Vandag sal daar geen rubriek van Dan Roodt op praag verskyn nie, aangesien hy ‘n artikel oor die Franse politiek in vandag se Rapport geskryf het. Die artikel sal later vandeesweek ook op praag as rubriek verskyn.
Skrywer: Dan Roodt
Verkiesing 2014
deur Leon Lemmer
Daar is gepoog om blankes so entoesiasties oor die 2014-verkiesing te maak as wat daar geesdrif in die ou Suid-Afrika voor en op stemdag was. In die huidige grondwetlike bedeling is daar egter geen kans dat ‘n doeltreffende, beskaafde, nie-kommunistiese, Europeesgeöriënteerde regering aan die bewind kan kom nie. Deur te stem, is dit deesdae vir die blanke onmoontlik om werklik “‘n verskil te maak.” Weens ongekwalifiseerde algemene stemreg in ‘n eenheidstaat sal die blankes se stemme vorentoe al hoe meer onbeduidend word. Enige politieke party wat substansiële kiesersondersteuning verlang, sal na die pype van die swart meerderheid moet dans. Hierdie strategie is reeds baie duidelik by bv die DA waarneembaar.
Net partye wat grootliks aan swart mag toegewyd is, bepaal hoe ons in die nuwe Suid-Afrika regeer word. Dit is waarom ek baie simpatie het met blankes wat nie gemotiveer kan word om te gaan stem nie. Deur te stem, gee ‘n mens by implikasie ‘n mate van legitimiteit aan ‘n bose opset wat ongetwyfeld in sonde ontvang en gebore is. Die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer, is foutief. Geen kieser wat gesonde Europese waardes aanhang, kan vir lief met ons veel geprese grondwet neem nie. Die ooglopende kwalitatiewe verskille tussen mense word in hierdie uiterste vorm van demokrasie heeltemal geïgnoreer. Waarmee ons sit, is ‘n demokrasie wat baie meer ekstreem is as dié van bv die VSA, daardie voorste propagandis vir demokrasie.
Hillary Clinton, die vorige Amerikaanse minister van buitelandse sake (2009-2013), het nie die VSA-grondwet nie maar dié van Suid-Afrika aanbeveel by daardie Arabiese Moslem-lande waarvan die politieke beheer onlangs na die “Arabiese Lente” verander het, bv Egipte (Danny Danon, Israel: The Will to Prevail, New York: Palgrave Macmillan, 2012, Amazon Kindle 105). Dit beteken dat die Kopte, die oorspronklike christelike inwoners van Egipte, wat 10% van die bevolking uitmaak, in dieselfde mate deur die meerderheid oordonder word as die blankes in Suid-Afrika. Dít is die opset wat vir ons in die naam van magsdeling geskep is. Dit is dus verstaanbaar dat Tertius Delport, toe hy besef dat magsdeling in werklikheid magsoorgawe is, vir FW de Klerk aan sy baadjielapelle gegryp en hom wou gedonder het (Hermann Giliomee, Die Laaste Afrikanerleiers, Kaapstad: Tafelberg, 2012, p 424).
Wat het hierdie einste De Klerk na die afgelope verkiesing gesê? Dat dit vir hom so mooi is dat woongebied- en skoolintegrasie so vreedsaam vorder en dat ons aan die grondwet moet vashou, want dan sal alles wel wees. Voorheen het hy egter eie woongebiede en skole aan die blankes belowe en volgens Leon Wessels het De Klerk dit lank ernstig oorweeg om in die parlement teen die grondwet te stem. Volgens eie erkenning bring De Klerk deesdae die helfte van sy tyd in die buiteland deur. Hy ontsnap dus aan die omstandighede wat hy help skep het, terwyl gewone, nie-welvarende blankes verplig word om elke dag haglike omstandighede in die nuwe Suid-Afrika te trotseer.
Die skrywer Karel Schoeman is in Trompsburg gebore en het na sy aftrede weer daar gaan woon. Hy vertel in sy outobiografiese aantekeninge, Die Laaste Afrikaanse Boek (2002), hoe swartes die plaaslike skool oorgeneem en die ruite stukkend gegooi het. Die blanke kinders van die dorp en omgewing, wat met reg hierdie skool as hulle erflating kan beskou, word nou deur hulle ouers elders in skole geplaas in ‘n poging om hulle in ‘n mate teen verswelging te verskans. Dit beteken dat al hierdie wit kinders die geleentheid ontsê word om uit hulle ouerhuise skool toe te gaan en in hulle ouerhuise groot te word. Dit is sekerlik ‘n onberekenbare verlies vir sowel die ouers as hulle kinders en heel moontlik ook vir die land omdat hierdie kinders in die meeste gevalle ‘n beter vorming sou gehad het as hulle ouers ‘n groter aandeel daarin kon hê.
In Die Burger verskyn daar gereeld foto’s van groepe skoolkinders wat in Die Burger-strandhuis in Muizenberg tuisgaan. Die algemene patroon is dat eens blanke skole deur nie-wit kinders verswelg is. Omtrent al waaraan ‘n mens ‘n eens wit skool op hierdie foto’s kan herken, is aan die onderwysers wat steeds wit is. ‘n Sprekende voorbeeld hiervan is die foto van “gr 6- en gr 7-leerders van die Hoërskool Grabouw” wat vandeesweek (13 deser, p 3) gepubliseer is. In die see van nie-wit gesigte is daar enkele wittes. My hart bloei vir hulle.
Waarom is hierdie wit kinders in hierdie onbenydenswaardige situasie, afgesien van die klaarblyklike rede dat van hulle eie mense hulle land weggegee het? Daar is redes soos die volgende: (1) Hulle ouers aanvaar dat daar in die openbare lewe deesdae gedwonge rasse-integrasie is en reken dat hulle kinders maar so gou moontlik hieraan gewoond moet raak. Sulke ouers verteenwoordig myns insiens ‘n klein minderheid, want die meeste blanke ouers sou verkies dat hulle kinders ‘n (oorwegend) blanke skool bywoon. (2) Die ouers stel nie genoeg belang in die heil van hulle kinders nie en is nie afdoende bewus van die situasie waarin hulle kinders hulle op skool bevind nie. (3) Die ouers kan gewoon nie bekostig om vir die vervoer en verblyf van hulle kinders te betaal as hulle elders sou skoolgaan nie. Hierdie laaste rede geld sekerlik in baie gevalle. Dit is waarom daardie enkele wit skoolkinders in ‘n see van nie-wit “maatjies” my so ontstel.
Tydens die afgelope matriekeksamen het dit geblyk dat uitsluitlik seuns- of meisieskole die topmatrikulante lewer. Die Burger het toe navraag hieroor by skoolhoofde gedoen. Daar is toe gesê dat beter onderrig moontlik is omdat net seuns of net meisies in ‘n klas ‘n meer homogene groep daarstel en onderwysers dus beter aan hulle eiesoortige behoeftes kan voldoen. Ek het toe aan hierdie koerant geskryf en polities inkorrek beweer dat die etniese skeiding van klasse dan noodwendig tot die verdere verbetering van die uitslae sal lei. Dit is eintlik onnodig om by te voeg dat my skrywe nie gepubliseer is nie.
Wat my die moer in maak, is dat mense soos FW de Klerk, wat vir die huidige situasie verantwoordelik gehou kan word, uit sy luukse omstandighede vertel dat skoolintegrasie goed verloop. Dan is daar waaragtig mense, soos talle bevrydingsteoloë, wat skoolintegrasie “geregtigheid” noem, want hulle kyk eenogig uit ‘n nie-wit hoek. Dít terwyl wit kinders oneindige en onherstelbare skade ly. Ek begeer en gun vir my kinders en kleinkinders dieselfde kultureel-eie skoolopvoeding van hoë gehalte wat ek geniet het. Politici wat welvarend genoeg is om daagliks in groot mate hulle voortgesette apartheid en dié van hulle kinders en kleinkinders te koop, het soortgelyke omstandighede vir ons gewone wittes onmoontlik gemaak.
Nico Koopman is ‘n prominente bevrydingsteoloog en myns insiens ‘n nie-salige aktivis. Hy skryf oor die afgelope verkiesing: “Vandag mag geen party in die Suid-Afrikaanse politiek egter apartheid se waardes van verontmensliking, onreg en verdrukking najaag nie … ek wens dat veral partye in die ryke struggle-tradisie die waardes van die Grondwet sal verwesenlik” (Die Burger, 14 deser, p 9). Koopman sien klaarblyklik niks verkeerd in die barbaarse terrorisme en ander misdade van “die ryke struggle-tradisie” nie. Vir watter party moet ons volgens Koopman stem? Daardie party wat “die waardes van die lang stryd teen apartheid en kolonialisme … die beste beliggaam en bevorder.” Van ons word dus verwag om vir ‘n bevrydingsbeweging te stem. Dit maak nie saak hoe pateties hy as regering vaar nie. Koopman se kompas stuur hom konsekwent in die anti-blanke rigting.
Omdat meriete in die nuwe Suid-Afrika geminag word, word hoogs ondoeltreffende of onverantwoordelike indiwidue soms in verantwoordelike en daarby hoogs besoldigde poste aangetref. Ek kon nie glo dat diegene in beheer van die Oscar Pistorius-verhoor eers enkele dae voor die verkiesing agtergekom het dat die verkiesingsdag tot ‘n openbare vakansiedag verklaar is nie. As daardie regter, staatsaanklaer en verdedigingsadvokaat sulke algemene kennis nie het nie, in hoeveel ander opsigte skiet hulle kennis dalk nie ook tekort nie? So ‘n hofsaak is ‘n ernstige saak en hoort nie by uitstek as vermaak op bv ‘n eie televisiekanaal nie.
Nog ‘n sprekende voorbeeld van sodanige naïewe onkunde is Christo van der Rheede se brief in Rapport (11 deser). Hy beweer dat Rapport nie sy lesers mag ontmoedig om vir die ANC se stem nie, want die koerant het dan ‘n ANC-advertensie geplaas. ‘n Mens sou verwag dat Van der Rheede weet dat ‘n koerant nie noodwendig die produkte of dienste wat daarin geadverteer word, aanbeveel nie. Verder is dit ‘n wêreldwye verskynsel dat koerante gewoonlik ‘n bepaalde ideologiese, veral politieke, standpunt weerspieël. Wat Van der Rheede doen, is om in woord en daad die saak van die ANC te bevorder. Vandaar sy verwyt, gerig aan die blankes, oor die “wonde van die verlede.”
Van der Rheede maak ook, soos gebruiklik, voorbrand vir sy etniese groep deur van Rapport te verwag om teks deur “bruin intelligentsia” te plaas, waarvan hy, volgens eie oordeel, klaarblyklik een is. Soos die ATKV word die Afrikaanse Handelsinstituut (AHi) sedert 1994 in erge mate deur die transformasievirus geteister. Van der Rheede is deesdae die uitvoerende hoof van die AHi. Hy moet my maar verkwalik, maar elke keer as sy naam opduik, herinner dit my aan Laurence Peter se Peter Principle (1969): “People will tend to be promoted until they reach their level of incompetence.”
Die valse of tevergeefse entoesiasme by sommige blanke kiesers tydens die pas afgelope verkiesing het my laat dink aan blankes wat steeds elke jaar na bv die Strand gaan om vakansie te hou omdat dit ‘n familietradisie is wat sy oorsprong in die Suid-Afrika van weleer het. In die Strand is die see en die berge steeds daar en die lug is blou, want selfs die gehardste terroriste kon dit nie transformeer nie. Maar op die strand word die blankes verdring en voel hulle nie meer tuis of veilig nie. Baie van die winkels is deur inkommers uit bv Noord-Afrika en die Ooste oorgeneem. Bowenal het die Strand verval tot een van die vuilste en mees vervalle dorpe in die Kaapse Metropool. Voorheen het verkose raadslede en ‘n burgemeester, wat almal belang by die dorp het, hulle taak teen min, of geen vergoeding nie, vervul. Die stadsklerk was ‘n kundige persoon wat na verwerwing van die erkende formele kwalifikasie van die instituut van stadsklerke aangestel is.
Deesdae word die belastingbetalers van die Strand deur onbekende partygenomineerdes in die raad van die Kaapse Metropool in Kaapstad verteenwoordig. Hierdie politici se vergoeding en die belastinglas van die inwoners het eksponensieel toegeneem, terwyl dienslewering en infrastruktuurontwikkeling in dieselfde mate afgeneem het. ‘n Munisipale amptenaar se salarispakket kan R2.8 miljoen per jaar bedra (Die Burger, 16 deser, p 5). Die munisipaliteit se hoofbesteding is aan salarisse en die bystand van armlastiges. Soos in kommunistiese lande is die politieke mag op die vlak van plaaslike, provinsiale en nasionale regering dermate gesentraliseer dat hierdie instansies sowel ondoeltreffend as onpersoonlik geword het. Na die voorbeeld van die ANC se kommunistiese meesters is dit uitsluitlik die politieke party wat besluit oor wie die kandidate in verkiesings is. Die kiesers het hier geen werklike bedingingsmag nie. Vergelyk dit met die ou Suid-Afrika toe daar kiesafdelings was en ‘n kandidaat dikwels ‘n nominasiestryd in ‘n voorverkiesing moes wen voordat hy deur sy party as kandidaat in die verkiesing toegelaat is.
Die parlement, raad van provinsies, provinsiale wetgewers en die munisipale rade het toonbeelde van werkverskaffingsinstansies geword. In baie gevalle ontvang hoogs onverdienstelike politici hier buitensporige vergoeding en byvoordele. Daar is ook heeltemal te veel indiwidue wat uit hierdie trog vreet. Die Zuma-kabinet is baie groter as dié van bv die VSA. By Jacob Zuma is daar myns insiens geen sensitiwiteit te bespeur by die besteding van belastingbetalers se geld nie. Sy vier vroue en Nkandla simboliseer sy gebrek aan insig en selfdissipline en verhoog die druk op die belastingbetalers. Vir Zuma se herinhuldiging as staatshoof is R120 miljoen begroot (Die Burger, 16 deser, p 4).
Een van die ANC se skeppings is die sogenaamde Onafhanklike Verkiesingskommissie waarin hoofsaaklik ANC-kornuite dien. Honderde voltydse poste is geskep en gevul. Tydens verkiesings word derduisende verdere funksionarisse tydelik aangestel. In die tradisioneel blanke woonbuurt waarin ek woon, was daar nie net ‘n totale oorvoorsiening van beamptes in die stemlokaal nie, maar daar was voorspelbaar ook nie ‘n enkele blanke onder hulle nie. Dit is hoe demografiese verteenwoordiging in die praktyk toegepas word. In die ou Suid-Afrika het enkele amptenare in die Departement Binnelandse Sake verkiesings gereël. Dit was ‘n taak waaraan amptenare periodiek tyd bestee het. Die meeste van die tyd het hulle ander werk gedoen. Daar was toe ook nie sprake van ‘n leërskare buitelandse waarnemers wat teen groot koste dae lank hierheen kom, luuks vervoer en gehuisves word, en dan sertifiseer dat die verkiesing “vry en regverdig” was nie. Dit sou interessant wees om te weet met watter faktor (inflasie in ag genome) die koste per kieser of stemmer gestyg het. Heel moontlik is Suid-Afrika in hierdie opsig los voor die res van die wêreld.
Ek is in my siel oortuig dat verkiesings in die ou Suid-Afrika, wat die blanke stem betref, meer “vry en regverdig” as in die huidige opset was. Dat ‘n mens deesdae met ‘n beduidende getal oneerlike kiesers te make het, word gesimboliseer deur die inkmerk wat aangebring word op elke kieser wat wil stem; ‘n praktyk wat my teen die bors stuit omdat dit my menswaardigheid aantas, maar ook die wete tuisbring dat ons sekerlik nie meer deel van die Eerste Wêreld is nie. Deel van die nuwe vryheid wat ons sedert 1994 geniet, is dat ons almal soos vee gemerk word voordat ons mag stem. Dink net wat sou die reaksie gewees het as ‘n blanke bewind besluit het dat (nie-wit) kiesers eers gemerk moet word voordat hulle kan stem.
Dat die stemmery nie naasteby regverdig was nie, blyk uit die feit dat die African Independent Congress (AIC) verteenwoordiging in die parlement gaan hê; nie omdat so baie kiesers vir hom wou stem nie, maar omdat dit in ons jong demokrasie toelaatbaar is dat ongeletterde, oningeligte mense volle stemreg het. Die meeste AIC-stemme is glo te wyte aan die feit dat die kiesers hierdie party met die ANC verwar het. Maar sal enige van die uitgelese buitelandse verkiesingswaarnemers die elementêre integriteit hê om, na aanleiding van die AIC-fiasko, uit te wys dat die grondslag waarop die nuwe Suid-Afrika funksioneer foutief en gevaarlik (dus nie in landsbelang nie) is? Waarskynlik nie.
Jare lank was daar ‘n koerant met die leuse: “Lees Die Burger en gesels saam.” Deesdae kan hierdie koerantlesers weens eensydige, polities korrekte beriggewing dikwels nie meer saam gesels nie. Die enigste politieke party wat hom daarop toespits om die Afrikanersaak te dien, Front Nasionaal, is nooit voor of kort na die verkiesing in hierdie koerant genoem nie. Die lesers is dus ook glad nie ingelig oor waarvoor dié party hom beywer nie. Die VF+, wat beweer dat hy die heil van alle minderheidsgroepe op die hart dra, het wel dekking geniet. Ek het dikwels gewonder wat Bun Booyens sr (1916-2010), wat baie jare lank (1968-1981) Afrikaanse kultuurgeskiedenis aan die Universiteit Stellenbosch doseer het, van so ‘n nie- (indien nie anti-) Afrikanerkoerant sou dink. Hy sou geen troos of vrede gevind het in die wete dat sy kind, Bun Booyens jr, die huidige redakteur van Die Burger is nie. Die appel het in hierdie geval buitengewoon ver van die boom af geval.
Pas het Die Burger (16 deser, p 12) die eerste keer sy lesers bewus van die bestaan van Front Nasionaal gemaak. Leopold Scholtz skryf: “Dis allereers interessant dat ‘n uitgesproke rassistiese groepie soos die sogenaamde Front Nasionaal ‘n vernederende pak slae gekry het. Daardie soort HNP- of AWB-denke het selfs – dalk veral – by Afrikaners geen plek meer nie.” Let op die woordkeuse: “uitgesproke rassistiese groepie” en “sogenaamde”. Scholtz het uit die nuwe Suid-Afrika ontsnap en hom in Nederland gevestig. Hy het onlangs afgetree en is vir sy byverdienste van die goedertierendheid van sy vorige werkgewer, Media24, afhanklik. ‘n Mens kan dus verwag dat die teks wat hy lewer selfs meer as voorheen halsstarrig polities korrek sal wees.
Die dag na die verkiesing is Ilse Bigalke se rubriek (p 14) en Adam Small se gedagtes (p 15) oor die verkiesing in Die Burger gepubliseer. In die geval van Bigalke kan ‘n mens altyd reken op onoorspronklike maar polities korrekte gemeenplasige kommentaar. Small het onlangs sy triomfantelike terugkeer tot die openbare lewe gemaak en is klaarblyklik versoek om oor sy waarneming van die verkiesing te skryf. Die “bruin stem” moet immers gehoor word. Let op hoe vlot lieg Small: “Toe ons, as bruin mense, in 1994 vir die eerste keer ons kruisies op daardie papiertjies kon en gaan trek het.” Wat in Bigalke en Small se teks opval, is dat hulle gunstig na sowel Abraham Lincoln as Nelson Mandela verwys. Lincoln en Mandela is vir my moreel verwerplik omdat hulle militante swartes misbruik het om hulle politieke doelstellings te bereik, maar in die huidige polities korrekte klimaat word hulle gedrag deur baie mense as bewonderenswaardig geag.
Parlementslede is almal welgestelde mense en hulle sit in die raadsale nie omdat hulle noodwendig uitnemend gekwalifiseerd is om in belang van die land te handel nie, maar omdat hulle deur hulle politieke party benoem is. Dit is nogtans rasioneel feitlik onbegryplik dat nie een van hulle die moed van sy/haar oortuiging het om te sê dat ‘n verkiesing in die middel van die week sotlik en glad nie in die landsbelang is nie. In die ou Suid-Afrika het kiesers ‘n kort tydjie afgeknyp om te gaan stem, maar die res van die dag gewerk. Sedert die begin van ons jong demokrasie word die betrokke verkiesingsdag tot ‘n openbare vakansiedag verklaar, wat elke keer die verlies van miljarde rande vir ons ekonomie meebring. ‘n Woensdag, dus in die middel van die werksweek, word vir hierdie doel uitgekies, wat terselfdertyd verseker dat die ekonomie maksimaal daaronder ly. Geeneen van daardie politieke partye het die moed om voor te stel dat die publiek eerder so ‘n vakansiedag moet ontbeer nie, want dit kan so ‘n party stemme kos. Vanjaar was dit die vierde agtereenvolgende week waarin daar nie vyf weeksdae gewerk is nie.
Wanneer voorgestel word dat die vergoeding van politici verder verhoog word, is daar absolute eenstemmigheid by hierdie mense. Kan hulle dan nie maar net so eendragtig wees oor die hou van verkiesings oor ‘n naweek nie? Dit is immers wat in oorsese lande gedoen word, bv dikwels op ‘n Sondag. In die ou Suid-Afrika was ‘n Sondag as verkiesingsdag heeltemal onaanvaarbaar. Maar waarom nie die verkiesing op ‘n Saterdag hou sodat die publiek dan op die Sondag na die verkiesinguitslae kan luister nie? So ‘n opset behoort ‘n minimale nadelige invloed op die ekonomie te hê.
Nog ‘n elementêre knoop wat deur politici deurgehak behoort te word, is om bv die versperring van paaie tot ekonomiese misdaad te verklaar en die skuldiges swaar te straf. Ek weet dat geweld die tradisionele operasionele optrede van bv die ANC was en dat hy gevolglik nie graag die misdadige uitlewing hiervan by sy volgelinge aan bande wil lê nie. Maar ‘n uitweg wat dikwels gekies word, is om te beweer dat sabotasie in die ou Suid-Afrika geoorloof was, maar dat so iets nie meer in ons jong demokrasie toelaatbaar is nie. Betogings tydens hofsake is vir my net so onaanvaarbaar, want dit kan neerkom op intimidasie van diegene wat uitspraak moet lewer. Toegegee, regters word deesdae met die oog op transformasie pleks van om regskundige redes aangestel. Vakbonde moes lankal op die Margaret Thatcher-manier vasgevat gewees het, ens. Plaaslik word dinge deesdae op die Afrika-manier gedoen. Ek is eintlik opreg dankbaar dat ek heeltemal uit pas daarmee is.
Anders as vorige kere, het ek vanjaar gaan stem. Die enigste rede waarom ek dit gedoen het, is omdat ek op die nasionale vlak my stem ten gunste van Front Nasionaal wou uitbring. Op die provinsiale vlak kon ek dit nie doen nie, maar my gewete is skoon. Ek het by my besluit gebly om nooit vir die ANC of die ANC Lite (die DA) te stem nie. Dat die uitslae toon dat ek een van ‘n gideonsbende van skaars 5 000 is, ontstel my nie. 5 000 uit ‘n totale bevolking van 50 miljoen kan berge versit. Dit is die kwaliteit van hierdie mense wat tel en daarby kan en gaan hulle meer word. In die herlewing van die Afrikanersaak speel Praag ‘n onontbeerlike rol.
Ons is by die laagtepunt, maar ons staan ook aan die begin van die Afrikanerherlewing. As Praag voortgaan om publikasieruimte aan my te gun, hoop ek om in die komende maande periodiek die aandag op ander minderheidsgroepe te vestig wat soos Afrikaners ook vryheid en onafhanklikheid begeer. Ek dink aan groepe soos (in alfabetiese volgorde) die Armeniërs, Baske, Berbers, Israeli’s, Kataloniërs, Koerde en Skotte. By elkeen van hierdie groepe kan Afrikaners leer wat om te doen of nie te doen nie ten einde ons heil te bevorder. Na sodanige bespreking kan ‘n mens ‘n lys opstel van wat enersyds op die innerlike of geestelike vlak en andersyds op die waarneembare of materiële vlak gedoen moet word om die Afrikanerherlewing te bewerkstellig. Deurlopend sal Praag en soortgelyke instansies ‘n deurslaggende rol te speel hê.
By voorbaat kan gesê word dat al die pasgenoemde groepe oorvloediglik bewys lewer van hoeveel tyd, moeite en stryd dit verg om bv selfbeskiking en onafhanklikheid te verwerf. Dit maak dit al hoe moeiliker om te begryp hoe ‘n klein getal klein mensies, oftewel kabouters, en daarby geestelik armoediges, hierdie land binne ‘n kort tydsbestek verkwansel het.
Selfbeskikking of selfbedrog?
deur Johann Wingard
In sy onlangse Praag-artikel oor Selfbeskikking en die Internasionale Reg skryf Dr Christo Landman onder meer dat Afrikaners hulself nie deur oppervlakkige vertolkings van die internasionale reg moet laat mislei nie.
Hy word toe op kenmerkende wyse deur Cor Ehlers van Oase tereggewys. Laasgenoemde beweer dat ‘n volk se reg op selfbeskikking nie onderhewig is aan ‘n land se grondwet nie, maar slegs aan die internasionale reg.
Dit is so dat die reg op selfbeskikking ‘n universele mensereg is. Maar dit is waar dit ongelukkig eindig. Dit is by die uitoefening van daardie reg waar probleme ontstaan en waar die geloofwaardigheid van die internasionale reg self in gedrang kom.
Geskiedenis leer dat erkenning van ‘n minderheidsvolk se onafhanklikheidstrewe nie voldoende is om sy selfbeskikking te verkry nie, maar dat dit slegs die regsbasis vorm waarop verdere aksies geloods kan word.
Daardie aksies is polities, ekonomies en militêr van aard. Dit word in die strate van die betrokke gebied besleg en nie in die howe van Europa nie. Die nuutste voorbeelde daarvan speel hom tans in Oekraïne af.
Hoewel dit volgens internasionale reg vertolk word dat die bevolking van die Krimskiereiland die inherente reg besit om sy selfbeskikking op te eis, word dit deur die internasionale gemeenskap as onwettig beskou om op eie versoek aansluiting by Rusland te vind. Die groot moondhede erken die internasionale reg dus slegs wanneer dit hul geopolitieke belange pas.
Rusland was waarskynlik agter die Krim se hele selfbeskikkingstrategie, want hy wou die Krimskiereiland, wat sy strategiese vlootbasis huisves, terugkry. Klaar.
Dieselfde geld vir die res van Oos-Ooskraïne waar referendums tans gehou word om volgens die “internasionale reg” hul selfbeskikking te verkry. Maar sou Rusland daardie reg van sy kultuurgenote probeer afdwing, word hy met sanksies gedreig.
Selfs vir ‘n leek is dit duidelik dat die internasionale reg slegs ‘n handige rasionalisering geword het waarmee moondhede hul selfbelang kan bevorder. Kyk na die VSA se gruwelike skendings van menseregte in die Midde-Ooste en Oos-Europa.
Dit is dus nie selfbeskikking nie, maar selfbedrog om mede-Afrikaners te mislei deur ‘n grondgebied op kultuurhistoriese begronding as ‘n Afrikanervolkstaat te omlyn en dan op die internasionale reg staat te maak om politieke onafhanklikheid te verkry.
Die internasionale reg is tandeloos en skep slegs ‘n morele grondslag vir die selfbeskikkingsgedagte. Selfbeskikking kan slegs deur die mense van ‘n gebied afgedwing word.
Vir langdurige vrede moet selfbeskikking op ‘n meer fundamentele grondslag berus, naamlik die werklikheid van praktiese politiek. Sou dit in belang van ‘n gebied wees om groter selfseggenskap oor eie sake vir sy inwoners te verkry, sal dit logieserwyse kan gebeur.
Dit is waarby die NBR se kantongedagte aansluiting vind. Langdurige stabiliteit en vooruitgang kan nie slegs op die wankelrige beginsel van kultuuridentiteit geskoei word nie, maar moet ook die beginsel van ekonomiese oorlewing en vooruitgang van al die inwoners van ‘n gebied tot gevolg kan hê.
Die kantongedagte kan op ‘n praktiese wyse vrede en voorspoed vir Afrikaners as mede-inwoners van kleiner gebiede op federale gondslag verseker. Dit sal egter nooit ‘n onafhanklike staat vir Afrikaners kan wees nie.
Dit is selfbedrog om selfbeskikking slegs op die teoretiese grondslag van die internasionale reg op te eis.
Daar sal niks van kom nie.
Die aktivis Russel Botman gaan volstoom voort
deur Leon Lemmer
Op die webwerf van die Universiteit Stellenbosch (US) is daar tans drie berigte wat sprekend dui op die toestand wat daar heers.
Die rektor, Russel Botman, het op 8 deser die Islamia College besoek om studente uit sy voorkeurgroep, die bruines, te werf. Die berig is op sowel die Engelse as Afrikaanse US-webtuiste in Engels gepubliseer, met die belofte dat ‘n Afrikaanse vertaling mettertyd sal volg. Dit toon duidelik wat die etniese en taalvoorkeur van die Botman-US is.
Op 8 deser het Botman en die burgemeester van Stellenbosch, mede-bruine Conrad Sidego, ‘n veiligheidsooreenkoms gesluit. Daarvolgens sal die universiteit en die munisipaliteit saamwerk op die gebied van bv kringtelevisie om ‘n “misdaadvrye dorp” te probeer skep. Wat nie gesê word nie, is dat misdaad op Stellenbosch sedert die aanvang van Botman se rektorskap in 2007 epidemiese afmetings aangeneem het. Daarvoor is daar myns insiens veral drie redes: (1) die toename in swart US-studente, soos belowe in Botman se intreerede as rektor, (2) die verswarting van die dorp, ooreenkomstig die wens wat Botman in sy intreerede as rektor uitgespreek het, en (3) die agteruitgang van wet en orde sedert 1990/1994 ooreenkomstig die geweldstradisie van die ANC, waartoe Botman ‘n tasbare bydrae gelewer het deur bv in 1976 onrus en verwoesting op die kampus van die Universiteit van Wes-Kaapland te saai.
Botman loop oor van entoesiasme vir studente wat sedert 1994 gebore is. Hy noem hulle “vrygeborenes.” As DA-politikus het Sidego vir die enigste ligpunt in hierdie berig gesorg deur op te merk dat ons nog nie vry ten opsigte van veiligheid is nie. Botman, daarenteen, sal fanaties voortgaan om te beweer dat ons sedert 1994 uitermate vry is. As ANC-aktivis sal hy nie ‘n geleentheid laat verbygaan om sy posisie aan die US ten bate van die ANC se program te misbruik nie.
Soos verwag kon word, gaan die US op 14 en 15 deser ons “demokrasie en vryheid” vier. Daar is deesdae ‘n spesiale afdeling, die Sentrum vir Inklusiwiteit, wat voltyds gedwonge rasse-integrasie aan die US bevorder. Hierdie elemente sien in hierdie dwang tot integrasie geen teenspraak met vryheid nie. Die feesprogram ter viering van twintig jaar van demokrasie en vryheid is, indien nie deur Botman geïnisieer nie, sekerlik deur hom goedgekeur.
As akademiese inrigting is ‘n universiteit veronderstel om sy studente aan verskillende standpunte bloot te stel, bv om nie ‘n bepaalde ideologie eensydig aan hulle op te dring nie. Dit sou immers in sigself ‘n verkragting van vryheid, naamlik vryheid van denke, wees. Kom ons kyk in watter mate die program wat die US aanbied aan die vereiste van sodanige ewewig voldoen.
Eerstens is daar ‘n uitstalling van verbode boeke; werke wat die Nasionale Party-regering verbied het. Daar is geen sprake van dat inligting wat deur die ANC-regering weerhou word, bv oor die ANC se misdade, terrorisme, martelkampe, Nkandla, ens, ter wille van ewewig terselfdertyd toegelig word nie.
Tweedens is daar ‘n museumuitstalling genaamd “Dear Mr Mandela, Dear Mrs Parks.” Die titel spreek eintlik vanself. Die Mandela waarna verwys word, is ons eie Nelson Mandela wat op grond van sy gedrag op al ons geldnote afgebeeld word. Die Parks waarna verwys word, is Rosa Parks (1913-2005) wat te hardegat was om haar sitplek op ‘n bus aan ‘n blanke af te staan. Op grond hiervan is sy in die VSA tot ‘n mitiese heldin in die burgerregtebeweging verhef. Geen poging word deur die Botman-US aangewend om Mandela/Parks met ander standpunte te balanseer nie.
Derdens word ‘n filmfees aangebied. Die volgende vier rolprente is met voorbedagte rade uitgesoek:
- Mandela: Long Walk to Freedom, gebaseer op Nelson Mandela se sogenaamde outobiografie, wat in werklikheid die maaksel van en ‘n halografie deur die joernalis Richard Stengel is.
- 12 Years a Slave, die aangedikte en gedramatiseerde storie van Solomon Northrup se slaafskap in Amerika. Botman sal nooit moeg daarvoor word om by implikasie hedendaagse plaaslike blankes vir die slawerny van eeue gelede te verwyt nie.
- Endgame. die oud-Broederbonder en verloopte Afrikaner, Willie Esterhuyse, se geheul namens die NP-regering met die ANC, wat die ondergang van die blanke bewind ingelui het.
- Bloody Miracle, die uitbeelding van geweld deur wit ekstremiste, bv by monde van Eugene de Kock, en deur Inkatha in die aanloop tot die ANC-magsoorname – dus die “wonder” van die “vreedsame” oorgang na die nuwe Suid-Afrika. Die geweldadige misdaad en terrorisme van die ANC en PAC wat oor dekades strek, word sover moontlik onderspeel.
Oor sowel die Botman/Sidego-ooreenkoms as die US-vryheidsviering het daar ook in Die Burger (12 deser, onderskeidelik p 7 en 4) ‘n berig verskyn. As ANC-aktivis vaar Botman uitstekend. As rektor en akademikus vaar hy pateties omdat hy met ANC-ideologie gepreokkupeer is. Sy politiek word eensydig aan die studente en personeel opgedring. Die vraag is: Waarom word dit toegelaat? Intern sal daar ‘n kentering moet kom as die US in meer as naam ‘n akademiese inrigting wil wees.
Daar is geen moontlikheid dat Botman die beeld van bv Jan van Riebeeck, Paul Kruger of staatshoofde soos DF Malan, Hans Strijdom, Hendrik Verwoerd of PW Botha sal bevorder nie. Die jongste transformasieset is dat daar glo ook duidelik sigbare of visuele transformasie op die kampus moet wees. Wat Botman en kie hinder, is bv dat van die US se grootste en belangrikste byeenkomste in ‘n lokaal gehou word wat DF Malan se naam dra. ‘n Sentrum met ‘n naam soos Nelson Mandela, Chris Hani of Steve Biko sal Botman nie pla nie en sekerlik hartlik deur hom verwelkom word.
Eerlike brief aan ‘n verdwaalde Volk
deur BJ Engelbrecht
Soos jy hier begin lees sê jy seker vir jouself: Nog iemand wat iets te sê het oor Afrikanerskap, nog iemand wat ‘n eier te lê het oor hoe om al ons probleme op te los, wie dink die ou is hy om enige iets te sê. Wel, ek is ‘n doodgewone Afrikaner wat elke dag werk vir my salaris, ek is lief vir my gesin, my land en het geen behoefte om oorsee te trek nie. Ek skryf net as iets aan my karring en opbou tot ek later nie meer kan nie en dan moet dit uit. Ek voel die pyn en word kwaad oor plaasmoorde en die gate in die pad. Ek het nie ‘n doktorsgraad in Afrikanergeskiedenis of in Letterkunde nie, ek het sommer net matriek op ‘n Landbouskool. Ek skryf nie hierdie brief omdat ek ‘n openbaring gehad het oor hoe om alle Afrikanerprobleme op te los nie. Ek skryf dit eerlik uit my hart uit omdat ek sien hoe ons verval sonder dat ons dit besef, en hoe ons almal en alles blameer vir die Afrikaner se agteruitgang. Dit is tyd dat ons ophou saggies trap om ego’s en sensitiewe emosionele onderwerpe en mense. Dis tyd dat ons ophou lieg vir onsself.
Ons het so n ryk geskiedenis van mense wat die onmoontlike verrig het om te kry wat hulle wou hê. Sterk, trots en standvastige mense met ‘n onwrikbare wil om voort te dryf. Daar diep binne jou kleef nog van dit vas aan jou DNS, jy moet dit net gaan uitkrap. Met elke plaasmoord waaroor daar verslag gedoen word op Facebook en Twitter sê almal: Genoeg is nou genoeg en skel en vloek……en more gebeur dit weer en so herhaal elke dag hom en niks verander nie. Die rede: Omdat dit nog te goed met die Afrikaner gaan, ons eet lekker, slaap warm, kyk TV en ry waar ons wil wees. Ons vertel vir almal hoe kwaad ons is maar doen verder niks nie, want dis nie ons direkte familie wat vermoor is nie. Dis nog vêr van ons gemaksone af, so dis aanvaarbaar. In dieselfde asem moet ek sê daar is regtig mense en instansies wat uit hul pad gaan om betrokke te raak. Sunette en Steve en Afriforum reël optogte en almal sê ja ons is daar en op die dag daag daar ‘n paar mense op want ons is altyd te besig of ons hou nie van die een of daardie groep nie. Die vraag wat ons moet vra is: Hoe betrokke is onsself dat ons die reg het om ‘n vinger te wys na dié wat wel iets doen. Dit maak nie saak wat jy dink wat hulle motiewe is nie, wat doen elk van ons wat ons beter maak as hulle.
Daar kort iets, iets waarna ek hunker. Ons kort ‘n leier, ‘n leier wat visie en passie en persoonlikheid het. Iemand wat my bors laat swel van trots, wat nie van ‘n papier af hoef te praat nie, maar uit sy hart uit. Iemand wat staan by dít wat vir sy mense belangrik is en nie by wat vir sy ego en sak belangrik is nie. Alle respek aan die huidige politieke leiers, julle werk hard om stemme te wen, en daarin lê een van die probleme: julle wen stemme maar nie mense se harte nie. Julle is so vêr vooruit dat julle volgelinge wonder waar en wie julle is.
Omdat die Afrikaner nie ‘n prominente leier het nie probeer elke partyleier op die groot stoel sit en almal trap op mekaar, kraak mekaar af omdat elkeen die Messias wil wees wat die Afrikanervolk gaan red. Intussen word ons al hoe meer verdeeld en negatief vir die moontlikheid dat daar wel n toekoms vir die Afrikaner in Suid-Afrika is. Ons stry oor die verskil tussen ‘n Boer en ‘n Afrikaner terwyl die algemene Afrikaner/boer op straat hunker na ‘n groep waar hy ook kan inskakel sonder om te moet besluit of hy ‘n Boer of Afrikaner is. Ons mense verraai mekaar sonder om ‘n oog te knip vir ‘n pot lensiesop, jammer nie ‘n pot lensiesop nie, die moontlikheid van ‘n pot lensiesop.
Groepe baklei vir ‘n volkstaat. Hoe gaan dit ooit realiseer? Daar is groepe wat reeds vêr in die pad af is wat dit betref. Praat jy egter hieroor met die groepe kom jy dadelik agter dat elke groep glo die ander groepe wat daarmee besig is mors hul tyd want elke groep het n onfeilbare meesterplan wat hooggeleerdes van hier tot in England aan werk. Elke groep se plan is die beste, en te verstane werk mense al jare aan hierdie selfbeskikkingsplanne en as jy elke dag deur jou plan werk en lees raak dit al hoe meer haalbaar in jou geestesoog tot jy bo alle twyfel glo dat jy die beste plan het en dat jy jou posisie in daardie nuwe Volkstaat met alles sal beskerm, dit is immers jou plan en jy het die ure ingesit. Hoekom kan alle groepe wat na dieselfde mikpunt werk nie om ‘n tafel sit, alle planne saamgooi en een meesterplan uitwerk nie en na die tyd mekaar bedank vir die ongelooflike werk wat elke groep gedoen het vir ‘n hele volk nie? Of is almal se ego’s en ideologieë so groot dat jy dit eerder sal laat stof opgaar voor jy dit sal deel met ander groepe. En intussen floreer Orania so stil-stil op hul eie. Selfbeskikking is maar een punt, kyk jy om jou rond in ons daaglikse lewe sien jy dieselfde: Afrikaners gun mekaar geen plekkie in die son nie. Alles draai om persoonlike sukses, hoe goed ek is en hoe groot my huis en my kar is. Ek weet dis baie veralgemeen maar elke persoon wat hier lees ken so ‘n persoon of twee in die sirkel waarin hy beweeg.
As jy die sosiale netwerke volg is elke liewe stelling negatief oor die Afrikaner, almal baklei, almal is kwaad vir FW, almal fokus hul elke greintjie energie op ANC en alle negatiewe dinge wat hulle doen. Die rede: Want dit laat ons lekkerkry om te sê hoe sleg hulle is en hoe goed ons WAS. Die klem op WAS, want ons is lankal nie meer so sterk en goed soos ons was nie. Ons hardloop rigtingloos rond en gryp na elke halmpie wat uitsteek. Ons is soos Superman wat aan cryptonite gevat het. Ons kan nog onthou hoe dit voel om te vlieg, maar as ons ons arms uitsteek gebeur daar niks nie.
Ek het nog nooit gehoor van enige volk wat opgebou is deur te fokus op die negatiewe van sy teenstanders en volksgenote nie. Al hoe hierdie Afrikanervolk weer enigsins ‘n skaduwee van sy vorige trots en glorie kan wees is om te fokus na binne. Ons moet fokus op onsself, niemand kan homself oprig deur iemand anders af te breek nie. Dit het nog nooit gewerk nie. Elke Afrikaner het die verantwoordelikheid om positief te wees oor sy Afrikanerskap en dit uit te leef na sy mede-Afrikaners. Ons gee al ons energie aan ons teenstanders, want dis al waaroor ons praat en hulle floreer in al die aandag wat hulle kry. Ons moet stil raak sodat ons teenstanders wonder wat gaan aan. Dan sal ons hul aandag kry. Nou lag hulle want hulle kan deur elke beweging wat ons maak sien.
Ons Christenskap wat die hoeksteen van ons geskiedenis en waardesisteem was word nou op die agtergrond geplaas sodat ons mekaar en ander kan beswadder en verneuk. Maar ons bid steeds elke aand en verwag dat God ons sal lei en beskerm. Hoe verwag ons dat God na ons sal luister as ons nie eers probeer om nederig ons hoofde voor Hom te buig nie, maar steeds glo dat ons hierdie Supervolk is wat alles kan reg skiet. Bloedrivier is lankal verby en die ander ouens het nou ook gewere. Dit maak nie saak hoe goed jy kan skiet en hoe sleg hy skiet nie, vir jou een geweer is daar honderde wat terug wys. Ons kan nie n volk bou met vrouens en kinders nie. So kom ons hou op windmakerig wees oor wat was en fokus eerder op wat is.
Die waarheid is dat ons Afrikaners nie meer die hoofrol speel in Suid Afrika nie, en dat dit die bitterste pil is om te sluk. Ons is in ‘n tyd waarvoor ons geen verwysingsraamwerk het nie, want ons regering was altyd in beheer. Ek sê spesifiek regering want ons as volk het tog te lekker gelewe. “Pretoria sal voorsien” was die wagwoord in die ’60s tot ’80s en behalwe vir die grensoorlog hoef ons nooit te baklei het binne ons huise vir ons oorlewing nie. Ons het in ‘n beskermde tyd gelewe waarin die regering en staatsdiens so goed gewerk het vir ons dat ons in ‘n utopie gewoon het. Ja daar was mense wat swaargekry het en werkloos was, maar nie soos nou nie en daarom draai ons in die rondte want ons weet nie hoe nie. Die laaste Afrikaners wat moes veg vir oorlewing was Voortekkers en dié se kinders is al oorlede. En dit is die rede waarom die Afrikaner nie saamstaan nie, want ons weet nie hoe nie, want ons hoef nog nooit nie. Nie in die geslagte wat nou leef se tyd nie, in elk geval nie. Ons voorouers en ouers het aan ons oorgedra hoe om suksesvol en vol selfvertroue te wees, nie hoe om te oorleef in ‘n gemeenskap waar daar op jou getrap word nie. Werk word al skaarser en ons mense steek mekaar in die rug net om bo uit te kom. Ons is in ‘n geestelike stryd gewikkel tussen dít wat ons was, dít wat ons steeds wil wees, die realiteit van wat ons nou is en hoe ons God se woord kan aanpas dat dit geoorloof is om ander te haat.
Ons kan nog steeds ‘n sterk volk wees, maar deur nie te fokus op politiek nie maar ons kultuur, dít wat ons trots maak om ‘n Afrikaner te wees. Die FAK wat dié Afrikanerkultuurliggaam is moet nuwe lewe ingeblaas word. Dit het ‘n enorme taak om te verrig: Afrikanerskap moet positief bemark word onder diegene wat deel vorm van die Afrikanergemeenskap en as die FAK nie meer weet waar hul inpas nie moet daar n nuwe liggaam gestig word om die funksie te verrig. Ons moet ons energie na binne projekteer en ophou om dit op ons teenstanders te mors. Ons weet wie en wat hulle is en wat hulle doen en gaan doen. Die kanse dat ons dit gaan verander is baie baie min. As ons dink dat ons hulle gaan laat skuldig voel oor wat hulle doen en dat dit in ons oë verkeerd is, sit ons die pot totaal mis. Ons moet God terug in ons huise bring en weer aandgodsdiens hou, om ‘n tafel sit en eet en dankie sê vir kos wat ons kan geniet. Ons moet terugval op die basiese dinge om ons krag en energie weer op te bou, dan kan ons begin om vorentoe te gaan. As ons bou op dít wat nou ons basis vorm gaan ons nêrens kom nie. Elke Afrikaner het die hart van ‘n leeu, ons voel ons kan die wêreld aanvat en oorwin maar dink tog realisties en wees eerlik met jouself, kan jy dit man-alleen doen? Want as jy wil baklei is dit hoe jy dit op dié stadium gaan doen: Man-alleen. Ons moet wakker skrik en ophou droom en fantaseer oor ‘n verlede wat lankal verby is. Voor ons enigsins weer kan dink om ‘n eenheid te wees moet alle rolspelers hulle ego’s by die huis los en om ‘n tafel gaan sit om Afrikanereenheid en samehang te bewerkstellig anders is dit waarop ons trots is en was net stof in die wind.
Elke huidige leier wat veg vir sy of haar klein groepie Afrikaners se toekoms planne en ideale moet stilraak en vir n tydjie buite gaan staan en na binne kyk. Vra jouself of jou party of groep regtig in die belang van honderde duisende Afrikaner mense wat smag na leierskap en eenheid optree? As jou groep tot nou net n handjie vol mense kon trek, wat gaan verander dat jy skielik oorval gaan word deur nuwe lede? Is daar nie sin daarin om deel van n groter groep te word nie? Of is dit jou eie selfsugtige ideale wat jy nastreef omdat jy voel dat jy die Messias is van die Afrikanervolk wat op die groot stoel moet sit.
Ek voel n splinternuwe Afrikaner groep moet tot standkom, ‘n nuwe leier moet gekies word deur die mense uit alle belange groepe. En dis nie noodwendig die persoon met die meeste grade nie maar n natuurlike leier. Ons het n leier nodig wat vir ons kan wys hoe n mens jou knieg voor God buig en hoe om nederig voor Hom te staan want ons is te arrogant soos dinge nou staan. Ons is dit aan ons nageslagte verskuldig om ons geskiedenis en erfenis staande te laat bly. Ons kyk met trots na ons leiers en helde uit ons verlede. Wat gaan ons nageslagte sê as hulle na ons kyk……of sê ons ons gee om maar laat maar Gods water oor Gods akker loop.
Op die ou einde is hierdie net my opinie en gaan nie die loop van Afrikanergeskiedenis verander nie want ek beweeg nie in die kringe van die volksvaders en selfverklaarde uitverkorenes nie. En almal kan oordeel soos hulle wil, onthou net eendag staan elk van ons voor God en dit sluit myself in want ek is net ‘n doodgewone sondige mens.
Ek het hierdie brief voor die verkiesing geskryf en as ek na die uitslae kyk, kan ek nie vêr verkeerd wees nie.
Moet Afrikaners die EFF begin ondersteun?
[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Volg Manfred op Facebook.
Op die oog af lyk dit of die DA sy prestasie dramaties verbeter het sedert 2009, en of hy sy posisie as die verstekkeuse onder blanke kiesers verder versterk het. Ek is egter nie heeltemal so beïndruk nie, en sal gevolglik nie probeer om “inheemse” danspassies soos Rooi Helen uit te voer, as ek die DA was nie.
Eerstens wil ek die lesers herinner aan die DA se grootpratery, tot kort voor die verkiesing, oor hoe dié party kwansuis na 30% van die stem mik, en hoe die Noordkaap en Gauteng in sy visier is. Daar is ook gespog dat Port Elizabeth en die sogenaamde Tshwane-metrogebiede voor die DA se aanslag sou swig. Daarvan het natuurlik dadels gekom. Die DA is beperk tot 22% van die nasionale stem. Die stede van Johannesburg, Port Elizabeth en Pretoria is nog steeds ferm onder ANC-beheer. Die ANC het steeds die verkiesing in Gauteng met sowat twintig present meer steun as die DA gewen, e-tol en Nkandla desnieteenstaande.
In absolute terme het die ANC slegs 200,000 stemme afgestaan sedert 2009. Die ANC het sowat 11.4 miljoen stemme op hom verenig, teenoor die DA se ongeveer 4.1 miljoen. As Nkandla en e-tol saam die ANC slegs 200,000 stemme gekos het, en die DA sowat 3.5 miljoen ekstra swart stemme sal moet bykry om gelyk met die ANC te trek, moet die land hom maar staal vir nóg 18 Nkandlas en e-tol-fiasko’s, alvorens die DA die ANC uit die kussings gaan lig. Teen twee sulke skandale elke vyf jaar, gaan dit die DA waarskynlik dus nog 90 jaar neem om die ANC te verslaan.
Wanneer die DA selfvoldaan oor die 2014-uitslae is, verswyg hy ook twee ander belangrike feite. Een is dat die DA glad nie gegroei het sedert die munisipale verkiesings in 2011 nie. Inteendeel; die DA se steun het gekrimp vanaf 24% in 2011, tot by 22% in 2014. Goed, ek sal toegee dat die stempatrone anders is tussen munisipale en nasionale verkiesings, maar dit is nietemin interessant, nie waar nie, dat die DA se steun eintlik met sowat 2% gekrimp het oor die afgelope 3 jaar sedert 2011?
Die tweede ongerieflike feit vir die DA, is dat die NP in 1994 reeds 82 setels verower het. Die DA het slegs sewe meer, 89, in 2014 verower. Die amptelike opposisie het dus ‘n karige sewe setels bygekry, vanaf 82 tot 89, oor die afgelope 20 jaar, ten spyte van ‘n naarstigtelike vryery na die swart stem en grootskeepse uitverkopery van blanke kiesers met die DA se steun vir rasstellende aksie en SEB. Die silwer sikkels waarop Rooi Helen en trawante gehoop het toe hulle blankes verloën het, is kwalik te siene in die uitslae. Om nog tagtig setels by te kry, teen hierdie tempo, sal ‘n hele 228 jaar neem.
Selfs al sou ons as Afrikaners bereid wees om lank genoeg – 90 of 200 jaar – te wag vir ‘n DA-regering, gaan dit ons nie veel in die sak bring nie, gegewe dat die DA en ANC se beleid bykans presies dieselfde is nie. Net soos daar geen rede is om te glo dat ‘n MDC-regering in Zimbabwe beter as die Zanu-PF sou wees nie, so min rede is daar om te glo dat ‘n Xhosa-Brits-gedomineerde DA beter vir Afrikaners se belange sou wees as die ANC. Sou ‘n DA-regering more aan bewind kom, is ons bloot terug by die Anglo-Xhosa, Mbeki, se tydperk as president, aangesien Mmusi Maimane, Rooi Helen se swartoogseun, ‘n openlike bewonderaar is van Mbeki. Rasstellende aksie en siek politieke korrektheid sal steeds ons voorland wees, ook onder ‘n DA-bewind.
Nee; Afrikaners sal baie meer strategies as dit moet dink. ‘n Party met slegs 22% van die steun, en dieselfde beleid as die ANC, help my niks nie. As ons wel strategies wil dink, en onsself bevry van die onheilige Brits-befonsde Ooskus-kabaal wat beide die ANC en DA verteenwoordig, sal ons noodwending moet vra: Wat is die grootste bedreiging vir beide die ANC en sy Lite-weergawe, die DA, by die stembus?
Dit is natuurlik die EFF. Libgestremdes soos Pirate Piet Broucamp is steeds bleek en bewering nádat die EFF bo verwagting goed presteer het, sonder noemenswaardige geldelike steun uit Londen, soos wat die ANC, Cope in 2008 en die DA geniet het. Die libgestremdes het gehoop en gebid vir 2 of 3%, maar toe gaan wen die EFF 6.6% sonder enige noemenswaardige befondsing of partystrukture, tot groot konsternasie en ‘n geskokte stilte van die libgestremdes. As Malema daarin slaag om uit die tronk te bly, gaan die EFF homself nie soos Cope vernietig nie, en gaan daar in die volgende verkiesing nog meer EFF-stemmers wees as die 6.6% van 2014.
Kort voor lank sal die DA homself nie meer as amptelike opposisie bevind nie, en sal die EFF of die EFF se opvolger hom vervang. Wanneer die ANC deur ‘n bedreiging van links gekonfronteer word, en dit gevolglik skeur in ‘n linkse en regse faksie, sal ‘n samesmelting tussen die regse faksie van die ANC en die DA onvermydelik wees. Daar is reeds geen verskil in terme van beleid tussen die ANC en DA nie, en hulle sal moet saamstaan teen die linkse bedreiging van die EFF. Die blankes wat in 2014 reeds vir hul eie ondergang en ANC-beleid – rasstellende aksie en SEB – gestem het, sal dan letterlik ANC-ondersteuners moet word. Hulle is eintlik reeds; Rooi Helen borrel reeds oor van klakkelose bewondering vir die Freedom Charter asook Chris Hani.
Op daardie stadium sal Cosatu hulself by die EFF of sy opvolger skaar, die ANC-DA-alliansie sal moontlik die daaropvolgende verkiesing verloor, en sal die ongeluk van die geskiedenis bekend as Suid-Afrika uitmekaar spat en waarskynlik in ‘n swart-op-swart burgeroorlog verval. ‘n Burgeroorlog is ongelukkig die mees waarskynlike uitkoms, want daar is geen manier dat ‘n bevrydingsbeweging vrywillig van politieke mag afstand sal doen nie. Kyk bloot wat het in Zimbabwe en Kenia gebeur.
Die EFF of sy linkse opvolger gaan bostaande met of sonder Afrikaners se deelname vermag. Met eksterne hulp sal die proses egter bespoedig word. Moontlik kry die EFF selfs befondsing uit Beijing, nes die ANC en DA tans uit Londen befonds word.
Die volgende is waarskynlik ‘n radikale gedagte vir baie Afrikaners, maar ons sal mooi moet gaan besin wie van hierdie twee partye is vir ons as volk die grootste bedreiging. Hoe moet Afrikaners onsself posisioneer in hierdie onvermydelike stryd? Wie gaan die stryd of selfs die burgeroorlog wen? Kan ons munt slaan daaruit? Moet ons nou reeds, vir strategiese redes, die een kant of die ander kant begin ondersteun, al is dit heimlik? Waarom dan nie maar in ieder geval aanvaar ons gaan ‘n minderheid bly, dat die DA in sy huidige vorm nooit gaan (of selfs kan) wen nie, en dan daarvolgens stem nie? Die DA se karige 22% is immers presies net so min werd as die selfs meer karige paar persent van die VF+. Nie een van hulle gaan rasstellende aksie kan stuit nie. As jy dink dat die EFF of sy opvolgers die stryd uiteindelik gaan wen, moet jy as Afrikaner dan nou reeds die EFF antagoniseer deur vir die DA-ANC-alliansie te stem?
Nogal interessante vraagstukke hierdie, as jy oor twee jaar weer in die munisipale verkiesings gaan stem….
Verkiesing: Het Afrikaners Afrikanerskap verwerp?
deur Dan Roodt
[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Hou van Dan Roodt se Facebookblad
Leon Lemmer verklaar vandag in sy rubriek:
Onderliggend is daar die onomstootlike feit dat ons deur ons eie mense ontheem is. Daardie bliksems woon ongeskonde en welvarend tussen ons.
Eerlikwaar, ek kan nie anders as om met Leon saam te stem nie: die grootste vyand van die Afrikaner vandag is nie meer Brittanje, die Sowjetunie of selfs die ANC nie, maar die Afrikaner self. Trouens, toe ek tydens die pas afgelope verkiesingsveldtog in die Paleis van Justisie te Pretoria met ampsdraers van die Ekonomiese Vryheidsvegters (EFF) oor die verkiesingsdeposito moes praat, het hulle my beleefd en met agting behandel. wel wetende wie ek is en dat ek ‘n Afrikanerparty, die Front Nasionaal, verteenwoordig het. As daar iets soos ‘n beleefde aanspreekvorm in moderne Engels was, sou hulle my met “u” aangespreek het.
Nie net “jy” en “jou” die meeste Afrikaners my nie, maar my inkassie is tydens die verkiesing deur DA-ondersteuners oorstroom met die volgende tipe boodskappe:
Wat ‘n klomp kak! – mariolift@yahoo.com
Hi dis n persoonlike email myne moet asb nie weer nonsens stuur nie dit mors my tyd. En plaas daarvan om ander partye te beledig vee eers voor julle deure regtig pateties… – Dina Dadswell dinadadswell@gmail.com
Word wakker. Die DA is werklik die enigste manier om die barbare te stop – Ben Van Niekerk benny.vanniekerk@gmail.com
Beste Dan, Voertsek. Ek kan aan meer kras woorde dink, maar nou ja. Ek distansieer myself heeltemal van hoere en barbare wat in protesoptogte landsvlae verbrand. Julle berokken ons mede wit afrikaners soveel skade. Aggenee man! – Morne Pretorius mornewp@gmail.com (L.W. Die “landsvlag” waarna hy verwys, is die internasionale kommunistiese vlag, rooi met die hamer-en-sekel-embleem daarop.)
Do not send this to me ever again! In plaas van saam staan is elke party vir sy eie! Dis agv julle wat di land in sy moer is! Jan Bosch boschjd@gmail.com
Boel – Henk Vosloo henkvosloo@telkomsa.net
SIESTOG DOOS – Willem van Zyl vanzylwillem0@gmail.com
Nou ja; laat on maar sien wie in die werlikheid leef en wie spoke aanjaag; ofskoon die statistiek. Jou houding is ouderwets; lankmeer nie van toepassing nie; mense redeneer met ‘n meer volwasse houding weens ondervinding. ‘n Tragiese statistiek het ander metodes van aanpassing opgekweek; die mensdom se geskiedenis het ‘n situatsie ontwikkel wat volwasse mense, met opreg emosies, na internationale steuning lei. Jou pogings, ofskoon die idealisme, is skrikwekkend. – George Richard Cunning george.cunning@gmail.com
Fokkof – ek het nie tyd om sulke snert te akkomodeer nie! Miskien is dit reg – moenie DA stem nie – dan versterk julle in elk geval ons – die ANC, SACP en waarskynlik ook die EFF – se politieke voorsprong en leeftyd! Word wakker jou aap!!! Ek sal jou sommer vanself blok! Ek stem in elk geval nie DA nie, ek is ‘n ingeskrewe en aktiewe ANC lid – jy is welkom om my politieke affiliasie na te gaan!! Nog altyd geweet professors en doktors is nie noodwendig intelligent nie! – Bettie Nieuwoudt bettien@live.co.za
Dis baie swak om ander partye af te kraak. Sit n berig in die koerant as jy n voet het om op te staan met jou aantygings. Inteendeel hetek nog nooit van jou party gehoor nie – Super Heatstop superheatstop.kirsten957@gmail.com
Wie de f o k gee jou toestemming om verkiesing propaganda te stuur. Verder stem ek vir wie ek wil en sal definitief nie vir klein partye stem wat die 30 jaar geen inpak gehad het nie. Dit het begin by die HNP en eindig by die VF. Cheers – Hennie Strydom strydom.hennie@yahoo.com
Hi, Dus nou n Klomp stront. DA groete – Muneeb Omarjee omarjee4@gmail.com
Ek het nie jou negatiwiteit nodig nie. – Almero Stoltz almero.leighton@gmail.com
Dis nogal swak geskryf!!!! Om so iets uit te stuur is ‘n skande!!!! Ronel ronelvrensburg@gmail.com
Piss off! How dare you send me unsolicited email. I hope nobody votes for you bunch if idiots!!!! – Yvette du Toit yvette.dutoit@gmail.com
Goeie more, Ja ek besef dat van die goed wat jy daar se n moontlikheid is, en dit sit nie lekker in n man se hart nie. Maar die GROOT vraag is : WIL ONS VAN DIE ANC ONTSLAE RAAK ? Ja of nee. Wel ek wil. Of julle en ander mense wat se julle wil dit regtig wil he betwyfel ek ten sterkste. Ek is nie die tipe persoon wat skree ,Moer hulle, skiet hulle en fok hulle nie. Ek is die tipe mens wat sekere op offerings sal maak . Met anderwoorde om vir klein onbenullige splinter partye te stem sal nie help vir wat ons wil he nie. Naamlik om van die anc ontslae te raak nie.Al wat dit baie suksesvol sal doen is om te sorg dat die anc weer met n 2 derdes stem sal wen. On wel te kry wat ons wil he is om te verenig, of ons met die D A se beleid saam stem of nie is om vir die DA te stem. Met hulle is daar n vae moontlikheid dat ons dalk kan kry wat ons wil he. In die lig beskou, en as n persoon wat wel van die anc wil ontslae raak. Sal ek my ore sluit vir verkiesing propeganda. en wel vir die DA stem. LETWEL: nie omdat ek met hulle manifes saamstem nie. – Swanie jzswanie@gmail.com
Please don’t send me voting information. Small parties are usesless. Disband yourself and go over to DA. Same goes to VF+. Disband. All other small parties do the same. – David Grant du Preez hotboygrantimweb@gmail.com
Ek stel nie belang in verkiesings propaganda nie!! Volgens my is almal korrup!! So fok weg en los my uit!! – Gert van Tonder gertvantonder78@gmail.com
Fokof – Pieter Swart 2jackrussels@gmail.com
Hi Dan, Ek mag miskien nie ‘n Doktorsgraad hê soos jy nie, maar stupid is ek nie, so hou jou partytjie want julle gaan nie eens die Parlement haal nie. – Denis Chapman denchapman@telkomsa.net
Ek stem nie vir n party wat nie eers kan spel of taalvaardig is nie. Stop alle kommunikasie na my! Jaco Rademeyer DA Kieser jrejaco@gmail.com (L.W. Ek het agterna vir dié persoon gevra waar ek verkeerd spel, maar hy kon my nie antwoord nie. Blykbaar spel Mmusi Maimane Afrikaans beter as ek.)
