Kategorie: Rubrieke

‘n Seder val in Potchefstroom

skoppensboer

deur Skoppensboer

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Skoppensboer dink Afrikaners het mal geword. Ten minste volgens Einstein se definisie. Hy het mos gesê die definisie van waansin is wanneer jy keer op keer dieselfde ding doen en ‘n ander resultaat verwag.

Die Noordwes-universiteit op Potch, vir diegene wat nie weet nie, het so pas ‘n nuwe rektor gekry. Hy is swart. Hy praat nie eintlik Afrikaans nie. Hy dra snaakse, glinsterende hemde met goue mansjetknope wat hy nie by sy langbroek insteek nie. As jy swart is, mag jy maar. En dít alles kwalifiseer hom seker vir die rektoraat.

Hy heet Dan Kgwadi. Vandag verklaar “die prof” – Skoppensboer kan dié Afrikaanse gemeensaamheid nie verdra nie – in Rapport: “Ek meen, ek het eers my menswaardigheid as student in Amerika ontdek, dáár bevry geraak…”

Skoppensboer wil amper uitroep: “Nes Jonathan Jansen!” As jy swart is, ontdek jy jouself eers in Amerika, want dis mos waar die anti-wit ideologie en swart identiteit voortdurend messkerp geslyp word. Veral aan daardie land se kultureel-marxistiese universiteite.

En soortgelyk aan Kovsies waar Faan Hancke en sy mede-oud-NP-Kruiperkaners vir Jansen ingevoer het, het Potch se spierwit senaat besluit hulle kort ‘n swart rektor. Vanuit Dan Kgwadi se perspektief beteken dit net een ding: ““Ons senaat is grootliks wit en mens sou kon dink die universiteit is nie gereed vir só ’n drastiese verandering nie. Dié steun sê vir my, wow, ons ís.”

Hoe lyk “drastiese verandering” op die Potch-kampus. Hanlie Retief se onderhoud in Rapport draai dit alles mooi in witskuldewatte toe, maar elders op KykNET praat Kgwadi vrylik oor hoe Potch “getransformeer” gaan word. Meer “sosiale integrasie”: met ander woorde die koshuise moet eers gemeng en dan swart word, net soos dit aan die voormalige RAU en toe op Bloemfontein gebeur het. Volgens Kgwadi moet daar ook “mobiliteit” tussen die verskilende Noordwes-kampusse kom, wat beteken dat die knyp-die-kat-in-die-donker-Afrikaans wat op Potch gehandhaaf is, ook in die gedrang gaan kom.

Dis lekker om mal te wees, volgens Einstein se definisie. Skoppensboer herinner hom daaraan dat fw de klerk gedink het hy beheer Mandela. Toe beheer Mandela hom. Faan Hancke en sy mede-Kruiperkaners op Bloemfontein het ook gedink hulle beheer Jansen, toe geskied die teendeel. Hoe lank voordat die hele Potchefstroom na Dan Kgwadi, die “bevryde swartman met Amerikaanse waardes” se pype dans? Nie lank nie, reken Skoppensboer.

Die noordwestelike transformeerder gaan glo nou “Afrikaans leer”. Bravo! Op KykNET, wat kwansuis ‘n Afrikaanse kanaal is, het hy Engels gepraat met so elke drie minute ‘n halwe sin Afrikaans. Dis seker hoe “Afrikaans” binnekort op Potch gaan lyk. En die Afrikaanse “prof” op Potch, Wannie Carstens, werk kliphard aan ‘n taalteorie wat gaan bewys dat ons taal eintlik deur die Khoisan uitgevind is. Alvorens dit deur veramerikaanste Tswanas tot Engels “verfyn” is?

Volgens Kgwadi word Afrikaans “as taal deur die grondwet beskerm”. Nêrens het dit egter die verengelsing van alles wat bewe verhoed nie, ook nie die pleknaamveranderings nie. Nietemin voel hy tydens die KykNET-onderhoud op sy Ingels dat daar “balans moet wees tussen Afrikaanse taalregte en die reg op toegang vir studente”.

Daar het jy dit! dag Skoppensboer. Miskien moet Skoppensboer maar groendakkies toe gaan, hy het so ‘n gevoel van déjà vu… Of is ons almal reeds daar? Want hoeveel keer het ons nie dít al gehoor nie? Die “reg op toegang” wat beteken dat Engels – en swart – voorrang moet kry! Dis seker waarom die polisie vir Renate Barnard bevordering in die polisie geweier het, want sy het ‘n swarte “toegang” tot sy rassevoorkeurpos ontsê. As ‘n mens die voormalige technikons daarby inreken, is daar seker dertig tot veertig hoëronderwysinstellings in dié land waar nie net plaasike swartes nie, maar die uitverkore ras van oor die hele Afrika, vrylik “toegang” tot Engelse kursusse geniet. Maar die laaste paar Afrikaanse lesingsale op Potch is ‘n steen des aanstoots vir die heer Kgwadi met sy snaakse hempies.

Kgwadi voel ook dat die Potchefstroomkampus agter raak by die res van die land as dit by “transformasie” kom. Lees: hier is nog te veel wit gesigte op die kampus. Wat hy vir ons gaan regstel.

Let wel: die verbasende is nie dat hy dié menings huldig nie, want swart tropdenke in Suid-Afrika neig tot die eindelose herhaling van verslete Amerikaanse rasse-idees. Jansen op Bloemfontein dweep mos met “diversiteit”. As ‘n kampus honderdpersent swart is, het hy die toppunt van “diversiteit” bereik. Op Potch gaan die hele dosentekorps seker ook binnekort die D-woord begin prewel.

Wat Skoppensboer egter ligweg raaiselagtig vind, is dat al daardie akademici wat gewoonlik met rooi pennehale kritiek op studente se logika of idees lewer, hul eie ondergang so klakkeloos aanvaar. Dat nog ‘n episode van Einsteiniaanse kranksinnigheid hom op Potchefstroom – komende ná Pretoria, Stellenbosch, Johannesburg, Bloemfontein, Port Elizabeth en wat nog – afspeel.

Soms voel Skoppensboer: hoe gouer iemand ‘n vuurhoutjie onder die oorblywende pseudo-Afrikaanse universiteite insteek, hoe beter. Laat die spul Kruiperkaner-akademici ander betrekkings gaan soek. Of karre begin oppas in Pretoriase parkeerruimtes.

Die snode verraaiers verdien niks beter nie.

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Nico Koopman se verlange na Nelson Mandela

mandela_tronkseldeur Leon Lemmer

Daar is ‘n rubriekskrywer wat die vermoë het om my meer as enige ander te irriteer. Ek verwys na Nico Koopman, die dekaan van die fakulteit teologie aan die Universiteit Stellenbosch (US). Hy word reeds baie lank toegelaat om ‘n rubriek in Die Burger te skryf. ‘n Mens sou dié koerant kon vergewe as hy Koopman destyds as ‘n potensiële rubriekskrywer wou toets. Hierdie Naspers-publikasie gaan immers reeds lank van die standpunt uit dat “die bruin stem” gehoor moet word.

In ‘n stadium het Die Burger ‘n bruin redakteur, Henry Jeffreys, ‘n bruin senior adjunk-redakteur, Zelda Jongbloed, en ‘n bruin politieke redakteur, Heindrich Wyngaard, gehad. Vir die tradisionele, konserwatiewe, Westersgeöriënteerde lesers van dié koerant was dit nag. Weens die skerp daling in erkende joernalistieke standaarde het die sirkulasiesyfers spoedig dermate gesak dat ooreengekom is dat Jeffreys binne ‘n dag sy kantoor ontruim. Kort daarna is Jongbloed na Rapport uitgeskuif en het Wyngaard uit die joernalistiek koers gekry. Op hierdie manier het hierdie khoitopie tot ‘n einde gekom.

By die Naspers-koerante is die skielike vervanging van redakteurs en ander joernaliste geen ongewone verskynsel nie. In die geval van sulke blankes gebeur dit daarna selde dat teks afkomstig van hulle gepubliseer word. Die genoemde drie bruines word egter polities korrek anders behandel.

Jeffreys behartig steeds ‘n rubriek, wat as “Middelgrond” bekendstaan. Hy ag homself eerder swart as bruin en daar is by hom sekerlik geen gematigde of ewewigtige taksering van blankes nie. Byvoorbeeld, onlangs het hy lesers getrakteer op ‘n stommiteit deur te vewys na “die wandade van die fisieke en geestelike onteiening van die verlede” (20 Nov, p 8). Jeffreys se “middelgrond” is dat hy nooit moeg word om die lof van sy twee groot helde, die swart Nelson Mandela en die bruin Trevor Manuel, ongekwalifiseerd te besing nie.

Aan Jongbloed word steeds ‘n verbruikersbladsy in die koerant toevertrou. Sy het al herhaaldelik vertel dat sy militant anti-blank was. Die vraag is in hoeverre daardie negatiewe gesindheid werklik tot die verlede behoort. Selfs Wyngaard word steeds periodiek toegelaat om vlak subjektiwiteite, wat nóg kant nóg wal raak, in Naspers-koerante te publiseer. Hy het op ‘n keer daarop geroem dat hy op Caledon met gemiddeld (as ek reg onthou) ‘n D-simbool deur die matriekeksamen geskraap het. Feitlik onvermydelik beklee selfs hy deesdae, ingevolge die sug na ‘n khoitopie, ‘n pos aan die US.

Maar ek wil nie oor Koopman se “dampkring” (eens ‘n gewilde woord in Die Burger) skryf nie, maar oor Koopman self. Die aanleiding vir my skrywe is sy rubriek, “Godsdiens Aktueel”, met die opskrif: “Ek verlang steeds na Mandela” (Die Burger, 20 Nov, p 9). Dit behoort vir die kritiese leser dadelik duidelik te wees dat dit vir Koopman as bevrydingsteoloog nie in die eerste plek om godsdiens gaan nie, maar om politiek. Hy verdoesel sy politieke motiewe deur voor te gee dat dit ‘n verskuiwing van sistematiese teologie, wat veronderstel is om sy doseerplig te wees, na openbare teologie is. Reeds oor ‘n baie lang tyd versprei hy in feitlik iedere rubriek onverdunde ANC-propaganda. Daar is ook sterk tekens van anti-blanke sentiment aanwesig.

As daar iets is waarvan Koopman myns insiens hou, is dit wanneer ‘n NG Kerk-gemeente, bv sy predikant, hom dermate aan naïwiteit oorgee dat Koopman genooi word om daar oor “versoening” te kom preek. Dit gee dan aan Koopman ruim geleentheid om vir die rassistiese wittes die leviete voor te lees: hoe boos hulle was en hoe boos sommige steeds is, hoe siek hulle is en hoe hulle genees kan word om so kerngesond soos Nico Koopman te word.

Waarom Koopman is soos hy is en ‘n geesgenoot van Russel Botman is, word duidelik as albei se akademiese agtergrond in oënskou geneem word. Albei het in die teologie aan die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) studeer en is deur veral Jaap Durand en Dirkie Smit, onderskeidelik die inisieerder en skrywer van die Belhar-belydenis, beïnvloed. Sowel Koopman as Botman het myns insiens dieselfde buitengewoon klein register van tweedehandse idees. Hulle verwys by voorkeur en herhaaldelik na menswaardigheid, menseregte, versoening, geregtigheid, inklusiwiteit, diversiteit en multikulturaliteit. Koopman het die onderskeiding verwerf dat McBrolloks hom op 16 Januarie vanjaar tot Poephol van die Week verklaar het; ‘n feit wat maklik op die internet gekontroleer kan word. Naas die twee eertydse UWK-dosente wat ek pas genoem het, is Koopman se helde polities linkse teoloë soos Beyers Naudé en Willie Jonker.

Sowel Koopman as Botman het hoogs waarskynlik met apartheidsbeurse aan die UWK studeer. Wat ek wil hê, is dat hulle die integriteit moet hê om dit te erken. Ek wil ook weet of hulle al ooit dankie gesê het vir die skool- en naskoolse onderrig wat hulle tydens apartheid ontvang het. Botman roem daarop dat hy in 1976 in ‘n leidende hoedanigheid by die studente-onrus op die UWK-kampus betrokke was. Klippe is gegooi, vandalisme is gepleeg en geboue is afgebrand. Wat ek wil weet, is of Botman en sy mede-onrusstokers en -vandale al pogings aangewend het om die skade te vergoed wat hulle aan staatseiendom aangestig of aangerig het? Of skuil hulle, soos Desmond Tutu, vir eie gewin agter die duiwelse kairos-dwaalleer waarvolgens misdade wat teen apartheid gepleeg is, nie misdade is nie? In enige beskaafde samelewing behoort sulke gedrag die boosdoeners permanent ongeskik vir die bekleding van enige openbare pos te maak. In die nuwe Suid-Afrika sit daar egter baie sulke sondaars in baie hoë poste.

