste verwikkelinge sal struikelblokke in betrekkinge met nie net Kuba nie, maar met ver­skeie Spaanssprekende lande verbeter, hoop die VSA.

Diplomatieke bande tussen die twee lande kom nadat die VSA die Koue Oorlog-anachronisme in Oos-Europa en veral in die Oekraïne laat herleef het met militêre hulp aan die junta en die instelling van sanksies teen Rusland.

Lidlande van die Verenigde Nasies, het deurlopend beroepe vir die opheffing van die ekonomiese, finan­siële en handelsblokkade teen Kuba en die normalisering van handelsbande tussen die twee lande gedoen.

Die VSA beplan om wetgewing aangaande die blokkade teen Kuba, sanksies en ander reisbeperkinge op te hef, terwyl hulle juis sulke maatreëls teen Rusland implementeer.

Amerika het Kuba kort gelede nog gekritiseer oor die land se swak menseregterekord, alhoewel Obama Castro se hand geskud het by die Wêreldbekersokkertoernooi in Suid-Afrika in 2010.

Mediaberigte is dit eens dat heelwat Kubaans-Amerikaners ongelukkig voel oor die jongste aankondiging.

Dit mag ‘n struikelblok wees vir voorgestelde wetgewing wat in die Amerikaanse kongres en senaat voorgelê sal word om volle diplomatieke bande te herstel en die handelsverbod op te hef.

Vir Amerika is dit belangrik om die diplomatieke betrekkinge te herstel wat in Januarie 1961 verbreek is. Sodoende sal nuwe gebiede vir wedersydse kontak tussen Amerikaners en Kubane geopen word wat kommersieel en finansieel voordele inhou.

Stappe om dit vir Kubane makliker te maak om met die buitewêreld te kommunikeer, word ook in die vooruitsig gestel. Internet-penetrasie in Kuba is onder die laagste in die wêreld, omdat die land in die verlede nie die nodige toerusting kon invoer nie.

 

EU kan sanksies teen Rusland ophef

Die Europese Unie kan die moontlikheid van die opheffing van sy sanksies teen Rusland oorweeg as die Oekraïne se territoriale integriteit behoue bly, het die Duitse kanselier Angela Merkel Vrydag gesê.

“Ons sal sien of daar enige vordering in hierdie rigting is. Dan kan ons in die rigting die opheffing van die sanksies beweeg,” het sy tydens ‘n nuuskonferensie gesê ná ‘n vergadering van EU-leiers in Brussel.

Merkel het beklemtoon dat die EU sanksies teen Rusland ingestel het in reaksie op verwikkelinge in die Oekraïne.

Die sanksies kan moontlik opgehef  word teen vroeg aanstaande jaar. ‘n Diplomatieke bron in Brussel het Vrydag gesê staatshoofde asook die Europese Unie sal die Minsk-vredesooreenkoms met belangstelling volg en die moontlikheid van die opheffing van die blok se sanksies teen Rusland op ‘n beraad in Maart 2015 oorweeg.

“Sekere sanksies teen Rusland, kan opgehef kan word op ‘n EU-beraad in Brussel in Maart,” het die bron gesê.

Merkel het ook gesê sy hoop dat die EU-lande ‘n gekonsolideerde posisie sal nastreef.

Die Russiese president, Wladimir Poetin het intussen Westerse sanksies blameer vir die daling van die Russiese geldeenheid.

“Dit is die koste van ons natuurlike begeerte om Rusland te bewaar as ‘n volk, ‘n beskawing en ‘n staat,” het Poetin gesê. Hy het gesê dit het ook weinig met die verwikkelinge in die Krim te make gehad.

“Die Weste het ‘n anti-Russiese houding gehad lank voor die huidige krisis [in die Oekraïne] begin het,” het Poetin gewaarsku. Die bewyse is daar, het hy gesê, wat wissel van “direkte ondersteuning van terrorisme in die Noord-Kaukasus,” tot die uitbreiding van die NAVO en die oprigting van missielstelsel in Oos-Europa, en die manier waarop die Westerse media die Olimpiese Spele in Sochi kwaadwillig gedek het.

