Die Afrikaanse webblad praag.co.za, het onlangs die 20 000-kerf verbygesteek sover dit die aantal gepubliseerde artikels op die blad betref. Tans is daar 20 064 artikels op die webwerf wat een en almal gratis, asook soekbaar is.
Om dié mylpaal te vier, gaan PRAAG boeke teen ‘n spesiale afslag vir lesers aanbied. Sodra die nodige verstellings aan ons e-winkel aangebring is, sal die aankondiging hier gemaak word.
Die meeste ander Afrikaanse webblaaie het oor die jare tegniese of naamsveranderings ondergaan sodat al hul inhoud nie op een plek beskikbaar is nie. Só byvoorbeeld het die Media24-koerante se webwerwe na netwerk24.com verander, sodat ‘n groot deel van hul inhoud in die slag gebly het. Dit mag elders in argiewe gevind kan word, maar is nie aanlyn soekbaar soos dié van PRAAG nie.
Om dié rede, asook die onafhanklikheid van ons menings en perspektiewe, verdien PRAAG om deur elke Afrikaner ondersteun te word.
Uit onlangse mediaberigte blyk dit dat u u negatief oor Afrikaans en die huidige taalstryd sou uitgelaat het. Blykbaar het u gesê: ““Ek is jammer om dit vir julle te sê, maar ons het groter probleme as taal.” Asook die volgende:
“Die studente op die Universiteit Stellenbosch is meer bekommerd oor hul toekoms as oor die taal. Hulle is slimmer as ons, want hulle weet teen wie hulle moet meeding. Hul mededinging is nie in Pretoria en Johannesburg nie. Dit is wêreldwyd.”
Verder was u neerhalend oor “Voortrekkerwaardes”, sonder dat u vir ons omskryf wat u daarmee bedoel. Moontlik is u toespraak nie behoorlik weergegee nie, maar dit bied vir ons in die taalstryd meer vrae as antwoorde.
Waarom is “die jeug gepla oor hul toekoms”? Weens Amerikaanse regstellende aksie wat oorspronklik vir die swart minderheid in die VSA bedink is en in Suid-Afrika klakkeloos op ‘n verarmende blanke minderheid toegepas word; ‘n ideologie wat in Engels ontstaan het. Indien Engels en links-liberale Amerikaanse denke nie so ‘n toenemende groot rol in ons land gespeel het nie, sou ons regering moontlik minder fanaties oor regstellende aksie gewees het, nie waar nie?
Nou moet ons jeug wat van die arbeidsmark uitgesluit word seker verengels om te kan emigreer na “die laaste oorblywende blanke bastion”, Australië. Wat binnekort Chinees gaan wees, indien nie moslems nie, want dit is reg langsaan Indonesië, die grootste Moslemland ter wêreld, met 202,9 miljoen mense wat Islam aanhang.
U praat self in u toespraak van “die bedreiging van toenemende radikalisme”, weereens sonder om dit verder te omskryf. Oor die afgelope week of wat was daar feitlik elke dag ‘n terreurvoorval in Duitsland waarby Moslemimmigrante betrokke was. Salafisme word beskou as ‘n radikale vorm van Islam wat die terugkeer na die waardes van “die gelowige voorvaders” (die salaf) predik. Dit impliseer ‘n terugkeer na die tradisionele waardes van die sewende eeu na Christus toe Mohammed die Koran geskryf het.
U verwerp “Voortrekkerwaardes”. In ‘n sekere sin is “Voortrekkerwaardes” soos ons dit verstaan, ook Westerse waardes wat uit ons Christelike en sekulêre beskawing ontstaan het. Moet ek daarom verstaan dat u daarteen gekant is, en liefs die waardes van radikale salifisme of oer-Afrika wil sien seëvier? Of dalk ‘n soort postmoderne, anomiese dekadensie waar geen wette, reëls of etiese kodes meer geld nie?
As ons dus Voortrekkerwaardes sou moes opsom, kom dit op die volgende neer:
Christelike waardes soos naasteliefde, barmhartigheid, die monogame huwelik en respek teenoor menselewens.
Die waardes van die Europese Verligting soos gelykheid, waaronder gelykheid van man en vrou voor die reg, respek vir die reg wat ook in ‘n grondwet vergestalt word, republikanisme, selfbeskikking en soewereiniteit soos wat die Transvaalse Voortrekkers teen 1858 aangeneem het.
Volgens twee hedendaagse akademiese kommentators, W A Dreyer & S J Botha (“Kerk, volk en owerheid in die 1858-grondwet van die Zuid-Afrikaansche Republiek”, HTS 51/2 (1995)):
“is (dit) duidelik dat die Transvaalse ‘Afrikanen’ oortuigde republikeine was. Die heel eerste artikel van die grondwet stel dit duidelik dat die regeringsvorm van deze maatschappij zal zyn Republikeinsch. Hand aan hand met die republikeinse ideaal, loop die strewe na staatkundige vryheid wat in verskeie artikels aan die orde kom. Vir die Afrikaner in die Transvaal was selfbeskikking en politieke vryheid die hoogste ideaal. Dit blyk uit die feit dat van die artikels dikwels met die woorde ‘het volk wil’ begin. Die volk, en nie die individu nie, vorm die kern van die Transvaalse Afrikaners se politieke denke, want die yolk is volgens hulle soewerein en die hoogste gesag.”
Dieselfde twee skrywers meen dat die Voortrekkergrondwet van 1858 sterk deur ten minste twee ander elemente beïnvloed is: die Amerikaanse grondwet van 1787, asook die Patriottebeweging aan die Kaap in die 1790’s toe die denke van die Franse Revolusie tot Suid-Afrika begin deurdring het.
Uit u verwerping van “Voortrekkerwaardes”, wat dus sowel die Christendom as die Europese Verligting insluit, blyk dit dat u geheel ander waardes vir ons voorstaan. Watter waardes sou dit wees? Dié van Islam en die hedendaagse Salafisme wat dalk in u eie terme “ekstremisties” sou wees? Of is dit dalk die waardes van die revolusionêre kommunisme wat ook so sterk via die Engelse taal en Suid-Afrikaans-Engelse akademiese kultuur in ons land versprei is en steeds word?
Ek hoef u seker nie daaraan te herinner dat u eie aansienlike bates, waarvan ‘n gedeelte steeds in Suid-Afrika verkeer, deur die revolusionêre kommunisme bedreig word nie? Of is u as globalistiese miljardêr, soortgelyk aan mnr. George Soros, begerig om politieke onrus en onstabiliteit in ander lande, waaronder Suid-Afrika, te saai ten einde voordeel uit finansiële krisisse en dalings in geldeenhede te trek?
Verengelsing van kampusse en radikalisering gaan in Suid-Afrika hand aan hand. Dis nie verbasend nie, aangesien die meeste Engelstalige akademici in ons land – ten minste in die geesteswetenskappe – reeds tot een of ander vorm van marxisme of neo-marxisme verbind is en dit ook met die subsidie van die staat en die belastingbetaler aan hul studente oordra. Dis ongelukkig ‘n feit soos ‘n koei in Suid-Afrika: Engels en politieke radikalisme (“ekstremisme” in u terminologie) gaan hand aan hand.
U praat ook van mededinging in die globale markte. Dit wil voorkom asof u meen dat slegs die Engelse taal ons “mededingend” sou maak. Sou u sê dat die hoof van Volkswagen of Daimler wat Duits praat en in Duits opgevoed is, minderwaardig teenoor Britse motorvervaardigers voel? Sover ek verstaan, is daar nie veel Britse motorvervaardigers meer oor nie.
U maatskappy Richemont vervaardig luukse horlosies in Switserland, in die Genève-omgewing waar mense Frans praat. Sou u sê dat hulle nie internasionaal mededingend is nie omdat hulle nie Engels as enigste taal aanvaar het nie? Watter Britse of Amerikaanse horlosiemaatskappye verteenwoordig vir hulle ‘n bedreiging?
Sou u sê dat die Koreaanse maatskappy Samsung, wat die wêreld se grootste produsent van slimfone is en oor ‘n veel groter markaandeel as die Amerikaanse Apple beskik, ewe seer “onmededingend” is omdat hy Koreaans en nie Engels is nie?
Buite die VSA en die sogenaamde “Silikonvallei” in Kalifornië het Stockholm te voorskyn getree as ‘n stad waar van die grootste innovering sover dit programmatuur en die internet betref, plaasvind. Hoewel baie Swede ook Engels magtig is, is daar geen pogings om Sweedse skole of universiteite te verengels nie. Sweeds is ook nie ‘n baie groot taal nie en as Afrikaanse tweede- en derdetaalsprekers bygereken word, is Afrikaans selfs ‘n groter taal as Sweeds. Sou u sê die feit dat Swede aan hul moedertaal verknog is, maak hulle minder “mededingend”?
In die meeste veeltalige Westerse lande, soos Kanada, Switserland en België, geld federale politieke stelsels wat ook vir taalgelykheid voorsiening maak. Uit u toespraak blyk dit dat u nie so ‘n reëling aanvaar nie en van Engels ‘n soort “oppertaal” in Suid-Afrika wil maak, soortgelyk aan die situasie in die Britse kolonies (Kaap en Natal) tydens die negentiende eeu.
Gegewe dus u verwerping van Westerse waardes, want “Voortrekkerwaardes” is niks anders nie, asook die Westerse beginsel van taalgelykheid, watter waardes staan u self voor?
Ek glo u is aan elke Afrikaner en Afrikaanssprekende in die land ‘n antwoord verskuldig, en ek sien daarna uit om dit verneem.
As iemand wat nou presies twee dekades lank by die taalstryd betrokke is, van daardie fatale eerste oomblik af toe ek ‘n ietwat huiwerige praatjie oor taalregte doer in 1996 by die Franse Instituut in Johannesburg op uitnodiging van Johann Rossouw gelewer het, moes ek eers my Linux Ubuntu-rekenaar herlaai om seker te maak dat daar nie ‘n onbekende virus daarop toegesak het en ‘n Trojaanse boodskap daarop laat flits nie: In ‘n Engelstalige artikel op LitNet spreek Marlene van Niekerk haar ten gunste van die behoud van Afrikaans op universiteit uit. Kan dit waar wees?!
Verkeer haar naam nie op die lys van meer as 200 US-akademici wat hulle reeds by wyse van petisie ten gunste van ‘n Engelse Stellenbosch uitgespreek het nie? Aangevoer deur ene Sandra Liebenberg, as ek reg onthou. Ek bewaar die lys hier iewers op my rekenaar, vir die dag wanneer ons hulle almal summier gaan afdank en wegjaag soos hulle al soveel kere met ons gemaak het. Dink maar aan hoe dr. Piet Croucamp die jong Nietzsche-kenner, Louise Mabille, verneder en by Tukkies laat verdryf het, bloot omdat sy die werklikheid van verkragtings in ons land durf noem het. En “moontlike kulturele faktore” wat aanleiding daartoe mag gee.
Ek weet nie of LitNet dié sal publiseer nie, want doer in 2000 toe ek aan die KKNK op Oudtshoorn ‘n ewe huiwerige, versigtige pleidooi vir taalregte gegrond op die 1996-grondwet gelewer het, is ek vir ‘n “Nazi” uitgeskel en letterlik met Adolf Hitler vergelyk. ‘n Nog amusanter element was die berig wat iewers in ‘n Nasperspublikasie verskyn het – dit kon die ontslape Insig gewees het – dat ek by die einste KKNK “in die geselskap van ‘n jong man met blou oë en wat Afrikaans met ‘n Duitse aksent gepraat het” gesien is… Stel jou voor: ‘n jong man met blou oë! En dan die “Duitse aksent”. Dat ek nie onmiddellik na die naaste heropvoedingskamp gestuur is nie, is ‘n raaisel. Ek dank altyd die sterre dat my kinders, anders as hul vader, een en almal bruin oë het, dus sal hulle seker nie deel uitmaak van die eerste golf suiwerings van “fasciste” as die Rooiwagte, Stellenbosse professore en ander progressiewe linkses uiteindelik op skerppuntaksie besluit nie.
Vanweë my oogkleur en pro-Afrikaanse standpunt, asook kritiek op die uitverkore party, die ANC, het Peet Kruger, toenmalige redakteur van Beeld, jare lank ‘n verbod geplaas op enige artikel of selfs brief uit my pen. Marlene van Niekerk was mos self deel van die groep antifa’s wat my met geweld gedreig het tydens 2005 se Woordfees toe ek ‘n onskuldige bekendstelling van my roman Moltrein, nie eens op die kampus van Stellenbosch nie, maar in ‘n privaat boekwinkel wou bywoon, nie waar nie? Soveel mensliewende verdraagsaamheid, soveel waardering vir spraakvryheid. Maar die grusame verhale van Stalin, Pol Pot, asook Mao se kulturele revolusie, moes ons seker voorberei het op wat uit Joe Slovo se gebalde vuis sou ontspring (sien foto hier onder).
Onder die verskriklike apartheid kon ‘n sogenaamde “dissident” soos André P. Brink elke Sondag in Rapport, mondstuk van die Nasionale Party, skryf terwyl hy luidkeels in Brittanje en Frankryk gekla het oor die sensuur waaronder hy gebuk gaan. Ai, die arme man. Hoe het hy nie gely nie.
Stadigaan het ons, die taalstryders en “fasciste” wat vir Afrikaans omgee, egter gewoond geraak aan linkse sensuur. Dis ‘n sensuur wat hom in die naam van “vryheid” en “progressiwiteit” aanbied, ‘n bietjie soos Oos-Duitsland wat as die “Duitse Demokratiese Republiek” (DDR) bekendgestaan het. Jy was baie vry en het reeds in die paradys gelewe, behalwe as jy probeer het om die “anti-fascistiese skandmuur” oor te steek. Ja, dis wat dit genoem is! Die Muur is gebou, nie om mense binne in hul “progressiewe, linkse, bevryde” utopie te hou nie, sien, dit het bestaan om hulle teen die slegte invloede van buite – die “fascistiese” Wes-Duitsland – te “beskerm”. En as jy jou nie aan dié beskerming wou onderwerp nie, dan is jy met ‘n masjiengeweer neergevel. Al was jy nou ongewapen en sonder uniform. Want die revolusie is die revolusie en die onderskeid wat tussen soldaat en burgerlike in die Geneefse Konvensies staan, geld mos nie vir linkses nie. Nes vir die ANC-SAKP wat bomme in ons land gestel het, op straat of in winkelsentrums. Diegene na wie strate vernoem is of waarvan die name met eerbied geprewel word: Joe Slovo, asook Winnie en Nelson Mandela. As u vergeet het hoe hulle lyk:
Moontlik wil LitNet professor Van Niekerk – ‘n hoogleraar sonder ‘n doktorsgraad, helaas – ook teen my slegte invloed beskerm en sal dié skrywe nie geplaas word nie. Maar, raai wat, tot verdere kennisgewing, geld daar vryheid van spraak op die internet. Miskien nie in ons land nie, maar in die VSA waar daar iets soos ‘n “eerste wysiging” aan hul grondwet bestaan, kan jy sê wat jy wil. Jy mag selfs die N-woord gebruik, soos vele swart kletsrymers gereeld doen. Is dit nie skokkend nie? Dis seker waarom Amerika gereed maak om hul eie “Adolf Hitler”, Donald Trump, tot president te verkies, tot die konsternasie van linkse progressiewes wêreldwyd.
Maar kom ons los maar die Amerikaanse verkiesing; my punt is bloot dat die internet selfs iemand soos ek wat van meet af aan geëtiketteer en verguis is omdat hy dit durf waag het om die oppermag van Engels in Azanië te bevraagteken, van ‘n spreekbeurt voorsien. Want Engels is mos die taal van die nasionale demokratiese revolusie en alle revolusies wat nog kom, waaronder #RhodesMustFall, #AfrikaansMustFall, #KillABoer en wat nog. Professor Van Niekerk noem dit “fallisme”. In my studentedae het ek gelees van “fallogosentrisme” en sulke dinge, dus wonder ek nou hoe die twee bymekaar uitkom.
Ek kan sien hoekom professor Van Niekerk nie ‘n doktorsgraad nodig had om in die universitêre hiërargie te vorder nie: sowat van ‘n opeenstapeling – nogal in die Rooitaal – van kultuurmarxistiese, postmoderne gemeenplase het ‘n mens lanklaas in Suid-Afrika gesien. Dit bring vir my slegte herinneringe aan Yeoville of ‘n vervalle huis in Parktown, Johannesburg waar een of ander jong Duitse dosent en haar Griekse man “seminare” oor die (((Frankfurt-skool))) aangebied het.