waar val jy nou weer van jou trollie af ………….
die feit dat jy nou nog die kommunis storie glo/skree wys dat jou kop in jou poepol gebere is. – Pierre Jordaan paj2001@gmail.comVlieg he’ll toe, ek STEM DA – Cules Strydom culesstrydom@gmail.com
thank you but no thanks. DA has proved itself many times over in the one successful province in SA – Coffee & Books bruclem@hanover-za.com
Gaan praat jou kak op ‘n ander plek, en haal my van jou mail list af! – Frikkie Nortjé frikkie.nortje7@gmail.com
Julle praat net n pot kak. Weet nie wie de fok my adres opgesit het nie , verwyder dit dadelik. En die blikkies kos wat julle in 94 gebere het is in elkgeval vrot ! Seriously get a fucking live – Jhanes Esterhuizen esterhuizenja@gmail.com
‘n Aanhaling van Churchill wat ook die afgelope week tydens die verkiesing die rondte gedoen het, is:
The strongest argument against democracy is a five minute discussion with the average voter.
Dit is maklik om jouself te oortuig dat die meerderheid Afrikaners gekant is teen regstellende aksie, plaasmoorde en korrupsie, asook begaan is oor die herstel van ons vryheid en soewereiniteit, Standaardafrikaans, Afrikaanse skole en universiteite, totdat ‘n mens Churchill se “vyfminutegesprek” met die gemiddelde Afrikaner voer of dalk vyf woorde van hom in geradbraakte Afrikaans per epos ontvang.
Met slegs 5 138 stemme wat op Front Nasionaal met sy boodskap van kulturele selfbeskikking en die uiteindelike herstel van Afrikanersoewereiniteit verenig is, moet ek erken dat “ware Afrikaners” vandag in ‘n volslae en moontlik uitsterwende minderheid verkeer.
Dis al jare lank wat ek die hoon en smaad van sommige Naspersjoernaliste verduur. Ek kan onthou toe ek destyds in die laat negentigerjare op ‘n ietwat huiwerige manier gewonder het of Afrikaanse taalregte nie maar eerbiedig kon word nie, is ek as ‘n “Nazi” uitgeskel en met Adolf Hitler vergelyk. Karen Zoid, Max du Preez en vele liberale Afrikaners het my gereeld as ‘n “moroon” en ‘n “idioot” uitgekryt.
Toentertyd met die stigting van PRAAG in 2000, het Hannelie Booyens, dieselfde Beeld-joernalis wat onlangs die “Nazi-saluut”-herrie op Potchefstroom ontketen het, my ongevraagd in ‘n epos uitgevloek dat die see my nie kon afwas nie. Dit was f- en k-woorde net waar jy kyk. Toe ek agterna daaroor by Beeld kla, het die koerant gedreig om mý te dagvaar!
Wat is die implikasie van Afrikaners se oorweldigende steun vir die DA, ‘n grotendeels Anglo-Amerikaanse party wat grondhervorming, regstellende aksie en naamsveranderings ondersteun? As ek eerlik met myself is, moet ek sê dat hulle nie net ons klein groepie se idees verwerp nie, maar ook hul rug keer op die totale Afrikanertradisie oor die afgelope vier eeue, vanaf Jan van Riebeeck tot PW Botha!
Soos Max du Preez en ander al geargumenteer het, was die Groot Trek ‘n fout, want ons moes eerder die gesag van die Britse koningin in die negentiende eeu aanvaar het. Toe Brittanje die Transvaal geannekseer het, eers in 1877 en toe weer in 1899, moes ons dit insgelyks aanvaar het. Toe die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty onder Joe Slovo en Nelson Mandela in die 1950s hul stem begin dik maak het, moes ons net daar politieke selfmoord gepleeg het en nie nog vir veertig jaar “aan die mag vasgeklou het nie”. Boonop moes Afrikaans nooit bestaan het nie en moes ons soos die Skotte, Waliesers en Iere gemaak het en eenvoudig Engels, Engels, alles Engels aanvaar het.
Om weereens Leon Lemmer aan te haal: “Ons is deur ons eie mense ontheem.” Omdat hulle reeds die Afrikanertradisie en -kultuur in sy totaliteit verwerp het, beskou hulle ons as vreemdelinge in Suid-Afrika. Telkemale die afgelope tyd, op Twitter en elders, is daar mense wat vir my sê dat ek die land behoort te verlaat omdat ek daarop durf aandring om myself te wees en nie onderdanig aan die veramerikaanste, multikulturele orde is nie.
Kort ná verkiesingsdag het ‘n joernalis my gebel en gesê: “Jy moet jou politiek los, Dan. Ons Afrikaners omhels die multikulturele samelewing en hou van diversiteit.”
Is dit waar? Op die oog af lyk dit so. Óf Afrikaners het so skynheilig geword dat hulle vir Mmusi Maimane en Lindiwe Mazibuko stem, maar in hul binnekamers steeds in die geheim een of ander Afrikaneridentiteit koester, óf my joernalistieke vriendin het gelyk!
Binnekort gaan die DA ‘n nuwe leier kies en dit lê tussen Musi Maimane en Lindiwe Masibuko. Adriaan Basson, die redakteur van Beeld, sê reeds in sy koerant:
In Gauteng het derduisende Afrikaanse mense gestem vir ’n swart man – Mmusi Maimane – om premier te word van Suid-Afrika se ekonomiese hartland.
Dit sê nogal iets van hoe identiteitspolitiek in 20 jaar verander het, selfs vernietig is.
Dit gee my ‘n gevoel van: Ek is geweeg, en te lig bevind. Ten minste deur Afrikaners, wat Mmusi Maimane bo my verkies.
Miskien moet Sunette Bridges volgende keer as sy weer “Nog ‘n moord!” op Facebook skree, vir Mmusi Maimane laat weet. Hy is haar leier en deel haar leedvermaak oor die mislukking van enige noemenswaardige Afrikanerbeweging.
Terwyl ‘n klein groepie van ons ons volk van ‘n gewisse ondergang en Suid-Afrika van ‘n herhaling van die Zimbabwiese ondergang probeer red, het die meerderheid Afrikaners net minagting vir ons. Hulle vloek en skel op ons. Of koester leedvermaak soos Sunette Bridges en die Vryheidsfront Plus wat nou ‘n “inklusiewe” party is en saam met die DA modder na ons toe gooi. Trouens, vanjaar is PRAAG soos nog nooit tevore beswadder nie en het ‘n groepie uit die Kaap herhaaldelik klagtes teen ons webblad by Google gelê en hulle oortuig om die advertensies op ons webblad te staak, wat vir ons ‘n aansienlike finansiële verlies veroorsaak het. Hulle wil ons heeltemal stilmaak en finansieel ruïneer.
Wat bly dus oor? Daar is mense wat eenvoudig boedel oorgee en die land verlaat. Gereeld bel mense my en sê hulle het nou genoeg gehad en gaan nou Australië toe. Ek weier egter om my geboorteland te verlaat omdat mense soos aangehoudenes in ‘n geestesinrigting op my vloek en skel.
Ek is egter bereid om te aanvaar dat die 5 138 mense wat vandeesweek vir die Front Nasionaal gestem het die enigste oorblywende Afrikaners is, tesame met ‘n paar duisend ander wat nie kon of wou stem nie.
Ek aanvaar ook dat die meerderheid Afrikaners volslae minagting vir my koester. Hulle dink ek kan nie spel nie, omdat hulle nie meer die Standaardafrikaanse spelling erken nie. Moontlik spel hulle nou soos die Kaapse digter Loit Sôls. Die digteres en ANC-ondersteuner Antjie Krog bepleit reeds jare lank Kreools, dus het sy ‘n groot klomp mense tot haar sienswyse bekeer.
Afrikaners wil nie gered word nie; hulle geniet geweld, diskriminasie en oorheersing.
Waarskynlik sou ‘n mens ‘n lang ontleding van die Afrikaner se psigopatologie, sy masochisme en identiteitsdiffusie kon doen. Identiteitsverlies by die individu lei gewoonlik tot depressie en skisofrenie. Daar is heelwat elemente van Afrikanergedrag deesdae wat as skisofrenies bestempel kan word. As jy met mense praat oor politiek, kla hulle steen en been oor toestande in die land, maar as dit by verkiesings kom, stel hulle hoegenaamd nie belang om enigiets daaraan te verander nie. Hulle haat die ANC, maar is dol op die gewese ANC-leier, Mandela. Ensovoorts.
Ek moet egter sê dat dit my nie eens meer interesseer om Afrikaners in hul huidige toestand te probeer verstaan nie. Net soos hulle my konstant verwerp, verwerp ek hulle ook.
Soos Koos Kombuis, voel ek lus om uit die Afrikanerdom te bedank. Of miskien is ek lankal deur die halfgeletterde DA-kaners met hul anglofiele Huisgenoot-aanbidding vir die Britse koningsgesin, Zille en Mmusi Maimane afgedank!
Desnieteenstaande voel ek baie lojaal en patrioties teenoor ons geskiedenis, ons tradisie en ons voorouers wat onder veel moeiliker omstandighede as vandag altyd vryheid en soewereiniteit nagestreef het. Die feit dat die huidige geslag ons edele voorgangers verwerp het, beteken nie dat ons hulle daarin moet navolg nie, inteendeel.
Kom ons eer die dooies, ook die onskuldige kinders wat deesdae vermoor word omdat hulle ouers iewers in die reënboogkroeg sit en drink.
Ons beskik oor ‘n wonderlike en voortreflike tradisie, ‘n pioniersgeskiedenis wat vele ander volkere ons beny. Ek sou graag dáároor wou getuig, wel wetende dat ek my daardeur die hoon en spot van die dansende, dekadente, toi-toïende, verafrikaniseerde DA-kaner op die hals sou haal. Hulle wat nie net Andries Pretorius, Paul Kruger en Hendrik Verwoerd verwerp het nie, maar ook NP van Wyk Louw, CM van den Heever en Jaap Steyn.
Dit raak donker in Suid-Afrika. Maar in Europa – in ons stamlande, Nederland en veral Frankryk – heers daar ‘n opwindende herlewing van ons beskawing. Ons moet ons rug op ons volksgenote in hul dwaasheid en waansin keer en eerder aansluiting by ons geesgenote oorkant die water vind. Ons moet ons eie krisis ook vir hulle verstaanbaar maak en daardeur ons verbintenis tot Promethaanse denke en optrede herbevestig.
Ook moet ons aanhou om in Standaardafrikaans, ons mooi, aristokratiese, musikale taal te skep en te dink.
Terwyl die meeste Afrikaners hul identiteit prysgegee het – dít waaroor ‘n gedekultureerde Afrikaner soos Adriaan Basson jubel – het hulle nog nie heeltemal hul taal afgesweer nie, al kan hulle dit nog skaars praat en skryf.
Ek troos my daaraan dat Hebreeus, wat eens ‘n dooie taal was, in Israel kon herleef. Net so gaan Afrikaans iewers in die toekoms herleef, solank ons aanhou om ons tradisie in die hede uit te bou, al is dit dan vir ‘n klein minderheid.
Daar heers tans twee vorme van meerderheidstirannie in Suid-Afrika: dié van swart wat oor wit regeer, maar ook die politieke meerderheid van Mmusi Maimane-dissipels onder Afrikaners wat ons, die skeppende en denkende minderheid, verdruk. Nie net staan hulle onverdraagsaam teenoor ons, wat dieselfde taal as hulle praat nie, maar hulle sou ons graag uit die land wou verdryf of permanent die swye oplê omdat ons hulle aan die legio mislukkings van hul multikulturele utopie herinner.
Sowel Van Wyk Louw as Nietzsche het ingesien dat die skeppende minderheid die lotgevalle van volkere en kulture bepaal.
Van Wyk Louw het mos gesê:
maar as julle dood
en ’n vrot plek in ons volk is,
dan sal ons ’n mes vat
en vinnig, genadiglik
sny deur spiere
en vleis tot genesing.
Ons probleem is net dat die “vrot plek in ons volk” só groot geword het. Maar al bly daar ‘n paar honderd of ‘n paar duisend van ons oor wat steeds die hoefslae van die Bittereinders in ons binneste voel dreun, is daar hoop.
Ek is egter nie oortuig dat dit enige doel dien om verder oor politiek met Afrikaners te praat nie. Nie net is hulle onkundig oor ons geskiedenis en die huidige internasionale politiek nie, maar hulle stel meer in die meng-en-wees-vrolik-boodskap van Sewendelaan as in enige werklike politieke ontleding of debat belang.
Ons behoort eerder verhale en sprokies aan hulle te vertel. Iets soos fiksie met ‘n effense, haas onsigbare kinkel.
Of dalk moet ek oor modes, motors en binneversiering skryf. Dit sou meer sin hê.
Swart is die nuwe wit
deur Leon Lemmer
Propagandiste vir swart mag, bv die ANC, gee voor dat daar nog nooit so erg teen mense gediskrimineer is as tydens apartheid nie. Omdat swartes na bewering so uitermate benadeel is, word apartheid deesdae as voorwendsel misbruik om swartes buitensporig te bevoordeel. Dit is maar net ‘n enkele voorbeeld van hoe die waarheid in die nuwe Suid-Afrika vir politieke doeleindes verkrag word.