Selfs al sit die Russiese beer stil en eet sy bessies en heuning, sal die druk nie ophou nie, het die president gesê. Hy het gesê die Weste wil die Taiga plunder. Daarvoor moet hulle die beer “vasketting, en as hy vasgeketting is, sy tande en naels uitskeur”.

Die roebel het die laaste ruk rekord-laagtepunte bereik. Poetin het op sy jaareind-nuuskonferensie in Moskou gesê die huidige krisis sal op die langste, twee jaar duur.

Hy is van mening dat die Russiese ekonomie vroeër kan herstel indien eksterne faktore verbeter.

Die roebel se waardevermindering beïnvloed tans die rand weens soortgelyke kommoditeituitvoere asook hul ontluikende markstatus.

Die Amerikaanse Senaat het intussen ‘n oorlogsugtige wet bekragtig dat sanksies teen Rusland moet verskerp word. President Obama het die wet van sy handtekening voorsien.

Die Amerikaanse regering sal aan die Oekraïne ook swaar militêre toerusting ter waarde van $350 miljoen lewer.

Rusland het die wet as ‘n uiterste provokasie beskryf wat tot konfrontasie sal lei as diplomasie nie seëvier nie.

Die Amerikaanse minister van buitelandse aangeleenthede John Kerry en sy Russiese eweknie Sergei Lafrow sal op 15 Desember in Rome ontmoet.

Die VSA het pas sanksies teen Kuba opgehef, “omdat dit nie werk nie”.

Israel se diplomatieke krisis verdiep

Verskeie diplomatieke krisisse het Woensdag saamgevloei om Israel se penarie te verdiep. ‘n Vergadering van die Geneefse Konvensie se ondertekenaars, ‘n beslissing van die EU se Hof van Justisie oor Hamas, ‘n EU-parlementsbesluit om Palestynse volkskap te erken, asook die Palestynse druk met ‘n VN-Veiligheidsraad konsepvoorstel om die Israeliese besetting van die Wesoewer binne twee jaar te beëindig.

Israel het die pogings van die Palestyne om ‘n spertyd in te stel vir die beëindiging van Israel se besetting van die Palestynse gebiede as ‘n slenter veroordeel.

Jordanië het die beskrywingspunt amptelik by die VN se Veiligheidsraad namens die Palestyne ingedien.

Dit maak ook voorsiening vir ‘n skietstilstand binne ‘n jaar. Die VSA het reeds aangedui dat hulle nie die beskrywingspunt sal steun nie, maar ontleders meen Israel is op dun ys nadat president Obama intussen aangekondig het dat bande met Kuba herstel sal word.

Die diplomatieke tsoenami wat teen Israel opbou, is deur die voormalige minister van verdediging, Ehud Barak ‘n paar jaar gelede voorspel.

Sedertdien het Israel se internasionale aansien bly taan.

Premier Benjamin Netanyahu se diplomatieke prestasie tydens sy ses jaar word nou ook deur voornemende kiesers veroordeel.

Die meerderheid kiesers wil nie hê hy moet aanbly as premier nie, maar gegewe die afstand en verskille tussen Israel se binnelandse en buitelandse probleme, is daar nie veel kandidate wat die eerste minister se pos wil hê nie.

Die voortsetting van konstruksie in Joodse nedersettings, die behoud van die status quo in die Wesoewer en Gasa, die onwilligheid om ‘n ernstige vredesplan te implementeer en die versuim om die internasionale gemeenskap se ondersteuning te verkry, plaas Israel in ‘n minderwaardige strategiese posisie.

Netanyahu demonstreer ongelukkig dat hy Europa hoegenaamd nie begryp nie. Sy benadering tot die diplomatieke krisis met Frankryk, Brittanje, Duitsland en ander is eenvoudig.

