Dan Roodt – Bladsy 52

Wêreldwye Rooi Oktober-protes Donderdag

Op 10 Oktober 2013 gaan Suid-Afrikaners regoor die land optogte en byeenkomste hou om ons misnoeë met die huidige situasie in Suid-Afrika aan die wêreld bekend te maak en dit duidelik te maak dat ons genoeg gehad het!

Ons sal nie langer stilbly oor die onderdrukking van blanke Suid-Afrikaners nie! Ons sal nie langer die uitmoor van ons mense op plase en in ons dorpe en stede in stilte verduur nie!

Ons kan nie meer in stilte aanskou hoe die bejaardes en kwesbares, die moeders, vaders en kinders van ons etniese minderheidsgroep, verkrag en gemartel word nie

Ons is moeg vir korrupsie, nepotisme, rassistiese Swart Ekonomiese Bevoordeling en “Regstellende Aksie”, wat nie net ons mense uitsluit uit die arbeidsmark nie, maar dit onmoontlik maak vir sake-ondernemings om skenkings te maak aan derduisende verarmde blankes in plakkerskampe, bejaardes, gestremdes en kinders in weeshuise.

Ons kan nie langer die vernietiging van ons infrastruktuur, die walglike toestand van staatshospitale, die patetiese onderwysstelsel, vuil damme en riviere, ontoeganklike parke en openbare gebiede, gevaarlike woongebiede, vuil strate en vervalle padnetwerke verdra nie. Die tekens van verval is oral sigbaar en alles wat ons voorvaders met moeite en opofferings opgebou het, is nou vervalle en vernietigen ons het genoeg gehad daarvan!

Ons is, as ‘n etniese minderheidsgroep en belastingbetalers, ook geregtig op die beskerming van ons regte soos vervat in die Grondwet van Suid-Afrika.

Ons het die reg om in beheer te wees van ons eie skole waar ons kinders opgevoed word volgens die standaarde waaraan ons gewoond is en in ooreenstemming met ons kultuur, taal en geloof.
Ons het die reg om aan te dring dat die huidige regering ‘n veilige omgewing waarborg waarin ons ons kinders kan grootmaak.
Ons het die reg om veilig te voel in ons huise, op ons plase en in ons woonbuurte en dit is die verantwoordelikheid van die regering om hierdie reg bo alles te verseker.
Ons kinders het die reg tot tersiêre onderrig in loopbane van hulle keuse sonder om benadeel te word deur ‘n rassistiese kwotastelsel wat dit vir hulle bykans onmoontlik maak om toegang tot verdere studie te bekom.
Hierdie regering het ‘n grondwetlike plig om ons grense te bewaak en te verseker dat ongewenste indringers nie ons land binnestroom, ons mense aanrand, vermoor en beroof nie.
Die Grondwet van Suid-Afrika waarborg die reg van ‘n Suid-Afrikaanse burger tot ‘n spoedige en regverdige verhoor. Dit waarborg ook beskerming teen marteling tydens aanhouding en aanhouding in onmenslike omstandighede. Die regsreel dat ‘n persoon onskuldig is totdat die teendeel bewys word, word ook deur die grondwet gewaarborg. Hierdie regte word egter telkens geskend
Die Grondwet van Suid-Afrika maak voorsiening vir die reg op selfbeskikking vir enige groep wat dit sou verkies. Verskeie pogings om met die regering hieroor te vergader word bloot geïgnoreer. Dit is die regering se plig om groepe wat selfbeskikking eis te woord te staan.

Hierdie regte is van toepassing op alle minderheidsgroepe in Suid-Afrika en ons eis hierdie regte van die regering. In hierdie eis en protesaksie word ons ook ondersteun deur ander minderheidsgroepe wat ontevrede is met die huidige toedrag van sake en die totale versuim van die huidige regering om ons regte te beskerm en ons te verseker van ‘n regverdige, veilige land waarin ons almal kan leef en vooruitgaan.

Ons geniet steun vir hierdie protesaksie van regoor die wêreld en daar word op 10 Oktober in alle uithoeke van die wêreld rooi ballonne in die lug opgestuur om almal bewus te maak van die onderdrukking en uitmoor van die blanke minderheidsgroep in Suid-Afrika!

Dit moet stop! Ons sal dit nie langer in stilte verduur nie!

Nuwe ‘haatspraak’-wette kan tot strafregtelike vervolgings lei

Volgens ‘n toespraak wat Jeff Radebe, die minister van justisie en grondwetlike ontwikkeling, verlede maand gelewer het, word wetgewing oor “haatmisdaad” en “haatspraak” tans voorberei wat spraakvryheid aan bande kan lê. Radebe het dié toespraak by die jaarvergadering van die Joodse Raad van Afgevaardigdes wat einde Augustus in Sandton plaasgevind het, gelewer.

Tot dusver het geen van die hoofstroommedia in die land van die wetgewing, wat reeds in voorbereiding is, berig nie. Die departement se webwerf bevat egter ‘n kopié van sy toespraak en daar is aan die begin van September deur die Joodse gemeenskapskoerant, SA Jewish Report, daaroor berig.

Dit wil voorkom asof die wetgewing daarop gemik gaan wees om sowel swartmense as Jode teen kritiek van ander groepe te beskerm, te oordeel aan Radebe se deelname aan die Joodse kongres waar hy ook ‘n paneellid was tydens ‘n bespreking met die titel: “Verbeel jou ‘n wêreld sonder haat.”

Volgens die SA Jewish Report, “het Radebe tydens sy aanbieding getoon dat hy goed ingelig is oor die geskiedenis van Jode, sowel in Suid-Afrika as globaal, waar Jode die slagoffers van vooroordeel was”.

Voorbeelde van vooroordeel jeens Jode wat die koerant uitlig, is “die Kwotawet van 1930, asook die Wet op vreemdelinge van 1937 wat gepoog het om Joodse immigrasie na Suid-Afrika te beperk en Jode van bepaalde poste in die staatsdiens uit te sluit”.

