Net ʼn kort voetnota oor Niekie van den Berg wat in vandag se Beeld dit nodig gevind het om Afrikaners sleg te sê en af te speel teen bruin Afrikaanssprekendes. Dit is die diepte van kulturele denke en strategiese insig van hulle skadu-minister vir kultuur wat my ernstig laat wonder oor die DA se vermoë om ʼn billiker bedeling vir Afrikaners te bring as hulle miskien eendag sal regeer.
In Augustus was ek saam met ʼn afvaardiging van die ATR by die parlement om juis met die DA gesprek te voer oor hulle moedswillige verwaarlosing van Afrikaans. Dit was ʼn erg flouerige vergadering wat maande later nog niks opgelewer het, anders as ʼn lekker ete. Die humor van die dag was toe daar oor en weer gestry is oor wie het nou “agter die skerms” die grootste bydrae gelewer om die swakkerige talewet met die ANC te beding.
In die vergadering het ek teenoor die voorsitter die opmerking gemaak dat kiesers meer verwag van die DA as blote partypolitiek. ʼn Party wat skadu-ministers aanstel en eendag die land wil regeer behoort in woorde, dade en beleid te kan toon watter alternatiewe regering hulle vir Suid-Afrikaanse burgers bied. Na hierdie tweede Afrikanerblaps in een jaar dink ek die DA gaan nie vir ʼn minderheid soos die Afrikaner ʼn beter bedeling bied nie. Ironies genoeg is dit hierdie mense wat die skadu-minister so lelik vloek oor die foon wat die meeste vir hom stem.
Op ʼn ander plek in vandag se Beeld is daar ʼn mooi artikel waar Tutu in Swellendam gesê het Afrikaners is wonderlike mense. Dit is seker die verskil tussen ʼn staatsman en ʼn politikus.
Dr. Danie Langner is besturende direkteur van die FAK.
Die afgelope Rooi Oktober-veldtog het op die oog af klein voorgekom (sowat 500 ondersteuners by die Pretoriase optog), maar dit moet nie onderskat word nie. Hoewel die opkoms sekerlik baie beter sou wees indien dit op ‘n naweek eerder as op ‘n werksdag gehou was, het dit nietemin ‘n veel groter impak gehad. Die gunstige gesprekke wat op Facebook en Twitter ontluik het, asook op vele webwerwe het getoon dat Afrikaners dit in veel groter getalle ondersteun as wat dit bygewoon het. Die goeie ontvangs voorspel goed vir ‘n opvolggebeurtenis, bv op 16 Desember (hoewel 15 Desember, ‘n Sondag ‘n veel beter keuse sou wees).
Selfs interessanter as Afrikaners se ontvangs van die gebeurtenis is die senuagtige, selfs histrioniese ontvangs van die gebeurtenis deur die marxisties georiënteerde hoofstroommedia en sommige van hul marxisties-rassistiese rubriekskrywers. Dit mag vreemd voorkom om die woord rassisme te verbind aan die sg. ’egalitêre’ marxisme, maar in werklikheid is dit ‘n onvermydelike simbiose. In ‘n Afrikaland sal marxisme altyd wentel na anti-withaat. So het International Genocide Watch vir Julius Malema as ‘n radikale marxistiese-rassis bestempel.
Hoewel marxiste dit sal ontken, is die verhouding tussen hul ideologie en rassisme niks nuuts nie. Nie alleen is dit in amper elke Westerse kolonie wat in Afrika deur marxisties geinspireerde bevrydingsbewegings oorgeneem is gedemonstreer nie, maar selfs in die heimat van kommunisme naamlik die Sowjetunie, was rassisme lewendig. Gruweldade is bv teen die Joodse minderheid gepleeg. Die dominante Russe het die hele USSR oorheers en die vele etniese minderhede moes maar altyd by hulle inval. Die Russe het die USSR en sy minderhede gehanteer soos die swartes vandag Suid-Afrika met hierdie land se minderhede hanteer. Hierdie parallelle sal geen linkse ooit erken nie, want of daar nou SEB, RA, en watter ander anti-wit wet toegepas word, “ons is almal gelyk voor die reg”.
Rassisme is die vlieg in die linkse salf en hulle sal alles doen om dit te versteek, te ontken of daaroor te lieg. Die rassistiese vlieg in die linkse SA salf het egter ‘n brommer geraak. ‘n Groot vet brommer blyk op die linkse salf te teer terwyl dit net groter en meer brutaal word. Hoe groter hierdie lelike insek raak, hoe meer moet daar gelieg en oëverblindery toegepas word om dit te versteek.
Twee gebeurtenisse het die linkse kulkunstenaars egter onverhoeds betrap. Eerstens het geen “regdenkende” linkse kon voorsien dat Julius Malema ooit werklik sy EFF tot ‘n politieke party sou omskakel nie. Hoe nou gemaak? Nie alleen is Malema ‘n uitgesproke rassis en propagandis vir volksmoord op wittes nie, maar 15 000 swartes daag toe vir sy partyloodsing op. Hierdie 15 000 verteenwoordig sekerlik nie eens die top van die ysberg nie, maar wat dit wel wys, is dat sommer baie swartes van Malema en sy rassistiese idees hou.
Die geval Malema pas boonop binne die ergste vooruitsige van die mees ‘geharde stoere ”rassisitese” Afrikaner-ideoloë en moet dus vir die linkses ‘n geweldige dilemma verteenwoordig. Dit bevestig dat die ‘regses’ nog altyd reg was. Die linkse koerante steier nou nog met ontledings van hierdie gebeurtenis soos die een rubriekskrywer na die ander probeer om dit te onderspeel as ‘n beweging wat nie juis ‘n toekoms het nie. Die gemiddelde skatting is dat die EFF so 1% tot 2% van die stemme in 2014 sal trek. Ek dink daar wag ‘n verassing vir hierdie linkses. Ongeag Malema se radikalisme, is hy niks meer rassities as die gemiddelde linkse nie. Dis net sy middele wat verskil. Malema sê wat die ander dink. Alle linkses is rassiste, want haat vir die ras wat besit, is die onafwendbare gevolg van marxisme. In die Suid-Afrikaanse geval dui hierdie rassisme natuurlik op die mislukking van die Reënboognasie.
Dit bring ons by die marxistiese-rassiste se tweede dilemma, nl. Rooi Oktober. Natuurlik weet hulle al jare lank dat Afrikaners deur swartes uitgemoor word, maar dit word gerieflikheidshalwe, of dalk om rassistiese onthalwe, as blote misdaad afgemaak. Persoonlik dink ek dat hulle bevrediging daaruit put – hulle is immers rassiste. Dat wittes nie swartes vermoor nie, gaan hulle egter verby. “Nee, dis rassisties om oor die aanvaller se ras te praat.” Tog, vir die linkses, is dit behaaglik om ‘n rasseherrie te maak wanneer wit studente flou Oros vir koshuiswerkers aanbied en dit verfilm. Laasgenoemde word as ‘n rassistiese insident getipeer en tot ‘n nasionale, selfs internasionale krisis verhef. Desnieteenstaande mag ras nie genoem word wanneer Willemientjie Potgieter deur swart moordenaars aan haar hare opgetel en tereggestel word nie. Die ontkenning van die rol van ras in moorde in ‘n omgewing waar wetgewing, poltieke uitsprake en propaganda die slagofferras voortdurend verontmenslik en dus as teiken legitimeer, dít is ware rassisme. Dis selfs erger, dis volksmoordontkenning.
Rooi Oktober het egter ‘n krisis vir die marx(istiese)-rassiste veroorsaak. Toevallig, in ‘n tyd wat die EFF se loodsing die mislukking van die reënboognasie beklemtoon, ontwikkel die verdrukte minderheid die moed om hul slagofferskap toe te eien. Dit was egter nie as blote slagoffers van misdaad nie – nee nie ‘n blote antimisdaadveldtog nie. In die gloeiende lig van die televisie maak hulle beswaar teen hul witslagofferskap aan die hand van hul swart geweldenaars. Hoe durf hulle! Hierdie is ‘n waarheid wat nié gespreek mag word nie, want nie alleen vestig dit die aandag op die rassisties-gewelddadige aard en dus mislukking van die reënboognasie nie, maar selfs erger: Ander wittes se oë mag oopgaan en ook begin protesteer. Twee uiteenlopende gebeurtenisse wat die mislukking van die linkse droom aksentueer, is te veel vir ons marx-rassiste. ‘n barrage van anti-Rooi Oktober en anti-wit propaganda volg.
Die geweldige intensiteit van die aanval op Rooi Oktober bewys twee dinge, naamlik die sukses daarvan, asook die besef onder die marx-rassiste dat hul orde besig is om te verkrummel. Die boodskap hieruit is ‘n versterkende een. Die beweging wat met Rooi Oktober begin het, moet momentum behou. Smee die yster terwyl dit warm is. Nou is die tyd om ‘n opvolgprotes te reël, nou terwyl amper elke Afrikaner daardeur meegevoer is. My persoonlike advies aan die organiseerders is: maak dit maklik vir mense om by te woon; moet dit nie op ‘n werksdag hou nie. Soos Pallo Jordan gese het: “Voordat julle nie in jul duisende in die strate afmarsjeer nie, sal ons nie na julle luister nie.”