Hy glo Europa word gemotiveer deur Europese leiers se gretigheid om die stemme van die groeiende Moslem-minderheid in te palm deur die bevordering van ‘n pro-Palestynse agenda, terwyl Europese politici presies só ‘n verwikkeling van stemblokke wil vermy.

Daarbenewens, is hy oortuig dat Europa se houding teenoor Israel gebaseer is op diepliggende anti-Semitiese sentimente, wat hom tot histeriese uitbarstings teen Christene aanspoor.

Tuis wil sy kiesers hê hy moet sterk staan teen Hamas, maar Netanyahu verkies eerder om sterk teen Europa te bly uitvaar.

Om regse kiesers se negatiewe gevoelens teen die Franse, die Belge of die Iere aan te wakker, stof hy gereeld die Holocaust af.

En terwyl Europa op die ergste wyse beledig word, kan Netanyahu nie genoeg doen om sy vriendskap en lofprysinge aan die Verenigde State van Amerika op te dra nie.

Meer as 80% van die wêreld se Joodse gemeenskap woon in die VSA en nie in Israel nie, ongetwyfeld een rede vir die Israelse premier se houding.

Hy glo sy Republikeinse bondgenote in die Kongres, AIPAC en die verskillende Joodse organisasies, sowel President Obama se laaste twee jaar sal die voortgesette Amerikaanse veto in die Veiligheidsraad van die VN verseker.

Obama se dramatiese aankondiging Woensdag oor die hernuwing van diplomatieke betrekkinge met Kuba na meer as 50 jaar moet egter as ‘n waarskuwing vir Netanyahu dien dat sy ontleding verkeerd is.

Talle roubeklaers by Korkie-diens verwag

‘n Groot aantal roubeklaers word by die diens van die voormalige biologie-onderwyser van Grey Kollege in Bloemfontein verwag.

Pierre Korkie is verlede naweek in ‘n mislukte ontsettingspoging deur die VSA in Jemen dood tesame met ‘n Amerikaanse aangehoudene.

Die Amerikaanse State Department het intussen in ‘n verklaring gesê hulle was nie daarvan bewus dat ‘n Suid-Afrikaner aangehou word nie.

Yolandé en Pierre is in Mei 2013 in Taiz, Jemen, as gyselaars geneem, maar die ontvoerders het haar in Januarie vanjaar sonder ’n losprys vrygelaat.

Die roudiens vind om 10:00 op Vrydag plaas.

Johan Volsteedt, gewese skoolhoof van Grey Kollege, Pierre Korkie se kollega, sal as spreker by die roudiens optree.

Na verwagting sal heelwat oudkollegas en oudleerlinge die diens bywoon.

Korkie se vrou, Yolandé, het Dinsdag by ‘n mediakonferensie in Johannesburg gesê daar is talle vrae oor haar man se dood, nadat sy oorskot op Waterkloof-lugmagbasis in Pretoria aangekom het.

Korkie word oorleef deur sy vrou Yolandé en die egpaar se kinders, Lize-­Marie (15) en Pieter-Ben (17).

Sy twee kinders het tydens die mediakonferensie strak voor hulle uitgestaar.

Gorbatsjof pleit vir vrede

Die laaste Sowjet-leier, mnr. Michail Gorbatsjof, het Dinsdag die Verenigde State van Amerika en die Europese Unie aangemoedig om betrekkinge met Moskou te “ontvries”, ondanks die spanning oor die Oekraïne.

Die 83-jarige Gorbatsjof het in ‘n artikel wat in die staatsdagblad Rossiiskaya Gazeta gepubliseer is, gesê die Oekraïne-krisis het nie net daartoe gelei het dat die Weste sanksies teen Rusland opgelê het nie, maar dat samewerking op die gebied van globale kwessies soos teen-terrorisme, klimaatverandering en siekte-epidemies ook as gevolg daarvan opgeskort is.

