Verlede jaar het Beeld en al sy slimjanmeningsprekers soos Leopold-skuim-om-die-mond Scholtz ons verseker dat Donald Trump nie eens een persent kans had om die Republikeinse kandidatuur te verower nie, wat nog te sê Amerikaanse president te word. Vir ‘n (anglisisties) Afrikaanse koerant het die Hillary-koors hoog geloop by Beeld; ‘n mens sou sweer almal daar droom daarvan om New York toe te emigreer waar hulle onder burgemeester Bill de Blasio politieke korrektheid in sy volle geweld kan smaak.
Gister maak ek dus met groot moeite Netwerk24 se webblad oop – daar is mos deesdae ‘n betaalmuur, asof enigiemand vir ANC- en EFF-propaganda sal betaal – om te kyk wat sê al die politieke fortuinvertellers toe. Iemand van Media24 het glo voorspel dat Hillary eergister die grootste verkiesingsoorwinning “in die geskiedenis” sou behaal.
Iewers in die gepoog satiriese rubriek in Beeld, sê Lood toe oor Trump se oorwinning:
“(O)ntleders, kommentators, akademici en les bes joernaliste vee nou nog die eier van hul gesig af…”
Selfs vir Beeld met sy cliché-gelade kort sinne soos laerskoolkinders wat nog leer om opstel te skryf, is dit ‘n afstootlike anglisisme (“wiping egg off one’s face”). Dis dalk die enigste waarheid wat ‘n mens ooit in Beeld gaan lees, want Lood het gelyk dat min mense deesdae joernaliste en akademici ernstig opneem.
Trouens, die meerderheid Amerikaners wat Trump ingestem het, het hulle nie gesteur aan die dikwels histeriese aanvalle en swartsmeerdery waaraan “objektiewe verslaggewers” hulle feitlik wêreldwyd teen hul kandidaat skuldig gemaak het nie.
Toe ek in Mei in die VSA was, het iemand by ‘n konferensie gesê: “Die media praat uit een mond.” Hoe waar is dit nie! Joernaliste en meningsvormers praat mekaar klakkeloos na en huldig almal byna identiese links-liberale (en anti-blanke?) standpunte. Slegs op sosiale media en woernale kom ‘n mens ‘n diversiteit van denke en menings teë.
Trump het nie net teen die korrupte mev. Clinton gewen wat invloed in die VS-regering aan die hoogste bieër verkoop nie, maar ook teen die hoofstroommedia. Eintlik is dit merkwaardiger as wat mense besef.
Indien joernaliste hier en oorsee hoegenaamd enige geloofwaardigheid wil herwin, sal hulle ernstig die hand in eie boesem moet steek. U weet en ek weet egter dat dit nie gaan gebeur nie.
Vandag bereik Beeld ‘n nuwe smerige laagtepunt in sy kommentaar oor Trump in ‘n vuilbekrubriek deur Rian van Heerden waarin hy Donald Trump met Kim Jong-oen en Osama bin Laden vergelyk:
Die ongelukkige gevolg hiervan is dat daar nou meer geleenthede is vir ’n d**l om tot bo te dryf.
So het die Husseins, Al-Assads, Bin Ladens en Kims tot reg bo gevorder. En nou ook Donald Trump.
Beeld is preuts genoeg om die woordjie “drol” met sterretjies te bedek, maar die aaklige, onredelike onnoselheid wat so ‘n uitspraak onderlê, word helaas nie verdoesel nie.
Trump is my held omdat hy die hoofstroommedia met die minagting behandel het wat hulle verdien. Hy behoort Media24 vir laster te dagvaar omdat hulle hom met Bin Laden en ontlasting vergelyk.
Die swart studente wat riool op kampusse strooi, het “akademiese debat” tot ‘n nuwe verskynsel omvorm, want blykbaar doen sekere aapspesies sulke goed. Maar voordat iemand my en Penny Sparrow vir tien jaar tronk toe wil stuur, gee ek toe – soos die sêding uit toeka se parlement lui – dat “die helfte van Beeld se redaksie nie bobbejane is nie”.
Ten minste strooi hulle nog net verbale ontlasting. Daarvoor moet ons hulle seker dankbaar wees, want binnekort vorder hulle dalk – soos hul geliefde “studente-aktiviste” – tot die letterlike daad.
Ek is nou maar enkele dae terug van my besoek aan Stockholm waar ek op uitnodiging aan die Identitär Idé-konferensie op Saterdag 1 Oktober deelgeneem het. Oral in Europa het die woord “identitêr” deesdae ‘n regse of nasionalistiese konnotasie en dié konferensie wat jaarliks plaasvind gaan dan juis om temas soos identiteit, immigrasie en samewerking tussen patriotiese groepe in Europa en wêreldwyd.
Vanweë vrese dat linkse groepe dalk die konferensie mag ontwrig, is die ligging eers omtrent ‘n uur of twee voor die tyd bekendgemaak. Van die konferensiegangers is aangesê om by die naaste moltreinstasie te wag totdat hulle per sms oor die lokaal ingelig is.
Ek en twee Amerikaners was die enigste buitelandse sprekers wat ons voordragte op Engels gelewer het, terwyl die res van die verrigtinge alles in Sweeds plaasgevind het. Die gehoor van omtrent 200 mense het hoofsaaklik uit Swede, jonk en oud, bestaan. ‘n Viertal jong Lettiese politici het dit insgelyks bygewoon en ons het voor en ná die konferensie in kafees en restaurante saam gekuier.
Hierdie was my tweede besoek aan Swede, ná 2010 toe ek net vir twee dae in die stad was. Iewers op straat was daar ‘n plakkaat met die woorde: “Stockholm, hoofstad van Skandinawië”, en ‘n mens kan seker nie daarmee verskil nie, want dit het iets van die grootsheid van Parys, Berlyn of Rome, met dieselfde ooraanbod van museums, historiese geboue, paleise, geskiedenis, luukse winkels, kafees, restaurante en ‘n lewendige naglewe. Ek het eers omtrent drie-uur in die oggend by die agterna-partytjie van Identitär Idé weggekom en was verbaas om te sien dat die moltrein steeds funksioneer en redelik vol passasiers is.
Daar heers groot belangstelling in Suid-Afrika onder die meer konserwatiewe Swede wat in ons land die proefkonyn vir die oorlewing van die globale blanke, Westerse minderheid sien. Een van die jong Swede het selfs in die openbaar voor al die konferensiegangers teenoor my om verskoning gevra vir Swede se rol om die ANC/SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring. Hy woon tans in Berlyn saam met ‘n Duitse vrou en het agterna teenoor my beken: “Die helfte van my menings is onwettig in Duitsland, maar ten minste voel dit nie so polities korrek soos Swede nie!”
Eintlik het Afrikaners en Swede baie met mekaar in gemeen. Albei volkere is nasionalisties, hardwerkend, pragmaties en vooruitstrewend, behalwe dat ons albei op verskillende maniere in die twintigste eeu deur linkse politici op sleeptou geneem is tot hier waar ons om oorlewing moet veg. Terwyl Afrikaanse media deur die linkse Naspersgroep oorheers word, is die Bonnier-groep weer die mediamaatskappy wat omtrent alle koerante, tydskrifte, boeke en TV-kanale in Swede beheer. Die Bonniers is ‘n ryk Joodse familie wat aanvanklik boeke in Denemarke begin uitgee het en uiteindelik ‘n baie groot deel van die media in Swede en elders in Skandinawië ingepalm het. In die sestiger- en sewentigerjare het ‘n joernalis, Pär Westberg, wat ‘n goeie vriend van die kommunistiese skryfster Nadine Gordimer in Suid-Afrika was, ‘n hele veldtog teen Suid-Afrika in die Bonnier-media, veral die invloedryke dagblad Dagens Nyheter, gevoer en sodoende die bevolking teen Afrikaners en blankes opgesweep.
Dis ‘n stereotipe om te dink dat alle Swede steeds links of polities korrek is. Vandag in Suid-Afrika is die hele Afrikaner-elite in elk geval ewe links en polities korrek. Meer nog: die Afrikanerelite het anti-blank geraak, iets wat ‘n mens nie eens van die linkse Swede sou kon sê nie. Die Universiteit van Stellenbosch het ‘n eredoktorsgraad postuum aan ‘n kommunistiese saboteur uit ‘n goeie Bloemfonteinse familie, Bram Fischer, toegeken. By verre die meerderheid Afrikaners stem vir ‘n linkse, multikulturele, anti-Westerse party, die DA. Indien ‘n mens van buite na Afrikaners kyk, kom dit voor asof die meeste van ons mense ultraliberaal of selfs kommunisties is. Tog weet ons dis nie die geval nie: om die spreekwoordelike braaivleisvure verdra ons skaars die juk van die huidige oorheersing.
Hierdie plakkers moedig vlugtelinge aan om “huis toe te gaan”
Dieselfde geld vele van die Swede wat ek ontmoet het, en wat fel gekant is teen die beleid van hul linkse regering om immigrante en vlugtelinge uit Noord-Afrika en die Midde-Ooste na hul land in te voer. Van die regse Swede voer ‘n verbete stryd teen dít wat hulle as die kolonisering van hul ontwikkelde, eerstewêreldland deur hordes immigrante uit die derde wêreld sien. Hulle brand selfs geboue af waar immigrante geherberg word, of betoog daarteen. Die regse party, die Sweedse Demokrate, geniet tans ongeveer dertig persent steun, volgens meningsopnames, ondanks histeriese kritiek deur die hoofstroommedia, veral natuurlik dié van die Bonnier-groep.
Stockholm bestaan eintlik uit honderde eilande wat met brûe verbind is.
Nog ‘n stereotipe oor Swede is dat die mense mooi is. Dis egter nogal waar. Naas Afrikaners wat ook fisiek aantreklik is, is Swede seker van die mooiste mense op aarde. Behalwe: Afrikaners ná dertig is geneig om oorgewig te raak en lyk soms onversorg. Hierteenoor, ook omdat soveel van hulle oral heen fietsry, lyk die gemiddelde Sweedse man of vrou fiks, viets en versorg. Stockholm is ‘n mekka vir die fietsryer, want oral is daar fietspaaie en by elke woonstelgebou sien mens dosyne fietse staan. Van die modieuse vrouens wat deftig aangetrek is, huiwer nie om per fiets te gaan inkopies doen nie.
In die moltrein is daar meesal blankes; let ook op hoe skoon die vloer is.
Die openbare vervoer werk uitstekend en ‘n mens kan oral per trein, moltrein, bus en selfs boot kom, want die moltreinkaart gee insgelyks toegang tot bote wat op die mere, kanale en riviere van dié waterryke stad vaar. Sommige mense pendel blykbaar per boot tussen die huis en die werk.
Hoewel die uitspraak aanvanklik vreemd op die oor val, is Sweeds ook ‘n Germaanse taal wat nie so ver van Afrikaans verwyder is nie. Vele woorde kan ‘n mens maklik ontsyfer, soos byvoorbeeld “utgang” wat uitgang beteken, “bok” (boek), “hastighet” (letterlik haastigheid, maar ook internetspoed), ens. Feitlik alle Swede praat egter Engels en daarmee kan mens ook gemaklik oor die weg kom, veral nadat jy gesê het: “Jag talar lite svenska” (Ek praat ‘n bietjie Sweeds). Anders as in Suid-Afrika waar Afrikaners so laks is om hul eie taal in die openbaar te skryf, is alle kennisgewings in Swede egter in Sweeds. Selfs by die lughawe en toeristebestemmings is daar uiters min Engels te bespeur, wat ‘n verfrissende blyk van die mense se taal- ek kultuurtrots is.
Op ‘n stadium het ek in die Stureplan-buurt ingevaar op soek na my Franse skoenpolitoer met byewas wat ‘n mens glad nie in Suid-Afrika vind nie, en oral waar ek by winkels of op straat navraag gedoen het, het mense uit hul pad gegaan om my te help. Uiteindelik het ek by twee skoenwinkels, Skoaktiebolaget en Bäckmans geholpe geraak. Agter in die winkel by Bäckmans sit twee jong, blonde Swede en skoene versool. In dié opsig is Stockholm ‘n reuseweergawe van Orania, want ‘n mens sien baie min anderskleuriges wat enige handearbeid verrig. Trouens, in die hele Stockholm is daar baie min van die immigrante te siene waarteen konserwatiewe Swede betoog en ‘n stryd voer. Blykbaar is hulle aan die buitewyke van die stad in bepaalde ghettobuurte te vinde, waar hulle van staatstoelaes leef en, anders as die Swede, nie veel werk verrig nie.
Hierdie posafleweringswa het ek op ‘n Sondag gewaar; kennelik word daar 7 dae per week pos afgelewer.
Die pos word deur stereotipe Sweedse blondines vervoer en afgelewer (sien foto hiernaas), en blykbaar beskik Swede oor die beste posdiens in die hele Europa, want 95% van alle posstukke word binne 24 uur afgelewer, selfs op die mees afgeleë dorpies in die binneland.
Die legendariese Sweedse internetspoed (hastighet) is werklik verstommend, want in die woonstel waar ek tuisgegaan het, het ek op my selfoon ‘n aflaaispoed van 184 megabisse per sekonde en ‘n oplaaispoed van 154 megabisse per sekonde gemeet. Honderde foto’s op my selfoon is binne ‘n minuut of twee opgelaai en aanlyn geberg, iets wat met Suid-Afrikaanse ADSL ure of selfs dae lank sou neem.
Hoewel Swede reeds dekades lank oor linkse, Sosiaal-Demokratiese regerings beskik, sou dit verkeerd wees om dit as sosialisties te tipeer. Afgesien van die drankhandel wat geheel en al deur die staat beheer word, blykbaar om alkoholisme te bekamp, word feitlik alle dienste deur privaatmaatskappye gelewer. Selfs die posdiens is gedeeltelik geprivatiseer en mens kan by ‘n toonbank in die supermark briewe en pakkies pos. Belastings is wel hoog, maar ek het agtergekom dat almal strokies van hul betalings in kafees en restaurante versamel om dit agterna as uitgawes op hul belastingvorms te eis.
Stockholm is ‘n duur stad, byna so duur soos New York of Londen, ook wat verblyf betref, maar is oogluikend welvarend, skoon, goed onderhou en georganiseerd. Selfs in die stasies kom mens luukse winkels en kafees teë.
Trouens, tesame met hul nywerhede, hoë tegnologie, goeie skole en universiteite, kultuur en letterkunde, verteenwoordig Swede iets van ‘n blanke, Westerse utopie. As ek Sweeds was, sou ek saam met die regse Swede herberge vir vlugtelinge afgebrand het! Waarom so ‘n idilliese samelewing met aggressiewe Moslems en ander derdewêreldimmigrante bederf?
Maar nes die Afrikanerelite nie lank gelede nie, is die linkse Sweedse politici vasbeslote om hul eie land oor die afgrond te smyt en ‘n multikulturele hel van konflik, geweld en misdaad daarvan te maak. Waarom? wil ‘n mens vra.
Swede is ook pioniers wat van hul koue, onherbergsame land ‘n paradys gemaak het. ‘n Jong Sweed vanuit die noorde van die land met spierwit hare en blou-blou oë het my hartlik uitgenooi om saam met my gesin te kom kyk hoe dit in die winter lyk as dit minus vyf en dertig grade Celsius buite is. Om in daardie koue te boer, paaie en huise te bou, skool te gaan, ens., verg omtrent soveel vasberadenheid en durf soos om oor die Drakensberge te trek.
Eintlik het ons baie met Swede in gemeen: ons praat albei een van die kleiner Germaanse tale, ons word albei deur linkses verdruk en ons hou albei van orde en dissipline. Die huidige pro-Afrikaanse beweging onder Afrikaners is ‘n minderheidsbeweging, net soos die patriotiese Swede ‘n minderheid van omtrent 30% in hul land verteenwoordig.
My gevoel is dat ons in die toekoms baie meer met Swede gaan saamwerk. Ek het soveel goeie vriende daar gemaak dat dit eintlik onafwendbaar is.
Oral in Europa is dit tans in die mode om regs of nasionalisties te wees, veral onder jongmense en Swede is geen uitsondering nie. Waaraan ‘n hele klomp Swede egter baie hard werk, is om ‘n hele pro-blanke, pro-Westerse beweging uit al die losse groepe in Europa saam te snoer deur byvoorbeeld boeke en webwerwe uit Europese tale oor en waar te laat vertaal. Sodoende raak “Stockholm, hoofstad van Skandinawië” amper “Stockholm, hoofstad van nasionalistiese Europa”, die setel van die regse gevaar waaroor die Amerikaanse nuustydksrif Time onlangs berig het.
Suid-Afrika as antipode van die wêreld beleef tans sy kommunistiese/sosialistiese fase, dít wat Europa in 1989 afgeskud het. Ook die meeste lede van die Afrikanelite en ou Broederbond-NP het hulle daartoe bekeer en is byvoorbeeld regstreeks verantwoordelik vir die revolusionêre gemors wat ons tans op ons kampusse waarneem.
Persoonlik neem ek verlief daarmee dat die Afrikanerelite en die hoofstroommedia my as nie-linkse minag en sensureer. Intellektueel voel ek my veel meer tuis in Swede of Frankryk waar ‘n magdom nuwe boeke verskyn waarin indringend oor die toekoms van die Westerse beskawing besin word as in polities korrekte Suid-Afrika waar die gesanik oor rassisme enige werklike debat onmoontlik maak.
In dié opsig is die minderheid Afrikaners wat nog weerstand teen die links-revolusionêre waansin in Suid-Afrika probeer bied en vir wie “witheid” of Westersheid nie ‘n vloekwoord is nie, seker eerder “Eurokaners” as die verloopte Afrikaners waarna Leon Lemmer so gereeld in sy rubrieke verwys. In elk geval het Naspers en die Afrikanerelite lankal afskeid van die begrip “Afrikaner” of “Boer” geneem en beskou hulle hul as multikulturele “Suid-Afrikaners” met ‘n afkeer van die tradisionele Afrikaanse kultuur, selfs van Afrikaans as onderrigmedium. Meer as 200 professore aan die Universiteit van Stellenbosch het ‘n petisie onderteken om Afrikaans aan dié instelling af te skaf.
Wat idees betref, het ons Afrikaners ballinge in ons eie land geword, want die heersende Afromarxisme en Anglo-Amerikaanse politieke korrektheid maak eintlik ons hele bestaan onmoontlik. Ons word as ongewenstes beskou, of in Thabo Mbeki se gevleuelde woorde: “Setlaars wat versuim het om te vertrek.”
Maar die wiel is besig om te draai. Soos wat die Berlynse Muur wonderbaarlik in 1989 in duie gestort het, neem vele vandag die hamer teen geestelike kommunisme op, van Stockholm tot hier in Johannesburg en Pretoria. Op ‘n menigte webblaaie en op sosiale media gis en borrel dit behoorlik.
Van die verre noorde van Europa tot hier by ons aan die suidpunt van Afrika, slaan die tekens van opstand teen die linkse hegemonie – dít wat Mikhail Gorbatsjof die “nuwe USSR in Wes-Europa” genoem het – uit soos Namakwalandse madeliefies in die lente.
Ons staan nie meer alleen nie. Net dít gee mens al hoop vir die toekoms.
Die tragikomedie wat as die “nuwe Suid-Afrika” bekenstaan, sorg elke dag vir vermaak. Dit is óf grusaam van aard, in die vorm moord en doodslag, óf dit is klugtige krete van “rassisme” rondom haarreëls vir meisies, byvoorbeeld. Ek verwys hier natuurlik na die debakel by die Pretoria High School for Girls waaroor heelwat ink al gevloei het, onder meer in die Londense Guardian en die Washington Post, twee van die bekendste links-liberale koerante in die Engelssprekende wêreld.