In sy rubriek van 20 November kontrasteer Koopman “die leiers in die apartheidsregering” met “leiers soos Nelson Mandela en Oliver Tambo, Albertina Sisulu en Helen Joseph”. Joseph se naam word slu bygevoeg sodat dit nie uitsluitlik ‘n wit/sleg en swart/goed kontras is nie. Die genoemde ANC-kamerade word deur Koopman geloof as “leiers wat staan vir menswaardigheid en vryheid, geregtigheid en waarheid, en vir offerbereidheid ter wille van noodlydendes. Die leiers was téén ontmensliking, uitbuiting, onreg en selfverryking”, Dít is reeds lank die refrein in die een Koopman-rubriek na die ander, maar Die Burger doen niks om die vloei van hierdie soort onverdunde gif, wat versoening beduiwel, stop te sit nie.

“Mandela en kie het die taak gehad om die oue te vernietig, maar die huidige leiers moet die reste van die oue afbreek én die nuwe te voorskyn bring. Dit is tog anders om apartheid af te breek as wat dit is om ‘n nuwe demokrasie te bou wat in ‘n komplekse werklikheid politieke, maatskaplike en ekonomiese welwees vir almal bring.” Die waarheid is dat Mandela en kie nie net apartheid wou vernietig nie, maar gepoog het om Suid-Afrika in sy geheel te ruïneer. Pleks van “welwees vir almal” is dit ‘n klein en dikwels eties bedenklike groepie wat buitensporig baie by die swart bewind baat vind. Koopman verkies om te eenogig te wees om dit op te let.

“Mandela het net een termyn geregeer en het dus minder tyd gehad om foute te maak. Hy het boonop geregeer in ‘n tyd toe die euforie rondom ‘n nuwe Suid-Afrika lewend was en toe die idealisering van struggle-helde baie groter was. Maar miskien wil die verlange na Mandela en kie juis nie stil word nie omdat ons tog gesien het hoe Mandela wel ook die weg na die nuwe baan, hoe hy in sy kort regeertyd help om die oue af te breek en in uiters komplekse tye die fondament van die nuwe help bou, hoe hy met integriteit en verantwoordelikheidsin bou aan ‘n samelewing van eenheid en begrip, versoening en vriendskap, geregtigheid en menswaardigheid.”

Dit is net by ANC-aktiviste soos Koopman dat daar “euforie rondom ‘n nuwe Suid-Afrika” en “die idealisering van struggle-helde” was. Dit is hy wat naïef en onkrities na Mandela verlang. Mandela was nie teen selfverryking gekant nie. Die stinkryk Mandela het bitter min in sy lewe gewerk. Mandela is nie die toonbeeld van “offerbereidheid ter wille van noodlydendes” nie. Hy het eerder homself en sy familie buitensporig verryk, maar Koopman kyk dit doelbewus mis.

Het Koopman dit al ooit nodig gevind om te wonder watter persentasie geldelike hulp van filantropiese ondernemings wat onder die Mandela-naam bedryf word, soos die kinderfonds, na blankes gekanaliseer word? Die bedrag is waarskynlik nul, maar ten spyte daarvan hou Koopman vol om Mandela met integriteit, versoening, geregtigheid en natuurlik nie-rassigheid te assosieer. Waar is Mandela se “ontfermende geregtigheid” en nie-rassigheid as dit by blankes kom? Dit is waarom ek op 29 September op Praag geskryf het: “Dit is vir my dikwels moeilik om te besluit of Botman of … Koopman … die grootste anti-akademiese euwel op die US-kampus is.”

Koopman probeer doelbewus om te mislei. Toestande in die land was nie tydens Mandela se bewind beter as nou omdat hy net vyf jaar lank die staatshoof was nie, maar gewoon omdat dit selfs vir die ANC nie moontlik is om dadelik af te breek wat oor eeue tydens die blanke bewind opgebou is nie. Hoe langer die swart bewind duur, des te meer is daar agteruitgang en verval op alle terreine. Ek het in my skrywe van 29 September op ander gevalle van hierdie selfde soort doelbewuste misleiding of oneerlikeid by Koopman gewys. Hy het valslik beweer dat nie-wittes tydens apartheid van universiteitsopleiding uitgesluit is; net so valslik dat daar nie nuwe uitsluitings teen wittes aan die Botman-US gepleeg word nie en dat etnisiteit net as ‘n tydelike rassediskriminasiemaatreël aan die US gebruik word. Koopman is deesdae, soos Botman, blatant ten gunste van rassediskriminasie teen blankes. Albei weet egter dat die UWK-vandale destyds klippe gegooi het met die oog op die afskaffing van alle rassediskriminasie. Daar is hier baie duidelik manteldraaiery.

Toe Koopman na aanleiding van erfenisdag op 25 September in Die Burger geskryf het, het hy op sy kenmerkend eensydige manier net oor die Belhar-belydenis, demokrasie en Mandela geskryf. Feitlik vanselfsprekend het hy ook na “apartheidsonreg” verwys. Alles wat die blankes oor eeue hier tot stand gebring het, insluitende die US, en al die goeie wat die NG Kerk vir bv Koopman en sy etniese groep gedoen het, insluitende die kweekskool op Stellenbosch, het hy halstarrig geïgnoreer. Skynbaar al wat prominent in Koopman se wêreldjie is, is sy verknogtheid aan ANC-politiek.

Perspektief is broodnodig. Koopman is die dekaan aan die US se fakulteit teologie, voorheen die kweekskool van die NG Kerk. Hy is veronderstel om akademiese leiding by die opleiding van predikante te gee. Tydens apartheid het daar deurgaans anti-apartheidstemme uit die kweekskool opgeklink, bv van Bennie Keet, Willie Jonker en Nico Smith. Die plek is sedertdien dermate getransformeer dat geen anti-ANC-stemme deesdae daar opklink nie; om van pro-blanke-, pro-Afrikaner- en pro-Afrikaans-stemme nie te praat nie. Geeneen in daardie fakulteit maak hoorbaar beswaar teen die feit dat die onderrigtaal in daardie fakulteit in selfs groter mate as in die res van die US verengels het nie.

By die aanstelling en bevordering van dosente speel ras/kleur en geslag, dus nie-akademiese oorwegings, ‘n deurslaggende rol. Op hierdie manier is die teologie-opleiding aan die US tot in sy kern vergiftig deur oud-UWK-dosente en -studente, waarvan Koopman een is. Die eertydse kweekskool van die NG Kerk het in die skoot geval van snood ondankbare, disrespekvolle en dislojale elemente, waarvan Koopman die toonbeeld is. Wat kan van die afgestudeerdes verwag word? Dat die meeste van hulle waarskynlik pro-ANC en pro-Belhar sal wees. Hierdie gif sal toenemend die hele NG Kerk deursuur, samesmelting met die VGK meebring en verseker dat Afrikaans as kerktaal in sy swernoot gaan.

My kommer oor Afrikaans is nie ongegrond nie. Die dislojaliteit teenoor Afrikaans by talle ontwikkelde bruines is algemeen bekend. ‘n Aantal jare gelede het Afrikaanssprekende bruin ouers die grenselose vermetelheid gehad om ses van hulle kinders by die Afrikaansmedium Laerskool Mikro in Kuilsrivier in te skryf en terselfdertyd te eis dat hulle onderrig in Engels moet wees. As die NG Kerk en die VGK saamsmelt, sal daar ongetwyfeld bruines by kerkbyeenkomste opdaag en eis dat die verrigtinge in Engels moet wees. As daar nie aan hulle eis gehoor gegee word nie, sal die bekende verwyte van liefdeloosheid en rassisme opklink.

In die lig van die voorafgaande kan minstens twee vrae gestel word. Is daar nie regsinnige reste in die NG Kerk en elders oor wat bereid is om ‘n kruistog te onderneem teen die toestand waarin die US se teologiese opleiding verval het nie? En was dit nie dalk onbillik van McBrolloks om Koopman vir net ‘n week lank tot poephol te verklaar nie?

Gaan die VF+ die DA se krisis vermors?

delport_manfred_600

deur Manfred Delport

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Ai, hoe het ek my verlekker aan die DA se onlangse bontstanery oor rassistiese regstellende aksie!  Laasgenoemde is eintlik ‘n toutologie; daar is geen ander soort “regstellende” aksie as rassistiese regstellende aksie nie, en RA kan net sowel ‘n afkorting wees vir rassistiese aksie. Dit is niks anders as anti-blanke rassisme nie.

Dié herrie het begin toe James Myburgh op Politicsweb.co.za gevra het of die DA pas ‘n koeël deur sy eie brein gejaag het, nádat die DA willens en wetens vir verskerpte rassistiese wetgewing in die parlement gestem het. Die DA se steun vir rassistiese reaksie is terloops nie nuut nie – rassistiese aksie en transformasie word jare lank al deur die DA gesteun, maar die DA het dit stilletjies probeer doen, en met sy stilswye vir die blankes wat soos kalkoene vir Kersfees vir die DA stem, gelieg.

Hierdie keer was dit anders, want skielik het almal daaroor gepraat. Rooi Helen Zille het inderhaas ‘n paar mense oor die kole gehaal. Met geweldige ironie is die verantwoordelikes, beide die DA se parlementêre leier, Lindiwe Mazibuko, en die persoon wat die DA se arbeidsportefeulje beklee het, Sej Motau, beide synde onbekwame rassistiese-aksie-aanstellings, aangespreek. Motau is inderhaas herontplooi (lees: “afgedank”). Die blinde sambok piets darem maar seer, of hoe, DA?   Die DA se benadering jeens rassisme is gevolglik onlangs op ‘n kongres bespreek, nádat ‘n warboel onsinnige en teenstrydige boodskappe oor rassistiese aksie die wêreld ingestuur is. Die uitslag van die konferensie was egter dat die DA inderdaad rassisme steun wat op sy eie kiesers gemik is, alhoewel die DA hierdie warm patat vergeefs probeer verdoesel het met vae snert en dubbelpratery soos die volgende: “Ons steun wel rassistiese aksie, maar nie kwotas nie.” Ons almal weet al hoe linkses hulself moedswillig kranksinnig moet hou, en dikwels twee teenstrydige konsepte moet internaliseer, en hierdie is nog ‘n voorbeeld. Apartheid was volgens Rooi Helen ‘n onding, maar rassistiese aksie is sommer in die haak, want blankes is die slagoffers.

Ewenwel, die uitslag van die DA se konferensie was dat rassisme springlewendig in die DA is, en dat die DA in wese die ANC se ganse beleid pens en pootjies sy eie gemaak het. Ek was selfs meer geamuseerd dat ek nêrens op die internet enige noemenswaardige reaksie van Naspers oor die uitkoms van die DA se kongres, en sy amptelike besluit om blankes uit te verkoop, kon lees nie. Naspers het wel oor die aanvanklike herrie kommentaar gelewer, maar oor die amptelike besluit dat anti-blanke rassisme inderdaad DA-beleid is, is Naspers doodstil. Miskien het ek dit misgelees, of miskien was daar iewers ‘n klein beriggie op bladsy 15 van een of ander Nasperskoerant, maar Naspers het hard probeer om hierdie ganse petalje te ignoreer. Naspers wil duidelik nie sy lesers laat begryp dat ‘n DA-regering net so rassisties soos ‘n ANC-regering sal wees nie. ‘n Dom en oningeligte leser is klaarblyklik ‘n goeie Naspersleser.

Twee persone wat in ekstase hoort te wees oor die DA se uitverkopery van blankes, is dr Pieter Mulder en adv Anton Alberts. Rooi Helen het aan die VF+ ‘n gulde geleentheid gebied met haar ongeërgde aanbeveling dat blankes wat nie hou van rassisme wat op ons gemik is nie, gerus vir ‘n ander party kan loop stem. Rooi Helen het ook terloops laat val dat die DA meen dat rassistiese aksie “slegs vir een geslag” (maw sowat 30 jaar) nodig sou wees.

Wat ‘n droom vir die VF+! Jou hoofopponent sê prontuit dat haar party nog minstens vir 30 jaar rassisme teen jou kernkiesers en hul kinders sal pleeg, en sy nooi blankes wat nie van anti-blanke rassisme hou nie, prontuit uit om vir iemand anders te gaan stem.

Gaan die VF+ hierop kapitaliseer, en hóé gaan hy hierop kapitaliseer? Tot op hede was die VF+ maar versigtig met sy uitsprake oor rassistiese aksie, maar dit het hom niks in die sak gebring nie, siende dat sy steun met elke verkiesing afneem. Die VF+ kan nou gerus die handskoene uittrek en rassistiese aksie trompop loop – hy het niks om te verloor nie.