.Radebe het in sy toespraak glad nie na plaasmoorde en die verontmenslikende marteling wat daarmee gepaardgaan, verwys nie. Volgens die minister word “haatmisdade gepleeg deur enkeles wat weier om die nuwe grondwetlike orde te aanvaar”.

Voorbeelde hiervan is “geweld teen lesbiese, gay, biseksuele, transgeslag- en intergeslagsmense… xenofobiese geweld teen vreemdelinge, asook die ‘Reitz-vier’-insident aan die Universiteit van die Vrystaat”. Nog ‘n voorbeeld van “haatmisdaad” wat Radebe in sy toespraak noem, is “vandalisme jeens godsdienstige instellings soos die skending van grafstene in die Bloemfonteinse Joodse Begrafplaas met anti-Semitiese graffiti in 2010”.

Radebe het te velde getrek teen spotprente wat in die dertigerjare in Afrikaanse koerante verskyn het en gemeen dat sulke sportprente nie vandag toegelaat sou word nie. Veral die spotprente van Daniël Boonzaier word deur die minister vir kritiek uitgesonder en hy sê:

Die Hoggenheimer-figuur, ‘n Joodse spotprent wat pro-Afrikaner-spotprentkringe in die vroeë 1940s oorheers het, het ‘n vraatsige Jood gekarikaturiseer wat daarop uit was om winste ten alle koste te vergroot. Hy is onmiddellik herkenbaar in ‘n swart aandbaadjie, ‘n streepbroek, ‘n vetsugtige kalant wie se lyf met ‘n goue ketting omgord was. Hy ooreet homself by ‘n tafel vol kos en drink duur wyn en rook ‘n sigaar wat nooit doodgaan nie. Boonzaier, die spotprenttekenaar, het die gevoel dat Jode handels- en nywerheidsmededingers was wat vreemde kapitaal verteenwoordig, uitgebuit.

DIe minister se volledige Engelse toespraak is hier te vinde.

Volgens die ministeriële woordvoerder, adv. Mthunzi Mhaga,. sal die nuwe beleid oor haatspraak en haatmisdaad binnekort in ‘n wetsontwerp voor die parlement dien. Op ‘n navraag van praag oor hoe ver die proses al gevorder is, het hy gesê dat hy nie oor die presiese datum beskik nie, maar by amptenare van die departement navraag sal doen.

Tot dusver het praag nog nie verdere toeligting van mnr. Mhaga ontvang nie.

Tydens sy toespraak, het minister Jeff Radebe egter gesê dat “konsepbeleid oor die Raamwerk vir die bestryding van haatmisdade, haatspraak en onbillike diskriminasie” reeds deur sy departement “gefinaliseer” is. Daar is “intense navorsing” gedoen oor “die ontwikkeling van wetgewing wat:

die begrip haatmisdaad binne die Suid-Afrikaanse strafreg sal instel;
die begrip haatspraak op so ‘n wyse sal verfyn dat dit Suid-Afrika se verbintenis tot hoë standaarde van spraakvryheid sal weerspieël terwyl haatspraak bestry word;
haatspraak tot ‘n misdaad sal verklaar;
moontlik ander vorme van onbillike diskriminasie tot misdade sal verklaar; en;
die ontwikkeling van maatreëls om haatmisdaad, haatspraak en onbillike diskriminasie te bestry.”

Jackie Selebi vry en doen inkopies in Pretoria

Die voormalige polisiehoof en veroordeelde misdadiger Jackie Selebi, wat in 2012 op mediese parool vrygelaat is weens sy ernstige siektetoestand, is afgeneem waar hy in Pretoria inkopies doen, berig Beeld Maandag.

Hy is in sy luukse BMW-6-reeks deur ‘n chauffeur na ‘n winkelsentrum in Monumentpark toe aangery om die Sondagkoerante te gaan koop.

Selebi het met ‘n paar inkopiegangers gepraat alvorens hy sy koerant gekoop het.

Hy het sonder enige hulp geloop en, volgens Beeld, het hy heel gesond gelyk.

Toe verslaggewers hom ‘n paar ure later bel om oor sy gesondheid uit te vra, het hy gesê hy voel bietjie beter en hoop dat sy toestand verder sal verbeter.

Selebi sê dat sy siekte hom tuis laat bly en hom nie toelaat om te bestuur nie.

DIe mediese paroolraad het op 20 Julie 2012 besluit dat Selebi vrygelaat kon word aangesien hy aan onomkeerbare nierversaking, hoë bloeddruk en suikersiekte ly.

Sy skielike verval in swak gesondheid het onafhanklike dokters verbaas, wat gesê het dat nierversaking normaalweg ‘n siekte is wat stadig vererger.

Ten tye van sy vrylating op mediese parool, het die minister van korrektiewe dienste, Sibusiso Ndebele, gesê dat Selebi huis toe gestuur word omdat sy departement oor beperkte middele beskik om na terminaal ongestelde pasiënte om te sien.

Selebi is op 3 Augustus 2010 tot 15 jaar gevangenisstraf gevonnis omdat hy omkoopgeld van die veroordeelde dwelmhandelaar Glenn Agliotti aanvaar het.

Toe sy laaste appèl in Desember 2011 van die hand gewys word, het hy by sy huis inmekaar gesak.

Die gemaklike manier waarop Selebi mediese parool ontvang het, staan in kontras met die aansoeke van Clive Derby-Lewis om parool. Die voormalige LV van die Konserwatiewe Party, wat reeds 20 jaar gevangenisstraf uitgedien het, is reeds vir sowel mediese as gewone parool deur amptenare van die departement van korrektiewe dienste aanbeveel. Sy vrylating word egter deur dieselfde minister wat Selebi vrygelaat het, teruggehou.