“Ons moet betrekkinge dringend verbeter,” Gorbatsjof gesê. “Ek stel voor dat die leiers van Rusland en die Verenigde State van Amerika daaraan dink om sonder voorlopige voorwaardes, ‘n beraad oor ‘n breë agenda te hou en dieselfde soort spitsberaad moet ook tussen Rusland en die Europese Unie plaasvind.”

Rusland en die Verenigde State van Amerika “het ‘n spesiale verantwoordelikheid”, het Gorbatsjof gesê. “As hulle daarvan wegkyk, dra die res van die wêreld die verskriklike gevolge.”

Militante deur VSA gewaarsku om Korkie te skuif

Nuus dat sogenaamde Al-Kaïda militante die Suid-Afrikaanse gyselaar Pierre Korkie verskuif het voor ‘n Amerikaanse klopjag, kom as geen verrassing nie.

Die VSA het die einste militante opgelei en befonds as deel van ‘n poging om ‘n “lente” van geweld en opstand in verskeie lande te ontketen, waaronder ook Sirië.

Die Suid-Afrikaner en twee ander gyselaars is inderhaas verskuif, ‘n paar uur vóór ‘n klopjag om hulle vry te laat.

Volgens die ministerie van Verdediging in Jemen is Pierre Korkie, ‘n Amerikaanse joernalis en ‘n Britse burger van die gyselaars wat steeds deur Al-Kaïda in Jemen aangehou word.

Die Jemense veiligheidsmagte het Dinsdag met die hulp van die Amerikaanse weermag ‘n klopjag op ‘n skuilplek van die terroriste in ‘n suidoostelike provinsie uitgevoer.

Agt gyselaars is vrygelaat. Die ministerie se webwerf sê Korkie en die twee ander gyselaars is egter sowat ses ure voor die klopjag verskuif, in ‘n duidelike aanduiding dat die militante deur die VSA gewaarsku is.

Korkie, ‘n onderwyser van Bloemfontein, is in Mei verlede jaar deur Al-Kaïda ontvoer.

Missouri kondig noodtoestand aan voor Ferguson-uitspraak

Die goewerneur van die Amerikaanse deelstaat, Missouri, moes inderhaas ‘n noodtoestand afkondig om rassespanning onder beheer te bring.

Goewerneur Jay Nixon het ook magtiging aan die Nasionale Wag verleen om die polisiemag by te staan om swart oproeriges vas te vat.

Die opstand dreig in Ferguson waar uitspraak verwag word in die saak waarin ‘n wit polisiebeampte ‘n jong swarte, Michael Brown doodgeskiet het.

Ter voorbereiding van die uitspraak wat waarskynlik in die guns van die wit polisiebeampte sal wees, betoog swart jeugdiges reeds die afgelope twee dae.

Daar is forensiese getuienis dat Brown ‘n wapen hanteer het weens reste wat aan sy hande gevind is, ten spyte daarvan dat daar beweer word dat hy nie gewapen was toe hy geskiet is nie.

Daar is ook geslote kringtelevisie wat aantoon dat Brown in ‘n winkel besig was om te steel.

Swart inwoners van Ferguson meen egter dat Darren Wilson verantwoordelik gehou moet word vir die skietdood van die ongewapende 19-jarige Brown.

Rasseonluste het na skietvoorval op 9 Augustus uitgebreek waar swart oproeriges dae lank hulself skuldig gemaak het aan plundertogte en vandalisme.

Miljoene dollar se skade is reeds aangerig en sakeondernemings in swart gebiede moes hul deure permanent sluit.

Indien die uitgebreide jurie beslis dat Wilson nie verantwoordelik is nie, verwag die owerhede ‘n swart opstand wat wyer in die VSA kan uitkring.

Volgens die FBI kan onluste elders in die VSA opvlam en die polisie is landswyd op ’n gereedheidsgrondslag geplaas.

‘n Aktivistegroep, Justice for Mike Brown, het ‘n lys bekend gestel van teikens wat aangeval sal word wat ook plekke insluit wat nie met die voorval verband hou nie.