Een van die treffendste oomblikke tydens die Pretoriase drama vir my was toe ‘n horde swart skoolmeisies pouse uit die klaskamers van “Girls High” bars en ongeveer ‘n minuut lank onophoudelik gil: “We are tired, we are tired…!”
Maar waaroor was hulle só moeg? Pretoria Girls is oorspronklik in Paul Kruger se tyd as die Staatsmeisjesschool opgerig, waarna dit deur Milner verengels is. Die skool beskik steeds oor ‘n pragtige gebou, toegewyde leerkragte en ‘n hoë slaagsyfer (byna 100% word ons verseker, hoewel met die 30%-slaagkerf deesdae weet mens nie altyd hoeveel dit beteken nie). Opvallend ook is die groot aantal onderwyseresse met Afrikaanse name en vanne… Al weer die “rassistiese” Afrikaner wat hom aan die ideaal van opvoeding vir “moeë” Engelstaliges wy! Of miskien was dit onderliggend aan die “moegheid”, dat die onderwyseresse nie meer eg Brits was nie?
Die gebou van Pretoria High School for Girls
Of dalk was die leerlinge moeg vir “witheid” in die algemeen? Was hulle “moeg” vir die Westerse kultuur self, die las van klokke wat lui, roosters, eksamens, punte, dít wat die radikale linkse filosoof Michel Foucault die “dissiplinêre regime” van die Europese mens genoem het?
Suid-Afrika se linksliberale hoofstroommedia, veral die geselsradio 702 – blykbaar noem mense dit deesdae “Rasradio 702” – het onmiddellik die gewone treurmare oor “rassisme” aangehef, en die skool en sy hoof daarvan beskuldig. Selfs die Verenigde State se ambassadeur in Suid-Afrika, die Kongolees-gebore Patrick Gaspar, het ‘n stuiwer in die armbeurs gewerp:
As African American I’m utterly fascinated by the Twitter debate about “black hair” protest in Pretoria. I’ve lived this cultural divide.
Die bemoeisieke, antiwit provinsiale onderwysminister, Panayazi Lesufi, is bekend daarvoor dat hy selfs op kleuterskole toesak waar swart kinders verbeelde kwetsinge verduur, soos om enkele sekondes sonder blanke maatjies by ‘n tafeltjie te moet sit, of as hulle sonder ‘n rassekwota uit die bus klim. Dus, toe hy hoor dat ‘n enkele meisie van gemengde Zoeloe-Indiese afkoms, Zulaikha Patel, gevra is om haar weerbarstige afro te tem wat oorle Jimi Hendrix se haardos soos ‘n kort militêre manstyl laat lyk, het hy flink gereageer. ‘n “Antirassistiese” noodvergadering is by die skool belê waar die hoof, ene mevrou Karen du Toit, en haar onderwyseresse gebraai is. Die kleredragreëls van Pretoria Girls High is summier deur Lesufi opgeskort, hoewel skoolbeheerrade veronderstel is om reëls vir individuele skole vas te stel.
Die swart skrywer en meningspreker, Khaya Dlanga, wat ‘n bestaan daaruit maak om soos ‘n Indiese goëlaar witskuld soos ‘n slang vanuit sy mandjie te laat verrys, het gekla dat
“vele van dié voorheen slegs-blanke skole, grotendeels net blanke onderwysers het. Alle gesagsfigure is blankes. Die swart personeel is skoonmakers en veiligheidswagte. Sekere kinders voltooi hul skoolloopbane sonder om ooit deur ‘n swart onderwyser onderrig te word.”
Onder die vele paradokse van die Pretoria Girls-hareklowery – die Johannesburgse Star het dit ‘n “haarstorm” genoem – is die feit dat die juppieouers van dié swart meisies met hul hoogs besoldigde regstellende-aksieposte in die staatsdiens of groot maatskappye ure lank toustaan om hul kinders by sodanige skole met blanke onderwyspersoneel in te skryf. Blykbaar is die verhouding van swart tot wit by die skool ongeveer 35%, dus is die meerderheid leerlinge steeds blankes hoewel waarskynlik nie vir lank nie, aangesien die skool in “ou Pretoria” naby die universiteit en middestad geleë is. Soortgelyk aan vele Amerikaanse stede, het “blanke vlug” gesorg dat die stadskern van Pretoria heeltemal verswart het; demografiese druk op die skool sal waarskynlik sorg dat dit in die afsienbare toekoms tot ‘n uitsluitlik swart skool “getransformeer” word, met die huidige omstredenheid wat olie op die vuur werp.
Pleks daarvan om die openbare skole in swart gebiede te verbeter waar dronk of afwesige onderwysers punte vir seksuele gunsies verskaf en selfs verkragting nie ongewoon is nie, fokus die onderwysdepartement op goed bestuurde skole wat onbewus die PK-dogma oortree. Volgens ouers en betrokkenes by die skool, is sowel die hoof as die onderwyseresse verstom deur die mediabohaai rondom die skool, met selfs internasionale koerante wat berigte daaroor plaas, soos hierbo genoem is.
Moontlik is die skool hieraan skuldig: hy het die mynveld van rasseverskille betree deur naïewelik die polities korrekte doktrine te aanvaar dat “alle kinders dieselfde is”. As ‘n mens die sedertdien opgeskorte haarreëls ondersoek, soos dit op Twitter en elders gepubliseer is, poog dit om swart en wit meisies dieselfde te behandel, met slegs subtiele “ont-raste” verwysings na “corn rows” en “dreadlocks”.
Selfs die minister van basiese onderwys, Angie Motshekga, wat self swart is, het aan die SAUK gesê dat daar niks “omstrede” aangaande die reëls by Pretoria Girls High was nie. Soos dit deur die nasionale uitsaaier op sy webblad gestel word, het sy selfs verwys na die “mixed breed’s Afro” wat, indien enige blanke so ‘n uitdrukking sou gebruik het, tot histeriese uitbarstings deur die media, asook die hordes liberale en swart aktiviste op Twitter, sou gelei het:
“If you look at those rules you can see that they are standard rules that you find in most codes of conduct. I looked at them. If you look at those rules they look innocent, it’s perhaps in the implementation where difficulties came, that’s why I am saying am glad those girls raised it that I am mixed breed my afro hair is not a wig. They should have raised it through their parents and parents raise it through parents bodies and for me it’s just shows the weakness of our own internal structures. It’s a matter that I don’t think is too controversial. If kids are going to bring fancy dreadlocks to the school then it’s a problem, a school is a school but also we don’t want to infringe on their rights to say Afro is not acceptable.”
Dis taamlik duidelik dat enige meisie wat agter die Zoeloe-Indiese kleurling Zulaikha Patel sit, nie die onderwyseres of die swartbord gaan raaksien nie.
Suid-Afrika word nie ‘n oomblik rus gegun as dit by rasseverhoudinge kom nie. Byna elke week word die land deur een of ander rassevoorval geskud wat ondersoek of vervolging verg, met nuwe wetgewing wat voorberei word om “rassisme” wat taalgebruik of gedrag betref, strafbaar te maak.
Ons poligame Zoeloepresident, Jacob Zuma, het eenkeer ironies die sinsnede “slim swartes” (clever blacks) gebruik om na die land se swart elite te verwys; meeste van hulle is waarskynlik deur die gehate blankes opgevoed. Vele van dié “slim swartes” en hul blanke liberale bondgenote skep rasseomstredenheid of buit dit uit as ‘n manier om hul hegemoniese mag oor die politiek, handel en onderwys te versterk.
En so het dit gebeur dat die 13-jarige “Afro-haarrebelle” by Pretoria Girls High oor ten minste een professionele skakelfirma beskik het wat hul mediaveldtug teen die blanke onderwyspersoneel bestuur het, ‘n maatskappy met die gepaste benaming, “PR Powerhouse”.
Ironies meen die swart aktivis Khaya Dlanga:
“This is why black-owned and controlled private schools are the way forward.”
Het die wiel dus nou heeltemal gedraai? Stel ons “slim swartes” voor dat ‘n vorm van welwillende apartheid of segregasie die enigste uitweg uit die huidige kookpot van rassekwessies is wat ons elke week via skreeuende opskrifte of oorverhitte radiogolwe bereik?
In die naloop van die Pretoriase omstredenheid, het ‘n klomp ander Engelse skole regoor die land “aangesteek”: skole in Kaapstad, Durban en Bloemfontein het dieselfde swart ontevredenheid oor haarreëls vir vroulike leerlinge ervaar.
‘n Swart leerling by die Sans Souci High School for Girls in Nuweland, Kaapstad, het beweer: “Ek moes dit sny en my kopvel brand om dit reguit te kry en sodoende in te pas by die beeld van ‘n ‘behoorlike Sans Souci-meisie’.” Die onderwysdepartement van Kwazulu-Natal het insgelyks ‘n kommando amptenare uitgestuur om Queensburgh Girls’ High te gaan ondersoek, nadat aantygings gemaak is dat swart leerlinge nie toegelaat word om “inheemse speletjies te speel nie” en aangesê is om hul hare te sny omdat dit “slordig lyk”.
Een swart meisie aan die skool in Kwazulu-Natal het haar Engelse onderwyseres ‘n “rassis” genoem omdat sy die swart gebruik van “lobola” gekritiseer het. “Sy wil hê dat ons soos sy moet dink, en verkleineer ons heeltyd,” het sy gesê. Ander het beweer dat hulle deur onderwyseresse ontmoedig word om Zoeloe te praat.
Maar die grootste klug van almal is seker die aanhef tot die SA grondwet van 1996 waarin ‘n “nie-rassige” ideaal gestel word, iets wat by die dag meer wêreldvreemd lyk.
Ek het nie ‘n perd in die resies gehad met dié munisipale verkiesing nie. Toenemend voel ek dat verkiesings eintlik irrelevant raak sover dit die Afrikanerminderheid aanbetref. ‘n Mens kan verkiesings gebruik om bietjie hoofstroompublisiteit te verkry, maar sodra jy werklik deel daarvan word, word jy ingetrek by die onverbiddelike logika van Suid-Afrikanisme en alles wat daarmee saamhang.
Hier in Johannesburg het dit vir my gelyk asof die Engelssprekende blankes taamlik fluks gaan stem het in die waan dat ‘n stem vir die DA ‘n verskil gaan maak om die ANC-hegemonie te verbreek. Uiteindelik het die DA heelwat beter gedoen was wat ‘n mens verwag het sodat daar nou die moontlikheid van koalisieregerings in Johannesburg, Pretoria en Port Elizabeth bestaan. Iewers het ek al voorheen geskryf dat stede in die twintigste eeu ‘n groter rol as lande gaan speel, en daarom is beheer oor ‘n stad ontsettend belangrik. Trouens, die Afrikaner se demografiese besetting van Pretoria, asook die meer as miljoen Afrikaners in Gauteng bly politieke feite wat van die allergrootste belang is.
Sodra ‘n mens egter van “koalisies” praat, is daar maar een ander groterige party naas die ANC en DA, en dit is Julius Malema se EFF. Byna soos in die Franse roman deur Michel Houellebecq, Onderwerping, waar die Sosialistiese Party in 2022 ‘n koalisie met die Moslem-broederskap aangaan om van Frankryk ‘n Islamitiese staat te maak, kom enige samewerking met die EFF insgelyks op ‘n onheilige alliansie neer.
En dit is vir my die slegte nuus van die munisipale verkiesing: dat die Suid-Afrikaanse politiek al hoe verder na links verskuif. Die kieser by die stembus het ‘n keuse tussen links-liberale sosialisme (die DA), demokratiese kommunisme (die ANC) of revolusionêre kommunisme (die EFF). Gaan kyk gerus op die webblad van die EFF wat dié party se beleid is en in welke mate hy hom uitdruklik as “marxisties-leninisties” definieer. Die EFF som self sy beleid só op:
The EFF is a South African movement with a progressive internationalist outlook, which seeks to engage with global progressive movements. The EFF draws inspiration from the broad Marxist-Leninist tradition and Fanonian schools of thought in their analyses of the state, imperialism, culture and class contradictions in every society.
Net soos die kalkoene vir Kersfees gestem het tydens FW de Klerk se fameuse referendum van 1992, het al die Engelse juppies van Johannesburg en die Afrikaanse juppies van Pretoria verlede Woensdag gestem vir samewerking met die marxisme-leninisme! Hoe presies dinge beslag gaan kry, sal ons oor die volgende week of twee verneem. Daar moet binne veertien dae plaaslike regerings saamgestel word of die grootste minderheidsparty sal kan regeer, alternatiewelik sal daar weer gestem moet word. Julius Malema het reeds te kenne gegee dat hy tydens onderhandelinge oor koalisie met sy party wat in die groot stede tussen agt en tien persent van die stemme behaal het, hardekwas gaan wees. Dalk gaan Malema aandring op een of ander simboliese onteiening van blanke grond of bates as voorwaarde om in enige koalisie te dien.
Terwyl daar in die noordelike halfrond ‘n opkoms van Regs te bespeur is, met Donald Trump (VSA), Geert Wilders (Nederland), Marine Le Pen (Frankryk), Frauke Petri (Duitsland), Norbert Hofer (wat binnekort dalk president van Oostenryk kan word) en selfs Jimmie Åkesson (Swede), volg Suid-Afrika die teenoorgestelde glybaan na links en ekstreem-links. G’n wonder die EFF vergelyk ons land met Kuba nie; tesame met Noord-Korea, Venezuela en ‘n paar ander, verteenwoordig ons een van die antipodes van die geskiedenis.
Selfs die Vryheidsfront Plus, wat hom op ‘n stadium geposisioneer het as ‘n regse, nasionalistiese party wat ten gunste van Afrikanerselfbeskikking sou wees, het ‘n liberale, multikulturele party geword wat tans baie gretig is om met die sosialistiese DA in ‘n koalisie te tree, veral in Pretoria. Dit sou geen oodrywing wees om te sê dat die regtervleuel in Suid-Afrika ingeplof het en geen rol meer speel nie. Voorlopig, altans. Want net so min as wat Suid-Afrika kon ontkom aan die nagevolge van die Amerikaanse “burgerregte”-beweging met sy swart onluste, regstellende aksie en gedwonge integrasie, gaan ons die gevolge van ‘n regse beweging in die VSA en Europa ontwyk.
Oor die kort termyn gaan die verskuiwing na links eintlik versnel. Die EFF gaan waarskynlik mag begin proe in die gestalte van deelname aan plaaslike regering en in elk geval geniet die party groot steun onder die land se aartslinkse joernaliste wat feitlik deur die bank anti-blank, anti-Westers en marxisties georiënteer is. Die EFF se publisiteitsmasjien werk reeds oortyd en uit die publisiteit sal die stemme voortvloei. Vandaar ook Malema se huidige houding van: “Kom ons gaan ‘n tweede keer stembus toe!” Hy dobbel daarmee dat die EFF van nou af aan net beter kan vaar.
Ook die DA wat finaal van die oorblywende oud-NP’s in sy geledere ontslae geraak het, is besig om al hoe vinniger na links te beweeg. Indien die party in Johannesburg of Pretoria met ‘n koalisie aan bewind kom, gaan hy baie vinnig moet bewys hoeveel huise vir die “agtergeblewenes” hy kan bou, hoeveel gratis water en elektrisiteit hy kan verskaf en hoe getrou hy aan die “ideaal van Mandela” kan wees, iets wat hy reeds tydens sy verkiesingsveldtog omhels het. Nie veniet nie, het ons ‘n paar jaar gelede al na die DA as die “ANC Lite” begin verwys, iets wat intussen posgevat het, en in die praktyk gaan daar weinig verskil tussen ANC- en DA-beleid wees, ten minste op munisipale vlak. Reeds is Kaapstad, waarop die DA hom roem, se erfbelastings van die hoogste in die land. Die middelklashuiseienaar daar word swaar belas sodat die DA sy (meesal gratis) “dienslewering” in Langa en Kayalitsha kan voortsit.
Die DA onderskat ook hoe vinnig hy van korrupte amptenare in Johannesburg, Pretoria en Port Elizabeth ontslae sal kan raak. “Kaderontplooiing” het in dié stede reeds die volle siklus deurgemaak en waarskynlik is al die metro’s behalwe Kaapstad reeds van bo tot onder met korrupte ANC-lojaliste gelaai. Danksy ons sosialistiese arbeidswetgewing is dit baie moeilik om enigiemand te ontslaan, soos Hlaudi Motsoeneng van die SAUK onlangs uitgevind het toe hy ‘n paar joernaliste wou afdank. Die ANC het waarskynlik steeds groot invloed in die vakbonde. Verwag allerlei rusies en magstryde, ten minste vir die volgende vyf jaar.
Dít alles aan die negatiewe kant. Aan die goeie kant, verteenwoordig die verkiesingsuitslae die eerste tekens van verdeeldheid in die linkse front wat Joe Slovo, Nelson Mandela, Thabo Mbeki en al hanteerders agter die skerms sedert die vroeë negentigerjare gebou het. Nes die NP ineengestort het nie te lank ná die HNP- en KP-skeurings nie, word die regerende party nou deur twee mededingers aan albei kante verswak. Die werklose swart jeug stem vir Malema, veral in die stedelike gebiede, sodat steun vir die radikale swart party net kan toeneem.
Op ‘n manier is die Afrikaner se toekoms twee keer in die twintigste eeu gesteel: een keer toe ons namens die mynhuise en die banke “Bantoe-administrasie” moes toepas tussen 1948 en 1994, asook ‘n tweede keer toe ons in 1994 vir alle praktiese doeleindes ontkieser is. Sedertdien kyk ons hulpeloos toe hoe Links deur die geslaagde monstering van swart rassenasionalisme ons van feitlik al ons regte ontneem: ons eiendomsreg, ons taal- en kultuurregte, ons vryheid van assosiasie, selfs die reg op lewe.
Terugskouend, het ons Bantoe-administrasie – ook op plaaslike vlak – ontsettend goed gedoen, teen ‘n breukdeel van die koste wat nou geld. Afrikaneramptenare het meesal teen baie lae vergoeding, sonder korrupsie en met die minimum aan tegnologie, die miljoene migrante van binne en buite ons land geadministreer, asook van basiese opleiding, mediese en veiligheidsdienste, ens., voorsien. Vergeleke met die huidige opset, was dit ‘n wonderwerk van doeltreffendheid en eerlike regering.
Bantoe-administrasie is – soos soveel ander – nie meer ‘n polities korrekte term nie. Maar die begrip “dienslewering” wat tans feitlik sinoniem met plaaslike regering is, is niks anders nie: dit gaan oor die verskaffing van behuising, water en elektrisiteit aan die swart meerderheid waarvan meeste nie daarvoor kan betaal nie. Ook ID-kaarte, motorlisensies, bestuurslisensies, padwaardigheidsertifikate, ens. Hier in Johannesburg het dit meesal al in duie gestort, daarom ry ek liewers Krugersdorp toe indien ek sulke dienste benodig.
Soos wat die swart bevolking toeneem – ook weens ons oop grense – gaan die behoefte aan “administrasie” en “dienslewering” dienooreenkomstig vermeerder. Goddank dat ons nie meer aan dié burokratiese toring van Babel hoef deel te neem nie, en as verdrukte minderheid met oorlewing besig is.
Ons politieke vyande het hul nou met Bantoe-administrasie opgesaal en ‘n mens kan hulle net alle voorspoed toewens. Gaan besoek die naaste staatshospitaal of die Randburgse lisensiekantore om te sien hoe dit lyk.
Bevry hiervan, asook van politieke invloed of deelname in die algemeen, het daar ‘n hele nuwe ruimte vir ons oopgegaan. Ons kan aan die privaatekonomie deelneem soos nog nooit tevore nie, hier en internasionaal. Teenoor die “konserwatiewe revolusie” (‘n term van Carl Schmitt) wat hom in die noordelike halfrond afspeel, kan ons ons posisioneer as lojale Westerlinge aan wie daar ‘n groot onreg gedoen is en steeds word.