– Sapa en praag

Blade Nzimande loods SAKP se ‘Rooi Oktober’-veldtog

Die hoofsekretaris van die SAKP, Blade Nzimande het ‘n beroep op die finansiële sektor gedoen om weg te beweeg van die finansiering van verbruik en te fokus op beleggingsfinansiering om sodoende ‘n produktiewe ekonomiese te ondersteun. Hy het op die bekendstelling van die party se Rooi Oktober-veldtog in Welkom in die Vrystaat gesê infrastruktuurprojekte van die regering moet ondersteun word om werkskepping aan te help. Nzimande sê wetgewing vir herbelegging in die gemeenskap is nodig sodat die finansiële sektor ‘n gedeelte van sy fondse in laekoste behuising en voorkeur-regeringsprojekte kan belê.

Nzimande het ook die regering se planne verwelkom om ‘n kantoor te vestig wat die waarde van grond sal bepaal. Hy het sê grondhervorming sal slegs suksesvol wees indien grond produktief bly. Hy het ook gesê suksesvolle grondeisers moet bygestaan word met befondsing en vaardigheidsontwikkeling. – RSG

Zuma wil ‘historiese ontmoetingsplek met Afrikaners’ in Dakar bevorder

Ná sy besoek aan Senegal, het president Jacob Zuma verklaar dat toerisme en ekonomiese samewerking tussen Dakar en Pretoria bevorder gaan word.

Veral Gorée-eiland, waar die uitgeweke ANC met ‘n groep linkse Afrikaner-intellektuele in 1987 vergader het, sal tesame met Robbeneiland bemark word.

“Daardie historiese vergaderplek was baie belangrik aangesien dit die ANC gemistifiseer het en blanke Suid-Afrikaners dit beter laat verstaan het. Hierdie eiland is daarom ‘n spesiale plek in die Suid-Afrikaanse oorgangsgeskiedenis,”

Zuma het op 2 Oktober persoonlik ‘n besoek aan die eiland gebring en en ook die Gorée-instituut aangedoen waar die ontmoeting tussen die ANC en die Afrikaner-intelligentsia plaasgevind het.

Tydens die 20-jarige herdenking van dié ontmoeting in 2007 wat deur dr. Frederik van Zyl Slabbert, dr. Theuns Eloff en ander gereël is, het die ANC glad nie opgedaag of uitnodigings beantwoord nie. Volgens die joernalis Chris Louw, self ‘n Dakar-ganger en wat intussen selfmoord gepleeg het, het die “Afrikaner-intellektuele” tydens die herdenkingspartytjie maar taamlik bekaf gelyk aangesien sommige besef het dat hulle eintlik maar net gebruik is om Afrikaners te verdeel.

Wat ekonomiese samewerking betref, het president Zuma en president Sall van die Republiek van Senegal ooreengekom om samewerking op vele gebied uit te brei, waaronder lugvervoer, water, energie, verdediging, landbou, hoër opvoeding en toerisme.

“Ons sien uit na meer uitgebreide ekonomiese verhoudinge. Ons is tevrede dat Suid-Afrikaanse maatskappye soveel geleenthede in Senegal raakgesien het,” sê Zuma.

DIe Nywerheidsontwikkelingskorporasie (NOK), ‘n Afrikaner-instelling wat intussen heeltemal getransformeer is, sal Senegal bystaan met die bou van die Blaise Diagne-internasionale lughawe in Diass, Senegal. Daarbenewens sal die NOK, Transnet, Lonrho en TMMF Holdings ‘n consortium daarstel en deelneem aan die bou van die Dakar-AIBD-Thies-spoorwegprojek.

Wat lugvervoer betref, het Senegal en Suid-Afrika ooreengekom om van Dakar ‘n versamelpunt te maak om die hele Wes-Afrikaanse gebied te bedien. Hulle sal die daarstelling van ‘n goed ontwikkelde lugonderhoudsdiens bevorder, wat in staat sal wees om in die vraag vanuit dié sektor te voorsien.

Die twee leiers het ook samewerking bespreek aangaande kwessies rondom die versterking van die Afrika-Unie, hoe om vrede en veiligheid te bevorder en ‘n regverdige en billike wêreldorde teweeg te bring. – Praag en mediavrystelling van die presidensie deur Mac Maharaj

Voorvaders bewaar Mandela vir ons: Winnie

Dit gaan goed met oudpresident Nelson Mandela, het sy voormalige vrou Winnie Madikizela-Mandela Sondag aan die SAUK gesê.

“Dit gaag goed met hom, die geeste van Afrika… sy voorvaders, ons voorvaders bewaar hom vir almal van ons,” het sy gesê.

Mandela sterk aan by sy tuiste in Johannesburg nadag hy verlede maand vanuit die hospitaal ontslaan is.

Hy het byna drie maande in ‘n Pretoriase hospitaal met ‘n hardnekkige longkwaal deurgebring. – Sapa

Die oorlog is nog lank nie verby nie

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

So pas het ek twee YouTube-video’s gekyk. Die eerste is ‘n musiekvideo van Bok van Blerk wat omtrent ewe patrioties as die De la Rey-video is, Die Kaplyn.

Die titel van die tweede video, veel langer, het by my taamlik verwagting geskep: Betrayed. Ek het gehoop dat dit oplaas vir mense perspektief sou gee oor die grensoorlog en veral dan die verraad wat FW de Klerk en Roelf Meyer teen die soldate gepleeg het. In die laaste paar minute is daar wel sprake van ‘n soort misnoeë met die oorgawe aan… nie net die ANC nie, maar ook SWAPO. Dog werklike ontleding, begrip, bestekopname? Nee, daarvan was daar min sprake. Maar kyk dit gerus, al is dit net om te besef aan watter gevaar ons troepe destyds blootgestel was, ter wille van hartelose politici wat net planloos voortgeploeter het.