Bok van Blerk-fliek in VSA vrygestel

Die Suid-Afrikaanse rolprent, Leading Lady, waarin die Afrikaanse sanger, Bok van Blerk ‘n rol vertolk, gaan in die VSA vrygestel word.

Starburst Promotion sê die sukses van die rolprent by die Seattle internasionale filmfees het daartoe gelei dat die Amerikaanse regte verkry is, het RSG berig.

Die regisseurs van die rolprent, wat op 28 November in Suid-Afrika vrygestel word, is Henk Pretorius en Llewelynn Greeff.

Die rolprent vertel die verhaal van ‘n Britse dramaskool-onderwyser wat ‘n Suid-Afrikaanse boer oorreed om haar te help om voor te berei vir ‘n rol as ‘n Afrikaanse oorlogsheldin.

Die Amerikaanse sterre, Katie McGrath van Jurassic World en Gill Bellows van Ally McBeal speel ook in die rolprent.

Poetin lewer ‘n grondverskuiwende toespraak

Wladimir Poetin het Vrydag die enkele mees belangrike toespraak oor buitelandse beleid gelewer sedert hy president van Rusland in 2000 geword het.

Mikhail Gorbatsjof, die voormalige Russiese president, het gesê hy het gedink dit was die beste, en mees betekenisvolle toespraak wat hy ooit gemaak het.

Die reaksie van Westerse politieke ontleders en hul media-elite was daarenteen jammerlik ontoereikend. Die grondverskuiwende toespraak  in Sochi, by die Valdaiklub, het verbasend min aandag ontlok.

Westerse ontleders wat die moeite gedoen het, het dit voorgehou as ‘n uitdagende reaksie op die Amerikaanse beleid van sanksies wat Rusland weens die Oekraïense krisis opgelê is, terwyl die Russiese president byna skaars daarna verwys het.

Hulle het Poetin se uiters samehangende intellektuele raamwerk totaal geïgnoreer.

Dit was ‘n heel ander persoon aan die woord as die aggressiewe, ekspansionistiese en nasionalistiese demagoog wat die Weste graag wil skilder.

Enigiemand wat op soek was na ‘n Poetin om die groot kruistog teen die VSA te lei, moet waarlik ná hierdie toespraak teleurgesteld voel.

Rusland vra nederig samewerking – en nie konflik nie – van die VSA en Poetin se visie van die internasionale stelsel kan slegs na dese as ‘n eng konserwatiewe een beskryf word.

Dit loop soos ‘n goue draad deur die toespraak. Sy hunkering is ‘n tipiese konserwatiewe hunkering na stabiliteit asook wantroue teenoor verandering.

Dit is ‘n wens vir ‘n voorspelbare, organiese, reëls-gegronde stelsel waarin die soewereine regte van volke eerbiedig word. Verandering, wanneer dit gebeur, moet bestuur en nooit aangemoedig word nie .

‘n Groot gedeelte van sy toespraak het gehandel oor die verlies aan balans in die internasionale stelsel wat deur die ineenstorting van die Sowjetunie veroorsaak is.

In plaas daarvan om die wanbalans te herstel, is die VSA besig om die chaos wat daaruit voortvloei aan te moedig, het hy gesê. Die Russiese president het die vrees uitgespreek dat daar aanstons nie meer hefbome sal wees om sulke uitgebreide chaos te tem nie.

Poetin het die lysie herhaal: Kosovo, Irak, Afghanistan, Libië, Sirië en nou Oekraïne. Hy het sy gehoor daarop gewys dat nie een van hierdie plekke tans vooruitgang gemaak het of beter daaraan toe is nie.

Hiermee het Poetin die VSA vergelyk  met ‘n pasryk verkwister wat sy meevaller wegdobbel.

Die Russiese leier het ‘n diep verbintenis tot die internasionale reg bevestig, vertolk op die mees konserwatiewe manier waar regsdokumente, hofbeslissings en verdragstekste moet geld.

