‘n Brand het Dinsdag in die ontvagslokaal van Luthuli-huis ontstaan, sê die ANC.
“Die brand het die ontvangslokaal beskading en ‘n rusbank verbrand… ‘n Gebreekte bottel is op die vloer gevind,” sê die woordvoerder van die African National Congress, Jackson Mthembu.
“Veiligheidspersoneel het brandblussers gebruik om die tierende vlamme te blus wat amper plafonhoogte in die ontvangslokaal bereik het,” meen hy.
Volgens Mthembu ondersoek die polisie die voorval, maar nóg die polisie, nóg die Johannesburgse nooddienste kon dit bevestig. – Sapa
Dan Roodt het onlangs ‘n belangrike artikel oor die gebreke van die ‘demokrasie’ geskryf. Uit die algemene strekking van sy artikel is dit duidelik dat Dan enigsins skepties oor die demokratiese gedagte is. Omdat die tema so belangrik is, kan ten minste die volgende kort opmerkings daaroor gemaak word:
1. Watter doel het Dan in gedagte met sy kritiese opmerkings oor die demokrasie? Impliseer hy daarmee dat daar – volgens sy ideale beeld op die toekoms – groter vorme van nie-demokratiese gesag in Suid-Afrika moet wees? En as dit inderdaad die geval is, wie moet hierdie groter gesag uitoefen?
Genoemde vrae kan ook spesifiek met betrekking tot die Afrikaners gevra word. Wat beteken Dan se kritiek vir die Afrikaners? Beteken dit dat laasgenoemde hulleself gereed moet maak om hulself aan selfs nog groter vorme van voorskriftelike gesag moet onderwerp as wat die bestaande orde kenmerk? Uit die artikel is dit nie duidelik watter antwoorde Dan op hierdie vrae gee nie.
2. Is dit nie vir Afrikaners vandag van die allergrootste belang om juis nou – in hierdie spesifieke historiese konteks – vir die demokratiese gedagte voorspraak te maak nie? Uiteraard draai enige antwoord hierop rondom die vraag wat presies met die “demokrasie” bedoel word.
Anders as wat Dan impliseer, kan ‘n veelheid van selfs radikaal uiteenlopende betekenisse daaraan geheg word. Indien ‘n mens dit dus sonder meer afwys, word – te midde van ander betekenisse – ook die tipiese Klassieke en in die besonder Aristoteliese opvatting van die demokraties-republikeinse gedagte afgewys. Ingevolge Aristoteles se omskrywing dui laasgenoemde op daardie politieke orde waar die eie gemeenskap aan gemeenskaplike sake deelneem met die oog op die verwesenliking van hulle gemeenskaplike goed (bonum commune). As sodanig verskil die demokrasie op ‘n radikale wyse van die hedendaagse liberale demokrasieë waar die ou demokratiese gedagte van deelname ingekort is tot die trek van ‘n kruisie agter ‘n – meestal vooraf vasgestelde – lys van kandidate.
Maar is dit nie vir Afrikaners nou van die allergrootste belang om juis hierdie ou opvatting van die demokrasie te herontdek nie? Indien die demokrasie as sodanig afgeskiet word, word hierdie moontlikheid egter by voorbaat van die historiese tafel afgevee.
3. Nogmaals rondom die betekenis van die begrip ‘demokrasie.’ Dan beroep hom in sy kritiek op die demokrasie onder meer op die denke van die Duitse politieke filosoof, Carl Schmitt (188-1985).
Nou, oor Schmitt kan ‘n mens uiteraard baie dinge sê, omdat hy ‘n magdom boeiende werke gepubliseer en sekerlik een van die mees toonaangewende politieke denkers van die 20ste eeu was. (Sien die hedendaagse stortvloed van publikasies oor hom). Dan maak egter ‘n fout om Schmitt as bondgenoot teen die demokrasie op te roep. Schmitt het in talle van sy vroeë werke (maar in die besonder in sy werke oor die diktatuur, die politieke teologie en die krisis van die parlementêre demokrasie) ‘n skerp skeiding tussen die “liberale” en die “demokratiese” gehandhaaf. Schmitt neem deurgaans in hierdie werke die demokratiese juis teen die liberale in beskerming. Volgens hom is dit nie die demokrasie wat in ‘n krisis verkeer nie (soos wat Dan impliseer), maar eerder die liberale tradisie met sy klem op die regte van die individu. Eersgenoemde hou nog die moontlikheid in van gemeenskaplike besluitneming. Daarenteen is dit die liberale tradisie wat ons aan die absurditeit van ‘n kruisie elke nou en dan uitgelewer het, terwyl die werklike gesag in die liberale ordes by die burokratiese ordes en tegnokrate lê.
Nog meer (kan mens byvoeg), dit is die liberale tradisie wat nie die dinamika van gemeenskappe begryp nie, terwyl dit juis die demokratiese gedagte is wat begryp dat die politieke geskiedenis rondom die wel en wee van gemeenskappe draai. Vanuit hierdie gesigspunt beoordeel moet die demokratiese gedagte – veral as dit verwys na die deelname van en inspraak in die gemeenskaplike sake van gemeenskappe – omhels word.