Weliswaar het Rusland intussen verander en bedreig ons nie meer soos in die dae van die Angolese oorlog nie, maar al ons ander vyande is nog steeds op hul pos, met sommige sterker en aggressiewer as ooit. ‘n Afgetrede kolonel in die weermag is lief om te sê: “Die oorlog is nog steeds aan die gang. Die kaplyn het net van die grens tussen Angola en Namibië na rondom jou bed verskuif .”

Dis humor, maar wrang. Hoeveel van ons mense word nie deesdae op hul plase, in hul huise en selfs in hul slaapkamers aangeval en doodgemaak nie? Daarom steek daar ‘n groot stuk waarheid in sy stelling. Soos ek al voorheen gesê het, heers daar tans ‘n konflik in Suid-Afrika wat die Pentagon se definisie van lae-intensiteitsoorlog volmaak pas:

… a political-military confrontation between contending states or groups below conventional war and above the routine, peaceful competition among states. It frequently involves protracted struggles of competing principles and ideologies. Low-intensity conflict ranges from subversion to the use of the armed forces. It is waged by a combination of means, employing political, economic, informational, and military instruments. Low-intensity conflicts are often localized, generally in the Third World, but contain regional and global security implications.

Kom ons kyk kortliks hoe hierdie definisie van lae-intensiteitskonflik by die huidige Suid-Afrika pas. Dit druis teen my literêre beginsels in, maar kom ons nommer aspekte van die huidige konflik.

Toegegee, ons word nie letterlik deur ‘n ander staat vanuit die lug met bomme bestook nie, maar vir seker is daar “groepe” in hierdie land wat kwalik hul vyandigheid jeens ons bedek. Luidens bogaande definisie, is hul vyandigheid benede konvensionele oorlog maar bokant roetine-mededinging.
Dit ly geen twyfel dat daar by ons ‘n uitgerekte stryd tussen mededingende beginsels en ideologieë heers nie. Die soort aangepaste kommunisme wat die ANC en SAKP tans aanhang, staan in stryd met die Afrikaner se ekonomiese konserwatisme en Christelikheid.
Ondermyning en die gebruik van gewapende magte. Is plaasmoordenaars wat dikwels in groepe van vier of vyf ons mense aanval, “gewapende magte” of nie? Wie lei hulle op? Wie verskaf aan hulle wapens, waaronder ook outomatiese wapens? Dit is alles tergende vrae wat niemand nog na behore beantwoord het nie. Ondermyning is ‘n wye begrip, maar as ons sien hoe ons deur staats- en privaatagente gedurig gemanipuleer word, hoe daar van buite af konstant onmin en verdeeldheid tussen Afrikaners – selfs op sosiale media – gesaai word, dan is dit tog helder dat ons deur vyandelike groepe ondermyn word?
Kombinasie van gevegsmiddele, waaronder politieke, ekonomiese, inligtings- en militêre instrumente. ‘n Mens sou dink, noudat die ANC en die SA Kommunisteparty totale beheer oor die staat, die SAUK en groot dele van die ekonomie uitoefen, sou hulle “tevrede” wees. Inteendeel, die propaganda- en inligtingsoorlog teen Afrikaners was nog nooit so intens soos tans nie. Daar word ook van politiek en wetgewing gebruikgemaak om ons meedoënloos af te takel. Lyk my die einddoelwit is om die laaste Afrikaner in ‘n plakkerskamp te kry, landuit te verdryf of, les bes, dood te maak.

Na bewering het die Duitse regering en die Nazi-party in ‘n kasteel buite Berlyn byeengekom om die “eindoplossing” teen die Jode te bespreek en in werking te stel. Daar is ‘n dokument wat as die Wannsee-protokol bekendstaan en wat die notule van dié vergadering bevat. Ek weet nie waar en wanneer die Afrikaner se vyande, sowel in ons land as daarbuite, bymekaargekom het om hul eie Wannsee-vergadering te hou nie. Dalk was dit in ‘n luuksehotel in die buiteland of miskien was dit ‘n geheime kabinetsvergadering waar Pieter Mulder toevallig nie teenwoordig was nie. Maar dat ons vyande planmatig te werk gaan, is helder.

Vandaar dus hierdie lae-intensiteitskonflik wat dag na dag, maand na maand, jaar na jaar, teen ons woed. Elke moontlike vastrapplekkie – ek praat nie eens van magsbasis nie, want dit het ons lank nie meer nie – waaroor die Afrikaner beskik, moet stelselmatig onder hom weggekalwe word. Sy grond, sy universiteite, sy maatskappye, sy skole, sy kerke, selfs sy effens groter kultuurverenigings soos die ATKV. Maar ook: die wese van sy identiteit en sin vir wie hy is.

Verby is die dae van “versoening”, wat in elk geval ‘n slenter was om ons, naïef, vredeliewend en goedgelowig soos ons is, gerus te stel. Terwyl die weermag, polisie en inligtingsdienste stelselmatig “getransformeer” word. En noudat feitlik alle magsinstrumente in die hande van die vyand is, word daar tande gewys…

Die Verenigde Nasies praat van identiteitsoorlog om konflikte soos dié tussen die Israeli’s en die Palestyne of tussen die Toetsi’s en Hoetoes van Rwanda te omskryf. Wat anders is hier by ons aan die gang as ‘n identiteitsoorlog?

Soms wil dit vir my voorkom asof ons al 200 jaar lank in dié oorlog betrokke is, of selfs 400 jaar as ons die vroeë oorloë tussen Engeland en Nederland hierby inreken. Immers is die oudste gebou in ons land, die Kasteel, deur Jan van Riebeeck en daaropvolgende goewerneurs opgerig om ons teen Engelse skepe te beskerm! Die oorloë teen die Xhosas in die laat aqtiende en negentiende eeue het ‘n honderd jaar geduur, van 1779 tot 1879. Gedurende daardie oorlog het die Fingo-stam aan die kant van die blankes teen die amaXhosa geveg. Hulle het uiteindelik die Ciskei as tuisland ontvang. Die laaste leier van die Ciskei, Oupa Gqozo, het sy matriek in Afrikaans afgelê.