Wees verseker in die marx-rassis het ons te make met die mees uitgeslape vyand. Hy het daarin geslaag om ‘n hele wêreldkultuur te bou na die beeld van sy leuen. In die twintigste eeu het hy die universiteite, mediahuise, filmwese, kuns en vele meer regoor die Westerse wêreld geïnfiltreer en besmet met sy haat vir die blanke ras. Hy het ons sukseskvol gedemoniseer. In Suid-Afrika het die marx-rassis die eerste volwaaridge marxistiese-rasse-orde opgerig. Alle vorige marxistiese eksperimente het marxisme as die hoofdoel gehad met rassisme as ‘n onbedoelde newe-effek. In Suid-Afrika is rassisme verhef tot die hoofdoel met marxistiese idees as die voertuig daartoe.
Die mislukking van hierdie bestel lê toenemend die rassisme bloot en maak dit al makliker om te teiken. Ons moet die felheid van ons aanslag daarteen dramaties verskerp. Dis maklik, want ons moet bloot die wreedheid daarvan blootlê. Dit is die geldige rede waarom ons onsself wil bestuur. Ons móét, anders sal die rassis ons uitmoor.
Soos u waarskynlik gesien het, word daar geen meer Google-netwerkadvertensies op hierdie blad vertoon nie, weens kwaadwillige klagtes wat deur fanatici teen ons by Google aanhangig gemaak is. Van die Suid-Afrikaanse adverteerders, wat groot maatskappye insluit, is geïntimideer en vertel dat hulle advertensies op ‘n “ongewenste” webblad verskyn.
Tans is ons besig om die saak met Google op te neem, asook regsaksies teen die klaers te loods. Omdat vele van hulle dit anoniem gedoen het en ook ‘n anonieme blad op Facebook bedryf, maak dit ons taak soveel moeiliker.
Die verlies aan inkomste verteenwoordig vir ons ‘n sware slag wat selfs die voortbestaan van dié webblad en van PRAAG in die gedrang bring. Maar die optrede van kwaadwillige Afrikanerhaters wat ons stem wil uitdoof, is des te meer kommerwekkend omdat dié metodes om webblaaie en internetjoernaliste te beswadder gebruik kan word om alle kritiek jeens die huidige bewind in Suid-Afrika stil te maak. Nie net adverteerders nie, maar ook diensverskaffers kan geteiken word en sodoende sal niemand meer bereid wees om innoverende webblaaie met inligting en menings buite die hoofstroom op hul bedieners te huisves nie.
Daarom doen ons ‘n beroep op u, ons lojale lesers en ondersteuners, om dringend ‘n debietorder of PayPal-subskripsie (indien u oorsee woon) uit te neem. Dit sal ons onafhanklik van adverteerders maak en ons sal ook sorg dat ons ons bediener buite Suid-Afrika in ‘n jurisdiksie aanhou waar ons nie sonder ‘n hofbevel in daardie land stilgemaak kan word nie.
Onthou dat die huidige bestel deur middel van terreur, halssnoermoorde, propaganda en leuens tot stand gekom het. Omdat ons waag om die waarheid en kritiek op geweld en korrupsie te publiseer, word ons nou deur ekstreemlinkses en fanatici geteiken. Hulle speel ook die rassekaart teen ons, omdat dit al “argument” is waaroor hulle beskik.
Gewoonlik vra ons mense om R60 per maand by te dra, wat veel goedkoper is as die R99 wat ander Afrikaanse webwerwe vereis. Maar as die ekonomie knyp, kan u selfs R30 bydra.
Help ons om op die lug te bly!
U kan ook ‘n splinternuwe skootrekenaar wen! Die eerste 100 persone wat van vandag af ‘n debietorder uitneem, kwalifiseer vir ‘n trekking vir ‘n skootrekenaar ter waarde van R4000.
By die Johannesburgse Internasionale Motorskou, wat tans by die NASREC Uitstalsentrum, suid van Johannesburg gehou word, is die 2014 WesBank / SAGMJ Motor van die Jaar-finaliste aangekondig. Die aankondiging van die 2014 Motor van die Jaar- finaliste volg op ‘n stemming wat uitgebring is deur ‘n juirie van 30 lede, wat deur hul eweknieë in die Gilde verkies is.
Die nege finaliste vir die 2014 WesBank / SAGMJ Motor van die Jaar-kompetisie, Suid-Afrika se topmotorbyeenkoms, is (in alfabetiese volgorde) :
2013 Audi A3 Sportback 1.4T FSI Handrat (Ons gunsteling om te wen)
2013 Jaguar F-Tipe 3.0 V6 S
2013 Lexus IS 350 F-Sport
2013 Mercedes-Benz A 45 AMG
2013 Peugeot 208 GTI
2013 Porsche Cayman S
2013 Renault Clio IV 66kW Turbo Dynamique
2013 Volkswagen Golf 1.4 TSI 7 90kW Comfortline DSG
2013 Volvo V40 D3 Geartronic Excel
Die Audi A3 SportbackDie Jaguar F-tipeDie Lexus IS 350 SportDie Mercedes A45 AMGDie Peugeot 208 GTiDie Porsche Cayman SDie Renault Clio IVDie VW Golf 7Die Volvo V40
Die volgende stap in die proses is om ‘n streng twee dae lange evalueringsessie te hou. Die sessie sal in Gauteng in Januarie 2014 gehou word. By die geleentheid sal al die Juriegildelede die finalismotors deur ‘n sarsie statiese en dinamiese toetse neem. Die evaluering en toetsprosedures word by die wêreldbekende Gerotek-toetsfasiliteit naby Pretoria gehou. Dit bly ‘n kritieke aspek waar die Jurielede die motors onafhanklik evalueer op voorwaarde dat individuele voertuie getoets word op roetes en modules soortgelyk aan die manier waarop die gemiddelde verbruiker die motor sal gebruik.
Die evalueringsdae bied die Jurie die geleentheid om hulself herbekend te stel met die voertuie en spesifieke aspekte soos estetika, bougehalte, ergonomie, brandstofverbruik, omgewingsvriendelikheid, veiligheid en waarde vir geld, om net ‘n paar aspekte te noem. Die Jurie sal ook toegang hê tot onafhanklike prestasietoetsdata, vergelykende pryse en spesifikasiedata van RGT Smart, asook vergelykende onderdeelprysdata, wat saamgestel is deur Malcolm Kinsey.
Terwyl al die modelle geag word om voorbeelde van uitstaande motoringenieurswese te verteenwoordig, kan daar net een wenner wees in die oë van die Motor van die Jaar-jurielede. Die spesifieke motor moet oor by uitnemendheid oor al bogenoemde eienskappe beskik.
Die wenner van die 2014 WesBank/SAGMJ Motor van die Jaar sal tydens ‘n glansgeleentheid in Februarie 2014 aangekondig word.
Eergister was ek saam met my 11-jarige seuntjie, ‘n motorgeesdriftige met sy eie aanlyn- virtuele “motormaatskappy” by die Johannesburgse Motorskou. By die BMW-afdeling het ‘n besoekende Duitser aan my gesê dat een uit elke sewe van sy landgenote in die motorbedryf werksaam is. Sommige is blykbaar ook dosente aan Engels-Suid-Afrikaanse universiteite, want enkele dae gelede is ‘n groteske aanval deur ene Antje Schuhmann van Wits op die Rooi-Oktober-betoging, asook Afrikaners geloods onder die titel: Red October: part of the rise of global, right-wing white supremacy?
Schuhmann is nie baie subtiel nie, want sy skel sommer die vorige Afrikanerregering uit as:
…the last state-organised white supremacist anachronisms, upholding racist fascist ideologies in order to legitimise a murderous system of white domination? My interest is to outline the parallels the Red October phenomenon has with other extremist movements, particularly in Germany, and to then provide some institutional and civil society responses.
In die Daily Maverick verskyn ‘n advertensie vir ‘n luukse Mercedes-Benz soos wat korrupte staatsamptenare graag ry, langs Antje Schuhmann se aanval op Afrikaanse betogers
Ons, die “rassisties-fascistiese… moordenaars” waarna die skryfster verwys, betaal egter die belastings wat korrupte munisipale en staatsamptenare in staat stel om luukse Duitse motors soos Mercedes-Benze of BMW’s te koop. Toevallig verskyn daar naas Schuhmann se kwasi-kommunistiese tirade teen Afrikaners ‘n advertensie vir ‘n baie duur, sportiewe Mercedes soos wat staatsamptenare en ontvangers van SEB-voordele gewoonlik bestuur. En in vele opsigte is die skryfster besig om die institusionele korrupsie en geweldsmisdaad, selfs volksmoord van die nuwe Suid-Afrika te verdedig – ten einde Duitse motormaatskappye in staat te stel om nog luuksevoertuie in ons land te verkoop!
Soos ek al voorheen geargumenteer het, is die huidige Suid-Afrikaanse stelsel patologies van aard. Daarom lei dit onvermydelik tot vorme van sadisme waar weerlose oumense en vroue deur “vryheidsvegters” aangeval, verkrag en tot die dood toe gemartel word. Die linkse, globalistiese en internasionalistiese diskoers skeld hulle gedurig vry van enige verantwoordelikheid vir hul gruwels, wat niks minder as oorlogsmisdade is nie. Die grondslag vir hul morele kwytskelding is sosio-ekonomies. Omdat die swart bevolking as groep gemiddeld “armer” as die blanke bevolking is, is hul sadistiese moordparty geregverdig. Tydens die Al Jazeera-debat toe ek en Sunette Bridges saam teen Christi van der Westhuizen en Sipho Singiswa geargumenteer het, het Van der Westhuizen weereens met dié argument vorendag gekom. Vanweë “inkomste-ongelykheid” in Suid-Afrika, is swart sadisme, korrupsie en misdaad implisiet geregverdig en “legitiem”.