Daar is verskeie maniere waarop die VF+ myns insiens uit hierdie wonderlike geleentheid munt kan slaan. Die voor-die-hand-liggende manier is om ‘n aggressiewe veldtog tydens die 2014-verkiesing te loods, wat die DA se achillieshiel, rassistiese aksie, aggressief en moedswillig teiken. Ek kan nou al die plakkate sien: “RA = Rassisme!” en “Die DA steun anti-blanke rassisme” en “Nee vir Rassistiese Aksie!” ensovoorts.

Daar is ook ‘n geleentheid om die VF+ se krimpende steun om te swaai, met potensiaal vir groei in twee nuwe teikenmarkte: Die Engelse blankes en die jonger werkende blankes. Ek verstout my om te sê dat die VF+-kieser se demografiese profiel meestal uit ouer blanke Afrikaners bestaan. Die groot meerderheid Afrikaners en blanke Engelssprekendes word egter verenig deur ‘n intense wrokkigheid oor rassistiese aksie, en ‘n oorweldigende meerderheid van beide Afrikaners en Engelse beskou RA as blote anti-blanke rassisme en diskriminasie. Daar is sekerlik baie van hierdie Engelse blankes wat swaar sluk aan die DA se rassisme. Ek wonder of dit nie wys sou wees om ‘n Engelssprekende persoon in ‘n senior pos in die VF+ aan te stel, en om hom baie lugtyd in die media as VF+ -spreekbuis te gee nie. Ek besef daar sou diegene wees wat voel dat die VF+ se kernmark eintlik Afrikaners is wat die volkstaatgedagte steun, maar deesdae hoor mens ook niks oor die volkstaat by die VF+ self nie, en moontlik is dit tyd om bietjie meer innoverend te dink.

Die tweede groei-area is jong, werkende blankes. Die VF+ doen reeds goed onder die blanke jeug – sy politieke studente-organisasies vaar goed op kampusse –  maar ek dink spesifiek hier aan jonger mense, in hul twintigs en dertigs, wat nie noodwendig baie begaan is oor ‘n volkstaat of Afrikaanse taalbelange nie, maar wat minder gelukkig is met Rooi Helen se dreigemente dat die DA minstens nog vir 30 jaar rassisme teen hulle sal pleeg. Die VF+ kan hom gerus daarop toespits om by elke moontlike geleentheid die boodskap by jong blankes tuis te bring dat ‘n stem vir die DA neerkom op ‘n stem téén jong werknemers se eie toekomstige professionele lewens.

Ek hoop terdeë dat die sinieses onder ons, wat beweer die VF+ verkeer in ‘n gemaksone, is verkeerd, en dat die VF+ hierdie geleentheid met albei hande sal aangryp. Dit sou ‘n sonde wees om hierdie DA-krisis te vermors.

[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Volg Manfred op Facebook.

Tese, Antitese, Sintese

hegelDeur Joseph Secreve.

As daar een resep is wat agter die skerms gebruik word om die Weste ten val te bring, dan is dit die dialektiese prosesmodel wat destyds deur die filosoof Hegel beskryf was.

Hierdie model kom kortliks daarop neer dat sodra daar sprake is van twee teenoorgestelde kragte, hulle mekaar sal oplos om ‘n nuwe samewerkingsverband te skep. Marx en sy volgelinge het so ver gegaan as om hierdie proses as die vernaamste in die geskiedenis te beskou, en belangrike marxistiese denkers pas hierdie model nog gereeld toe in die allerdaagse lewe.

Hierdie benadering het beslis meriete as ons onsself wil verweer teen die immer nader kruipende hoogwater van kulturele marxisme. Soos ek in ‘n vorige rubriek genoem het oor Koos Bekker se kapitaal, is daar ook sprake van ‘n tese (die rykstes word ryker), ‘n antitese (die gewone mens dreig om opstandig te word) en ‘n sintese (die allerrykstes gun die gepeupel meer inspraak, maar op ‘n manier wat nie die belange van die rykstes in gevaar sal stel nie). Laasgenoemde sintese heet kommunisme.

Dit is wat gebeur sodra ons hierdie benadering toepas op ekonomiese stelsels.

Dit word egter net so gereeld toegepas op kulturele stelsels. ‘n Bekende voorbeeld wat menige voorgraadse sielkundestudent sal herken is die voorbeeld van Heinz, soos beskryf deur die ontwikkelingspsigoloog Lawrence Kohlberg.

Heinz se vrou ly aan ‘n seldsame kanker. Daar is egter ‘n middel in die plaaslike apteek wat moontlik haar lewe kan red. Heinz het helaas geen geld nie, en het fondsinsamelings gehou. Desondanks het hy nie genoeg geld vir die medisyne nie, en het die apteker gevra of hy nie later die res van die bedrag kan inbetaal nie, maar die apteker weier.

Nou is die vraag: Is Heinz geregverdig om in te breek en die medisyne te steel?

Hierdie voorbeeld is nogal ‘n taai etiese dilemma, en ‘n mens is maklik geneig om Heinz se kant te kies. Die sintese sou lui dat dit onder sommige omstandighede geregverdig is om te steel.

Dit was egter in 1932.

Die blootstelling sedert die sestiger jare aan kulturele marxisme het ondertussen baie sukses behaal om ons kernwaardes te verwater. Die narratief wat gebruik word is om “inklusief” te dink, en om elke keer bietjie by bietjie die grense van toleransie op te skuif van wat ons mag doen en nie mag doen nie. Stel u voor – in die voorbeeld van Heinz – wat sou gebeur as elkeen besluit hulle het die reg om medisyne te steel? Binne ‘n ommesientjie sou die gesondheidsindustrie in duie stort en dan kan niemand meer gehelp word nie. So word die resep vir ‘n rampokkerstaat voorberei, want slegs die magtigste skurke baat by hierdie anargisme.

Dieselfde verwatering van ons tradisionele kernwaardes vind elke dag plaas, en waar beter om te begin as in ons skole? In die Verenigde State byvoorbeeld word voorligtingprogramme aangebied wat veronderstel is om mense weerbaar te maak teen bepaalde soort gedrag, maar is heimlik besig om mense juis te desensiteer daarteen. Daar is programme soos “Drugs Education, Bullying Education, Sex Education, Death Education” en nog ‘n rits ander. Leerlinge word dus blootgestel aan hierdie programme sogenaamd om hulle vir die gevare daarvan te waarsku, maar bring hulle stilletjies in die verleiding om hulself aan hierdie gedrag skuldig te maak. ‘n Uitgesproke fluitjieblaser oor die gevare van hierdie “Education” programme is ‘n sekere mevrou Charlotte Iserbyt, wie se bydraes gereeld op youtube en infowars.com verskyn.

En hierdie voorligtingprogramme het al “vrugte” afgewerp. Baie wrange vrugte.

Iewers – ek dink op ‘n youtube-onderhoud met infowars – vertel ‘n ooggetuie hoe sy die oggend van die tragiese Columbine skietery in 1999 verby ‘n leerling geloop het wat besig was in sy motor se kattebak rond te grawe. Die kattebak was vol outomatiese karabyne, haelgewere en ammunisie gestop! Sy het egter gedink dat dit deel uitgemaak het van een van die Education programme en het daarom nie die aankomende gevaar sien aankom nie.

Die Braziliaanse kommunis en opvoeder dr. Paolo Freire het selfs in ‘n soortgelyke trant klein kinders geleer om te tel deur gebruik te maak van handgranate en ammunisie! Stel u voor: “Ek het twee handgranate en my kameraad Piet het drie. Hoeveel handgranate het ons saam?”

In ‘n ander voorbeeld genaamd “Death Education” word van leerlinge verwag dat hulle hul eie doodsberig moet skryf. Sommige leerlinge moet maak asof hulle dood is en in ‘n namaakkis lê. Egter, aangesien nie almal se stoflike oorskotte waardig lyk nie, moet sommige “vermink” in die kis lê. Inderdaad het dit gelei tot leerlinge wat nagmerries en emosionele probleme daarvan oorgehou het.

Ek vermoed dat ons dieselfde kan sê van sommige programme op M-TV, waar regte-lewe sepies gemaak word oor tienermoeders, sogenaamd om te waarsku oor die gevare daarvan, maar in feite hierdie as ‘n alternatiewe lewensstyl voorhou om kinders die indruk te wek dat dit “nie so erg is nie” en dat hul lewens “normaal” is, of normaal word met verloop van tyd.

En dit bring ons na die nuwe gruwel wat ons tot groot afsku gesien het in Suid-Afrika se matriekeindeksamenvraestel oor die simboliese verkragting van ‘n baba. Dit is dieselfde logika wat daaragter sit. Veral die eksamenvrae daaromtrent word koel en klinies oorgedra wat verder help met die desensitasie daarvan, en om hierdie soort gedrag as “redelik normaal” voor te hou. Daardie dissosiasie sien ons ook in allerlei nare proefdiereksperimente waar mense of diere as “subjekte” gesien word. Soos die dramadosent stel, handel die stuk nie oor verkragting nie, maar oor tegniek, en hoe om die verkragting op ‘n nie-realistiese wyse oor te dra sonder om die gruwelike aard daarvan te verminder.

Wat probeer hierdie dosent aan ons sê? Dat daar ‘n sekere estetika aan hierdie daad is? Is die “nie-realistiese” vertolking ‘n lokroep vir gekke en dwase om dieselfde te doen? Ons sien mos gereeld op tv hoe mense geskiet word sonder dat daar ‘n druppel bloed vloei. Die misdaad lyk met ander woorde “netjies” en is “nie-realisties”, hoewel die minder gruwelik nie. Wil hierdie dramadosent nou op soortgelyke wyse babaverkragting as iets netjies vertolk?

Natuurlik word die sogenaamde “oorsake” van hierdie gedrag verklaar in terme van armoede, isolasie en ‘n gebrek aan toekomsperspektief, met ander woorde dit is op een of ander manier die skuld van die vorige regering of so iets. Die rol wat die toordokters speel om barbare oor te haal tot sulke dade word nie genoem nie, terwyl die dramadosent help om hierdie barbaarsheid te fasiliteer.

Dit is belangrik om te besef dat hierdie afwatering doelbewus geskep word om mense van hul kernwaardes te vervreem. Dit is eers wanneer ons terugkyk na ons verlede en die mediakultuur van destyds dat ons die verskil kan sien. Ons marxistiese intellektuele probeer voortdurend verklarings in terme van deprivasie te vind om slegte gedrag te regverdig, terwyl die afwatering van kernbeginsels die eintlike boosdoener is.

Voormalige kommunistiese wêrelddele soos die voormalige Oos-Europa sal nog die komende generasies onder ’n wolk van trauma leef wat kommunisme veroorsaak het. Sommige analiste meen dat Frankryk nog nie herstel het van die Franse Rewolusie nie, te beoordeel aan die manier waarop geloof geminag word aldaar.

Dit is tyd dat hierdie gruwel wat goedgepraat word blootgestel moet word vir wat dit is, naamlik ’n gruwel en ’n ondergang van beskaafde norme.

Kom ons kyk of ons hierdie tendens kan omkeer.

Grondwetlike moontlikhede vir selfbeskikking

Dr Christo Landman
Dr Christo Landman

Deur Dr Christo Landman

Indien die grondwetlike reg op selfbeskikking nie noodwendig in onbruik sal verval nie, sal politieke partye wat dit voorstaan en ook organe van die burgerlike samelewing ‘n nasionale beweging moet word om pluralisme, as alternatief vir sosialisme en liberalisme aan te bied. So ‘n politieke offensief vra leierskap en sal nuwe hoop vir tradisionele en ander kultuurgemeenskappe gee.

So het dr. Christo Landman verklaar, tydens die jaarvergadering van die Unrepresented Peoples Organisation (UNPO), op 21 November 2013, gehou in die Volksraadsaal van die Parlement.

Insgelyks sal die President gevra moet word om ingrypende veranderinge aan die bestuur en werkswyse van die Kommissie vir Gemeenskapsregte (a.185) aan te bring. Die Kommissie is ‘n belangrike grondwetlike meganisme vir die bevordering en die beskerming van gemeenskapsregte.

Daar is ‘n gaping tussen die geskrewe grondwetlike teks en die uitvoering daarvan. Daar is ook ‘n ongelyke behandeling tussen die reg van swart tradisionele gemeenskappe teenoor die reg van ander kultuurgemeenskappe.

Nommer XII van die grondwetlike beginsels van ooreenkoms tussen die politieke onderhandelingspartye, wat aanleiding tot die 1993- en ’96-grondwette gegee het, lees dat kollektiewe regte in sake selfbeskikking erken en beskerm sal moet word.

Selfbeskikking in die RSA Grondwet (1996) het betrekking op die reg van gemeenskappe. ‘n Gemeenskap word met taal, kultuur, godsdiens en ook met territoriale selfbeskikking in verband gebring.