Nou gaan ek seker reguit by die Menseregtekommissie verkla word, met die gebruik van die “altregse” drie hakies om die Joodse etnisiteit van die here Marcuse, Horkheimer, Adorno et al aan te dui. Benewens woorde, kan selfs punktuasie deesdae “haatspraak” verteenwoordig. Maar die hakies kan ook ironies gebruik word, en daar is sommige wat dit deesdae op hul Twitter-profiele rondom hul name aanbring, regs, links of in die middel van die spektrum. Professor Van Niekerk is blykbaar ‘n boorling van Leeu-Gamka of iewers in die Karoo en hoewel sy, soos dit elke linkse betaam, ‘n verbete Nazi- en fascis-jagter is, is sy kennelik nie Joods nie. Sy dig darem een of ander Semitiese identiteit aan die Universiteit van Stellenbosch toe, want dit mag nie Christelik wees nie, dog wel moslems:
I find it extremely unfortunate, for example, that currently some pro-Afrikaans groups are once again clamouring for a Christian Afrikaans university at Stellenbosch. This is just not okay. They must go and build their own university somewhere else. Many of the people in the Western Cape who speak Afrikaans are Muslim or agnostic. Public universities are secular institutions and should remain so. That does not mean that religion as a phenomenon of social cohesion cannot be studied and discussed in anthropological or sociological or philosophical academic contexts.
Sou mens wel ‘n departement van Joodse studies aan die Universiteit van Stellenbosch kon verdra, wonder ‘n mens? Dit klink vir my soos ‘n benadering wat ewe gemaklik by die DDR sou kon gepas het: amptelike marxistiese ateïsme, maar Judaïsme en Islam is darem welkom. Ek wil nou nie te diep in die geskiedenis van linkse revolusies ingrawe nie, maar onder Lenin is Christene by die miljoene doodgemaak, terwyl daar in Moskou ‘n spesifiek Joodse teater opgerig is. Ook aan die Universiteit van Kaapstad bestaan daar die Kaplan-sentrum vir Joodse studies waaroor die volgende op sy webblad gesê word:
The centre seeks to stimulate and promote the whole field of Jewish studies and research at the University with a special focus on the South African Jewish community. Multi-disciplinary in scope, scholars are encouraged to participate in a range of fields including history, political science, education, sociology, comparative literature and the broad spectrum of Hebrew and Judaic studies. The centre is engaged in research and acts as a co-ordinating unit in the University.
Dr. Max Price, die rektor van die Universiteit van Kaapstad, het ook so pas die Deense joernalis, Flemming Rose, verbied om ‘n lesing oor akademiese vryheid op sy kampus te lewer, vanweë sy betrokkenheid by die spotprente oor Mohammed wat in die Jyllands-Posten verskyn het. Oor die Christendom en Christus kan enigiets gesê word, maar wee diegene wat dit waag om sonder eerbied met Islam en Mohammed om te gaan.
Dus: ons salueer u, professor Van Niekerk. Hou koers! U het verstaan dat Christelike fasciste of fascistiese Christene uitgesluit moet word. Maar wat nou van die agnostiese fasciste, wonder ‘n mens? Hoewel, enige agnostiese fascis is seker per definisie ‘n nasionaal-sosialis, dus kan hulle sommer dadelik Katyn-woud toe vir ‘n skoot in die kop, nie waar nie?
Weereens het u ‘n bondgenoot in dr. Piet Croucamp, die vermaarde linkse metafisiese teoretikus wat aan die “University of Johannesburg” (die voormalige RAU waar Afrikaans helaas volledig gesneuwel het) teen die Christelike godheid as “breindood” uitgevaar het. Darem het hy niks oor Allah te sê gehad nie, want ek is seker u sou aanstoot geneem het.
Ek lag nou hardop as ek dit skryf, maar die gedagte aan ‘n “agnostiese Afrikaanse Moslem” soos u dit voorstaan, vind ek nogal amusant. Terloops, is dit voor of ná Mohamed Lahouaiej Bouhlel se heldedaad in Nice geskryf? Nice, waar die plaaslike dialek hardnekkig gepraat word en die kiesers in die 2014- munisipale verkiesing met 48% vir die sentrumregse kandidaat, Christian Estrosi, en 21% vir Marie Christine Arnautu van die Front National gestem het, is seker te regs en het daarom Allah se woede verdien, soos toegedien met ‘n twintigtonvragmotor… Toemaar, ons weet, blanke lewens het geen waarde vir Links nie. Heteroseksuele Franse gesinne op die Franse nasionale dag – by uitstek ‘n fascistiese ritueel – verdien om uitgewis te word. Only Black Lives Matter. Of Moslemlewens. Die Franse Sosialistiese regering het die publikasie van foto’s wat dalk simpatie vir die kinderslagoffers mag skep, streng verbied. Terwyl die foto van die Turkse of Arabiese drenkelingseuntjie op die strand tot vervelens toe gebeeldsend is om die “hartelose” Europeërs te laat skuldig voel dat hulle nie onmiddellik hul grense oopgooi nie. En natuurlik Hector Pieterson se foto wat al om die twee dae voor ons koppe gegooi word. Terwyl die horde Afrikanerkinders wat in die onlangse verlede deur swartes vermoor is (Willemientjie Potgieter, Danielle Esterhuizen, Kayla Meyer, Wiehan Botes, om maar enkeles te noem), in die vergetelheid bly.
Soos Van Niekerk ook vir ons suggereer, is alle blankes kollektief skuldig aan al die wandade van die geskiedenis, asook die “cultural damage wrought by European colonialism”, soos sy dit stel. Skuldig, skuldig is ons almal, aan onnoembare oortredings, soos Josef K. in Kafka se Die verhoor. Aan die ander kant dra Mohamed Lahouaiej Bouhlel of die APLA-moordenaars wat goedsmoeds met outomatiese wapens op die gemeentelede van die St. James-kerk op 25 Julie 1993 losgebrand het, geensins tot die “kollektiewe skuld” van onderskeidelik Moslems of swartes by nie. In elk geval is die APLA-“kaders” – ja, dis hoe hulle genoem word, die Franse woord vir ‘n “middelvlakbestuurder” – deur die Waarheidskommissie (WVK) kwytgeskeld. Dis nou dieselfde WVK wat soos Robert Creig bevind het dat die blanke Afrikaanssprekendes oor ‘n “outoritêre persoonlikheid” à la Theodor Adorno beskik (sien hier onder). As ons nie heropgevoed kan word nie, moet ons seker maar van kant gemaak word, want ons dra die “fout” van ons herkoms, taal en kultuur.
Kennelik verteenwoordig professor Van Niekerk se wêreld ‘n postmoderne, diverse, identiteitsondermynende soort trans-belewenis waar gewone logiese kategorieë opgehef word. Dis die mengelmoes, die menigte, die oplossing van die persoonlikheid wat Herbert Marcuse vir ons so welsprekend in An essay on liberation beskryf het. Of in daardie opstelletjie van Michel Foucault waarin hy ingeslyks die voortreflikheid van die dwelm besing en waarin Gilles Deleuze in ‘n voetnoot bygevoeg het: “Wat sal die mense van ons dink?” Dwelms help natuurlik mee om die “persoonlikheidsoplossing” en saambestaan van logies uitsluitende kategorieë te bewerkstellig. In die Kaap is daar glo geen tekort aan dwelms nie, hoor ‘n mens. Trouens, dis een van die gevolge van die De Klerk-Mandela-revolusie: ‘n dwelmsmous of twee naby elke skool. Baie “progressief”.
Maar dis deel van my beswaar teen die geagte professor Van Niekerk: sy is vir my so ‘n… outydse linkse. Het Koos Kombuis nie iewers iets oor “ou hippies” gesê nie? Dit ruik na die uitskot van Mei 1968 en die ver-linkse buitensporighede van die sewentigerjare. Anargisme, Kropotkin, ai. Hoe sleg het ons nie aangetrek toe sulke idees destyds by partytjies bespreek is nie.
Soos ek al so dikwels gesê het, het die Berlynse Muur nog nie in Suid-Afrika geval nie, want die kritiek op marxisme soos dit in Europa en veral Frankryk in die sewentigerjare gelewer is, het nog nie by ons plaasgevind nie. Veral die deel wat ‘n noodwendige verband tussen die idees van Marx en Lenin en totalitarisme, massamoord, konsentrasiekampe en alles wat daarmee saamhang, vaslê.
Vermoedelik het professor Van Niekerk in haar onsamehangende epistel van 7000 woorde vir ons alles neergeskryf wat sy weet of waarvan sy al gehoor het. Dis ongelukkig nie veel nie. As sy 22 was, sou dit miskien destyds in 1977 of iewers “potensiaal” getoon het. Hier in die nuwe millennium, met die ontploffing van idees en inligting op die internet, doen dit as intellekuele tuiste net so verslete en ghwarrerig soos die huisie in Triomf aan wat sy in haar fameuse, gelyknamige allegorie van die Afrikaner beskryf. Daardie herhalende teks waarin haar Boerehaat-onderrok so ver uithang. En waarvoor die Engelse resensente en elkeen wat die “bloedskandelike, ingeteelde Afrikaners” minag, haar só tot teen die plafon aangeprys het.
In dié opsig sou ‘n mens professor Van Niekerk as die FW de Klerk van die letterkunde kon beskryf: eers het sy sonder huiwering verraad gepleeg, maar nou ontwikkel sy so ‘n mosterd-na-die-maal-sentiment vir Afrikaans. Spyt kom altyd te laat. Of het sy en dr. Theuns Eloff van die FW de Klerk-stigting haar “verklaring” saam gekoukus? So ‘n rammelende, “progressiewe” – haar gunstelingwoord wat sy nie minder as tien keer gebruik nie! – ode aan veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans. ‘n “Bevryde”, “fynsinnige”, soos sy dit noem, Afrikaans maar wat nogtans sy hidjab dra. Dit sou seker by die Duitse politieke stigtings groot byval vind! Dis iets wat mev. Angela Merkel, gebore in die DDR en voormalige lid van die Kommunistiese Jeugbeweging, self kon uitgedink het. Die jongste spruit van die Germaanse taalfamilie wat nou, gepas vermeng en met ‘n paar Fred Astaire-passies deur die riel gestuur, met trots die hidjab of dalk bietjie later die boerka begin dra. Hier in Johannesburg in al die streng eentalig Engelse winkelsentrums sien mens al hoe meer die dames in hul swart kleding waarvan net die oë sigbaar is. Islam is seker die nuwe feminisme.
Aan die ander kant is ek van mening dat dit nou te laat is om vir Afrikaans uit die kas te klim, by wyse van spreke. In 2000 toe dit nog gewaagd was en jy maklik as ‘n fascis, ‘n rassis en ‘n Nazi uitgeskel is as jy die Grondwet van 1996 aangehaal het, sou dit sin gemaak het. Dr. Leopold Scholtz het ‘n hele loopbaan daarop gebou en sodoende mense laat vergeet dat sy pa, G.D. Scholtz, Verwoerd se biografie geskryf het en hyself ‘n ywerige NP-propagandis was. Maar noudat die Rooiwagte van die revolusie en #AfrikaansMustFall die arme blanke bloedjies uit die biblioteke by Tukkies verjaag met gepaardgaande doodsdreigemente, wonder ‘n mens of daar nie ander motiewe daaragter skuil nie?
Eie belang, byvoorbeeld. Akademici krap mekaar se oë uit vir poste en logies is professor Van Niekerk – die hoogleraar sonder ‘n Ph.D. – nie eintlik opgelei vir enigiets behalwe die doseer van Afrikaans en Nederlands, tesame met ‘n pot-pourri van geykte linkse idees nie. Indien #AfrikaansMustFall sou slaag en die US môre geheel en Engels en Afrosentries word, dink ek nie daar gaan meer plek vir Afrikaans wees nie, selfs nie eens in die “Department of Afrikaans and Dutch” nie. Al begin professor Van Niekerk ‘n hoofbedekking of selfs ‘n boerka dra. Dis in die aard van politieke korrektheid dat dit toeneem tot op die punt waar slegs die mees ekstreme en “suiwer” gedrag aanvaarbaar is. Dit het al die revolusies sedert 1789 bewys. Jammer om u ore seer te maak met ‘n Franse aanhaling – daardie fascistiese land waar ‘n derde van die bevolking die verregse mevrou Marine Le Pen en haar ewe fascistiese niggie, Marion Maréchal-Le Pen, ondersteun – maar soos die beroemde woorde van Pierre Victurnien Vergniaud lui:
“La Révolution est comme Saturne : elle dévore ses propres enfants.”
Ten minste het die Linkerbond en die Broederbond dít in gemeen dat hulle altyd oor hul eie posisies begaan is. Vandaar dus die nuwe “konsensus” rondom die red van “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans”. Want terwyl die gewone Afrikaanssprekende lankal sy “grondwetlike reg om sy eie kultuur uit te leef” kwyt is, geniet die oorblyfsels van die ou Afrikanerelite steeds daardie voorreg, tesame met die kultuurmarxiste op die kampusse. Voor ons oë sien ons dus ‘n nuwe alliansie verrys, maar wat op die duur Standaardafrikaans wil vernietig ter wille van ‘n nuwe “variëteit” of kultivar wat onder die druiwepriële van Stellenbosch tot stand moet kom. Die byna Lisenkoïstiese taalkundige, dr. Gerda Odendaal, is mos onlangs by die WAT aangestel, waar die taal van binne af gerysmier gaan word, net soos hy reeds van buite af gesensureer, onderdruk en gemarginaliseer is.
Wat die heer Robert Greig betref, het ek sy onsterflike woorde gerig aan mev. Samuel elders hier op Litnet aangehaal, ‘n klassieke stukkie Boerehaat wat sleg afsteek by sy huidige pleidooi vir Afrikaans:
“I suppose this is why, when Afrikaans writers get all steamed up — as Antjie Krog does — about ‘the land’, and equate being steamy about the land or ‘belonging’ with virtue, I want to gag. It’s foreign and seems spurious …
Play it is not, and at the risk of being impertinent, one of the reasons is that Krog is not interested in individuals. The Afrikaner nationalists, horrifyingly, spoke and acted as if human beings were only members of groups, with no inherent value or interest as individuals. Their view of the human being resembles that of the Stalinists, the fascists, the Nazis. (The African ubuntu notion that “a man is only a man in relation to others” at least makes the individual the subject of the sentence.)
Krog, on the evidence of this work, and parts of Country of my Skull, does not care much for individuals — her own psyche apart — except as representatives of a class or group. To that extent she is an Afrikaner nationalist waving a new flag. The authoritarian personality remains intact.”
Wel, daar het ons dit: mev. Samuel alias Antjie Krog is ‘n fascis! Net soos die res van ons: fasciste en Nazi’s almal. ‘n Mens kan amper simpatie vir haar kry, totdat jy onthou dat sy óók ten gunste van verengelsing is, die verstek-linkse standpunt in Suid-Afrika. Krog, Max du Preez, Piet Croucamp, Anton van Niekerk, selfs Neels Blom die hengelrubriekskrywer van Business Day wat in standerd sewe my koshuiskamermaat aan die Hoër Seunskool Helpmekaar was, is almal ten gunste van uitsluitlik Engelse kampusse vir almal. Die “nuwe lords” en ‘n “lady”, sou mens hulle kon noem.
As ‘n mens nou so onder die woordryke en dikwels pretensieuse boerka van professor Van Niekerk se epistel – ‘n betoog sou ek dit nie noem nie, weens die gebrek aan enige logiese samehang – inloer, sien ‘n mens die sentrale teenstrydigheid raak. Sy probeer ‘n apologie vir die taal of dan “veeltalige, anti-wit, antifa-, agnostiese, Moslem-Nie-standaardafrikaans” konstrueer, maar sonder om van haar sentrale marxistiese veronderstellings ontslae te raak. Ten minste is ons “fasciste” konsekwent: die taal is tegelyk vir ons ‘n estetiese kleinood à la Nietzsche en ‘n wesentlike deel van ons identiteit. Skakel die Wagner aan, of Mimi Coertse wat “Heimwee” in haar pragtige sopraanstem sing.
Daarteenoor is Marlene van Niekerk soos ‘n Sowjet-tenkbestuurder in Estland wat marxistiese internasionalisme op die singende, nasionalisties begeesterde skares tydens daardie land se “sangrevolusie” probeer afdwing. Omtrent al die voorbeelde van “minderheidstale” of -kulture wat sy opnoem, het al intense tydperke van nasionalisme beleef, soortgelyk aan Afrikaans tydens die twintigste eeu. “Elke vrou is lief vir ‘n fascis”, het Sylvia Plath gesê. Geen van die kleiner kulture het nog ooit oorleef sonder ‘n saambindende nasionalisme nie. Hier is ‘n kort YouTube-video oor die Estiese sangrevolusie:
In ‘n wesentlike sin teer elkeen van ons steeds op Afrikanernasionalisme. Daarsonder sou daar geen standaardtaal, geen letterkunde, geen tradisie gewees het nie.