Met verwysing na die VN en die Internasionale Geregshof se Raadgewende Mening oor Kosovo, het hy die Krim se posisie helder uiteengesit.

Poetin se opleiding as ‘n regsgeleerde kry nooit media-aandag nie, terwyl sy diens in die KGB al is wat lesers ooit vertel word.

Dit is ‘n visie van Rusland wat geanker is in die internasionale stelsel,  en wat poog om die VSA saam met bondgenote soos China en ander BRICS-lande, waar moontlik in toom te hou, van dwaasheid te weerhou binne die raamwerk van internasionale reg, en om die heersende wêreldorde en stabiliteit te waarborg.

Dit is ‘n tipies Europese visie in die tradisie van die negentiende eeu se groot staatsmanne.

Dit is ‘n visie wat uiteraard baie gewild is in Rusland, ‘n land met ‘n lang en bloedige geskiedenis.

Vir ‘n ekonomie wat groei, het Rusland ‘n bestendige en ordelike internasionale omgewing nodig, het die president benadruk.

Poetin het dit duidelik gemaak deur herhaaldelik te fokus op die belangrikheid van ekonomiese ontwikkeling vir Rusland as oorheersende prioriteit vir sy regering, en daarmee sy afkeur vir vergeldingaksies herbevestig.

Wie kan daarvan verskil?

Wat gebeur werklik in Irak en Sirië?

Die oorlog teen Sirië wat ook in Irak woed, word deur talle krisisse gekenmerk.

In Junie 2012, by die eerste konferensie in Geneve, het die pasverkose Francois Hollande sy eie interpretasie van die finale verklaring gemaak.

Met die hulp van Israel en Turkye, asook die ondersteuning van Hillary Clinton en die destydse CIA-direkteur David Petraeus, is daar ‘n chemiese aanval beplan wat dié groep aan Sirië wou toedig.

Clinton en Petraeus is egter uitgeknikker deur President Obama, en Turkye moes die leisels oorneem in die somer van 2013, tesame met Israel en Frankryk, om die chemiese aanslag “vanuit Damaskus” te reël, sonder die VSA se hulp.

In Januarie 2014 het die Verenigde State van Amerike ‘n geheime sitting van die Kongres gehou oor befondsing en bewapening van die Sunniegebiede van Irak en die Koerdiese gebied van Sirië om nasionale state omver te werp.

Frankryk en Turkye, nadat hulle Al-Kaida (al-Nosra Front) van wapens voorsien het, het egter gesorg dat die Verenigde State van Amerika noodgedwonge moes terugkeer na die oorspronklike plan van die koalisie wat Hillary en Petraeus beoog het.

Die Koalisie van die Vriende van Sirië het in Julie 2012 ten minste ‘n honderd lande en internasionale organisasies ingesluit, maar onlangs gekrimp tot 11. Die lys deelnemers bly ‘n geheim.

Slegs 22 lede is onlangs uitgenooi na die vergadering van die hoofde van die koalisie.

In werklikheid, was die koalisie se aanvanklike bestaan te danke daaraan dat menige deelnemers baie spesifieke doelwitte in die oog gehad het en nie kon ooreenkom oor hul gemeenskaplike doelwit nie. Daar is vier sulke strominge:

– Die Verenigde State poog om die olie van die streek te beheer. In 2000 het die Nasionale Energiereguleerder Policy Development Group (NEPDG) onder voorsitterskap van Dick Cheney deur satellietbeelde en boordata, globale olie-reserwes geïdentifiseer en groot reserwes van Siriese gas waargeneem. Washington het in 2001 besluit om agtereenvolgens agt lande (Afghanistan, Irak, Libië, Libanon en Sirië, Soedan, Somalië, Iran) aan te val en hul natuurlike hulpbronne te konfiskeer. Die “breër Midde-Ooste” is die uiteindelike doelwit, wat ook die aftakeling van Turkye en Saoedi-Arabië beteken. Die State Department het dus die loodsveldtog die “Arabiese Lente” waargeneem.