In terme van artikel 211 en 212 geniet swart tradisionele gemeenskappe reeds voor 1993 territoriale selfbeskikking. Sulke gemeenskappe op hulle gemeenskapsgronde, wat kollektief besit word, se magte en funksies word in die voorgestelde Traditional Leadership-konsepwet tot die plaaslike regeringsvlak beperk. Desondanks kry tien konings en sowat 5411 kapteins en hoofmanne jaarliks sowat R650 miljoen vir ongekwalifiseerde dienste. Die parlementere konsep-wet op Tradisionele Leierskap 2013, wat tans onder oorweging is, is vaag oor die funksies van tradisionele ampsdraers. Dr. Landman waarsku tradisionele leiers dat terwyl hulle groot salarisse as vorm van omkoop kry, die funksies van tradisionele gemeenskappe progressief mee weggedoen word. Uiteindelik het kapteins net in naam ‘n bestaan.

In geval van die reg van kultuurgemeenskappe op selfbeskikking binne ‘n gebied of gebiede, swyg die ANC en regering soos die graf. Daar is sedert 1996 niks gedoen om inhoud te gee aan die bepaling in artikel 235 dat ‘n nasionale wet sodanige selfbeskikkingsvorme omskryf nie. Derhalwe, het dr. Landman verklaar, neem die Nasionale Burgerregte-raad nou die inisiatief om bevoegde regsgeleerdes te taak om ‘n konsep-dokument oor artikel 235 te formuleer.

Selfbeskikking as beginsel, met die inhoud van interne outonomie of selfstandigheid, word grondwetlik gedefinieer as die reg van persone in vrye assosiasie, om beslag te gee aan een of meer aspekte in verskillende kombinasies in die Handves van Regte en om verskillende vorme van selfbeskikking in eie gebiede met die owerheid te beding en in wetgewing vasgelê te kry.

Die grondwet bevat reeds die volgende vorme of modelle van selfbeskikking:

Die reg van persone om saam met ander persone, kultuur-, godsdiens- en taalvereniginge en ander organe van die burgerlike gemeenskappe te vorm, in stand te hou en daarby te mag aansluit [a.31(1)(b)].

Die reg op die instelling of erkenning van ‘n kultuur- of ander Raad (Council) of Rade vir die bevordering en die beskerming van gemeenskapsregte [a.185(1)(c)].

Die reg op territoriale selfbeskikking op die plaaslike vlak, van ‘n tradisionele gemeenskap, ingevolge gewoontereg, onderhewig aan nasionale wetgewing [a.211 en 212].

Die reg op territoriaalgebaseerde en onderhandelde vorme van selfbeskikking vir ‘n tradisionele kultuurgemeenskap of gemeenskappe, ondergewig aan nasionale wetgewing [a.235].

Daar is egter sekere grondwetlike beletsels wat eksterne selfbeskikking, los van die RSA, onmoontlik maak. Dit sluit in: die feit dat die RSA “aan al sy mense” (voorwoord tot die Grondwet) behoort, die reg op bewegingsvryheid van die burgers, die feit van een burgerskap vir almal, en die onverdeelbaarheidsbepaling dat die RSA “een, soewereine demokratiese” staat is [a.1].

Daar is verskillende rolspelers in die waarmaking van selfbeskikking, waaronder:

‘n Goedgeorganiseerde burgerlike gemeenskap.

‘n Sterk parlementêre vennoot wat ‘n staatsvorm voorstaan wat ruimte vir individuele en groepsregte gee.

‘n Goed-funksionerende Kommissie vir Gemeenskapsregte [a.185] wat nie vir politieke gewin deur òf ‘n sosialistiese magstaat òf liberale demokratiese staat misbruik word nie.

Beide die Afrikaner en die Khoi/San-gemeenskappe is belangrike rolspelers om selfbeskikking op te eis.

Afrikaners is die politieke proses ingelei met ‘n geelwortel dat ‘n Volkstaatsraad [1993-grondwet] ondersoek sou instel na selfbeskikkingsvorme. Verder dat die Kommissie vir Gemeenskapsregte die funksies van die Volkstaatsraad sou oorneem. Die artikel in sake territoriale selfbeskikking [a.235] is ter wille van die Afrikaners in die 1996-grondwet ingesluit. Dan maak die 34 onderhandelende beginsels onderliggend aan die grondwette van 1993 en 1996 spesifiek hiervoor voorsiening.

Die Khoi- en die San-gemeenskappe voldoen aan die definisie van Eerste (inheemse) Mense in Suider-Afrika en kan aanspraak maak op die regte soos vervat in die Verenigde Nasies se deklarasie in sake inheemse gemeenskappe. Desondanks is hulle die vergete gemeenskappe in Suid-Afrika en elders op die sub-kontinent.

Dit is duidelik dat die ANC of die regering nie die inisiatief gaan neem om selfbeskikking vir die Afrikaners en vir die Khoi- en San-gemeenskappe te verseker nie en dat hierdie gemeenskappe dit self sal moet realiseer. De facto-waarmaking van selfbeskikkingsvorme is waarskynlik die noodsaaklike voortrap van de jure grondwetlik-erkende regte, het Landman verklaar.

Mnr Y

mryDeur Johann Theron.

“Mnr X” was ‘n skuilnaam vir George Kennan wat in 1947 die artikel “The sources of Soviet conduct” in die tydskrif Foreign Affairs laat publiseer het. Hierdie artikel het die groei en toekomstige val van die Sowjet-Unie beskryf en hoe hierdie “val” faktore vervroeg kon word.

Volgens ‘n opname deur die National Journal in 2010 het 47% van Amerikaners gedink dat China se ekonomie die sterkste is ten spyte daarvan dat Amerika se ekonomie 2.5 keer sterker was, en dan met slegs 1/6 van die bevolking.

Verder kan geargumenteer word dat enigiemand onder 30 jaar nie sal weet wat die uitdrukking “the US President is the leader of the Free World” beteken nie. Dus is daar ‘n algemene beskouing dat Amerika se selfvertroue aan die taan is met die bykomende verval in infrastuktuur.

“Mnr Y” is die skuilnaam vir Captain Porter and Colonel Mykleby wat die “Y” artikel in 2011 die lig laat sien het.

Hulle tydsberekening om ‘n nuwe doelstelling vir die VSA te skep, was in die kol. Mnr X se narratief het ‘n konsensus tussen politieke teenstanders bewerkstellig tot en met die val van die Ystergordyn, maar daarna het rakleeftyd van die Rooi Gevaar ook verval.

Die huidige Amerikaanse President het nie meer ‘n diskoers wat verskillende belange en faksies in sy eie land saamsnoer nie.

Alhoewel mnr Y dus ‘n gaping opgemerk het, het hy nie werklik nog daarin geslaag om dit te vul nie. Die doelwit wat hy stel, blyk ontwykend te wees. Die strategiese rigting waarin Amerika beweeg is nie meer om Kommunisme te beveg nie, maar om in hierdie eeu “the strongest competitor” te wees,  “which require that we invest less in defense and more in sustainable prosperity and the tools of effective global engagement”.

Dis ‘n moeilike saak want Adm Mullen en Secretary of Defense Robert Gates het in die opnebaar gesê “the US deficit is our biggest security threat”. Die mense wat weet, bekommer oor ‘n ekonomiese krisis wat die land binnekort kan destabiliseer.

En president Obama verhoog in dié moeilike tye die skuldplafon twee keer sonder om twee keer te dink. Miskien is dit hoekom die president senior militêre offisiere se termyne so gereeld beëindig.

In terme van kompeterende lande waarmee Obama sal moet rekening hou, is daar China en Rusland. Obama wil graag “positive sum politics” bedryf maar dit beteken dat sy kompetisie dit ook moet wil doen. China het tot onlangs toe ingestem, maar Rusland was altyd “ysig” en minder inskiklik as mens kyk na hulle afpersing van die EU mbt gasverkope. Nou begin die Chinese ook aggressief te raak met die wyering om die USD as betaalmiddel te gebruik.

Kompetisie word gewoonlik gesien as iets wat op gelyke speelgrond gebeur waar daar vertrouensooreenkomste gesluit word. Die onlangse NSA-skandaal help nie juis hiervoor nie. Obama is miskien goed met “engagement” maar sy kredietwaardigheid is swak en daarom sluit hy nie die vertrouensverhoudings wat hy benodig om Amerika se ekonomie te stimuleer nie.

Maar wat ook waar is, is dat sy kompetisie eintlik besig is om destruktief op te tree (teenoor Amerika) waarvoor ‘n sterk militêre mag nie regtig gaan help nie.

Die wens van mnr Y is dat Amerikaners met visie, met hulle bekende waardes, oplossings sal vind “that can transform despair into hope”. Maar wie onthou nog Obama se verkiesingsleuse van “hope”?

Alhoewel dit eintlik nog te vroeg is om grondige kritiek te lewer op mnr Y, lyk dit op hierdie stadium of daar een krakie te voorskyn gekom het, naamlik die aaname dat waardes deur kompeterende entiteite gedeel en respekteer sal word. Byvoorbeeld die konsep van moraliteit word anders interpreteer deur elke groep. Dit beteken dat Amerika gemoker word met die lat van moraliteit, terwyl hulle tussen sonskyn en rose die voetbal op die veld alleen najaag.

Hier is lesse te leer vir Afrikaners, want myns insiens dink ons dikwels eners as ons Amerikaanse vriende, want waar ons verkeerdelik Afrika probeer red, probeer hulle verkeerdelik die wêreld red.

Afrika is ‘n onverdraagsame plek en Rusland is baie koud en groot. Dit beteken nie dat ons nie ambisieus moet wees nie, maar moet vir geen oomblik glo dat jy of jou waardes gerespekteer word nie.

Kortom: Jy sal moet baklei vir jou kos.

Suid-Afrika is ‘n zombie-apokalips-in-wording

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Rekenaarspeletjies en Hollywood het die tema van die zombie-apokalips gewild gemaak. Vanjaar is een van die groot Hollywood-films met Brad Pitt in die hoofrol, World War Z, vrygestel, na die gelyknamige roman deur Max Brooks. Daarin verander die grootste deel van die aarde se bevolking in zombies as hulle deur ander zombies gebyt word.

‘n Tyd lank het my tienerseun se stempos die boodskap oorgedra: “Dis die zombie-apokalips en ek is te besig met oorlewing om nou my selfoon te beantwoord. Laat gerus ‘n boodskap.”

Wat my opval aangaande die ruwe Suid-Afrika is dat dit presies soos ‘n zombie-apokalips verloop, net ietwat langsamer. Elkeen wat boodskappe vanaf mnr. Jaap Kelder se poslys ontvang, kan lees hoe water-, elektrisiteits- en ander dienste op klein dorpies oral in die land onklaar raak. Op Ladybrand word selfs die honde siek van die vrot water. Ek haal aan uit ‘n e-pos van Kelder op 19 November:

Tydens ‘n besoek aan Ladybrand in April 2012 het ons die riool- en waterwerke gaan besoek. Die rioolwerke was heeltemal buite werking met rou riool wat in die spruit inloop. Om die kersie op die koek te sit pomp die munisipaliteit die water vir die dorp uit ‘n dam in die spruit wat STROOMAF van die rioolwerke lê!

Na die besoek aan die rioolwerke het ons na die waterwerke gaan kyk. Absoluut disfunksioneel! Op Op ‘n vraag aan die persoon aan diens of die water getoets word voordat dit na die dorp toe gepomp word was sy antwoord “NEE” want die water is mos reg!

En – nes in die zombieverhale – reageer daar niemand nie. Almal maak asof niks gebeur nie en dat die lewe maar net soos voorheen voortsleep. Hier en daar is mense besig om blikkieskos, drinkwater en ammunisie op te gaar, maar waarskynlik dink hulle vriende, familie en bure dat hulle van lotjie getik is. Hoe lank nog voordat probleme met water en elektrisiteit nie ook in die groot stede, soos op die platteland, posvat nie?

Meer en meer kan ons die vorige NP-kabinet wat halsoorkop die land in die hande van ‘n bende radikale plunderaars oorgegee het, insgelyks as ‘n groep willose zombies sien. In vandag se Rapport steek een van hulle, Leon Wessels, nogmaals ‘n preek af deur te sê:

Die NP-kabinet was in dié tyd (die vroeë negentigerjare) erg verdeeld. Dat De Klerk dié uiteenlopende groep mense so lank bymekaar kon hou, was ’n prestasie waarvoor hy nie aldag erkenning kry nie. Hy verdien ook krediet daarvoor dat hy nie toegelaat het dat die vasstekers die proses kaap en die oorgang vertraag nie.

Die oorgang na wat? kan ‘n mens seker vra. Na Zombieland? Na Zimbabwe? Sonder voedsel, valuta en ander hulp uit Suid-Afrika, om nie van Oxfam en ander Britse NRO’s te vergeet nie, sou daar al lankal hongersnood in daardie land uitgebreek het. Maar wie gaan Suid-Afrika ná versnelde regstelaksie, grondhervorming en uitgebreide stedelike verval red?