Van Niekerk se stuk verbale vertoon vol logiese teenstrydighede is nie veel meer as ‘n prul nie. ‘n Ewe groot prul is haar Stellenbosse geesgenoot, Gerrit Olivier, se doktorale proefskrif waarin hy die argument uitmaak dat N.P. van Wyk Louw ‘n Nazi-simpatiseerder was. Dieselfde digter waarna Robert Creig op Engels verwys as “one of the great world poets”, was dus ‘n fascis, volgens die Stellenbosse kliek van kultuurmarxiste en “laat postmoderniste”. Hulle ontdek alles ‘n bietjie “laat”, selfs die taalstryd wat al twintig jaar lank woed.
Ironies genoeg is “nasionalistiese liedere” in Estland en ander Oosseestate aan die einde van die kommunistiese tydvak verbied, net soos Steve Hofmeyr en ander Afrikaners tans verbied word om C.J. Langenhoven se “Die Stem” te sing… Gaan die Groot Verseboek wat reeds onder André P. Brink se bedenklike polities korrekte smaak deurgeloop het, voortaan geheel en al van Langenhoven en ander patriotiese, dus “fascistiese”, digters gesuiwer word? Of is “Die Stem” op papier aanvaarbaar, mits dit nie gesing word nie? Daar is altyd soveel taboes en voorskrifte as die linkses regeer, nè? Amper soos ‘n godsdienstige owerheid, kardinale of ajatollas. Nietzsche het gewaarsku dat die mens op die troon van God geplaas sou word. Toe is dit nie die witmens nie, maar die swartmens. En wee jou as jy teen jou nuwe gode sou laster… Om nie van holokos-ontkenning te praat nie, dan is dit sommer reguit tronk toe met jou, ten minste in die voorbeeldige Duitsland.
Dieselfde mense wat Steve Hofmeyr wil vervolg omdat hy C.J. Langenhoven in die openbaar met musiekbegeleiding aanhaal, het op hul gewone histeriese stemtoon gegil dat “apartheidsontkenning” tot ‘n misdaad verklaar moet word. Dit sal ons nog ‘n tree verder op die pad na ‘n totalitêre samelewing plaas, waar jy nie meer rasioneel en onbevange oor die geskiedenis mag redeneer nie, maar bloot die neergelegde waarheid, die pensée unique, soos die Franse sê, klakkeloos moet herhaal.
Ek veronderstel as ‘n mens links is, lees jy net die een helfte van alle letterkunde, filosofie, biologie, noem maar op. Die negentiende eeu, die Romantiek, Céline, Ezra Pound, Van Wyk Louw, C.M. van den Heever, die hele vroeë tydvak van Afrikaans, dít alles is “fascisties” en dus verbode. Dink maar aan Van Melle se simpatieke uitbeelding van die Rebellie in Bart Nel. Die grootste deel van die Afrikaanse letterkunde, trouens, moet brandstapel toe, behalwe nou vir ‘n handjie vol skrywers wat hulle as genoegsaam links en anti-Afrikaner onderskei het. Die triomf van Triomf, want slegs uiters negatiewe en karikaturale voorstellings van die Afrikaner sal voortaan op skrif toegelaat word.
Die “fasciste” aan die ander kant, lees alles. Dit verbaas my altyd hoe min die nuwe geslag van “gereformeerde marxiste” – wat so glad die oorskakeling van Calvinisme na kommunisme gemaak het – van hul eie helde (Marx, Engels, Lenin, Lukács, Gramsci, ens.) af weet. Ek het al gedink ek kan begin geld verdien deur klasse in marxisme op die kampusse aan te bied vir diegene wat lyk my met die grondbegrippe sukkel en moontlik hul poste gaan verloor as hulle “uitgevang” word.
Op die gevaar af dat hierdie teks nog méér onpubliseerbaar gaan raak, as ons nou regtig na die regterkant van die intellektuele spektrum toe beweeg, het ek nou die dag ‘n fassinerende stukkie raakgelees in Alain de Benoist se Vu de droite (“Vanaf Regs gesien”) oor die “oorsprong van kommunisme”. Nog ‘n eienskap van fascistiese Frankryk is dat selfs liberale politici hulself geredelik as “regs” tipeer, terwyl “links” natuurlik vir sosialiste en kommuniste uitgehou word. Só anders as hier by ons in die “Demokratiese Republiek van Suid-Afrika”, die reïnkarnasie van die DDR, waar “regs” en “regses” so ‘n konnotasie van die ontoelaatbare en sensureerbare het, nie waar nie? Is daar enigiemand behalwe ‘n paar ou omies in die HNP wat die moed sou hê om te bely: “Ek is regs”? Ek twyfel.
Die Franse skryfster Elisabeth Lévy het ‘n soort negatiewe definisie gemunt deur te sê: “My enigste politieke identiteit is dat ek nie links is nie.” Wat seker ook kan beteken: “Ek is regs.” Dis seker ‘n skandelike erkenning, binne ons konteks, maar nie in haar land, die fascistiese Frankryk nie. Enigeen wat hom vandag aan ‘n SA universiteit as “regs” tipeer, sal seker net daar deur die veiligheidsdienste van die kampus af begelei word, met sy afdankingsbrief wat per e-pos sal volg.
Nietemin moet ons erken dat elkeen wat hom vir Afrikaans beywer, eintlik binne die groter prentjie wel “regs” is. Marx en Engels se Kommunistiese manifes eindig, soos ons weet, met die woorde: “Werkers van die wêreld, verenig u!” Die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty het nog altyd die standpunt ingeneem dat Engels as internasionale taal al medium is waardeur stamgebondenheid en verdeeldheid in “die nasie” beveg kan word. Maar dit strek veel dieper as dit, as mens nou Alain de Benoist se opsomming van ‘n Franse boek uit die dertigerjare deur Gérard Walter lees. Dit heet Les origines du communisme.
Walter het later ‘n heel deeglike geskiedenis van die Franse Kommunistiese Party geskryf en het dus iets van die onderwerp af geweet, weereens só anders as ons “gereformeerde marxiste” wat hulle somaar deur die tydsgees laat meesleur. Volgens hom – en hou maar die vlugsout byderhand, want dit mag skokkend wees – het die kommunisme sy oorsprong in die Ou Testament en die Talmoed, dus in die Judaïsme, maar ook in sekere apokriewe Joodse én Christelike boeke.
Dwarsdeur dié geskrifte loop die gedagte dat die armes en eenvoudiges van gees die enigstes is wat guns in die oë van God vind, asook die idee dat daar wraak op die rykes in die hiernamaals gaan wees, “wanneer die laastes eerste gaan wees, en die eerstes laaste”. Dis maklik om te sien hoe kommunisme bloot die sekulêre toepassing van daardie “wraak van die armes” in die hier en nou kan wees.
Professor Van Niekerk spreek haar teen die idee van ‘n Christelike Afrikaanse universiteit uit, terwyl universiteite in die Middeleeue juis uit die kloosters ontstaan het. Maar haar hele argument en dweepsug met die “agtergeblewenes” en “voorheen benadeeldes” spreek van ‘n besliste links-kommunistiese inslag, wat terug te voer is na die oudste godsdienstige geskrifte. Ook haar afwys van privaatbesit (anargisme), tegnologie en kapitalisme – terwyl sy waarskynlik ‘n rekenaar met ‘n bedryfstelsel van Microsoft of Apple gebruik – behoort tot dieselfde oer-godsdienstige ideologie wat hom in die negentiende en twintigste eeue as die kommunisme gemanifesteer het. Nietzsche het dit baie mooi in Der Antichrist opgesom:
Was ist schlecht? Aber ich sage es schon: alles, was aus Schwäche, aus Neid, aus Rache stammt. – Der Anarchist und der Christ sind Einer Herkunft…
Swakheid, nyd, wraak… Ons het gesien hoe lyk die “wraak op die blankes” in Zimbabwe, en waartoe dit lei. (Hoewel, die New York Times se korrespondent in Suid-Afrika tot onlangs, Lydia Polgreen, het gedink dat Zimbabwe ‘n klinkende sukes is. Dis net “regse” vooroordeel wat ons laat dink dat Zimbabwe nie geslaag het nie.) Die wraak wat die linkse Afrikaner insgelyks teen die meer republikeinse, onafhanklikgesinde Afrikaner sedert 1994 gepleeg het, is nie minder verskriklik nie. Voeg daarby hul leedvermaak en bose verkneukeling in alles wat ons oorkom: verengelsing, verkragting, moord, vernedering deur naamsveranderings, uitsluiting uit die stelsel, sensuur, heksejagte, strawwe vir allerlei beuselagtige ideologiese oortredings…
Van Niekerk vind ook die “Afrikaner nationalist overtones of some of the advocacy groups extremely offensive”. Ek veronderstel die blote gebruik van die “A-woord” (Afrikaner) soos Fransi Phillips dit al genoem het, “gee aanstoot”. Ons moet verdwyn, oplos in die groot menigte van agtergeblewenes, self agtergeblewene word, na die model van haar argetipiese “Afrikanerfamilie” in Triomf.
Wel, ek het nuus vir u, professor Van Niekerk. Ons “mense van die Noorde” – en ek gebruik dit om sowel ons ligging hier in die PWV as ons afkoms vanuit Noord-Europa met ons Wes-Frankiese taal aan te dui – gaan nie verdwyn om dit vir u makliker te maak om by Kylie Thomas en haar plaaslike weergawe van die Amerikaanse Black Lives Matter-beweging te flikflooi nie. Ons gaan aanhou om onverbiddellike Standaardafrikaans te praat en te skryf. Ons gaan nie die riel dans nie. Miskien sal ons volkspele doen, met ons tradisionele drag wat insgelyks aansluit by soveel ander volkere in Noord-Europa, nasies waar daar besig is om ‘n herontwaking plaas te vind en wat hulle nie langer deur aardig besoldigde, globalistiese burokrate in Brussel laat oorheers nie.
Dink ook daaraan dat ons u politieke korrektheid, u oerlinkse en onnosele konformisme, asook u ellendige gekruip by die jeugmilisie van die EFF, die sogenaamde “Student Command” op die kampusse, ewe aanstootlik vind. U en die NP-Broederbond is vinkel en koljander; u dislojaliteit en verraad is van dieselfde gehalte.
Ons droom daarvan dat die kampusse van alle vyandelike kultuurmarxiste gesuiwer sal word. Ons is siek en sat vir die gedweep en gesanik oor apartheid wat vergeleke met die 500 000 gewelddadige sterftes en die vyf miljoen aan Mbeki se “alternatiewe vigshipotese” sedert 1994 ‘n vulletjie was. Om nie te praat van die astronomiese bedrae wat verduister of gewoon gesteel is nie. Totdat ‘n wet gemaak word om “apartheidsontkenning” strafbaar te maak, sal ons dit sê. En miskien selfs daarna, vanuit ons tronkselle, terwyl ons Solsjinitsin en Arthur Koestler lees.
‘n Mens wonder: Waarom kan al die anti-blanke en anti-Afrikaanse revolusionêre nie bloot die Limpopo oorsteek en hul in die bevryde Zimbabwe gaan uitleef nie? As die utopie bevry van koloniale, rassistiese blanke invloed reeds bestaan, waarom nog talm? Waarom doseer Achille Mbembe by Wits te Jan Smutslaan 1, Milnerpark, en nie aan die Universiteit van Harare nie? Een van daardie Smutsskilderye wat deur die “progressiewe” studente aan die Universiteit van Kaapstad aan die brand gesteek is, was mooi en het ongeag die man se status as Boeregeneraal wat koloniale agterryer geword het, verdien om vir die nageslag bewaar te word. Maar Max Price het net sy handjies gewring en die “nuwe intellektuele” toegelaat om hul gang te gaan.
Daar word reeds ‘n streng soort “apartheid” tussen Regs en Links in Suid-Afrika en onder Afrikaners gehandhaaf, daarvoor sorg die linkse uitsluiting, sensuur en aggressiewe onverdraagsaamheid, amper ‘n soort gebiedshandhawing. Ons bevind ons in twee kampe; dalk praat ons binnekort soos die Serwiërs en Kroate twee verskillende tale: Kaaps en Afrikaans. Waarom nie maar in twee aparte lande woon nie, soos Serwië en Kroasië of die twee Koreas? Of die voormalige BRD en DDR? ‘n Linkse Zimbabwe en ‘n regse Suid-Afrika, siende dat elke hektaar van dié “wye en droewe land” onherroeplik en onherstelbaar deur apartheid vergiftig of beskadig is… Dit was so min of meer my insig in Moltrein: dat Suid-Afrika vir altyd deur apartheid, soos deur radioaktiwiteit, besmet is. Dis nie ‘n politieke probleem nie, maar veel erger: ‘n semantiese probleem. Ons hou daarvan hier, in ons besmette land met al sy besmette Afrikaanse name, boerewors, koeksisters, melktert, vellies (ek besit twee pare en dra dit met perverse genoegdoening; dalk word ek binnekort gearresteer vir my “rassistiese skoene”), ons fascistiese digters en skrywers uit die bose verlede, alles dinge wat aan u “aanstoot gee”.
U het die Afrikaanse tradisie afgesweer en dit vir ‘n papiersakkie gemorskos uit die VSA verruil: feminisme, “witheid”, die blanke man as boosdoener, metafisiese rassisme in al sy gedaantes, die hele vervelige, voorspelbare litanie.
Ek hou daarvan dat u u in Engels uitdruk. Doe zo voort. Mev. Samuel het reeds die wonderskone van Engels ontdek; hoekom het dit u so lank geneem? Om van u ressentiment teen alles vanaf 6 April 1652 tot nou toe ontslae te wees, is reeds vir Afrikaans ‘n besondere aanwins.
Die Universiteit van die Vrystaat het besluit om teen die pro-Afrikaanse uitspraak van die Vrystaatse Hooggeregshof in Bloemfontein te appelleer. Dié besluit is binne 24 uur nadat die uitspraak gelewer is deur die universiteit bekendgemaak.
In ‘n verklaring deur Lacea Loader (Direkteur: Kommunikasie en Handelsmerkbestuur) van die universiteit, word die volgende gesê:
Die uitspraak van die Vrystaatse Hooggeregshof op 21 Julie 2016, wat ’n aansoek van AfriForum en Solidariteit handhaaf om die besluite van die Raad en Senaat van die Universiteit van die Vrystaat (UV) oor die nuwe Taalbeleid te hersien, is in opdrag van die universiteit se prokureurs vir eksterne advies deur senior en junior advokate verwys.
Die advies is dat die uitspraak van die Hoë Hof, met respek, foutief is met betrekking tot regsbeginsels en feitelike kwessies, wat albei grondliggend en verreikend is.
Die UV sal volgens hierdie omstandighede aansoek doen om in die Hoogste Hof van Appèl teen die uitspraak te appelleer.
Die swart studenteraadsvoorsitter van Kovsies het na afloop van die uitspraak Donderdag gesê dat hy “verwag dat die universiteit alles in sy vermoë moet doen om van Afrikaans ontslae te raak”.
PRAAG (die Pro-Afrikaanse Aksiegroep) verwelkom die uitspraak van die Vrystaatse Hooggeregshof wat Afrikaans as onderrigtaal aan die Universiteit van die Vrystaat herstel. “Hiermee is ‘n veldslag gewen, maar in die aangesig van die mees intense haatveldtog teen Afrikaans in die moderne geskiedenis is die oorlog steeds nie gewen nie,” sê dr. Dan Roodt, leier van PRAAG.
Die taalorganisasie is besig om ‘n aantal hofaansoeke teen die Universiteit van Pretoria voor te berei waarin insgelyks gevra sal word dat die afskaffing van Afrikaans op dié kampus as ongrondwetlik en strydig met die volkereg tersyde gestel word.
“Ons moet egter verder gaan,” sê Roodt. “Om telkens die pogings van radikale groepe soos die EFF om Afrikaans uit die weg te ruim, af te slaan, is nie genoeg nie. Die EFF en sy verwante jeugmilisies wat hul op militêre grondslag organiseer, pleeg inderdaad ‘n vorm van terreur teen ruggraatlose universiteitsbesture deur hulle na willekeur polities af te dreig. Om ‘n instelling met geweld of dreigemente van geweld af te dreig, pas die internasionale definisie van terrorisme. Daarom voer ons ‘n stryd teen taalterrorisme op Afrikaanse kampusse.”