“Die mees wydgelese algemene geskiedenis van Suid-Afrika [Rodney Davenport, South Africa: A Modern History] het in sy vyfde uitgawe (gepubliseer in 2000) geargumenteer dat sowel die Eiselen-verslag [oor swart onderwys, 1951] as die wet [op Bantoe onderwys, 1953] gegrond was ‘op die veronderstelling van die Afrika-verstand se minderwaardige potensiaal’ en dat die wet ‘uitdruklik ontwerp is om die swart mense vir ‘n minderwaardige plek in die samelewing voor te berei.’ In die vorige uitgawe (1987) is daar geen verwysing na sulke veronderstellings of idees nie. Die 2000-uitgawe maak ‘n kniebuiging na die feit dat ‘n nuwe regering, behep met rassisme, aan die bewind gekom het. Apartheid is nie meer as ‘n onreg of misleide beleid beskou nie, maar as die boosheid self. Laasgenoemde standpunt word nie in die meeste geskrifte van die 1950’s en 1960’s aangetref nie” (Hermann Giliomee, Die Laaste Afrikanerleiers, Kaapstad: Tafelberg, 2012, p 69-70).
Wat Giliomee in hierdie aanhaling aantoon, is dat daar mede-historici is wat die oorgang na die nuwe Suid-Afrika misbruik om (soos die Broederbonders wat by die ANC aangesluit het) hulle gatte te swaai. Davenport is die soort geskiedskrywer wat die ANC-bewind nodig het om die hersiene geskiedenishandboeke vir skole te skryf; ‘n mark waarin outeurs baie geld kan verdien. Deesdae word die smarte van swartes in die ou Suid-Afrika doelbewus oordryf ten einde die huidige swart bevoordeling en blanke benadeling te probeer regverdig.
Nog ‘n doelbewuste poging ter veroordeling van die verlede en vergoeiliking van die hede is Cobus Olivier van Sasolburg se brief wat op 4 deser in Rapport gepubliseer is. Hy redeneer dat Fikile Mbalula se voorgestelde 60:40-sportkwotas baie beter is as die 100:0-kwotas van die verlede. Hierdie voorbeeld toon duidelik dat verpligte rasseskeiding plek vir gedwonge rasse-integrasie gemaak het. Die “vryheidstryders” het onvryheid gebring. Olivier ignoreer ook die feit dat daar vir die nasionale sokkerspan in die openingswedstryd tydens die 2010 Wêreldbeker-sokkertoernooi doelbewus net nie-wittes op die veld was. “Die wêreld” moes sien dat die nuwe Suid-Afrika swart is en nie wit nie. In die ou Suid-Afrika is die vryheid aan elke etniese groep gegun om ‘n 100% etniese span op alle vlakke saam te stel. In die nuwe Suid-Afrika mag daar 100% swart sportspanne, skole, universiteite, woongebiede, ens, bestaan. Wat nie toelaatbaar is nie, is enigiets wat 100% wit is.
Maar diegene wat in 1994 of later gebore is. word nogtans “vrygeborenes” genoem. Russel Botman, die rektor van die Universiteit Stellenbosch, is behep met hierdie term en dring sy politieke preokkupasies op aan al die studente en personeel. Gwede Mantashe, die kommunistiese sekretaris-generaal van die ANC, daarenteen haat die term “vrygeborenes,” want nie-wittes ly volgens hom steeds weens apartheid (Die Burger, 9 deser, p 4). In bv die VSA en by bruines plaaslik word steeds gekerm oor die beweerde gevolge van slawerny. Al wat hierdie elemente probeer, is om te verseker dat hulle onbepaald, verkieslik vir altyd, van owerheidsweë bevoordeel word.
By (blanke) werkgewers bestaan daar deesdae die neiging om eerder buitelandse swartes (bv Mosambiekers, Zimbabwiërs) as Suid-Afrikaanse swartes in diens te neem. Dit word in die eerste plek gedoen nie omdat inkommer-arbeid goedkoper bekom word nie, maar omdat die wydverspreide persepsie bestaan dat hulle beter werkers is. Die werkskuheid van (sommige) inheemse plaaslike swartes kan moontlik toegeskryf word aan die erbarmlike beskerming wat hulle tydens die blanke bewind geniet het; dat nie toegelaat mag word dat swartes krepeer terwyl wittes in beheer is nie. Dit is moontlik dat swartes oor die algemeen beter lewensomstandighede in die ou Suid-Afrika as elders in Afrika geniet het, al probeer bv ANC-propagandiste hard om ons presies die teenoorgestelde wys te maak.
In al die eeue en dwarsoor die wêreld kan voorbeelde gevind word van groepe mense wat sosiaal uitgesluit en benadeel is. In die jongste verlede, 19de en 20ste eeu, en selfs tot in die hede, is daar uitgeworpenes soos die volgende, wat ek alfabeties lys:
- Al-Akhdam in Jemen, wat moontlik afstammelinge van Sudanese soldate is.
- Baekjeong in Korea, wat Kitaanse nomadiese Mongole is.
- Burakumin in Japan, wat uit hoofde van hulle beroepe met dooie mense of diere te make het.
- Dalits in die Indiese subkontinent, was as onaanraakbares bekend gestaan het.
- Kagote in die Baskiese gebiede in Spanje en Frankryk, wat met bv melaatsheid geassosieer word.
- Madhiban in Noord-Somalië, wat jagters is en ongesofistikeerde take verrig.
- Roma (gypsies, sigeuners) wat veral in Sentraal- en Oos-Europa voorgekom het. Die Nazi’s wou hulle uitwis.
Wat hierdie sewe groepe gemeen het, is dat hulle sosiaal onaanvaarbaar was. As uitgeworpenes was hulle in groot mate verplig om bymekaar en apart van ander mense te woon en te lewe. Dit was asof hulle vuil en besmet was. As ongewenstes is hulle deur vooroordeel en diskriminasie gemarginaliseer en vervolg. In sommige gevalle was hulle verplig om feitlik deurlopend rond te trek op soek na ‘n ander en hopelik beter heenkome. ‘n Nomadiese leefwyse was kenmerkend van verskeie van hierdie groepe. Wat hierdie sewe groepe gemeen het, is dat hulle sosiaal op die allerlaagste vlak was. Maar daar is verskillende redes waarom hulle dermate onaanvaarbaar geag is.
Toegepas op die ou Suid-Afrika kan ‘n mens sê dat die hiërargie, (van die hoogste tot die laagste) vir die vier etniese groepe soos volg was: blankes, Asiate, bruines, swartes. In die nuwe Suid-Afrika (na die veelgeprese onderhandelde, demokratiese revolusie) is die hiërargie omgekeer: swartes, bruines, Asiate, blankes. Wat eerste was, is nou laaste. Wat bo was, is nou onder. Wat die hoogste was, is nou die laagste. Diegene wat gehad het, kan nou beroof word van hulle besittings (bv grond/plase, huise, geld) en selfs van hulle lewens. Aan dié wat nie gehad het nie, moet nou gegee word. Wat was, was onreg. Wat is, is geregtigheid.
‘n Omkering van waardes het plaasgevind. Brekers (diegene wat alles moontlik gedoen het om die land te vernietig) word hoër as bouers (diegene wat die land ontwikkel het) geag. Misdadigers, bv dié wat hulle aan terrorisme skuldig gemaak het, mag maar die hoogste poste beklee. Die begaafdste groepe (blankes, Asiate) word opsy geskuif en moet plek maak vir (skynbaar/moontlik) minder begraafdes (swartes, bruines). Swartes verklaar hulleself welkom in blanke woonbuurte. Hulle sien geen ironie daarin as swartes hulle in die Wit Huis tuismaak nie. Karel Schoeman verwys tereg na “die omgedopte Suid-Afrika” (Die Laaste Afrikaanse Boek: Outobiografiese Aantekeninge, Kaapstad: Human & Rousseau, 2002, p 423, 431).
In die modewêreld word kleure van jaar tot jaar afgewissel. Byvoorbeeld, as pruimpers in jaar X in die mode is, word dit in jaar Y met olyfgroen vervang. Dit is nie dat die een kleur noodwendig beter as die ander een is nie. Dit is eerder die geval dat die kleur anders is. Ingelyks is die nuwe Suid-Afrika nie noodwendig beter as die ou Suid-Afrika nie. Waarom dit gaan, is dat dit anders moet/wil wees. Transformasie is letterlik verandering en nie (noodwendig) verbetering nie. Heel gepas is die kommuniste se slagspreuk dat hulle die wêreld wil verander. In die modewêreld sal in jaar Y gesê word: Olyfgroen is die nuwe pruimpers. Na analogie daarvan kan van die nuwe Suid-Afrika gesê word: Swart is die nuwe wit. Maar hou in gedagte: Dit is nie (noodwendig) ‘n verbetering nie.
Die huidige “reggestelde” hiërargiese toestand in Suid-Afrika word dikwels vir groot lof uitgesonder. Wat is verkeerd hiermee?
Eerstens het die bogenoemde sewe groepe nie eensklaps van onder na bo gevorder nie. Al wat gebeur het om hulle omstandighede te verbeter, was om diskriminasie teen hulle te verminder of selfs te verbied. Hulle is steeds op hulleself aangewese as hulle hoër in die sosiale hiërargie wil vorder. Daarvoor is eie prestasie, dus aktiwiteite gegrond op meriete, noodsaaklik. In die nuwe Suid-Afrika, daarenteen, het die ANC-regering ingevolge swart mag oornag en grootliks prestasieloos die hoogste etniese status aan die swartes toegeken.
Tweedens was hierdie sewe groepe op die allerlaagste sosiale vlak en hulle is in baie opsigte steeds daar, al is daar minder faktore wat hulle vordering belemmer. In die nuwe Suid-Afrika, daarenteen, is die blankes amptelik van die hoogste vlak tot die laagste vlak neergehaal weens verraad deur hulle eie mense. Die faktore wat blankes se vordering belemmer, is sekerlik nie verminder nie. In die praktyk het die beperkings in werklikheid eksponensieel vermeerder. Die speelveld mag nie gelyk wees nie, want baie van die swartes kan nie sonder bevoordeling mededingend wees nie.
Derdens is alle diskriminasie teen hierdie sewe groepe ontmoedig of selfs verbied. In die nuwe Suid-Afrika, daarenteen, is diskriminasie nie verbied nie. In die grondwet word diskriminasie ten gunste van nie-wittes en die gevolglike benadeling van wittes nie net toegelaat nie, maar inderdaad aangemoedig. Geen keerdatum vir sodanige “regstelling” word gestel nie, gevolglik kan diskriminasie teen blankes tot in die oneindige voortgesit word.
Daar is talle aanduidings dat die wittes in baie opsigte die begraafdste etniese groep is. Dit is die groep met die beste prestasierekord. Elders word sodanige groep nêrens tot die laagste vlak gedegradeer nie omdat besef word dat hulle ontmagtiging onmoontlik in landsbelang kan wees. Maar die degradering van wittes tot die amptelik laagste vlak is presies wat die grondwetlike onderhandelaars en die grondwetskrywers bewerkstellig het. Dit is ‘n heeltemal uitsonderlike situasie waarin statutêr bepaal word dat die uitnemendste burgers, as hulle wit is, deur rassediskriminasie benadeel mag word. So ‘n opset is klaarblyklik nie in die openbare belang nie. Dit is wél in die belang van individue wat ten koste van meer verdienstelike blankes bevoordeel word.
Vir die ANC is dit ‘n wet van Mede en Perse dat nie-wittes (en veral swartes) bo wittes en vroue bo mans bevoordeel moet word. Die nuwe Suid-Afrika is dus wesenlik sowel rassisties as seksisties. In sy retoriek beweer die ANC en sy meelopers egter presies die teenoorgestelde, dus dat die nuwe Suid-Afrika nie-rassisties en nie-seksisties is. Hierdie uitlating word egter weerspreek elke keer as die demografie opgehaal word as rede waarom die oorgrote meerderheid poste aan swartes en die helfte daarvan aan vroue toegeken moet word.
Onderliggend aan hierdie redenasie is die foutiewe aanname dat mense gelyk en wesenlik eenders is. Sowel die werklikheid as die deurslaggewende belang van meriete word grootliks ontken. In hierdie proses word (van) die voortreflikste burgers die geleentheid ontneem om ‘n optimale bydrae tot die ontwikkeling en behoud van die land te lewer. Vooruitgang word gevolglik gestrem en dienslewering faal klaaglik.
Hierbo is genoem dat groepe om verskillende redes op die laagste vlak in die hiërargie beland het. Die rede wat vir die degradering van Suid-Afrikaanse wittes tot die amptelik laagste vlak aangevoer word, is apartheid. Apartheid word as ‘n onvergeefbare wanprestasie voorgehou. Dit word summier ontken dat apartheid enige positiewe aspekte of heilsame gevolge het. In werklikheid gebeur dit selde dat ‘n politieke maaksel net sleg of net goed is. Slawerny het bv ledigheid bekamp en die ekonomiese en sosiale nuttigheid van die slawe bevorder deurdat hulle geleer is om allerhande take te verrig. Tydens apartheid het die land vinniger ontwikkel en was daar meer wet en orde as onder die ANC-bewind. Onderwys en dienslewering was voorheen stukke beter en korrupsie was baie minder.
Doodgewone bekwaamheid kan nie strafloos geïgnoreer word nie. Tydens apartheid is baie poste by voorkeur (selfs uitsluitlik) deur wittes gevul. Realisties beskou is die beste kandidate dikwels (dalk selfs meesal) aangestel. In die nuwe Suid-Afrika word die meeste poste by voorkeur aan nie-wittes (en veral swartes) toegeken. In die geval van poste wat gevorderde meriete vereis (bv bekwaamheid, toewyding, ondervinding, formele kwalifikasies), word die beste kandidate deesdae in baie (moontlik die meeste) gevalle nie aangestel nie.
Op hierdie manier word daar in die naam van ideologie versuim om die heil (dus die beste belange) van die land na te jaag. Die groeiende blanke diaspora is ‘n ernstige aanklag teen die ANC-regering. Die land kan nie bekostig om (van) sy beste burgers te verloor nie. In hulle plek stroom minder verdienstelike (en dikwels onwettige) immigrante die land binne; in baie gevalle armlastiges wat veel eerder ‘n las as ‘n bate vir die land is. Geen politieke party voer egter ‘n veldtog hierteen nie.
Die bogenoemde Kagote is die buitelandse benadeelde groep wat my die meeste aan die huidige Suid-Afrikaanse blankes herinner. Die Kagote is met melaatsheid geassosieer. Ons as blankes (en veral die Afrikaners) word met apartheid geassosieer. Dit het my laat dink aan ‘n gedig van die bruin digter S(ydney) V(ernon) Petersen (1914-1987) waarmee ek op skool kennis gemaak het. In sigself toon dit dat onderwys in die apartheidsera nie in dieselfde mate ideologies gesensor is as wat tans onder ANC-bewind die geval is nie.
Die gedig waarna ek verwys, is “Bede” wat in 1944 in die bundel Die Enkeling gepubliseer is. JC Kannemeyer noem hierdie gedig “die klaggebed oor ‘die vloekstraf van ‘n donker huid'” (Die Afrikaanse Literatuur, 1652-1987, Pretoria: Academica, 1988, p 224). Petersen kla “dat selfs U, Heer, van my moes wyk … my nie wou reinig van die slyk.” Maar dit is nie die verwysing na slyk wat my hier op die spoor van Petersen gebring het nie. Dit is veel eerder die vergelyking van sy pigmentasie (aan die einde van die eerste strofe) met ‘n “skurfte”. Dit het die Kagote se melaatsheid by my opgeroep.