Is dit nie ironies dat Wessels, asook die meeste Naspers-redakteurs en -rubriekskrywers tans, twintig jaar later, steeds die NP se onbekookte oorgawe aan die ANC terugwerkend probeer regverdig nie? As alles maanskyn en rose was – soos ons belowe is – sou geen regverdiging mos nodig gewees het nie. Nie waar nie?

Ek herinner my dat daardie joernalistieke zombie, Max du Preez, soos vele ander, al telkens aan ons voorgehou het dat “daar geen ander keuse as oorgawe” was nie. Die alternatief sou ‘n apokaliptiese (sic) bloedbad gewees het. Die werklike bloedbad het egter reeds in die middeltagtigerjare plaasgevind toe Joe Slovo en die Oos-Duitsers in ‘n desperate poging om hul mislukkende stedelike terrreurstrategie te laat slaag, die Wimpy-restaurante en ander burgerlike teikens met bomme opgeblaas het. Teen 1989 het die Berlynse Muur in duie gestort en die Oos-Duitse kommunistiese zombieregime daarmee saam. Vanweë die skielike gebrek aan finansiële en logistieke steun uit Oos-Europa, het terreur en ander geweld in die land skerp afgeneem.

Maar danksy die wit sangoma fw de klerk kon die “lewende dooies” van die Oos-Duitse kommunisme, soos Joe Slovo, Ronnie Kasrils en hul marionet Mandela, vastrapplek in Suid-Afrika verkry en die land begin plunder en rysmier. Uit vrees dat sy eie mense hom mag aanval, ry de klerk deesdae in ‘n koeëlvaste motor rond. Dis darem vreemd dat die mense aan wie hy die “wonderwerk” gebring het, dit nie so ervaar nie.

Wat fassinerend is, is dat Suid-Afrika nog altyd onder die swaard van Damokles gelewe het. Die einde van die land is nog altyd voorspel. Blykbaar is daar genoeg Suid-Afrikaanse kapitaal in die buiteland om die land se valutareserwes oor en oor te dek, maar die vrees dat dinge tog maar uiteindelik gaan “skeefloop”, sorg dat die land se rykes hul spaargeld op veilige plekke soos Switserland en ander hou. Veral die liberale sakemanne wat so hand om die blaas met die regerende party is en saam-saam die staatskas leeg steel, is die eerstes wat hul familiefortuine by privaatbanke in die buiteland laat versorg.

Ons wag dus op die eindtyd wat gaan aanbreek, gegewe die “apokaliptiese toon” wat die Suid-Afrikaanse politiek nog altyd gekenmerk het. As ‘n mens meer filosofies wil raak, is dit natuurlik ‘n hebbelikheid van die hele Westerse beskawing. Soos in die Openbaring van Johannes. Of zombieflieks.

Wie weet of Nelson Mandela nog lewe? Soos die dinosourusse van die ou Sowjetryk wat maande lank nie meer op die balkon van die Kremlin verskyn het nie, het ons die ou Xhosa lanklaas op die TV gewaar. Mandela is die lewende dooie messias wat Suid-Afrika se zombiedemokrasie moet “bewaar”. Kortom, hy is die Hoofzombie wat ons van die naderende apokalips moet vrywaar.

Toe ek nog in Parys gewoon het, het daar ‘n boekie deur die Franse filosoof Jacques Derrrida verskyn, wat ek vanoggend op my boekerak raakgevat het, ietwat vergeelde bladsye en al. Dit heet: D’un ton apocalyptique adopté naguère en philosophie. Dit het doer in die tagtigerjare verskyn en is lyk my nooit belangrik genoeg geag om in Engels of Nederlands of selfs Duits te vertaal nie. Die titel beteken: “Oor ‘n apokaliptiese toon wat onlangs in die filosofie posgevat het.”

Op sy gewone idiosinkratiese manier, ontleed Derrida die boek Openbaring, maar ook sekere aanmerkings van Immanuel Kant en veral die verband tussen die Hebreeuse woord gala en die Griekse term apokalupsis. Die Afrikaanse woord “openbaring” is eintlik ‘n goeie vertaling, want tydens die apokalips word iets skandeliks openbaar wat tot dusver weggesteek is.

Onlangs in die Business Day het die swart rubriekskrywer, Sipho Hlongwane, gekla oor die “postmoderne rassisme” in ons land, waarop ek hom in Engels geantwoord het. In Hlongwane se stuk verwys hy egter na ‘n ander eietydse filosoof, die Sloween Slavoj Žižek wat insgelyks ‘n boek met die titel Living in the End Times gepubliseer het. Volgens hom gaan die boek oor die volgende:

The underlying premise of the present book is a simple one: the global capitalist system is approaching an apocalyptic zero-point: Its “four riders of the apocalypse” are comprised by the ecolological crisis, the consequences of the biogenetic revolution, imbalances within the system itself (problems with intellectual property; forthcoming struggles over raw materials, food and water), and the explosive growth of social divisions and exclusions.

To take up only the last point, nowhere are the new forms of apartheid more palpable than in the wealthy Middle Eastern oil states – Kuwait, Saudi Arabia, Dubai…

Ons sien dus dat, hoewel apartheid oftewel segregasie reeds in die tagtigerjare in Suid-Afrika afgeskaf is, soos in die Amerikaanse Suide, verseg dit – nes die spreekwoordelike zombie – om dood te gaan. Apartheid het ‘n globale probleem geword. Die nuwe “apartheidstaat” is Israel, met ‘n horde internasionale beroemdes en popsangers soos Roger Waters van die eertydse groep Pink Floyd wat die land boikot en beswadder. Hoewel, miskien verdien Israel meer die benaming “apartheidstaat” volgens die internasionale definisie as die ou Suid-Afrika waar elkeen sy eie staat kon opeis indien hy wou. Anders as die Palestyne van wie ‘n nasionale staat weerhou word. Selfs die ANC ondersteun ‘n eie staat vir die Palestyne terwyl ‘n volkstaat vir Afrikaners teengestaan word, iets wat natuurlik nie logies sin maak nie. Maar dan maak min dinge in die politiek ooit logies sin.

Žižek bestee ‘n hele hoofstuk in Living in the End Times juis aan flieks en ander vorme van gewilde kultuur, genaamd “Interlude 1. Hollywood Today: Report from an Ideological Battlefield”. Daarin sien hy veral die rol van die leuen in films en boeke raak, dat leuens dikwels gebruik word om die publiek teen die werklikheid te beskerm. Žižek noem nie die gewilde TV-reeks Nikita nie, maar die intrige daarin is iets soortgelyks: die bestaan van ses “swart kassies”, hardeskywe waarop al die inligting van Amerikaanse, sogenaamde “swart operasies” (black ops) bewaar is. Indien die inligting sou uitlek, sou die VS-regering nie net tot ‘n val kom nie, maar daar sou ook wêreldwye onluste losbars soos wat volkere uitvind hoe hul regeringsleiers of -amptenare in beplande “ongelukke” omgekom het, ens. Elke swart kassie word deur ‘n hoogs opgeleide “Waghouer” beskerm wat dit met sy lewe moet bewaak.

Die huidige Suid-Afrika is insgelyks ‘n utopiese leuen waarvan die onthulling of openbaring dalk onluste en opstand sou veroorsaak. Daarom moet ons konstant deur Naspers, die SAUK en ander hoofstroommedia gepaai word. Ons is veronderstel om nie die ooglopende teenstrydighede in ons omgewing – dalk tekens van die naderende apokalips – raak te sien nie.

Die swartman het natuurlik geen beswaar teen ‘n alterrnatiewe werklikheid wat om politieke, ideologiese of godsdienstige redes in stand gehou word nie. Die geeste van die voorvaders leef in elk geval tussen ons. Selfs binne die revolusionêre swart denke was daar nog altyd ‘n rol vir die bonatuurlike, die okkulte, moetie en alles wat daarmee saamhang. Op die vooraand van die Marikana-botsing tussen stakende mynwerkers en die polisie, het die stakers rituele uitgevoer wat veronderstel was om hulle teen die polisie se koeëls te beskerm. In die oerteks van swart radikalisme, Frantz Fanon se Les damnés de la terre, verwys hy insgelyks na zombies. Ek haal uit die Nederlandse vertaling, De verworpenen der aarde, aan:

De sfeer van mythe en magie is, wanneer ek er bang voor ben, een onloochenbare realiteit. Omdat ik er bang voor ben, word ik er door ingelijfd in de tradities, in de geschiedenis van mijn streek of mijn stam, maar tegelijkertijd is het een geruststelling voor me, ik krijg een status door, een bewijs van staatsburgerschap. Het gebied van het geheim is in de onderontwikkelde landen een collectief gebied, dat geheel val onder die magie… Geloof mij, zombies zijn verschrikkelijker dan kolonisten. En vanaf dat moment gaat het er niet meer om die regels van de gepantserde wereld van het kolonialisme in acht te nemen, maar om je drie keer te bedenken alvorens te urineren, te spugen of ‘s nachts naar buiten te gaan… Zoals men ziet word alles herleid tot een permanente strijd in de fantasie-wereld.

Mandela se “onbaatsugtige” lewe, net soos die “wreedheid van apartheid”, is ‘n mite, selfs fiksie soos dié van zombiefilms en -boeke. Naar dis nie te sê dat daar nie ‘n reële stryd – ‘n permanente stryd soos Fanon dit noem – daaromheen plaasvind nie.

Ons het regtig ‘n goeie zombieroman in Afrikaans nodig, iets wat ook ons politiek satiriseer. Maar die kanse dat die dooies as zombies uit hul grafte sal opstaan, is seker gering. Aan die ander kant is die werklike zombiestryd in ons land dié tussen die oorblyfsels van Westerse kultuur en die Afrikakultuur. Die neiging tot volslae verafrikanisering – “verinheemsing” soos Mugabe dit noem – gaan vir seker tot grootskaalse verval van ons ekonomie en infrastuktuur lei. Ons sien dit reeds op plattelandse dorpe waar armoede en gesondheidsrisiko’s rondom water en riolering toeneem.

‘n Siek, honger mens sal jou nie noodwendig – soos ‘n regte zombie – byt nie. Maar hy sal jou vir seker aanval en moontlik vir voedsel of water om die lewe bring.

Dis die soort zombie-apokalips waarvoor ek bang is. En dit gaan nie fiksie wees nie.

Ongelukkig neig fw de klerk se zombie- linkse revolusie regstreeks na ‘n voorspelbare eindtyd wanneer niks meer gaan werk nie.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Het Anton van Niekerk elitisme omarm?

eugenics3Deur Leon Lemmer.

Daar is akademici wat openbare intellektuele (of soos ons voorheen sou gesê het: volksbesit) wil wees. In hoeverre hulle werklik intellektueel uitmunt, gaan ek nie hier aan die orde stel nie. Ek gaan ook nie die noodsaaklike onderskeid tussen ‘n akademikus en iemand wat bloot in ‘n akademiese pos is, hier tref nie.

Aan die Universiteit Stellenbosch (US) is daar minstens twee mense wat van publisiteit hou: Russel Botman en Anton van Niekerk. Een manier hoe hulle te werk gaan om hulle verlangde beeld as openbare intellektuele te bou, is om aanvanklik teks op die US-webwerf te publiseer. Maar dit is publisiteit van ‘n te beperkte of lokale aard. Die volgende stap is om die teks na Die Burger te stuur, in die hoop dat dit nie net in daardie koerant nie maar dalk ook in Beeld en Volksblad gepubliseer word, verkieslik saam met ‘n foto van die outeur. Leke kan dan geneig wees om te dink: Mapstieks, maar hierdie ouens kán darem navorsing doen. Dít terwyl wat hulle kwytraak (dikwels) in ‘n kits op die internet opgespoor kan word.

Sowel Botman as Van Niekerk kom sleg tweede as hulle publisiteitsukses met dié van daardie baaspublisiteitsoeker, Desmond Tutu, vergelyk word. By geleentheid het Tutu publisiteit gesoek deur aan te kondig dat hy uit die openbare lewe tree. Sedertdien soek hy egter steeds onverminderd publisiteit omdat hy nie daar sonder kan lewe nie. Tutu het ‘n assistent wat die koerante in kennis stel wanneer en waar sy volgende openbare verskyning gaan wees. Anders as in die geval van bv plaasmoorde, stuur Die Burger na elke sodanige Tutu-geleentheid sowel ‘n verslaggewer as ‘n fotograaf. Wat Tutu ook al mee vorendag kom, word onkrities in die koerant gepubliseer. Hierdie oud-sanksiedrywer word verkeerdelik as ‘n onuitputlike bron van nuuswaardigheid beskou.