– Israel verdedig sy nasionale belange in die kort termyn. Strategies moet die land die ruimte tussen die twee riviere beheer, die Nyl en die Eufraat, en hy is van voornemens om alle ekonomiese aktiwiteit te beheer in die gebied, insluitend natuurlik olie. Vir beskerming is Israel se vyande gedeeltelik geneutraliseer: Die Egiptiese en Siriese leër deur die ontplooiing van Patriotmissiele van NAVO in Turkye, en die skep van ‘n Koerdistan in Irak asook Suid-Soedan).

– Frankryk en Turkye wil voortgaan om te droom van die herstel van hul ryke. Frankryk hoop om ‘n mandaat te kry oor Sirië, of ten minste ‘n gedeelte van die land. Die Vrye Siriese leër het ‘n groen vlag, met wit, swart en drie sterre gekry, presies soos die een van die Franse mandaat van 1920. Turkye, vir sy deel, is van voorneme om die Ottomaanse Ryk te herstel. Hulle het reeds ‘n Wali soos van ouds vanaf September 2012 aangestel om die “provinsie te administreer”. Turkse en Franse projekte is onderling versoenbaar omdat die Ottomaanse Ryk erken het dat sommige van sy provinsies met ander koloniale magte bestuur word.

– Ten slotte, Saoedi-Arabië en Qatar weet hulle kan nie sonder voetesoenery van die Verenigde State en die stryd teen sekulêre regimes oorleef nie, en hulle beursies is oop.

Hierdie vier kragte kon net gedurende die eerste deel van die oorlog, vanaf Februarie 2011 tot Junie 2012, saamwerk.

Dit was inderdaad ‘n vierde orde strategie: Spesiale magte organiseer voorvalle en hinderlae hier en daar, terwyl die Atlantiese media ‘n verhaal borduur oor “diktatorskap, en onderdrukking van die demokratiese revolusie”.

Maar in die vroeë 2012, het die Siriese bevolking begin twyfel dat president Bashar al-Assad kinders martel en gifgasaanvalle beplan teen sy eie mense.

Frankryk het gou-gou ‘n einde aan die krisis gemaak nadat Franse beamptes gevange geneem is. Die Verenigde State en Rusland het ‘n nuwe Sykes-Picot-verdrag met die Verenigde Koninkryk en Frankryk onderhandel.

Sedert dié ooreenkoms, werk niks in die koalisie meer nie en opeenvolgende mislukkings wys dat dit haas onmoontlik geword het om almal te plesier.

In Julie 2012 is die toespraak deur Francois Hollande in Engels geskryf, waarskynlik deur die Israeli’s, en in Frans vertaal. Hillary Clinton en ambassadeur Robert S. Ford was van daardie oomblik ongetwyfeld betrokke by die grootste geheime oorlog in die geskiedenis. Die koste van die oorlog was voorts enorm, ten volle deur Saoedi-Arabië en Qatar betaal.

Duisende buitelanders het aan die “Siriese demokratiese revolusie” deelgeneem. Na wat geraam word is dit 250,000 buitelandse jihadiste vanaf Julie 2012 tot Julie 2014.

Barack Obama en sy twee sekretarisse van Verdediging, Leon Panetta en Chuck Hagel word egter gedryf deur ‘n radikaal verskillende politiek: Panetta is van die Baker-Hamilton Kommissie en so ook Obama. Volgens hulle is die Verenigde State van Amerika nie ‘n koloniale mag in die Middellandse See nie. Dit wil sê, hulle moet nie territoriale beheer deur setlaars oorweeg nie. Die ervaring van die Bush-administrasie in Irak was baie duur in vergelyking met sy opbrengs en dit moes nie herhaal word nie.

In Januarie 2014 is ‘n geheime vergadering van die Kongres belê en het hulle besluit om jihadiste te gebruik om etniese suiwering toe te pas, iets wat uitdruklik deur die internasionale reg verbied word.