Die teenpool van sadisme is natuurlik masochisme. Ons is veronderstel om die huidige geweld, anargie en wetteloosheid te “geniet”. Trouens, dit is die boodskap wat telkens aan ons oorgedra word, dat geweld in die vorm van moord en verkragting ‘n noodwendige uitvloeisel van sogenaamde “demokrasie” is en dat ons daarmee vir lief moet neem!
Die parallelle wat Schuhmann tussen Afrikaners en Duitsers tref, is onverskoonbaar, selfs lasterlik. Sy sien byvoorbeeld ‘n ooreenkoms raak tussen Steve Hofmeyr se kommentaar oor Verwoerd se skoolbouprogram tydens die betoging by die Uniegebou en mense wat Hitler probeer rehabiliteer:
Firstly, historic revisionism and denialism. The expression “Hitler… if he would not have done this thing with the Jews… but he gave us highways and decreased unemployment” resonates with Hofmeyr saying about Apartheid “no, I don’t think all of it was wrong but it couldn’t go on forever[…] Hendrik Verwoed gave us good schools, how can I say that’s wrong?”
Terwyl Duitsers Jode in konsentrasiekampe geplaas het, het ons vir swartmense skole en klinieke opgerig. Brittanje het in ons land konsentrasiekampe bedryf en hierdie Duitse vrou is in haar argument besig om die Brits-koloniale volksmoordlogika dat “Afrikaners moet verdwyn” te herhaal. Want, sê sy, enige aandrang op volkskap of wat sy op Duits Volksgemeinschaft noem, is per se rassisties!
Tesame met die afstootlike Afrikanerverraaier, Christi van der Westhuizen, maak sy die vrees en verskrikking wat ons slagoffers van plaasmoorde en huisaanvalle ervaar af as Angst, oftewel verbeelde/sielkundige angs! Met ander woorde, die moorde en verkragtings waaroor die media elke dag berig, bestaan net in ons verbeelding.
‘n Toneel in Inglourious Basterds waar die ‘Beer-Jood’ ‘n Duitser op sy knieë met ‘n bofbalkolf vermorsel
Ek wil my nie veel uitlaat oor die stryd tussen Duitsers en Jode nie, behalwe om te sê dat dit dikwels tot perversie aanleiding gee. Enersyds is daar masochistiese Duitsers (soos hierdie Schuhmann?) wat steeds derms uitryg oor die tweede wêreldoorlog en andersyds is daar Jode soos die Weinstein-broers wat ‘n rolprent soos Inglourious Basterds deur die geweldskultusregisseur, Quentin Tarantino, laat maak het. In die film kry ‘n Jood geleentheid om Duitse krygsgevangenes se harsings letterlik een na die ander met ‘n bofbalkolf uit te slaan. Joodse slagofferskap regverdig Joodse sadisme teenoor Duitsers (net soos swart slagofferskap in Suid-Afrika swart-op-Afrikaner-sadisme sou regverdig?). Die held, die “Beer-Jood” (Bear Jew), verlustig hom in sy teregstellings van Duitse krygsgevangenes.
In ‘n berig in The Atlantic, beskryf Eli Roth, die Joodse akteur wat die protagonis vertolk, die film as “kosjerporno” (kosher porn):
““It’s almost a deep sexual satisfaction of wanting to beat Nazis to death, an orgasmic feeling,” Roth said. “My character gets to beat Nazis to death. That’s something I could watch all day. My parents are very strong about Holocaust education. My grandparents got out of Poland and Russia and Austria, but their relatives did not.”
Tarantino’s producer, Lawrence Bender, says that after reading the first draft of Inglourious Basterds, he told Tarantino, “As your producing partner, I thank you, and as a member of the Jewish tribe, I thank you, motherfucker, because this movie is a fucking Jewish wet dream.” Harvey and Bob Weinstein, the film’s executive producers, also reportedly enjoyed the film’s theme of Jewish revenge.
Tarantino told me he has received only positive reactions from his Jewish friends. “The Jewish males that I’ve known since I’ve been writing the film and telling them about it, they’ve just been, ‘Man, I can’t fucking wait for this fucking movie!’” he told me. “And they tell their dads, and they’re like, ‘I want to see that movie!’”
Nog ‘n toneel uit Inglourious Basterds waarin die geregverdigde moordlus van die slagoffer opgehemel word
Die gelykstelling van die NP-beleid met nazisme is ‘n propagandategniek wat deur Joe Slovo, Brian Bunting (skrywer van The rise of the South African Reich) en ander kommuniste aangewend is. Ons weet ook dat die terreurveldtogte van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty onder leiding van Joe Slovo met die hulp van die Oos-Duitse geheimediens, alombekend as die Stasi, geskied het. In die biografie van Markus Wolf, die voormalige hoof van die Stasi, word vermeld dat hy en Joe Slovo noue bande gehandhaaf het.
Anjte Schuhmann en die Daily Maverick maak van dieselfde Stasi- en SAKP-tegniek gebruik om Afrikaner-beswaarmakers teen plaasmoorde en ander geweld as neo-Nazi’s te konstrueer. Sy beweer selfs dat die kleure van die Red October-webwerf, wat deur Sunette Bridges gekies is, die kleure van die Nazi-party en die AWB reproduseer:
…Red October, citing Martin Luther King on its English-only website, follows that logic, yet borrowing the red, white and black colours of the German National Socialist Party and the Afrikaner Weerstandsbeweging.
Duidelik is die handskoene nou af in die Links-Regs-stryd in Suid-Afrika en gaan ons mekaar as Nazi’s en Staliniste uitskel. Schuhmann en die Daily Maverick het egter heelwat meer in gemeen met die Stasi, die muurskieters van Oos-Duitsland en die Sowjet-goelag as wat ons Afrikaners met Nazi’s het. Indien die Rooi Oktober-veldtog enigiets bereik het, is dit ook om die onderliggende Boerehaat hier in Johannesburg, aan Wits en in die geledere van die Daily Maverick-medewerkers te ontbloot.
Afrikaners wat soos die Suidlander-groepering daaroor fantaseer dat daar op ‘n dag “hulp uit Duitsland” sal opdaag om ons uit die huidige dwingelandy te “bevry”, kan gerus daarvan vergeet. Terwyl die ANC ons staatskas leeg steel, word ‘n groot deel van daardie fondse aan Mercedes-Benze bestee.
Die een se dood is die ander se brood, soos hulle sê.
Noem Antje Schuhmann ‘n ideologiese werktuigkundige van die Vierde Ryk, dié van Daimler-Benz en die ander groot Duitse motormaatskappye. Ons sal nie enige morele lesse vanuit Oos-Berlyn, Stuttgart of München vat nie.
En dalk is dit hoog tyd dat Afrikaners na Franse of Koreaanse motors toe oorskakel?
Die Referendumplakkaat uit 1992 waarin “waarborge” vir die toekoms verskaf word
21 Jaar gelede het die demokraties verkose NP-regering, onder die leierskap van FW de Klerk, die volgende 10 beloftes gemaak indien hulle kiesers JA stem in die 1992-referendum.
Kyk asseblief mooi na elke belofte, en oordeel dan self wat waar geword het, aldan nie.
‘n Veilige toekoms vir ons en ons kinders.
Vreedsame naasbestaan en gelykwaardige geleenthede.
Ordentlike hervorming en redelikheid.
Die beskerming van groepsbelang deur eie besluitneming.
Die bevordering van gemeenskaplike belange deur samewerking.
Sterk en doelgerigte leierskap.
‘n Eendragtige en weerbare Suid Afrika.
Ekonomiese, politieke en maatskaplike stabiliteit.
Die handhawing van ordelike regering en standaarde.
Veiligheid, vryheid en voorspoed deur geregtigheid.
Die Suid-Afrikaanse politiek word tans gekenmerk deur ‘n keuse tussen die sosiaal-demokratiese inmengingstaat en liberaal-demokratiese meerderheidstirannie. ‘n (Kon)federale raamwerk bied vir ons uitkoms.
‘n Sosiaal-demokratiese mag/inmengingstaat ken aan die staat soveel oorkoepelende magte toe dat die regering-van-die-dag op elke terrein, ook op die terrein van burgerlike instellings, inmeng en voorskryf wat mag en wat nie mag nie.
Die liberaal-demokratiese meerderheidstirannie is die koppetel-benadering waarvolgens individuele regte die bevoegdhede van die staat bepaal, die magte van die staat aan bande lê en burgerlike vryhede tot persoonsvryhede beperk.
In ‘n diep-plurale samelewing soos die RSA, behoort die demokrasie die volgende verreken:
Individuale burgerlike vryhede
Die vryheid van burgerlike instellinge (soos kerke, opvoedkundige instellinge, ens.)
Die interne vryheid en aspirasies van gemeenskappe volgens ‘n bepaalde lewens- en wêreldbeskouing, kulturele etos en religieuse rigting
Die oogmerk van hierdie artikel is om so ‘n alternatiewe bedeling binne die konteks van die grondwet en aan die hand van streeksontwikkelinge te beredeneer. Die towerwoord vir hierdie alternatiewe model is die reg op selfbeskikking.