4. Daarmee gee ek geensins voor dat daar aan die demokratiese gedagte ‘n soort utopiese betekenis geheg moet word nie. Ook die demokratiese is nie sonder sy probleme nie. In hierdie verband kan ‘n mens gerus kennis neem van ‘n ander groot politieke denker van die 20ste eeu, naamlik Leo Strauss.
Alhoewel die denke van Strauss (net soos Schmitt) nie sonder probleme is nie, het hy tereg aangetoon dat die politieke werklikheid deur die voortdurende spanning tussen die beginsels van “voortreflike gesag” (leierskap) en “instemming” (o.a. demokratiese deelname) gekenmerk word.
Ingevolge hierdie onderskeid kan ‘n mens aanvoer dat indien daar eensydig klem gelê word op demokratiese deelname (ten koste van die beginsel van voortreflike gesag) dit ook tot die nadeel van die demokrasie self strek. Want dan loop die demokrasie die gevaar om alles tot ‘n laagste gemene deler te reduseer. (In die verlengde hiervan kan ‘n mens ook sê dat die beginsel van voortreflike gesag ook die demokratiese nodig het, want sonder laasgenoemde loop dit die risiko om in die tirannieke te verval).
Met betrekking tot ons eie mense dink ek behoort ons klem op beide beginsels te lê, sowel die beginsel van voortreflikheid as die beginsel van demokratiese deelname. Afrikaners beskik nie tans oor geloofwaardige leiers en (veral) ‘n voortreflike elite nie. Kortom die beginsel van gesag ontbreek onder Afrikaners, eintlik op ‘n dramatiese wyse. Daarom die voortdurende neiging om die laagste gemene delers op te soek. Maar Afrikaners ly ook aan ‘n gebrek aan demokratiese deelname met die oog op die verwesenliking van die gemeenskaplike goed.
5. Ten slotte, die swart politiek word tans gekenmerk deur ‘n steeds ernstiger wordende spanning tussen “gesag” en “instemming”. Die swart elites is op elke vlak van regering besig om te verkrummel. Geen wonder dat daar soveel demokraties-populistiese opstande daarteen is nie. Hoe moet Afrikaners hierop antwoord? Moet hulle daarop antwoord deur ‘n pleidooi vir die beginsel van gesag te lewer? Of moet hulle die demokraties-populistiese impulse ondersteun?
Volgens die Straussiaanse denke moet ons telkens die “goeie oordeel” gebruik om hierop te antwoord. Maar wat beteken dit? M.i. behoort Afrikaners ‘n derde alternatief anderkant sowel die demokraties-populistiese beweginge as die bestaande gesagstrukture in te neem. Eersgenoemde is ideologies bedenklik, terwyl laasgenoemde die afgelope dekades getoon het dat dit weinig begrip het vir ‘n plurale demokratiese orde met sy ingeboude sin vir die erkenning van ‘n veelheid van kultuurgemeenskappe.
So ‘n derde alternatief is een waarin die demokratiese gemeenskapsgedagte omhels word. Afrikaners is nie vreemd daarmee nie. Inteendeel, hulle eie republikeinse erfenis was in vele opsigte reeds ‘n manifestasie daarvan.
Prof. Danie Goosen is dosent in Godsdienswetenskap aan UNISA en voorsitter van die FAK. Sy boek, Die nihilisme, is deur PRAAG uitgegee.
Met die motorwêreld wat so vinnig verander het die hele motorbedryf ‘n groot skuif opwaarts beleef.
Blitsbukse van ‘n dekade gelede is nou luukse rygoed wat die gemiddelde koper byna nie kan bekostig nie. Die dae van spot goedkoop verrigtingsmotors is lank verby, maar nou word die gewone rygoed al hoe luukser en beter. Ons het ‘n paar sulke “gewone” rygoed met so ‘n tikkie luuksheid en van die modernste enjintegnologie wat beskikbaar is, onder hande geneem. Ons toetsmotors is die Alfa Romeo Guilietta, Mercedes Benz se nuwe A-klas, Volvo se V40 en Audi se splinternuwe A3 Sportback.
Elkeen van die motors beskik oor ‘n unieke eienskap wat haar heelwat beter as die ander drie maak, maar is daar een van die vier motors wat alles net beter as die ander doen?
Die resep vir ‘n blitsbuks is ‘n relatiewe klein motortjie wat prakties genoeg is vir ‘n gesinsman, ekonomies genoeg is om elke dag mee te pendel en genoeg krag te hê om sportief te wees. Al vier ons kandidate beskik oor vyf deure wat hulle baie prakties maak; al vier het relatiewe sterk enjins wat hulle sportief maak. Daar is van die jongste enjintegnologie wat al vier baie ekonomies maak om te bestuur en dan kom daar een aspek by: luuksheid. Al vier ons toetsmotors is baie goed toegerus met van die nuutste tegnologie in die binneruim.