Ingevolge die revolusionêre omkering van waardes in die nuwe Suid-Afrika is dit nie meer ‘n donker huid wat ‘n vloekstraf is nie. Nie-witheid het ‘n kragtige middel ter bevoordeling van onder meer nie-verdienstelikes geword. Waar bruines van weleer, soos Petersen, hiërargies wit wou wees, wil huidige bruines, soos Russel Botman, Jonathan Jansen en Henry Jeffreys, deesdae swart wees. Vir hulle is swart inderdaad die nuwe wit. Witheid het ‘n skurfte, ‘n melaatsheid geword. So iets is egter alleenlik moontlik omdat toegelaat is dat apartheid buitensporig gedemoniseer is en uitsonderlike blanke prestasie oor eeue opsetlik geïgnoreer word.
Onderliggend is daar die onomstootlike feit dat ons deur ons eie mense ontheem is. Daardie bliksems woon ongeskonde en welvarend tussen ons.
Dan Roodt-onderhoud op WorldNetDaily
Dr. Dan Roodt van PRAAG het gesprek gevoer met Ilana Mercer vir World Net Daily, een van die grootste Amerikaanse konserwatiewe webblaaie.
THE ELEPHANT IN THE PISTORIUS COURTROOM
Exclusive: Ilana Mercer talks to philosopher Dan Roodt about ‘metaphysical racism’
Hierdie is slegs omtrent ‘n derde van die oorspronklike onderhoud. Indien genoeg mense dit lees, sal die res ook op WND geplaas word. Vertel dus gerus al u vriende van die onderhoud, versprei die skakel per epos, deel op Facebook en Twitter en sorg so dat Afrikanerkwessies deel word van die politieke debat in die VSA en elders ter wêreld waar WND gelees word!
Afrikanerpartye verder gemarginaliseer in verkiesing
Met 27% van die stemme wat getel is, kon geen Afrikaanse party in die verkiesing hond haaraf maak nie. Front Nasionaal het tot dusver slegs 1 142 stemme kon verwerf met ‘n platform ten gunste van kulturele selfbeskikking, behoud van Afrikaanse skole en die uiteindelike herstel van Afrikanersoewereiniteit. Die VF Plus het insgelyks geen vooruitgang gemaak nie en lyk asof hy bloot sy huidige stembasis gaan behou, nadat die party hom nader aan multikulturalisme geposisioneer het. Tot dusver het die VF Plus 44 869 stemme aangeteken.
Die DA lewer ‘n stewige vertoning en staan tans op 1 057 350 stemme, oftewel 28,3%. Die ANC het 2 169 454 stemme ontvang, wat gelyk aan 58,1% van die stemme is. Na verwagting sal die ANC se aandeel verder styg soos wat stemme uit verafgeleë landelike gebiede inkom. Die Ekonomiese Vryheidsvegters van Julius Malema is die mees suksesvolle nuwe party in die verkiesing, met 154 481 stemme, oftewel 4,14%.
In die lig van die hoë stempersentasie in die verkiesing van 72,62%, behoort die kwota stemme wat ‘n party nodig het om ‘n setel te verkry ook te styg. In die 2009-verkiesing was die kwota stemme vir een setel 44 000. Indien dit tot 50 000 styg, sou dit beteken dat van die kleiner partye nog verder sal uitsak en dis selfs geen uitgemaakte saak dat Mamphela Ramphele van Agang ‘n setel gaan kry nie. Ook die Vryheidsfront Plus mag sy aantal parlementêre setels sien terugsak van vier tot drie of selfs twee, afhangend van hoe die tellery van hier af vorder.
In die Wes-Kaap se provinsiale verkiesing het die VF Plus ook verder teruggesak en nadat 56% van die stemme getel is, het die VF Plus slegs 6 709 stemme ontvang, oftewel 0,67% van die totaal. Weereens behoort die VF Plus geen provinsiale setel in die Wes-Kaap, waar die DA koning kraai, te ontvang nie.
Suid-Afrika is onherroeplik op pad na selfbeskikking – FINLA-leier
In hierdie video-onderhoud sê Larry Varrie, die leier van die FINLA-party, dat die ANC ‘n Zoeloe-party word en dat die DA waarskynlik deur Xhosas oorgeneem gaan word, met minderhede wat elkeen deur ‘n eie party verteenwoordig sal word.
Duitse film ‘Barbara’ lewer subtiele kritiek op Westerse waardes
Een van die mooiste films wat ek in ‘n lang tyd gesien het, is Barbara (2012) deur die Duitse regisseur Christian Pezhold. Die fliek het ‘n baie interessante gegewe, want dit speel rondom 1980 in die DDR (kommunistiese Oos-Duitsland) af.
Die hoofkarakter waarna die film vernoem is (gespeel deur Nina Hoss), is ‘n dokter wat as straf vir haar aansoek om na die Weste te gaan na ‘n klein plattelandse dorpie vanaf Berlyn verplaas word. Intussen koester sy ‘n geheime plan om na die Wester te ontsnap en ontvang ook geld van haar Wes-Duitse minnaar wat haar twee keer tydens die film in sy splinternuwe Mercedes-Benz kom sien.
Daar is lang stiltes in die film en die kyker drink die mooi, rustige, plattelandse tonele behaaglik in. Barbara se vernaamste vervoermiddel is ‘n fiets, maar soms word sy ook deur haar kollega André (Ronald Zehrfeld) in sy klein Trabant-stasiewa opgelaai. Mettertyd ontwikkel daar ‘n onuitgesproke band tussen die twee wat natuurlik die reeks keuses wat vir Barbara voorlê verder kompliseer. Gaan sy die land in die geheim verlaat en vir André en haar pasiënte by die hospitaaltjie in die steek laat? Is haar eie versugting na ‘n vryer en materieel beter lewe in Wes-Duitsland die moeite werd, gegewe die idilliese en sinvolle lewe van diens aan haar medemens wat sy by die hospitaal verrig?
Sulke vraagstukke word egter nie in die rolprent verwoord of eksplisiet uitgebeeld nie; die kyker maak sy eie afledings soos wat die verhaal sy loop neem. In een toneel waar sy haar Wes-Duitse minnaar in ‘n hotel vir buitelanders ontmoet, wys ‘n ander DDR-meisie vir haar ‘n katalogus met juweliersware in die Weste. Die oppervlakkige en vulgêre manier waarop die meisie haar sug na verbruikersgoedere uitspreek, staan in sterk kontras met die meer menslike problematiek waarin Barabara gewikkel is: om lewens te red, kinders gesond te maak en om af en toe ‘n boek te lees of na Beethoven oor die radio te luister.
Omdat Oos-Duitsland stilgestaan het wat otnwikkeling en modes betref, voer die film ‘n mens eintlik dekades ver terug en nie net na 1980 nie. Die meubels, boustyle en binneversiering van die woonstelle voel eerder asof die horlosie na die 1930s of 1940s teruggedraai word. Nie dat die DDR as ‘n utopie aangebied word nie: Barbara word wel dopgehou deur ‘n agent van die Stasi en sy word gereeld op vernederende wyse deursoek vir Wes-Duitse geld of ander tekens dat sy ‘n ontsnapping beplan.
Die uiteindelike wending wat die film neem word deur ‘n rebelse jong meisie, Stella (Jasna Fritzi Bauer), veroorsaak. Sy moet harde plaaswerk doen in ‘n soort arbeidskamp waar sy boonop swanger geraak het. Barbara kom dit tydens ‘n mediese ondersoek agter en ontferm haar oor die meisie.
Die film is werklik aangrypend en genees ‘n mens van enige stereotipes oor die voormalige DDR. Net soos ons in Suid-Afrika deur die laat bekendstelling van televisie in die land teen die ergste Westerse dekadensie en oppervlakkigheid beskerm is, het die Ystergordyn Oos-Europeërs op hul beurt afgesonder van die globale Amerikaanse kultuur met sy multikulturalisme, asook die verval van nasionale kulture en identiteite. Trouens, die Amerikaanse kommentator John Morgan het onlangs juis hierdie punt gemaak as hy sê:
Whatever one may think about the Soviet Union, for half a century the Iron Curtain prevented Cultural Marxism and the worst excesses of liberalism from penetrating into the East. Thus, those societies remained ethnically cohesive and retained a strong sense of national identity, and even their religious institutions, while officially suppressed, only grew in strength by being cast into a dissenting role. Those are the factors upon which any sense of a national or ethnic culture must be founded.
Dit val insgelyks op hoe Duits alles in die DDR was: die eenvoud, outydse styl en die klem op ‘n kultuur van wetenskap, lees en klassieke musiek – teenoor die popkultuur van Wes-Duitsland wat veel meer aan Engels en Amerikaanse invloed blootgestel was. Miskien is dít juis die punt wat die regisseur met Barbara wil maak: sonder om nostalgies oor kommunisme te raak, kan ons leer by die spontane, natuurlike en byna boerse identiteit wat die mense in die DDR gehad het.
Die feit dat sowel Barbara as Stella die stelsel opponeer, veroorsaak dat veral Barbara tot ‘n sterk sin vir haar eie identiteit en individuele lot kom – ongeag die ideologiese of ekonomiese stelsels wat haar in die verdeelde Duitsland omring. Dit sluit natuurlik aan by wat Morgan hier bo sê: dat die Ystergordyn mense tegelykertyd teen Westerse dekadensie beskerm het, maar hulle ook die geleentheid gebied het om in hul afkeer van kommunisme hul eie kultuur en nasionale identiteit te herbevestig.
Die film het verskeie benoemings en toekennings ontvang en kan sterk aanbeveel word. Dis eenvoudig ontroerend en verruklik. Op IMDb ontvang dit ‘n punt van 7,2 uit 10 deur kykers, maar ek sou dit ‘n 9 uit 10 gee.
PRAAG-lede kan as deel van ons nuwe Kineklub ‘n gratis aflaaiskakel vir die fliek ontvang deur ‘n epos aan inlig@praag.org te stuur, met “Kineklub” in die onderwerpreël. Afhangend van u internetspoed, sal u dit binne ‘n uur of twee kan aflaai om tuis te kan kyk.
Hier is die voorprent:
Petrol of diesel? Deel 2
Met sportnutsvoertuie soos die Hyundai iX35 en VW Tiguans wat so gewild is, maar nou al bykans aan die R400 000-merk raak, is die volgende twee motors dalk net die oplossing vir al die vroulike bestuurders tussen ons. Tot onlangs toe was daar nie ‘n groot verskeidenheid kompakte, bekostigbare sportnutsvoertuie nie. Die oorspronklike RAV4 was vir ‘n klein rukkie juis dit; nie so hard soos die Suzuki SJ nie en heelwat groter. Later was dit eintlik net die Daihatsu Terios en in ‘n mindere mate die Suzuki Jimny wat aan die vereistes voldoen het. Die Nissan Juke het bygekom, maar was so anders en het ‘n meer sportiewe gevoel as ‘n die van n mammamobiel. Nou is daar meer van dié rygoed beskikbaar met die koms van die Ford EcoSport.
Ons het Ford se EcoSport 1.5 Ambiente en Nissan se Juke 1.5 dCi Acenta+ onder hande gehad. Ons doen nog steeds die vergelyking tussen petrol en diesel.
Wat soek ‘n mens in ‘n kompakte sportnutsvoertuig? Ryhoogte om effens hoër as die verkeer om jou te sit, grondvryhoogte om by die skool op die sypaadjie te kan klim sou daar nie genoeg parkering wees nie, ruimte vir ten minste drie kinders met hul skooltasse en ‘n ekonomiese voertuig, want om elke dag in die verkeer te wees. kan duur raak. Nog ‘n vereiste is betroubaarheid.
Albei die motors word standaard verkoop met ‘n 100 000km-plus-vervaardigerswaarborg en onderskeidelik ‘n 3-jaar- 90 000km-diensplan vir die Juke en 4-jaar- 60 000 km-diensplan vir die Ford. Brandstofverbruik by die Ford is 6,5l/100km en uitlaatgasse van slegs 154g/km word deur die 1.5-liter-petrolenjin gelewer. Nissan se 1.5-liter-dieseleenheid lewer 4,2 l/100km en 109g/km se uitlaatgasse. Die twee enjins is so naby aan mekaar dat dit weereens in die regte lewe byna geen verskil gaan maak nie. Op ‘n rit vanaf Pretoria na Pietersburg het beide die voertuie teen dieselfde spoed en met bagasie gelaai 34 liter brandstof verbruik. Dus op die teerpad in die wind maak dit regtig nie ‘n verskil nie. Die EcoSport se petrol- 1,5-liter-viersilinderenjin lewer 82 KW en 132 Nm se wringkrag, die 1.5-diesel-Juke lewer 81 KW en 260 Nm se wringkrag.
Wat die binneruime van die motors betref, lyk en voel die Ford se binneruim net beter aanmekaar gesit as dié van die Nissan. Daar skort niks met die Juke se kwaliteit nie, maar die Ford is net soveel beter. Ruimte binne die Ford is ook baie slimmer benut as in die Juke. Ons kon byvoorbeeld glad nie ‘n groot koelboks vir ons piekniek agter in die Juke kry nie: die vorm van die agterdeur verhoed dit net eenvoudig.
Die beenruimte agter in beide die kompakte motors is knap vir volwassenes, maar meer as voldoende vir kinders tot en met 14 jaar. Bestuursposisie in die Ford is ook heelwat beter as in die Juke en agter die stuur van die Juke voel dit die heel tyd asof die motor se neus te hoog in die lig loop. Die breë hoë ligte sit vanuit die bestuurder se oogpunt amper hoër as jy. Dit is ‘n snaakse gevoel en iets om aan gewoond te raak. As ‘n mens voor die Juke ry, lyk die twee groot ronde ligte, wat voor in die neus van die Juke gemonteer is, ook baie aggressief en baie uitheems in jou truspieël. Die EcoSport aan die ander kant, vertoon modern en sag op die oog, maar tog is daar iets wat effens uit verhouding is, dit is asof die wielbasis te lank is of die motor te nou is. So wat voorkoms aanbetref, sal jy of dol verlief wees op die motor of glad nie van hom hou nie. Persoonlik het my oog makliker op die Fordjie geval.
Beide motors voldoen aan al die kenmerke wat ‘n ma in ‘n motor soek. Watter een sal ons koop? Wel, teen R205 000 is die Ford EcoSport R63 000 goedkoper as die Nissan Juke teen R268 000. Die Juke is anders en staan uit, maar die Ford is meer prakties en lyk meer soos ‘n tradisionele sportnutsvoertuig.
Ons dink ma se Ford EcoSport sal glad nie sleg langs pa se Ranger in die motorhuis lyk nie!
Ford EcoSport 1.5 Ambiente
| Prys | 5 uit 5 |
| Voorkoms buite | 4 uit 5 |
| Binneruimgehalte en afwerking | 5 uit 5 |
| Ruimte en praktiese toepassing | 4 uit 5 |
| Agter die stuur | 4 uit 5 |
| Enjin en ratkas | 5 uit 5 |
| Op die pad | 4 uit 5 |
| Veiligheid | 5 uit 5 |
| Totaal | 36 uit 40 |
Nissan Juke 1.5 dCi Acenta
| Prys | 4 uit 5 |
| Voorkoms buite | 2 uit 5 |
| Binneruimgehalte en afwerking | 3 uit 5 |
| Ruimte en praktiese toepassing | 3 uit 5 |
| Agter die stuur | 3 uit 5 |
| Enjin en ratkas | 5 uit 5 |
| Op die pad | 4 uit 5 |
| Veiligheid | 5 uit 5 |
| Totaal | 29 uit 40 |
‘n Sielkundige oorlog teen die Afrikaner
deur Dan Roodt
[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Hou van Dan Roodt se Facebookblad
Verlede week het ek probeer uitspel watter enorme verliese – ekonomies, kultureel en andersins – Afrikaners oor die afgelope 20 jaar gely het. Dit het ons so byna-byna as volk vernietig, want as dit nie vir die koms van die internet was nie, sou mense nou al so gebreinspoel, gedekultureer en geassimileer gewees het dat daar niks van ons sou oorgebly het nie.
Die mees ideale vorm van volksmoord is immers assimilasie, want daardeur word ‘n volk of etniese groep eenvoudig stil-stil verteer en hul vyande hoef nie eens skuldig te voel dat hulle die ander groep doodgemaak het nie. Dink maar aan die konsentrasiekampe van die Anglo-Boereoorlog of die Armeense volksmoord deur Turkye. Tot vandag toe word nóg die Britte nóg die Turke hiervan kwytgeskeld. Al skryf mense nie aanmekaar daaroor nie, anders as oor die Duitse konsentrasiekampe vir Jode tydens die tweede wêreldoorlog, bly dié gebeure vassteek in die geheuens van veral Afrikaners en Armeniërs. Vele Britte en Turke is ook bewus daarvan en in boeke, films en ander media word dit telkens weer opgehaal.
Dog net soos daar in die fisika vir elke reaksie ‘n teenreaksie is, het die Afrikaner se neerlaag in 1994 ook onvoorsiene gevolge gehad. Ons vyande se meesterplan was min of meer die volgende:
- Om ons van alle mag en die meeste van ons bates te stroop (hierin het hulle geslaag).
- Om die oorlog teen Afrikaners deur middel van sielkundige operasies (Eng. PSYOPS) te verhewig (hier onder meer daaroor) om ons sodoende willoos en plooibaar te laat.
- Om ons taal en erfenis sover moontlik te vernietig deur die onderdrukking van Afrikaans, naamsveranderings, die sloop van geboue (soos nou in Johannesburg), verengelsing van ons instellings, ens.
- Om ons identiteit verdag te maak (deur die gelykstelling van Afrikanerskap met “rassisme”) en ons hele geskiedenis as “boos” voor te stel (die verskriklike “verlede”).
- Om vrees by ons in te boesem deur die voortsetting van fisieke terreur (plaasmoorde, huisaanvalle, verkragtings) ten einde die sielkundige operasies te vergemaklik.
- Om ons op die duur te assimileer en ‘n soort minderwaardige aanhangsel van die Kaapse kleurlinge te maak wat ook hul taal (Kaaps) as oorgangstaal na Engels sal aanvaar. Op hul beurt word die kleurlinge natuurlik insgelyks deur swartes geassimileer soos reeds in hoë mate in die PWV-gebied gebeur het.
Wat is sielkundige operasies?
Onlangs het ek ‘n artikel oor sielkundige operasies (PSYOPS = psychological operations) onder oë gehad. Die artikel is in Engels deur ‘n groep Franse navorsers (Colette Faucher en ander) geskryf; uit die bibliografie blyk dit dat daar reeds heelwat boeke en artikels oor die onderwerp gepubliseer is. Daar word ook gepraat van CIMIC, wat met sielkundige operasies gepaardgaan:
In the context of the stabilization phase of modern conflicts, Civil-Military Cooperation actions (CIMIC) and Psychological actions (PSYOPS), which are actions of influence, are essential and take precedence over combat actions. Both types of actions have effects on info-targets and aim at influencing them by generating in them feelings and behaviors. CIMIC projects through CIMIC advertising and PSYOPS through messages diffusion both conducted by Allied forces. In both cases, the effects are propagated from the direct info-targets to the people they are connected to, directly or indirectly, through the social networks they belong to.
As ons dink aan die geweldige golf van propaganda en sielkundige manipulasie wat daar oor die afgelope twintig jaar teen Afrikaners ontplooi is, is dit helder dat ons midde-in so ‘n “sielkundige operasie” verkeer. Trouens, mens kan dit ‘n sielkundige oorlog noem, want dit is meedoënloos, onophoudelik en omvattend. Dit word op alle vlakke van die samelewing gevoer en behels ons fisieke en geestelike omgewing, asook die diepste aspekte van ons menswees: ons gevoelens, gewaarwordinge, gedrag, norme en waardes, selfs ons werklikheidspersepsie.
Die gewelddadige fase van die Suid-Afrikaanse konflik sou voltrek word in die “Nasionale Demokratiese Revolusie” soos die ANC-SAKP deurgaans daarna verwys. Hoewel die konflik eintlik kort ná 1948 begin het toe dit duidelik geraak het dat daar ‘n hernieude poging deur Afrikaners sou wees om hul verlore soewereiniteit via die 1910-staat terug te kry, sou ek die gewelddadige fase van die konflik tussen 1978 en 1994 plaas.
Waarom 1978? Dit was die jaar waarin die SAKP besoek aan Viëtnam gebring het om die terreur- en intimidasietegnieke van sogenaamde “volksoorlog” (people’s war op Engels) op ons en die vreedsame meerderheid swartes van Suid-Afrika te bemeester. Mao Zedong, die berugte kommunistiese diktator van China, het oorspronklik daarmee begin, maar dit was veral die Noord-Viëtnamese militêre hoof, generaal Vo Nguyen Giap, wat dié kommunistiese doktrine verfyn het. Soos dr. Anthea Jeffery dit in haar boek van 634 bladsye, People’s war – new light on the struggle for South Africa (2009), stel:
The theory of people’s war is clear and relatively simple. This type of revolutionary war does not depend for its success on the clash of competing armies. Neither does it rest upon guerilla attacks, though these provide one ingredient in the whole. People’s war goes far beyond conventional conceptions of warfare, for its principal effort revolves around organisation and communication. It relies heavily on agitation, backed by terror and coercion, while also holding out the promise of a golden future.
Die figure wat Viëtnam in 1978 besoek het, was Oliver Tambo, Joe Modise, Joe Slovo en Alfred Nzo. Die besoek self is deur die voormalige Sowjetunie gefasiliteer, want sedert 1968 het Joe Slovo, Ronnie Kasrils en ander lede van die Suid-Afrikaanse Kommunistepary de facto beheer oor die ANC en sy strategie uitgeoefen. Slovo en Kasrils het noue bande met die Sowjetunie en Oos-Duitsland gehandhaaf en dit was deur hul toedoen dat beide lande die ANC van logistieke, militêre en finansiële hulp voorsien het. Hoewel Swede, Noorweë en Nederland ook in die sewentigerjare begin het om die ANC en SAKP te befonds, was hulle minder by die beplanning en uitvoering van terreur betrokke. Aan die ander kant het individuele Nederlanders soos Klaas de Jonge en Heleen Pastoors vrylik aan terreuraanvalle op Suid-Afrikaanse burgerlikes deelgeneem.
Die Kerkstraatbom, die Amanzimtoti-bom, bomme in Wimpy-restaurante, asook die halssnoermoorde en breë intimidasie van Suid-Afrika se swart bevolking was regstreekse gevolge van die “volksoorlog” tussen 1978 en 1994. Uiteindelik het die Nasionale Party-bewind eerloos voor die Noord-Viëtnamese strategie wat deur Slovo en Kasrils in Suid-Afrika ontplooi is, geswig. Terreur en onstabiliteit is as dwangmaatreëls gebruik om die Nasionale Party op sy knieë te dwing.
Maar, soos die skrywers van bogaande artikel oor sielkundige operasies en “burgerlik-militêre samewerkingsaksies” aantoon, volg daar ná die oorgawe van die vyand ‘n belangrike fase van “stabilisering” deur sulke aksies.
In konvensionele of selfs guerilla-oorlogvoering verteenwoordig lede van die veiligheidsmagte of burgerlikes teikens wat na willekeur aangeval kan word. Die sielkundige sy van die oorlog behels egter dat elke lid van die vyandelike bevolking (in dié geval Afrikaners) “inligtingsteikens” (info-targets) word:
Psychological actions aim at elaborating and spreading out a message that must be read, listened to and understood by the info-targets in order to get the desired effect, that is, influencing the info-targets to get from them the desired behavior by the modification of their attitudes, by acting on their perceptions. (Faucher en ander.)
Boodskappe en propaganda kan óf direk deur radio, TV, koerante en ander media aan die inligtingsteikens oorgedra word, óf indirek deur die gebruik van sosiale netwerke. Colette Faucher en haar medenavorsers oor sielkundige oorlogvoering stel dit baie duidelik dat boodskappe soveel te meer doeltreffend is as dit deur lede van dieselfde taal- of etniese groep oorgedra kan word. Vóór en ná 1994 is dit opvallend hoe Afrikaans, tesame met ‘n handjie vol linkse of liberale Afrikaners in die media en aan die universiteite gebruik is om die aanslag op ons, die inligtingsteikens, deur te voer. Figure soos Max du Preez en Koos Bekker, die hoof van die magtige Naspersmediamonopolie, sou ‘n sleutelrol hierin speel. Tot vandag toe word die boodskap oor en oor herhaal dat die Afrikanervolk oor geen bestaansreg beskik nie, maar noodgedwonge sy identiteit en selfs Standaardafrikaans moet prysgee ten einde vir die ANC, maar veral die nuwe wêreldorde, “aanvaarbaar” te raak.
Leon Lemmer verwys gister na nog ‘n NP-oorloper na die ANC, Albert Nothnagel, wat die begrip “Afrikaner” op sigself as “rassisties” en daarom ongewens, beskou. Nothnagel het vandeesweek in die Nasperskoerant, Die Burger, geskryf:
Op sy beste is wit Afrikaners wat hulself vandag nog eksklusief Afrikaners noem, outyds en op sy akkuraatste rassisties.
Maslow se piramide en sielkundige oorlogvoering
Hoe “werk” sielkundige oorlogvoering? Waarom sou mense wat tot onlangs toe nog ‘n verbete stryd teen hul vyand gevoer het, skielik aanvaar om ondergeskik aan diesefde vyand te wees? In Suid-Afrika word daar nie net van Afrikaners verwag om die terreur en verguising wat hulle tydens die “volksoorlog” van 1978 tot 1994 ervaar het (om nie van die Angolese oorlog te vergeet nie), opsy te skuif nie, maar ook om “boete te doen” en hul “skuld te vereffen” omdat hulle dit in die eerste plek durf waag het om teen die SAKP en sy kommunistiese bondgenote vanuit die buiteland weerstand te bied!
Volgens Colette Faucher en ander, word die inligtingsteiken benader met die Amerikaanse sielkundige Abraham Maslow se piramide of “behoeftehiërgie” in gedagte. Daar is vyf vlakke van menslike behoeftes:
- Fisiologiese behoeftes soos voedsel, water, skuiling, ens.
- Veiligheid, waaronder ook finansiële veiligheid
- Liefde en geborgenheid
- Agting
- Selfverwesenliking
Waarskynlik was Mandela wat die Springbokrugbytrui aantrek die simboliese hoogtepunt van die sielkundige oorlog wat daar reeds dekades lank teen Afrikaners gevoer word. Rugbyspelers, hoewel hulle ‘n fisieke oorlog teen mekaar op die veld voer, het behoefte aan veral Maslow se vlakke 4 (agting) en 5 (selfverwesenliking). Vandaar die feit dat sportlui feitlik die eerste was om klakkeloos hul ondergeskiktheid aan die nuwe, kommunisties oorheerste, orde te aanvaar, want hulle sien dit as ‘n middel tot hul eie selfverwesenliking op sportgebied.
Maar ook die toeskouers en die breë massa Afrikaners daarbuite, smag na die oënskynlike “vrede en veiligheid” wat die nuwe orde bied, tesame met die “aanvaarding” deur hul tradisionele vyande soos die SAKP, die Britse Arbeidersparty, Amerikaanse linkses, Swede, Noorweë en selfs die Verenigde Nasies. Die boodskappe van minagting wat op soveel gebiede jeens Afrikaners en Afrikaans vóór en ná 1994 uitgesaai is, het die funeste uitwerking dat dit die behoefte aan agting en geborgenheid onder Afrikaners verhoog. Dit sou verklaar waarom hulle toenemend bereid was om van hul kulturele en opvoedkundige bates afstand te doen en maar in te val by wat die nuwe bewind ook al voorgestel het.
Dit sou interessant wees om na te vors watter persoonlikheidstipes in Suid-Afrika meer vatbaar vir propaganda en sielkundige manipulasie as ander is. Ek sou raai dat diegene wat meer op die laer behoeftes op die Maslow-skaal ingestel is (fisiologiese behoeftes, veiligheid, geborgenheid) makliker oorreed kan word om alles maar net te aanvaar en geen verdere weerstand te bied nie. Dit spreek ook boekdele oor die vorige leierskapskorps onder Afrikaners (FW de Klerk, Roelf Meyer, Nothnagel, Pik Botha en ander) dat hulle insgelyks die bevrediging van hul basiese behoeftes – waaronder die finansiële! – bo die hoër behoeftes van agting, trots en selfverwesenliking gestel het.
Om jou teen oorheersing te verset, vereis veral die inspirasie deur die hoër behoeftes: agting en selfverwesenliking. Ek wil dit nie te veel vereenvoudig nie, maar: Die laer mens streef na aanvaarding deur die omringende massa, die hoofstroommedia, die maghebber, terwyl die hoër mens meer waarde aan selfstandige morele en politieke handeling heg. In dié verband is dit waarskynlik allermins toevallig dat die meeste Afrikaners wat vandag aktief die huidige stelsel kritiseer en beveg, óók teen die vorige bestel gekant was, hetsy van links, hetsy van regs. Dis amper asof daar ‘n draad deur die Afrikanergeskiedenis loop, dié tussen “rebelle” en “kruipers”, tussen “bittereinders” en “joiners”, tussen “skeppende geeste” en “saaie konformiste”.
As ‘n mens vandag Afrikanerverraaiers wil uitwys of uitsnuffel, sou ‘n mens maklik diegene kon eien wat altyd “veilig speel” en hul eie finansiële sekuriteit of gemak bo ander norme en waardes stel.
Een van die probleme van die revolusie is egter dat hy ewe verwoestend met die verraaiers en konformiste omgaan as met diegene wat hul denkend en krities téén die huidige bestel verset. Dit verklaar waarskynlik waarom selfs die Naspersgroep vandag krities teenoor die ANC en SAKP staan, dog terwyl die hele ANC-waardestelsel indirek deur hul fanatiese steun vir die DA, die “ANC Lite”, beaam word.
Indien die ANC-SAKP – maar ook die Swede, Britte en Amerikaners – slimmer was, sou hulle FW de Klerk, Roelf Meyer, Max du Preez en ander meelopers wat “veilig en geborge” in die skaduwee van mag voel, beter as Trojaanse perde aangewend het om enige herlewing van ‘n Afrikanerbewussyn in die kiem te smoor. Die boodskap van aanvaarding en berusting in ons lot as verowerdes sou in daardie geval soveel doeltreffender in Afrikaanse maatskaplike netwerke versprei kon word.
Gelukkig vir ons gaan konformisme en domheid gewoonlik ook gepaard, en is die sielkundige oorlog wat so lank en so doeltreffend teen ons gevoer is, vinnig besig om uit te rafel.