Indien die DA in Pretoria gaan regeer, verstout ek my om te sê dat ons soveel te meer krities en aktivisties met straatnaamveranderings, asook die aaklige term “Tshwane”, sal omgaan. Dalk is die DA ‘n aangenamer vyand om te hê as die ANC! Ten minste verstaan ‘n paar DA’s darem nog Afrikaans, dus sal hulle ons petisies en betogings beter begryp.
Terwyl politieke nasionalisme oënskynlik onder Afrikaners dormant is – anders as in die meeste Westerse lande – bruis kulturele nasionalisme steeds onder ons mense. Die taalstryd is vir ons die belangrikste kwessie wat daar is, asook die opvoeding van ons kinders op skool en op universiteit, juis omdat ons almal besef dat goeie opleiding selfs anti-wit wetgewing en maatreëls troef. Net soos wat Stalin op ‘n stadium sy fabrieksbase moes doodmaak om hulle te kry om nie voorrade te midde van die algemene skaarste in Rusland op te gaar nie, sal die ANC of die DA of die EFF uiteindelik maatskappybestuurders tronk toe moet stuur of moet ophang om hulle te keer om blankes in diens te neem. Ek is ook beïndruk met hoe ons kinders se geslag op die internet woeker, internasionaal vriende maak en dikwels terwyl hulle nog op universiteit is hul eie ondernemings begin.
Die staat en die munisipaliteite kan nie anders as om aanhoudend te verswak nie. Nóg die ANC, nóg die DA beskik oor die vermoë om hul revolusie of sogenaamde “transformasie” deur te voer. Dit is ons behoud. Die ANC en SAKP dreig al twintig jaar vanonder die hamer en sekel met die eerste of tweede revolusies, maar u en ek woon nog steeds in ons huise, ry met ‘n motor, stuur ons kinders na Afrikaanse skole toe, en so meer. Ek wil nie blasé klink nie, maar as dit Europese kommuniste was met wie ons te make had, sou ons nou al lankal les opgesê het.
Wat ons te doen staan, is “metapolitiek”: om ons eie mense, asook die elite, met idees te probeer beïnvloed. Die meeste “altregse” denkers oorsee het tot dieselfde slotsom gekom. Solank as wat die globale media en die universiteite in die hande van die kultuurmarxiste verkeer, is alle gewone partypolitiek tot mislukking gedoem, met die uitsondering van daardie lande waar daar reeds onstuitbare regse of nasionalistiese bewegings bestaan.
Daarmee saam moet ons vlugvoetige nuwe ondernemings bou wat in die skadu van ANC-wetgewing kan floreer, dog nie sonder meer aan die staatsmag onderwerp kan word nie. Voeg daarby die veiligheidskwessie, om fisiek te midde van die geweld en wanorde te kan oorleef, en ons kan sien dat daar baie werk te doen is.
Die Leeus het Saterdag die rugby teen die Hurricanes verloor, en dalk is die uitslag van die munisipale verkiesings nie meer of minder belangrik nie. Maandagoggend gaan ons weer met ons lewens voort.
En dalk is dít rede tot optimisme: dat ons in weerwil van die stortvloed revolusie- en transformasiepraatjies in die media en elders steeds daarin slaag om met ons lewens voort te gaan.
Uit onlangse mediaberigte blyk dit dat u u negatief oor Afrikaans en die huidige taalstryd sou uitgelaat het. Blykbaar het u gesê: ““Ek is jammer om dit vir julle te sê, maar ons het groter probleme as taal.” Asook die volgende:
“Die studente op die Universiteit Stellenbosch is meer bekommerd oor hul toekoms as oor die taal. Hulle is slimmer as ons, want hulle weet teen wie hulle moet meeding. Hul mededinging is nie in Pretoria en Johannesburg nie. Dit is wêreldwyd.”
Verder was u neerhalend oor “Voortrekkerwaardes”, sonder dat u vir ons omskryf wat u daarmee bedoel. Moontlik is u toespraak nie behoorlik weergegee nie, maar dit bied vir ons in die taalstryd meer vrae as antwoorde.
Waarom is “die jeug gepla oor hul toekoms”? Weens Amerikaanse regstellende aksie wat oorspronklik vir die swart minderheid in die VSA bedink is en in Suid-Afrika klakkeloos op ‘n verarmende blanke minderheid toegepas word; ‘n ideologie wat in Engels ontstaan het. Indien Engels en links-liberale Amerikaanse denke nie so ‘n toenemende groot rol in ons land gespeel het nie, sou ons regering moontlik minder fanaties oor regstellende aksie gewees het, nie waar nie?
Nou moet ons jeug wat van die arbeidsmark uitgesluit word seker verengels om te kan emigreer na “die laaste oorblywende blanke bastion”, Australië. Wat binnekort Chinees gaan wees, indien nie moslems nie, want dit is reg langsaan Indonesië, die grootste Moslemland ter wêreld, met 202,9 miljoen mense wat Islam aanhang.
U praat self in u toespraak van “die bedreiging van toenemende radikalisme”, weereens sonder om dit verder te omskryf. Oor die afgelope week of wat was daar feitlik elke dag ‘n terreurvoorval in Duitsland waarby Moslemimmigrante betrokke was. Salafisme word beskou as ‘n radikale vorm van Islam wat die terugkeer na die waardes van “die gelowige voorvaders” (die salaf) predik. Dit impliseer ‘n terugkeer na die tradisionele waardes van die sewende eeu na Christus toe Mohammed die Koran geskryf het.
U verwerp “Voortrekkerwaardes”. In ‘n sekere sin is “Voortrekkerwaardes” soos ons dit verstaan, ook Westerse waardes wat uit ons Christelike en sekulêre beskawing ontstaan het. Moet ek daarom verstaan dat u daarteen gekant is, en liefs die waardes van radikale salifisme of oer-Afrika wil sien seëvier? Of dalk ‘n soort postmoderne, anomiese dekadensie waar geen wette, reëls of etiese kodes meer geld nie?
As ons dus Voortrekkerwaardes sou moes opsom, kom dit op die volgende neer:
Christelike waardes soos naasteliefde, barmhartigheid, die monogame huwelik en respek teenoor menselewens.
Die waardes van die Europese Verligting soos gelykheid, waaronder gelykheid van man en vrou voor die reg, respek vir die reg wat ook in ‘n grondwet vergestalt word, republikanisme, selfbeskikking en soewereiniteit soos wat die Transvaalse Voortrekkers teen 1858 aangeneem het.
Volgens twee hedendaagse akademiese kommentators, W A Dreyer & S J Botha (“Kerk, volk en owerheid in die 1858-grondwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek”, HTS 51/2 (1995)):
“is (dit) duidelik dat die Transvaalse ‘Afrikanen’ oortuigde republikeine was. Die heel eerste artikel van die grondwet stel dit duidelik dat die regeringsvorm van deze maatschappij zal zyn Republikeinsch. Hand aan hand met die republikeinse ideaal, loop die strewe na staatkundige vryheid wat in verskeie artikels aan die orde kom. Vir die Afrikaner in die Transvaal was selfbeskikking en politieke vryheid die hoogste ideaal. Dit blyk uit die feit dat van die artikels dikwels met die woorde ‘het volk wil’ begin. Die volk, en nie die individu nie, vorm die kern van die Transvaalse Afrikaners se politieke denke, want die yolk is volgens hulle soewerein en die hoogste gesag.”
Dieselfde twee skrywers meen dat die Voortrekkergrondwet van 1858 sterk deur ten minste twee ander elemente beïnvloed is: die Amerikaanse grondwet van 1787, asook die Patriottebeweging aan die Kaap in die 1790’s toe die denke van die Franse Revolusie tot Suid-Afrika begin deurdring het.
Uit u verwerping van “Voortrekkerwaardes”, wat dus sowel die Christendom as die Europese Verligting insluit, blyk dit dat u geheel ander waardes vir ons voorstaan. Watter waardes sou dit wees? Dié van Islam en die hedendaagse Salafisme wat dalk in u eie terme “ekstremisties” sou wees? Of is dit dalk die waardes van die revolusionêre kommunisme wat ook so sterk via die Engelse taal en Suid-Afrikaans-Engelse akademiese kultuur in ons land versprei is en steeds word?
Ek hoef u seker nie daaraan te herinner dat u eie aansienlike bates, waarvan ‘n gedeelte steeds in Suid-Afrika verkeer, deur die revolusionêre kommunisme bedreig word nie? Of is u as globalistiese miljardêr, soortgelyk aan mnr. George Soros, begerig om politieke onrus en onstabiliteit in ander lande, waaronder Suid-Afrika, te saai ten einde voordeel uit finansiële krisisse en dalings in geldeenhede te trek?
Verengelsing van kampusse en radikalisering gaan in Suid-Afrika hand aan hand. Dis nie verbasend nie, aangesien die meeste Engelstalige akademici in ons land – ten minste in die geesteswetenskappe – reeds tot een of ander vorm van marxisme of neo-marxisme verbind is en dit ook met die subsidie van die staat en die belastingbetaler aan hul studente oordra. Dis ongelukkig ‘n feit soos ‘n koei in Suid-Afrika: Engels en politieke radikalisme (“ekstremisme” in u terminologie) gaan hand aan hand.
U praat ook van mededinging in die globale markte. Dit wil voorkom asof u meen dat slegs die Engelse taal ons “mededingend” sou maak. Sou u sê dat die hoof van Volkswagen of Daimler wat Duits praat en in Duits opgevoed is, minderwaardig teenoor Britse motorvervaardigers voel? Sover ek verstaan, is daar nie veel Britse motorvervaardigers meer oor nie.
U maatskappy Richemont vervaardig luukse horlosies in Switserland, in die Genève-omgewing waar mense Frans praat. Sou u sê dat hulle nie internasionaal mededingend is nie omdat hulle nie Engels as enigste taal aanvaar het nie? Watter Britse of Amerikaanse horlosiemaatskappye verteenwoordig vir hulle ‘n bedreiging?
Sou u sê dat die Koreaanse maatskappy Samsung, wat die wêreld se grootste produsent van slimfone is en oor ‘n veel groter markaandeel as die Amerikaanse Apple beskik, ewe seer “onmededingend” is omdat hy Koreaans en nie Engels is nie?
Buite die VSA en die sogenaamde “Silikonvallei” in Kalifornië het Stockholm te voorskyn getree as ‘n stad waar van die grootste innovering sover dit programmatuur en die internet betref, plaasvind. Hoewel baie Swede ook Engels magtig is, is daar geen pogings om Sweedse skole of universiteite te verengels nie. Sweeds is ook nie ‘n baie groot taal nie en as Afrikaanse tweede- en derdetaalsprekers bygereken word, is Afrikaans selfs ‘n groter taal as Sweeds. Sou u sê die feit dat Swede aan hul moedertaal verknog is, maak hulle minder “mededingend”?
In die meeste veeltalige Westerse lande, soos Kanada, Switserland en België, geld federale politieke stelsels wat ook vir taalgelykheid voorsiening maak. Uit u toespraak blyk dit dat u nie so ‘n reëling aanvaar nie en van Engels ‘n soort “oppertaal” in Suid-Afrika wil maak, soortgelyk aan die situasie in die Britse kolonies (Kaap en Natal) tydens die negentiende eeu.
Gegewe dus u verwerping van Westerse waardes, want “Voortrekkerwaardes” is niks anders nie, asook die Westerse beginsel van taalgelykheid, watter waardes staan u self voor?
Ek glo u is aan elke Afrikaner en Afrikaanssprekende in die land ‘n antwoord verskuldig, en ek sien daarna uit om dit verneem.
Met hierdie rubriek wil ek graag hulde bring aan een van PRAAG se getrouste ondersteuners wat op 25 Julie 2016 skielik aan ‘n hartaanval oorlede is. Ek het dit per sms van een van haar dogters verneem: “Goeiemôre, dit is Leonie se dogter. Sy het so baie van jou gepraat en daarom het ek dit goedgedink om te laat weet dat sy die 25ste Julie oorlede is aan ‘n hartaanval. Ons harte is baie seer.”
Vir ons almal by PRAAG was dit ‘n groot skok om te verneem. Ek weet nie presies hoe oud Leonie was nie, maar ek skat iewers in die laat vyftiger- of sestigerjare, dus word sy voortydig van ons weggeneem. “Riempies” soos sy op PRAAG se kommentaarafdeling bekendheid verwerf het, het jare lank feitlik elke dag op nuusberigte en rubrieke kommentaar gelewer.
Trouens, sy was verreweg die topkommentator op PRAAG wat vanaf 2010 toe ons na die Disqus-kommentaarstelsel oorgeskakel het, nie minder nie as 15 441 keer hier op berigte of rubrieke gereageer het (sien skermskoot hier bo)! Dié webblad het ‘n ewe groot rol in haar lewe gespeel as ons wat dit elke dag met inhoud moet bywerk.
Eendag het Leonie my per e-pos gekontak en gevra ek moet haar help om haar skuilnaam op Disqus te verander. Ook die skildery met blomme wat sy as profielfoto gebruik het, moes deur iets anders vervang word. ‘n Dag of twee later kry ek weer ‘n e-pos waarin sy sê dat sy nou ‘n “identiteitskrisis” beleef en dat sy weer die naam “Riempies” en die profiel met die blomme terug wil hê. Ek het haar toe vertel hoe om dit weer terug te verander.
Dikwels het sy ook per e-pos vir my voorstelle gestuur oor onderwerpe vir rubrieke of artikels, dinge wat sy meen verklaar of belig behoort te word. Gewoonlik was dit goeie voorstelle, en het ek die pen opgeneem en daaroor geskryf.
Ons het mekaar nooit in lewende lywe ontmoet nie, net per e-pos gekorrespondeer. Sy het vroeg opgestaan, want dikwels kon sy al vyfuur soggens kommentaar lewer of een of ander vraag of wenk per e-pos aanstuur. Ek weet ook dat sy baie trots op haar kinders en kleinkinders was, en af en toe oor hul prestasies laat weet het.
Riempies het elke boek gekoop wat PRAAG ooit uitgegee het, en soms uit eie vrye wil haar maandelikse debietorder verhoog sodat ons nog harder teen die huidige orde met sy heersende ideologie kon baklei. Sy was onbeskaamd pro-Afrikaans, patrioties en het tot haar dood vir FW de Klerk kwalik geneem dat hy in 1994 aan die ANC en SAKP oorgegee het.
Riempies was die teenoorgestelde van ‘n linkse maatskaplikegeregtigheidskryger (“social justice warrior”, oftwel SJW), ‘n konserwatiewe voorvegter wat daagliks op die internet vir volk en vaderland, maar ook vir Afrikaans, in die bres getree het. Eenkeer (op 5 Maart vanjaar) het sy vir my Eitemal se bewoording van “Die lied van jong Suid-Afrika” aangestuur en gemeen sy wil dit op Disqus plaas. In haar e-pos skryf sy:
Vanoggend het ek met hierdie lied van Eitemal in my kop wakker geword – met ‘n diepe weemoed dat ons nie tred gehou het met die moontlikheid van verraad deur ons leiers nie.
Sy haal die lied aan, tesame met die skakel na ‘n YouTube-video met die volgende kommentaar aan die einde:
Die lied word hier gesing deur ons Afrikanerweermagkoor wat in ‘n donker hotelkamertjie weggegee is aan Umkhontu we Sizwe wat nou sing Kill the farmer kill the boer.
Ek dink dit sal ‘n gepaste huldeblyk aan Riempies wees om weereens Eitemal se lied hier onder te plaas, tesame met die YouTube-video wat vir haar soveel beteken het.
Haar laaste bydrae op Disqus was op 23 Julie, dus twee dae voor haar dood, by ‘n berig oor die Universiteit van die Vrystaat wat teen die Hooggeregshof se uitspraak ten gunste van Afrikaans gaan appelleer.
Ons mis jou al klaar, Riempies! Dankie vir jou deelname en mag dit ander inspireer om ewe harstogtelik vir ons vryheid te pleit, soos jy dit so onverbeterlik gedoen het.
Die lied van jong Suid-Afrika
Woorde: EITEMAL; gewysig: P. MCLACHLAN
Musiek: HUGO GUTSCHE; verwerk: DIRKIE DE VILLIERS
En hoor jy die magtige dreuning?
Oor die veld kom dit wyd gesweef:
die lied van ‘n volk se ontwaking
wat harte laat sidder en beef.
Van Kaapland tot bo in die Noorde
rys dawerend luid die akkoorde:
Dit is die LIED van Jong Suid-Afrika,
dit is die LIED van Jong Suid-Afrika,
dit is die LIED van Jong Suid-Afrika.
Die klop van die Voortrekkerwawiel
het die eeue se rus verstoor;
die klank van die voorlaaierskote
het klowe en kranse gehoor.
Die diere het stil staan en luister,
die bome het bewend gefluister:
Dit is die KOMS van Jong Suid-Afrika,
dit is die KOMS van Jong Suid-Afrika,
dit is die KOMS van Jong Suid-Afrika.
Waar songloed in glorie die berge
oor hul fronsende voorhoof streel,
waar ruisende wind oor die vlaktes
met grassaad kerjakker en speel,
die land wat ons vaders gekoop het,
met bloed tot ons eie gedoop het:
Dit is die LAND van Jong Suid-Afrika,
dit is die LAND van Jong Suid-Afrika,
dit is die LAND van Jong Suid-Afrika.
Die golwende veld is ons woning
en ons dak is die hemelblou;
die Vryheid alleen is ons koning,
sy wagwoord is: “Handhaaf en bou”.
Die stryd wat ons vaders begin het
sal woed tot ons sterf of oorwin het.
Dit is die EED van Jong Suid-Afrika,
dit is die EED van Jong Suid-Afrika,
dit is die EED van Jong Suid-Afrika.
As iemand wat nou presies twee dekades lank by die taalstryd betrokke is, van daardie fatale eerste oomblik af toe ek ‘n ietwat huiwerige praatjie oor taalregte doer in 1996 by die Franse Instituut in Johannesburg op uitnodiging van Johann Rossouw gelewer het, moes ek eers my Linux Ubuntu-rekenaar herlaai om seker te maak dat daar nie ‘n onbekende virus daarop toegesak het en ‘n Trojaanse boodskap daarop laat flits nie: In ‘n Engelstalige artikel op LitNet spreek Marlene van Niekerk haar ten gunste van die behoud van Afrikaans op universiteit uit. Kan dit waar wees?!
Verkeer haar naam nie op die lys van meer as 200 US-akademici wat hulle reeds by wyse van petisie ten gunste van ‘n Engelse Stellenbosch uitgespreek het nie? Aangevoer deur ene Sandra Liebenberg, as ek reg onthou. Ek bewaar die lys hier iewers op my rekenaar, vir die dag wanneer ons hulle almal summier gaan afdank en wegjaag soos hulle al soveel kere met ons gemaak het. Dink maar aan hoe dr. Piet Croucamp die jong Nietzsche-kenner, Louise Mabille, verneder en by Tukkies laat verdryf het, bloot omdat sy die werklikheid van verkragtings in ons land durf noem het. En “moontlike kulturele faktore” wat aanleiding daartoe mag gee.
Ek weet nie of LitNet dié sal publiseer nie, want doer in 2000 toe ek aan die KKNK op Oudtshoorn ‘n ewe huiwerige, versigtige pleidooi vir taalregte gegrond op die 1996-grondwet gelewer het, is ek vir ‘n “Nazi” uitgeskel en letterlik met Adolf Hitler vergelyk. ‘n Nog amusanter element was die berig wat iewers in ‘n Nasperspublikasie verskyn het – dit kon die ontslape Insig gewees het – dat ek by die einste KKNK “in die geselskap van ‘n jong man met blou oë en wat Afrikaans met ‘n Duitse aksent gepraat het” gesien is… Stel jou voor: ‘n jong man met blou oë! En dan die “Duitse aksent”. Dat ek nie onmiddellik na die naaste heropvoedingskamp gestuur is nie, is ‘n raaisel. Ek dank altyd die sterre dat my kinders, anders as hul vader, een en almal bruin oë het, dus sal hulle seker nie deel uitmaak van die eerste golf suiwerings van “fasciste” as die Rooiwagte, Stellenbosse professore en ander progressiewe linkses uiteindelik op skerppuntaksie besluit nie.