Grondwetlike selfbeskikkingsvorme
Die Grondwet van die RSA maak voorsiening vir die volgende selfbeskikkingsvorme/modelle:
Die reg van (nie-regerings-) burgerlike instellinge op interne selfbeskikkingsreg. Artikel 31(1)(b) van die Handves bepaal dat persone wat aan ‘n kultuur-, godsdiens- of taalgemeenskap behoort die reg het om saam met ander mense kultuur-, godsdiens- en taalverenigings te vorm, in stand te hou en om daarby te mag aansluit.
Die reg van taal-, godsdiens-, kultuur- en ander rade om te funksioneer ter bevordering en beskerming daarvan en ter versterking van die demokrasie (a. 185).
Die reg van ‘n raad om deur die Kommissie vir Gemeenskapsregte as sodanig erken te word (a.185).
‘n Vorm of vorme van territoriale selfbeskikking vir gemeenskapsrade volgens eiesoortige taal-, godsdiens- en kultuur- en ander-eienskappe en -behoeftes (a.185).
‘n Oorhoofse wet op selfbeskikking (a.235) wat bg. vorme/modelle sistematiseer, asook erkenning gee aan die VN se deklarasie van die regte van inheemse groepe (by name die Koi en San) as eerste mense van die subkontinent.
Kommissie vir Gemeenskapsregte
Die genoemde selfbeskikkingsvorme kan net effektief funksioneer as die werksaamhede van alle rade behoorlik en effektief deur die Kommissie vir Gemeenskapsregte by die regering bevorder en juridies beskerm word.
Die onafhanklikheid van die 185-kommissie kan net verseker word as die lede/kommissarisse daarvan deur ‘n onafhanklike regskommissie benoem en met magte beklee word. Vir die afgelope tien jaar is die Kommissie as nasie-bou-instrument gebruik en die funksie daarvan tot beskerming en bevordering van gemeenskapsregte onderspeel.
Wat van stamowerhede?
Stamowerhede staan in die post-1994-bedeling as swart gemeenskapsowerhede bekend. Die regte van stamowerhede is gegrond op die interne gewoontereg van sodanige gemeenskappe. Daar word in artikel 211 en 212 van die Grondwet hiervoor voorsiening gemaak. Die tersaaklike wet wat hier geld is die konsepwet op Tradisionele Leierskap. Ook hierdie vorme van selfbeskikking vra om erkenning.
Die gelykheidsklousule
Die gelykheidsklousule van die Grondwet stel die eis aan die organe van die staat en aan die regering en wetgewende, asook regsprekende instellinge dat burgerlike instellinge en rade volgens die Romeins-Hollandse regsposisie nie in ‘n nadelige posisie vis-à-vis die inheemse instellinge geplaas sal word nie.
Funksies van die plurale staat
Van die belangrikste funksies van die plurale staat, wat beide individuele en gemeenskapsregte erken, is:
Desentralisasie van magte bo/sentraal na onder/regionaal, sodat die gemeenskap se inspraak op die plaaslike owerheidsvlak gemaksimaliseer kan word.
Desentralisasie van taal-, godsdiens- en kultuur-gemeenskappe na regio/gebiede/deelstate waar sodanige gemeenskappe se kollektiewe regte ten beste administratief hanteer kan word.
‘n Handves van Kultuur- en Gemeenskapsregte (a.30)
‘n Handves van Godsdiensregte (a.15)
‘n Handves van Amptelike Taalregte (a.6 en 31).
Onstuitbare (kon)federale staat in aantog
Dit staan vas dat die subkontinentale ekonomiese samewerking van en tussen Suider-Afrikaanse state onstuitbaar grondwetlike politieke vorme sal aanneem, en wel binne ‘n stelsel wat as ‘n konfederale gemenebes van state bekend sal staan.
In hierdie verband kan aanvaar word dat etniese nasiestate soos Swaziland, Botswana en Lesotho net so ‘n konfederasie sal binnegaan as hulle interne etniese soewereiniteit gewaarborg is en hulle assosiasie ook deur sesessie verbreek kan word.
Burgerlike reg en politieke alliansievorm as noodsaak
Daar is tans ‘n uitsigloosheid onder kiesers oor die alternatief vir sosialisme en liberalisme. ‘n Politieke alliansie van gelykdenkendes insake bostaande kan die politieke toneel radikaal wysig. Met ander woorde: die derde alternatief, wat eintlik die eerste keuse moet en behoort te wees, moet as saak van uiterste belang geskep en gevorm word.
Daarom dat ‘n politieke leiersberaad van die allergrootste belang vir Suid-Afrika en vir die subkontinent is. Wie gaan dit vir ons doen?
In Vereeniging: Die Onvoltooide Vrede (Kaapstad: Umuzi, 2010, 367p) skryf Leon Wessels (gebore in 1946) oor sy lewensloop en sy siening van die plaaslike politiek. Die boektitel verwys na die Vrede van Vereeniging wat na die Anglo-Boereoorlog (1899-1902) gesluit is. Heeltemal tereg was daar toe groot bitterheid aan die kant van die Boere.
Myns insiens is daar selfs groter rede vir ontevredenheid na die ANC se magsoorname in 1994, want alle politieke mag is sonder mandaat op ‘n uiters verradelike en ruggraatlose manier deur wit politici aan die swart meerderheid oorgegee. Wessels beweer egter “dat ons ‘n mandaat gehad het om ons uit die politieke skaakmat te onderhandel” (p 302). Maar het De Klerk dan nie belowe dat na die blanke kiesers teruggekom sou word sodat hulle kon besluit of die uitslag (magsoorgawe) in ooreenstemming met die mandaat (magsdeling) is nie?
Wessels: “Die ‘wit saak’ was verlore lank voordat die onderhandelings begin het” (p 59). Hy noem dit ‘n “onderhandelde revolusie” (p 57, 124, 284) maar hy gee nie erkenning aan Allister Sparks by wie hy hierdie frase uit sy boek, Tomorrow is Another Country (1995), oorgeneem het nie. Daar is geen sprake van ongedurigheid by Wessels oor wat diegene aangedoen is wat die land oor eeue opgebou en die Westerse beskawing hier gevestig het nie. Myns insiens verduidelik ons geskiedenis waarom Westerlinge nie vrede met die eksponensiële verval om ons kan maak nie. Die swartes is katastrofaal oorgekompenseer en die wittes is gewetenloos tekort gedoen. Maar Wessels beweer stiksienig: “Alle Suid-Afrikaners se regmatige aspirasies word in die Grondwet vervat” (p 270); soos ‘n elementêre, absolute verbod op rassediskriminasie?
Wessels se hele oriëntasie is verkeerd en dwaas. Wat dink so ‘n mens van FW de Klerk se 1990-toespraak? “Elke keer wanneer ek De Klerk se toespraak lees, klop my hart van opwinding” (p 56). Diegene wat dit anders ervaar het, word as “brommers en grommers” geëtiketteer (p 59; ook 259). ‘n Afrikaan uit swart Afrika het aan Wessels gesê: “Julle Afrikaners is besonderse [onnosel?] Afrikane. Julle sluit Mandela op en laat hom dan vry, al weet julle hy gaan teen julle politiek bedryf en dat dit tot magsverlies gaan lei” (p 327-328).
Wessels doen hom voor as iemand wat nie om geld en ander voordele die politiek betree het nie. By nabaat maak hy asof sy missie (altyd) was om apartheid af te breek: “Die rede vir my politieke bestaan in 1978 was om antwoorde te vind vir beleidsdilemmas waarmee die 1948-oorwinning die volgende geslag opgesaal het” (p 65-66). Hendrik Verwoerd het glo veroorsaak dat politici met “gebakte pere gesit” het (p 106). En die groter gemors wat die ANC van die land gemaak het? Wat sê Wessels daaroor en wat doen hy andersins daaromtrent?
Hy verkies om te bly glo “dat ‘een mens, een stem’ nie die land in vlamme sou laat opgaan nie” (p 135). Waar is die “volwaardige geregtigheid” (p 235) waarvoor hy hom kwansuis beywer het? Waar is die “regverdiger samelewing vir almal”? (p 289). Waar is die “bedeling wat billik teenoor al die mense sou wees”? (p 276). Waar is die “ware vryheid en Suid-Afrikanerskap”? (p 238). Waar is die “verenigde nasie”? (p 257). Waar is die staat wat “sy bronne aanwend ter bevordering van almal se belange”? (p 277). Is oplossings gevind “wat almal se belange dien”? (p 301).
Waarom Wessels dit moontlik vind om knus met hierdie geskepte onreg saam te leef, blyk uit sy lewensloop. Hy kom uit die gesin van ‘n Sap-polisieman. Hy was self ook in die polisie. Daarna het hy in die regte studeer en gepraktiseer en toe Volksraadlid geword, waar hy tot minister gevorder het. Eers in 1994 het hy uit die Afrikaner-Broederbond bedank (p 333). Hoewel hy veral sy eie aandeel in die totstandkoming van die nuwe Suid-Afrika besing, het hy nie kans gesien om na ons politieke “bevryding” langer in die parlement te dien nie.