Volgens dr. Dan Roodt, wat reeds internasionaal “groot steun vir Afrikaans en die taalstryd” in lande soos Nederland, België, Swede en die VSA gewen het, sal PRAAG nou tot die volgende stap oorgaan en massiewe siviele eise teen universiteite instel. “Ons taalregte is sedert 1994 konstant geskend, veral op kampusse oral in die land. Die totale Afrikaanse taalgemeenskap, waaronder die Afrikanervolk as nasionale minderheid, het skade gely. Jong mense se toekoms is verwoes. Uitgewers en skrywers het skade gely omdat inheemse voorgeskrewe werk nie meer gebruik word nie, maar slegs ingevoerde Britse stof. Dít alles moet onder die loep in die howe kom.
Ook staatsdepartemente is in PRAAG se visier. “Selfs nie eens die Menseregtekommissie kan ‘n mens in Afrikaans te woord staan nie,” sê Roodt. “Dis eenvoudig verregaande en moet nou ophou.”
Terwyl PRAAG waardering vir die Engelse kultuur in Brittanje en die VSA het, meen die organisasie dat Suid-Afrikaanse Engels “reeds lankal ‘n armoedige terreurtaaltjie en bargoens vir polities korrektes geword het”. Dr. Roodt het dit met die Duits van die voormalige Oos-Duitsland vergelyk. “Suid-Afrikaanse Engels is deurspek met marxistiese begrippe en clichés, vandaar dan ook dat dit as ‘n haatmedium teen ons edele Afrikaans ingespan word. Nooit sal ons voor die geprogrammeerde uitwissing van ons taal op universiteit, in skole en in die openbare lewe buig nie,” het hy gesê.
In die aanloop tot GRA-dag, 14 Augustus, die verjaardag van Afrikaans, is dit voorwaar welkome goeie nuus uit Bloemfontein waar D.F. Malherbe eens hard geveg het om Afrikaans as universiteitstaal te vestig.
Vanoggend is ek briesend. Briesend vir mense van kleur wat my soos kak behandel. Ja, reg gelees, lekker af-die-tong-rol Afrikaans, Afrikaans dat almal kan verstaan wat ek bedoel en hoe ek voel. Ek kannie glo hoe verrot hierdie hele bloederige land word nie. Dat selfs die taal wat ek praat aanstoot gee aan mense wat aangestel is in posisies (wat hulle nie kan verstaan of nie die werk kan doen of met die publiek kan skakel nie) net omdat hulle ‘n sekere velkleur het. Dan spuug die Kruiperkaners, Elite-engkaners, verligte Afrikaners wat my as deel van die Afrikanervolk sien, nog verder gif om my taal te vertrap.
Ek het ‘n boek (Nie van Kaviaar Alleen ; Johannes Mario Simmel – vertaal in Afrikaans deur Wilhelm Grutter – eerste uitgawe in Afrikaans 1983 / eerste uitgawe 1960 in Duits / deur Tafelberg Uitgewers as Leserskring – Moderne Gunstellinge) op die vlooi-mark opgetel, ongelukkig toe ek begin lees kom ek agter dat van die bladsye vlerkies gekry en weggevlieg het. Ook die agterste hoofstuk is weg. Dus wou ek graag by Tafelberg-uitgewers uitvind of hulle nie nog van die drukke het nie, of waar ek een in die hande kan kry.
Ek persoonlik lees graag net Afrikaanse boeke wat voor 1990 gepubliseer is, dié daarna is deurspek met vrot Engkaans wat as Kaaps gesien word. Ek het darem nog my Afrikaanse taaltrots.
Dus bel ek Tafelberg-uitgewers vanoggend – ek kom deur na media24 waar die foon net in Engels geantwoord word. Niemand is onder ‘n kalkoen uitgebroei nie; ons almal ken en weet en hoor aksente en “weet” wie of wat daardie prater is. Ek weet sommer dis iemand wat wel ook Afrikaans magtig is, al is dit Kaapse Afrikaans. Ek praat Afrikaans, vra of ek met iemand kan gesels oor my dilemma. Ek hou aan, waar een of ander swart taal eerste, dan Engels, dan Afrikaans oor en oor in my oor afspeel oor ek weet nie wat nie. Weer word die foon beantwoord in Engels en ek praat Afrikaans…
NA ALLES, IS NASPERS NIE ‘N WIT AFRIKANERMAATSKAPPY GESTIG DEUR WIT AFRIKANERS WAT DEUR WIT BELASTING-VOORSKOTGELD EN WIT AFRIKAANSE VINDINGREIKHEID GEGROEI HET NIE??????????
IS DIE AFRIKAANSE DRUKKERSWESE NIE GESTIG DEUR WIT AFRIKANERNASIONALISTE WAT DIE VERTRAPPING VAN DIE WIT AFRIKANERS EN HUL TAAL DEUR DIE ENGELSE GESIEN HET NIE???????????
EN WAT NOU WEER DEUR DIE EINSTE WIT Kruiperkaners en Elite-Afrikaners en verrotte wit mense MY IN MY EIE TAAL VERTEL HOE WALGLIK ONS WIT AFRIKANERS NOU EINTLIK IS NIE??????????????????
………. en die persoon (manlik, swart of kleurling weet ek nie) sê “hallo…. eeéééhh” en klik is die foon dood. Ek skakel terug, toe is daar so by nabetragting Afrikaans gepraat terwyl ek afgesny word. Ek vertel (IN ENGELS die keer) dat ek afgesny is, en dat ek jammer is dat ek durf waag het om Afrikaans te praat. Ek word verseker dat ek wel Afrikaans kan praat, maar ek het klaar my gat gewip. Weer word ek ek weet nie waarheen nie deurgesit. Weer dieselfde storie. Ek bel terug, vertel die “ontvangs” dat “I cannot believe that this is the treatment you measure out to people that do not comply to your standards, that I will send e-mails to everyone I know, and that your are a lot of assholes”.
Nie 10 minute later nie kry ek ‘n oproep (in Engels) van ‘n dametjie wat wil weet wat die ou plobleempie nou eitlik is. Dié het ek reguit vertel om hel toe te vlieg.
Hemel, ek is nog steeds stuurs oor die hele aangeleentheid. Julle, ja Naspers, Media24, maak julle geld uit Afrikaners en uit my taal Afrikaans, waarom vertrap julle ook my regte soos al die rassistiese wette wat deur die Bantoes op die wetboeke geplaas is? Net omdat ek ‘n wit vel het? Net omdat ek Afrikaans praat? Wat maak julle beter as ek? Dink julle wit Afrikanergemors dat julle gespaar gaan word van die witmensslagting wat reeds in hierdie bloederige land plaasvind?
Ek is te oud en te arm om die stoffies van Afrika van my voete af te skud en ‘n heenkome op ‘n ander plek te gaan vind. Ek moet sit waar ek is, maar dit maak my woedend as daar op mense getrap word, sommer net!
My Pa het my altyd vertel hoe hulle op skool ‘n bord met die woord “Donkie” om hulle nek moes dra elke keer as hulle swak gedoen het met die Engels. Nou vir ‘n jong Boere-lat was Engels nie die maklikste ding op aarde nie en die gevolg was dat hy menige pouses as ‘n “Donkie” saam met sy maats moes speel.
Snaaks hoe dit wat eens was, maar net weer is. Kyk mens na die hele taaldebakel op ou Afrikaanse universiteite wat moet verengels, sien mens hierdie selfde Engelse (imperialistiese) hovaardigheid al weer voor ons afspeel. Afrikaans word in debat na debat beskou as uitgedien in die nuwe wêreld en Engels, Engels, Engels, is al wat ons hoor. Wat skokkend is, is wanneer mens tot die besef kom dat die besluite oor die bestaan van Afrikaans nie geneem word deur Engelse mense nie, maar deur Afrikaanses. Dit wil voorkom of die Elite-Afrikaner tot die besef gekom het dat indien hulle hulle status wil behou, hulle moet wegbeweeg van die kombuistaal en meer gesofistikeerde Brits moet praat. In soveel woorde reken hulle Afrikaans is uitgedien en dat dit sinneloos is om aan te gaan om mense in die taal op te voed.
Dus- Die Afrikaner-/Afrikaanse akademiese elite se boodskap aan die res van ons is –“Julle tyd is verby”. Hulle het boedel oorgegee en ons moet aanbeweeg. Hulle besluit namens ons dat hierdie volk met hierdie taal se toekoms nie meer relevant gaan wees nie. Nou goed- my Engels is nie van die beste nie, maar hier is ‘n boodskap vir hulle in my beste Brits: “To hell with you!!” As mens dit moet vertaal in Afrikaans kan dit ook lees: “Vlieg binne julle moer in!”
Vir te lank sit ons mense met hierdie Calvinistiese minderwaardigheidskompleks waar jy inherente respek toon aan iemand wat geleerdheid het. Hierdie (ver-)leiers van die volk wat na ons belang moet omsien, verkoop ons keer op keer uit vir hulle eie persoonlike gewin of om hulle eie opinie te bevorder. Die tyd het gekom om ons rug te draai op hierdie mense wat nalaat om ons belange te beskerm wanneer hulle in sodanige posisies is om dit te doen. Die besef moet tot ons deurdring dat ons volkie se voortbestaan in ons eie hande is en dat enige iemand wat dit teenstaan as vyandig beskou moet word. Vir te lank blameer ons die regering, ander rasse en politieke partye vir die verlies van ons eie bates terwyl die grootste skade aangerig word deur die Afrikaner-/Afrikaanse Elite agter toe deure.
Een van die groot uitdagings van universiteite was nog altyd die gaping tussen die akademie en die praktyk. Studente leer ‘n ding in ‘n boek, maar as hy in die praktyk instap, is dit baie anders. Net so het hierdie Elite ‘n goeie akademiese punt, maar ons, die mense, is die praktyk en die twee is tans ver verwyderd.
Ons volk het nie onstaan uit geleerdes nie; dit was rowwe bliksems wat hier aangekom het, harde manne wat op die myne gewerk het, bywoners was, geboer het en transport gery het oor die vlaktes en berge. Harde werkers. Donkies. Nou, behalwe vir die feit dat ons Saligmaker op ‘n donkie die stad ingery het, is daar ‘n ander ding van ‘n donkie wat jy moet weet. Hy het ‘n wil van sy eie. So hard soos wat hy kan werk, net so steeks kan die donner word. Vir jare het hulle bordjies om ons nekke gehang en ons “Donkies” genoem. Dalk is dit tyd om hierdie realiteit te aanvaar. Dalk is dit tyd om te aanvaar dat ons ‘n hardwerkende, nederige, moedswillige volk is. Die tyd het gekom dat ons vassteek soos net ‘n donkie kan en weier om ‘n hel verder in die pad af te stap waarheen die Elite ons lei, ‘n pad waar Afrikaans nie meer relevant is nie, ‘n pad waar ons alles wat ons uniek maak, moet opoffer omdat dit akademies en polities nie aanvaarbaar is nie.
My Pa was ‘n “donkie”. Eerlik, hardwerkend en nederig. Hy het die spot as kind verduur en met sy eie hande vir hom en vir sy gesin ‘n lewe gemaak al was dit op daardie tydstip onaanvaarbaar om swak Engels te praat. Hy het gestaan by wat vir hom reg is, moedswillig en hardkoppig. Dalk is dit hoekom Oom Siener die volk altyd as donkies in sy gesigte gesien het. Die punt is – ek is eerder ‘n opregte, moedswillige plaasdonkie as ‘n geleerde joiner-elite. My pa was ‘n donkie en so is ek. Jy kan nou maar vir ‘n donkie lag, maar wee die dag as hy vir jou raakskop.
In die verre verlede toe Beeld nog my briewe geplaas het, was daar ‘n polemiek tussen my en Willie Esterhuyse waarin hy die Afrikaanse taaldebat as “verslane bier” afgemaak het. Op 19 Februarie 2000 het Esterhuyse in sy wysheid geskryf:
“Maar op kultuur-politieke terrein sukkel ons om vordering met debat te maak. Die sogenaamde debat op hierdie terrein, soos die politieke debat onder Afrikaners, is van dieselfde gehalte as ‘n glas bier wat ‘n hele dag in die son gestaan het.
Een van die redes hiervoor is dat ons nog nie die slegte gewoontes van die verlede afgeleer het nie. Byvoorbeeld om van slegsê-tegnieke en skeltaal gebruik te maak en dit as polemiek voor te hou. En dan is daar een tegniek wat ons sedert die dae van apartheid nog nie ontgroei het nie: Verdagmaking.”
Uit hierdie woorde van Esterhuyse, ‘n lid van die (verloopte) Afrikaner-elite, spreek sy minagting vir Afrikaners en ons intellektuele vermoëns helder. Daarom het ek hom ‘n paar dae later op 24 Februarie 2000 met die volgende brief geantwoord:
Afrikaanse denkstorm wóéd
DAN ROODT, Dainfern, skryf:
‘n Mens kan nie anders as om te reageer op een van die mees arrogante en stiksienige artikels wat daar onlangs in Beeld verskyn het nie. Dit is die een onder die opskrif Warm en ou bier deur prof. Willie Esterhuyse wat iewers teen die Simonsberg vaskyk en onbewus is dat daar wel tans ‘n denkstorm in Afrikaans los is soos nog nooit tevore nie.
Die magdom artikels, briewe, konferensies, filosofiekafees, seminare, radiogesprekke, die bestaan van die filosofietydskrif Fragmente, LitNet en ander lewendige webwerwe waarin daar as ‘t ware koorsagtig gedink, geskryf, geargumenteer, gefilosofeer en gedebatteer word, vergelyk hy met “ ‘n glas bier wat ‘n hele dag in die son gestaan het”.
Spesifiek op kultuurpolitieke terrein, waar ons volgens hom “sukkel om vordering met debat te maak”, het mense soos Breyten Breytenbach, Ampie Coetzee, Van Zyl Slabbert, Hein Willemse, Z.B. du Toit, Heindrich Wyngaard, Danie Goosen, Johann Rossouw, Hermann Giliomee, Chris Louw, Deon Geldenhuys, Elirea Bornman, Clinton du Plessis, Joan Hambidge, Koos Kombuis, Peter Louw, Johann Lodewyk Marais, Juanita van Rensburg, Wimpie de Klerk, om maar enkeles te noem, reeds ‘n verskeidenheid insette tot die kultuurdebat gelewer waarin daar heftige meningsverskille bestaan.
Die idee van mense wat mekaar “warm broei en mekaar se ego’s masseer” of “merendeels met mekaar praat” is omtrent so vreemd aan hierdie debat soos goeie ekonomiese bestuur in Zimbabwe die afgelope twintig jaar.
Die ‘gehalte van die debat” mag benede prof. Esterhuyse se eie hoë peil wees, maar dan is dit heel aanvaarbaar vir die invloedrykste lewende filosoof, Jacques Derrida, wat reeds bygedra het tot Fragmente en in Januarie ‘n groepie Afrikaanse denkers in Parys verwelkom het vir ‘n gesprek rondom Heidegger.
Hierdie suurderige afwys van wat ‘n mens eietydse kultuurpolitieke denke in Afrikaans kan noem, sou miskien nog vir onsegbare mistiek kon deurgaan, en kon suggereer dat daar elders gróter woelings van die gees aan die gang was, maar Esterhuyse plaas sy hoop op die sakesektor waar ‘n “lewendige debat” sou plaasvind.
Tensy ons die advertensiespreuk “one nation one beer” as denke beskou, dink ek nie ‘n mens sou debat daar met ‘n mikroskoop kon vind nie.
Ons is al gewoond daaraan dat ekonome die rigting van die aandelebeurs of rentekoerse verkeerd voorspel, dat uitvoerende hoofbeamptes beslissings neem of hofsake voer waarin hul eie ego’s ‘n groter rol speel as enige logika, maar om sakelui as die voorste denkers van ons tyd aan te bied, is ‘n nuwe een.
Vele maatskappyhoofde weet nie eens hoe om ‘n strikdas te knoop nie, wat nog te sê enige Gordiaanse knope van ons samelewing te ontknoop.
By sommige nuutgestigte ondernemings in Johannesburg word daar ‘n verbod geplaas op die woord “bestuur”, omdat dit ‘n gestigmatiseerde term geword het en iets ouderwets en outokraties aandui.
Ek merk dat prof. Esterhuyse verbonde is aan ‘n “Bestuurskool” en dus ewe uit voeling is met die sakesektor as met die Afrikaanse kultuurdebat.
Wat verstommend is, is dat die Afrikaner-elite, waaronder die rubriekskrywers van Beeld, aanhou om hul omhelsing van linkse denke te verdedig deur op die “ou bier” of geyktheid van die argument vir Afrikaans te wys. Intussen is die (sogenaamd “regse”) argument vir Afrikaans en taalvryheid veel meer genuanseerd en intellektueel begrond as die linkse aandrang op Engels en eenvormigheid.