Wat was die eerste ding wat Ronnie Kasrils gedoen het toe hy weer terug in die land is? Hy het na die Ciskei toe opgeruk om van Oupa Gdozo ontslae te raak en sodoende ‘n moontlike swart bondgenoot van die destydse Afrikanerregering te neutraliseer.

Met leiers soos FW de Klerk en Roelf Meyer was dit natuurlik nie nodig om enigiemand te neutraliseer nie. Hulle het sommer vanself besluit dat volslae oorgawe beter as enige verdere bakleiery gaan wees en sodoende ‘n streep deur 400 jaar se geskiedenis getrek. Oor die afgelope tien jaar en meer het elke denkende Afrikaner wat daar nog oor is hom of haar al teen die groteske verraad van 1994 uitgespreek.

Ons vyande sien dit egter glad nie as verraad nie. Hulle sien dit as hul logiese oorwinning oor ons. Trouens, ek hoor elke dag mense op Twitter en elders wat sê dat ons “dankbaar moet wees dat ons nie almal doodgemaak is nie”. Ons moet bly wees ons lewe nog, want die magtige ANC-SAKP-COSATU-alliansie het ons militêr, sielkundig en ideologies verslaan.

Die meeste Afrikaners beskou dit egter as verraad, dat daar onder voorwendsel van “onderhandeling” eintlik oorgawe plaasgevind het. Ons vyande het soveel minagting vir ons vermoëns dat hulle die oorgawe as onvermydelik en vooraf bestem sien. Waarskynlik is die waarheid iewers tussenin: nóg verraad, nóg neerlaag kan die komplekse wyse waarop ons onderwerp is, verklaar.

Want, synde ‘n lae-intensiteitskonflik (LIK), het die oorlog soveel fasette. In weerwil van sy enorme middele, waaronder die ambassades, inligtingsdienste, die SAUK, simpatieke mediagroepe, ens., het die ou regering die propaganda-oorlog loshande verloor. ‘n Mens hoef nie ‘n briljante veggeneraal te wees om dit te weet nie: as jou troepe geestelik, ideologies of met propaganda oorwin word, is hulle verslaan.

Die Chinese wysgeer Soen Tsoe het gesê:

Want om ‘n honderd oowinnings in ‘n honderd veldslae te behaal, is nie die toppunt van vaardigheid nie. Om die vyand te onderwerp sonder om te veg, is die toppunt van vaardigheid.

Is dit nie wat Joe Slovo, Ronny Kasrils en hul paar swart luitenante soos Mandela of Cyril Ramaphosa reggekry het nie? Om ons te onderwerp sonder om te veg?

Dis nie so sleg om te verloor nie. Duitsland het twee wêreldoorloë verloor en verteenwoordig vandag die grootste ekonomie in Europa. Wat dié land op die slagveld verloor het, het hy deur harde werk in vredestyd weer ingepalm.

Die Afrikaner sal moet besef dat sy stryd nog lank nie verby is nie. De Klerk en die vorige NP-regering het met menselewens gespeel. Hulle het ons Afrikanerseuns gestuur om op die slagveld te sterf sodat hulle “bietjie tyd kon koop voor hulle oorgee”. Waarom dan hoegenaamd weerstand bied? vra ek.

Oor die afgelope twintig jaar het jaarliks veel meer Afrikaners in hierdie oorlog – ons gewelddadige “vrede” – gesterf as wat alstesaam in byna dertig jaar van grensoorlog omgekom het. Om nie te praat van al die ander verliese wat ons aanhou om op soveel gebiede te ly nie.

Iewers sal ons die streep moet trek. Al is dit in die kombuis. Sodat ons en ons geliefdes nie meer in ons beddens hoef te sterf nie.

Die oomblik wat ons besluit het dat ons wel in die land wil oorbly, dat ons wel wil oorleef, is daar ‘n duisend en een dinge wat ons kan begin doen om te hergroepeer en weerstand te bied.

Pallo Jordan van die ANC het ‘n dekade of wat gelede smalend gesê dat die ANC maar kan maak wat hy wil, want “by die vyand is die wil om weerstand te bied eenvoudig nie teenwoordig nie”.

Dit mag waar wees, dat ons ons wil om weerstand te bied, verloor het. Dit maak my trouens mismoedig as ek altyd net argumente hoor oor hoe ons “alles moet aanvaar, want danksy De Klerk se oorgawe is daar niks aan te doen nie”.

Dog plek-plek is daar nog rebelle onder die Afrikaners. Ons is nog in staat om te rebelleer.

En soos ons grootste Afrikanerdigter, N.P. van Wyk Louw, gesê het:

Opstand in ‘n volk is net so noodsaaklik soos getrouheid. Dit is nie eens gevaarlik as rebellie misluk nie. Wat wel gevaarlik is, is dat ‘n hele geslag verby sal gaan sonder protes.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Hotnotsgode en Kruiperkaners

deur Skoppensboer

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Skoppensboer begaan nou hier ‘n stuk eklektisisme, want hy leen by die SABC3 wat die reeks “Hotnotsgode” uitgesaai het en by dr. Dan Roodt wat “Kruiperkaners” gemunt het.

Albei tipes behoort egter tot die klas van ongelede diere en tot die orde van die Dictyoptera. ‘n Hotnotsgot behoort tot die familie van die Mantidae en is ‘n aggressiewe soort insek wat sy prooi in sy kloutjies vashou en hom dan lewendig opvreet. ‘n Kruiperkaner is meer familie van die kakkerlak, want hy skarrel gou-gou onder die naaste kas in as hy gewaar word. Kruiperkaners hou nie daarvan dat die lig op hulle skyn nie, daarom verkies hulle om ‘n hotnotsgot na vore te stoot.