‘My hipotese, daarenteen, is dat De Klerk hom weens onvermoë, naïewiteit, onverskilligheid, gebrek aan toewyding, of wat ook al, voor en tydens die grondwetlike onderhandelings vasgeverf het. Abraham Lincoln het in Amerika teen sy grein in die bevryder van die slawe geword. Op ‘n soortgelyke manier het die eens konserwatiewe De Klerk in Suid-Afrika die vader van die tirannie van die meerderheid geword’ – Leon Lemmer
Maar dan is dit juis Wessels wat nie kan verstaan waarom FW de Klerk dit so ‘n kort tyd in die regering van nasionale eenheid (RNE) uitgehou het nie: “Die NP se wegloop uit die RNE sal ongelukkig een van die negatiewe inskrywings in FW de Klerk se politieke begrafnisbrief wees” (p 273). Volgens Wessels was die beloofde vyf jaar van die RNE “ware magsdeling”, maar “ná twee jaar het die NP in 1996 tou opgegooi” (p 304). Wessels beweer hy wou na 1994 eerder privaat in die regte praktiseer as om as politikus voort te gaan, maar hy het spoedig sy dienste as menseregtekommissaris aangebied en het toe tien jaar lank as sodanig gefunksioneer.
Hoewel Wessels NG Kerk-lidmaatskap het, het hy noue bande met die Potchefstroomse Universiteit, wat hom as ereprofessor in menseregte aangestel het. In dieselfde opsig is hy betrokke by die versoeningsinstituut wat na die Reitz-sage aan die Universiteit Vrystaat ontstaan het. Wessels is jaarliks in die nuus wanneer die 1996-bomontploffing in Worcester, wat die werk van wittes was, in die naam van versoening in herinnering geroep word. Die talle bomontploffings wat deur swartes gepleeg is, word nie met dieselfde ywer onthou nie. Sover ek weet, het hy hom nog nie oor hierdie wanbalans uitgelaat of iets gedoen om dit reg te stel nie. Die eensydige klem wat hy op menseregte plaas sonder om dit met verpligtinge te balanseer, is ook onaanvaarbaar. Myns insiens moet enigeen wat ontvang, bereid wees om teenprestasies te lewer.
Wessels se teks, aangevul met foto’s, wek ‘n egoïstiese indruk. Hy noem sy vrou “‘n formidabele politikus” (p 92). Hy is kennelik sy eie oorverligte held. Dit is ‘n geval van “dik ek my eie belangrikheid aan” (p 232), soos hy in ‘n ander konteks skryf. Hy het die nuwe Suid-Afrika gewen, maar in die proses sy siel as Afrikaner verloor. “Die grootste skuif wat ‘n mens kan maak, is in jou kop” (p 231) maar dit kan ‘n dwase, naïewe, opportunistiese skuif wees. Wessels het die spreekwoordelike nuttige idioot geword wat die ANC skynbaar sonder enige gesonde remme terwille is.
Hiervoor is hy ruim vergoed, gevolglik is dit vir hom maklik om in die hede te berus en die toekoms so gunstig moontlik voor te stel. Dit laat my dink aan FW de Klerk wat sê dat hy die helfte van sy tyd in die buiteland deurbring. Gewone sterflinge soos ek kan nie buitelandse reise of emigrasie bekostig nie. Maar ontwerpers van die nuwe Suid-Afrika, soos De Klerk en Wessels, kan luuks lewe en hulle voortgesette apartheid koop. Hulle kan die afgryslike werklikheid wat hulle geskep het so dikwels as wat dit hulle behaag, ontvlug. Baie gewone, verdienstelike, beskaafde Afrikaners moet elke dag probeer lewe in omstandighede wat verlooptes vir hulle geskep het. Maar dan is dit Wessels wat in die konteks van Jan Smuts na “wit ‘beskawing'” as “‘n eufemisme vir oorheersing deur wittes” verwys (p 51).
Met die ondertekening van die nuwe “bewonderenswaardige” (p 60) grondwet in 1996 is, volgens Wessels, “die stryd om gelyke regte wat kort ná die Anglo-Boereoorlog begin het, voltrek” (p 20). Hy verwys goedkeurend na ‘n ANC-dokument uit 1943 waarin “die verwydering van enige … diskriminerende maatreëls” bepleit word (p 53) en na die pleidooi om gelyke regte in die ANC se Vryheidsmanifes van 1955 (p 70), bv “All people shall have equal rights to use their own language and to develop their own folk culture and customs. The preaching and practice of national, race or colour discrimination and contempt shall be a punishable crime.” Na aanleiding van die Tomlinson-verslag het swart predikante in die jare vyftig die skrapping van alle diskriminerende wette geëis (p 83). Nthato Motlana het gesê “dat diskriminasie so uitgedien is soos slawerny” (p 141). Die afskaffing van alle rassediskriminasie was ook ‘n ANC-voorwaarde vir onderhandeling (p 54).
Waarom is alle rassediskriminasie dan nie in die nuwe Suid-Afrika verbied nie? Hoe kan Wessels beweer dat wittes gelyke regte in die nuwe Suid-Afrika het as hulle die enigste etniese groep is teen wie daar tot in die oneindige volgens nuwe wetgewing, insluitende die grondwet, suiwer rassisties gediskrimineer mag word? Hoekom is hierdie oud-menseregtekommissaris blind hiervoor? Is waarmee ons sit “‘n regverdige bedeling vir almal in ons land”? (p 176). Hy beweer selfs: “Die ANC se beleid was weliswaar nie op rassediskriminasie gegrond nie … Die ANC se stryd om volwaardige burgerskap vir alle [!] bevolkingsgroepe in die land het 75 jaar ná Versailles [1919] by die onderhandelingstafel geseëvier” (p 33).
Dit is nie net die benadeling van wittes en veral Afrikaners wat geen indruk op Wessels maak nie. Ook teenoor die lot van Afrikaans is hy onsimpatiek: Toe daar sotlik oor elf amptelike tale ooreengekom is, het Wessels dit as een van sy “lekkerkry-oomblikke” ervaar (p 329) omdat dit “diep in die 90% van die bevolking sal akkommodeer” (p 330). “Afrikaans se voortbestaan sou sedertdien vasgewikkel word in die ontwikkeling van veeltaligheid. Ná 1996 het Afrikaans sy spesiale status saam met Engels verloor. Daar was geen morele grondslag vir die voortsetting van die verhewe posisie van Afrikaans nie” (p 45). Later verwys hy na “die verlore plek van Afrikaans” (p 331).
Wessels en bv die Afrikaanse Taalraad (ATR) veg vir veeltaligheid in die hoop dat Afrikaans by implikasie ook daarby sou baat. Dit openbaar ‘n kastraatmentaliteit (Praag 1 September). Myns insiens mag Afrikaners hulle maar uitsluitlik vir die heil van Afrikaans beywer. Wessels erken darem die gevaar van die ATR se dwase paternalistiese bevordering van swart tale wanneer hy skryf: “Afrikaners kan nie taalregte namens ander taalgebruikers opeis nie – hulle moet dit self doen” (p 331). Byvoorbeeld, in België beywer die Vlaminge hulle vir Vlaams en nie vir meertaligheid nie.
Wessels formuleer doelbewus misleidend wanneer hy sê sowel Afrikaans as Engels het hulle spesiale status verloor. In die praktyk het Engels in groot mate die enigste amptelike taal geword. Engels het dus in die nuwe Suid-Afrika onmeetlik aan status gewen. Afrikaans, daarenteen, is die enigste plaaslike taal wat oneindig baie in die nuwe opset verloor het. Anders as wat Wessels beweer, is daar ‘n oorweldigende morele grondslag vir die voortsetting van Afrikaans se vorige “verhewe posisie”, naamlik die feit dat dit grootliks onder die leiding van Afrikaners was dat die land tot die beste in Afrika ontwikkel is. ‘n Mens sou dink dat Wessels sensitiwiteit hiervoor sou hê; dat hy bv beswaar sou opper dat sy geliefde Kurgersdorp nou Mogalestad heet, maar met sy kastraatmentaliteit aanvaar hy dit gedwee. Die lokasie het die dorp oorgeneem. Vir oud-Broeder Wessels is dit heeltemal in orde, want dit is hoe swart mag werk.
Volgens Wessels het FW de Klerk “hom nooit skuldig gemaak aan enige groepvorming of agterbaksheid nie” (p 140). Hy meen dus dat De Klerk suiwer volgens die gees en letter van sy mandaat die nuwe Suid-Afrika as die vrug van onderhandeling aan ons blanke nageslag gegee het. My hipotese, daarenteen, is dat De Klerk hom weens onvermoë, naïewiteit, onverskilligheid, gebrek aan toewyding, of wat ook al, voor en tydens die grondwetlike onderhandelings vasgeverf het. Abraham Lincoln het in Amerika teen sy grein in die bevryder van die slawe geword. Op ‘n soortgelyke manier het die eens konserwatiewe De Klerk in Suid-Afrika die vader van die tirannie van die meerderheid geword; die Johannes die Doper wat die hek vir Raka oopgelaat het en Nelson Mandela en sy meelopers toegelaat het om ten koste van die belange van blankes en tewens van die land in sy geheel swart mag te vestig en te vier.
Die konserwatiewe beeld wat De Klerk in 1989 gehad het, toe hy tot leier van die Nasionale Party verkies is, word deur Wessels bevestig. Die verligte kandidaat om die leierskap was Barend du Plessis (p 218). “In die politieke sin van die woord was [De Klerk] geen verligte nie” (p 227; ook 300). De Klerk wou onderhandel sodat daar “vrede kan wees” (p 221). Het ons nou vrede? De Klerk wou ook onderhandel sodat die land nie die kommunisme ten prooi val nie. Het ons sedert 1994 regerings vry van kommunisme gehad, of is die regerings onder drie staatshoofde (Mandela, Mbeki, Zuma) progressief meer kommunisties as ooit tevore? Dat De Klerk in sy gemoed konserwatief gebly het maar dat sy dade onvoorsiene en oorverligte gevolge gehad het, word deur Wessels bevestig wanneer hy skryf: In 1996 “flankeer FW openlik met die gedagte om teen die Grondwet te stem” (p 279). De Klerk het egter sedert 1990 die pad van “onderhandeling”, wesenlik ‘n eufemisme vir toegewings, bewandel en het ook hierdie keer toegegee.