Vanweë my oogkleur en pro-Afrikaanse standpunt, asook kritiek op die uitverkore party, die ANC, het Peet Kruger, toenmalige redakteur van Beeld, jare lank ‘n verbod geplaas op enige artikel of selfs brief uit my pen. Marlene van Niekerk was mos self deel van die groep antifa’s wat my met geweld gedreig het tydens 2005 se Woordfees toe ek ‘n onskuldige bekendstelling van my roman Moltrein, nie eens op die kampus van Stellenbosch nie, maar in ‘n privaat boekwinkel wou bywoon, nie waar nie? Soveel mensliewende verdraagsaamheid, soveel waardering vir spraakvryheid. Maar die grusame verhale van Stalin, Pol Pot, asook Mao se kulturele revolusie, moes ons seker voorberei het op wat uit Joe Slovo se gebalde vuis sou ontspring (sien foto hier onder).
Onder die verskriklike apartheid kon ‘n sogenaamde “dissident” soos André P. Brink elke Sondag in Rapport, mondstuk van die Nasionale Party, skryf terwyl hy luidkeels in Brittanje en Frankryk gekla het oor die sensuur waaronder hy gebuk gaan. Ai, die arme man. Hoe het hy nie gely nie.
Stadigaan het ons, die taalstryders en “fasciste” wat vir Afrikaans omgee, egter gewoond geraak aan linkse sensuur. Dis ‘n sensuur wat hom in die naam van “vryheid” en “progressiwiteit” aanbied, ‘n bietjie soos Oos-Duitsland wat as die “Duitse Demokratiese Republiek” (DDR) bekendgestaan het. Jy was baie vry en het reeds in die paradys gelewe, behalwe as jy probeer het om die “anti-fascistiese skandmuur” oor te steek. Ja, dis wat dit genoem is! Die Muur is gebou, nie om mense binne in hul “progressiewe, linkse, bevryde” utopie te hou nie, sien, dit het bestaan om hulle teen die slegte invloede van buite – die “fascistiese” Wes-Duitsland – te “beskerm”. En as jy jou nie aan dié beskerming wou onderwerp nie, dan is jy met ‘n masjiengeweer neergevel. Al was jy nou ongewapen en sonder uniform. Want die revolusie is die revolusie en die onderskeid wat tussen soldaat en burgerlike in die Geneefse Konvensies staan, geld mos nie vir linkses nie. Nes vir die ANC-SAKP wat bomme in ons land gestel het, op straat of in winkelsentrums. Diegene na wie strate vernoem is of waarvan die name met eerbied geprewel word: Joe Slovo, asook Winnie en Nelson Mandela. As u vergeet het hoe hulle lyk:
Moontlik wil LitNet professor Van Niekerk – ‘n hoogleraar sonder ‘n doktorsgraad, helaas – ook teen my slegte invloed beskerm en sal dié skrywe nie geplaas word nie. Maar, raai wat, tot verdere kennisgewing, geld daar vryheid van spraak op die internet. Miskien nie in ons land nie, maar in die VSA waar daar iets soos ‘n “eerste wysiging” aan hul grondwet bestaan, kan jy sê wat jy wil. Jy mag selfs die N-woord gebruik, soos vele swart kletsrymers gereeld doen. Is dit nie skokkend nie? Dis seker waarom Amerika gereed maak om hul eie “Adolf Hitler”, Donald Trump, tot president te verkies, tot die konsternasie van linkse progressiewes wêreldwyd.
Maar kom ons los maar die Amerikaanse verkiesing; my punt is bloot dat die internet selfs iemand soos ek wat van meet af aan geëtiketteer en verguis is omdat hy dit durf waag het om die oppermag van Engels in Azanië te bevraagteken, van ‘n spreekbeurt voorsien. Want Engels is mos die taal van die nasionale demokratiese revolusie en alle revolusies wat nog kom, waaronder #RhodesMustFall, #AfrikaansMustFall, #KillABoer en wat nog. Professor Van Niekerk noem dit “fallisme”. In my studentedae het ek gelees van “fallogosentrisme” en sulke dinge, dus wonder ek nou hoe die twee bymekaar uitkom.
Ek kan sien hoekom professor Van Niekerk nie ‘n doktorsgraad nodig had om in die universitêre hiërargie te vorder nie: sowat van ‘n opeenstapeling – nogal in die Rooitaal – van kultuurmarxistiese, postmoderne gemeenplase het ‘n mens lanklaas in Suid-Afrika gesien. Dit bring vir my slegte herinneringe aan Yeoville of ‘n vervalle huis in Parktown, Johannesburg waar een of ander jong Duitse dosent en haar Griekse man “seminare” oor die (((Frankfurt-skool))) aangebied het.
Nou gaan ek seker reguit by die Menseregtekommissie verkla word, met die gebruik van die “altregse” drie hakies om die Joodse etnisiteit van die here Marcuse, Horkheimer, Adorno et al aan te dui. Benewens woorde, kan selfs punktuasie deesdae “haatspraak” verteenwoordig. Maar die hakies kan ook ironies gebruik word, en daar is sommige wat dit deesdae op hul Twitter-profiele rondom hul name aanbring, regs, links of in die middel van die spektrum. Professor Van Niekerk is blykbaar ‘n boorling van Leeu-Gamka of iewers in die Karoo en hoewel sy, soos dit elke linkse betaam, ‘n verbete Nazi- en fascis-jagter is, is sy kennelik nie Joods nie. Sy dig darem een of ander Semitiese identiteit aan die Universiteit van Stellenbosch toe, want dit mag nie Christelik wees nie, dog wel moslems:
I find it extremely unfortunate, for example, that currently some pro-Afrikaans groups are once again clamouring for a Christian Afrikaans university at Stellenbosch. This is just not okay. They must go and build their own university somewhere else. Many of the people in the Western Cape who speak Afrikaans are Muslim or agnostic. Public universities are secular institutions and should remain so. That does not mean that religion as a phenomenon of social cohesion cannot be studied and discussed in anthropological or sociological or philosophical academic contexts.
Sou mens wel ‘n departement van Joodse studies aan die Universiteit van Stellenbosch kon verdra, wonder ‘n mens? Dit klink vir my soos ‘n benadering wat ewe gemaklik by die DDR sou kon gepas het: amptelike marxistiese ateïsme, maar Judaïsme en Islam is darem welkom. Ek wil nou nie te diep in die geskiedenis van linkse revolusies ingrawe nie, maar onder Lenin is Christene by die miljoene doodgemaak, terwyl daar in Moskou ‘n spesifiek Joodse teater opgerig is. Ook aan die Universiteit van Kaapstad bestaan daar die Kaplan-sentrum vir Joodse studies waaroor die volgende op sy webblad gesê word:
The centre seeks to stimulate and promote the whole field of Jewish studies and research at the University with a special focus on the South African Jewish community. Multi-disciplinary in scope, scholars are encouraged to participate in a range of fields including history, political science, education, sociology, comparative literature and the broad spectrum of Hebrew and Judaic studies. The centre is engaged in research and acts as a co-ordinating unit in the University.
Dr. Max Price, die rektor van die Universiteit van Kaapstad, het ook so pas die Deense joernalis, Flemming Rose, verbied om ‘n lesing oor akademiese vryheid op sy kampus te lewer, vanweë sy betrokkenheid by die spotprente oor Mohammed wat in die Jyllands-Posten verskyn het. Oor die Christendom en Christus kan enigiets gesê word, maar wee diegene wat dit waag om sonder eerbied met Islam en Mohammed om te gaan.
Dus: ons salueer u, professor Van Niekerk. Hou koers! U het verstaan dat Christelike fasciste of fascistiese Christene uitgesluit moet word. Maar wat nou van die agnostiese fasciste, wonder ‘n mens? Hoewel, enige agnostiese fascis is seker per definisie ‘n nasionaal-sosialis, dus kan hulle sommer dadelik Katyn-woud toe vir ‘n skoot in die kop, nie waar nie?
Weereens het u ‘n bondgenoot in dr. Piet Croucamp, die vermaarde linkse metafisiese teoretikus wat aan die “University of Johannesburg” (die voormalige RAU waar Afrikaans helaas volledig gesneuwel het) teen die Christelike godheid as “breindood” uitgevaar het. Darem het hy niks oor Allah te sê gehad nie, want ek is seker u sou aanstoot geneem het.
Ek lag nou hardop as ek dit skryf, maar die gedagte aan ‘n “agnostiese Afrikaanse Moslem” soos u dit voorstaan, vind ek nogal amusant. Terloops, is dit voor of ná Mohamed Lahouaiej Bouhlel se heldedaad in Nice geskryf? Nice, waar die plaaslike dialek hardnekkig gepraat word en die kiesers in die 2014- munisipale verkiesing met 48% vir die sentrumregse kandidaat, Christian Estrosi, en 21% vir Marie Christine Arnautu van die Front National gestem het, is seker te regs en het daarom Allah se woede verdien, soos toegedien met ‘n twintigtonvragmotor… Toemaar, ons weet, blanke lewens het geen waarde vir Links nie. Heteroseksuele Franse gesinne op die Franse nasionale dag – by uitstek ‘n fascistiese ritueel – verdien om uitgewis te word. Only Black Lives Matter. Of Moslemlewens. Die Franse Sosialistiese regering het die publikasie van foto’s wat dalk simpatie vir die kinderslagoffers mag skep, streng verbied. Terwyl die foto van die Turkse of Arabiese drenkelingseuntjie op die strand tot vervelens toe gebeeldsend is om die “hartelose” Europeërs te laat skuldig voel dat hulle nie onmiddellik hul grense oopgooi nie. En natuurlik Hector Pieterson se foto wat al om die twee dae voor ons koppe gegooi word. Terwyl die horde Afrikanerkinders wat in die onlangse verlede deur swartes vermoor is (Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen, Kayla Meyer, Wiehan Botes, om maar enkeles te noem), in die vergetelheid bly.
Soos Van Niekerk ook vir ons suggereer, is alle blankes kollektief skuldig aan al die wandade van die geskiedenis, asook die “cultural damage wrought by European colonialism”, soos sy dit stel. Skuldig, skuldig is ons almal, aan onnoembare oortredings, soos Josef K. in Kafka se Die verhoor. Aan die ander kant dra Mohamed Lahouaiej Bouhlel of die APLA-moordenaars wat goedsmoeds met outomatiese wapens op die gemeentelede van die St. James-kerk op 25 Julie 1993 losgebrand het, geensins tot die “kollektiewe skuld” van onderskeidelik Moslems of swartes by nie. In elk geval is die APLA-“kaders” – ja, dis hoe hulle genoem word, die Franse woord vir ‘n “middelvlakbestuurder” – deur die Waarheidskommissie (WVK) kwytgeskeld. Dis nou dieselfde WVK wat soos Robert Creig bevind het dat die blanke Afrikaanssprekendes oor ‘n “outoritêre persoonlikheid” à la Theodor Adorno beskik (sien hier onder). As ons nie heropgevoed kan word nie, moet ons seker maar van kant gemaak word, want ons dra die “fout” van ons herkoms, taal en kultuur.
Kennelik verteenwoordig professor Van Niekerk se wêreld ‘n postmoderne, diverse, identiteitsondermynende soort trans-belewenis waar gewone logiese kategorieë opgehef word. Dis die mengelmoes, die menigte, die oplossing van die persoonlikheid wat Herbert Marcuse vir ons so welsprekend in An essay on liberation beskryf het. Of in daardie opstelletjie van Michel Foucault waarin hy ingeslyks die voortreflikheid van die dwelm besing en waarin Gilles Deleuze in ‘n voetnoot bygevoeg het: “Wat sal die mense van ons dink?” Dwelms help natuurlik mee om die “persoonlikheidsoplossing” en saambestaan van logies uitsluitende kategorieë te bewerkstellig. In die Kaap is daar glo geen tekort aan dwelms nie, hoor ‘n mens. Trouens, dis een van die gevolge van die De Klerk-Mandela-revolusie: ‘n dwelmsmous of twee naby elke skool. Baie “progressief”.
Maar dis deel van my beswaar teen die geagte professor Van Niekerk: sy is vir my so ‘n… outydse linkse. Het Koos Kombuis nie iewers iets oor “ou hippies” gesê nie? Dit ruik na die uitskot van Mei 1968 en die ver-linkse buitensporighede van die sewentigerjare. Anargisme, Kropotkin, ai. Hoe sleg het ons nie aangetrek toe sulke idees destyds by partytjies bespreek is nie.
Soos ek al so dikwels gesê het, het die Berlynse Muur nog nie in Suid-Afrika geval nie, want die kritiek op marxisme soos dit in Europa en veral Frankryk in die sewentigerjare gelewer is, het nog nie by ons plaasgevind nie. Veral die deel wat ‘n noodwendige verband tussen die idees van Marx en Lenin en totalitarisme, massamoord, konsentrasiekampe en alles wat daarmee saamhang, vaslê.
Vermoedelik het professor Van Niekerk in haar onsamehangende epistel van 7000 woorde vir ons alles neergeskryf wat sy weet of waarvan sy al gehoor het. Dis ongelukkig nie veel nie. As sy 22 was, sou dit miskien destyds in 1977 of iewers “potensiaal” getoon het. Hier in die nuwe millennium, met die ontploffing van idees en inligting op die internet, doen dit as intellekuele tuiste net so verslete en ghwarrerig soos die huisie in Triomf aan wat sy in haar fameuse, gelyknamige allegorie van die Afrikaner beskryf. Daardie herhalende teks waarin haar Boerehaat-onderrok so ver uithang. En waarvoor die Engelse resensente en elkeen wat die “bloedskandelike, ingeteelde Afrikaners” minag, haar só tot teen die plafon aangeprys het.
In dié opsig sou ‘n mens professor Van Niekerk as die FW de Klerk van die letterkunde kon beskryf: eers het sy sonder huiwering verraad gepleeg, maar nou ontwikkel sy so ‘n mosterd-na-die-maal-sentiment vir Afrikaans. Spyt kom altyd te laat. Of het sy en dr. Theuns Eloff van die FW de Klerk-stigting haar “verklaring” saam gekoukus? So ‘n rammelende, “progressiewe” – haar gunstelingwoord wat sy nie minder as tien keer gebruik nie! – ode aan veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans. ‘n “Bevryde”, “fynsinnige”, soos sy dit noem, Afrikaans maar wat nogtans sy hidjab dra. Dit sou seker by die Duitse politieke stigtings groot byval vind! Dis iets wat mev. Angela Merkel, gebore in die DDR en voormalige lid van die Kommunistiese Jeugbeweging, self kon uitgedink het. Die jongste spruit van die Germaanse taalfamilie wat nou, gepas vermeng en met ‘n paar Fred Astaire-passies deur die riel gestuur, met trots die hidjab of dalk bietjie later die boerka begin dra. Hier in Johannesburg in al die streng eentalig Engelse winkelsentrums sien mens al hoe meer die dames in hul swart kleding waarvan net die oë sigbaar is. Islam is seker die nuwe feminisme.
Aan die ander kant is ek van mening dat dit nou te laat is om vir Afrikaans uit die kas te klim, by wyse van spreke. In 2000 toe dit nog gewaagd was en jy maklik as ‘n fascis, ‘n rassis en ‘n Nazi uitgeskel is as jy die Grondwet van 1996 aangehaal het, sou dit sin gemaak het. Dr. Leopold Scholtz het ‘n hele loopbaan daarop gebou en sodoende mense laat vergeet dat sy pa, G.D. Scholtz, Verwoerd se biografie geskryf het en hyself ‘n ywerige NP-propagandis was. Maar noudat die Rooiwagte van die revolusie en #AfrikaansMustFall die arme blanke bloedjies uit die biblioteke by Tukkies verjaag met gepaardgaande doodsdreigemente, wonder ‘n mens of daar nie ander motiewe daaragter skuil nie?
Eie belang, byvoorbeeld. Akademici krap mekaar se oë uit vir poste en logies is professor Van Niekerk – die hoogleraar sonder ‘n Ph.D. – nie eintlik opgelei vir enigiets behalwe die doseer van Afrikaans en Nederlands, tesame met ‘n pot-pourri van geykte linkse idees nie. Indien #AfrikaansMustFall sou slaag en die US môre geheel en Engels en Afrosentries word, dink ek nie daar gaan meer plek vir Afrikaans wees nie, selfs nie eens in die “Department of Afrikaans and Dutch” nie. Al begin professor Van Niekerk ‘n hoofbedekking of selfs ‘n boerka dra. Dis in die aard van politieke korrektheid dat dit toeneem tot op die punt waar slegs die mees ekstreme en “suiwer” gedrag aanvaarbaar is. Dit het al die revolusies sedert 1789 bewys. Jammer om u ore seer te maak met ‘n Franse aanhaling – daardie fascistiese land waar ‘n derde van die bevolking die verregse mevrou Marine Le Pen en haar ewe fascistiese niggie, Marion Maréchal-Le Pen, ondersteun – maar soos die beroemde woorde van Pierre Victurnien Vergniaud lui:
“La Révolution est comme Saturne : elle dévore ses propres enfants.”
Ten minste het die Linkerbond en die Broederbond dít in gemeen dat hulle altyd oor hul eie posisies begaan is. Vandaar dus die nuwe “konsensus” rondom die red van “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans”. Want terwyl die gewone Afrikaanssprekende lankal sy “grondwetlike reg om sy eie kultuur uit te leef” kwyt is, geniet die oorblyfsels van die ou Afrikanerelite steeds daardie voorreg, tesame met die kultuurmarxiste op die kampusse. Voor ons oë sien ons dus ‘n nuwe alliansie verrys, maar wat op die duur Standaardafrikaans wil vernietig ter wille van ‘n nuwe “variëteit” of kultivar wat onder die druiwepriële van Stellenbosch tot stand moet kom. Die byna Lisenkoïstiese taalkundige, dr. Gerda Odendaal, is mos onlangs by die WAT aangestel, waar die taal van binne af gerysmier gaan word, net soos hy reeds van buite af gesensureer, onderdruk en gemarginaliseer is.
Wat die heer Robert Greig betref, het ek sy onsterflike woorde gerig aan mev. Samuel elders hier op Litnet aangehaal, ‘n klassieke stukkie Boerehaat wat sleg afsteek by sy huidige pleidooi vir Afrikaans:
“I suppose this is why, when Afrikaans writers get all steamed up — as Antjie Krog does — about ‘the land’, and equate being steamy about the land or ‘belonging’ with virtue, I want to gag. It’s foreign and seems spurious …
Play it is not, and at the risk of being impertinent, one of the reasons is that Krog is not interested in individuals. The Afrikaner nationalists, horrifyingly, spoke and acted as if human beings were only members of groups, with no inherent value or interest as individuals. Their view of the human being resembles that of the Stalinists, the fascists, the Nazis. (The African ubuntu notion that “a man is only a man in relation to others” at least makes the individual the subject of the sentence.)
Krog, on the evidence of this work, and parts of Country of my Skull, does not care much for individuals — her own psyche apart — except as representatives of a class or group. To that extent she is an Afrikaner nationalist waving a new flag. The authoritarian personality remains intact.”