Jonathan Jansen slaan vandeesweek 'n hotnotsgotterige houding in — Jonathan Jansen slaan vandeesweek ‘n hotnotsgotterige houding in

Oor die afgelope week of wat het Jonathan Jansen die kalklig gehaal vanweé sy pleidooi dat alle opvoeding in Suid-Afrika in Engels moet plaasvind. Op ‘n foto wat vandeesweek geneem is, slaan Jansen ‘n hotnotsgotterige houding in, met sy kloutjies wat voor die bors gehou word. Sy prooi is enorm: die hele Universiteit van die Vrystaat met ‘n swetterjoel Kruiperkaners en hul voedsel-, finansiële en ander reserwes wat verorber gaan word.

Leon Lemmer onthul vandag dat Jansen se moedertaal Afrikaans is! Skoppensboer het amper van sy tak afgeval en sy entomologiese waardigheid verloor toe hy dié nuus lees. Kan jy nou meer? Maar ‘n Hotnotsgot moet vreet en verteer. Dis in sy aard. Sommige spesies van Hotnotsgode teer nie net op insekte nie, maar vreet sommer kleinerige skerpioene, akkedisse, paddas, voëltjies, slange en selfs knaagdiere.

Blykbaar kan ‘n volwasse hotnotsgot ‘n prooi verorber wat oor tot 64 keer sy eie massa beskik!

Skoppensboer het tydens die apartheidstydvak biologie tot matriek gehad; vandaar dus sy belangstelling in die insektelewe. Vaagweg onthou hy egter ook dat hy ‘n biologietaak oor simbiose moes uitwerk. Volgens die HAT beteken “simbiose” die volgende: “Die saamleef tot mekaar se voordeel van verskillende organismes in die plante- en diereryk.”

Is dit nie ‘n pragtige definisie van die verhouding tussen die Hotnotsgot en die Kruiperkaner nie? Soos Leon Lemmer ook verduidelik, het Hotnotsgode soos Jansen, Russel Botman, Cheryl de la Rey, Danny Titus, Christo van der Rheede – noem maar op – hul hoghe posisies te danke aan ‘n Kruiperkaner iewers wat hulle aangestel het of laat aanstel het. Lemmer noem selfs ‘n paar sulke Kruiperkaners by naam, maar Skoppensboer kan aan nog baie ander dink.

Leon Lemmer verklaar die akademiese verskynsel van die bruin of kleurlingrektor soos volg:

Hierby kom ‘n tweede kenmerk eie aan die nuwe Suid-Afrika, naamlik dat die blanke rektore aan Afrikaanse universiteite plek vir bruin rektore moet maak. Hier geld veral twee oorwegings. Eerstens word gepoog om die indruk te wek dat ‘n bruin rektor ‘n mindere bedreiging as ‘n swarte vir die heil van Afrikaans as onderrigtaal inhou. Tweedens funksioneer die bruin rektor as oorgangsfiguur van die vorige wit rektore na die swart rektore wat noodwendig na die bruine kom. Eers met ‘n swart rektor in die stoel sal die transformasieproses volledig verwesenlik wees. Ras/kleur is die aanjaer (“turbo”) vir transformasie; verandering wat geensins verbetering hoef te wees nie.

Lemmer sien egter nie die simbiotiese verhouding tussen die kakkerlaktipe, die Kruiperkaner, en die Hotnotsgot raak nie, want in die “transformasieproses”, op pad na die raseksklusiewe wêreld van swart oorheersing, verseker die Kruiperkaner vir hom nog ‘n paar jaar se oorlewing. Ons kan sê Kruiperkaners oorleef in die skaduwee van Hotnotsgode. Synde van Afrikaneroorsprong – alvorens hulle tydens hul metamorfose soos Kafka se miskruier in insekte verander het – is Kruiperkaners ook nie skaam om die werk te doen nie. Die Kruiperkaner staar stip na sy pensioen of ‘n paar krummels wat van die tafel af in sy rigting gaan val en sal in die proses prooi vir sy Hotnotsgot aandra.

In sommige gevalle kan die Kruiperkaner ‘n slag slaan uit die kroning van ‘n Hotnotsgot. Leon Lemmer noem dat Johan van Zyl, die voormalige rektor van Tukkies, agterna hoof van Sanlam geword het en vandag waarskynlik ‘n skatryk man is. Soos Koos Bekker van Naarpers, tel hy sy aandeelopsies en skater in sy donker paleis telkens as ‘n Afrikanerkarkas voor hom verby gedra word.

Net so het die Kruiperkaner, regter Faan Hancke, gesorg dat Jansen as rektum, ek bedoel rektor, van Kovsies aangestel word. Agter elke oorheersende Hotnotsgot is daar iewers in die donker ‘n Kruiperkaner. Skoppensboer het ‘n lysie saamgestel:

Kruiperkaner – Hotnotsgot

Johan van Zyl – Jonathan Jansen by UP

Faan Hancke – Jonathan Jansen by UV

Ampie Coetzee – Jakes Gerwyl by UWK

Koos Bekker – Jakes Gerwel by Naarpers

Johan van Zyl – Hein Willemse by UP

Japie Gouws – Danny Titus by ATKV

Wannie Carstens – Michael le Cordeur by die Afrikaanse Taalraad

Stef Coetzee – Christo van der Rheede by die Afrikaanse Handelsinstituut

André P. Brink/Wannie Carstens – Adam Small wat vanjaar die Hertzogprys vir drama ontvang het

Roux Botha – Iron Rensburg by UJ

Kruiperkaner? – Cheryl de la Rey by UP

Kruiperkaner? – Russel Botman by US

Daar is seker nog talle voorbeelde van dié onderling voordelige verhouding tussen Hotnotsgode en Kruiperkaners. Skoppensboer doen ‘n beroep op lesers om met sulkes vorendag te kom, in die belang van die insektekunde.