In Die Burger (12 deser, p 4) is daar ‘n berig deur Elsabé Brits oor die Crispr-tegniek. Met hierdie metode is foutiewe geenreekse van aap – en muisselle suksesvol verander, afgeskakel of uitgesny. Die hoop word gekoester dat sommige siektetoestande by mense op hierdie manier genees of verkieslik voorkom kan word. “Daar is kommer dat Crispr vir eugenetika gebruik sal word eerder as vir die kuur van siektes.” Van Niekerk, wat om kommentaar gevra is, het gesê dit wil “voorkom of Crispr ongekende moontlikhede inhou en ‘n verstommende bydrae tot die verligting van lyding kan lewer.” Dit moet egter eties “verantwoordbaar en verantwoordelik” aangewend word.

Aansluitend hierby is daar in dieselfde uitgawe van Die Burger (p 11) ‘n forumartikel deur Van Niekerk: “‘n Nuwe superspesie wat uit ons eie spesie sou kon ontwikkel, word internasionaal ernstig opgeneem en ondersoek. Wat moet ons hiervan maak?” Hy vestig die aandag daarop dat ons spesie, homo sapiens, binne ‘n miljoen of twee jaar meer as enige ander spesie bereik het. Van Niekerk noem tegnologiese uitvindings soos motors, vliegtuie, wolkekrabbers, televisie, rekenaars en selfone. Verder is daar die wonder van die internet en die merkwaardige vordering in geneeskunde.

[Wat ons ons in hierdie stadium kan afvra, is in hoeverre die genoemde wetenskaplike en tegnologiese prestasies uit die Weste of uit Afrika kom. Na die Tweede Wêreldoorlog het Asiate hulle aanvanklik as kundige na-apers van Westerse uitvindings bewys, maar mettertyd al hoe meer uit eie reg presteer. Deesdae word dit aanvaar dat Oosterlinge veralgemenend beter as blanke studente aan Amerikaanse universiteite vaar.]

Van Niekerk kom hierna by sy eintlike onderwerp uit [waaroor daar ‘n gesaghebbende artikel in bv die Wikipedia is]: transhumanisme, wat kan evolueer tot na- of posthumanisme: “Dit is ‘n intellektuele beweging wat die moontlikheid van die ontstaan van ‘n superspesie wat uit ons eie spesie sou kon ontwikkel, ernstig opneem en ondersoek.” Onderliggend is daar twee redenasies. “Die eerste is dat ons as ‘n spesie onsself sedert die vroegste tye verbeter (enhance) het, en dat dit steeds moet en sal voortgaan … Die tweede redenasie is dat tegnologie onstuitbaar is en nie liniêr ontwikkel nie, maar eksponensieel … Ray Kurzweil … voorsien … dat ‘n breuk in die menslike geskiedenis sal ontstaan waarin biologiese en nie-biologiese [bv masjien-] intelligensie sal versmelt en ‘n gans nuwe spesie die ‘geskiedenis’ sal voortsit.”

“Bestaande tegnologieë wat hierdie apokaliptiese [of: wonderbaarlike] gebeure onderlê, is dinge soos robotika, genetiese manipulasie, die toenemende ineenstrengeling van menslike en rekenaarmatige neurale netwerke, kunsmatige intelligensie en … nanotegnologie*.” ‘n Voorsmaak hiervan is Crispr-tegnologie “waarmee genetiese informasie met onvergelyklike akkuraatheid ‘geredigeer’ kan word. Dit stel wetenskaplikes in staat om gedetailleerde veranderinge in menslike DNS te maak en daardeur voortaan ernstige genetiese siektes … met baie groter sukses te behandel.” Uiteindelik sou alle mensselle wat disfunksioneel word, moontlik suksesvol vervang en selfs verbeter kon word. Implisiet kan daar ‘n verandering van die menslike natuur of spesie wees. Dalk gaan ons vorentoe nie meer net “natuurlik” ontwikkel nie, “maar dat ons ons eie evolusie ter hand gaan neem en gaan stuur in ‘n rigting wat ons self bepaal.”

[*”Nanotechnology: experimental technology using individual atoms or molecules as the components of minute machines, measured by the nanometre, or millionth of a millimetre … The ultimate aim is to create very small computers and molecular machines which could perform vital engineering or medical tasks” (Collins World Encyclopedia, 2003). Ek is geneig om aan die nuwe Suid-Afrika te dink as die era waarin mikrogeeste die kitaar slaan. Daar is egter ‘n duidelike neiging dat al hoe groter poste deur al hoe kleiner geeste beklee word. Dalk moet ek eerder van nanogeeste praat.]

Die skouspelagtige vordering in wetenskaplike kennis en die suksesvolle tegnologiese toepassing daarvan, herinner aan wat Steve Jobs (1955-2011) voorsien het, maar nie verder kon meemaak nie: “We stand at the intersection of art and science; at the intersection of creativity and technology” (Fortune, 3.12.2012, p 56).

Wanneer ek vervolgens oor die voorafgaande besin, is daar minstens drie fundamentele aspekte wat in ag geneem moet word:

* Eerstens gaan dit hier primêr om die verdere geestelike (veral intellektuele, dus breingebaseerde) ontwikkeling van die mens. Dit is ‘n voorvereiste vir die moontlike kundige verbetering van bv die mens se liggaam.

* Tweedens moet die waarheid onder oë gesien word dat sommige indiwidue en etniese groepe voorheen beter as ander presteer het. Dit is tans ook die geval en sal waarskynlik vorentoe steeds die geval wees.

* Derdens is dit hierdie deskundige elite, bv natuurwetenskaplikes en tegnoloë, maar ook geesteswetenskaplikes, wat die kwalitatiewe gaping tussen hulle en die gepeupel of massa progressief gaan vergroot.

Die supermensspesie wat Van Niekerk in die vooruitsig stel, sal in die voorsienbare toekoms klaarblyklik eerder uit die Weste of die Ooste as uit Afrika kom. Dit is bekend dat die mens se biologiese evolusie op ‘n deurlopende grondslag plaasvind; dat wat voorheen as gevorderd beskou is, deesdae as primitief bestempel word. Byvoorbeeld, voorheen was funksioneel geletterdes die uitsondering, terwyl nie-geletterdes deesdae agtergeblewenes is. Tot dusver het onderrig, opvoeding, toewyding, ens, die mens in staat gestel om sy intellek te ontwikkel. Vorentoe kan dit al hoe meer deur tegnologiese uitvindings gerugsteun word.

Moontlik was dit tradisioneel veral aan universiteite waar hierdie geestelike ontwikkeling aanvanklik by studente gestimuleer is. Daarna is dit deur graduandi in hulle private hoedanigheid of in die werkplek verder gevoer. Die vraag is of dit steeds die geval is. Deesdae is dit plaaslik eintlik algemene praktyk dat studentetoelating en die toekenning van studiebeurse, asook die aanstelling en bevordering van dosente en navorsers, op veral ras-/kleur- en geslagsgronde geskied. Voorheen was daar die gesonde akademies-wetenskaplike gebruik om die akademies beste studente tot universitêre studie toe te laat en die akademies beste dosente en navorsers aan te stel en te bevorder.

Van Niekerk gee hoog op oor navorsingsetiek. Myns insiens mag daar navorsing gedoen word oor enige empiriese onderwerp waaroor daar ‘n gebrek aan betroubare inligting bestaan. Dit sluit bv intelligensie in. In 1994 het Richard Herrnstein en Charles Murray in hulle boek, The Bell Curve: Intelligence and Class Structure in American Life, die elitistiese kat in die polities korrekte duiwehok losgelaat met hulle taamlik voor die hand liggende bevinding dat intelligensie by mense nie net deur omgewingsfaktore bepaal word nie, maar ook geneties, dus deur oorerwing. Die outeurs beweer dus dat party mense slimmer as ander gebore word. Dadelik was daar sowel ondersteuners as teenstanders van hierdie navorsingsresultate. Daar is ‘n artikel hieroor in bv die Wikipedia. Ek gaan dus nie hieroor uitwei.

Hoewel alle mense in Suid-Afrika gelyk verklaar is, word algemeen erken dat almal nie naasteby gelyk in die praktyk is nie; selfs dat (van) die grootste ongelykhede in die wêreld plaaslik voorkom. As alle mense oor dieselfde potensiaal beskik, moet daar ‘n sondebok vir hierdie ongelykhede gesoek word. Marginalisering, benadeling, veronregting, uitbuiting, ens, word dan voor die deur van die blankes gelê. As Herrnstein en Murray reg sou hê, sou hoogstens deel van die agterstand van bv (sommige) swartes aan die boosheid van blankes toegeskryf kon word. Die res van die tekortkominge sou geneties, dus DNS-gebaseer, oftewel natuurlik, wees; iets wat vir polities korrektes in beginsel heeltemal onaanvaarbaar is.

Die punt wat ek wil stel, is dat aan ‘n universiteit soos die US, wat openlik (en myns insiens oordrewe en verkeerdelik) voorkeur aan sekere “aangewese groepe” gee, dit van deurslaggewende belang is dat daar klaarheid oor menslike intelligensie in groeps- en geslagsverband moet wees. As daar geen sekerheid hieroor is nie, kan die universiteit mettertyd uitvind dat hy op die verkeerde spoor is; dus dat veral diegene wat die evolusie van die mens kon aanhelp juis van studie, doseerwerk en navorsing uitgesluit word. Die vraag wat ek in die midde wil lê, is of Van Niekerk ten gunste van wetenskaplike navorsing oor menslike intelligensie aan die US is. Suiwer akademies-wetenskaplik behoort daar geen beswaar hoegenaamd teen sodanige bona fide navorsing te wees nie. Maar Van Niekerk se oorbekende politieke korrektheid kan dit vir hom onmoontlik maak om hom vir navorsing oor hierdie belangrike onderwerp te beywer.

Daar word deesdae van die standpunt uitgegaan dat nie-wittes nie aanstoot gegee mag word nie, maar die jag op wittes is heeltemal oop. Dit geld ook navorsing. Navorsing mag maar bewys hoe goed of veronreg nie-wittes is en ook hoe boos wittes is. Vergelykende navorsing oor die intelligensie van verskillende etniese groepe is egter heeltemal taboe. Die waarheid moet dus trustaan vir opportunistiese politieke korrektheid. Iemand soos Botman sou myns insiens te graag wou hê dat die US bekend word as die plek waar die boosheidsgeen in wittes opgespoor is. Navorsing wat nie-wittes moontlik aanstoot kan gee, sal egter nie op dié kampus geduld word nie. Die voorsitter van die navorsingsetiekkomitee, Van Niekerk, sal dit verseker.

Ras- en geslagskwotas is ‘n anti-akademiese en anti-wetenskaplike wanpraktyk wat nie in die beste belang van die samelewing is nie. Dit behoort duidelik te wees dat eerder die tradisionele as die huidige universitêre beleid bevorderlik vir die evolusie van supermense sou wees. Van Niekerk is, sover bekend, ‘n entoesiastiese ondersteuner van die Botman-US se toepassing van ANC-beleid. Daarmee lewer hy moontlik sy bedrae om die kanse te dwarsboom dat supermense ontstaan.

Maar deur te skryf oor die moontlike ontstaan van supermense en oor die wetenskaplike erkenning wat hierdie pogings geniet, gee Van Niekerk toe dat alle mense (gewoon en super), indiwidueel en groepsgewys, nie gelyk of wesenlik eenders is nie, nie so hoef te wees nie en dalk in die toekoms al hoe minder en duideliker nie so sal wees nie. Wat dus toenemend ooglopend kan word, is dat daar naas die kwantitatiewe gepeupel of massa, ‘n kwalitatiewe elite bestaan, wat die huidige gelyk- of eenderswensing van mense die nek in behoort te slaan. Maar is dit juis hierdie vermeende gelykheid of wesenlike eendersheid van mense wat die polities korrektes predik. Van Niekerk is klaarblyklik een van hulle. Beweerde gelykheid/eendersheid is immers die grondslag van die huidige dwase manie van een mens, een stem en dus ook van ons “jong demokrasie”.

In hierdie stadium is dit nodig om twee van die terme wat ek gebruik het, “eugenetika” en “elite”, te verduidelik. Ek haal uit die HAT (2005) aan:

* Eugenetika: “Wetenskaplike ondersoek van alle faktore wat ‘n ras kan verbeter; rasverbeteringsleer.” Dit is iets wat reeds lank in die landbou algemeen en met groot sukses op diere toegepas word. Wanneer gepoog word om mense in sekere opsigte te verbeter, kan daar etiese besware wees. Deesdae word sodanige besware blykbaar in die geledere van die polities korrektes oordryf, want sekere etniese groepe kan dalk in groter mate as ander by verbetering baat. Die blote identifisering van sodanige groepe en indiwidue is heiligskennis vir mense soos Van Niekerk. Hy is een van diegene wat beweer dat die begrip ras onwetenskaplik is. Om daardie beswaar te vermy, verkies ek om in die geval van mense van (etniese) groepe te praat.