Wel, daar het ons dit: mev. Samuel alias Antjie Krog is ‘n fascis! Net soos die res van ons: fasciste en Nazi’s almal. ‘n Mens kan amper simpatie vir haar kry, totdat jy onthou dat sy óók ten gunste van verengelsing is, die verstek-linkse standpunt in Suid-Afrika. Krog, Max du Preez, Piet Croucamp, Anton van Niekerk, selfs Neels Blom die hengelrubriekskrywer van Business Day wat in standerd sewe my koshuiskamermaat aan die Hoër Seunskool Helpmekaar was, is almal ten gunste van uitsluitlik Engelse kampusse vir almal. Die “nuwe lords” en ‘n “lady”, sou mens hulle kon noem.
As ‘n mens nou so onder die woordryke en dikwels pretensieuse boerka van professor Van Niekerk se epistel – ‘n betoog sou ek dit nie noem nie, weens die gebrek aan enige logiese samehang – inloer, sien ‘n mens die sentrale teenstrydigheid raak. Sy probeer ‘n apologie vir die taal of dan “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans” konstrueer, maar sonder om van haar sentrale marxistiese veronderstellings ontslae te raak. Ten minste is ons “fasciste” konsekwent: die taal is tegelyk vir ons ‘n estetiese kleinood à la Nietzsche en ‘n wesentlike deel van ons identiteit. Skakel die Wagner aan, of Mimi Coertse wat “Heimwee” in haar pragtige sopraanstem sing.
Daarteenoor is Marlene van Niekerk soos ‘n Sowjet-tenkbestuurder in Estland wat marxistiese internasionalisme op die singende, nasionalisties begeesterde skares tydens daardie land se “sangrevolusie” probeer afdwing. Omtrent al die voorbeelde van “minderheidstale” of -kulture wat sy opnoem, het al intense tydperke van nasionalisme beleef, soortgelyk aan Afrikaans tydens die twintigste eeu. “Elke vrou is lief vir ‘n fascis”, het Sylvia Plath gesê. Geen van die kleiner kulture het nog ooit oorleef sonder ‘n saambindende nasionalisme nie. Hier is ‘n kort YouTube-video oor die Estiese sangrevolusie:
In ‘n wesentlike sin teer elkeen van ons steeds op Afrikanernasionalisme. Daarsonder sou daar geen standaardtaal, geen letterkunde, geen tradisie gewees het nie.
Van Niekerk se stuk verbale vertoon vol logiese teenstrydighede is nie veel meer as ‘n prul nie. ‘n Ewe groot prul is haar Stellenbosse geesgenoot, Gerrit Olivier, se doktorale proefskrif waarin hy die argument uitmaak dat N.P. van Wyk Louw ‘n Nazi-simpatiseerder was. Dieselfde digter waarna Robert Creig op Engels verwys as “one of the great world poets”, was dus ‘n fascis, volgens die Stellenbosse kliek van kultuurmarxiste en “laat postmoderniste”. Hulle ontdek alles ‘n bietjie “laat”, selfs die taalstryd wat al twintig jaar lank woed.
Ironies genoeg is “nasionalistiese liedere” in Estland en ander Oosseestate aan die einde van die kommunistiese tydvak verbied, net soos Steve Hofmeyr en ander Afrikaners tans verbied word om C.J. Langenhoven se “Die Stem” te sing… Gaan die Groot Verseboek wat reeds onder André P. Brink se bedenklike polities korrekte smaak deurgeloop het, voortaan geheel en al van Langenhoven en ander patriotiese, dus “fascistiese”, digters gesuiwer word? Of is “Die Stem” op papier aanvaarbaar, mits dit nie gesing word nie? Daar is altyd soveel taboes en voorskrifte as die linkses regeer, nè? Amper soos ‘n godsdienstige owerheid, kardinale of ajatollas. Nietzsche het gewaarsku dat die mens op die troon van God geplaas sou word. Toe is dit nie die witmens nie, maar die swartmens. En wee jou as jy teen jou nuwe gode sou laster… Om nie van holokos-ontkenning te praat nie, dan is dit sommer reguit tronk toe met jou, ten minste in die voorbeeldige Duitsland.
Dieselfde mense wat Steve Hofmeyr wil vervolg omdat hy C.J. Langenhoven in die openbaar met musiekbegeleiding aanhaal, het op hul gewone histeriese stemtoon gegil dat “apartheidsontkenning” tot ‘n misdaad verklaar moet word. Dit sal ons nog ‘n tree verder op die pad na ‘n totalitêre samelewing plaas, waar jy nie meer rasioneel en onbevange oor die geskiedenis mag redeneer nie, maar bloot die neergelegde waarheid, die pensée unique, soos die Franse sê, klakkeloos moet herhaal.
Ek veronderstel as ‘n mens links is, lees jy net die een helfte van alle letterkunde, filosofie, biologie, noem maar op. Die negentiende eeu, die Romantiek, Céline, Ezra Pound, Van Wyk Louw, C.M. van den Heever, die hele vroeë tydvak van Afrikaans, dít alles is “fascisties” en dus verbode. Dink maar aan Van Melle se simpatieke uitbeelding van die Rebellie in Bart Nel. Die grootste deel van die Afrikaanse letterkunde, trouens, moet brandstapel toe, behalwe nou vir ‘n handjie vol skrywers wat hulle as genoegsaam links en anti-Afrikaner onderskei het. Die triomf van Triomf, want slegs uiters negatiewe en karikaturale voorstellings van die Afrikaner sal voortaan op skrif toegelaat word.
Die “fasciste” aan die ander kant, lees alles. Dit verbaas my altyd hoe min die nuwe geslag van “gereformeerde marxiste” – wat so glad die oorskakeling van Calvinisme na kommunisme gemaak het – van hul eie helde (Marx, Engels, Lenin, Lukács, Gramsci, ens.) af weet. Ek het al gedink ek kan begin geld verdien deur klasse in marxisme op die kampusse aan te bied vir diegene wat lyk my met die grondbegrippe sukkel en moontlik hul poste gaan verloor as hulle “uitgevang” word.
Op die gevaar af dat hierdie teks nog méér onpubliseerbaar gaan raak, as ons nou regtig na die regterkant van die intellektuele spektrum toe beweeg, het ek nou die dag ‘n fassinerende stukkie raakgelees in Alain de Benoist se Vu de droite (“Vanaf Regs gesien”) oor die “oorsprong van kommunisme”. Nog ‘n eienskap van fascistiese Frankryk is dat selfs liberale politici hulself geredelik as “regs” tipeer, terwyl “links” natuurlik vir sosialiste en kommuniste uitgehou word. Só anders as hier by ons in die “Demokratiese Republiek van Suid-Afrika”, die reïnkarnasie van die DDR, waar “regs” en “regses” so ‘n konnotasie van die ontoelaatbare en sensureerbare het, nie waar nie? Is daar enigiemand behalwe ‘n paar ou omies in die HNP wat die moed sou hê om te bely: “Ek is regs”? Ek twyfel.
Die Franse skryfster Elisabeth Lévy het ‘n soort negatiewe definisie gemunt deur te sê: “My enigste politieke identiteit is dat ek nie links is nie.” Wat seker ook kan beteken: “Ek is regs.” Dis seker ‘n skandelike erkenning, binne ons konteks, maar nie in haar land, die fascistiese Frankryk nie. Enigeen wat hom vandag aan ‘n SA universiteit as “regs” tipeer, sal seker net daar deur die veiligheidsdienste van die kampus af begelei word, met sy afdankingsbrief wat per e-pos sal volg.
Nietemin moet ons erken dat elkeen wat hom vir Afrikaans beywer, eintlik binne die groter prentjie wel “regs” is. Marx en Engels se Kommunistiese manifes eindig, soos ons weet, met die woorde: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het nog altyd die standpunt ingeneem dat Engels as internasionale taal al medium is waardeur stamgebondenheid en verdeeldheid in “die nasie” beveg kan word. Maar dit strek veel dieper as dit, as mens nou Alain de Benoist se opsomming van ‘n Franse boek uit die dertigerjare deur Gérard Walter lees. Dit heet Les origines du communisme.
Walter het later ‘n heel deeglike geskiedenis van die Franse Kommunistiese Party geskryf en het dus iets van die onderwerp af geweet, weereens só anders as ons “gereformeerde marxiste” wat hulle somaar deur die tydsgees laat meesleur. Volgens hom – en hou maar die vlugsout byderhand, want dit mag skokkend wees – het die kommunisme sy oorsprong in die Ou Testament en die Talmoed, dus in die Judaïsme, maar ook in sekere apokriewe Joodse én Christelike boeke.
Dwarsdeur dié geskrifte loop die gedagte dat die armes en eenvoudiges van gees die enigstes is wat guns in die oë van God vind, asook die idee dat daar wraak op die rykes in die hiernamaals gaan wees, “wanneer die laastes eerste gaan wees, en die eerstes laaste”. Dis maklik om te sien hoe kommunisme bloot die sekulêre toepassing van daardie “wraak van die armes” in die hier en nou kan wees.
Professor Van Niekerk spreek haar teen die idee van ‘n Christelike Afrikaanse universiteit uit, terwyl universiteite in die Middeleeue juis uit die kloosters ontstaan het. Maar haar hele argument en dweepsug met die “agtergeblewenes” en “voorheen benadeeldes” spreek van ‘n besliste links-kommunistiese inslag, wat terug te voer is na die oudste godsdienstige geskrifte. Ook haar afwys van privaatbesit (anargisme), tegnologie en kapitalisme – terwyl sy waarskynlik ‘n rekenaar met ‘n bedryfstelsel van Microsoft of Apple gebruik – behoort tot dieselfde oer-godsdienstige ideologie wat hom in die negentiende en twintigste eeue as die kommunisme gemanifesteer het. Nietzsche het dit baie mooi in Der Antichrist opgesom:
Was ist schlecht? Aber ich sage es schon: alles, was aus Schwäche, aus Neid, aus Rache stammt. – Der Anarchist und der Christ sind Einer Herkunft…
Swakheid, nyd, wraak… Ons het gesien hoe lyk die “wraak op die blankes” in Zimbabwe, en waartoe dit lei. (Hoewel, die New York Times se korrespondent in Suid-Afrika tot onlangs, Lydia Polgreen, het gedink dat Zimbabwe ‘n klinkende sukes is. Dis net “regse” vooroordeel wat ons laat dink dat Zimbabwe nie geslaag het nie.) Die wraak wat die linkse Afrikaner insgelyks teen die meer republikeinse, onafhanklikgesinde Afrikaner sedert 1994 gepleeg het, is nie minder verskriklik nie. Voeg daarby hul leedvermaak en bose verkneukeling in alles wat ons oorkom: verengelsing, verkragting, moord, vernedering deur naamsveranderings, uitsluiting uit die stelsel, sensuur, heksejagte, strawwe vir allerlei beuselagtige ideologiese oortredings…
Van Niekerk vind ook die “Afrikaner nationalist overtones of some of the advocacy groups extremely offensive”. Ek veronderstel die blote gebruik van die “A-woord” (Afrikaner) soos Fransi Phillips dit al genoem het, “gee aanstoot”. Ons moet verdwyn, oplos in die groot menigte van agtergeblewenes, self agtergeblewene word, na die model van haar argetipiese “Afrikanerfamilie” in Triomf.
Wel, ek het nuus vir u, professor Van Niekerk. Ons “mense van die Noorde” – en ek gebruik dit om sowel ons ligging hier in die PWV as ons afkoms vanuit Noord-Europa met ons Wes-Frankiese taal aan te dui – gaan nie verdwyn om dit vir u makliker te maak om by Kylie Thomas en haar plaaslike weergawe van die Amerikaanse Black Lives Matter-beweging te flikflooi nie. Ons gaan aanhou om onverbiddellike Standaardafrikaans te praat en te skryf. Ons gaan nie die riel dans nie. Miskien sal ons volkspele doen, met ons tradisionele drag wat insgelyks aansluit by soveel ander volkere in Noord-Europa, nasies waar daar besig is om ‘n herontwaking plaas te vind en wat hulle nie langer deur aardig besoldigde, globalistiese burokrate in Brussel laat oorheers nie.
Dink ook daaraan dat ons u politieke korrektheid, u oerlinkse en onnosele konformisme, asook u ellendige gekruip by die jeugmilisie van die EFF, die sogenaamde “Student Command” op die kampusse, ewe aanstootlik vind. U en die NP-Broederbond is vinkel en koljander; u dislojaliteit en verraad is van dieselfde gehalte.
Ons droom daarvan dat die kampusse van alle vyandelike kultuurmarxiste gesuiwer sal word. Ons is siek en sat vir die gedweep en gesanik oor apartheid wat vergeleke met die 500 000 gewelddadige sterftes en die vyf miljoen aan Mbeki se “alternatiewe vigshipotese” sedert 1994 ‘n vulletjie was. Om nie te praat van die astronomiese bedrae wat verduister of gewoon gesteel is nie. Totdat ‘n wet gemaak word om “apartheidsontkenning” strafbaar te maak, sal ons dit sê. En miskien selfs daarna, vanuit ons tronkselle, terwyl ons Solsjinitsin en Arthur Koestler lees.
‘n Mens wonder: Waarom kan al die anti-blanke en anti-Afrikaanse revolusionêre nie bloot die Limpopo oorsteek en hul in die bevryde Zimbabwe gaan uitleef nie? As die utopie bevry van koloniale, rassistiese blanke invloed reeds bestaan, waarom nog talm? Waarom doseer Achille Mbembe by Wits te Jan Smutslaan 1, Milnerpark, en nie aan die Universiteit van Harare nie? Een van daardie Smutsskilderye wat deur die “progressiewe” studente aan die Universiteit van Kaapstad aan die brand gesteek is, was mooi en het ongeag die man se status as Boeregeneraal wat koloniale agterryer geword het, verdien om vir die nageslag bewaar te word. Maar Max Price het net sy handjies gewring en die “nuwe intellektuele” toegelaat om hul gang te gaan.
Daar word reeds ‘n streng soort “apartheid” tussen Regs en Links in Suid-Afrika en onder Afrikaners gehandhaaf, daarvoor sorg die linkse uitsluiting, sensuur en aggressiewe onverdraagsaamheid, amper ‘n soort gebiedshandhawing. Ons bevind ons in twee kampe; dalk praat ons binnekort soos die Serwiërs en Kroate twee verskillende tale: Kaaps en Afrikaans. Waarom nie maar in twee aparte lande woon nie, soos Serwië en Kroasië of die twee Koreas? Of die voormalige BRD en DDR? ‘n Linkse Zimbabwe en ‘n regse Suid-Afrika, siende dat elke hektaar van dié “wye en droewe land” onherroeplik en onherstelbaar deur apartheid vergiftig of beskadig is… Dit was so min of meer my insig in Moltrein: dat Suid-Afrika vir altyd deur apartheid, soos deur radioaktiwiteit, besmet is. Dis nie ‘n politieke probleem nie, maar veel erger: ‘n semantiese probleem. Ons hou daarvan hier, in ons besmette land met al sy besmette Afrikaanse name, boerewors, koeksisters, melktert, vellies (ek besit twee pare en dra dit met perverse genoegdoening; dalk word ek binnekort gearresteer vir my “rassistiese skoene”), ons fascistiese digters en skrywers uit die bose verlede, alles dinge wat aan u “aanstoot gee”.
U het die Afrikaanse tradisie afgesweer en dit vir ‘n papiersakkie gemorskos uit die VSA verruil: feminisme, “witheid”, die blanke man as boosdoener, metafisiese rassisme in al sy gedaantes, die hele vervelige, voorspelbare litanie.
Ek hou daarvan dat u u in Engels uitdruk. Doe zo voort. Mev. Samuel het reeds die wonderskone van Engels ontdek; hoekom het dit u so lank geneem? Om van u ressentiment teen alles vanaf 6 April 1652 tot nou toe ontslae te wees, is reeds vir Afrikaans ‘n besondere aanwins.
Die moorde op die jong Afrikanerdogter Kayla Meyer (9) en haar ma Marietjie (45) wat in Maart 2016 op ‘n kleinhoewe buite Randfontein doodgemaak is, is nog nie opgelos nie. Marietjie se vriend, Kennith McCormick (42) is insgelyks tydens die aanval op die gesin om die lewe gebring.
“Die saak word steeds deur die provinsiale ondersoekspan hanteer en daar is tot op hede geen arrestasies nie,” het kaptein Appel Ernst, woordvoerder van die Randfonteinse polisiestasie gister per e-pos teenoor PRAAG bevestig nadat ons navraag gedoen het.
Ons het in Maart oor die reaksies op sosiale media berig ná die moorde onder die opskrif:
Donderdag se bloedige terreuraanval in Nice deur die Moslemvragmotorbestuurder Mohamed Lahouaiej-Bouhlel het oor die aardbol weergalm. Die aaklige gewetenloosheid van terrorisme is opnuut onder die kollig. Ironies genoeg het die leier van die ANC en president van Suid-Afrika, Jacob Zuma, sy medelye aan die Franse volk betuig.
Ironies, want nie lank gelede nie het die ANC en die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty lustig van dié lafhartige metode van “oorlogvoering” gebruik gemaak. Die Kerkstraatbom, die Amanzimtoti-bom, Magoo’s Bar en baie ander voorvalle is nog vars in ons geheue.
Die enigste verskil met die huidige voorvalle in Frankryk (Parys, Nice) en die VSA (Orlando) is dat die hoofstroommedia terreur afkeur, waar hulle dit nie aan die “beskikbaarheid van wapens” toeskryf nie. Ná Nice sal van die meer liberale en linkse meningsprekers seker argumenteer teen “die beskikbaarheid van gehuurde vragmotors”.
Feit is egter dat daar onder gewone mense ‘n wêreldwye afkeer van terreur aanwesig is. Maar danksy die medepligtigheid van die hoofstroommedia, veral in Londen, met die ANC-SAKP in die tagtigerjare, is daardie terroristegroep se aanvalle op burgerlikes nie met dieselfde afgryse verwerp as wat tans die geval is nie. Selfs koningin Elizabeth II van Brittanje het oor die afgelope paar dae haar meegevoel met die Franse Republiek uitgespreek. Ek herinner my nie dat sy dieselfde meegevoel met die Republiek van Suid-Afrika ná 20 Mei 1983 betoon het toe die ANC die Kerkstraatbom in Pretoria laat ontplof het nie.
Gebeure wat so skokkend en radikaal is soos Nice of verlede jaar se aanvalle op die Bataclan-kafee en ander plekke in Parys, wat ongeveer 130 mense gedood het, verander die geskiedenis. Die hele verhaal van derdewêreldopstand teen die Weste is besig om voor ons oë herskryf te word. Die Westerling, die blanke, is skielik nie meer die dader of booswig nie, maar die slagoffer en lid van ‘n bedreigde spesie.
Wat vir die Franse geld, geld ook vir ons. Die terreur waarmee die ANC en die SA Kommunisteparty die land se futlose leiers destyds oorrompel het, was ewe immoreel en afskuwelik as Mohamed Lahouaiej-Bouhlel wat hele gesinne met hul ewe onskuldige kinders voor die voet met sy vragmotor en vuurwapen afgemaai het.
Mev. Marine Le Pen, die opkomende regse Franse politikus wat aanstaande jaar gaan poog om in die presidentsverkiesing die leisels by die uiters ongewilde Sosialis François Hollande oor te neem, het nie gehuiwer om ‘n baie sterk boodskap uit te stuur dat Frankryk haar met alle mag teen radikale Islamterreur moet verdedig nie. Sy eis dat die minister van binnelandse sake, Bernard Cazeneuve, wat ook met veiligheid belas is, moet bedank. Ook wil sy hê dat die militêre begroting tot 3% van die land se bruto nasionale produk verhoog moet word, dat die inligtingsdienste moet verbeter en dat daar ‘n spesiale polisie-eenheid teen terrorisme in die lewe geroep moet word.