Die Alfa Giulietta van die kant gesien
Alfa Romeo Giulietta 1.4T Progression
Alfa Romeo het nog altyd om rou emosie gedraai; die nuwe Giulietta is ‘n sprekende voorbeeld daarvan. Al die baklyne is so flambojant en suggestief, só asof jy weet dat hierdie motor jou een of ander tyd diep in die moeilikheid gaan laat beland. In vroeër jare het Alfas die reputasie opgebou dat hulle nie baie betroubaar is nie, maar dinge het heeltemal verander en vandag se Alfas is net so betroubaar soos enige Duitse of Japannese motor. Die los elektriese konneksies en ratels is ook iets van die verlede, om nie eers van die oliekol op die motorhuisvloer te praat nie. Vandag se Alfas is nie net mooier as ooit nie, maar meer betroubaar, asook vinniger en luukser.
Daardie sensuele Italiaanse lyne… van voor
Ons toetsmotor is die intreemodel in die Giulietta-reeks en is toegerus met ‘n 1,4-literenjin wat deur ‘n turbo aangejaag word. Daar is 88 Kw se krag en 206 Nm wringkrag. Dit klink nie vreeslik baie nie, maar dit is die manier hoe die krag aangewend word wat baie indrukwekkend is. Ons het nie eenkeer gevoel dat die motor te min krag het nie en die 6-spoed handratkas help ook die Giulietta op so ‘n mooi kragtige manier aan dat die motor baie vinniger en sterker voel as wat die syfers voorgee. Die feit dat die enjinverplasing so klein is, beteken dan ook ‘n lae 149 g/km CO2-gasse. Vergeleke met motors soos die Renault Megane wat ook ‘n 1,4-turbo-enjin het, se 145g/km of die 138 g/km van Opel se Astra 1.4T, dan sien ons dat die Alfa-enjin baie naby aan van die groot spelers se syfers kom. Alhoewel beide die Renault en die Opel baie mooi motors in eie reg is, kan nie een van hulle twee kers vashou by die estetiese skoonheid wat die Alfa bied nie.
Binneruim van die Alfa Guillietta
Binnelangs is daar sitplek vir vyf volwassenes, daar is klimaatbeheer, elektries beheerde ruite en kantspieëls, ISO-hegstutte vir kinderstoeltjies, asook ‘n Blue&Me-bloutandstelsel wat jou slimfoon aan die radio kan koppel. Die motor bevat 6 veiligheidslugsakke wat deur die binneruim versprei is en iets wat Alfa die “Dual Pinion Active Steering” noem wat beteken dat die kragvoer van die stuur minder of meer word soos wat die voertuig se spoed wissel. Daar is ook ‘n terugrolrem wat verhoed dat die motor agteruit rol wanneer daar by ‘n bultjie weggetrek moet word en om brandstof te bespaar, is daar ‘n “stop-aansit”-funksie wat die enjin by verkeersligte en stopstrate afskakel om sodoende brandstof te bespaar. Die funksie werk so glad dat wanneer jy jou voet van die rempedaal afhaal, die motor onmiddellik weer aanskakel, reg om te ry.
Alfa se DNA-stelselDie Giulietta se dagryligte
Alfa het ook die Alfa Romeo DNA-stelsel in al hulle motors geïnstalleer. Die stelsel beskik oor drie modusse: Dynamic, Normal en All Weather. Aldus DNA wat die enjinbeheerstelsel, onderstel en stabiliteitsbeheer verstel sodat die bestuurder ‘n egte ry-ervaring kan geniet. In Dynamic is die enjin aggressief en uiters reageerbaar met die Q2-elektroniese-ewenaarstelsel wat ‘n sportiewe bestuurstyl deur draaie voorsien. In Normal-modus kan die Giulietta nog steeds soos ‘n Alfa bestuur word, maar die onderstel, ratskakelings, enjinreaksietyd en Q2-ewenaar pas jou nog meer op en daar word net aan die brandstof geproe. In All Weather-modus is die hele spulletjie amper oorversigtig en krag na die wiele word so geleidelik gevoer dat jy op amper enige oppervlakte baie gemaklik sal kan wegtrek. Die Giulietta word deur die voorwiele aangedryf. Die motor het ook ‘n 5-stermerk van Euro NCap ontvang met aktiewe veiligheidstelsels soos VDC (Vehicle Dynamic Control)) wat tesame met die DST (Dynamic Steering Torque)-stelsel die DNA-stel ondersteun. Daar is ook passiewe veiligheidstelsels soos die tweede-generasie-anti- nekslagstelsel wat die sitplekgordel millisekondes voor ‘n botsing styftrek sodat die insittende byna een met die sitplek word, die voetpedale en stuurkolom in ‘n botsing van voor wegvou en die 6 lugsakke wat die insittendes omvou. Daar is dagryligte en LED-liggies agter wat oor ‘n baie meer intense helderheid beskik. Elke Alfa word ook gerugsteun deur ‘n 5 jaar/150 000km-waarborg, ‘n 6 jaar/90 000km-diensplan met ‘n 3 jaar- AA-padbystanddiens.