So pas hierdie week het Gerhard van Huyssteen ewe hard as Esterhuyse gekla oor al die artikels ten gunste van die Afrikaanse taalstryd in wat hy “koerante” noem. Blykbaar lees hy nie webblaaie nie, anders sou hy seker nóg moedeloser gewees het, veral as hy Leon Lemmer se uitgebreide reeks artikels oor Afrikaans aan die Universiteit van Stellenbosch sou gelees het. Van Huyssteen gebruik ‘n ander metafoor as Esterhuyse, nie “warm en ou bier” nie, maar “snuiwer as snuif”:
Snuiwer as snuif – só is die universiteitetaalkwessie al getrap. As ek ’n koerant oopslaan en nogmaals ’n analise, artikel, brief of rubriek sien, wil ek weemoedig in my hande ween.
Een van die cliché-besware van Suid-Afrikaanse Engelse teen Afrikaners en Afrikaans is dat ons “parogiaal” is; hulle behoort tot die Empaaier en ‘n universele kultuur, terwyl ons bloot Suid-Afrikaans en plaaslik is. Die Afrikaner-elite het bewustelik of onbewustelik dié beswaar oorgeneem, want in 2000 skryf Willie Esterhuyse in sy Beeld-rubriek:
“In die meeste gevalle behoort die “debatteerders” tot dieselfde kaste. Hulle broei mekaar warm en masseer mekaar se ego’s.”
In dieselfde trant meen Gerhard van Huyssteen in sy Beeld-rubriek vandeesweek:
“Ironie: ’n Groot deel van die huidige taaldebat word in Afrikaans gevoer. Al die slim praatjies en gewigtige argumente is dus in wese ontoeganklik vir die ander partye in die debat.
Ons praat onsself lekker warm.”
Ons weet nie wie “die ander partye in die debat” is nie. Vermoedelik is dit die EFF se “studentebevel” met sy #Afrikaansmustfall-veldtog. Die EFF stel nie belang om te debatteer oor die voortbestaan van Afrikaans nie; die taal moet eenvoudig voor die gebalde swartmagvuis verdwyn. ‘n Debat met die EFF sou neerkom op wat die Franse ‘n “dialoog van dowes” (dialogue de sourds) noem, ‘n gesprek tussen mense wat mekaar nie wil of kán hoor nie. Of dit in Engels of Afrikaans geskied, sou sekerlik geen verskil maak nie.
Ek weet nie in watter sin Van Huyssteen die woord “ironie” gebruik nie, maar sou dit nie soveel te meer ironies gewees het indien ons oor die ondergang van Afrikaans op Engels sou moes debatteer nie? Asof die invloed van Afrikaans so gering geraak het dat ons Engels nodig het om die taal te red, ‘n bietjie soos die Skotte en Walliesers in die Verenigde Koninkryk wat hul vurige nasionalisme meesal in Engels uitdruk omdat die meerderheid van hulle deesdae slegs Engels magtig is en hul moedertale verloor het.
In ‘n opvolgrubriek deur Barnard Beukman beaam hy Van Huyssteen (en Esterhuyse) se mening(s) dat “die taaldebat… uitgeput” is. Die bier is oud en warm, en ons is flou. Beukman gaan steek kers op by die bedenklike Britse leuenaar Tony Blair van “wapens-van-massavernietiging”-faam en die idee van ‘n “derde weg” uit die huidige taalbedeling. Soos dit vir my voorkom, lyk die “derde weg” na ‘n soort draadsittersposisie tussen die stryders vir Afrikaans en die stryders vir Engels. Dit herinner my aan die omie van die FAK wat destyds toe ons Parmalat geboikot het omdat hy Afrikaans van die jogurthouers afgehaal het, geen gelykberegtiging teenoor Engels nie, maar “net ‘n ou klein bietjie Afrikaans” bepleit het. En soos in die handel, sal die “ou klein bietjie Afrikaans” op universiteit al minder en minder word totdat daar uiteindelik niks van oor is nie.
Ook Van Huyssteen, wat hom elders vir ‘n groot kenner van Afrikaans uitgee, is geen taalstryder nie; hy neem bloot aan die taaldebat deel “soos ’n rugbyma wat Saterdag ná Saterdag op die paviljoen sit en brei terwyl sy haar kind se vertoning belangstellend oor die rand van haar bril volg…” Self voel hy hom nie betrokke nie. Amper soos Peter Blum se “rooinekke op Hermanus”
wat koel staan teenoor óns rumoer, kil-vreemd
– nie aanvoel wat óns bedoel, ín ons woel:
hartstog-verleerde, wrok-onbegrypende
sege-moeg, effens geaffronteerde
see-afkykers, agterland-afgekeerdes
wat hoegenaamd niks nie brandelik begeer.
Sekerlik staan die Afrikaner-elite – tans soos in die verlede – onbegrypend teenoor ons “regse harstog” oor ons taal, ons grond, ons land, ons tradisies, ons skole en universiteite wat nou alles voor die onverbiddelike gang van die linkse revolusie moet wyk.
Ná die Brexit-referendum, asook die opkoms van Donald Trump as VS-presidentskandidaat, word daar wêreldwyd gepraat van “die opstand van gewone mense teen die elite”. Self wonder ek wanneer Afrikaners in opstand gaan begin kom teen óns elite wat ons kort-kort en beterweterig teregwys of aansê om in die ry te staan terwyl ons “transformasie” en verengelsing moet ondergaan soos beeste of skape wat gedip gaan word. Dit was Chris Louw se beswaar in sy Boetman-brief, en byna twee dekades later geld dit steeds.
In Beukman se rubriek is daar skielik so ‘n Freudiaanse glips as hy die volgende kwytraak oor diegene wat dalk nie die “derde weg” van iewers in die middel soos ‘n koel en kalm rooinek op Hermanus sou wou inslaan nie:
Volgens die ontleders is dit die ou linkses, want hulle kon nog nooit iets laat werk nie. En die nuwe regses, want hulle kon nog nooit iets doen wat werklik goed is nie.
Hierdie sinnetjie word nie verder omskryf nie, en die leser moet wonder wie die “ou linkses” en “nuwe regses” binne (Suid-)Afrikaanse konteks sou wees. Is Willie Esterhuyse ‘n “ou linkse”? Vir seker het Willie Esterhuyse en ‘n groot deel van die ou NP-Broederbond-elite die marxistiese leerstellinge van Joe Slovo, Harold Wolpe en Rusty Bernstein omhels. Soos Jakes Gerwel, in lewe nog ‘n direkteur van Naspers, keer op keer aan ons verduidelik het, is die Afrikaner bloot ‘n “verbeelde gemeenskap” wat nie in die werklikheid bestaan nie. Trouens, soos die SA Kommunisteparty reeds jare lank argumenteer, is feitlik alles wat Afrikaans is die kunsmatige maaksel van die verderflike Afrikanernasionalisme – ook Standaardafrikaans – en behoort daarom van die aardbol te verdwyn.
Slovo en kie. se revolusie was seker die mees geslaagde in die twintigste eeu, want terwyl die kommunisme in Rusland tot niet is, stoom dit steeds in ons land voort, sy dit dan in ietwat aangepaste, “neo-linkse” gedaante. Ek sou dus reëlreg met Beukman wou verskil en sê dat die “ou linkses” juis die revolusie laat werk het en selfs die Afrikaner-elite oortuig het om hul gewig daarby in te gooi!
Trouens, die “liberale” Beeld is deesdae waarskynlik die mees beginselvaste mondstuk vir marxisme en neo-marxisme in die land, op enkele uitsonderinge soos die Mail & Guardian of die Daily Maverick-webblad na. Wat doen Max du Preez, Amanda Gouws en al die ander “meningsvormers” anders as om ‘n vulgaat-weergawe van Slovoïsme aan die volk op te dring? Lê jou neer by die revolusie en sy verskeidenheid “transformasies”, en aanvaar dit alles as “onvermydelik”, sê hulle. Marx en Engels se idee van die “onvermydelikheid van kommunisme as laaste fase van die geskiedenis” is sedert die val van die Berlynse Muur so effens weerlê, behalwe in Suid-Afrika. Hier volg die revolusie sy eie onverbiddelike logika en wee diegene wat probeer teëstribbel of kritiseer. Hulle sal vinnig die swye opgelê of as “rassiste” gebrandmerk word, wat op dieselfde neerkom.
Die ekstremistiese feminis Christi van der Westhuizen, ‘n vorige redaksielid van Beeld, asook ‘n Beeld-rubriekskryfster, is deesdae – bid jou dit aan – professor van sosiologie aan die Universiteit van Pretoria. In ‘n onlangse artikel wat selfs op die UP se webblad beskikbaar is, sê sy die volgende:
“Hoewel ek die posisie ondersteun dat wit mense, mans en straights in sommige situasies moet stilbly…”
Christi van der Westhuizen en Pierre de Vos: hulle mag maar praat, maar ek en u moet stilbly, synde “wit en heteroseksueel”
Ja, u het reg gelees: indien u wit, manlik of heteroseksueel is, moet u liefs “stilbly”. Slegs gekleurdes, vroue en homoseksuele mag praat. Komende van ‘n vorige en dalk huidige verteenwoordiger van die Afrikaner-elite-media, spreek dit boekdele.
Dis nog ‘n ironie: die hoofstroommedia in ons land wat oor “sensuur” by die SAUK begaan is, maar daagliks die strengste moontlike sensuur handhaaf om te sorg dat geen polities onkorrekte mening in druk verskyn of op die lug gehoor geword nie.
Ek dink ons verstaan almal wat “ou links” beteken en dat die Afrikaner-elite hom daarmee versoen het. Maar wie is die “nuwe regses” waarna Beukman verwys?
Ek lei af dat Beukman nie by Wits of Kaapstad gestudeer het nie, dus is hy nie voorgraads met die beginsels van marxisme, in sy klassieke vorm as marxisme-leninisme of in “kulturele” gewaad as feminisme, anti-rassisme en die aftakeling van die blanke, heteroseksuele man, gebreinspoel nie. Soos die meeste ander lede van die Afrikaner-elite, is hy ‘n soort klakkelose linkse, iemand wat “die klok gehoor lui het, maar nie weet waar die bel hang nie”.
Vandaar dan ook sy ietwat lukrake verysing na die “nuwe regses”; dit lyk vir my so ‘n bietjie intellektueel slordig, sonder enige verwysing of selfs heenwysing. Op Twitter het ek hom gevra wat hy hiermee sou bedoel,
Die “nuwe regses” kan seker enigiets vanaf die Franse nouvelle droite met die ongeveer 50 boeke wat iemand soos Alain de Benoist geskryf het om denke rondom identiteit, tradisie en gemeenskap te vernuwe, tot die onlangse “alternatiewe regse” of alt right-beweging in die VSA en Brittanje insluit. Om nie van die vermoorde Pim Fortuyn in Nederland te vergeet nie.
Tot my eie verbasing word my naam dikwels in dieselfde asem as dié van sekere “alternatiewe regse” figure in die VSA genoem. Maar soos die Franse skryfster en redaktrise van die tydskrif Causeur, Elisabeth Lévy, dit stel: “Aujourd’hui, ma seule identité politique, c’est d’être pas-de-gauche.” (Wat min of meer vertaal na: “Tans is my enigste politieke identiteit dat ek nie-links is.”)
Hiermee kan ek saamgaan: Daar is vir my niks aantrekliks aan Links nie. Die geskiedenis van linkse volksmoorde (Sowjetunie, China, Kambodja, Ethiopië, noem maar op) tydens die twintigste eeu, asook die terreur en halssnoermoorde van die ANC-SAKP hier by ons, was genoeg om my vir ewig van enige simpatie vir Links te genees.
Vandag, egter, is die Afrikaner-elite – in navolging van sy nuwe “ou-linkse” meesters in die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty – links, selfs erg links… Terwyl die Afrikaner-elite slegs minagting koester vir ons geskiedenis, identiteit, kookkuns, skilderkuns, argitektuur, monumente, selfs Standaardafrikaans, en die volk self, kan ek nie anders as om my juis aan die kant van die verdrukte, verguisde “gewone” Afrikaner te voel nie. En moet my asseblief nie, à la Gramsci, as ‘n “organiese intellektueel” tipeer nie!
Noem dit “Ockham se skeermes” of gesonde verstand, maar die taalprobleem is baie eenvoudiger as wat dit voorgestel word. Soos soveel keer in die verlede tydens tydperke van vreemde of Britse oorheersing, moet ons vandag kies tussen ons moedertaal en dié wat die owerheid met staatsmag op ons probeer afdwing. Die keuse vir Afrikaans is natuurlik en word gerugsteun deur ‘n magdom internasionale beginsels en voorbeelde, selfs deur die swak grondwet waarmee De Klerk en sy mede-elite-verraaiers ons opgesaal het.
Tydens hul stryd teen die Spaanse Ryk, het ons Nederlandse voorouers die skeldnaam “Geuse” naderhand hul eie gemaak. “Geus” beteken “bedelaar”, maar ook “skurk, skobbejak, misdadiger of deugniet”.
Gedurende die huidige taalstryd poog die vyand insgelyks om diegene wat vir Afrikaans en Afrikaanse instellings kies as “rassiste”, “Nazi’s”, “wit heerssugtiges” en wat nog te stigmatiseer. Dit is deel van die semantiese oorlog wat tussen Afrikaners en die SAKP, asook die (verloopte) Afrikaner-elite woed. Ons is rassiste en hulle is terroriste. Kom ons kyk wie dit die hardste kan skree.
Ten slotte, nog iets: Oor die afgelope aantal dekades het die Afrikaner-elite nog altyd die Afrikaner self as sy vyand gesien! Ons het oor ‘n weermag, polisiemag, buitelandse diens, inligtingsdiens, ens., beskik om ons vyande soos die ANC en SAKP mee te beveg, maar al daardie “wapens” is meesal ongebruik gelaat, of andersins aangewend om ander Afrikaners – veral diegene wat enige gevoel vir hul afkoms, taal en tradisies koester – mee te kasty.
Het dit nie tyd geword dat ons, na die voorbeeld van ons broers in die meeste Westerse lande, óók in opstand teen ons eie elite kom nie?
Want sonder die listige meelopery van die Afrikaner-elite sou die “ou-linkse” ANC-SAKP kwalik destyds in 1994 die land kon oorneem, wat nog te sê met behulp van die huidige mislukte staat kon aanhou regeer!
Miskien is dit die betekenis van ‘n “nuwe Regs”: om jou teen jou eie elite te verset. Téén Cameron en Merkel en Hollande en Hillary… en Willie Esterhuyse en sy geesgenote wat in 20 jaar geen sekerheid oor enigiets kon bereik behalwe dat Afrikaners behoort te verdwyn nie.
Sedert sy diensaanvaarding as rektor van die Universiteit Stellenbosch (US) verlede jaar is Wim de Villiers se slagspreuk: Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie. Hy is toegelaat om sy ondermyning van Afrikaans in woord en daad uit te leef. Ek wonder dikwels: Wat sou sy pa, ‘n behoudende Afrikaner, van US-Afrikaans se laksmannetjie gedink het? Seker nie iets vleiends nie. Voor sy benoeming het De Villiers aan die lede van die aanstellingskomitee egter die versekering gegee dat die posisie van Afrikaans aan die US vir hom ononderhandelbaar is (Eikestadnuus, 19.11.2015, p 1). As US-rektor het Chris Brink met soortgelyke leuenagtigheid weggekom (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, Pretoria: Protea Boekhuis, 2013, p 76-77). Sover bekend is Brink en De Villiers nooit werklik gekonfronteer met die doelbewuste valsheid van hulle aanvanklike versekerings nie. Iets soortgelyks het aan die Universiteit Vrystaat gebeur met Jonathan Jansen wat in sy intreerede as rektor belowe het dat Afrikaans onder sy leiding veilig sou wees. In al drie gevalle het die teenoorgestelde geblyk waar te wees.
Reeds in 2004 het Chris Brink met die storie van die Kaapse groen papegaai gekom. Hierdie voëls se voortbestaan word bedreig omdat hulle leef van die sade van geelhoutbome, wat egter een na die ander uitgekap word. Waarop Brink gesinspeel het, is dat Afrikaners by veranderde omstandighede moet aanpas; dus, om te oorleef, moet Afrikaners van Afrikaans afsien en Engels as hulle stapelvoedsel aanvaar (Kapp, p 101-102, 105). Die geelhoutbome is die Afrikaanse universiteite wat stelselmatig vernietig word en die nuwe dieet wat ter oorlewing gevreet moet word, is Engels. Die veranderde omstandighede is die heeltemal onverdiende swart dominansie wat deur dwase politici aan ons opgedring is. Die reaksie van die eens Afrikaanse universiteite hierop is algehele ANC-gedienstigheid en gevolglik verengelsing. Reeds in 1996 was daar Blade Nzimande “se ondubbelsinnige uitspraak dat hy gekant is teen die bestaan van Afrikaanse skole en universiteite” (Kapp, p 65). In werklikheid het die ANC geen besitreg op Afrikaanse skole en universiteite nie.