Ons as Afrikaners kan net hoop dat sy, asook mnr. Donald Trump wat hom insgelyks teen Islamitiese terreur uitgespreek het, in hul onderskeie presidentsverkiesings sal slaag. Terselfdertyd kan ons nie anders as om weer die hoofstuk van mnr. FW de Klerk se onbesonne kapitulasie voor ekstremistiese terreur deur die ANC en Kommunisteparty te open nie.
Daar waar ander volkere bereid is om saam te staan en terreur met wortel en tak uit te roei, het die Afrikanerelite onder invloed van linkse buitelandse meningsvormers en die plaaslike media – wat nog altyd anti-Afrikaans en selfs anti-Suid-Afrikaans was – besluit om aan die duiwelse geweldenaars oor te gee.
Daardie oorgawe het geen vrede gebring nie, inteendeel. ‘n Mens kan die afgelope twee dekades van regering deur die voormalige terroristeorganisasie as die “voortsetting van terreur met ander middele” bestempel. In die plek van bomme op straat en in winkelsentrums het plaasmoorde, huisaanvalle en ongebreidelde misdaad gekom. In haar reaksie op die terreur in Nice, het mev. Le Pen ook klem gelê op die deels misdadige element van die terreur wat haar land tans teister sodat Franse gevangenisse “universiteite vir terreur” geword het. Arabiere en swartes wat vir gemeneregoortredings gevonnis word, word in die tronke verpolitiseer en geleer om die inheemse Franse te haat. Mohamed Lahouaiej-Bouhlel is so ‘n geval, wat reeds vir gewone misdaad gevonnis is, maar wat as immigrant nie uit die land gesit is nie en hom toe tot Islamitiese terreur gewend het.
Die uitgebreide bedrog, diefstal, korrupsie en ander misdaad wat die ANC-terroristegroep pleeg sedert hy aan bewind gekom het, spreek van dieselfde “vloeibaarheid” tussen misdaad en politiek in Suid-Afrika. Die rede waarom “regimeverandering” in die vroeë negentigerjare hier by ons moes plaasvind, had min te make met die “politieke regte van gekleurdes” en meer met die wil om die staat, die munisipaliteite en selfs privaat bates na willekeur te kom stroop.
Terreur verteenwoordig ‘n internasionale misdaad, maar terreur werk ook ander soorte misdaad en geweld in die hand wat op die oog af nie polities of ideologies gemotiveer is nie. Dit maak van terreur inderdaad ‘n tweesnydende swaard wat op die duur vir state en volkere vernietigend is. Indien die Afrikanervolk in Suid-Afrika ophou bestaan, sal dit regstreeks aan terreur en die gevolge daarvan te wyte wees.
Anders as die negatiewe beeld wat die hoofstroommedia van haar skets, is mev. Marine Le Pen ‘n uiters bekwame politikus wat met streng logiese argumente poog om kiesersteun te werf. Enigeen wat Frans verstaan, kan haar TV- en radio-onderhoude aanlyn volg en moet onder die indruk van haar bedrewenheid as debatsvoerder kom. Dikwels ontwapen sy haar teenstanders met haar welsprekendheid, kwinkslae en kennis aangaande politieke en maatskaplike kwessies.
Dog mev. Marine Le Pen word gerugsteun deur honderde en selfs duisende Franse intellektuele, skrywers en meningsvormers wat te velde trek teen die dekadente toestand waarin dekades van lakse sosialistiese en hoofstroom- regse regering die land gelaat het.
In dié opsig kan Afrikaners maar net die Franse beny, al het ons nie onlangs onder ‘n massaterreuraanval deur die ANC-SAKP, APLA of ander ekstremistiese organisasies deurgeloop nie. Frankryk staar baie groot probleme in die gesig en word van alle kante bedreig, maar nogtans is daar sprake van ‘n rasionele reaksie by die bevolking en hul leiers.
Hier by ons is Afrikaners, ná twintig jaar van histeriese propaganda deur die einste gewetenlose terreurbeweging, soos slaapwandelaars wat besig is om op ‘n afgrond af te stuur. Van rasionele denke is daar min tekens. Erger, die oorblyfsels van die Afrikanerelite wat nog nie deur die meedoënlose “transformasies” van die ANC-SAKP-terroriste vernietig is nie, het vir alle praktiese doeleindes na die vyand toe oorgeloop.
Waar hulle nie letterlik by die ANC aangesluit het nie, tree hulle as meelopers van die huidige bewind op. Sulke meelopers maak jag op die enkele oorblywende figure of groepe wat poog om nog ‘n kersie van insig in die duisternis al flikkerende te laat brand.
Geen wonder dat die terreuraanval in Nice binne ‘n dag of so vanuit die plaaslike media verdwyn het nie, want ons joernaliste en meningsvormers verkies om as apologete vir terreur niks oor die aangeleentheid te sê nie. Hulle hoop dat niemand die parallel tussen die huidige Frankryk en Suid-Afrika in die tagtigerjare sal trek nie.
Die definisie van terrorisme soos dit in vele internasionale wette en konvensies, asook woordeboeke, opgesom word, is:
“Die gebruik van geweld en dreigemente om te intimideer of te dwing, veral vir politieke doeleindes.”
Tot Suid-Afrika se groot skande, is die land deur lafhartige terreur en intimidasie tot oorgawe gedwing. Sekerlik het die verraad van die Afrikanerelite ‘n groot rol daarby gespeel, maar dit neem nie weg dat ons in die eerste plek – soos Frankryk en ander lande tans – met terreur te kampe gehad het nie.
Daardie joernaliste, skrywers, akademici en meningsvormers wat aanhou om die ANC op te hemel en sy aanhoudende terreur en misdade te verskoon of te regverdig, is as meelopers ewe medepligtig aan terreur as die ANC en sy verwante organisasies self. Max du Preez, Adriaan Basson, Piet Croucamp, Christi van der Westhuizen, selfs meer “gematigde” of “behoudende” figure soos Leopold Scholtz of Tim du Plessis, is almal terroriste of terroristemeelopers. In vele Europese lande bestaan daar deesdae wetgewing wat terroriste en hul apologete of diegene wat terreur verdedig of aanhits, oor dieselfde kam skeer.
Dat ‘n kentering in die Westerse wêreld besig is om plaas te vind, is gewis. Sowel Donald Trump as Marine Le Pen mag dalk nie aan bewind kom nie. Nogtans sou ek uiters verbaas wees indien albei teen die gediskrediteerde links-liberale establishment in die VSA en Frankryk sou verloor, gegewe die tragiese terreurdade wat kort-kort plaasvind.
Die wiel draai stadig, maar hy draai. Die dag is dalk nie meer ver dat ons nie langer in die media gaan verneem dat Joe Slovo, Ronnie Kasrils en Aboobaker Ismail, asook Solomon Mahlangu na wie etlike strate in Pretoria vernoem is, nie blote “anti-apartheidsaktiviste” was nie, maar terroriste soortgelyk aan Mohamed Lahouaiej-Bouhlel.
As daardie dag aanbreek, sal ons ook met die terroristemeelopers afreken, wat elkeen etlike jare in die gevangenis verdien.
Ná die swartmagsluipskutter Micah Johnson vyf blanke polisiemanne in Dallas doodgeskiet het, het die rassespanning wêreldwyd verhoog. Volgens die polisiehoof van Dallas, David O. Brown, het Johnson het aan polisie gesê dat hy “onsteld is oor witmense. Die verdagte het verklaar dat hy witmense wil doodmaak, veral wit polisiebeamptes.”
In Suid-Afrika was daar al vele sulke voorvalle van swart moordenaars wat blankes doodgemaak en die ras van hul slagoffer as motivering vir hul misdaad aangedui het. William Kekana, die 20-jarige swartman wat die hele Rawstone-gesin in Pretoria in 2003 vermoor het, waaronder die een jaar oue baba Kayla, het ook gesê dat hy hulle gedood het “omdat hulle blankes was”. Toe ek in my rubriek in die Sondagkoerant Rapport destyds daaroor wou skryf, het Tim du Plessis geweier om dit te publiseer en my dienste as rubriekskrywer beëindig, in ‘n tipiese reaksie van linkse sensuur en onverdraagsaamheid. Daarna het Leopold Scholtz, Max du Preez, Piet Croucamp, Marlene van Niekerk en ander my jare lank vervolg omdat ek glo ‘n “rassis” was, bloot omdat ek die aandag gevestig het op dié nuwe verskynsel: dat swartes blankes begin doodmaak op grond van ‘n rassebewussyn.
In die hof het William Kekana “apartheid” aangevoer as verskoning vir sy moorde. Hierna het die vroueregter, Monica Leeuw, aan hom gevra:
“Het jy gesê dat jy ‘n blanke dame vermoor en verkrag het, asook haar kind doodgemaak het, vanweë apartheid?”
Hierna het Kekana geantwoord:
“Wel, nadat die ou dame (Rawstone) haar selfoon in die motor geantwoord het, is sy geskiet. Daarna het ons alles gedoen wat ons gedoen het omdat hulle wit was.”
The Star het die volgende dag ‘n voorbladberig daaroor geplaas met die titel:
“I killed them because they were white.”
Toe die Berlynse Muur in 1989 afgebreek is en Oos-Europese kommunisme in duie gestort het, het vele meningskrywers en historici gedink dat dit “die einde van die geskiedenis” was en dat die links-regs-konflik van die afgelope twee eeue sedert die Franse Revolusie iets van die verlede was. Daar sou voortaan net ‘n wêreld bestaan wat uit skakeringe van Regs bestaan, van hoofstroomkonserwatisme en liberale demokrasie tot nasionalisme, met slegs gematigde Europese sosialiste en Amerikaanse liberale aan die linkerkant van die politieke sentrum.
Hoe het ons ons nie misgis nie! Want in die plek van die ou revolusionêre marxisme-leninisme of maoïsme het nou ‘n “nuwe Links” gekom: rasgedrewe, radikaal en antiwit. Die marxiste-leniniste het in die naam van “klas” gemoor; die nuwe multikulturele Links dood in die naam van ras.
In Suid-Afrika het ons die revolusionêre politieke party, die EFF, wat openlik teen blankes uitvaar en al hul eiendom wil konfiskeer. Trouens, dit is deel van die party se verkiesingsmanifes dat blankes nie meer grond moet besit nie. Onlangs het die partyleier, Julius Malema, wat ‘n rooi, kwasi-militêre uniform dra, gesê dat “blanke kinders ondergeskik aan swart kinders moet wees”.
By die links-liberale Johannesburgse dagblad Beeld bestaan daar aanhangers van die swart nasionalistiese revolusionêr, Frantz Fanon. Omdat Media24-joernaliste gewoonlik nie baie slim is nie, lees hulle geen boeke nie, ook nie die geskrifte van hul ideologiese profete nie. Onlangs sien ek toevallig ‘n TV-gesprek tussen Bettie Kemp en Pieter du Toit, die “nasionale nuushoof & politieke redakteur: Netwerk24” waarin hy na Fanon verwys het as iemand “wat gelykheid tussen wit en swart wil sien”. Dis nou al ‘n paar dekades sedert ek as student Fanon se boek Les damnés de la terre in Nederlandse vertaling as De verworpenen der aarde by Boekhandel De Jong in Braamfontein gekoop en gelees het, maar nêrens kan ek onthou dat Fanon ooit so ‘n stelling gemaak het nie. Nog minder sou dit as ‘n opsomming van Fanon se radikale antiwit filosofie kon deurgaan.
As ‘n mens “Fanonisme” in ‘n neutedop sou moes opsom, veral soos dit in “De verworepenen der aarde” na vore kom, berus dit op die beginsel dat “die koloniale blanke wêreld deur swart of gekleurde geweld gereinig sal word”. Onder die “koloniale blanke wêreld” kan ons ook die totale Westerse kultuur verstaan. Hoewel Fanon deur Karl Marx beïnvloed is en ook deur die kommunistiese uitgewer in Frankryk, François Maspero, uitgegee is, is hy veel radikaler as Karl Marx. Die vader van kommunisme wou net die ekonomiese stelsel op aarde verander; onderliggend aan Fanon se denke is ‘n soort “totale transformasie” wat alle aspekte van ons bestaan (ekonomie, politieke, kultuur, selfs biologie en ras) raak. Die middel daartoe is geweld, wat ‘n mens selfs terreur sou kon noem:
“Wat is dit geweld dan in werkelijkheid? Dit hebben we gezien; het is het feit dat de gekoloniseerde massa’s intuïtief aanvoelen dat hun bevrijding zich moet, zich alleen kan voltrekken door geweld.” (De verworpenen der aarde, in Nederlands vertaal deur Han Meyer, Bruna Boeken, 1973, bl. 54.)
Verder op dieselfde bladsy praat Fanon van “geweld wat die programpunt van ‘n politieke party kan vorm”.
Op die stadium toe die ANC-SAKP ‘n terreurorganisasie was, was blinde geweld en terreur teen blankes en swart “verraaiers” wat met blankes saamwerk, eintlik die enigste idee wat die party bymekaar gehou het, dit is nou afgesien van Joe Slovo, Ronnie Kasrils en ander se trogloditiese marxisme.
Volgens verskeie berigte, onder andere in die New York Times, is Micah Johnson geïnspireer deur swartmagbewegings soos die Black Panthers. Hy het ook die rooi, swart en groen Pan-Afrikaanse vlag op sy Facebookblad vertoon. Daardie kleure is natuurlik in die “nuwe” Suid-Afrikaanse vlag opgeneem, sodat ons nasionale vlag vandag in wese ‘n swartmagvlag is.
Elders op Facebook het die Black Power Political Organisation ná die skietery in Dallas die volgende boodskap geplaas:
Black Power Political Organization BPPO Sniper assassins in Dallas
Die hoofstroommedia en die universiteite is oral in die Westerse wêreld deur Links gekoloniseer. Ná 1989 het almal van hulle van “klas” na “ras” oorgeskakel en “rassisme” (dit wil sê polities onkorrekte houdings of gedrag by blankes, swartes mag maak soos hulle wil) word as die grootste euwel beskou wat daagliks “beveg” moet word.
‘n Mens kan sê dat Links, wat ten spyte van Donald Trump, Marine Le Pen, Geert Wilders en Brexit, steeds oorheers, se obsessie oor ras ‘n nuwe “verdeel-en-heers”-strategie verteenwoordig. In die VSA baklei die blanke meerderheid en swart of Hispanistiese minderhede onderling; in Suid-Afrika is dit die swart meerderheid wat as rassemassa teen die blanke minderheid gemonster word.
Bokant hierdie rasseburgeroorlog wat daagliks in die media aangehits word, troon die fameuse “een persent”, met miljardêrs soos George Soros (VSA) of Nathie Kirsh (Suid-Afrika), wat politieke bewegings en partye befonds en sodoende die “winde van verandering” in hul rigting laat waai. Na bewering befonds George Soros die BLM-beweging (Black Lives Matter) in die VSA wat gedurig op die aanval is oor Amerikaanse polisiegeweld teen swartes. Dat Amerikaanse swartes, al is hulle net dertien persent van die bevolking vir ongeveer die helfte van alle geweldsmisdaad verantwoordelik is, word natuurlik deur BLM en die media verswyg.
Die (swart) polisiehoof van El Paso het so pas Black Lives Matter as ‘n “radikale haatgroep” beskryf en meen dat “die gevolge van Dallas te wyte is aan hul pogings (om swartes op te sweep)”:
Kirsh, wat in Potchefstroom gebore is, maar wat deesdae ‘n burger van Swaziland is wat maatskappye in belastingvrye eilande en state bedryf, het reeds vir Mamphela Ramphele en Julius Malema befonds.
Die lys van politieke groeperings en individue wat deur George Soros se Open Society Foundation gefinansier word, is te lank om op te noem, waaronder Black Lives Matter en die “kleurrevolusies” in Oos-Europa.
Assata Shakur
Assata Shakur se naam is ook oor die afgelope paar dae genoem, na aanleiding van die skietery in Dallas. Sy is ‘n voormalige lid van die Black Panther Party en die Black Liberation Army wat ‘n polisieman van die deelstaat New Jersey, Werner Foerster, doodgeskiet het. Sy word steeds as ‘n voortvlugtige in die VSA gesoek en het ‘n tyd lank in Kuba geskuil. Gerugte wil hê dat sy haar tans in Suid-Afrika bevind en die Media24-koerant, City Press, het reeds van haar artikels gepubliseer waarin sy antiwit gevoelens aanhits: Listen up! The European is not your friend. Toe ek by die Persombudsman daaroor beswaar maak, is ek deur City Press geleentheid gegun om daarop te antwoord.
Laat dit insink: Ek as Afrikaanse skrywer mag nie in die blaaie van Media24-koerante skryf nie, of slegs by uitsondering en onder druk van die Persombudsman, maar ‘n voortvlugtige swart terroris soos Assata Shakur, gebore JoAnne Deborah Byron, mag wel.
Soos wat polarisering tussen rasse- en etniese groepe in die VSA, Suid-Afrika en Europa toeneem, gaan die rasseoorlog ‘n werklikheid word. Plaasmoorde en huisaanvalle in Suid-Afrika is deel daarvan.
Micah Johson se aanval op die blanke polisiemanne van Dallas verteenwoordig ‘n verhewiging van die rasseoorlog wat van Links aangeblaas word met begrippe soos “blanke bevoordeling”, “blanke rassisme” en “blanke heerssug” wat volgens Fanon en ander linkse denkers slegs deur naakte swart geweld besweer kan word.
In die VSA blameer Barack Obama en Hillary Clinton reeds die polisie vir die toenemende swart geweld en terreur, net soos wat plaasmoorde en huisaanvalle op blankes in Suid-Afrika aan “die oorblyfsels van apartheid” of “blanke rassisme” toegeskryf word. Op Twitter het mev. Clinton soos volg op die swartmagaanval in Dallas gereageer:
White Americans need to do a better job of listening when African Americans talk about the seen and unseen barriers you face every day.
Links het hul sentrale begrip van klasserevolusie vir die rasserevolusie verruil. Daarom kan ons verwag dat terreur nie net deur radikale Moslems gepleeg gaan word nie, maar ook deur swart nasionaliste. Die media met hul meesterverhaal van blanke rassisme en swart lyding skep die teelaarde daarvoor.
Andries “Roof” Bezuidenhout skryf vandag op Netwerk24 dat swart nasionalisme dieselfde pad as Afrikanernasionalisme in Suid-Afrika gaan stap. Ek weet nie of dit net dom mense is en of dit deur Media24 voorgeskryf word nie, maar dié soort “analogiedenke” is op niks gegrond nie. In ‘n rubriek met die titel, “Swart woede begin nou eers” verwoord hy dit só:
As die huidige oplewing van swart nasionalisme in Suid-Afrika dieselfde pad volg as wat Afrikanernasionalisme van weleer gevolg het, kan ’n mens dalk ’n beter voorspelling maak van wat moontlik in die toekoms kan gebeur.
Dit beteken ook dat ons eers oor sowat vier dekades weer oor versoening sal kan praat.
Andries Bezuidenhout is ‘n kulturele marxis wat by Wits gestudeer het en daar in Boerehaat en radikalisme gebreinspoel is. Waarskynlik is hy te bang om te sê wat hy regtig dink, want dan sal Netwerk24 hul laaste lesers verloor. Soos Malema sal hy teen ons uitvaar dat ons swartes se grond gesteel het en dat ons net geweld en ondergang verdien.
Pleks van eerlik te wees en sy EFF-ideologie en marxisme te bely, vermaak hy ons met dié absurde analogie: Swartes maak soos Afrikaners.
Hy kon net sowel gesê het: Swartes maak soos Duitsers. Of Japannese of wie ook al. Dus as ons ‘n atoombom op Soweto sou gooi soos die Amerikaners op Hirosjima, sal die swartes begin Toyotas maak en die wêreldmotormark verower. Dalk nog soesji eet ook, hoewel sommiges soos Kenny Kunene eet mos reeds soesji, solank dit van dames se naakte lywe af is.