[followbutton username=’skoppensbo3r’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Motoris skiet kaper dood in Natal

'n Kapingstoneel Foto: The Sowetan — ‘n Kapingstoneel Foto: The Sowetan

‘n Bantoeman is in Kwazulu-Natal doodgeskiet terwyl hy gepoog het om ‘n kaping op ‘n motoris in Montrose, Pietermaritzburg, uit te voer, sê die polisie.

“Die polisie het ‘n berig ontvang van skietery buite ‘n woning in Nedenweg in Montrose om 10 vm. en ná hul reaksie het hulle die liggaam van ‘n man langs die pad gevind,” sê kolonel Jay Naicker.

Die polisie het op ‘n 9mm-pistool en ‘n magasyn met ‘n aantal rondtes in die omgewing beslag gelê.

“Na bewering het die motoris, 58, huiswaarts gekeer vanuit die dorp en by sy voertuig, ‘n blou Toyota Prius uitgeklim, toe hy deur twee onbekende mans gekonfronteer word.”

Volgens Naicker het een van die mans die motoreienaar se arm gegryp, ‘n vuurwapen uitgepluk en sy voertuig geëis.

Gedurende die daaropvolgende gestoeiery, het die motoreienaar met ‘n vuurwapen vorendag gekom en verskeie skote op die gewapende mans geskiet, met een wat in die bors getref is, sê Naicker.

“Albei verdagtes het van die toneel gevlug, maar ‘n kort rukkie later het die gewapende verdagte sy vuurwapen laat val en op die grond neergesyg.”

Sy medepligtigte het in ‘n wit Nissan-bakkie weggevlug.

Twee selfone en ‘n groot hoeveelheid kontant is aan die Bantoe gevind.

“Die polisie ondersoek ‘n saak van gepoogde kaping en ‘n nadoodse ondersoek betreffende die verdagte,” sê Naicker – Sapa

Jonathan Jansen is ’n wolf in skaapsklere, resensie

deur Chris Louw

As Kovsies glo dat hul nuwe rektor, Jonathan Jansen, hom gaan beywer vir die behoud van Afrikaans as onderrigtaal aan hul universiteit, gaan hulle lelik ontnugter word. Rassetransformasie is Jansen se primêre doelwit. Afrikaans is hoogstens ’n instrument om dié doel te bereik en aan die einde van die proses sal Afrikaans die slagoffer wees.

In Knowledge in the Blood vertel Jansen hoe hy as dekaan van die fakulteit opvoedkunde aan die Universiteit van Pretoria Afrikaans strategies ingespan het om Afrikaners se vertroue te wen terwyl hy terselfdertyd die grondreëls doelgerig so verander het dat die taal as onderrigtaal noodwendig moes kwyn en verdwyn.

Jansen se vertrekpunt is dat Afrikaner-kultuur so deurtrek is van rassisme dat dit eenvoudig moet plek maak vir die vollediger inklusiwiteit en toeganklikheid van Engels. Die kernvraag is hoe om dit te doen sonder om Afrikaners te vervreem.

Die boek bied ’n merkwaardige insig in Jansen se benadering tot Afrikaners en sal waarskynlik as ’n teleurstelling kom vir lesers van sy gereelde rubrieke in Afrikaanse koerante. Waar hy in dié rubrieke bekend geword het vir skerp maar regverdige kritiek, spreek die boek ’n totale veroordeling uit oor Afrikaners as onredbare rassiste – minstens in hul verband as herkenbare etniese groepering.
Jansen se argument kan in kort soos volg weergegee word:

In 1994 is Suid-Afrika bevry van die bose stelsel van apartheid, wat ’n misdaad teen die mensdom was. Swart nasionalisme het finaal geseëvier en Afrikaners – die vaandeldraers van wit meerderwaardigheid en rassisme – is oortuigend verslaan.

Terwyl die openbare lewe reeds grootliks getransformeer is, word die verskansing van Afrikanernasionalisme in wit kerke, skole en universiteite voortgesit. Hy sê Afrikaners klou desperaat vas aan dié laaste politieke ruimte om ras, kultuur en taal te verdedig. Dis juis hier waar die “kennis in die bloed” onkrities oorgedra en bevestig word.

Wat ter sprake is, skryf Jansen, is “oorgedraagde kennis” – in wese rassisme – van die ouer geslag na ’n jonger geslag wat nie self eerstehandse ervaring van die verlede het nie, maar in wie die ou vooroordele voortleef.

Dié “oordrag van kennis” berus op gebrekkige insigte in die verlede. “Daar bly ’n diepe ontkenning van ’n kriminele apartheidsverlede onder wit Afrikanerkinders en hul lewende ouers,” skryf Jansen.

Dit is moontlik omdat die Afrikanerkind die produk is van ’n intense stel geslote interaksies – taal, skool, kerk, boeke, tydskrifte, radio en televisie, wat dieselfde waardes voortdurend herbevestig.

Kultuurorganisasies en kunstefeeste soos die KKNK en Aardklop – en selfs die jaarlikse Oppikoppi-rockfees – staan volgens Jansen in diens van ’n eksklusiewe bevestiging van die geslote Afrikaner-kultuur. Hier word “stryde en prestasies van die verlede” as “nostalgiese verheerliking [van] vervloë helde en gebeure” kragtig aan die nuwe geslag oorgedra.

Noudat kru rassisme nie meer aanvaarbaar is nie, vind dit volgens Jansen by Afrikaners uitdrukking in verwysings na kultuur, taal en groepsidentiteit.

Afrikaanse media soos Rapport, Die Burger, Beeld en Volksblad is volgens Jansen deurtrek van stories oor die bedreiging van die Afrikaner-identiteit; die aftakeling van die Afrikaanse taal; hoe Afrikaanse skole geteiken word; die verlies aan werksgeleenthede ten gunste van swart mense; en die einde van Afrikaanse plekname.