Barack Obama oorweeg nie ‘n herskikking van die “breër Midde-Ooste” as ‘n doel op sigself nie, maar slegs as ‘n middel om die natuurlike hulpbronne te beheer. Hulle gebruik ‘n klassieke ontwerp, uit Jimmy Carter se dae om dit te bereik.

In sy toespraak op 23 Januarie 1980, het President Carter die doktrine wat sy naam dra, uitgestippel: die Verenigde State van Amerika is van mening dat die olie in die Golf baie belangrik vir die ekonomie is en aan die VSA behoort. Dus, alles en almal wat “nadelig vir die belangrike belange van die Verenigde State van Amerika is, sal uitgeskakel word, ook met militêre mag indien nodig.”

Carter se gedagte was die beheer van die wêreld se olie-mark in dollar op dieselfde wyse waarop die Verenigde Koninkryk in die negentiende eeu die beheer van die wêreld steenkool oorgeneem het.

Tans word die Pentagon simbolies bygestaan ​​deur Saoedi-Arabië en Qatar met ‘n paar vliegtuie, maar nie Frankryk nie Turkye nie. Meer as 4000 sorties is reeds gevlieg om bomme op ISIS te reën, maar net meer as 300 vegters is dood.

Amptelik dus, beteken dit is meer as 13 sorties en ‘n onbekende aantal bomme en missiele om een jihadi dood te maak. Dit sal die duurste en die mees ondoeltreffende lugveldtog in die geskiedenis wees.

Maar as ons kyk na die manipulasie van oliepryse wat van $115 per vat tot $83 gedaal het, beteken dit ‘n afname van byna 25%. Nouri al-Maliki, die vorige wettig verkose premier van Irak, het die helfte van die olie verkoop aan China.

Al die oliefasiliteite wat gebruik word deur Chinese maatskappye is intussen vernietig. De facto, word Irakse en Siriese olie tans van Chinese kopers weggehou en geïntegreer in die internasionale mark wat beheer word deur die Verenigde State van Amerika.

Uiteindelik is hierdie lugveldtog ‘n waarskuwing aan President Xi Jinping wat probeer om hier en daar bilaterale oliekontrakte te sluit teen die VSA se wil.

Die Verenigde State van Amerika is dus bereid om hul strategiese beheer oor die internasionale oliemarkte te verdedig.

Maar Frankryk en Turkye sal nooit in staat wees om hul drome te verwesenlik nie. Frankryk moet dink oor die rol wat Africom op die swart kontinent speel in alle lande wat probeer om nader aan China te beweeg soos die Ivoorkus, Mali, Sentraal-Afrikaanse Republiek. Erdogan van Turkye sal een oggend wakkerskrik met ‘n staatsgreep in sy land as hy voortgaan met die herlewing van die Ottomaanse Ryk.

Saoedi-Arabië en Qatar sal nooit die miljarde wat hulle in oorlog belê, sien nie. Erger nog, dit is waarskynlik dat hulle sal moet betaal vir ‘n deel van die heropbou. Washington kan kies wanneer om hul private eiendom, Saoedi-Arabië te verdeel.

Israel is eintlik die enigste wenner in hierdie oorlog teen Sirië en binne die koalisie self. Siriese mag is verswak en hy het daarin geslaag om die buurland se chemiese arsenaal af te bou terwyl Israel self spog met beide ‘n gesofistikeerde kernarsenaal en ‘n chemiese asook biologiese arsenaal.

Rusland en China sal dringend moet ingryp teen jihadiste omdat hierdie hulpmiddel binnekort teen hulle deur die Verenigde State van Amerika gebruik sal word.

Die Georgiese minister van verdediging het erken dat hy gasheer speel met oefenkampe vir jihadiste. As Moskou en Beijing huiwer, sal hulle in die Kaukasus, in die Ferghana-vallei, en Xinjiang die jihadiste moet tegemoet gaan.