Vir my was die Alfa Romeo Giuletta alles wat die brosjure belowe het, maar die beste eienskap vir my is die estetiese skoonheid van die motor. Daar is werklik min ander vervaardigers wat eenvoudig al die sintuie gelyktydig in hierdie segment van die motormark so effektief kan aanspreek. Teen R273 015 is die Giulietta vir seker een van die beter kopies in die segment.
Ons gee die Giulietta ‘n 4 uit 5.
Die Audi van die kant af gesienDie Audi van agter
Audi A3 Sportback 1.4T FSi
Audi SA het vir my ‘n nuwe A3 Sportback 1.4 T FSi vir ‘n paar dae gegee om my indrukke met u te deel. Ek was nog altyd ‘n groot Audi-aanhanger en het al menigte van hulle motors bestuur; ek het al selfs een besit. In my 20 jaar van motorjoernalistiek het ek nog nooit enige motor teëgekom wat so naby aan die perfekte ryding is soos juis die Audi A3 nie. Dit is asof Audi alles net mooi met die nuwe A3 vervolmaak het. Die motor is ruimer as ‘n Golf 7, makliker om te bestuur as ‘n VW Polo, stiller in die binneruim as ‘n A6 en meer ekonomies in ‘n daaglikse ry-situasie as amper enige iets wat ons al voorheen bestuur het.
Die Audi se binneruim
Die binneruim is pure Audi en as jy nie weet dit is ‘n A3 dié nie, sal jy dink jy sit in ‘n A4. Die gevoel van ruimte met die goeie sigbaarheid en ruim spasie reg rondom jou is net verstommend. Die bougehalte is soos almal altyd van Audi sê, die beste wat daar tans beskikbaar is, maar dit is seker omdat ‘n mens dit nie in dié segmentmotor sien nie dat dit nog meer spesiaal voel. Alles van die sitplekbekleedsel wat van duursame veloerdoekstof is tot by elke knoppie lyk en voel net eenvoudig in ‘n ander klas. Ek het die heel tyd oor en oor gaan seker maak oor die A3 se prys van R290 500. Ons toetsmotor is toegerus met ‘n 1,4 liter-turbomeuletjie wat 90 Kw. en 200 Nm se wringkrag lewer. Al die krag word na die voorwiele gestuur deur ‘n 6-spoedhandratkas en met ‘n uitlaatgasperk van slegs 123g/km is die A3 nogal heelwat suiniger met die vuil gas wat hy die atmosfeer in pomp. Brandstofverbruik het ons aangeteken as 5,5 l/100km in die gekombineerde siklus. Wat verrigting aanbetref, is die A3 nie in die Golf GTi se klas nie, maar ‘n heel skaflike 203 km/u en 0-100km/u tyd van 9,3 sekondes is aangeteken. Daar is dagryligte en LED-agterligte, asook 380 liter pakplek met die agterste sitplekke in die normale posisie. Passiewe en aktiewe veiligheidstelsel soos ABS-remme, ISO-hegpunte vir kinderstoeltjies en lugsakke voor, asook aan die kante, maak die Audi een van die heel veiligste motors in sy klas. Rygerief is net eenvoudig verstommend vir ‘n motor in dié segment. Ons toetsmotor is met opsionele toerusting toegerus: dit sluit in die navigasiestelsel, Xenon-hoofligte, togbeheer en Audi se 17-duim- 15-speekwiele. Dit alles het byna R45 000 by die prys gevoeg. Ons meen dit is heeltemal onnodig en die standaard-A3 is heel goed toegerus. Een ding wat my wel gepla het, was dat jy nêrens in die motor ‘n USB-koppeling gehad het nie; daar is wel ‘n gleufie vir ‘n SD-kaart, maar ons verkies ‘n USB-koppeling. Alle Audi-motors het standaard ‘n 5-jaar / 100 000km-Freeway-onderhoudsplan en ‘n 1-jaar- onbeperkte waarborg.
Ons gee die Audi A3 Sportback 1.4T FSi 5 uit 5
Die Volvo V40 T3 se sy-aansigDie Volvo V40 T3 van voor
Volvo V40 T3 Elite
Volvo is bekend vir van die veiligste motors ter wêreld en nuwe tegnologie om die motor oor die algemeen nog veiliger te maak, word baie keer deur Volvo aan die wêreld bekendgestel. Volvo is dan ook die eerste vervaardiger wat buite-lugsakke, wat voetgangers sou beskerm in die geval van ‘n Volvo-voetgangerongeluk, bekendgestel het. Ons kon ‘n Volvo V40 T3 by Volvo SA in die hande kry. Ek was nogal baie verbaas oor hoe naby die Volvo nie alleen met tegnologie nie, maar ook met ruimte, gerief en werkverrigting aan die drie groot Duitsers kom.
Binneruim van die Volvo
Die bougehalte is weereens uitstaande en daar is regtig niks wat kraak of kreun of voel dit gaan breek nie. Alle materiaal regdeur die binneruim sowel as buite om die motor is van hoogstaande gehalte. Die V40 is ook ‘n luikrug met vyf deure. En net soos die Alfa en die Audi beskik die V40 dan oor meer as genoeg ruimte vir vyf insittendes met bagasie. Anders as in die Audi en die Alfa, het die Volvo ‘n heel ander gevoel wanneer jy binne in hom sit. Die motor boesem vertroue, baie vertroue in en dit sonder dat jy eers ‘n enkele meter te ry. Dit moet die Volvo-reputasie vir veiligheid wees. Die deure maak met ‘n soliede dompgeluid toe en alle oppervlaktes waaraan jy kan raak, voel of dit nie te hard sal wees, sou jy dalk iewers jou kop moet stamp nie. Daar is soos in al die moderne Volvo’s die hangende middelkonsole wat stoorplekkies agter die paneel het. Rondom-sigbaarheid is uitstekend as gevolg van die groot glasgedeeltes aan die motor. Agterste passasiers se skouerlyn is effens hoog en korter mense soos kinders gaan dalk sukkel om by die kantruite te kan uitsien.
Ons toetsmotor is toegerus met ‘n 1.6-literpetrolenjin met ‘n klein turbo’tjie. Die enjin lewer 110 Kw. en 240 Nm se wringkrag. Hierdie krag word deur die 6-spoedratkas na die voorwiele gestuur en rygerief, asook padhouvermoë is by uitstek verbasend. Die enjin loop glad en stil en ons kon ‘n brandstofverbruik van 5,6 l/100km aanteken. Werkverrigting is ook baie indrukwekkend en met ‘n topspoed van 216km/h en rus tot 100km/u tyd van 8,5 sekondes is die V40 baie wakker. Die relatiewe klein enjintjie lewer ook slegs 124g/km CO2-gasse wat die V40 nog na ‘n skoon opsie ook laat lyk. Soos verwag, is daar alles wat nodig is in ‘n moderne gesinsmotor en veiligheidskenmerke soos ABS-remme, remverspreiding en lugsakke is alles standaard. Daar is ook wat Volvo die “City Safety”-stelsel noem wat tot snelhede van 50km/u die motor tot stilstand kan bring as die motor deur middel van radar registreer dat daar ‘n botsing gaan plaasvind. Volvo se witjasse weet dat om botsings te vermy onder alle omstandighede, ook teen ‘n lae snelhede, stelsels soos dié, belangrik is. Dit neem slegs ‘n oomblik se afleiding in ‘n besige middestad om jouself midde-in so ‘n scenario te bevind. Dus het Volvo se slim ouens gewonder of dit moontlik sou wees vir jou Volvo om ‘n helpende hand uit te steek met laser-gebaseerde tegnologie wat ‘n dreigende botsing teen ‘n spoed van tot 50 km / u kan sien aankom. In die eerste plek, berei City Safety die remme voor sodat hulle vinniger reageer wanneer jy op die pedaal trap. En as jy versuim om te rem, sal City Safety toepassing van die remme vir jou hanteer juis om die gevolge van ‘n botsing te verminder. Selfs beter, as die verskil in spoed tussen jou motor en die voorste een minder is as 15km/u, kan City Safety ‘n botsing voorkom deur vinniger te reageer as die bestuurder. Veiligheid is net een element van Volvo se volledige benadering tot die motor se veiligheid. Hulle noem dit IntelliSafe, en dit is ‘n program wat gerig is op die uitvoering van Volvo se doel om motors wat sal help dat jy botsings heeltemal vermy, te skep – dit sluit sodanige eienskappe soos baanvertrekwaarskuwing, Adaptive Cruise Control, Park Assist en nog baie meer in.
Alle Volvo’s word met ‘n 5 jaar/ 100 000 km-onderhoudsplan verkoop en teen R319 000 dink ons die Volvo is ‘n bitter goeie koop.
Ons gee die Volvo V40 T3 Elite 5 uit 5
Die Mercedes A-klas van die kant afDie Mercedes A-200 van voor af
Mercedes Benz A200 Avantgarde
Die wenresep wat Mercedes gehad het met die intree-A-klas moes ná 15 jaar plek maak vir ‘n meer konvensionele gesinsluikrug. Weg is die regop kartondoosagtige vorm met die hoë daklyn en kort oorhange. Mercedes het net soos sy Duitse mededingers nou ‘n meer “aanvaarbare” intreevlakmotor. Die nuwe A-klas is nou ook baie laag, baie breed en heelwat meer in die klas van die BMW 1-reeks en Audi A3. Ons het die voorreg gehad om die A200 in Avantgarde-afwerking onder hande te neem. Ons toetsmotor is toegerus met Mercedes se 1.6-literenjin met turbo-aanjaging wat 115 Kw. en 250 Nm se wringkrag. Die enjin word ook in die B-klas ingespan en is reeds vir Euro 6-klaring vir uitlaatgasse gereed. Met ander woorde die Benz se enjin loop baie skoon met ‘n syfer van 129g/km CO2.