Etniese oervrese word vir kommersiële redes uitgebuit, met “skreeuende opskrifte” oor wreedaardige moorde op wit mense wat oor en oor herhaal word. So word misdaad voorgestel as volksmoord.

Die vraag is dan, volgens Jansen, hoe Afrikaners se ongewenste narratief verbreek kan word sodat lede van ’n eksklusiewe en geïsoleerde gemeenskap konstruktief in ’n nie-rassige samelewing geassimileer kan word. Anders gestel: Hoe kan die oorwonne Afrikaner-gemeenskap gelei word om sonder verset “tuis te voel” in die transformasie-agenda?

As akademikus val Jansen se fokus uiteraard op die rol van universiteite, en in dié geval die Universiteit van Pretoria. Sy ervaring by Tukkies word as ’n gevallestudie aangebied wat vermoedelik ook op ander universiteite van toepassing gemaak behoort te word.

In Jansen se argument was Tukkies die bakermat van ’n kultuur van wit meerderwaardigheid en Afrikaner-patriargie, wat in ’n sterk outoritêre ingesteldheid gegrond is. Die insulêre aard van die Afrikaner-kultuur – aangehelp deur jare van akademiese sanksies – het uiting gevind in die ondemokratiese bestuurstyl en ’n verstokte kurrikulum-inhoud.

Jansen se basiese vertrekpunt is dat die Afrikaner-kultuur in wese onhervormbaar is, maar dat dit strategies onvanpas is om dit direk te konfronteer. Hy glo elemente van dié kultuur – die respek vir meerderes en outoritêre besluitneming – moet eerder ingespan word as instrumente om die transformasie-agenda te bespoedig.

Implisiet aan dié argument is die wenslikheid daarvan dat die proses onder die leiding van ’n (generies) swart persoon moet geskied wat ’n deurleefde insig in nie-rassigheid het; ’n wit Afrikaner-leier loop die gevaar van opportunisme wat tot onegte transformasie en selfs onbedoelde aberrasies kan lei.

Die swart leier moet deur sy optrede ’n onberispelike voorbeeld stel. Afrikaners se rassevooroordeel sal op dié wyse ondergrawe word deur die respek vir gesag wat deel van hul kultuur is, en hulle sal inkoop by die agenda.

Afrikaners se aandrang op Afrikaans as onderrigmedium het, volgens Jansen, eintlik maar ten doel om ’n “language barrier” te skep; dis ’n dekmantel om wit bevoorregting te verskans en lede van ander rassegroepe op die kampus te vervreem.

Die groot kuns is hoe Afrikaners se goedgesindheid behou kan word terwyl ’n agenda deurgevoer word wat strydig is met ’n anachronistiese kultuur wat ondermyn moet word. Jansen se oplossing vir die dilemma is gesetel in die konsep van “beleefdheid”, wat hy as ’n kernbeginsel by Afrikaners ervaar. Beleefdheid as strategiese opsie behels ’n empatiese benadering tot Afrikaners se weerstand teen verandering.

Terwyl Afrikaans – minstens voorlopig – as onderrigmedium behou word, en mense in hul eie taal by gesprekvoering betrek word, word die konteks doelgerig verander: Swart studente met ’n voorkeur vir Engels word op groot skaal tot die universiteit toegelaat en dosente word van oral in die (Engelse) wêreld gesoek en aangestel op grond van bewese akademiese kundigheid.

Jansen sê in sy ervaring is die kwaliteit van universiteitsonderrig vir die meeste Afrikaner-ouers ononderhandelbaar. Afrikaners is “voorwaardelike pragmatiste”; solank bepaalde standaarde en waardes verseker is, bly hulle lojaal.

In hierdie konteks was dit nie nodig om Afrikaans as onderrigmedium by Tukkies af te skaf en onwelkome konflik te skep nie. Die demografiese grondverskuiwing het ’n nuwe dinamika losgemaak en die reëls van die spel onherroeplik verander.

Engels, skryf Jansen, het markwaarde vir die nuwe mobiele en globale klas van kenniswerkers onder Afrikaners, en Afrikaner-pragmatisme sal in dié konteks self sorg vir die finale uitfasering van Afrikaans as universiteitstaal. By Tukkies was die taalvoorkeur van die meerderheid studente uiteindelik beslissend Engels.

“Geleë in een van die mees kosmopolitiese stede in Afrika, op die kruispaaie van vele internasionale kulturele strominge, sal die UP onafwendbaar in die rigting van ’n Engelsmedium-universiteit beweeg. Binne die volgende dekade sal daar baie min Afrikaans wees by hierdie eertydse bastion van Afrikaner-nasionalisme.”

Jansen sê wat hy by Tukkies veral roerend gevind het, was dat jong, wit Afrikaanse studente hom bedank het vir sy leidende rol in ’n postkonflik- pedagogie en die transforma- sie wat dit in hul lewe gebring het.

Dit is duidelik dat Jansen Afrikaner-studente in ’n dialoog wil betrek wat geen “oop gesprek” is nie. Hy het hulle by voorbaat kollektief aan growwe rassisme skuldig bevind. Wat hy bied, is ’n empatiese oor om hulle te lei na sy eie insigte.

Die afloop van die gesprek is reeds bepaal: Dat Afrikaners hulle taal en kultuur sal prysgee in die volle kennis van die sondigheid wat daarin vervat is sodat hulle kan opgaan in die ideaal van ’n Engels-georiënteerde nie-rassigheid soos deur swart nasionalisme versinnebeeld.

Knowledge in the Blood: Confronting Race and the Apartheid Past, deur Jonathan D. Jansen. UCT Press/Stanford University Press. 2009.

Hierdie resensie het in 2009 vir die eerste keer in Rapport verskyn.