By die aanvaarding van die grondwet was Wessels se reaksie: “Ek was ook lus om op te spring en te juig” (p 282). “Suid-Afrika word deur die wêreld bewonder vir dit wat ons vermag het” (p 295). Maar “die wêreld” hoef nie daagliks met “die gebakte pere” (p 106) saam te leef nie. Nelson Mandela word die “liefling van die Afrikaners”(p 142) en “die verpersoonliking van versoening” (p 155) genoem. Mandela en Tutu het “die gees van versoening … uitgestraal” (p 308). Geen wonder Mandela “besing my deugde so omvattend” (p 271) nie. Mandela: “Leon … jy [het] my nog nooit teleurgestel nie” (p 284).
Heel idealisties beweer Wessels: “Velkleur is nie die bepalende faktor wanneer politiek bedryf word nie” (p 168). Tog bepaal velkleur, eintlik kulturele en ontwikkelingsverskille, hoe die kiesers stem. Wessels kom selfs met hierdie stelling: “Roelf Meyer was die regte man om De Klerk by te staan en die NP-onderhandelingspan te lei” (p 251). Sodat die ANC hom so erg ore kon aansit? Die voorafgaande laat ‘n mens besef waarom die ANC voorkeur aan Wessels bo enige ander NP-politikus vir die ondervoorsitterskap van die Grondwetskrywende Vergadering gegee het: “Enige ander nominasie uit julle geledere sou nie suksesvol gewees het nie” (p 269). Wessels het met sy vertolking van sy taak heeltemal aan die ANC se verwagtinge voldoen: “Ek is geleer die ondervoorsitter se taak is om die voorsitter [Cyril Ramaphosa] te help” (p 269).
Wessels het vir lief met swart mag en die tirannie van die meerderheid, eufemisties “demokrasie” genoem, geneem. Daarom neig hy om onkrities oor swartes en oorkrities oor wittes te wees. “Wit mense het Afrika nie met aangename herinnerings en bemoedigende presedente gelaat nie” (p 301). Maar hulle het darem die land ontwikkel en doeltreffend bestuur en Wersterse beskawing hierheen gebring. In Amerika is van Wessels gesê: “Ek is nie meer seker of hy nog wit is nie” (p 316). Wessels: Dit was “vir my vervelig om ‘n Afrikaner tussen ander Afrikaners te wees” (p 333). “Ek het nooit werklik belang stel in die vraag en die latere ‘Afrikaner-/Afrikaanse’ debatte nie. Ek is ‘n Afrikaan uit die Afrikanerkamp … Aan ou Europese bagasie het ek nooit swaar gedra nie” (p 325). Hiervolgens kan Westerse beskawing skynbaar sonder verlies deur afrikanisering vervang word: “Die Europese etiket voel … soos verraad teenoor Afrika” (p 328). Wessels erken nie dat Afrika die agterlikste kontinent is nie. Hy stel Afrika eerder as ‘n nastreefbare ideaal vir die nuwe Suid-Afrika voor.
Diegene wat tot hier gelees het, sal groot begrip hê vir wat vriende in Wessels se oor gefluister het: “Kom, Leon, ons moet jou hier wegkry. Die ouens wil jou moer” (p 196).
Subaru is baie meer bekend vir die vuurspuwende raserige Impreza WRXe as vir hulle baie bekwame gesinsmotors. Die Subaru Forester was nog altyd iets buitengewoons, iets links van die res van die mark.
Die nuwe slimmer, veiliger, verder – die beste sportnutsvoertuig, nou nog beter, aldus Subaru Suid Afrika, bied dieselfde legendariese DNS van sy voorgangers met verskeie afrondings, ‘n innoverende lys van moderne tegnologie, die jongste veiligheidskenmerke en selfs meer weelde en ‘n groot binneruim.
Die Subaru Forester van die kant af gesien
Baie keer wanneer jy begin rondkyk om ‘n sportnutsvoertuig aan te skaf en jy doen ‘n vergelykende analise, kry jy die mees interessante feite oor die Subaru Forester in die hande. Met dié motor kan jy maar al die blokkies afmerk waarna ‘n sportiewe gesinsman soek.
Die motor se netjiese instrumentepaneel
Ons toetsmotor, die Forester-reeks-vlagskip, die XT CVT, bied baie meer as wat ‘n mens sou verwag. Daar is funksies soos 8-rigting-kragsitplekke, leer, navigasie, ‘n Harmon Kardon-klankstelsel met HD-radio, Bluetooth en nog meer. Ons Forester het ook die enigste opsie-pakket wat op die XT beskikbaar is, met sleutellose toegang, HID-hoofligte en Subaru se sigstelsel (aanpasbare tog, laanvertrekwaarskuwing en voor-botsingsremfunksie). En, natuurlik, as gevolg van die XT-kenteken, het ek geweet dat ons een van die mees kragtige kruisvoertuie in hierdie segment onder hande het. Subaru se turbo-aangejaagde, direkte-inspuiting- 2,0-liter-bokser- viersilindereenheid lê onder die enjinkap, gereed om 177 Kw (240 perdekrag) los te laat. Die legendariese Subaru All-Wheel Drive bied uitstekende greep, balans en beheer op enige terrein, beide op die pad en in die veld. Die motor voel geplant, vas op die pad. Ander veiligheidskenmerke sluit sewe lugsakke in wat strategies deur die kajuit geleë is; die ringvormige passasiersel, wat van hoëtreksterktestaal gebou is en wat die energie van ‘n botsing om die passasierskompartement in teenstelling met daardeur versprei. Dan is daar nog Subaru se elektroniese bestuurdershulpprogram – Vehicle Dynamics Control (VDC).
Ons sal erken dat die Forester teen R529 000 duur is vir die segment, maar hy is soveel anders as enige iets in die segment dat ons die prys sal verskoon. Subaru hoop dat hierdie vlagskipmodel meer opwinding bied as die meeste van hul hoofstroommededingers, met byna net soveel eienskappe as die middel-luuksesegment waar motors soos die Audi Q5, BMW X3 en Volvo XC60 uithang. Wat verrigting betref, is ons egter oortuig dat die Forester met sy bokserturbo-enjin stof in die duurder Duitsers se hoofligte kan skop, veral dié van hul viersilinderweergawes.
Die outomatiese agterdeur
Die motor voel ruimer as wat hy is en binnelangs is daar baie goed van al die spasie gebruik gemaak. Die druk van ‘n knoppie om die agterste deur oop te maak en te sluit, maak dit maklik om bagasie of inkopies te laai wanneer jou hande vol is. Die openinghoogte is ten volle verstelbaar vir hoe groot hy moet oopmaak. Daar is ook ‘n 4.3-duim-kleurskerm wat ‘n omvattende reeks inligting soos brandstofverbruik, eko-evaluering, aktiewe veiligheid, X-af-funksionaliteit, horlosie / buitetemperatuur en self-onderhouddiagnose bevat. Voeg daarby ‘n truratkamera wat die bestuurder kan dophou wanneer agteruit gestoot word. Met SI-DRIVE kan jy ‘n bestuurstyl kies om by die omstandighede aan te pas. Die enjin en ratkas word beide beheer met die hulp van ‘n rekenaar, en ‘n enkele skakelaar kan gebruik word om een van die drie ryprofiele te kies, wat wissel van sagte kraglewering tot ‘n sportiewe superskerpreaksie.
Die agterdeur-beheer
Die XT het ‘n “sport-gestemde” onderstel wat nie beskikbaar is in die ander Foresters nie, maar moenie geflous word om te dink dat dit die voertuig in ‘n XL WRX verander nie. Terwyl greep uit die AWD-stelsel goed is, is die smaller bande, ryhoogte en sagter vering alles tekens dat die motor nie ‘n draai met dieselfde entoesiasme as sy tydrensuster die WRX sal kan vat nie. Die XT is as gevolg van sy grootte en gewig baie meer geneig om in skerp draaie te onderstuur. Desnieteenstaande dink ons steeds dat die Forester beter as enige van sy mededingers in die segment hanteer . Alhoewel die Forester baie weelde-items bied en die bougehalte en duursaamheid van die materiale kan kers vashou met die medeingers in die segment, dink ons tog dat die Forester nie heeltemal op dieselfde ontwerpvlak as byvoorbeeld die Hyundai Santa Fe of Kia Sorento is nie. Die nuwe Lineartronic CVT- (voortdurend veranderlike transmissie) ratkas, is ontwerp om die nuwe bokser-enjin en onderstel te pas, en is toegerus met ‘n aansienlik wyer ratverhouding om hoogs reageerbare versnelling te lewer, asook verbeterde rybaarheid en hoër brandstofdoeltreffendheid te bewerkstellig. Om ratte te verander gebruik jy die trek-lepels aan weerskante van die stuurwiel. Alhoewel baie glad en van die beter outomatiese ratkaste wat ek al gebruik het, was die gevoel dat die ratkas te stadig vir die enjin is baie opvallend.