Die sensitiwiteit oor hierdie saak kan teruggevoer word na veral die Nazi’s, wat rasverbetering in sommige opsigte verkeerd toegepas het. Maar as ‘n mens onbevooroordeeld oor hierdie saak besin, behoort daar in beginsel nie beswaar te wees teen pogings om mense, indiwidueel en groepsgewys, te verbeter nie. Dit kan klaarblyklik in die belang van die indiwidu, groep en samelewing wees. Dit is ook wat tradisioneel met onderrig en opvoeding beoog is.

* Elite: “Keur, boonste laag van ‘n gemeenskap; aansienlikes.” Daar is verskillende soorte elite. In die nuwe Suid-Afrika het daar myns insiens ‘n skyn-elite ontstaan, naamlik diegene wat sonder werklike verdienste op grond van kleur en geslag en veral ANC-konneksies in topposte beland het. Dit gaan in hierdie gevalle eerder om bevoorregting as egte kwalitatiewe elitisme. Rhoda Kadalie verwys na “hoe vervleg die regerende elite en die misdaad-elite van hierdie land is” (Die Burger, 19 deser, p 10). In die konteks van my skrywe noem die HAT ‘n meer ter saaklike soort elite, naamlik die intellektuele.

Nadat enkele blanke politici (en sekerlik nie die meerderheid blanke kiesers nie) die politieke mag aan swartmagaktiviste oorgegee het, is dadelik met ‘n veldtog teen elitisme begin. Die (politieke) gelykverklaring van mense veronderstel dat daar in elke mens dieselfde natuurlike potensiaal is. Alle mense moet glo net dieselfde geleenthede kry om tot volle en gelyke wasdom te kom. Elitisme, daarenteen, gaan van die veronderstelling uit dat party mense in sommige opsigte bokant die massa uitstyg omdat daar so iets soos talent, gehalte, voortreflikheid en intelligensie is, wat nie aan almal in dieselfde mate toegedeel word nie. By implikasie is dié elite ‘n minderheid en diesulkes is geneig om meritokrasie bo demokrasie te verkies.

In sy boek, In Defense of Elitism (New York: Doubleday, 1994), skryf William Henry: “The point of elitism … is to provide sufficient rewards for winning, and suffient support for ideas that have shaped past progress and that might aid future progress so that society as a whole wins, that is, gets richer, better educated, more productive, and healthier” (p 26). “The defence of elitism that our society so sorely needs is ultimately nothing more than the defence of common sense” (p 32).

Van Niekerk se forumartikel waarna hierbo verwys is, het reeds op 24 Oktober publisiteit in Die Burger (p 14) gekry. Dit is op sy beurt gebaseer op ‘n berig wat twee dae vroeër op die US-webwerf gepubliseer is. Die aanleiding tot al hierdie publisiteit was ‘n toespraak wat Van Niekerk by die sesde Stellenbosch Forum gelewer het. Volgens die US-webwerf word hierdie lesings aangebied sodat meer geleer kan word “oor die relevante en wêreldklas navorsing wat aan die US gedoen word.”

Van Niekerk: “Ons behoort versigtig te wees oor die moontlike ontwikkeling van ‘n superspesie wie se stel morele waardes met ons eie kan bots, en wat oor die krag en intelligensie beskik om die res van ons te verwerp en ons wêreld in groter chaos te dompel.” Hy het ook ‘n ander moontlikheid uitgelig, naamlik dat “hierdie intelligente afstammelinge van ons dalk die wêreld oneindig kan verbeter, en selfs daarin kan slaag om die meeste van ons te probeer oortuig van ‘n dieperliggende betekenis wat in ons waardes opgesluit lê.”

Enersyds is daar die bestaande menslike natuur en andersyds die toekomstige uitgebreide menslike natuur, wat supermense kan insluit. Soos die toekomstige kan die bestaande menslike natuur uitdrukking vind in wat goed en reg of sleg en verkeerd is. “Die menslike natuur is per slot van rekening nie net dit wat in ons vernaamste menslike en morele rolmodelle soos Jesus, Mohammed, Moeder Teresa en Nelson Mandela na vore kom nie. Deel van die aard van ‘menslike natuur’ is, helaas, ook diegene soos Stalin, Hitler en Jack the Ripper.”

Nadat Van Niekerk, die direkteur van die US se Sentrum vir Toegepaste Etiek en bekend as die polities korrekte kampusgewete, verwys het na wesens wat “die wêreld oneindig kan verbeter”, was die tafel gedek vir sy onvermydelike verwysing na Nelson Mandela. Kyk na sy lysie van “goeie mense”: dit is inklusief, oftewel multikultureel. Kyk na sy lysie van “slegte mense”: dit verwys eksklusief, oftewel uitsluitlik, na blankes.

Dit word dikwels beweer dat die “apartheidsregime” van Mandela ‘n martelaar gemaak het deur hom op te sluit. Watter (beter) alternatief was daar? Om hierdie geweldenaar te hang of om hom los op straat te laat loop? Wat nie gesê word nie, is dat die “apartheidsregime” deur die wanhantering van die grondwetlike proses onbedoeld en verkeerdelik van Mandela ‘n swartmagheld en daarby een met toegedigte hoë morele waardes gemaak het. In werklikheid het Mandela sy sin gekry, naamlik buitensporige oorkompensasie aan sy mede-swartes ten koste van die blankes.

Daarna het Mandela begin met sy paaideuntjie van nie-geweldadigheid, versoening en moraliteit. Van Niekerk aanvaar blykbaar dat Mandela Suid-Afrika (“oneindig”) verbeter het. In hierdie proses is daar heelwat wat Van Niekerk (doelbewus) miskyk. Ten behoewe van sy eie openbare beeld is die Mandela-verwysing die soort opmerking waarmee Van Niekerk dit wys ag om sy toespraak op die US-kampus mee af te sluit.

Samevattend kan gesê word dat Van Niekerk met sy toespraak oor die moontlikheid van toekomstige supermense waarskynlik onbedoeld ook erkenning aan die moontlikheid of werklikheid van elitisme gegee het. Maar hy is uitgespoke polities korrek en dus ‘n entoesiastiese ondersteuner van die gelyk- of wesenlik eendersverklaring van mense. Daarom steun hy die akademiese wanpraktyk aan die Botman-US waarvolgens blatante voorkeur aan lede van die “aangewese groepe” gegee word. Hy sou ook geneig wees om enige navorsing wat nie-wittes aanstoot kon gee, in die kiem te smoor. Op al hierdie maniere dwarsboom hy moontlik die ontstaan van supermense. Van Niekerk is in woord en daad nie tot kwalitatiewe elitisme bekeer nie.

Les bes is dit myns insiens heeltemal onvanpas om in ‘n toespraak oor supermense gunstig na Mandela te verwys. Mandela is bv nie naasteby ‘n intellektueel nie. Ek verkeer onder die indruk (of in die waan) dat “die geskiedenis” my gelyk sal gee.

Ons wit olifant

Groote Kerk, Kaapstad
Groote Kerk, Kaapstad

Deur Johann Theron.

Die Kerk-Staat skeiding word alreeds oor eeue bespreek. Wikipedia wys die “Flushing Remonstrance” van 1657 was ‘n publieke beswaar teen Peter Stuyvesant se Staat van “New Netherland”, wat net een kerk toegelaat het nl. Die NG Kerk. Die gedagte agter een Kerk was onder andere om welsyn te konsolideer. Maar in teenstelling met die een staatsondersteunde kerk het George Washington het al in 1790 die volgende aan ‘n Joodse groepering geskryf: “For happily the Government of the United States, which gives to bigotry no sanction, to persecution no assistance requires only that they who live under its protection should demean themselves as good citizens, in giving it on all occasions their effectual support.” Die implikasie hier is dat meer as een geloof toelaatbaar was solank burgers hulself goed gedra en onderwerp het aan die gesag van die regering.

Meer intellektuele beskouinge was afkomstig van Martin Luther en Thomas Hobbes. Luther was ten gunste van ‘n sekulêre staat terwyl Hobbes ‘n Staatsgeloof ondersteun (soos Engeland se “The Church of England”). Hobbes wys uit dat gelowiges wat nie die Staatvoorskrif aanhang nie as “rabble-rousers” bekend moet staan en vervolg moet word. Washington en Hobbes stem dus ooreen dat mense wat geloof gebruik as kriminele motivering, vervolg kon word.

Die argument raak effens verwarrend as mens agterkom dat Luther en Washington eintlik ook saamstem oor die sekulêre staat. Luther argumenteer dat morele motivering van God afkomstig is terwyl Hobbes dink dit kom vanaf die Staat. Altwee die menere stem egter saam dat sonder hierdie geloofsmotivering almal “rabble-rousers” sal wees. Hulle stem dus altwee vir ‘n Staat-Kerk verhouding in beginsel.

Hierdie verhouding was uniek in die geskiedenis en is moontlik bydraend tot die weghol ekonomiese sukses van die westerse beskawing. Die Kerk-Staat skeiding vereis oorsig wat nie so eenvoudig is nie en opsommend word dit as volg beskryf: “Although both authors do their best to resolve tensions between God and state, their interpretations are fallible to the point where there are suggestions, but no clear bright line between state and religious power; a challenge we have yet to overcome even in contemporary politics.”

In ‘n onlangse artikel op hierdie blad word daar baie duidelik deur die leier van die “Church of England” aangedui dat sy (of dan die Koningin se Kerk), ‘n eksistensiële probleem het. In Suid Afrika is die leierskapsoortuiging ongelukkig nie so duidelik nie.

Die Suid-Afrikaanse geskiedenis is deurspek met hoofsaaklik protestantse geloof waar die eerste NG gemeente al in 1665 onder Jan van Riebeeck gevestig is. ‘n Beskrywing van die NG Kerk word op eenvoudige wyse in Wikipedia as volg uitgespel:

“Die Nederduitse Gereformeerde Kerk (afgekort NG Kerk of NGK) is die oudste Kerk in Suid-Afrika en ‘n lid van die Nederduits Gereformeerde Kerkfamilie, asook die oudste van die Drie Susterkerke. Die NGK het in 2008 1 162 gemeentes gehad in Suid-Afrika, Namibië, Zimbabwe, Zambië, Botswana en Londen geleë. Talle jonger kerke het reeds uit die sendingwerk van die NG Kerk gegroei soos Malawi, Nigerië en Portugal.”

Die NG Kerk se huidige stand onder vandag se kontemporêre politiek, word ewe vriendelik as volg verklaar:

“Weens ‘n algemene afname in die Afrikaner-bevolking van Suid-Afrika en ‘n drasties dalende geboortesyfer, het die lidmaattal van die kerk ook afgeneem van byvoorbeeld sowat 960 000 belydende lidmate en 427 000 dooplidmate in 1990 tot 880 000 belydende lidmate en 248 000 dooplidmate in 2008.”

Dit is redelik duidelik dat die NG Kerk in Suid-Afrika aanvanklik geen of min groei beperkings gehad het nie, terwyl die gelyktydige regeringsvorme en oriëntasies blootgestel was aan drastiese veranderinge oor ~350 jaar, maw die “Staat” was eintlik meesal afwesig. Daar was natuurlike probleme wat groei beinvloed het soos bv die groei van Europese “liberalisme” wat met die tekort aan opgeleide leraars, gelei het tot die vestiging van die Stellenbosch kweekskool in 1859. Die tweede oponthoud was die Kaapse koloniale grense waartydens konsolidering van die Kolonie and Vrystaatse, Transvaalse en ander gemeentes tydelik teruggehou was. Dit het egter onmiddellik verander na die onafhanklikheidswording in 1961/2. Die derde en meer katastrofiese oponthoud het gekom na 1994, toe Kerkgroei tot ‘n einde gekom het.

In teenstelling dat die NG Kerk so ‘n lang ononderbroke groei en geskiedenis had, het politieke of Staatsgroei heelwat stadiger plaasgevind. Die Nasionale Party is eers in 1914 gestig en die Broederbond in 1918. In altwee gevalle was die NG Kerk ‘n basis vir samewerking. Die Staat-Kerk balans was egter totaal aan die kerk se kant. Die NG Kerk het dus ‘n onmisbare rol vervul in die oortuiging dat Afrikaners voorbestem was om Afrika te help en daarom is daar vandag die sterk suspisie dat die NG Kerk “gevra” het vir apartheid. Met ander woorde – nie net apartheid gemotiveer het nie, maar inderdaad dit versoek het. As gevolg van ‘n onvolwasse politieke stelsel kon die redelike mens argumenteer dat die “jong” politici nie werklik hierdie soort versoek sou kon weerstaan nie.