Onder Wim de Villiers se leiding het die US-bestuurskomitee, sonder om vooraf US-raadsgoedkeuring te verkry, wederregtelik ‘n nuwe taalbeleid opgestel en sommer met die toepassing daarvan begin. Dit het aanleiding tot duur hofsake gegee, waarin die US skuld erken het. Die vraag is: Waarom word De Villiers & kie nie verplig om in hulle persoonlike hoedanigheid hierdie regskoste te betaal nie? Hulle het immers opsetlik strydig met die wense van die US-raad opgetree. Sodanige geld kan dan gebruik word om studiebeurse vir bv Afrikanerstudente te befonds.
Die US-raadsvoorsitter, George Steyn, het daarna van die US-bestuur die versekering ontvang dat raadsbesluite eerbiedig en dus uitgevoer sou word. Die voorgestelde en sterk verengelste De Villiers-taalbeleid het toe die eufemistiese status van ‘n werksdokument gekry. Maar hierdie werksdokument is na geringe/kosmetiese aanpassings en sonder dat insette tot die teendeel behoorlik oorweeg is, met ‘n oorweldigende meerderheid deur die US-senaat en op 22 Junie ook deur die US-raad as die nuwe taalbeleid aanvaar.
‘n Ideaal wat lank in polities linkse geledere gekoester is, is hiermee amptelik verwesenlik. Hou in gedagte dat die US aanvanklik begin het om Engels as onderrigtaal in te voer om blanke Engelssprekende studente te trek. Eers later is begin om bruin studente te werf. Deur met tweetaligheid te begin, was noodlottig en sal uiteindelik tot die ondergang van Afrikaans aan die US lei.
Die meerderheidsteun ten gunste van verengelsing in die US-senaat kan verklaar word deur die US se gevestigde beleid om dosente eerder op grond van ras- en geslag as akademiese meriete aan te stel en te bevorder. ‘n Belangrike oorweging vir dosente is ook dat tweetaligheid meer werk as enkeltaligheid meebring. Die stemming van 17 teenoor 9 in die US-raad kan enersyds gewyt word aan die sitting wat ANC-gedienstige US-bestuurslede daar het en andersyds aan die heeltemal onnodige en dwase onlangse vermeerdering van 3 tot 5 in die getal raadslede wat deur die ANC-regering, dus deur die kommunis Blade Nzimande, benoem word.
Die slegte gewoonte het ontstaan om sakemanne (of -mense), soos George Steyn (van Pep Stores-faam) aan die US en voor hom Edwin Hertzog (van Mediclinic-faam), as voorsitters van universiteitsrade aan te stel, onder die voorwendsel dat universiteite in die eerste plek sake-ondernemings is. In werklikheid is universiteite veronderstel om oorweldigend opvoedkundig-kulturele inrigtings te wees. Wanneer ideologiese sake (soos die euwel van kommunisme en die ANC-regering) en kulturele sake (soos onderrigtale) ter sprake kom, is die waters heeltemal te diep vir sakemense. Reeds in 2006 het Hertzog gesê: “As US 80% Engels en 20% Afrikaans is, is hy gelukkig” (Kapp, p 152).
Dat hierdie hele skandalige anti-Afrikaansproses eerder polities as akademies gemotiveerd is, behoef geen betoog nie. Dit is eers na De Villiers se diensaanvaarding op 1 April 2015 dat beweer is dat die meerderheid US-studente eerder Engels- as Afrikaanssprekend (of -magtig) is. Dié beweerde meerderheid kan hoogs waarskynlik toegeskryf word aan Afrikaanssprekende bruin studente se bekende neiging tot dislojaliteit jeens Afrikaans. Desnieteenstaande is daar by diegene wat vir Afrikaans veg die wydverspreide gewoonte om in hulle pleidooie die belange van bruines voorop te stel.
My standpunt is dat Afrikaans as onderrigtaal aan tradisioneel Afrikaanse universiteite onverminderd voortgesit moet word omdat Afrikaners dit heeltemal tereg so wil hê. Ook dat eens Afrikaanse universiteite eerder getransformeer moet word om hulle Afrikaanse karakter te herwin as om van nuuts af elders ‘n volwaardige Afrikaanse universiteit tot stand te probeer bring.
Indien so ‘n universiteit blyk suksesvol te wees, loop hy die wesenlike gevaar om ten prooi van die anargie-wekkende swart regering te val; na analogie van die Universiteit Fort Hare wat destyds deur die blanke regering onteien is en sedert 1960 as ‘n staatsuniversiteit funksioneer.
Die statistiek soos amptelik deur die US bekend gemaak, waarvolgens die meerderheid studente deesdae Engels verkies, is nie noodwendig betroubaar nie omdat die US ‘n politieke agenda het wat naarstiglik nagejaag word. Die US doen deesdae alles in sy vermoë om weg te kom van sy trotse akademiese beeld van weleer toe hy ‘n Afrikaanse universiteit vir blankes was. Anton van Niekerk beskou ‘n Afrikaanse en veral ‘n blanke US as tekenend van ‘n “etniese enklave” waarvan glo ten alle koste weggekom moet word (Die Burger, 18 Junie, p 11).
Die ideaal, soos ook gestel deur Russel Botman in sy intreerede as rektor in 2007, is dat die US en die dorp Stellenbosch soos die res van die nuwe Suid-Afrika moet lyk. Maar diesulkes verstaan dan kamma nie waarom daar ‘n nuwe verskynsel kop uitgesteek het nie. Dit word die US se verkragtingskultuur genoem, wat sekerlik (ten minste in ‘n mate) met transformasie in verband gebring kan word. Die historiese US, daardie “etniese enklave”, moet volgens die transformeerders vervang word met die soort beeld wat die nuwe Suid-Afrika oproep en ook in Afrika en die hele wye wêreld weerspieël word. In hierdie konteks sal Europa (as nog te blank) egter nooit by die naam genoem en tot voorbeeld verhef word nie.
Hoekom het die US verengels en verswart? Omdat die US dit sy politieke en nie-akademiese missie gemaak het om nie-Afrikaanse en veral nie-wit studente te werf en te befonds. Hoekom? Om onvoorwaardelik en met oorgawe gedienstig aan die “voorbeeldige” ANC te wees. Edwin Hertzog, wat jare lank die voorsitter van die US-raad was, het erken dat die US die opdragte van die ANC-regering sonder meer uitvoer (Die Burger, 17 Junie, p 15). Ten bate van die kunsmatig gefabriseerde meerderheid studente moes Engels opsluit die hoofonderrigtaal word. Toe Afrikaanssprekende studente in die meerderheid was, is Afrikaans as hoofonderrigtaal egter nie geduld nie en is ‘n beleid van gelyke regte vir Afrikaans en Engels aanvaar. Nou is die taalvoorkeur van die meerderheid studente (dalk) omgekeer, maar gelykberegting van Afrikaans en Engels geld nie meer nie.
In die praktyk is egter al lank voorkeur aan Engels en swart studente gegee. Hoe die wind waai, het onlangs duidelik geblyk toe die pos van US-studentedekaan geadverteer is. Van aansoekers word verwag: “Uitstekende mondelinge en skriftelike kommunikasievaardighede in een of meer van Suid-Afrika se amptelike tale, benewens Engels” (Rapport, Sake, 15 Mei, p 07). Doeltreffende skakeling met studente wat Engels magtig is, is daarvolgens vir die US-bestuur ‘n prioriteit maar nie kommunikasie met Afrikaanssprekende studente nie. Die belange van swart studente weeg vir die US swaarder as dié van wit studente, terwyl blankes juis diegene is wat histories op die US-kampus hoort. Hoekom hierdie voorkeur vir swartes? Omdat die ANC Suid-Afrika gewelddadig “bevry” het en omdat eerder swart as wit studente die bewese potensiaal het om hulle wil gewelddadig af te dwing.
Veral sedert die Chris Brink-era (2002-2007) is dit die gevestigde gebruik aan die US om Afrikaans minder en Engels meer tot sy reg te laat kom as wat die amptelike taalbeleid voorskryf. Oor die werklike taalsituasie op die kampus is die US-raad dikwels doelbewus mislei of in die duister gelaat. Nie net moet onderrig nou in groter mate in Engels as in Afrikaans aangebied word nie. Nee, vorentoe moet alles in Engels beskikbaar wees. Hoekom? Omdat Afrikaans glo sommige studente uitsluit en die koloniale troeteltaal van die myns insiens onwettige ANC-bewind dit glo nie doen nie. Let op hierdie absurde redenasie: Inklusiwiteit word bevorder deur Afrikaanssprekendes se taal al hoe meer uit te sluit. Om die pil van Engels as die hoofonderrigtaal te versuiker, beweer De Villiers nou dat lesings maar ‘n klein deel van die leerproses is. Maar dan kan daardie lesings mos maar ook in Afrikaans wees en is die protes en oproer oor Afrikaans mos heeltemal oordrewe.
Die US het in 1918 danksy ‘n groot skenking van Jan Marais tot stand gekom. Sy uitdruklike stigtingsvoorwaarde is dat Hollands/Afrikaans nie ‘n mindere plek as Engels aan die US mag beklee nie. Die jongste US-raadsbesluit maak Engels amptelik die hoofonderrigtaal met Afrikaans wat ‘n mindere posisie beklee, sonder enige waarborg teen die verdere afskaling en selfs afskaffing van Afrikaans. Maar selfs die onomstootlike feit dat Engels die US se hooftaal is, word steeds nie uitdruklik amptelik erken nie. Daar word eerder doekies omgedraai met holle beloftes van hoe Afrikaans steeds ‘n plek(kie) aan die US het en bevorder gaan word.
Die versuim van die US om Afrikaans sy regmatige plek te gun, word op ‘n skandalige manier gekamoefleer met die mite dat die plek wat Afrikaans vorentoe aan die US gaan beklee, afhang van die mate waarin studente die beperkte getal Afrikaanse klasse bywoon. Tolkdienste van Engels na Afrikaans sal (teoreties en in beperkte mate) beskikbaar wees mits dit afdoende gebruik word; ‘n voorwaarde wat nooit vir tolkdienste van Afrikaans na Engels gestel is nie. Dit is gewoon oneerlik om te belowe dat daar Afrikaanse opsommings aan die einde van Engelse lesings gaan wees, dat Afrikaanse vrae in Afrikaans in die klasse beantwoord sal word, dat studente take en eksamens in Afrikaans kan voltooi, ens, omdat daar sedert die Russel Botman-era (2007-2014) glad nie meer soos voorheen van dosente verwag word om Afrikaans magtig te wees of spoedig te word nie.
Jan Marais se standbeeld staan steeds prominent op die Marais- of Rooiplein op die US-kampus as ‘n daaglikse hoogs sigbare herinnering aan die verraad wat op 22 Junie gepleeg is. Maar nóg die US-raad, nóg Wim de Villiers as rektor en tans die hoofdrywer van die anti-Afrikaansveldtog, nóg die uitgelese etikus Anton van Niekerk wat hom veral sedert 2000 onvermoeid vir die verkleinering van Afrikaans beywer, het (myns insiens) die elementêre integriteit om openlik en onomwonde die etiese implikasies van die jongste US-raadsbesluit met verwysing na die Marais-voorwaarde aan te spreek. Die Marais-aangeleentheid word doelbewus doodgeswyg.
Marais is ‘n dooie, wit, Afrikaanssprekende man, dus iemand wat in die nuwe Suid-Afrika vanweë daardie vier kenmerke maar geminag kan word. Marais was ‘n Afrikaner in murg en been wat hom nooit aan oproer, brandstigting, vandalisme, misdaad, geweld, terreur, ens, skuldig gemaak het nie. Hy kwalifiseer nie vir verering in die nuwe Suid-Afrika nie. Sy standbeeld is opgerig in ‘n era toe Europese waardes plaaslik aangehang is. Om deesdae vir ‘n standbeeld, selfs talle standbeelde, te kwalifiseer, moet jy in ander “deugde” uitmunt, met terrorisme as seker die prominentste “deug”. Marais se sigbare nalatenskap is ‘n universiteit waarin daar ten spyte van al die politiekery steeds prysenwaardige akademiese werk deur sommige individue verrig word. Nelson Mandela se jongste sigbare nalatenskap na meer as twee dekades van “vryheid en demokrasie” is bv die ruïnes van twee dosyn afgebrande skole in Limpopo omdat sommige mense in navolging van Mandela steeds die geweldopsie kies.
Daar is twee Jan Marais-fondse waaruit oor die afgelope eeu miljoene der miljoene rande na die US gekanaliseer is. Hiervoor ontvang Marais nou stank vir dank. Dit is vanselfsprekend dat hierdie Marais-fondse na die jongste US-raadsbesluit heeltemal van die US losgemaak moet word.
Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF) word deur ‘n raad van trustees beheer. In hierdie raad dien mense (bv die voorsitter, Niel Krige) wat in diens van die US is. Daar is selfs ‘n US-dosent en trustee, Michael le Cordeur, wat openlik ten gunste van die verengelsing van die US is. Dit het noodsaaklik geword dat al die trustees heeltemal vry van enige verbintenis met die US moet wees en dat hulle Marais se wense moet eerbiedig. Die raad van trustees sal dus opnuut saamgestel moet word sodat ooreenkomstig Marais se wense geld nie meer so geredelik aan die US bewillig word nie (verkieslik glad nie), maar eerder aan instansies en individue wat Afrikaans ag en bevorder.
Die ander fonds, Het Jan Marais Fonds (HJMF), word tans heeltemal deur die US beheer; iets wat glad nie meer toelaatbaar behoort te wees nie. Van die eerste take van HJMNF se nuut saamgestelde raad van trustees behoort te wees om HJMF van US-beheer te bevry (bv by wyse van ‘n hofgeding) en daardie geld in die HJMNF te stort. Dit is verblydend om te verneem dat talle donateurs die voortsetting van hulle skenkings aan die US summier beëindig het.
Ek het die US hier as ‘n gevallestudie gebruik. Maar Afrikaans as onderrigtaal is onlangs ook aan die Universiteit Pretoria (UP) en die Universiteit Vrystaat (UV) afgeskaf. Aan die Universiteit Johannesburg (UJ), voorheen die trotse Randse Afrikaanse Universiteit (RAU, die enigste universiteit met Afrikaans in sy naam), oorleef Afrikaans in ‘n uiters beperkte mate. Op Potchefstroom, voorheen die Potchefstroomse Universiteit (PU), word die voortbestaan van Afrikaans met verswelging bedreig weens ‘n polities gemotiveerde beleid waarvolgens die drie kampusse van die Noordwes-Universiteit (Potchefstroom, Mafikeng, Vanderbijlpark/Vaaldriehoek) vereenders (dus oorwegend verswart en verengels) gaan word. Die US was eintlik die enigste universiteit waar daar ‘n realistiese moontlikheid vir die oorlewing van Afrikaans as universitêre taal was, onder meer omdat dit in ‘n oorwegend Afrikaanssprekende omgewing gesetel is. Daardie moontlikheid is nou onder die leiding van misleide Afrikaanssprekende blankes (wat ek voorheen hanskakies genoem het) verydel. Die vyf tradisioneel Afrikaanse universiteite was US, UP, UOV, RAU en PU. Almal het Afrikaans gefaal of is ywerig besig om dit te doen.
Naas die vyf tradisioneel Afrikaanse universiteite was daar drie tweetalige universiteite waar onderrig in sowel Afrikaans as Engels aangebied is. Die Universiteit Port Elizabeth is getransformeer tot die Nelson Mandela Metropolitan University (al was Mandela volgens eie erkenning ‘n vrot student) en het eentalig Engels geword. Die Universiteit van Wes-Kaapland was oorwegend ‘n Afrikaanse universiteit, maar onder die leiding van twee Afrikaanssprekendes, Jakes Gerwel as rektor en Jaap Durand as viserektor, het dit ‘n eentalige Engelse universiteit geword.
Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) is, anders as die genoemde residensiële universiteite, ‘n instansie wat tradisioneel ‘n suiwer afstandsuniversiteit was en waar iedere student die reg gehad het om in die taal van sy keuse (Afrikaans of Engels) te studeer. Unisa se voortreflike akademiese invloed het sowel landswyd as wêreldwyd gestrek. In ooreenstemming met wat aan die residensiële universiteite in die nuwe Suid-Afrika gebeur, is weens die bedenklike skoolonderrig al hoe meer akademies swak toegeruste studente deur Unisa aanvaar. In afstandstudie is diesulkes in selfs groter mate as hulle eweknieë aan residensiële universiteite verlore in ‘n onredbare situasie. Soos aan die residensiële universiteite het Unisa se akademiese standaarde gedaal. Weens die vooroordeel wat daar teen sodanige studie by werkgewers kan bestaan, kan Unisa so iets akademies glad nie bekostig nie. ‘n Vorige rektor, Samuel Pauw, het destyds van die Unisa van weleer ‘n gerespekteerde akademiese inrigting gemaak deur eerder hoër as laer standaarde van sowel dosente as studente te vereis.
Hierdie groter wordende akademies swak toegeruste studentekorpus het veroorsaak dat Unisa met allerhande maatreëls gekom het wat hom al hoe meer geresidensialiseer het, wat die koste per student opgestoot het terwyl hy per student ‘n owerheidsubsidie ontvang wat minder as dié van die residensiële universiteite is. Soos aan die ander universiteite het studie aan Unisa vir baie mense onbetaalbaar duur geword, terwyl Unisa voorheen seker die goedkoopste tariewe in die wêreld gehad het en sy onderrig wêreldwyd in aanvraag was en sy kwalifikasies terselfdertyd akademies hoog aangeslaan is.
Nadat onderrig in Afrikaans aan Unisa in die nuwe Suid-Afrika al hoe meer afgeskaal is, is daar in April vanjaar besluit om sodanige onderrig heeltemal te staak. Hierdie proses is meegehelp deur die grootskaalse verswarting van Unisa se personeel (doserend en administratief), wat in 1994 in alle erns ‘n aanvang geneem het met die aanstelling van die transformerende Marinus Wiechers as rektor. Transformasie het onder meer behels dat daar nie meer van dosente verwag is om Afrikaans magtig te wees nie. In die vorige eeu het Unisa sy akademiese status te danke gehad aan sy blanke dosente wat oorwegend Afrikaanssprekend was. Dit was ook Afrikaanssprekende blankes wat nie net die tradisioneel Afrikaanse universiteite tot akademiese voortreflikheid uitgebou het nie, maar in baie gevalle ook die Engelse universiteite. Dit is immers algemeen bekend dat Afrikaners veral in die landbou en onderwys uitgemunt het en die Engelssprekende blankes eerder in die handel en nywerheid.
Die kosteprobleem van ons universiteite kom van twee kante af. Enersyds is daar die ANC-regering wat weens ondoeltreffendheid en korrupsie baie geld mors maar elke jaar die toedeling aan universiteite in reële terme verminder* en terselfdertyd van universiteite verwag om al hoe meer studente toe te laat en sertifikate aan hulle uit te deel. Andersyds bestee die universiteite al hoe meer geld aan nie-onderrig- en nie-navorsingsaktiwiteite, bv aan gemeenskapsdiens omdat die staat uitmunt in nie-dienslewering. Maar ook omdat talryke administratiewe poste geskep word wat voorheen nooit bestaan het nie. Die kern van ‘n universiteit behoort sy dosente en navorsers te wees en hieraan moet die oorwig van sy begroting bestee word, maar dit is in al hoe groter mate nie die geval nie. [* Juis daarom behoort universiteite die geleentheid aan te gryp om hulle al hoe losser van die ANC-regering te maak.Daar is egter geen werklike wil tot outonomie nie, wat tradisioneel ‘n gesogte kenmerk van universiteite was.]
In die nuwe Suid-Afrika was daar al gevalle waar ‘n rektor meer vergoeding as die staatshoof ontvang het. Daar was al heftige besware teen die bedrae wat aan rektorswonings bestee is en teen die luukse ampsmotors waarmee hierdie mense rondry. Sulke vergrype word na analogie van die president, visepresident en die ANC-regering se kabinet gedoen. Maar anders as die regering het universiteite in baie gevalle nie net een visehoof nie, maar talle viserektore en elkeen van hulle geniet allerhande duur voordele. Na analogie van wat ANC-ministers hulleself veroorloof, word duur reis- en verblyfkoste in universiteitsbestuursgeledere as ‘n reg beskou. In baie gevalle is daar geen of min sensiwiteit vir die hoë koste van buitensporige luukses; geld wat eerder tot akademiese voordeel aangewend kon word, bv vir laer klasgeld, meer studiebeurse, meer dosente, ens. Die Universiteit Kaapstad is tans besig met ‘n absurde proses waarvolgens dosente verminder en uit diens gestel word sodat werkers/hande-arbeiders teen beter salarisse en byvoordele ingekontrakteer kan word.
Die HAT definieer “koelbloedig” as “sonder tekens van gevoeligheid, onverskillig”. Die afskaling en veral vernietiging van Afrikaans aan ons universiteite kan gesien word as ‘n reeks koelbloedige moorde op bv die hoër funksies van Afrikaans. Soortgelyke reeksmoorde gaan nou met selfs groter aggressie in ons Afrikaanse skole voortgesit word. Afrikaanssprekendes mag glo darem nog onderling met mekaar Afrikaans praat, maar Afrikaners word voortdurend gemaan dat hulle nie hulle harte by bv private vleisbraaivure mag uitpraat nie. Jou terminologie moet polities korrek wees. Praat dus van bv sorghum en suurvye.
Waar het hierdie proses begin? Met die roemlose, mandaatlose “onderhandelde revolusie” van FW de Klerk en sy trawante wat tot swart meerderheidsregering gelei het. Die skuld hiervoor lê myns insiens grootliks by die Klein Vyf: FW de Klerk, Pik Botha, Roelf Meyer, Leon Wessels en Dawie de Villiers. Die ANC het vervolgens besluit dat hy die houvas wat hy as regering op owerheidsbesteding gekry het, gaan misbruik om Afrikaans, die kulturele kern van Afrikaners, te probeer uitwis. Dit word gedoen deur onderrig in net een voertaal te subsidieer en die ANC se taal van voorkeur is die koloniale taal Engels. Dit is waarom Wim de Villiers beweer dat Afrikaanse klasse die US R40 miljoen ekstra (blykbaar per jaar) kos.
Maar waar kom De Villiers aan die opvatting dat Engels deur die staat gesubsidieer word en nie Afrikaans nie? Dit kom van ‘n mede-blanke en mede-Afrikaanssprekende, Willie Esterhuyse, wat met hierdie redenasie in Die Burger (By, 12.05.2007, p 6; Kapp, p 158) vorendag gekom het. Esterhuyse kan ook op die twyfelagtige eer aanspraak maak dat hy die veldtog teen Afrikaanse universiteite begin het met sy artikel in ‘n Britse tydskrif, “Can South Africa afford five Afrikaans universities?” (The Times Higher Education Supplement, 24.02.1995; Kapp, p 63). Ek sou so graag wou verneem of mense soos Willie Esterhuyse, Anton van Niekerk en Wim de Villiers na die bogenoemde reeksmoorde op Afrikaans nou uiteindelik tevrede is. De Villiers beweer dat die druk nou van Afrikaans af is. In werklikheid verkeer hy in die waan dat die druk van militante groepe soos Open Stellenbosch nou van hóm af is. Hy sal vorentoe gou agterkom dat die oorwinning wat diesulkes met die verengelsing van die US behaal het as aansporing dien vir die stel van verdere eise. ‘n Reeks destruktiewe aksies word voorsien waaraan daar skynbaar geen einde gaan wees nie.
Volgens die HAT is ‘n doodsonde ‘n onvergeeflike fout of iets wat ewige straf verdien. Die tradisionele sewe doodsondes is: hoogmoed, hebsug, wellus, woede, vraatsug, afguns en luiheid. Hierdie lysie laat nie genoeg ruimte vir die soort sondes wat sedert 1990 teen Afrikaans en Afrikaners gepleeg word nie. Dit is glad nie heiligskennis om hierdie lysie vanweë veranderde omstandighede aan te vul nie. In die konteks van die Afrikaner se geskiedenis is die berowing van ons politieke mag ‘n kolossale doodsonde waarvan die skadelikheid kwalik oortref kan word. Diegene wat Afrikaners se kultuur ondermyn, soos die hedendaagse hanskakies wat Afrikaans afskaal en probeer vernietig, pleeg ook ‘n onvergeefbare doodsonde. Nêrens in die universitêre uitsprake teen Afrikaans die afgelope tyd is enige poging aanwend om die kulturele waarde van Afrikaans na waarde te oorweeg nie.
Kom ons kyk ter afsluiting na Suid-Afrika se geskiedenis in sy geheel. Watter etniese groep het deurgaans opbouend gefunksioneer? Sekerlik nie die swartes nie, want in menseheugenis wou hulle alles in die land afbreek en vernietig ten einde die politieke mag te bekom. Onder die blankes was daar ‘n soortgelyke afbrekende gesindheid toe die Engelse tydens die Anglo-Boere-oorlog ‘n beleid van verskroeide aarde toegepas het. Alles was onderhewig aan vernietiging ten einde ‘n Britse militêre oorwinning moontlik te maak. Die enigste bevolkingsgroep wat hom deurgaans konstruktief vir die ontwikkeling en verbetering van Suid-Afrika beywer het, is die Afrikaners. Dit is egter juis hulle wat by voorkeur ter benadeling in die visier van die ANC-regering en sy meelopers is. Ons geskiedenis en huidige situasie moet Afrikaners aanspoor tot groter eenheid, meer durf en kreatiwiteit en meer daadwerklike weerstand teen onreg. Ons verdien beter as wat aan ons opgedring word. Soos in Brittanje en Europa moet nasionalisme ook onder Afrikaners hernude momentum kry.
Die Pro-Afrikaanse Aksiegroep (PRAAG) eis R360 miljard van die Universiteit van Pretoria in ‘n klasaksie namens alle Afrikaners in Gauteng, Limpopo en Mpumalanga. PRAAG sal as fasiliteerder namens die 1,2 miljoen Afrikaners in dié provinsie optree wat deur die universiteit se besluit om Engels voortaan die enigste onderrig- en voertaal te maak, benadeel word.
Tesame met die universiteit, sal die ANC, SAKP as terreurorganisasies wat Pretoria beset, gedagvaar word, asook die minister van onderwys. Hier volg die volledige brief wat dr. Dan Roodt van PRAAG aan die rektor van Tuks, prof. Cheryl de la Rey, gerig het.
Prof. Cheryl de la Rey
Rektor
Universiteit van Pretoria
Geagte prof. Cheryl de la Rey,
Ons, die Pro-Afrikaanse Aksiegroep (PRAAG), het kennis geneem van die besluit van die Universiteit van Pretoria om voortaan Engels as die onderrig- en voertaal van u instelling te aanvaar.
U besluit, asook vorige rassistiese, anti-Afrikaanse en diskriminerende beleid jeens ons etniese groep, u samewerking met terreurgroepe soos die ANC en SAKP, asook die Economic Freedom Fighters wat ‘n Afro-marxistiese rebellegroep verteenwoordig, het reeds geweldige menseregteskendings en skade aan Afrikaners in ten minste drie provinsies, te wete Gauteng, Limpopo en Mpumalanga, berokken.
Namens die klas van Afrikaners oftewel Afrikaanssprekende blankes in daardie drie provinsies, eis ons die bedrag van R360 miljard van die Universiteit van Pretoria om ons te vergoed vir, onder andere (die lys is onvolledig):
1. Benadeling van en skade aan die Afrikaanse taal en kultuur;
2. benadeling van en skade aan ons kinders se tersiêre opvoeding en hul ekonomiese vooruitsigte;
3. intimidasie, terreur en geweld teen Afrikanerstudente op die kampus van die Universiteit van Pretoria;
4. u samewerking en gemeensaak met die internasionale terroristegroep bekend as die African National Congress en die South African Communist Party wat deur terreur, geweld, afpersing en intimidasie aan bewind gekom het en tans die land, waaronder die stad van Pretoria, beset en strydig met die Geneefse en ander konvensies besig is om ons kulturele en ander erfenis, waaronder opvoedkundige hulpbronne, te vernietig, te verander of ons toegang daartoe te ontsê;
5. ‘n beleid van kulturele, talige en rassediskriminasie teen die Afrikanergroep in genoemde drie provinsies.
Indien u nie binne een week, dit wil sê teen Vrydag 1 Julie, instem tot ‘n skikkingsooreenkoms en die betaling van die R360 miljard (R300 000 per lid van ons klas van 1,2 miljoen mense) te reël nie, sal ons voortgaan om dagvaarding teen u in ‘n bevoegde hof uit te reik, asook teen die minister van onderwys, tesame met genoemde internasionale terreurorganisasies wat ons grondgebied en ons opvoedkundige instellings onwettig beset, teen ons as nasionale minderheid diskrimineer en ‘n beleid van verbloemde en onverbloemde volksmoord teen ons voer.
Let wel dat PRAAG bloot die geding sal fasiliteer namens die klas van alle Afrikaners in Gauteng, Limpopo en Mpumalanga wat deur u huidige en vorige optrede benadeel is, en dat ons nie noodwendig ‘n party in die geding sal wees nie, hoewel dit nie uitgesluit is nie.
Ons behou ook alle regte voor om u in internasionale howe te dagvaar vir skadevergoeding en skending van ons mense- en taalregte.
Die besluit deur die raad van die Universiteit van Stellenbosch om in 2017 ‘n taalbeleid te aanvaar waarvolgens Engels die enigste primêre onderrigtaal van die universiteit sal wees, is deur AfriForum as “ongrondwetlik” beskryf.
Alana Bailey, adjunk uitvoerende hoof van AfriForum (foto hierbo) het bygevoeg dat “die bevordering van private tersiêre onderrig in Afrikaans” toenemend belangrik geword het.
Sy sê alle Suid-Afrikaners se taalregte word aangetas en nie net Afrikaners s’n nie.
“Met hierdie stap is bewese beste opvoedkundige praktyke, soos die aanbied van moedertaalonderrig (en dit juis die moedertaal van die meerderheid Wes-Kapenaars) nie in ag geneem nie. Ook is ‘n gees van wedersydse erkenning en respek nie onder studente wat onverdraagsaam teenoor Afrikaans is, bevorder nie. Inteendeel, hul dreigemente van onverdraagsaamheid en geweld is met toegewings begroet,” sê Bailey. “Dit voorspel niks goeds wat nasionale stabiliteit en polarisasie in die toekoms aanbetref nie.”
Die enigste van vier universiteite in die provinsie wat Afrikaans as ‘n verstektaal gebruik het, word hiermee uitgerangeer het Baily gesê.
“Dit kom voor asof die besluit ‘n daad van politieke gedienstigheid en ‘n kniebuiging voor anargie is.”
Gevolglik sal geen Wes-Kaapse Afrikaanse matrikulant van volgende jaar af meer in sy of haar eie provinsie in sy of haar eie taal as primêre taal van onderrig kan studeer nie.
“Deur hierdie jongmense van hul taalregte te ontneem, word niemand bemagtig nie en geen ander inheemse taal uitgebou nie. Die besluit is strydig met die gees van die Suid-Afrikaanse Grondwet en internasionale taalregte. AfriForum sal met ons regspan en AfriForum Jeug, asook ander belangegroepe gesels oor verdere stappe om dié regte wel te beskerm.”
Die Universiteit van Pretoria het gisteraand voor radikale drukgroepe soos die “EFF-studenteweermag” gekapituleer en slegs Engels as onderrig- en voertaal aanvaar. In ‘n verklaring wat die universiteit uitgereik het, aanvaar die instelling Engels as “primêre taal van onderrig en assessering” en veklaar dat “die gebruik van Afrikaans as onderrigtaal geleidelik uitgefaseer word”:
Die Raad van die Universiteit van Pretoria (UP) het in ooreenstemming met die Senaat vandag die aanvaarding van ‘n nuwe taalbeleid ondersteun in terme waarvan Engels die primêre taal van onderrig en assessering sal wees.
Vir studente wat reeds geregistreer is, sal die gebruik van Afrikaans as onderrigtaal geleidelik uitgefaseer word. Die implementeringsdatum is onderworpe aan die proses wat gevolg moet word in samewerking met die Departement van Hoër Onderwys en Opleiding om die statuut van die Universiteit te verander.
Die doel van die nuwe beleid is om sosiale samehorigheid te skep en om gelyke geleenthede aan die sprekers van alle Suid-Afrikaanse tale te bied.
Hierdie besluit van die Raad en Senaat volg op ‘n uitgebreide konsultasieproses en voorstelle van alle belangegroepe, insluitend die taalbeleid-werkstroom wat deel gevorm het van die Transformasie-lekgotla, en die Onafhanklike Transformasiepaneel wat gefokus het op die voorstelle van eksterne belangegroepe. ‘n Sleutelfaktor in die onderhandelinge was die verminderende proporsie van studente wat Afrikaans as gekose onderrigmedium aangedui het.
Daar is ook besluit om Afrikaans te behou as ‘n akademiese en vaktaal, terwyl die ontwikkeling van Sepedi tot ‘n hoër vlak van wetenskaplike diskoers ondersteun moet word, wat die beskikbaarstelling van die nodige hulpbronne insluit. Die Raad het aangeveel dat die Bestuur ‘n implementasieplan moet ontwikkel, waarin daar na personeelbehoeftes en die nodige begroting gekyk moet word om voldoende taalondersteuning te bied.
In Afrikaansvyandige geledere word die besluit reeds as ‘n oorwinning vir die EFF-studenteweermag en ander radikale groepe gevier. Op Twitter het verskeie individue hul genoegdoening oor die universiteit se besluit uitgespreek.
Die nuus wat elders berig word, dat sowel Maties as Tukkies van Afrikaans ontslae raak op ‘n swart dag vir Afrikaans, stel Afrikaners voor ‘n onverbiddelike keuse: óf ons moet voortgesette politieke, kulturele en talige oorheersing aanvaar, óf ons moet daarteen in opstand kom. Soos die filosoof Carl Schmitt gesê het:
“Sê my wie jou vyand is, en ek sal jou sê wie jy is.”
Die taaloorlog is verklaar. Oor die afgelope tyd het die vyande van die Afrikaner en veral van ons taal, Afrikaans, openlik na vore getree. Dis nie nodig om hulle hier te lys nie, want ons vermoed almal wie hulle is. Sommige van hulle dra rooi hemde en barette; ander kruip weg agter mooi klinkende frases soos “demokrasie”, “die grondwet”, “toegang vir almal”, en dergelike meer. ‘n Ander groep bestaan uit verloopte Afrikaners wat reeds hul kinders in Engelse skole geplaas het en uit hoofde van hul persoonlike keuse met buitenissige venyn teen Afrikaans organiseer, en eintlik die “vuilwerk” van die meer tradisionele vyande van Afrikaans doen.
Teen hulle almal sal ons ons moet begin verset. Oor die aard en omvang van hierdie verset, moet daar taamlik koud en klinies gedink word. Sekerlik moet daar voortgegaan word met ‘n stryd in die howe en op elke moontlike wettige manier. Hoewel, as ons eerlik is, moet ons erken dat die stelsel dermate teen ons gelaai is, dat wetlike middele haas uitgeput is. Daar word implisiet aanvaar, ook in die howe, dat die Afrikaner so magteloos en skaakmat gestel is dat ons vyande so te sê kan maak wat hulle wil. Demografie is alles en getalle troef elke beginsel.
Oor die verskynsel van Boerehaat in Suid-Afrika – en waarskynlik in Groot Brittanje – kan daar boeke vol geskryf word. Voeg daarby die nuutgevonde vermetelheid van sekere Pedi’s en Zoeloes, en ons sit met ‘n galery vol jillende vyande wat in optrede teen Afrikaans ‘n simboliese manier sien om Afrikaners grondig te verneder. Nie net te verneder nie, maar ons ook te laat verstaan dat ons nie langer in die land of in die samelewing welkom is nie.
Wat PRAAG betref, sal ons aanhou om die goeie stryd te stry en die misnoeë wat die meerderheid Afrikaners voel te verwoord. As een van die openbare gesigte van Afrikaans, moet ons ons by die gehate Engelse grondwet met sy Engelse en swart voorkeure hou, asook by die aardige hoeveelheid wette en maatreëls wat toenemend ons spraakvryheid beperk. Terwyl die ekstremistiese uitlatings en selfs oproepe tot volksmoord van ons vyande natuurlik geduld word, indien nie aangemoedig word nie…
Maar om die spreekwoordelike braaivleisvure, tussen vriende, familie en vertrouelinge, sal elke Afrikaner moet besin oor wat hom volgende te doen staan. Gaan ons dié naakte oorheersing aanvaar waarmee Afrikaans met ‘n pennehaal vanuit die tersiêre stelsel – en volgende uit die skole – verwyder word?
Gaan ons, wat nie die oorheersing van die Britse empaaier wou aanvaar nie, die dwingelandy van die Bantoe-empaaier duld? En indien nie, wat gaan die beste manier wees om dit van ons af te skud? Dis alles kwelvrae waarvoor elkeen van ons sy eie antwoord moet vind.
Gaan daar weer soos in die laat dertigerjare ‘n spontane beweging onder Afrikaners ontstaan, dié keer om die saak van Afrikaans te veg? Ons was al voorheen hier, by dié punt wat Van Wyk Louw in daardie tyd só in ‘n gedig verwoord het:
Julle is die oorheersers en júlle die vertrappers van ons wat sterk is, maar magteloos verneder; julle maal ons soos koring; julle eet ons soos brood. … Daarom moet julle tot needrigheid genees word, gebreek word deur ons in ons magtige opstand tot eenvoudig vreugdes, tot die heilige lye, tot ’n nuwe onmiddellikheid van die heldere aarde;
Maak geen fout nie: daar word tans tot in die hart van Afrikaans geskiet. Die taal het nog altyd oorleef danksy sy hoë funksies wat hy moeisaam oor langer as ‘n eeu verwerf het. Met die summiere afskaffing van Afrikaans op universiteit, is die stryd in die howe en op bykans elke ander terrein eensklaps óók verlore.
Uit selfverdediging sal ons moet begin dink op watter manier ons Engels – want ongelukkig word die oorlog teen Afrikaans in die naam van Engels gevoer, hoe goedgesind vele Engelssprekendes hier maar veral oorsee ons ook al mag wees – kan seermaak. Dit mag vir ons moeilik wees om die status van Engels as staatstaal en as handelstaal deesdae in ons land aan te tas, maar moontlik is die fisieke infrastruktuur van Engels kwesbaarder as wat ons dink.
Is daar ander meer subtiele maniere om sowel die Britse as die Bantoe-imperialis tot sy sinne te bring, daardie vandale wat tydens die tweede vryheidsoorlog ouerhuise en kerke in ligte laaie gelaat het? Of is ons gedoem om hul resep te volg?
Die staat, die effers en die universiteitsowerhede wat almal uit een mond praat, is besig om ons onberekenbare skade aan te doen deur ons geliefde moedertaal van ons weg te neem. Hiermee ontneem hulle ons ook van ons grootste en mees kosbare ideaal, die strewe om van Afrikaans dié kultuurtaal van Afrika te maak.
As ons aan Engels net vyftig persent van die skade kan aanrig wat daar nou teen Afrikaans gepleeg word, sou ons al baie bereik.
Daar kom ‘n tyd in die lewe van elke volk dat hy teen onreg moet opstaan. Daardie tyd is nóú.
Op hierdie 40ste herdenking van die Soweto-opstand, is dit gepas en nodig dat die werklike oorsaak van daardie opstande weer eens duidelik gestel word: Dit was nie die gebruik van Afrikaans as onderrigtaal soos vandag steeds valslik beweer word nie. Dit was ‘n regstreekse gevolg van PW Botha se onwettige en uiteindelik mislukte aanval in Angola wat tot gevolg gehad het dat die wêreld vertel is dat die Suid-Afrikaanse soldate uit Angola verslaan en weggejaag is en die indruk wêreldwyd, maar veral in Afrika en hier in Suid-Afrika geskep is dat die Afrikaner kwesbaar is.
In vandag (16 Junie) se Naspers-blaaie is daar weer ‘n artikel onder die opskrif “Bloed vloei oor Afrikaans”. Dit is ‘n liegstorie wat nou al 40 jaar lank verkondig word en wyd geglo word – veral danksy die soort berigte in Afrikaanse media. Maar dit bly ‘n liegstorie en ‘n verdoeseling van die ware feite.
Die liegstorie probeer veral oor die jare steeds vir dr. Andries Treurnicht, latere leier van die KP, die skuld gee vir die opstand van Soweto se jeug. Feit is dat Treurnicht slegs die adjunk-minister van Bantoe-onderwys op daardie tydstip was en dat die besluit dat Afrikaans saam met Engels en waar moontlik die swart kind se moedertaal, as onderrigtaal gebruik moet word vir sekere vakke, reeds aan die begin van 1975 – LW ‘n goeie 18 maande voor Junie 76 – geneem is en geleidelik geïmplementeer is. Treurnicht was bloot die adjunk aan wie die taak toegeken is.
Die vraag kan met reg gestel word hoekom daar nie dadelik na die Kabinetsbesluit oor Afrikaans opstande begin het nie? Die antwoord moet egter teruggevoer word na die einde van 1975 toe Angolese troepe op SA wagtroepe by die Calueque-dam net noord van die Suidwes-Angola-grens geskiet het.
Met totale minagting van ‘n kabinetsbesluit vroeër in 1975 dat slegs wapenhulp aan Jonas Zavimbi en Holden Roberto gegee mag word en geen, herhaal geen, SA troepe in Angola ingespan mag word nie, het PW en sy tog so gretige weermaghoof Magnus Malan, ‘n mengelmoes van taamlike flentergat swart Portugese soldate en ‘n klompie Boesmans in Angola ingestuur om die Angolese te verjaag.
Hulle het dit ook goed gedoen, maar hulle toe in die Kubaanse soldate vasgeloop. Net daar is PW en sy generaals gedwing om SA troepe met pantserkarre en selfs Mirage-vliegtuie in te span. Angola is behoorlik binnegeval – maar sonder die medewete laat staan nog goedkeuring van John Vorster en die kabinet. (Sien nota onderaan)
Ondanks uiters moeilike omstandighede met vol riviere en ook sterk weerstand deur die Kubane, het die Suid-Afrikaanse gevegsgroep tot op die drumpel van Luanda beweeg. PW het aan Vorster en kie vertel dat dit net ‘n verkenningsgroep, ‘n “recce group” is totdat Lang Hendrik met een sy besoeke aan die CIA se man in Zaïre hoor wat aangaan en toe na Vorster is met die inligting dat dit ‘n hele brigade is wat PW daar ingestuur het en dat dit Suid-Afrikaanse troepe is wat Angola feitlik beset.
Vir iets soos drie weke of langer kamp die SA soldate uit net buite Luanda voordat die Amerikaners by monde van die State Department amptelik aankondig dat hulle die Suid-Afrikaanse optrede afkeur. Vorster en kie besluit om hul troepe terug te trek en dit word ook gedoen. Daar is ordelik teruggetrek met enkele agterhoede-gevegte wat deeglik gevoer is – en daarvoor moet Magnus en sy topbevelvoerders erkenning kry. Van vlug en uit Angola gejaag was daar hoegenaamd geen sprake nie – maar dit sou SA se vyande, buite én binne die land – nie afsit nie.
Benewens die feit dat die MPLA en die Kubane toe tot teenaan die Kunene trek en Swapo se terroriste kort op hulle hakke kampe in die suide van Angola en net noord van die Suidwesgrens kan inrig, gaan daar dwarsdeur die wêreld en ook in SA ‘n koor van stemme op wat jubelend juig: Die Boer is kwesbaar! Die Boere is deur Afrika in Angola verslaan en uit die land gejaag!
Daar moet ook onthou word dat die gewone man in Suid-Afrika nie van hierdie dinge geweet het nie totdat Vorster vroeg in 1976 ‘n openbare aankondiging daaroor gemaak het. PW het met sy wette wat enige berigte oor weermagaksies verbied het, gesorg dat die kiesers nie weet van sy oorlogeskapades nie. Om presies te wees, selfs die volle kabinet het nie geweet dat SA troepe in Angola geveg het nie.
Maar ek het daarvan geweet want ek het toe in Londen gesit as Perskor se Europese korrespondent. Ek het elke dag die vloedgolf berigte in die Britse pers gesien. Veral die Financial Times in Londen het besonder goeie kontakte in Zaïre en Zambië – en waarskynlik met die CIA in daardie lande – gehad en sy berigte was deurentyd in die kol. Ek het feitlik elke dag berigte na Suid-Afrika geteleks (geen e-pos, ens. in daardie dae nie!), maar dit is nie gebruik nie weens PW se sensuur. En ná die aankondiging dat die troepe teruggetrek word, het die berigte oor die “neerlaag” van die SA troepe en die “kwesbaarheid” van die Afrikaner in oorvloed in die buitelandse media verskyn.
Soweto ’76
Enkele weke na Vorster se aankondiging, het die onrus onder swart skoliere begin. Berigte oor wanneer die eerste skoolboikotte en opstande begin het, verskil, maar volgens Wikipedia was daar reeds in April 76 betogings, klasboikotte en selfs geweld, soos skole wat afgebrand is. Die storie is versprei dat die swart skoliere in opstand gekom het teen regeringsbesluite dat Afrikaans saam met Engels die onderrigtaal in sekere vakke moet wees. Daar was baie duidelike bepalings dat moedertaalonderrig eintlik die belangrikste was, maar die feite rondom die hele kwessie is so verdraai dat baie mense in Suid-Afrika en selfs ondersteuners van die NP geglo het dat die taalstorie waar was.
Maar ek dink nie daai taalstorie was ooit die ware of hoofrede nie. Ek dink dit was, tipies van swart Afrika, bloot ‘n handige verskoning om hul werklike oogmerke te verdoesel, nl. om die Boer, die Afrikaner-regering wat na hulle mening kwesbaar was, te vernietig. Dit is tog so tipies van swart Afrika om hul eintlike oogmerke so te verdoesel. Dit word vandag nog gedoen met liedjies soos “Kill the boer” wat eintlik teen wittes en in besonder Afrikaners gemik is.
Die onrus en geweld het veral in Junie 1976 opgevlam en daar is ‘n hele aantal mense gedood – sommige van hulle wittes en selfs ‘n paar wit polisiemanne wat glo met assegaaie doodgesteek is, maar ook ‘n hele aantal swartes wat doodgeskiet is in reaksie deur die polisie. Vreemd dat die dood van wittes en polisiemanne vandag totaal verswyg word!
Die onrus en geweld is egter betreklik gou deur die veiligheidsmagte vasgevat, maar wat gebeur het, het Suid-Afrika dwarsdeur die wêreld oneindig groot skade aangedoen. Die wêreld is vertel dat die wit regering sonder meer swart skoliere doodskiet en doodmartel – soos in Steve Biko se geval.
Soweto ’76 het ook groot skade aan John Vorster se premierskap aangerig. Daar was baie duidelik bitter min vertoue in sy oordeelsvermoë en in sy durf om sterk op te tree. Dat hy versuim het om sterk teen PW Botha op te tree oor sy totaal onwettige en onnosele misbruik van SA troepe, het sterk teen Vorster getel in die binnekringe. En Vorster se swakheid het PW en sy trawante se hand versterk om met hulle finale uitklophou te kom om Vorster en sy kroonprins Connie Mulder uit die kussings te lig en beheer oor die NP-regering te verkry.
Slotsom
Dit was dus nie Afrikaans as onderrigtaal wat tot Soweto 76 aanleiding gegee het nie. Dit was PW en sy gereelde pogings om die bynaam Piet Wapen “waardig” te wees, wat regstreeks en onregstreeks daartoe aanleiding gegee het. En dit was helaas die begin van die einde van Afrikanerbeheer oor die land. Van daar af was dit net een steil afdraande na 1994.
Nota oor inval in Angola
Daar is verskeie bewyse dat Vorster en die Kabinet nie van die inval geweet het nie.
My goeie vriend en kollega van destyds, At de Beer, wat Perskor se man in Washington was, het blykbaar by Pik (wat toe ambassadeur in die VSA was) gehoor dat die ding selfs vir die kabinet stilgehou was.
Eschel Rhoodie vertel in sy boeke, “Die Ware Inligtingskandaal” en “PW Botha, The Last Betrayal” dat sy minister, Connie Mulder, en van sy kabinetskollegas nie amptelik daarvan geweet het tot kort voor Vorster se aankondiging nie.
Met my terugkeer na SA einde 1979, het ek as redakteur van Oggendblad direksievergaderings van Perskor bygewoon. Op een daarvan het ek kans gekry om met MC Botha, destydse minister van swart sake, hieroor te gesels. Hy het bevestig dat die kabinet nie ten volle ingelig was nie. Hy self het eers van die SA troepe in Angola gehoor toe hy ‘n vergadering van die SA Veiligheidsraad moes bywoon en iemand dit toe daar ophaal. “Ek was diep geskok dat PW en sy generaals sulke dinge kon doen en toegelaat was om dit te doen,” het hy toentertyd aan my gesê. Ek wou baie graag oor hierdie dinge skryf toe PW en sy handlangers met hulle “nuwe bedeling” idees begin het, maar ek is afgeraai om dit te doen want PW en sy manne was in totale beheer en hulle sou my op een of ander manier die stilswye opgelê het.