Van buite is die nuwe A baie modern en veral agterlangs lyk hy glad nie soos ‘n Mercedes nie. Die neus is pure Mercedes-familietrekke, maar dit is asof daar na ander Europese rygoed vir inspirasie gekyk is om die stertkant te ontwerp. Die motor is mooi, maar net nie Mercedes genoeg vir ons nie. Ons toetsmotor is met die AMG-sportpakket toegerus; dit maak deel van die Avantgarde-pakket uit wat R14500 by die vraprys van R296 000 voeg. Die pakket sluit dan die bakpanele, matte, sitplekke en onderstel in. Nogal ‘n winskoop vir alles wat jy kry. En sonder die bakpanele lyk die A-klas net so gewoon: die inlate voor en agter, asook die sierrooster en agterste drukvlerk bo die agterruit dollie die Benz net mooi genoeg op sonder om dit te oordoen.
Die Mercedes se binneruim
Aan die binneruim is alles van hoëgehalteleer en aluminium gemaak; dit vertoon briljant en dit is slegs die A3 se binneruim wat volgens ons die Benz troef. Die bougehalte aan die ander kant kom nie naby dié van die A3 nie. Ons toetsmotor het oral rateltjies en geluidjies gemaak. Dit was effens teleurstellend, seker maar omdat die motor so mooi vertoon en baie belowe. Die binneruim het my nogal baie aan diá van die Citroen DS5 herinner. Dit is modern, met baie swart leer en gepoleerde aluminium-insetsels, maar bougehalte het dit lelik in die steek gelaat. Wat ruimte binne in die A-klas betref, is hy vir ons die een tussen al vier die motors met die meeste ruimte. Daar is meer as genoeg kop-, skouer- en veral beenruimte voor en agter selfs vir my 6-voetlyf. Die ander baie teleurstellende feit is dat die bagasieruim van die A-klas beperk is en dat daar glad nie ‘n noodwiel is nie.
Die bagasieruim van die Benz is maar taamlik skraps en sonder ‘n noodwiel
Wanneer dit by rygerief kom, het die Mercedes my ook glad nie beïndruk nie. Alhoewel daar baie meer skop in die Benz is as in enige van die ander drie motors hier, is dit rit baie hard, baie stamperig en die motor se rondom-sigbaarheid is uiters beperk. Daar is wel ‘n tru-ratkamera wat help om agteruit te stoot en parkeersensors voor en agter, maar ek wil graag kan sien wat rondom my aangaan. Die motor is ook baie laag en ek neem aan die AMG-pakket het baie daarmee te doen; ek moes heelparty keer baie stadig oor die spoedhobbels ry om nie die motor se pens te skraap nie.
Tekens van die AMG-pakket
Wat verrigting aanbetref, is die A200 ook in ‘n klas van sy eie in die geselskap en neem dit slegs 8,5 sekondes om 100km/u te haal en hy sal eers anderkant 220 km/u uitasem raak. Ons dink dit was baie nodig dat Mercedes die verandering gemaak het om sy broodwaentjie in ‘n blitsbuks te verander, maar ons weet ook dat dit ‘n hele klomp tradisionele Mercedes-kopers wat nie die B-klas kan bekostig nie die skrik op die lyf gaan jaag. Teen R310 500 is die A200 baie bekostigbaar en dit is ‘n rasegte Mercedes, maar agter die stuur voel hy soos ‘n warm Opel Kadett GSi van ouds. Dalk sal die tweede generasie A die bougehalteprobleem oplos?
Ons gee die A200 Avantgarde 3 uit 5
Sou ons dan ‘n motor tussen die vier met ons eie geld moes koop sou die keuse beslis by die Audi A3, 2de die Volvo V40, 3de die Alfa Giulietta en 4de die A200 lê.
Die volgende brief deur mnr. Johann Botha, wat ‘n klag teen Piet Croucamp by die Universiteit van Johannesburg gelê het, het vanoggend in die aanlynweergawe van Beeld verskyn.
Dr. Piet Croucamp van die Universiteit van Johannesburg het verlede week ’n klag van haatspraak aanhangig gemaak teen ’n voormalige filosofiedosent van Tuks oor ’n vermeende rassistiese uitlating wat sy in haar persoonlike hoedanigheid in ’n Praag-rubriek oor feminisme gemaak het.
Ongetwyfeld is daar geen regverdiging vir rassisme en haatspraak nie, en klaarblyklik wil dit voorkom of Croucamp se klag ’n poging is om dit te bekamp. Tog is sy “edele” motiewe en sy hantering van die saak myns insiens nie bo verdenking nie.
In ’n TV-onderhoud met eNuus beweer Croucamp dat die filosoof in haar rubriek nie net aanvoer dat babaverkragting ’n kulturele fenomeen onder swart bevolkingsgroepe is nie, maar dat swart mense verder “geneties” geneig is daartoe. Die bewering van ’n “genetiese geneigdheid” kom geensins in die artikel voor nie en word ook nie deur die artikelkonteks gesuggereer nie.
Deur sy onakkurate bewering dig Croucamp dus ’n veel gevaarliker interpretasie aan die filosoof se debatteerbare woorde toe en verhef die uitlating gevolglik tot iets veel meer inflammatories, ’n aksie wat ironies genoeg in die rassensitiewe Suid-Afrikaanse samelewing veel eerder kan bydra tot polarisasie as die bekamping daarvan.
Dit op sigself is onverantwoordelik en onprofessioneel, maar die haas waarmee hy die eNuus-span gekontak het insake sy klagte wil dit verder laat blyk dat hy duidelik ’n breër reaksie wou uitlok as ’n blote versekering van die UP-bestuur dat sy klag bevredigend hanteer sou word.
Voeg daarby die feit dat Croucamp reeds ’n geruime tyd in ’n oënskynlike woordestryd met Praag gewikkel is, wil dit vir my voorkom of hy eerder die man (vrou?) as die bal speel en dit, alles in ag genome, reflekteer negatief op sy eie integriteit. – Beeld, briewe op 3 Sept. 2013
Dr. Pieter Mulder, leier van die Vryheidsfront Plus
Samewerking is die enigste manier waarop die ANC gestuit kan word, en dit dui ook die nuwe koers aan wat die Vryheidsfront Plus gaan volg om ‘n nuwe bedeling in Suid-Afrika te weeg te bring tot voordeel van al die land se inwoners.
Dit was die sentrale tema van die boodskap van dr. Pieter Mulder, leier van die VF Plus, met die bekendstelling van die party se hersiene missie wat saamgeloop het met die afskop van sy verkiesingsveldtog vir 2014.
Die luide applous van die gehoor wat die West End-teater op die skougronde in Pretoria volgepak het, was ‘n aanduiding van die mandaat van die party se ondersteuners aan die nuwe koers gegee het.
Ewe luide applous vir ‘n sterk afvaardiging Khoi- en San-leiers en van hul volgelinge, was terselfdertyd ‘n aanduiding van die hand wat ondersteuners van die VF Plus uitgereik het na ander minderheidsgroepe in Suid-Afrika wat ‘n gesamentlike doel het om ‘n nuwe bedeling in Suid-Afrika tot stand te bring.
In sy boodskap het dr. Mulder gesê die strewe na ‘n oplossing vir die onderdrukking van Afrikaners en ander minderheidsgroepe in die land, moet realisties, modern en regverdig wees vir almal.
“Daar is plek vir almal van ons in hierdie land. Die VF Plus se herbewoorde missie wil nie net die Afrikaner motiveer nie, maar ook ander minderheidsgroepe. Ons het saam een doel en dit is om die ANC te verslaan, het dr. Mulder gesê.
Dr. Mulder was skerp in sy kritiek teen die ANC en het gesê daar heers tans ‘n ‘tirannie’ van ‘n meerderheid sonder enige seggenskap vir minderhede in die land.
“Daarom is dit dringend noodsaaklik dat ‘n nuwe bestel tot stand kom waarin erkenning gegee word aan die diversiteit van die land en sy mense. In die proses het die VF Plus hom onherroepelik verbind tot samewerking met ander gemeenskappe.
“Ons vra ‘n beter bedeling vir die Afrikaner, maar sal ook veg vir ander minderhede om dit te verkry,” het dr. Mulder gesê.
Die VF Plus se nuwe embleem is ook bekend gestel en op ‘n ligter noot het dr. Mulder gesê die party sal dit eers oor twintig jaar oorweeg om die embleem weer te verander.
Die Vryheidsfront het homself met ‘n nuwe embleem en visie geherposisioneer. In die proses poog hy om ‘n meer inklusiewe benadering te volg, en as bewaker van alle minderheidsgroepe se regte op te tree. Mag ek my verstout om te sê dat hierdie aksie die VF se swanesang in die komende verkiesing gaan verteenwoordig!
In die eerste plek is die naam afgelei van die oorspronklike visie wat veronderstel was om vryheid vir die Afrikaner te bewerkstellig. Op watter basis die naam enige aanslag vind onder ander minderheidsgroepe, soos Engelse, Jode, Grieke, Indiërs en Kleurlinge – om net ‘n paar te noem – is onbekend. Sovêr my kennis strek, is daar geen gom wat onder die vaandel van “vryheid” hierdie groepe saambind nie. Die Afrikaner daarenteen is op soek na vryheid, maar nou word sy kultuur en strewe opgeneem in ‘n nuwe benadering wat geen duidelike groepsvoordele inhou nie.
Voorts gaan daar weinig politieke voordeel voortspruit uit hierdie konkoksie. Die VF poog nou om ‘n vegter te word van minderheidsregte maar ongelukkig is hierdie ruimte reeds ingeneem deur buite-parlementêre groeperinge soos Solidariteit en Afriforum. Hulle sigbaarheid en aksies het hulle profiel tot so ‘n mate verhoog – in teenstelling met die VF se amperse “onsigbaarheid” oor die laaste 20 jaar dat ek sterk betwyfel of die tendens van verlore steun omgedraai kan word.
Die VF se strategie van stille diplomasie en assosiasie met die ANC was ‘n fatale strategiese fout. Politieke partye wat hierdie benadering gevolg het (soos die NNP), het sonder uitsondering steun verloor, terwyl dié wat aggressief opgetree het en daadwerklike aksies uitgevoer het om die ANC te stuit se profiel en ondersteunersbasis gestyg het (bv. die DA).