Engelse het ons plase, huise, kerke en skole afgebrand, toe bou ons nuwes, asook duisende skole, huise en klinieke vir swartes. Geen Afrikaner het, sover ek weet, nog ‘n swart skool afgebrand nie. Wat nog te sê ‘n Afrikaanse skool?! Net vanjaar in Limpopo het swartes al 25 skole afgebrand. Stel jou dit voor: bietjie petrol en ‘n vuurhoutjie, en siedaar!
Dis woede. Woede wat ons moet verstaan, sal Andries Bezuidenhout en sy mede-marxiste sê. Maar daar is niks aangaande swart woede om te verstaan nie: dit lyk altyd dieselfde, of dit nou Detroit 1967, Soweto 1976 of Vuwani 2016 is. Of mens kan dit probeer ontleed, maar dan moet jy van kinderlik sadistiese gedrag begin praat. En niemand gaan dáárdie ontleding plaas of vir ‘n proefskrif goedkeur nie. Dis mos nie polities korrek nie. En nie-PK is rassisties en as jy eers die R-woord sê, dan vlug almal vir hul lewens.
As swartes Toyotas of Volkswagens wou begin bou, sou hulle al begin het. Dus is daar geen analogie tussen die Afrikaan en die Japannees of die Duitser nie. Nog minder met die Afrikaner. Afrikanernasionalisme het oor ‘n taal, kultuur, selftrots, die ontdekking van ons landskap (Pierneef, Opperman, noem maar op) gegaan, nie oor wraak op die Engelse nie. Hoewel, dis ‘n swakheid sou ek sê: ons móés wraak op die Engelse geneem toe ons kon. Maar daardie kans is verspeel en nou is ons weer onder, heel onder, en aan die ontvangkant van Engelse wraak, swart wraak, kleurlingwraak, Indiërwraak, Jodewraak, noem maar op. Dis nog ‘n ironie: die mense wat vir ons die kwáádste is, die stedelike Joodse gemeenskappe in Johannesburg en Kaapstad, is ook die welvarendste. Hulle skel ons uit in hul ontwerpersklere terwyl hulle in hul koerantjie elke week spog met opskrifte soos “Jews hit Sunday Times rich list in force”.
Dieselfde geld die swart elite: hoe ryker hulle word, met ons belastinggeld en staatskontrakte, gratis aandele, ens., hoe meer haat hulle ons.
Andries Roof Bezuidenhout is net ‘n pion, ‘n buiksprekerpop wat die huidige elite se boodskap verkondig en om een of ander rede sien die elite die Afrikanermiddelklas as ‘n bedreiging vir hul mag. Want dalk sien die volk eendag deur hulle, dalk is dit hul grootste vrees…
In die verre verlede toe Beeld nog my briewe geplaas het, was daar ‘n polemiek tussen my en Willie Esterhuyse waarin hy die Afrikaanse taaldebat as “verslane bier” afgemaak het. Op 19 Februarie 2000 het Esterhuyse in sy wysheid geskryf:
“Maar op kultuur-politieke terrein sukkel ons om vordering met debat te maak. Die sogenaamde debat op hierdie terrein, soos die politieke debat onder Afrikaners, is van dieselfde gehalte as ‘n glas bier wat ‘n hele dag in die son gestaan het.
Een van die redes hiervoor is dat ons nog nie die slegte gewoontes van die verlede afgeleer het nie. Byvoorbeeld om van slegsê-tegnieke en skeltaal gebruik te maak en dit as polemiek voor te hou. En dan is daar een tegniek wat ons sedert die dae van apartheid nog nie ontgroei het nie: Verdagmaking.”
Uit hierdie woorde van Esterhuyse, ‘n lid van die (verloopte) Afrikaner-elite, spreek sy minagting vir Afrikaners en ons intellektuele vermoëns helder. Daarom het ek hom ‘n paar dae later op 24 Februarie 2000 met die volgende brief geantwoord:
Afrikaanse denkstorm wóéd
DAN ROODT, Dainfern, skryf:
‘n Mens kan nie anders as om te reageer op een van die mees arrogante en stiksienige artikels wat daar onlangs in Beeld verskyn het nie. Dit is die een onder die opskrif Warm en ou bier deur prof. Willie Esterhuyse wat iewers teen die Simonsberg vaskyk en onbewus is dat daar wel tans ‘n denkstorm in Afrikaans los is soos nog nooit tevore nie.
Die magdom artikels, briewe, konferensies, filosofiekafees, seminare, radiogesprekke, die bestaan van die filosofietydskrif Fragmente, LitNet en ander lewendige webwerwe waarin daar as ‘t ware koorsagtig gedink, geskryf, geargumenteer, gefilosofeer en gedebatteer word, vergelyk hy met “ ‘n glas bier wat ‘n hele dag in die son gestaan het”.
Spesifiek op kultuurpolitieke terrein, waar ons volgens hom “sukkel om vordering met debat te maak”, het mense soos Breyten Breytenbach, Ampie Coetzee, Van Zyl Slabbert, Hein Willemse, Z.B. du Toit, Heindrich Wyngaard, Danie Goosen, Johann Rossouw, Hermann Giliomee, Chris Louw, Deon Geldenhuys, Elirea Bornman, Clinton du Plessis, Joan Hambidge, Koos Kombuis, Peter Louw, Johann Lodewyk Marais, Juanita van Rensburg, Wimpie de Klerk, om maar enkeles te noem, reeds ‘n verskeidenheid insette tot die kultuurdebat gelewer waarin daar heftige meningsverskille bestaan.
Die idee van mense wat mekaar “warm broei en mekaar se ego’s masseer” of “merendeels met mekaar praat” is omtrent so vreemd aan hierdie debat soos goeie ekonomiese bestuur in Zimbabwe die afgelope twintig jaar.
Die ‘gehalte van die debat” mag benede prof. Esterhuyse se eie hoë peil wees, maar dan is dit heel aanvaarbaar vir die invloedrykste lewende filosoof, Jacques Derrida, wat reeds bygedra het tot Fragmente en in Januarie ‘n groepie Afrikaanse denkers in Parys verwelkom het vir ‘n gesprek rondom Heidegger.
Hierdie suurderige afwys van wat ‘n mens eietydse kultuurpolitieke denke in Afrikaans kan noem, sou miskien nog vir onsegbare mistiek kon deurgaan, en kon suggereer dat daar elders gróter woelings van die gees aan die gang was, maar Esterhuyse plaas sy hoop op die sakesektor waar ‘n “lewendige debat” sou plaasvind.
Tensy ons die advertensiespreuk “one nation one beer” as denke beskou, dink ek nie ‘n mens sou debat daar met ‘n mikroskoop kon vind nie.
Ons is al gewoond daaraan dat ekonome die rigting van die aandelebeurs of rentekoerse verkeerd voorspel, dat uitvoerende hoofbeamptes beslissings neem of hofsake voer waarin hul eie ego’s ‘n groter rol speel as enige logika, maar om sakelui as die voorste denkers van ons tyd aan te bied, is ‘n nuwe een.
Vele maatskappyhoofde weet nie eens hoe om ‘n strikdas te knoop nie, wat nog te sê enige Gordiaanse knope van ons samelewing te ontknoop.
By sommige nuutgestigte ondernemings in Johannesburg word daar ‘n verbod geplaas op die woord “bestuur”, omdat dit ‘n gestigmatiseerde term geword het en iets ouderwets en outokraties aandui.
Ek merk dat prof. Esterhuyse verbonde is aan ‘n “Bestuurskool” en dus ewe uit voeling is met die sakesektor as met die Afrikaanse kultuurdebat.
Wat verstommend is, is dat die Afrikaner-elite, waaronder die rubriekskrywers van Beeld, aanhou om hul omhelsing van linkse denke te verdedig deur op die “ou bier” of geyktheid van die argument vir Afrikaans te wys. Intussen is die (sogenaamd “regse”) argument vir Afrikaans en taalvryheid veel meer genuanseerd en intellektueel begrond as die linkse aandrang op Engels en eenvormigheid.
So pas hierdie week het Gerhard van Huyssteen ewe hard as Esterhuyse gekla oor al die artikels ten gunste van die Afrikaanse taalstryd in wat hy “koerante” noem. Blykbaar lees hy nie webblaaie nie, anders sou hy seker nóg moedeloser gewees het, veral as hy Leon Lemmer se uitgebreide reeks artikels oor Afrikaans aan die Universiteit van Stellenbosch sou gelees het. Van Huyssteen gebruik ‘n ander metafoor as Esterhuyse, nie “warm en ou bier” nie, maar “snuiwer as snuif”:
Snuiwer as snuif – só is die universiteitetaalkwessie al getrap. As ek ’n koerant oopslaan en nogmaals ’n analise, artikel, brief of rubriek sien, wil ek weemoedig in my hande ween.
Een van die cliché-besware van Suid-Afrikaanse Engelse teen Afrikaners en Afrikaans is dat ons “parogiaal” is; hulle behoort tot die Empaaier en ‘n universele kultuur, terwyl ons bloot Suid-Afrikaans en plaaslik is. Die Afrikaner-elite het bewustelik of onbewustelik dié beswaar oorgeneem, want in 2000 skryf Willie Esterhuyse in sy Beeld-rubriek:
“In die meeste gevalle behoort die “debatteerders” tot dieselfde kaste. Hulle broei mekaar warm en masseer mekaar se ego’s.”
In dieselfde trant meen Gerhard van Huyssteen in sy Beeld-rubriek vandeesweek:
“Ironie: ’n Groot deel van die huidige taaldebat word in Afrikaans gevoer. Al die slim praatjies en gewigtige argumente is dus in wese ontoeganklik vir die ander partye in die debat.
Ons praat onsself lekker warm.”
Ons weet nie wie “die ander partye in die debat” is nie. Vermoedelik is dit die EFF se “studentebevel” met sy #Afrikaansmustfall-veldtog. Die EFF stel nie belang om te debatteer oor die voortbestaan van Afrikaans nie; die taal moet eenvoudig voor die gebalde swartmagvuis verdwyn. ‘n Debat met die EFF sou neerkom op wat die Franse ‘n “dialoog van dowes” (dialogue de sourds) noem, ‘n gesprek tussen mense wat mekaar nie wil of kán hoor nie. Of dit in Engels of Afrikaans geskied, sou sekerlik geen verskil maak nie.
Ek weet nie in watter sin Van Huyssteen die woord “ironie” gebruik nie, maar sou dit nie soveel te meer ironies gewees het indien ons oor die ondergang van Afrikaans op Engels sou moes debatteer nie? Asof die invloed van Afrikaans so gering geraak het dat ons Engels nodig het om die taal te red, ‘n bietjie soos die Skotte en Walliesers in die Verenigde Koninkryk wat hul vurige nasionalisme meesal in Engels uitdruk omdat die meerderheid van hulle deesdae slegs Engels magtig is en hul moedertale verloor het.
In ‘n opvolgrubriek deur Barnard Beukman beaam hy Van Huyssteen (en Esterhuyse) se mening(s) dat “die taaldebat… uitgeput” is. Die bier is oud en warm, en ons is flou. Beukman gaan steek kers op by die bedenklike Britse leuenaar Tony Blair van “wapens-van-massavernietiging”-faam en die idee van ‘n “derde weg” uit die huidige taalbedeling. Soos dit vir my voorkom, lyk die “derde weg” na ‘n soort draadsittersposisie tussen die stryders vir Afrikaans en die stryders vir Engels. Dit herinner my aan die omie van die FAK wat destyds toe ons Parmalat geboikot het omdat hy Afrikaans van die jogurthouers afgehaal het, geen gelykberegtiging teenoor Engels nie, maar “net ‘n ou klein bietjie Afrikaans” bepleit het. En soos in die handel, sal die “ou klein bietjie Afrikaans” op universiteit al minder en minder word totdat daar uiteindelik niks van oor is nie.
Ook Van Huyssteen, wat hom elders vir ‘n groot kenner van Afrikaans uitgee, is geen taalstryder nie; hy neem bloot aan die taaldebat deel “soos ’n rugbyma wat Saterdag ná Saterdag op die paviljoen sit en brei terwyl sy haar kind se vertoning belangstellend oor die rand van haar bril volg…” Self voel hy hom nie betrokke nie. Amper soos Peter Blum se “rooinekke op Hermanus”
wat koel staan teenoor óns rumoer, kil-vreemd
– nie aanvoel wat óns bedoel, ín ons woel:
hartstog-verleerde, wrok-onbegrypende
sege-moeg, effens geaffronteerde
see-afkykers, agterland-afgekeerdes
wat hoegenaamd niks nie brandelik begeer.
Sekerlik staan die Afrikaner-elite – tans soos in die verlede – onbegrypend teenoor ons “regse harstog” oor ons taal, ons grond, ons land, ons tradisies, ons skole en universiteite wat nou alles voor die onverbiddelike gang van die linkse revolusie moet wyk.
Ná die Brexit-referendum, asook die opkoms van Donald Trump as VS-presidentskandidaat, word daar wêreldwyd gepraat van “die opstand van gewone mense teen die elite”. Self wonder ek wanneer Afrikaners in opstand gaan begin kom teen óns elite wat ons kort-kort en beterweterig teregwys of aansê om in die ry te staan terwyl ons “transformasie” en verengelsing moet ondergaan soos beeste of skape wat gedip gaan word. Dit was Chris Louw se beswaar in sy Boetman-brief, en byna twee dekades later geld dit steeds.
In Beukman se rubriek is daar skielik so ‘n Freudiaanse glips as hy die volgende kwytraak oor diegene wat dalk nie die “derde weg” van iewers in die middel soos ‘n koel en kalm rooinek op Hermanus sou wou inslaan nie:
Volgens die ontleders is dit die ou linkses, want hulle kon nog nooit iets laat werk nie. En die nuwe regses, want hulle kon nog nooit iets doen wat werklik goed is nie.
Hierdie sinnetjie word nie verder omskryf nie, en die leser moet wonder wie die “ou linkses” en “nuwe regses” binne (Suid-)Afrikaanse konteks sou wees. Is Willie Esterhuyse ‘n “ou linkse”? Vir seker het Willie Esterhuyse en ‘n groot deel van die ou NP-Broederbond-elite die marxistiese leerstellinge van Joe Slovo, Harold Wolpe en Rusty Bernstein omhels. Soos Jakes Gerwel, in lewe nog ‘n direkteur van Naspers, keer op keer aan ons verduidelik het, is die Afrikaner bloot ‘n “verbeelde gemeenskap” wat nie in die werklikheid bestaan nie. Trouens, soos die SA Kommunisteparty reeds jare lank argumenteer, is feitlik alles wat Afrikaans is die kunsmatige maaksel van die verderflike Afrikanernasionalisme – ook Standaardafrikaans – en behoort daarom van die aardbol te verdwyn.
Slovo en kie. se revolusie was seker die mees geslaagde in die twintigste eeu, want terwyl die kommunisme in Rusland tot niet is, stoom dit steeds in ons land voort, sy dit dan in ietwat aangepaste, “neo-linkse” gedaante. Ek sou dus reëlreg met Beukman wou verskil en sê dat die “ou linkses” juis die revolusie laat werk het en selfs die Afrikaner-elite oortuig het om hul gewig daarby in te gooi!
Trouens, die “liberale” Beeld is deesdae waarskynlik die mees beginselvaste mondstuk vir marxisme en neo-marxisme in die land, op enkele uitsonderinge soos die Mail & Guardian of die Daily Maverick-webblad na. Wat doen Max du Preez, Amanda Gouws en al die ander “meningsvormers” anders as om ‘n vulgaat-weergawe van Slovoïsme aan die volk op te dring? Lê jou neer by die revolusie en sy verskeidenheid “transformasies”, en aanvaar dit alles as “onvermydelik”, sê hulle. Marx en Engels se idee van die “onvermydelikheid van kommunisme as laaste fase van die geskiedenis” is sedert die val van die Berlynse Muur so effens weerlê, behalwe in Suid-Afrika. Hier volg die revolusie sy eie onverbiddelike logika en wee diegene wat probeer teëstribbel of kritiseer. Hulle sal vinnig die swye opgelê of as “rassiste” gebrandmerk word, wat op dieselfde neerkom.
Die ekstremistiese feminis Christi van der Westhuizen, ‘n vorige redaksielid van Beeld, asook ‘n Beeld-rubriekskryfster, is deesdae – bid jou dit aan – professor van sosiologie aan die Universiteit van Pretoria. In ‘n onlangse artikel wat selfs op die UP se webblad beskikbaar is, sê sy die volgende:
“Hoewel ek die posisie ondersteun dat wit mense, mans en straights in sommige situasies moet stilbly…”
Christi van der Westhuizen en Pierre de Vos: hulle mag maar praat, maar ek en u moet stilbly, synde “wit en heteroseksueel”
Ja, u het reg gelees: indien u wit, manlik of heteroseksueel is, moet u liefs “stilbly”. Slegs gekleurdes, vroue en homoseksuele mag praat. Komende van ‘n vorige en dalk huidige verteenwoordiger van die Afrikaner-elite-media, spreek dit boekdele.
Dis nog ‘n ironie: die hoofstroommedia in ons land wat oor “sensuur” by die SAUK begaan is, maar daagliks die strengste moontlike sensuur handhaaf om te sorg dat geen polities onkorrekte mening in druk verskyn of op die lug gehoor geword nie.
Ek dink ons verstaan almal wat “ou links” beteken en dat die Afrikaner-elite hom daarmee versoen het. Maar wie is die “nuwe regses” waarna Beukman verwys?
Ek lei af dat Beukman nie by Wits of Kaapstad gestudeer het nie, dus is hy nie voorgraads met die beginsels van marxisme, in sy klassieke vorm as marxisme-leninisme of in “kulturele” gewaad as feminisme, anti-rassisme en die aftakeling van die blanke, heteroseksuele man, gebreinspoel nie. Soos die meeste ander lede van die Afrikaner-elite, is hy ‘n soort klakkelose linkse, iemand wat “die klok gehoor lui het, maar nie weet waar die bel hang nie”.
Vandaar dan ook sy ietwat lukrake verysing na die “nuwe regses”; dit lyk vir my so ‘n bietjie intellektueel slordig, sonder enige verwysing of selfs heenwysing. Op Twitter het ek hom gevra wat hy hiermee sou bedoel,
Die “nuwe regses” kan seker enigiets vanaf die Franse nouvelle droite met die ongeveer 50 boeke wat iemand soos Alain de Benoist geskryf het om denke rondom identiteit, tradisie en gemeenskap te vernuwe, tot die onlangse “alternatiewe regse” of alt right-beweging in die VSA en Brittanje insluit. Om nie van die vermoorde Pim Fortuyn in Nederland te vergeet nie.
Tot my eie verbasing word my naam dikwels in dieselfde asem as dié van sekere “alternatiewe regse” figure in die VSA genoem. Maar soos die Franse skryfster en redaktrise van die tydskrif Causeur, Elisabeth Lévy, dit stel: “Aujourd’hui, ma seule identité politique, c’est d’être pas-de-gauche.” (Wat min of meer vertaal na: “Tans is my enigste politieke identiteit dat ek nie-links is.”)
Hiermee kan ek saamgaan: Daar is vir my niks aantrekliks aan Links nie. Die geskiedenis van linkse volksmoorde (Sowjetunie, China, Kambodja, Ethiopië, noem maar op) tydens die twintigste eeu, asook die terreur en halssnoermoorde van die ANC-SAKP hier by ons, was genoeg om my vir ewig van enige simpatie vir Links te genees.