Die geskiedenis wys verder dat Boererepublieke hulself (ten spyte van hulle “volwasse” geloofsvennote) maar net kortstondig regeer het en selfs die Nasionale Party het slegs onafhanklikheid verseker vir ~33 jaar. Na die 1994 demokratisering het SA se regering egter die Staat-Kerk balans aangepas – maar omdat die ANC in wese Marxisties en Agnosties is, het die skaal te veel geswaai. Daarom is daar weer ‘n geloofsbehoefte vir duidelikheid.

Hierdie duidelikheid kan op die Belhar-platform uitgepluis word deurdat Belhar oënskynlik versoening wil nastreef. Die NG Kerk en ander het al vele male die nie-blankes ens om verskoning gevra, maar nog nooit hulle eie getroue lidmate nie. Die NG kerk staan vandag as ‘n wit olifant wat homself eers weer moet bad en soos in die diereryk is modder die enigste seep.

Dit word algemeen erken dat die hoofstroommedia hou van opspraakwekkende nuus en dit is nie regtig snaaks dat heilige koeie sensasioneel kan wees nie. In die Afrikaanse koerante soos Beeld het die joernalis Neels Jackson al heelwat modder begin gooi. As dit nie gaan oor vroue-dominees nie, dan gaan dit oor homoseksuele toelating, en Belhar verskonings en omarmings, en her-vereniging en trane. Die joernalis Pieter Malan moes homself al in die Hof gaan verdedig waar dit blyk die NG Kerk heelwat fondse beskikbaar het vir litigasie. Sy onlangse artikel in die Rapport “Kerksweer bars oop”, vertel hoe dominees mekaar sommer aanvat op Facebook waar die Bybel Media Hoof Ds Danie Mouton glo ‘n paling in ‘n emmer snot sou wees. Maar wat meer van belang is, is die toetrede van die aktuaris Dr Johann “Tokkie” Ernst wat as die Kerk se “Heinrich Himmler” sou optree.

Hierdie modder is nie naastenby genoeg om die NG Kerk skoon te maak nie. Dit sal net lei tot verdere ontvolking en finansiele verpligtinge. Daar moet dus introspeksie plaasvind waarna die Kerk-Staat skeiding vorentoe herbesin word. Die fokus op gemeentes moet versterk en nie-kern werksverskaffing soos bybelproduksie en internasionale aksies moet versag word. As dit nie gedoen word nie, is die NG Kerk in Suid-Afrika gedoem. En as die Kerk-Staat balans nie herstel word nie, is SA gedoem tot ‘n middelmatige toekoms.

Nasionaal-sosialisme en die Nelson Mandela Centre of Memory

roodt_dan_wiki

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Het iemand al oor die ooreenkomste tussen Adolf Hitler en Nelson Mandela geskryf? Beide het tronk toe gegaan. Albei het ‘n outobiografie oor hul “stryd” geskryf. In die geval van Hitler was dit letterlik Mein Kampf, oftewel, “My stryd”.

Mandela kon hom dit seker nagedoen het en sy relaas “My struggle” genoem het. Hy het egter die titel Long walk to freedom verkies. Dis vir my ‘n ietwat onakkurate titel aangesien hy meer in die tronk gesit het as wat hy letterlik “geloop” het of selfs iewers heen op pad was. Maar dit daargelaat.

Daar is egter verskille tussen Hitler en Mandela ook. Hitler het nie van Jode gehou nie, terwyl Mandela hom byna sy hele lewe lank met Jode omring het. Daarom ook woon hy in die meesal Joodse rykmansbuurt Houghton in Johanesburg en is dit ook hier waar sy “Centre of Memory” gisteraand met groot fanfare geopen is.

Suid-Afrika is die land van swak smaak en paradokse. Daarom dra “Madiba”, soos hy genoem word, baie lelike hemde en woon hy nie in Xhosaland of die Transkei nie, maar in Houghton. Die “pelgrim na vryheid” verkies dus die boomryke, Westerse voorstad van Johannesburg bo die Stoïsynse eenvoud van ‘n Xhosa-hut iewers in Qunu. Hitler, daarrenteen, het vele beroemde skilders, sangers, musici en staatshoofde in sy berghut, die Berghof, in die Beierse Alpe ontvang, onder andere: David Lloyd George (3 Maart 1936), the Aga Khan (20 Oktober 1937), die hertog en hertogin van Windsor (22 Oktober 1937), Kurt von Schuschnigg (12 Februarie 1938), Neville Chamberlain (15 September 1938) en Benito Mussolini(19 Januarie 1941).

Indien iemand my kwalik neem dat ek Beiere in dieselfde asem as Nelson Mandela noem, is Beiere natuurlik so deel van die ANC-regering soos die horde produkte uit fabrieke van die Beierse Motorwerke (BMW) wat gisteraand die hele Sentraallaan in Houghton oorgeneem het. Meesal was hulle ook swart, die kleur van nasionaal-sosialisme. Mercedes-Benz, Hitler se gunstelinghandelsmerk as dit by voertuie kom, was ook goed verteenwoordig.

Swart mans in swart Duitse motors wat in donker pakke geklee is, het so min of meer die aard van Maandagaand se byeenkoms bepaal waartydens hulde aan die Groot Leier (Führer?) gebring is. Blykbaar het Bill Clinton sommer ‘n miljoen dollar aan die sentrum geskenk en die Amerikaanse ambassadeur, Patrick Gaspard, staan gedweë in ‘n tou van ander donateurs wat elkeen meer as ‘n miljoen rand bygedra het. Daar is mnr. Jürgen Schreiber, die uitvoerende beampte van Edcon, wat Edgars en die CNA besit, Volgens Bloomberrg Businessweek verdien Schreiber R11 059 000 per jaar, dus amper tweemiljoen rand per maand. Maar die skenking is nie uit sy eie saak nie, wel dié van Edcon wat ‘n miljoen bygedra het, benewens kleiner skenkings wat deur elkeen van die maatskappy se 40 000 werknemers ingesamel is. Kaya FM skenk ook meer as ‘n miljoen, tesame met die Britse sokkerklub Sunderland wat ‘n Skotse vrou al die pad van Engeland laat kom het. Iewers op ‘n BBP-sitplek is daar ook ‘n Rockefeller, want die patriarg David Rockefeller is blykbaar insgelyks ‘n groot bewonderaar van Mandela.

Die Lotto het R11,5 miljoen geskenk en blykbaar gaan Mandela se huidige tuiste in Houghton ook gekoop word en tot nasionale monument verklaar word.

As ons laatmiddag aanvanklik by die sentrum aankom, staan Leon Wessels, een van die Nasionale Party se hopelose onderhandelaars wat deur Slovo, Mandela, Kasrils en ander tydens die onderhandelinge ore aangesit is, ietwat beteuterd rond. “Ja, ek was deel hiervan,” hoor ek hom aan een van die gaste sê. Hy dra geen donker pak nie.

Ek voer ‘n kort video-onderhoud met die Afrikaanse akteur, Gys de Villiers, wat fw de klerk in die rolprentweergawe van Long walk to freedom speel. Die film het oor ‘n begroting van 150 miljoen dollar beskik, dus anderhalf miljard rand teen die huidige wisselkoers. ‘n Engelsman het die film gefinansier en die wêreldwye verspreiding word deur die gebroeders Weinstein van die VSA behartig. Bob en Harvey Weinstein is bekend om hul Joodse nasionionalisme; in een van hul rolprente, Inglourious Basterds, slaan die Joodse hoofkarakter Duitse krygsgevangenes met ‘n bofbalkolf dood. Die Weinsteins sou seker, soos Mandela, in Houghton tuisvoel, al is daar soveel Beierse motors te siene.

Wie skryf deesdae president Jacob Zuma se toesprake? wonder ‘n mens. Blykbaar het hy direk vanuit Kolombo, Sri Lanka, na die partytjie by die Nelson Mandela-sentrum gevlieg en het net ‘n halfuur laat opgedaag. Ek kan onthou dat ek eenkeer twee ure vir hom by sy huis in Forest Town moes wag nog voordat hy president geword het, dus kan ‘n mens nie heeltemal van Afrikatyd praat nie.

Zuma kondig ook aan dat daar op Geloftedag ‘n standbeeld van Mandela by die Uniegebou onthul gaan word.

As South Africans we are proud to be the children of Tata Nelson Mandela, and to share his proud legacy with the rest of the world.

Up to this day Tata Madiba continues to inspire all of us and remains a symbol of hope and resilience to all those striving for a better and more humane world.

As the South African government we will continue to honour Tata Madiba and his generation of leaders for the massive contribution they made to our liberation.

Part of the work we are doing to honour our icon is that, in December we will unveil Tata Madiba’s statue at the Union Buildings.

This will be done as part of marking National Reconciliation Day, which this year also marks the centenary of the seat of government, the Union Buildings in Pretoria.

Wat my tref aangaande die gedagte van Mandela se “erfenis”, is die leegheid van die begrip. Nog ‘n Suid-Afrikaanse simulakrum. Benewens swart motors uit München en Stuttgart, beskik die huidige staat oor geen erfenis nie. Demokrasie is in elk geval ‘n Westerse idee en daarom het Mandela dit kwalik uitgevind. Boonop word die begrip so lukraak en lomp op die land toegepas dat dit merendeels tot sy teenoorgestelde lei. Daar is net geen finesse wat politieke denke betref nie. Simplistiese demokrasie sonder enige federale komponent het geen van die politieke vraagstukke in die land opgelos nie en eintlik net vererger. Daar is nou meer ontevredenheid en onluste as ooit.

Mandela se ou kantoor by die sentrum lyk asof dit uit Wetherlys kom: baie Engels met gestoffeerde meubels en ‘n klassieke, Victoriaanse soort lessenaar. Afrikaans word in die vertrek langsaan as “die taal van die vyand” beskryf en daarom verbaas dit mens dat daar ‘n eksemplaar van J.C. Kannemeyer se biografie oor Leipoldt op die boekerak staan. Sover ek kon sien, was dit die enigste Afrikaanse boek in die hele sentrum.

Ek is nogal daardeur geskok dat enigiemand Afrikaans as “die taal van die vyand” kan tipeer. Die begrip toon nogal ooreenkomste met die “entartete Kunst” waarvan die Nazi’s gepraat het. Daar is vele Engelse in Suid-Afrika wat in elk geval Afrikaans – asook Nederlands, wat gewoonlik daarby ingesluit word – as ‘n soort minderwaardige, “ontaarde” taal beskou. Kennelik huldig die Nelson Mandela-sentrum dieselfde mening, anders sou Afrikaans nie so prominent daar as “taal van die vyand” voorgestel gewees het nie.

Terwyl die aanvanklike kunstenaarsvoorstellings die sentrum as wit uitgebeeld het, het die kleure nou verander na bruin, rooi en geel. Soos in vele ander geboue in Suid-Afrika, word geboue wat in ‘n modernistiese styl uitgedink is agterna met steretipe “Afrika-“elemente versier. Dit geskied byvoorbeeld by die Staatsteater in Pretoria waar “Ndebele-patrone” jare ná die bou van die oorspronklike gebou bygevoeg is. Gepoogde “Afrosjiek” raak dan Afrokitsch.

Langs die vertrek met die slagspreuke oor Afrikaans, is ‘n ander rmet ‘n tafel wat vir iets soos die “Ridders van die ronde tafel” bedoel is, want dis rond. Hier word daar glo netelige vraagstukke bespreek, maar dit lyk meer asof denke en indringende besining vermy word, te oordeel aan die onderwerpe op die sentrum se webwerf.

Die Nelson Mandela-sentrum verteenwoordig ‘n vreemde sinkretisme tussen geld en ‘n vervloeë’, kommunistiese radikalisme. Die hele siening van die Suid-Afrikaanse geskiedenis wat op die mure verwoord word, wemel van argaïese kommunistiese clichés. Dog die uitvoerende beampte van Edcon of die Britse sokkerklub kom dit seker nie agter nie.

Op pad terug motor toe, kom ons ‘n splinterrnuwe Rolls Royce-afslaankap teë met ‘n chauffeur wat op een van die gaste, ‘n blanke dame, wag. Die motor, in kontras met die nasionaal-sosialistiese voertuie van die hooggeplaastes en ANC-lede, is spierwit. Die wit Rolls glim spookagtig in die donker.

Ook tydens die hoof van die sentrum, Sello Hatang, se toespraak was daar sprake van “spoke” wat oor Mandela waghou. Ek meen hy het daarmee die geeste van die voorvaders bedoel.

Of dalk was dit ‘n toespeling op Karl Marx: “‘n Spook goël by Europa… die spook van kommunisme.”

Nelson Mandela is ‘n konstruk en die swye rondom die ANC en SAKP se terreur jeens burgerlikes moet by elke besoeker aan die “Centre of Memory” spook. Dit het hoog tyd geword dat ons daardie swye begin bevraagteken.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad