Dan Roodt, Author at praag.co.za

Skietery in die middestad van Johannesburg

Twee mense is Woensdagmiddag beseer toe ‘n groep swartes wat besig was om van veiligheidswagte in die Johannesburgse middestad af weg te vlug, begin skiet het, het die polisie gesê.

“‘n Audi Q7 het ‘n blou BMW M1 gejaag toe die insittendes van die BMW op die Audi Q7 begin skiet het, wat deur veiligheidswagte op die hoek van Anderson- en Sauerstrate bestuur is,” het die woordvoerder, adjundantoffisier Xoli Mbhele Donderdag gesê.

“Die veiligheidswagte het daarna hul vuur beantwoord en die BMW se band stukkend geskiet,” het hy gesê.

Mbhele sê die vyf het hierna uit hul motor gespring en te voet weggevlug terwyl hulle op die veiligheidswagte losbrand. Hul skote het twee passasiers in ‘n stilstaande Quantum-taxi op die hoek van Breë- en Lovedaystrate getref.

“Daarna het die groep ‘n wit Nissan Tiida gekaap en van die toneel af weggejaag,” sê Mbhele.

Die motor is later in Turffontein teruggevind.

“Die beseerdes, ‘n man en ‘n vrou, is op die toneel behandel, maar die vou is hospitaal toe geneem met ‘n wond in die nek,” sê Mbhele.

“Die veiligheidswagte het die groep se motor agternagesit toe hulle nie wou stilhou in die aangesig van aankomende verkeer nie,” sê Mbhele.

Volgens hom is die polisie na die misdadigers op soek. – Sapa

100 in hegtenis na onluste in Port Elizabeth

Meer as 100 mense is vir openbare geweldpleging en die plunder van spaza-winkels tydens betogings in Port Elizabeth gearresteer, het die Oos-Kaapse polisie Woensdag gesê.

“Die situasie in sekere van die lokasies in Port Elizabeth bly gespanne maar bestendig met die polisie wat steeds ‘n streng teenwoordigheid handhaaf,” het brigadier Marinda Mills gesê.

Volgens Mills tree die polisie met verskeie partye in gesprek wat bystand verleen aan diegene wat deur die gewelddadige betogings dakloos gelaat is.

Twee geïsoleerde gevalle het Dinsdagaand in die Soweto-langs-die-see- en KwaMagxaki-lokasies voorgekom waar ‘n Chinese winkel geplunder is.

“Terwyl die polisie op ‘n onlustoneel in Soweto-langs-die-see was, is hulle met klippe gegooi en ‘n lid het ‘n besering aan sy been opgedoen,” het Mills gesê.

Betogings het Maandagnag utigebreek nadat ‘n Somaliër in hegtenis geneem is ná hy Saterdagaand ‘n man buite ‘n winkel na bewering doodgeskiet het.

“Gedurende ons interaksie met die gemeenskappe wat hierdeur geraak word, is dit helder dat die motief vir die aanvalle op spaza-winkels nie xenofobies van aard is nie, maar ‘n misdadige element wat van die geleentheid gebruik maak,” het Mills Dinsdag gesê.

Volgens Mills het inwoners van die gebiede aan polisie gesê dat hulle geen beswaar daarteen het om tussen immigrante te werk en te woon nie, en vele het hulle gedurende die aanvalle bygestaan.

– SAPA

Misdaadstatistiek vandag afgewag

Die minister van polisie, Nathi Mthethwa, sal na verwagting Donderdag die misdaadstatistiek vrystel.

Verlede jaar het die amptelike statistiek wat deur Mthethwa vrygestel is, aangetoon dat die reële moordsyfer effens afgeneem het, met 331 minder mense wat in 2012 as in 2011 vermoor is.

‘n Ontleding wat vooraf deur die hoof van die SAPD se taakspan, Mzandile Petros, gedoen is, het totale vir die land se ergste misdade tussen 1 April 2011 en 31 Maart 2012 verskaf:

– Moord: 15 609 (vorige jaar 15 940);

– Poging tot moord: 14,859 (vorige jaarr 15,493);

– Aanranding met die doel om ernstig te beseer: 192,651 (vorige jaar 198,602);

– Gewone aanranding: 181,670 (vorige jaar 185,891); en

– Seksuele oortredings: 64 514 (vorige jaar 66,196).

Violent crime in provinces had reduced in all but three provinces.

Geweldsmisdaad in alle provinsies, benewens drie, afgeneem.

Limpopo, die Vrystaat en die Wes-Kaap het ‘n toename in kontakmisdaad getoon, waaronder moorde, aanranding, roof en verkragting.

Die ander ses provinsies het tot die algehele afname van 3,5 persent in kontakmisdaad bygedra.

Geweldsmisdaad in Gauteng het met 11 persent gedaal – die beduidendste in die land.

Die hoof van die Instituut vir Sekerheidstudies (ISS) se misdaad en geregtigheidsprogram, Gareth Newham, het die afname in geweldsmisdaad verwelkom maar gesê die statistiek weerspieël nie sekere van die ernstige opkomende veiligheidsbedreigings waarvoor die land tans te staan kom nie.

Dit sluit korrupsie, openbare geweld, groepsmoorde, politieke sluipmoorde en huishoudelike geweld in.

Newham het Mthethwa versoek om die polisie toe te laat om meer gereeld en in groter besonderhede oor dié misdade verslag te doen.

Die uitvoerende direkteur van Corruption Watch, David Lewis, het gesê die statistiek verskaf nie die nodige inligting om die stryd teen korrupsie te ondersteun nie.

Dit het geblyk dat die misdaadstatistiek heelwat van die verslae van korrupsie as gewone bedrog kategoriseer. – Sapa

Russiese parlementslid in ‘rassisme’-herrie oor piesangfoto van Obama

‘n Pro-Kremlin-parlementslid en vorige Olimpiese goue medaljewenner staar nou ‘n rassisme-herrie in die gesig nadat sy ‘n foto-collage van president Barack Obama op Twitter geplaas het waarin sy hom met ‘n piesang jukstaponeer

Irina Rodnina het ‘n fotokomposisie op Twitter geplaas wat dit laat lyk asof Obama en sy vrou na ‘n hand op die voorgrond staar wat ‘n piesang vashou.

Die beeld herinner aan die piesangs wat deur sommige sokkergeesdriftiges vir swart spelers in die lug gehou word, ‘n kwetsende rassistiese gebruik wat steeds by sommige wedstryde in Rusland gesien word.

Rodnina, 64, is tans ‘n parlementslid vir die regerende party in die Doema, die laer huis van die Russiese parlement, maar het goue medaljes in ysskaats in die 1970s en 1980s gewen.

Die foto wat sy op Twitter geplaas het, het viraal verpsrei nadat Rusland se charismatiese opposisieleier, Alexei Nawalni, dit Vrydagaand oorgeneem het.

Nawalni, wat self al die wenkbroue laat lig het deur by nasionalistiese byeenkomste te praat, het geskryf dat die parlementslid “‘n grap gemaak het”.

Die joernalis Tikhon Ziadko het op Twitter geantwoord: “Doema-afgevaardigde Irina Rodnina steek nie weg dat sy ‘n rassis is nie.”

“Miskien is dié alledaagse rassisme. Miskien is dit dat sy sleg opgevoed is en ‘n verwronge sin vir humor het,” het die adjunkredakteur van die dagblad Moskofski Komsomolets, Aider Moesjdabajef, op ‘n woernaal geskryf.

“Die belangrikste is dat Rodnina dit gedoen het, en sy is hoegenaamd nie spyt nie.”

Nadat die plasing op Twitter Saterdag ‘n storm van afsku veroorsaak het, het Rodnina die boodskap uitgevee, maar steeds daarop aangedring dat sy niks verkeerds gedoen het nie.

“Spraakvryheid is spraakvryheid! Hanteer self julle ‘hang-ups’,” het sy onbevange op Twitter geskryf en gemeen dat die plasing haar gewildheid laat styg het.

‘n Lid van die laer huis se etiek-komitee, Jan Zelinski, het in kommentaar aan die Russiese Nuusdiens se radio-uitsending saamgestem.

“Sy beskou die president van die Verenigde State as iemand wat van piesangs hou. Wat is verkeerd daarmee?”

Nog ‘n bekende sportvrou, die paalspringster, Jelena Isibajewa, het onlangs internasionale woede veroorsaak deur Sweedse atlete te kritisser omdat hulle gay-regte by die Moskouse wêreldatletiekkampioenskap in Augustus bevorder het.

Sy het in gebroke Engels gesê dat Russe “normale standaardmense” is wat nie van gay-regtebyeenkomste hou nie.

Die Russiese laer huis van die parlement is vol bekende sportpersoonlikhede, waaronder die bokser Nikolai Waloejef, die gimnas Alina Kabjewa en tennisspeler Marat Safin, wat almal die Verenigde Rusland-party van meneer Poetin ondersteun. – AFP

Amanda Gouws, ‘n apologeet vir babaverkragtings?

deur Dan Roodt

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Historici sal seker nog in die dekades vorentoe skryf oor die ineenstorting van ons universiteite, veral in die geesteswetenskappe. Politieke gedienstigheid, regstellende aksie en ‘n algemene vervlakking het veroorsaak dat ons naby aan ‘n tipe Sowjet-konformisme gekom het.

Politieke korrektheid en die opsê van clichés oor ras, gelykheid en feminisme, is al waarin dosente in die geesteswetenskappe belangstel, te oordeel aan sommige van hul openbare uitsprake. Voeg daarby die gereelde heksejagte teen andersdenkendes en toepassing van sensuur op die minder aangename aspekte van die Suid-Afrikaanse werklikheid, en ons besef watter volslae krisis daar reeds heers.

‘n Week of wat gelede vaar prof. Amanda Gouws van die Universiteit van Stellenbosch in Die Burger uit en raak die volgende kwyt:

“Toe Louise Mabille se rassistiese skrywe op die Praag-webwerf onder my aandag kom, het ek besluit om nie te reageer nie omdat ek glo dié regse, onverdraagsame en rassistiese webwerf verdien geen publisiteit nie.

“Dan Roodt en sy skrywes is gewoonlik net so oningelig soos dié van Mabille. Wat Mabille se situasie egter anders maak as dié van Roodt is dat sy ’n dosent in filosofie aan die Universiteit van Pretoria was (sy het blykbaar bedank onder die druk wat haar skrywe veroorsaak het).

“’n Mens wonder wat Mabille haar studente geleer het en hoe haar eie opleiding so gebrekkig kan wees.”

Akademici soos Gouws is eintlik blote ANC-amptenare, soortgelyk aan die sekretaresses van Luthuli-huis. Hulle poog lankal nie eens meer om ‘n fasade van ewewigtigheid te handhaaf of darem te verwys na ‘n voorbeeld of bevinding wat hul stellings kan illustreer, al kan hulle niks van wat hulle sê bewys nie.

In bogaande aanhaling word ‘n swetterjoel stellings gemaak, die een so ongeloofwaardig soos die ander. Maar Gouws beroep haar op sowel kleingeestigheid as vooroordeel, wat enige denkproses of kritiese besinning moet verhoed.

In hul krampagtige basuingeskal oor ras en rassisme, meen die lakeie van die korrupte, gewelddadige misdadigers wat ons regeer, dat hulle die geneesal vir hul eie onvermoë en onkunde gevind het. Dit maak hul so te sê alwetend, goddelik. Daar is iets soos die Dunning-Kruger-effek wat op die volgende neerkom:

“‘n Kognitiewe vooroordeel waardeur onkundige individue onder die wanindruk van hul meerderwaardigheid verkeer en foutiewelik hul vermoë hoër as die gemiddeld skat. Dié vooroordeel word toegeskryf aan ‘n metakognitiewe onvermoë van onkundiges om hul foute raak te sien.”

Die gemak waarmee Gouws haar eie alwetendheid teenoor my en dr. Louise Mabille poneer, is tipies van die Dunning-Kruger effek: slegs ‘n onkundige of selfs dom persoon is tot so iets in staat. Maar kom ons lys die stellings wat Gouws maak om nog verder onder die indruk te kom van haar redenasievermoëns wat so min of meer op dié van ‘n laat-middeleeuse inkwisiteur geskoei is:

Louise Mabille se skrywe is rassisties;
Praag se webwerf is regs, rassisties en onverdraagsaam;
Dan Roodt se skrywes is gewoonlik oningelig;
Louise Mabille se opleiding is gebrekkig.

Behalwe dat Gouws, die professor aan die Stellenbosse Universiteit, geen, maar géén bewysvoering vir enige van haar stellings aanbied nie, is elkeen van hulle boonop verkeerd. Daar was niks “rassisties” aan Mabille se skrywe nie, aangesien die verband wat sy tussen babaverkragtings en swart kultuur raaksien, in ‘n akademiese artikel deur ‘n antropoloog van die Universiteit van Kwazulu-Natal, Suzanne Leclerc-Madlala vasgestel is: “On The Virgin Cleansing Myth: Gendered Bodies, AIDS and Ethnomedicine” in African Journal of AIDS Research 1 (2): 87–95.

Gouws en die Universiteit van Stellenbosch is onverdraagsaam teenoor, nie net standpunte of interpretasies wat van hul polities korrekte mites verskil nie, maar teenoor die waarheid self. Wat moet ‘n mens dit daarom noem as Amanda Gouws praag “regs, rassisties en onverdraagsaam” noem? ‘n Soort Freudiaanse ontkenning? Eintlik wéét sy dat sy onverdraagsaam, dom, dogmaties, fundamentalisties – en alles wat daarmee saamhang – is, maar projekteer haar eie toestand op ons. Teenoor ‘n koerant soos Die Burger wat bloot klakkeloos ANC-propaganda – of DA-propaganda, wat dieselfde ding is – publiseer en feitlik geen debat, gesprek of dialoog duld nie, skitter praag in sy ekumeniese verdraagsaamheid teenoor meer as een waarheid en interpretasie. Te midde van die maatskaplike en politieke krisis in Suid-Afrika, met volslae wetteloosheid, korrupsie en dalende standaarde, handhaaf ons die reëls van beskaafde debat en meningswisseling. Uiteraard skram ons ook nie van polemiek weg nie, want te midde van leuens wat by die vullisvragmotor vol daagliks in ons land gestort word, is dit soms ook nodig om skerp te wees.

Is my skrywes boonop “oningelig”, soos Gouws beweer? Ek skryf rubrieke en kommentaar op die internet, nie akademiese verhandelings nie en daarom hoef ek seker nie honderde voetnote en verwysings by elkeen van my menings of uitsprake te voeg nie. Alles wat ek sê, is egter op feite of waarneming gegrond. Boonop beskik ek oor ‘n opvoeding en blootstelling aan die beste in die Afrikaner-, asook Europese denke en kultuur waarvan ‘n kleindorpse demagoog en agterlike linkse sikofant soos Gouws maar net kan droom. Soos Leon Lemmer al meermale op hierdie blad betoog het, is Stellenbosch onder die dwingelandy van ‘n kleurlingaktivis – eintlik klipgooier – soos Russel Botman lank nie meer ‘n akademiese instelling nie, maar ‘n uitbreiding van ANC-dogma en -aftakeling. Die benaming “Stalinbos” druk dit mooi uit. Die Universiteit van Zimbabwe beskik oor meer intellektuele geloofwaardigheid as Stellenbosch. Gouws is nie in staat om enige intelligente debat oor politiek, feminisme of enige ander onderwerp te voer sonder om in voorspelbare gille van “rassisme” te verval nie, juis om haar eie onvermoë en onkunde te verbloem.

Wat Louise Mabille se “gebrekkige opleiding” betref, is dit algemene kennis dat sy reeds verskeie boeke oor die Europese filosofie gepubliseer het. Die kommentaar oor feminisme in haar rubriek, gaan insgelyks van ‘n wysgerige standpunt uit; dis nie somaar moralisme en vertoon, soos dit kennelik by Amanda Gouws die geval is nie.

Terloops, die vlak van diskoers wat Gouws handhaaf, is nie eens op die peil van ‘n hoërskoolkind nie. Binnekort, as Afrikaners weer in beheer van hul eie instellings verkeer, sal mense soos Gouws summier in die pad gesteek word – waar hulle nie van hoogverraad aangekla sal word nie. Gouws is nie in staat om Afrikaans óf Engels te skryf of te praat nie. Haar patetiese rubrieke in Die Burger wemel van anglisismes en onbeholpenhede wat geen Afrikaanse onderwyser op ‘n ordentlike skool sou deurlaat nie. En sy skryf die titel “professor” voor haar naam! Ons weet dat kleurlinge en swartes op regstellende aksie kan reken om allerlei aanstellings te bekom waarvoor hulle nie eens naastenby bekwaam is nie… Miskien moet ons oorweeg dat daar ook blanke vroue bestaan wie se fanatiese Afrikanerhaat hulle insgelyks vir regstellende aksie laat kwalifiseer?

Net soos ons regering, is die universiteite totaal verrot en korrup. As “regstellende aanstelling”, is “professor” Gouws besig om die leuen te verdedig, die leuen dat daar nie daagliks ongeveer 1000 kinderverkragtings in ons land gepleeg word nie. Die buitenissige geweld, perversie en grusame verskrikking wat tans in Suid-Afrika botvier, word deur Gouws as “normaal” voorgestel. Trouens, om krities daarna te verwys, stel jou bloot aan die honende aanklag van “rassisme”!

Gouws is waarskynlik nie tot so ‘n elementêre logiese afleiding in staat nie, maar haar openbare standpunt verteenwoordig niks minder as ‘n apologie vir babaverkragtings nie. Dit is die inhoud van haar “feminisme”.

Sy is besig om die onmenslike geweld waaraan jong meisies, kleuters en babas daagliks blootgestel word, goed te praat. Saam met die Naspers-smeerblad Die Burger wie se redaksionele beleid op die kruisiging van die waarheid neerkom, is sy besig om die feitelike terreur teen meisiekinders in dié land te verdedig. Haar “feministiese” beskouing is eenvoudig so verwronge dat dit tot verkragting en moord op weerlose kinders lei.

Niks wat Louise Mabille in haar rubriek oor Westerse feministe se stilte in die aangesig van babaverkragtings gesê het, word deur Gouws se analfabetiese klein tirade weerlê nie. Inteendeel, haar stelletjie vooroordele en aangeleerde resitasie oor “rassisme”, stel haar kwade wil en gebrek aan enige logiese of intellektuele respons aan die kaak.

Gouws is slegs die buiksprekerpop van die Raka-agtige swart kinderverkragter self: die onsamehangende domheid van haar eie diskoers verteenwoordig bloot ‘n skriller oktaaf van die oergeluide wat hy maak as hy tot sy afskuwelike dade oorgaan.

[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]

Hou van Dan Roodt se Facebookblad

Koreaanse inval

deur André Olivier

Vergeet maar van die Chinese inval wat die motormark aanbetref. Ja, hulle is op pad, maar nog geensins naby genoeg om die bestaande vervaardigers soos Toyota, Nissan, Renault of Volkswagen die skrik op die lyf te jaag nie. Die Koreane is ‘n heel ander saak.

Ons almal onthou nog die lelike goedkoop Koreaanse motors van die laat negentigerjare met name wat niemand kon uitspreek nie. Wel daardie dae is vir ewig verby want Hyundai is vandag al byna net so ‘n huishoudelike naam soos enige van die Europese of Japannese vervaardigers wat al dekades lank motors plaaslik verkoop. Die verskil is net dat Hyundai se motors nie net so goed soos die meer bekende vervaardigers is nie, maar in sommige gevalle beter en baie beslis mooier.

Ons het die voorreg gehad om twee van die nuutste Koreane onder hande te kry.

Hyundai i20 1.4 CRDi

Die i20 sit die “i”-benaming voort wat plaaslik deur die i10 begin is. Soos die naam aandui, skuif die i20 een trappie hoër as die i10 op die modelleer in. Enjins begin by ‘n 1.2-liter- viersilindereenheid, met ‘n 1.4-handrat en 1.4 outomaties as die volgende twee keuses op die modelleer. Die vlagskip van die i20-reeks is egter die 1.4 CRDi met ‘n dieselmeuletjie. Dit was dan ook die een waarmee ons vir ‘n paar dae rondgery het.

Die i20 het in wese die ou Hyundai Getz vervang, so die bakgrootte en vorm is aan Getz-eienaars bekend. Hierdie is nie ‘n groot motor nie, maar vyf mense kan gemaklik inpas en daar is net-net genoeg begasieruim vir die klompie. Die doel van die i20 is egter eerder om ‘n stadsmotortjie te wees wat elke dag se pendel gemaklik en vol selfvertroue met ‘n baie goeie brandstofverbruik en gerief aan te pak.

Ons was baie verbaas oor die gerief wat die i20 bied. Daar is byna elke opsie wat enige moderne gesin sou nodig hê. Donker veloerafwerking binne die kajuit met goeie gehalte plastiekomhulsels vir die instrumentepaneel, elektriese ruite, lugversorging, ‘n baie goeie klankstelsel wat oor MP3-kapasiteit beskik en ook bluetooth kan hanteer, is standaard. Al die nodige veiligheidstelses soos ABS-remme met EBD en lugsakke vir beide bestuurder en passasier is standaardtoerusting.

Luukshede soos ‘n paneelkissie wat verkoel is deur middel van die lugversorging sal koeldrank op die lang pad mooi koud hou. Die i20 is baie meer as wat die Getz van ouds was en selfs in die ry-ervaring het dit vir ons gevoel of daar meer ‘n generasiegaping tussen die twee motors is as ‘n blote opgradering. Wat die verrigting betref, is die i20 baie lewendig vir ‘n klein dieselmotortjie. Die enjin lewer 66 Kw en 220 Nm se wringkrag wat tussen 1500 en 2700 omwentelinge per minuut beskikbaar is. Die 6-spoedhandratkas is seepglad en baie sekuur, maar omdat dié ‘n stadsmotortjie is, sou ons die i20 met ‘n outomatiese ratkas wou sien. Dit maak net soveel meer sin, veral omdat daar byna elke dag iewers in die swaar verkeer van ‘n stad gery gaan word. Sou ‘n mens dan nog die gepaste “stop/aansit”-stelsel byvoeg sou hierdie i20 sekerlik een van die heel beste stadsmotortjies gewees het.

Brandstofverbruik is ‘n skrale 5,0 liter/100 km en Hyundai gee die CO2-uitlaatgassesyfer aan as 110g/km wat beteken dat die i20 nog ‘n baie skoon dieselmotortjie ook is. Elke Hyundai word verkoop met ‘n 3-jaar/60 000-diensplan, ‘n 5 jaar/150 000km-padbystandsdiens en ‘n 5 jaar/150 000 km-vervaardigerswaarborg. Teen R199 900 dink ons die i20 1,4 CRDi Glide bied uitstekende waarde vir geld.

Ons gee die Hyundai 4 uit 5.

Hyundai i30 1.6 Premium AT

Die nuwe i30 is eintlik ‘n Elantra met ‘n vyfde deur. Alhoewel die naam Elantra so ‘n sterk identiteit het, beweeg Hyundai nou met die nuwe i30 meer op die gebied van die Golf 7. Die nuwe i30 het ‘n onmiskenbare Europese ontwerp. Geïnspireer deur die vloei en die vorm van die natuur, kan ‘n mens duidelik sien dat die Koreane baie ernstig is oor waarheen hulle met die nuwe mortors wil gaan. Die oorspronklike i30 was ‘n belangrike motor vir Hyundai. Die i30 skuif bo die Accent, maar onder die Elantra in op die plaaslike modelreeks. Die indrukwekkende nuwe i30 neem nog ‘n groot stap vorentoe, in so ‘n mate dat dit nou ‘n ernstige alternatief vir die Ford Focus en selfs die Volkswagen Golf is.

Die stilering eggo die groter Elantra met ‘n byna identiese voorkant insluitend ‘n kenmerkende strook LED-dagryligte. Daarbenewens is dit ‘n baie netjies ontwerpte luikrug wat veel meer opvallend is as enige iets wat Hyundai tot dusver plaaslik bekendgestel het. Van groot belang is dat die nuwe i30 ‘n baie meer gehaltevoorkoms het. Dit is beslis wêrelde verwyder van die “waarde”-beeld waarmee Hyundai gewoonlik geassosieer word.

Natuurlik, is alle Hyundais beskikbaar met die vyf-jaar-150 000km-waarborg as standaard. Hyundai het daarin geslaag om met die vervaardiging van ‘n uitstekende veelsydige i30 ‘n uiters bekwame en ruim motor daar te stel wat boonop ‘n genot is om te bestuur. Gehalte en verfyndheid is in oormaat teenwoordig. Hyundai-produkte het bewys dat die Koreane baie betroubare motors kan bou en dan is die goed nog vrek mooi ook. Daar is baie klem op veral vir die bestuurder geplaas, terwyl die sitplekke uiters gemaklik en ondersteunend op al die regte plekke is. Sesvoetmanne soos ek sal genoeg kopruimte en meer as redelike beenruimte in die binneruim vind. Voeg daarby ‘n groot 378-liter-laairuimte – dit is 60 liter meer as ‘n Fokus en 25 liter meer as ‘n Toyota Auris – en jy het ‘n praktiese pakket met styl.

Hoe ry die i30? Wel, na my mening uiters gemaklik. Jy gaan nie die wêreld aan die brand kan ry nie, maar dit is ongelooflik gemaklik, verfynd en moeiteloos. Hantering en baie akkurate stuur, asook goeie padhouvermoë laat die i30 soos ‘n veel groter motor op die oop pad voel.

Interessant is dat al die modelle met Hyundai se nuwe Flex-stuurstelsel toegerus is wat drie modusse – “Comfort, Normal en Sport” – daarstel. Daar is ‘n knoppie op die stuurwiel wat verskillende vlakke van die kraghulp en terugvoer van die stuur verander. Jy sien die verskil, veral in Sport waar die stuur swaarder en meer ontvanklik vir bestuurdersinsette is. Maar die Normal-modus is meer as voldoende sodat die meeste mense die ander verstellings selde sal gebruik. Ons toetsmotor is toegerus met ‘n petroleenheid met ‘n 1,6 – literverplasing wat 95Kw met 157Nm se wringkrag ontwikkel. Daar is ook ‘n 6-spoed- outomatiese ratkas.

Ekonomie is nog ‘n sterk punt en iets waaraan Hyundai baie hard gewerk het . Ons toetsmotor het ‘n syfer van 6.8l/100km in die gekombineerde siklus aangeteken. Onthou die motor is redelik groot, outomaties en slegs ‘n 1,6 liter, dus is dit indrukwekkend. Wat die prys betref, was Hyundai nog altyd baie goeie waarde vir geld. Vegelyk ‘n mens die i30 met sy direkte mededingers, kan ‘n mens steeds dieselfde sê. Maar teen R260 000 dink ons dat Hyundai besig is om in te boet aan sy waarde-vir-geld-reputasie.

Ons gee die i30 4 uit 5.

Onwettige immigrante in Australië en Suid-Afrika

deur Leon Lemmer

Tydens my laaste besoek aan Londen het die groot getal immigrante uit die Indiese subkontinent en die Wes-Indiese Eilande my opgeval. ‘n Vriendin wat onlangs in Italië vakansie gehou het, noem dat talle van die besighede, bv restaurante, in Venesië deur Chinese oorgeneem is. Harvey Sachs verwys in sy boek oor Beethoven, The Ninth (2010), na “the arrival of so many Asian and African immigrants” in Wene, Oostenryk (p 11).

Om vredeswil word daar meesal oor hierdie verskynsel geswyg. As wél beswaar geopper word, word dit glad te maklik as rassisme afgemaak. In werklikheid gaan dit om veel meer as velkleur, want sodanige pigmentasie kan op kultuurverskille dui. Bogenoemde gevalle is in meerdere of mindere mate ‘n bedreiging vir Westerse waardes. Daar behoort begrip te wees vir mense wat sterk daaroor voel om hulle tradisionele leefwyse te beskerm en voort te sit.

Australië is in hierdie opsig in ‘n netelige posisie. Oorheersend is dit ‘n land met blanke inwoners maar daardie Westerse beskawing het geografies in die Ooste wortel geskiet. In Oosterse lande veroorsaak oorbevolking en ander nadelige omstandighede, soos armoede, dat daar voortdurend groot druk op Australië uitgeoefen word om immigrante meer geredelik en op groot skaal te aanvaar. Daar word verwag dat die land sy voorspoed met hierdie mense moet deel; dus dat Australiërs hulle welvaart moet verwater. Die redenasie is dat menslikheidsoorwegings in so ‘n geval swaarder as landsbelang moet weeg.

Van my polities verligste kollegas en vriende het tydens die aantog en sedert die verwerkliking van die nuwe Suid-Afrika na Australië uitgewyk. Daarom stel ek nogal belang in wat daar plaasvind. Op 7 deser is daar ‘n algemene verkiesing gehou. Eerste minister Kevin Rudd se Arbeidersparty het teen Tony Abbott die Liberale-Nasionale-koalisie te staan gekom. Laasgenoemde het die verkiesing gewen. Die ander groterige party is die Groenes van Christine Milne. Een van die belangrikste sake waaroor daar in die verkiesing uitspraak gegee is, is immigrasie.

Die Groenes se standpunt is dat meer immigrante toegelaat en meer staatsgeld aan hulle heil bestee moet word. Die ander twee partye stel strenger maatreëls teen immigrasie voor. Albei het dit veral teen die onetiese en vermetele praktyk om mense op oorvol en kwalik vlot bote te laai wat probeer om die Australiese gebiedswater binne te dring. Daar word dan van die Australiërs verwag om alles moontlik vir hierdie mense te doen anders word die owerheid van wreedheid, rassisme, ens, beskuldig. Dieselfde laai word teen Italië uitgehaal deur vlugtelinge uit Afrika wat die eiland Lampedusa, 113 kilometers oos van Tunisië in die Middellandse See, probeer haal.

Sowel Rudd as Abbott probeer om die immigrasieprobleem na twee polities onafhanklike eilandlande, wat ekonomies, bv finansieel, van Australiese afhanklik is, te verplaas, naamlik Papoea-Nieu-Guinee en Nauru. Hierdie politici wil hê dat onwettige immigrante op daardie eilande geprosesseer en daarna daar gehuisves of gerepatrieer moet word. Hulle wil die regte waarop hierdie mense aanspraak maak, soos die reg op appèl, ophef. Abbott het dit onomwonde gestel: “This is our country and we determine who comes here” (Yahoo News 16 Augustus). Slegs tydelike visums sal uitgereik word. Geen permanente verblyfreg en die reg van familielede om by onwettige immigrante aan te sluit, sal toegelaat word nie. Slegs in ruil vir teenprestasie, naamlik werk, sal staatstoelaes aan hierdie mense betaal word.

Hierdie aandrang op teenprestasie is ‘n gesonde verwikkeling. Dit druis lynreg in teen die ubuntu-sindroom wat plaaslik epidemiese afmetings aanneem. Ubuntu is ‘n Nguni-leenwoord wat in Afrikaans as ‘n sinoniem vir medemenslikheid erken word. Hierdie begrip het politieke slaankrag in die konteks van dekolonisering verkry en is deur bv Desmond Tutu misbruik om bevryding van blanke politieke beheer, dus afrikanisering, te propageer. In die Wikipedia word verduidelik ubuntu beteken: “A person is a person through other people.” Ook: “Ubuntu as political philosophy has aspects of socialism, propagating the redistribution of wealth.” Daar word gestreef na “collective prosperity”. Onder die dekmantel van empatie word parasitering dus aanbeveel. Dit gaan om die herverdeling van rykdom.

In die praktyk is ubuntu ‘n eenrigting- w-s-straat, met w-s wat nie op wes na suid dui nie, maar op die vloei van bates van wit na swart. Daar is mense wat bloot omdat hulle gebore is van ander verwag om hulle lewenslank te versorg. Jy moet nie net ‘n brood vir so iemand koop nie, jy moet dit ook sny en dan moet jy elke sny tot in die hoeke smeer. Terwyl hy eet, verwyt hy jou oor wat jy nog nie gedoen het nie en dring hy daarop aan dat jy verskoning moet vra vir jou hardvogtige gedrag. Aandrang op teenprestasie kan so ‘n situasie regtrek.

In watter mate ubuntu misbruik word, blyk uit die ANC se beleid waarvolgens “it does not throw out its own but rather redeems”. Misdade, soos korrupsie, kan dus in die naam van ubuntu, oftewel die herverdeling van rykdom, toegesmeer word. Daardie “its own” dui op die feit dat wittes en swartes verskillend behandel word. Swartes beskou mekaar as broers en susters. By wittes word daardie etniese voorkeur of solidariteit nie naasteby in dieselfde mate aangetref nie. Desnieteenstaande word dikwels beweer dat net wittes rassisties is. Swartes is glo nie tot so iets geneig of selfs in staat nie.

Die beweerde reg van ‘n immigrant om sy familie wettig in te voer, berus op die argument dat die land wat deur die immigrant onwettig binnegedring is nie so onmenslik wreed mag wees om hom die aanwesigheid van sy familie te ontsê nie. Dikwels is dit ‘n geval dat nie verwag word dat ‘n gesin van drie of vier geabsobeer moet word nie, maar die uitgebreide familie wat uit ‘n dosyn of meer lede kan bestaan. Daarby kom die vermoë van hierdie immigrante om “natuurlik” besonder vinnig meer te word. Dit is die mens aan die begin van die immigrasieketting wat homself deur sy onwettige optrede van sy gesin en ander familie geïsoleer het. Maar dan is dit die land van aankoms wat met die gebakte pere sit en die skuld vir beweerde wreedheid kry.

In die vorige eeu was Louis Botha en veral Jan Smuts te geneig om die belange van ‘n ander land, naamlik Brittanje, in ag te neem. Daarteenoor het Barry Hertzog met sy beleid van “Suid-Afrika eerste” gekom. Vreemd soos dit in die nuwe Suid-Afrika mag klink, is dit eintlik vanselfsprekend dat die regering van ‘n land daardie land se belange voorop moet stel en nie dié van ‘n ander land, bv ‘n buurland (soos Zimbabwe), of selfs ‘n kontinent (soos Afrika) nie. Daarvolgens moet net diegene wat ‘n bate vir die land kan wees, hier toegelaat word. Dit behoort nie op Suid-Afrika se humanitêre weg te lê om armlastige ongeskooldes uit bv die res van Afrika te absobeer nie. Suiwer rasionele oorwegings behoort te geld. Die antwoord op die vraag of die immigrant ‘n bate of ‘n las vir ons land gaan wees, behoort van deurslaggewende belang te wees. Dit is ‘n wanvertolking om so ‘n benadering xenofobie oftewel vreemdelingehaat te noem, want dit behoort nie om gevoel of emosie te gaan nie, maar om rasionaliteit.

Om ‘n land sonder vooraf goedkeuring binne te dring, is ‘n misdaad. Die koninklike weg is om aansoek om toegang te doen. Die uitslag sal toon of die teenwoordigheid van die persoon in die land amptelik wenslik of onwenslik geag word. Die probleem is dat die “bevryders” wat nou in die beheer van ons land is dekades lank misdaad verheerlik het. Daarom word onwettige immigrasie nie uitdruklik as ‘n misdaad geëtiketteer en verdoem nie. Uit die oogpunt van openbare oftewel landsbelang behoort die aanwesigheid van onproduktiewe en misdadige uitlanders egter nie noodwendig sterker as onproduktiewe en misdadige landsburgers veroordeel te word nie. Die gesonde beleid behoort ingevoer te word dat almal, dus sowel die wettige as onwettige inwoners, teenprestasie vir staatstoelaes moet lewer. Vir bejaardes en gestremdes kan uitsonderings gemaak word.

Wanneer sal die regering in die nuwe Suid-Afrika by die punt kom om sy oordrewe sug na menseregte en sy voorkeur vir Afrika-swartes bo wit Suid-Afrikaners af te sweer en daadwerklik ongewenste immigrasie aan bande te lê? Afgesien van die politieke wil, ontbreek die administratiewe doeltreffendheid ook. Op die lange duur kan die gebrekkige optrede teen onwettige immigrante die aard van die plaaslike bevolking verder vermurwe, verarm en onherkenbaar verander.

As uitlanders uit swart Afrika en uit die Ooste Suid-Afrika oorneem, is dit wesenlik ‘n voortsetting van FW de Klerk se inisiatiewe waarmee in 1990 begin is. In 1994 is diegene onder wie se leiding die land ontwikkel en opgebou is, opsy geskuif en polities ontmagtig. Die nuwe swart bewindhebbers is nie in staat om voort te bou op ‘n ryke erfenis nie. Die voorbeeldige nalatenskap van die wit bewindhebbers word verkwansel.

Die bevrydingsteoloog Allan Boesak het die Suid-Afrikaanse geskiedenis in die tydperke van slawerny, kolonialisme en apartheid verdeel, waarna “bevryding” gevolg het. Daarenteen verdeel ek ons geskiedenis in drie tydvakke: die voorbeskawingsera, die beskawingsera (1652-1989) en die nabeskawingsera. Die land is bykans 338 jaar lank opgebou voordat algemene, eksponensiële verval ingetree het. Die groot invloei van onwettige immigrante gee stukrag aan hierdie afbreekproses.

Agteruitgang is ons voorland; des te meer omdat Suid-Afrika se grense nie soos dié van Australië in ‘n mate deur see beskerm word nie. Enigeen kan sonder ‘n paspoort heeltemal ongemerk of in ruil vir bv ‘n pakkie sigarette Suid-Afrika oor bv die Limpopo-rivier binnekom. Dwarsoor die wêreld word daadwerklike pogings aangewend om onwettige immigrante buite te hou. Die nuwe Suid-Afrika is ‘n uitsondering op die reël. Dese en gene wat in geen ander land toegelaat sou word nie, vind hulle weg hierheen en breek lustig af aan wat voorheen opgebou is.

Dit is nie politiek korrek om beswaar te maak nie. Die Demokratiese Alliansie haal graag op ‘n skewe manier sy liberale waardes uit wanneer hy die ANC-regering kritiseer omdat daar glo nie goed genoeg na onwettige immigrante se belange en selfs hulle gerief omgesien word nie. Red nou ‘n land met sulke politici.

Swartman wat klip van brug afgooi ‘n ‘sadis’: aanklaer

Beeld berig dat die swartman wat ’n klip van ’n brug oor die N1-snelweg in Pretoria na ’n motor geslinger het, dit vir “sy eie sadistiese plesier gedoen het, om mense seer te maak”.

Só het die aanklaer in die saak, Ashwin Ramnarain, In die Pretoriase Streekhof gesê.

Landdros Solomon Mkhabela het die beskuldigde, Alpheus Qwabe, agterna op ‘n klag van poging tot moord skuldig bevind en tot ‘n totaal van ses jaar gevanisstraf gevonnis. Die feit dat Qwabe reeds drie jaar lank as verhoorafwagtende aangehou is, by die vonnisoplegging in berekening gebring.

Op 9 Mie 2010 het Qwabe ‘n enorme klip vanaf die Kerkstraatbrug oor die N1 op die motor van mnr. Paulo Franzao laat val. Franzao het die aanval oorleef, maar sy motor is dermate beskadig dat hy nie verder kon ry nie. Nie die polisie nie, maar lede van ‘n buurtwag het Qwabe in hegtenis geneem.

Twee weke voor dié voorval is ‘n motoris tydens ‘n soortgelyke insident gedood toe ‘n klip vanaf dieselfde brug sy motor verpletter het.

Volgens die landdros moes Qwabe voorsien het dat sy optrede die dood van Frantzao kon veroorsaak het en het hom daarom tien jaar gevangenisstraf opgelê, waarvan vier jaar opgeskort is.

Klipgooiers beskadig 18 busse in Pretoria

Byna 18 busse wat aan die Pretoriase Busdiens behoort, is gedurende die week onder die klippe gesteek, het die stad gister laat weet.

“Busse van die stadsraad is sedert Maandag onderworpe aan klipgooiery wat sowel bestuurders as passasiers beseer het,” het die woordvoerder Blessing Manale in ‘n verklaring gesê.

Manale het gesê leë en volgelaaide busse is lukraak deur skares met klippe op verskeie plekke en tye geteiken.

Ander busoperateurs, waaronder Putco, Starline en Gautrein, is nie geteiken nie, het Manale gesê.

“Party van die bestuurders en passasiers is erg beseer en moes dringend hospitaal toe geneem word,” het hy gesê.

Die motief vir die klipgooiery is nie bekend nie. Die daders is ook nog nie geïdentifiseer nie.

‘n Saak van kwaadwillige saakbeskadiging is by die polisie aangemeld. – Sapa

Helen en Joe hou kajuitraad oor die bevryding

deur Skoppensboer

Die toneel is ‘n suite in ‘n vyfsterhotel in Johannesburg. Satan het so pas vir Joe Slovo (gebore Yossel Mashel Slovo, in Obeliai, Litaue) pas gegee om vir ‘n paar dae weer die ondermaanse te kom bewandel waar hy sy handewerk kan gadeslaan.

Helen Zille (gebore Helene Otta Zille in Hillbrow, Johannesburg) strek haarself uit om Slovo te omhels.

Helen: “Joe, Joe, hoe wonderlik om jou weer te sien! Hoe gaan dit daar bo met jou?”

Joe: “Baie goed. Al my beste vriende is hier, al die ou bomplanters uit Rivonia se dae. En ou Bram Fischer, hy is die enigste Boertjie hier, ons spot hom daaroor.”

Helen: “Dit klink wonderlik! Wel, ons gee die Boere sommer hel hier in die nuwe Suid-Afrika. Het jy die DA se nuwe manifes gesien? Grondhervorming is heel bo! En swart ekonomiese bedrog. Ons gaan die skroewe nou aandraai.”

Joe: “Ek het so skrams iets gesien, ja. Die revolusie loop klopdisselboom en jy verrig wondere. Ons het sommer nou twee sosialistiese partye in die land, ons en julle!”

Helen: “Presies, Joe! Vryheid lê net om die draai.”

Joe: “Ek kan nie wag nie. (Sy oë raak mistig agter sy dik brilglase.) Die dag as die laaste Afrikanerboer van sy plaas af is, sal ek voel my taak is volbring.”

Helen: “Dis wat ek ook sê, Joe. Ons sal hulle sommer gou-gou verjaag en ons kolgosse oral in die land oprig: in Noordwes, die Vrystaat, Limpopo, oral. Die werkers sal regeer!”

Joe (grinnik): “Vertel my nou: is die Afrikaners nog so dom?”

Helen: “O ja, geen bekommernis daar nie. So dom soos altyd. Dié dat hulle as die ‘dumb Dutchmen” bekendstaan. Hulle is net so… onnosel en naïef. Goedgelowig. Mens kry hulle amper jammer.”

Joe (onthuts): “Jammer? Jy moet hulle nie jammer kry nie. Hulle is die klassevyand! Die fascistiese kleinburgery!”

Helen (paaiend, verskonend): “Nee, nee, Joe. Ek grap net. Natuurlik kry ek hulle nie jammer nie. Ek lees elke dag met genoegdoening hoe ons kaders hulle daar op die plase uitmoor. Of sommer in hul voorstedelike huisies. Die revolusie is asemrowend, bloedig, jy is ‘n genie dat jy dit vir ons gebring het.”

Joe (verleë): “Nee wat, Helen, iemand moes dit doen. Die teenstrydighede het revolusie onafwendbaar gemaak. Ek was maar net die instrument wat die triomf van die proletariaat verseker het.”

Helen: “Ons triomf is naby, Joe. Dit sal groter as ooit wees. Hulle sal finaal vernietig word, die klassevyand.”

Joe: “Sê my, Helen, is dit waar dat al die Afrikaners vir jou stem? Dis nou jammer ek het dit nooit probeer nie. Hulle sou seker vir my ook gestem het, as ek hulle net gevra het. Hulle kan mos nie ‘nee’ sê nie, haha.”

Helen (laggend): “O ja, Joe, hulle is uiters getrou. Getrou soos honde. Niks ter wêreld sal hulle daarvan weerhou om vir my te stem nie. Maar ons het mos Naspers ook aan ons kant, die grootste mediagroep in die land. Die arme stommerike aanvaar alles wat Naspers vir hulle vertel.”

Joe: “Maar wat nou van die internet? Ek hoor daar is van dié Afrikanergroepe wat los en vas allerlei dingetjies op webblaaie skryf? Hoe gaan ons dit keer? Ons wil nie hulle moet nou op die vooraand van die slotbedryf van die revolusie hergroepeer nie?”

Helen (verbaas): “Maar Joe, is jy dan nie op hoogte nie? Kameraad Jeff Radebe het reeds die wetgewing gereed. Dis mos nou die dag aangekondig: haatspraak gaan ‘n kriminele oortreding raak! Dus as enigeen op ‘n webwerf iets teen my of jou of die revolusie sê, gaan hy van haatspraak aangekla word en in die tronk beland.”

Joe (verlig): “Haatspraak! Watter wonderlike idee! Ek moet sê, ek is siek en sat daarvoor dat hulle my ‘n terroris noem, net omdat ons daardie Kerkstraatbommetjie laat afgaan het. Dit sal die swernote ‘n les leer. Haatspraak! Moet sê: ek hou daarvan!”

Helen (vertederend): “Jy sien, Joe, ons hou jou erfenis lewendig. Ons sit die stryd voort en binnekort is al die plase, al die myne, die banke, ons s’n! Die revolusie snel voort, onstuitbaar! Viva SACP! Viva!”

Terwyl hulle oor die boomryke voorstad van Johannesburg uitkyk, slaan Helen en Joe ‘n veglustige soort proletkult-houding in, met vuiste in die lug, terwyl hulle luid om die beurt “Amandla!” en “Viva SACP!” skree…