Vandag, egter, is die Afrikaner-elite – in navolging van sy nuwe “ou-linkse” meesters in die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty – links, selfs erg links… Terwyl die Afrikaner-elite slegs minagting koester vir ons geskiedenis, identiteit, kookkuns, skilderkuns, argitektuur, monumente, selfs Standaardafrikaans, en die volk self, kan ek nie anders as om my juis aan die kant van die verdrukte, verguisde “gewone” Afrikaner te voel nie. En moet my asseblief nie, à la Gramsci, as ‘n “organiese intellektueel” tipeer nie!
Noem dit “Ockham se skeermes” of gesonde verstand, maar die taalprobleem is baie eenvoudiger as wat dit voorgestel word. Soos soveel keer in die verlede tydens tydperke van vreemde of Britse oorheersing, moet ons vandag kies tussen ons moedertaal en dié wat die owerheid met staatsmag op ons probeer afdwing. Die keuse vir Afrikaans is natuurlik en word gerugsteun deur ‘n magdom internasionale beginsels en voorbeelde, selfs deur die swak grondwet waarmee De Klerk en sy mede-elite-verraaiers ons opgesaal het.
Tydens hul stryd teen die Spaanse Ryk, het ons Nederlandse voorouers die skeldnaam “Geuse” naderhand hul eie gemaak. “Geus” beteken “bedelaar”, maar ook “skurk, skobbejak, misdadiger of deugniet”.
Gedurende die huidige taalstryd poog die vyand insgelyks om diegene wat vir Afrikaans en Afrikaanse instellings kies as “rassiste”, “Nazi’s”, “wit heerssugtiges” en wat nog te stigmatiseer. Dit is deel van die semantiese oorlog wat tussen Afrikaners en die SAKP, asook die (verloopte) Afrikaner-elite woed. Ons is rassiste en hulle is terroriste. Kom ons kyk wie dit die hardste kan skree.
Ten slotte, nog iets: Oor die afgelope aantal dekades het die Afrikaner-elite nog altyd die Afrikaner self as sy vyand gesien! Ons het oor ‘n weermag, polisiemag, buitelandse diens, inligtingsdiens, ens., beskik om ons vyande soos die ANC en SAKP mee te beveg, maar al daardie “wapens” is meesal ongebruik gelaat, of andersins aangewend om ander Afrikaners – veral diegene wat enige gevoel vir hul afkoms, taal en tradisies koester – mee te kasty.
Het dit nie tyd geword dat ons, na die voorbeeld van ons broers in die meeste Westerse lande, óók in opstand teen ons eie elite kom nie?
Want sonder die listige meelopery van die Afrikaner-elite sou die “ou-linkse” ANC-SAKP kwalik destyds in 1994 die land kon oorneem, wat nog te sê met behulp van die huidige mislukte staat kon aanhou regeer!
Miskien is dit die betekenis van ‘n “nuwe Regs”: om jou teen jou eie elite te verset. Téén Cameron en Merkel en Hollande en Hillary… en Willie Esterhuyse en sy geesgenote wat in 20 jaar geen sekerheid oor enigiets kon bereik behalwe dat Afrikaners behoort te verdwyn nie.
Die nuus wat elders berig word, dat sowel Maties as Tukkies van Afrikaans ontslae raak op ‘n swart dag vir Afrikaans, stel Afrikaners voor ‘n onverbiddelike keuse: óf ons moet voortgesette politieke, kulturele en talige oorheersing aanvaar, óf ons moet daarteen in opstand kom. Soos die filosoof Carl Schmitt gesê het:
“Sê my wie jou vyand is, en ek sal jou sê wie jy is.”
Die taaloorlog is verklaar. Oor die afgelope tyd het die vyande van die Afrikaner en veral van ons taal, Afrikaans, openlik na vore getree. Dis nie nodig om hulle hier te lys nie, want ons vermoed almal wie hulle is. Sommige van hulle dra rooi hemde en barette; ander kruip weg agter mooi klinkende frases soos “demokrasie”, “die grondwet”, “toegang vir almal”, en dergelike meer. ‘n Ander groep bestaan uit verloopte Afrikaners wat reeds hul kinders in Engelse skole geplaas het en uit hoofde van hul persoonlike keuse met buitenissige venyn teen Afrikaans organiseer, en eintlik die “vuilwerk” van die meer tradisionele vyande van Afrikaans doen.
Teen hulle almal sal ons ons moet begin verset. Oor die aard en omvang van hierdie verset, moet daar taamlik koud en klinies gedink word. Sekerlik moet daar voortgegaan word met ‘n stryd in die howe en op elke moontlike wettige manier. Hoewel, as ons eerlik is, moet ons erken dat die stelsel dermate teen ons gelaai is, dat wetlike middele haas uitgeput is. Daar word implisiet aanvaar, ook in die howe, dat die Afrikaner so magteloos en skaakmat gestel is dat ons vyande so te sê kan maak wat hulle wil. Demografie is alles en getalle troef elke beginsel.
Oor die verskynsel van Boerehaat in Suid-Afrika – en waarskynlik in Groot Brittanje – kan daar boeke vol geskryf word. Voeg daarby die nuutgevonde vermetelheid van sekere Pedi’s en Zoeloes, en ons sit met ‘n galery vol jillende vyande wat in optrede teen Afrikaans ‘n simboliese manier sien om Afrikaners grondig te verneder. Nie net te verneder nie, maar ons ook te laat verstaan dat ons nie langer in die land of in die samelewing welkom is nie.
Wat PRAAG betref, sal ons aanhou om die goeie stryd te stry en die misnoeë wat die meerderheid Afrikaners voel te verwoord. As een van die openbare gesigte van Afrikaans, moet ons ons by die gehate Engelse grondwet met sy Engelse en swart voorkeure hou, asook by die aardige hoeveelheid wette en maatreëls wat toenemend ons spraakvryheid beperk. Terwyl die ekstremistiese uitlatings en selfs oproepe tot volksmoord van ons vyande natuurlik geduld word, indien nie aangemoedig word nie…
Maar om die spreekwoordelike braaivleisvure, tussen vriende, familie en vertrouelinge, sal elke Afrikaner moet besin oor wat hom volgende te doen staan. Gaan ons dié naakte oorheersing aanvaar waarmee Afrikaans met ‘n pennehaal vanuit die tersiêre stelsel – en volgende uit die skole – verwyder word?
Gaan ons, wat nie die oorheersing van die Britse empaaier wou aanvaar nie, die dwingelandy van die Bantoe-empaaier duld? En indien nie, wat gaan die beste manier wees om dit van ons af te skud? Dis alles kwelvrae waarvoor elkeen van ons sy eie antwoord moet vind.
Gaan daar weer soos in die laat dertigerjare ‘n spontane beweging onder Afrikaners ontstaan, dié keer om die saak van Afrikaans te veg? Ons was al voorheen hier, by dié punt wat Van Wyk Louw in daardie tyd só in ‘n gedig verwoord het:
Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers van ons wat sterk is, maar magteloos verneder; julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood. … Daarom moet julle tot needrigheid genees word, gebreek word deur ons in ons magtige opstand tot eenvoudig vreugdes, tot die heilige lye, tot ’n nuwe onmiddellikheid van die heldere aarde;
Maak geen fout nie: daar word tans tot in die hart van Afrikaans geskiet. Die taal het nog altyd oorleef danksy sy hoë funksies wat hy moeisaam oor langer as ‘n eeu verwerf het. Met die summiere afskaffing van Afrikaans op universiteit, is die stryd in die howe en op bykans elke ander terrein eensklaps óók verlore.
Uit selfverdediging sal ons moet begin dink op watter manier ons Engels – want ongelukkig word die oorlog teen Afrikaans in die naam van Engels gevoer, hoe goedgesind vele Engelssprekendes hier maar veral oorsee ons ook al mag wees – kan seermaak. Dit mag vir ons moeilik wees om die status van Engels as staatstaal en as handelstaal deesdae in ons land aan te tas, maar moontlik is die fisieke infrastruktuur van Engels kwesbaarder as wat ons dink.
Is daar ander meer subtiele maniere om sowel die Britse as die Bantoe-imperialis tot sy sinne te bring, daardie vandale wat tydens die tweede vryheidsoorlog ouerhuise en kerke in ligte laaie gelaat het? Of is ons gedoem om hul resep te volg?
Die staat, die effers en die universiteitsowerhede wat almal uit een mond praat, is besig om ons onberekenbare skade aan te doen deur ons geliefde moedertaal van ons weg te neem. Hiermee ontneem hulle ons ook van ons grootste en mees kosbare ideaal, die strewe om van Afrikaans dié kultuurtaal van Afrika te maak.
As ons aan Engels net vyftig persent van die skade kan aanrig wat daar nou teen Afrikaans gepleeg word, sou ons al baie bereik.
Daar kom ‘n tyd in die lewe van elke volk dat hy teen onreg moet opstaan. Daardie tyd is nóú.
Wie sou kon dink dat ‘n besoek van Steve Hofmeyr aan Nederland feitlik voorbladnuus in beide daardie land en Suid-Afrika kon wees? Gewoonlik skryf Beeld, Netwerk24 en ander Media24-media – synde anglofiel en polities korrek – skaars oor Nederland en daarom weet Afrikaners so te sê niks van al die interessante debatte in die Nederlandse politiek nie. Die frase “eigen volk eerst” weerklink al tot in die VSA waar mnr. Jared Taylor van American Renaissance dit tydens die onlangse konferensie naby Nashville, Tennessee, gebruik het. Die meeste Nederlanders hou vas aan die tradisie van “Zwarte Piet”, Sinterklaas se swart handlanger wat jaarliks aan die begin van Desember gevier word, ondanks linkse krete van “rassisme”.
Ironies genoeg is Afrikaners – ten minste ons joernalistieke en akademiese elite – vandag links, selfs ekstreemlinks, terwyl Nederlanders soos tienmiljoene ander Europeërs weer hul wortels, taal en tradisie ontdek. Vandaar dan ook die groep “Europa vir nasies en vryheid” in die Europese parlement waartoe beide Geert Wilders en Marine Le Pen se partye behoort. Steve Hofmeyr was insgelyks die gas van die ENV – Europa vir nasies en vryheid. Hier by ons is die heersende ideologie politieke korrektheid, “Madiba”-aanbidding en alles wat daarmee saamgaan. Die vraag is: Hoe verander ons dit en hoe belyn ons ons meer met Nederland en die res van Europa, en lande soos Frankryk, Swede en Oostenryk waar tot ‘n derde van alle kiesers deesdae regs stem en onder die jeug selfs die helfte?
Nederland is ‘n klein, besige landjie waar ‘n magdom dinge gebeur: boeke, sport, politiek, sake. Afrikaners behoort veel meer daarvan kennis te neem, op dieselfde wyse as wat die meer behoudende Nederlanders reeds volg wat ons hier in Suid-Afrika ondergaan. Ek het daaraan gedink dat ons ten minste een keer per jaar ‘n “Nederlandse week” moet hê waartydens ons Nederlandse kaas (!) eet, Nederlands lees, iets van ons gemeenskaplike tradisies soos die V.O.C., Calvinisme en boerdery vier, Nederlanse produkte leer ken, maar ook nader kennis maak met die huidige politieke en maatskaplike debat in Nederland. Dinge soos immigrasie, die bedreiging van Islam, die tradisie van Zwarte Piet – wat van links as “rassisme” aangeval word – en waaroor die Nederlandse media daagliks berig. Dis die voordeel van Nederlands: elke Afrikaner kan Standaardnederlands met gemak volg en verstaan, en andersom met Standaardafrikaans. Vele Nederlanders lees reeds Afrikaanse boeke of webwerwe aanlyn, en ons behoort dieselfde te doen.
Laat die V.O.C. herleef! Bestaan daar nie in Afrikaans die spreekwoord wat lui: “En dan is die Kaap weer Hollands” nie? Die Kasteel in die Kaap is oorspronklik gebou om die Engelse uit te hou, iets wat helaas in die negentiende eeu nie meer moontlik was nie. Maar tussen die energieke, ryk Nederland van vandag en Afrikaners wat steeds ‘n uitgestrekte gebied in Suider-Afrika – dink maar aan Suidwes/Namibië – beset, is daar ‘n wonderskone sinergie moontlik. Via die internet is ons reeds verbind, en bestaan die groter “Dietse volk” van Nederland, Vlaandere en Afrikaner-Suid-Afrika reeds, ten minste virtueel. Terloops, die term “Suid-Afrika” gee my al so ‘n wrang smaak in die mond vanweë die oormatige gebruik van “South African” dat ek al ons land in my geestesoog as “die Afrikaanse Republiek” sien. Mag die Prinsevlag weer wapper as ons, die splinter van Europa in Afrika, weer van ons regmatige erfenis besit neem! Daardie sinsnede, “splinter van Europa”, is gemunt deur die skrywer W.A. de Klerk wat ‘n baie interessante geskiedenis van die Afrikaner in Engels, The Puritans in Africa, geskryf het. Daarin toon hy aan hoe die puriteinse gees wat ons dryf, ewe seer vir die welvaart en welslae van Nederland, maar insgelyks die grote VSA, verantwoordelik is. So pas het ek in Tennessee ‘n paar jong Amerikaners ontmoet wat dieselfde sê, dat die konserwatiewe Suide van Amerika wat juis tans so ‘n ekonomiese opbloei beleef, ook sterk deur Calvinisme beïnvloed is/word.
Self kon ek Steve Hofmeyr se praatjie in Den Haag maklik bygewoon het, want ek was vanaf Nashville af op pad terug Suid-Afrika toe via Frankfurt, met een van die Nederlandse politici wat selfs aangebied het om my op Maastricht naby die Nederlands-Duitse grens per motor te kom haal. Maar ongelukkig had ek geen Schengen-visum nie! Dis nog ‘n nadeel van die “nuwe Suid-Afrikaanse” paspoort: mens het oral duur visums nodig omdat ons nou finaal as behorende tot die derde wêreld gereken word. ‘n Epos na die Nederlandse konsulaat in Washington op die vooraand van my vertrek na Amerika, het tot die antwoord gelei dat ek ten minste twee weke en ‘n persoonlike afspraak by die Nederlandse konsulaat in die VSA nodig het om ‘n visum te verkry. Op Frankfurt wou-wou ek die kans waag om met my antieke Franse bestuurslisensie – wat steeds ‘n geldige vorm van identiteitsbewys oral in die EU is, het ek op die internet vasgestel – my as ‘n Franse burger voor te doen en sodoende verby die Duitse paspoortbeheer te kom, maar toe besluit om die redelike te doen en terug Suid-Afrika toe te vlieg.
Steve het hom in elk geval goed van sy taak gekwyt: hy het die Afrikanergeskiedenis in ‘n neutedop aan die Nederlandse gehoor en media oorgedra, tesame met ons huidige lyding onder plaasmoorde, rassekwotas, omgekeerde diskriminasie, waaronder diskriminasie teen die Afrikaanse taal en kultuur. Daaroor is wyd en syd in Nederland berig. Ek verstout my om te sê dat Steve sodoende met een besoek meer reggekry het as ons ambassade in Nederland onder die destydse NP-Broederbond oor dekades heen en teen ‘n koste van miljoene van ons “ou” Van Riebeeck-rande, wat gelykstaande is aan miljarde van die huidige “Madiba”-rande.
Daarmee het Steve vir ons deure in Nederland geopen wat nou oopgehou moet word. Martin Bosma van die Partij voor de Vrijheid verdien ‘n standbeeld in Suid-Afrika vir alles wat hy tot dusver vir Afrikaners gedoen het. Trouens, op Afrikaansdag 14 Augustus vanjaar moet ons PRAAG se TarenTAAL-prys aan hom uitloof vir al sy harde werk om die Afrikanersaak in Nederland te bevorder! Sonder hom sou Steve se besoek sekerlik nie plaasgevind het nie. Hy gebruik sy party se magtige mediamasjien om die Afrikanersaak in Nederland in die openbaar in te dra. As ons soos Nederland oor ‘n koningin beskik het, het sy sekerlik die man tot ridder geslaan. Op sy minste moet ons Martin Bosma tot ere-Afrikaner verklaar en aan hom die vryheid van Pretoria toestaan, sodra Pretoria bevry is, bygesê. As gebore Nederlander wat boonop in ‘n linkse huis grootgeword het, weet hy reeds veel meer van die Afrikanergeskiedenis as vele van ons tydgenote hier, en voel hom eens met ons stryd.
Dan is daar Geert Wilders, wat vir die hele Westerse wêreld ‘n simbool van verset teen “multikul” en Islamitiese kolonisering geword het, en vir seker dra alles wat Martin Bosma vir ons doen ook sy en die Partij voor de Vrijheid se stille goedkeuring weg.
Vandag berig Netwerk24 dat iemand in Nederland tydens Steve se besoek sou gesê het: “Afrikaners, kom terug na jul stamland.” Oral ter wêreld waar ek kom, het ek egter die teenoorgestelde boodskap: laat al die werklose jong Europeërs ons liewer kom help om ons land terug te kry deur boere op hul plase te beskerm. In die VSA kos dit R300 000 per jaar om aan die geringste universiteit te studeer, selfs R1,5 miljoen per jaar as jy mediese klasse wil volg. Waarom kom studeer jong, regse wit Amerikaners nie by Tukkies of Stellenbosch in Engels en help om skanse teen Afromarxisme en politieke korrektheid op te werp nie? Hulle is so geesdriftig oor ons, hulle sal sommer Afrikaans ook leer, anders as plaaslike Engelse wat saam met swartes (en bruines) op die Rooitaal ten koste van Afrikaans aandring. Dan praat ek nie eens van jong Swede, Franse en Nederlanders nie, wat in Afrikaans net nog ‘n “Europese” taal sien waarmee hulle ewe instinktief as met hul eie identifiseer nie. In Tennessee het ek ‘n bloedjong Fin raakgeloop wat ewe seer in Afrikaans belangstel en alles op die internet volg wat ek skryf. Ek het selfs iemand onlangs al hoor sê dat jong Europeërs soos tydens die Spaanse burgeroorlog in die 1930’s by ‘n Afrikaner-“bevrydingsleër” behoort aan te sluit om hier teen kommunisme en swart oorheersing te kom veg. As ek so na al die “identitêre” jeugbewegings in Europa kyk, asook die Amerikaanse meisies wat my op Twitter volg, dan moet die selfversekerde ANC met sy antiwit haat wat daagliks op ons uitgegiet word, pasop. Dalk is so ‘n scenario van ‘n rasseoorlog in Suid-Afrika waarin jong Europeërs en Amerikaners sy aan sy met ons kom veg, dalk nie so vergesog as wat dit tans klink nie… Die wit Portugese vanuit Mosambiek en Angola, asook Rhodesiërs kon Suid-Afrika toe vlug, maar suid van ons is net die Indiese oseaan en Antarktika. Ons staan met ons rug teen die muur, en daarom sal ‘n toekomstige aanval of volksmoord deur die aspirant-Afrika-krygsheer Julius Malema en sy rooihemp-rebellegroep weerstaan móét word.
Daar is op aarde seker nie nog so ‘n vredeliewende volkie soos Afrikaners nie, maar ons sou dom wees as ons nie die oorlogsugtige geluide rondom ons van die EFF, en selfs linkse verloopte Afrikaners soos Marx du Preez of die Stellenbosch-akademici verreken nie. As die beplande plaasbesettings geskied en hongersnood volg, gaan daar in elk geval anargie en geweld uitbreek. Só het dit in elke postkoloniale Afrikaland gebeur, en Suid-Afrika is mos nou “net nog ‘n Afrikaland” soos ons elke dag verseker word.
Die stryd om Westerse en Europese oorlewing woed wêreldwyd; dit was juis die tema van my praatjie in Nashville, Tennessee. Daarom is kruisbestuiwing en onderlinge saamstaan tussen blankes dwarsdeur die wêreld nodig. Nog nooit het ons egter so ‘n groot behoefte daaraan tussen bloedverwante Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gehad nie!