Pakruimte in die Subaru Forester
Ander standaardtoerusting is die reënsensor en ligsensor om te verseker dat jy te alle tye onbelemmerde sig geniet. Die ruitveërspoed word aangepas en die hoofligte aktiveer wanneer nodig. Wat veiligheid betref, bied Subaru legendariese veiligheid op elke model. Dit is geen wonder dat hulle obsessie met veiligheid gelei het tot ‘n lang geskiedenis van vyf-ster-ANCAP, Euro NCAP, JNCAP en Versekeringsinstituut-hoofwegveiligheid (IIHS) veiligheidsgraderings. Kortom, die kombinasie van die Subaru Boxer-enjin en simmetriese All-Wheel Drive bied die hoogste vlakke van stabiliteit, balans en beheer vir ‘n veiliger rit. Daar is sewe SRS-lugsakke, insluitend dubbele voorste lugsakke en ‘n gordyn- en ‘n bestuurdersknie-lugsak wat met sensors ontwerp is om gewig na ‘n botsing te verminder.
Subaru se simmetriese All-Wheel Drive is waarskynlik die beste AWD-stelsel ter wêreld, met 40 jaar van aanhoudende vervolmaking sedert die bekendstelling daarvan, die toevoeging van X-modus wat die bestuurder die vermoë gee om die simmetriese All-Wheel Drive-stelsel te optimaliseer vir makliker bestuur oor nat terrein en om veilig oor slegte paaie, gladde oppervlaktes en steil heuwels te navigeer, en dít met net een skakelaar. X-af sentraliseer die beheer van die enjin, die gebruik van die middelste ewenaar, agterste ewenaar, remme en vastrapbeheer en ‘n beheerde afdraandefunksie. X-af se status word visueel op die multi-funksieskerm aangedui. Daar is ook 220 mm-grondvryhoogte wat baie meer as die meeste voertuie in die segment is.
Sou ek self die Subura Forester XT CVT aankoop? Waarskynlik nie. Nie omdat die motor nie volkome briljant is nie, maar omdat ek net eenvoudig voel dat hy te duur vir die segment is waarin hy meeding. My keuse sal waarskynlik by een van die Koreane lê of dalk die nuwe Toyota Rav4 wat in VX-gewaad steeds R129 000 goedkoper as die Forester is.
Adv. Aton Alberts van die Vryheidsfront verduidelik hoe die DA “die minderhede verraai” het en die aandeelhoudingsvereiste vir “SEB-punte” van 25% tot 40% opgestoot het. Die party ondersteun nou openlik ANC-beleid oor regstellende aksie deur in die parlement en in komitees daarvoor te stem.
Rooi Oktober was ‘n dawerende sukses, en net nog ‘n bewys van Gustav Venter se stelling dat Afrikaners se uitnemendheid in ons breinselle, en nie in ons spermselle, gesetel is nie. Alhoewel die opkoms by die Rooi Oktober-optogte nie getalsgewys groot was nie, was die reaksie daarop wel reusagtig. Die maatstaf van ‘n suksesvolle optog is sekerlik hoe dit mense laat praat, en selfs hoeveel omstredenheid dit genereer.
Gemeet hieraan was Rooi Oktober soos ‘n atoombom in die hoenderhok. Al wat ‘n nuusagentskap is, het berigte daaroor gedra. Dit maak steeds vandag opslae. Sekere inbellers na radiostasies is dae ná die aksies steeds woedend. Ek het selfs een op SAFM gehoor wat gemeen het dat Sunette Bridges permanent stilgemaak moet word, en dat die regering “te sag met blankes is”. Sy het nie gesê wat presies sy sou wou sien gebeur nie, maar Zimbabwe is sekerlik nie meer ver nie.
Kontrasteer bogenoemde met jou deursnit-Cosatu-optog: Duisende “wêkkas” wat marsjeer oor een of ander irrelevante grief. Asblikke word omgesmyt. Winkels word geplunder. Niemand gee egter om oor wat Cosatu wil hê nie; die nuusberigte handel eerder oor hoe erg die verkeer ontwrig gaan word. Die aangeleentheid waaroor die mars gehandel het, word bykans nooit verder bespreek nie. Terug na Gustav: Wat 20000 Cosatu-lede nie kan regkry nie, kan wel deur 300 Afrikaners vermag word. Uitnemendheid in aksie.
Rooi Oktober het dit teen ‘n paar probleme gehad. Rassistiese geweld teen blankes was een beswaar. So ook rassistiese regstellende aksie en SEB, wat neo-apartheid is wat ook teen blankes gemik is.
Hierop het Rooi Oktober se kritici die mees belaglike reaksies denkbaar gehad. Van ‘n ernstige poging om Rooi Oktober se griewe aan te spreek, was daar min sprake. En die mees belaglike reaksie van almal? Dit moet sekerlik die breindood stelling wees dat “almal onder misdaad ly.” Ek is baie lus om diegene wat laasgenoemde loutere onsin kwytraak, ‘n dwarsklap toe te dien dat hulle leë koppe daarvan tol, hulle dan te troos met hierdie woorde: “Toemaar, almal ontvang op een of ander stadium ‘n taai klap.” Asof die feit dat ander bevolkingsgroepe mekaar ook teiken met geweldsmisdaad, op enige manier iets doen om die leed aan blanke slagoffers van rassistiese, swart-op-wit geweld ongedaan te maak. Nee, nee, nee! Die feit dat ander groepe rassistiese haatmisdaad as normaal of alledaags beskou en almal daaronder gebuk gaan, is geen verskoning nie. Dit is eerder ‘n bekentenis dat misdaad so buite beheer is dat almal dit maar bloot aanvaar as gewoon.
‘n Ander gunstelingreaksie was om die boodskapper te probeer skiet; om Steve Hofmeyr en Sunette Bridges te probeer stilmaak met die ewe verstandelik-gestremde towerwoordjie van die linkse: “Rassiste!” Ongelukkig vir die linkses beteken die krete van rassisme in hierdie konteks niks buiten dat die linkse se standpunt deur die feite vernietig is nie, en is die term só holrug gery dat dit geen impak meer maak nie.
Nie een van diegene wat hierdie belaglike snert kwytraak, nie één van Rooi Oktober se kritici, het die moed om die ware vraagstukke wat deur Rooi Oktober geopper is, te konfronteer nie.
Hier is die eerste ontbeantwoorde vraag: Wie is dit wat wié op rassistiese wyse aanval?
Buiten vir uiters skaars voorvalle van wit-op-swart geweld, wat dan op histeriese en sensasionalistiese wyse aan die groot klok gehang word, selfs al is daar geen geweld betrokke nie (die Reitzhuis-voorval), is bykans alle rassistiese geweld in Suid-Afrika van die swart-op-wit verskeidenheid, selfs al kontroleer mens vir relatiewe getalle (nog ‘n gunstelingverskoning van die linkses). Blankes word op ‘n daaglikse grondslag deur ander volke aangeval, verkrag, beroof, vermoor en geterroriseer, teen ‘n tempo buite alle verhouding met die geweldsmisdaadkoers in lande waar blankes ‘n meerderheid is. Bykans sonder uitsondering word hierdie rassistiese haatmisdaad teen blankes gemik egter as sogenaamde gewone misdaad afgemaak, en fluit geen voëltjie daaroor nie.
Dit is aan die ander kant nie blanke bendes wat swart plaashuise binneval en die bejaarde bewoners daarvan doodmartel nie. Geweldsmisdaad is ‘n skaars ding in oorwegend-blanke gemeenskappe, vergeleke met Suid-Afrika se koers. Hoe kry die inwoners van Kopenhagen, ‘n metrogebied met miljoene inwoners, dit byvoorbeeld reg om minder as 10 verkragtings per jaar te pleeg (boonop word bykans al die verkragtings daar deur immigrante gepleeg), maar in die bloederige NSA is daar 55000 vrouens per jaar wat verkragtings aanmeld, met sekerlik honderde duisende meer verkragtings wat nooit aangemeld word nie? Gekoppel hieraan: Waarom teiken swart mans blanke vrouens vir verkragting, maar nie andersom nie? Hoeveel blanke mans verkrag swart vrouens? Ek kan aan geen enkele wit-op-swart verkragtingsvoorval in die nuusblaaie oor die afgelope vyf jaar dink nie, maar ek mag verkeerd wees.
Die tweede vraagstuk, wat ook glad nie aangespreek word deur Rooi Oktober se kritici nie, is: Waarom is daar ‘n gewapende stryd teen die vorige regering se rasgebaseerde wetgewing geloods, maar wanneer blankes swart-op-wit rassisme en rasgebaseerde wetgewing soos RA en SEB moet verduur, is dit skynbaar skielik heeltemal in die haak?
Hierop is die reaksies ewe absurd as die flou verskonings wat aangebied word oor misdaad. Een is dat die onregte van die verlede reggestel moet word en daarom is hierdie rassisme glo “nodig.” My reaksie: Dus word die onregte van die verlede reggestel deur dieselfde onregte te herhaal. Geen blanke het enige iemand se grond “gesteel” nie. Geen blanke wat ná 1978 gebore is, kon ooit stem in die vorige bedeling nie. Waarom moet blankes dus op rassistiese wyse geteiken word?
Rooi Oktober was, kortom, hoogs suksesvol, want skielik praat die hele land oor die vrae wat die linksetjies eerder probeer verswyg. Aan die linkses wat Rooi Oktober desperaat probeer stilmaak: Skiet gerus die boodskapper; wees snedig oor Steve of Sunette se persoonlike lewens. Bied gerus absurde en breindood verskonings aan, wat selfs nie eens julle self ernstig kan opneem nie. Julle gaan egter nie die feite wat deur Rooi Oktober aan die groot klok gehang is, laat verdwyn nie. Julle kan nie blankes verhoed om bloot die nuus te lees, of om met vriende en kennisse te gesels, en om ons eie menings te vorm nie. Geen hoeveelheid rassisme-gillery gaan ons skielik laat dink ons woon in ‘n misdaadvrye paradys nie. Geen mooi naampies vir die onverdedigbare rassisme wat ons teiken (“regstellende aksie”, “bemagtiging” of “transformasie”) gaan ons laat dink dat dit nié blote swart-op-wit rassisme is nie.
Welgedaan, Rooi Oktober, dat julle die moed gehad het om die olifant in die hoek op sy naam te noem.
Gisteraand om 9.30 nm. SA tyd het ‘n vurige debat op Al Jazeera se sosialemediaprogram, The Stream, plaasgevind en is terselfdertyd op dié Katarrese TV-maatskappy se globale netwerk uitgesaai.
Die onderwerp was die Rooi Oktober-veldtog wat deur Sunette Bridges georganiseer is en deur die sanger Steve Hofmeyr en dr. Dan Roodt van praag ondersteun is. Daar was vier deelnemers: Bridges, Roodt, wat die saak teen volksmoord en swart-op-wit geweld gestel het, met aan die ander kant die Naspers-rubriekskryfster Christi van der Westhuizen en die filmmaker Sipho SIngiswa.
Sowel Bridges as Roodt het die standpunt gestel dat die vlakke van geweld in die land, asook aanvalle op blankes, onaanvaarbaar hoog is. Bridges het insgelyks na regstellende aksie verwys wat blankes van hul werksgeleenthede ontneem en veroorsaak het dat daar slegs 1,2 miljoen poste in die land oor is wat deur blankes gevul word.
Christi van der Westhuizen
Beide Van der Westhuizen en Singiswe het die twee ander deelnemers van “rassisme” beskuldig omdat hulle na die ras van die aanvallers verwys. Van der Westhuizen het egter erken dat “daar hoë geweldsvlakke in Suid-Afrika bestaan”, maar dit aan “komplekse rasse- geslags- en sosio-ekonomiese faktore” toegeskryf. Sy het ook voortdurend beklemtoon dat blankes gemiddeld ryker as swartes is en dat geweld deur dié ongelykheid veroorsaak word.
Dr. Dan Roodt het na die gruweldade teen kinders en oumense verwys, asook die geval van Willemientjie Potgieter genoem as ‘n voorbeeld van sadistiese en patologiese geweld wat deur jong swart mans gepleeg word. Christi van der Westhuizen het ook erken dat “meeste misdaad onder jong swart en bruin mans voorkom”, maar dat hulle ook ‘n groter kans staan om vermoor te word.
Sipho Singiswa
Wat die begrip volksmoord betref, het Van der Westhuizen en Singiswa ontken dat so iets tans in die land plaasvind. Bridges het egter daarop gewys dat ontkenning die finale stadium van volksmoord is. Roodt het gesê dat dit nie oor die getal mense gaan wat vermoord word nie, maar die bedoeling en die aard van die beserings. Die skending van slagoffers se liggame dui op kliniese sadisme. Omdat Afrikaners juis vanweë hul etniese afkoms, ras, taal en kultuur geteiken word, pas die volgehoue plaasmoorde en gruweldade wel die definisie van volksmoord soos dit in die internasionale reg, onder meer in die 1948-konfense teen volksmoord van die Verenigde Nasies, gebruik word.
Van der Westhuizen het die Rooi Oktober-veldtog as ‘n “politieke projek wat op blanke oorheersing (white supremacism) gemik is”, beskryf. Sy meen dat die reg van swart groepe om oor blankes te regeer, daarmee “gedeligitimeer” word, met die implikasie dat blankes hulself sou wou regeer, wat volgens haar op “blanke oorheersing” neerkom.
Ná afloop van die debat op TV, het dit na Twitter en Facebook oorgespoel, met Steve Hofmeyr wat insgelyks aktief deelgeneem het.
Diepsloot ten noorde van Johannesburg was stil oornag nadat inwoners betoog het oor die moord op twee kleuters wie se lyke gister in ‘n toilet ontdek is, het die polisie Woensdag gesê.
“Daar is tot dusver geen insidente sedert laas (Dinsdag-) nag nie,” het die woordvoerder luitenantkolonel Lungelo Dlamini gesê.
Woedende inwoners het Dinsdag op straat betoog en paaie in die lokasie afgesper.
Die twee dogtertjies, 2 en 3 jaar oud, is oor die naweek as vermis aangemeld.
‘n Span speurders is aangestel om die moorde te ondersoek, het Dlamini gesê. – Sapa
Die Mao Zedong-mausoleum, ‘n voorbeeld van sosiaal-realistiese beeldhouwerk
In wat as ‘n opsetlike vernedering vir die Afrikanergemeenskap van Pretoria bestempel word, beplan die ANC ‘n sosiaal-realistiese, Stalinistiese beeldepark in Groenkloof. ANC- en kommunistiese “helde” sal daar teen ‘n koste van R800 miljoen vereer word.
‘n Voorlegging hieroor is gister deur Dali Tambo, seun van die voormalige ANC-kommunis en terroris, Oliver Tambo, aan die portefeuljekomitee oor kuns en kultuur in Kaapstad gedoen. Die “monument” sal uit 400 lewensgrootte beelde van “vryheidsvegters” bestaan, tesame met tuine en ‘n water-element.
Dali Tambo is tans uitvoerende hoof van die nasionale erfenisprojek-maatskappy. Onder ander het hy gister die volgende gesê:
Dali Tambo
“Talle mense van alle rasse het bydraes gelewer in die stryd om vryheid. Daar is ook dié wat nooit ’n vuurwapen opgetel het nie, maar wat, soos Olive Schreiner, met die pen geveg het. Eerw. Trevor Huddleston het destyds met sy Bybel in die hand geveg. Dit is mense, wat waar hulle ook al was, geveg het in ’n tyd toe dit baie moeilik was om hul gemeenskappe teen te staan,” het Tambo gesê.
“Ons wil Suid-Afrikaners met dié projek daaraan herinner dat dit verskillende mense gekos het om die hedendaagse Suid-Afrika te bou. Dit was ’n gesamentlike poging.”
Blykbaar is 24 beelde reeds in brons gegiet en word tans in die Oliewenhuis-kunsmuseum in Bloemfontein ten toon gestel. Die doel is om die voorvaders te vereer.
“Dit gaan 400 van ons topvoorvaders wees wat in verskillende eras van ons geskiedenis ’n bydrae gelewer het. Ons vereer oudpres. Nelson Mandela se bydrae gereeld, maar daar was baie Mandelas in ons geskiedenis,” sê Tambo.
“Adam Kok was ’n Mandela van sy tyd. Ons wil hulle (die voorvaders) omring met pragtige tuine waar mense kan piekniek hou en voor hulle trou.”
Onder die standbeelde is een van die Khoi-hoofman Dawid Stuurman, wie se oorskot in Australië nog soek is, en die Griekwa-leier Adam Kok.
Niekie van den Berg, DA-LP, het gepleit dat kultuur nie weer gebruik word om mense te verdeel nie, maar Paul Mashatile, minister van kuns en kultuur, het gesê dit is ’n inklusiewe proses.
Volgens Tambo is 24 standbeelde reeds in brons gegiet en word hulle solank in die Oliewenhuis-kunsmuseum in Bloemfontein uitgestal.
“Dit gaan 400 van ons topvoorvaders wees wat in verskillende eras van ons geskiedenis ’n bydrae gelewer het. Ons vereer oudpres. Nelson Mandela se bydrae gereeld, maar daar was baie Mandelas in ons geskiedenis.
“Adam Kok was ’n Mandela van sy tyd. Ons wil hulle (die voorvaders) omring met pragtige tuine waar mense kan piekniek hou en voor hulle trou.”
Die Groenkloof-reservaat in Pretoria is een van die laaste oorblywende natuurlike koppies in die Pretoria- voorstedelike gebied. Dit sal nou ontsier word met ‘n tipies kommunistiese en sosiaal-realistiese monument, soortgelyk aan dié wat in Stalinistiese Rusland en Maoïstiese China opgerig is (sien foto hiernaas).
Onder andere sal daar standbeelde van die volgende figure wees:
Dali Tambo se ouers, Oliver en Abertina Sisulu
Albert Luthuli, ANC-leier
Steve Biko, die swartbewussynsaktivis
Adam Kok, Griekwa-leier
Charlotte Maxeke, die eerste Xhosa-vrou wat ‘n graad kon verwerf
Chris Hani, terroristeleier
Helen Suzman, die liberale politikus en Boerehater
Koning Nyabela van die Ndebele
Koning Makhodo Ramabulana
Sol Plaatje, skrywer en stigterslid van die South African Native National Congress, voorloper van die ANC
In sy reaksie het dr. Dan Roodt van praag, die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, gesê: “Die huidige bestel raak net al hoe meer belaglik. Dis soos Idi Amin wat die kommunisme in ons land afdwing, kompleet met sosiaal-realistiese kitsch wat teen groot koste en met baie korrupsie opgerig word. Soos in Oos-Europa, sal sulke afskuwelikhede eenvoudig net weer afgebreek word eendag wanneer Afrikaners en die res van die land weer tot verhaal gekom het.”
“Tans verteenwoordig dit ‘n opsetlike vernedering vir die Afrikanergemeenskap van Pretoria en ‘n skending van die stad se natuur en argitektuur.”