Die Vryheidfront se werklike probleem lê ongelukkig nie by ‘n embleem of posisionering nie; daar was niks fout daarmee nie, maar by leierskap. Dr Mulder is oor die algemeen ‘n aangename persoon maar dit is waar dit eindig. Die dinamika en leierskap ontbreek en moes die VF-manne in hulle bosberaad waar hierdie planne geformuleer is meer inwaarts gefokus het, hulle swak leierskap gekonfronteer het en dr Mulder laat aftree het. Die “volk” het vertroue verloor in die leierskap en geen mate van opwarming van koue kos gaan dit beter laat smaak nie.
Ek is bevrees die koeël is deur die kerk en die einde het aangebreek. Weereens as gevolg van gebrekkige leierskap, is die inisiatief verloor op die regte oomblik met die verkeerde plan. Die verwerping van ‘n stelsel wat minderheidsgroepe se regte verkrag sal ‘n baie groter sein aan die ANC en die buitewêreld uitstuur, en sal die DA wat die Afrikanerstem nou as ‘n gegewe aanvaar stof tot nadenke gee.
My stem gaan vir ‘n grootskaalse bederf van stembriewe in die komende verkiesing. Daardeur neem jy deel aan die demokratiese proses maar dra ‘n ander boodskap oor; jou stem vir ‘n party gaan geen verskil maak aan wie die septer gaan swaai nie.
Na my mening is die pad vorentoe nie deur die parlemêntere stelsel nie. Die bevolkingsamestelling en -groei is nie aan die kant van minderheidsgroepe nie. Die Afrikaner sal homself buite die stelsel moet herposisioneer. Die samestelling van Afrikanergroepe is tans wyd uiteenlopend en daar sal gemeenskaplike waardes rondom die middelpunt ontwikkel moet word. Die bewaring van die morele hoëgrond is krities in hierdie proses, om ten alle koste ‘n rassistiese konnotasie te vermy. Ons kan nie in isolasie ons stryd voer nie en het steun oor ‘n wye front nodig, selfs onder diegene wat nie die strewe na selfbeskikking deel nie, maar wat tog daarmee kan assosieer.
Die rol van dr. Piet Croucamp van die Universiteit van Johannesburg in die beswaddering van Afrikanerdenkers en -aktiviste lyk vir ons al hoe meer duister. Waarmee is die man werklik besig? Wat is sy agenda of doelwit?
Daarom doen ons hier ‘n ernstige beroep op een en almal wat hom al ontmoet, met hom gepraat, of selfs net iewers gesien of gehoor het om daardie inligting met ons te deel.
Alle inligting sal met die uiterste vertroulikheid gehanteer word en ons waarborg u anonimiteit. Ek onderneem om persoonlik eerder tronk toe te gaan as om enige bron teen sy of haar sin bekend te maak.
Ons wil ‘n beter prentjie van Croucamp se doen en late verkry. Daarom stel ons belang in elke moontlike brokkie inligting waaroor u beskik. Selfs al het u hom net een aand tien voor ses in die supermark gesien melk en brood koop, dan stel ons nogtans daarin belang. Letterlik ALLES. Die plek, die tyd, hoe hy gelyk het, wat hy gedra het, enigiets wat u kan onthou. Was daar iemand saam met hom? Elke stukkie van die legkaart tel. Uit daardie honderde of selfs duisende stukkies sal die prentjie van die ware Piet Croucamp wel na vore kom.
Uiteraard is daar mense wat al baie naby hom moes gewees het. Croucamp het blykbaar vele verhoudings met vroue gehad aan wie hy ook allerlei oor sy doen en late moes verklap het, sy bronne van inkomste, idees, gevoelens oor Afrikaners, die ANC, DA en ander politieke partye, ens. Ook sy verbruikspatrone, reise na plekke toe, sy motorfiets, sy viertrekvoertuig, gewoontes en dergelike meer is vir ons van belang.
Indien u voorheen tot Croucamp se intieme sfeer behoort het, stel ons uiteraard belang in wat u ons kan vertel. Weereens sal ons alles met die uiterste vertroulikheid hanteer en niks aangaande u identiteit verklap of selfs dat ons met u gepraat het nie.
U kan vir my persoonlik die inligting stuur by dan[by]praag.org. Slegs ek het toegang tot my epos en indien u oor internetveiligheid bekommerd is, kan u my aanvanklik kontak en daarna sal ek op een of ander manier sorg dat enige sensitiewe inligting per geënkripteerde epos versend word of ek sal persoonlik met u gesels om sodoende enige skending van vertroulikheid via die elektroniese media uit te skakel.
Ná die onlangse omstrede veldtog wat dr. Piet Croucamp teen dr. Louise Mabille van Tuks gevoer het, het mnr. Johann Botha van Johannesburg ‘n klag teen Croucamp by die Universiteit van Johannesburg aanhangig gemaak oor sy “onprofessionele en onetiese gedrag”.
Onrus in die mynbousektor het Suid-Afrika ontstig, maar die voortdurende chaos het die land se platinumgordel baie swaar getref, wat selfs die voortbestaan van ‘n hele stad in die gedrang bring.
Eers was daar die geweld en toe die gepaardgaande afleggings.
Ná maande van arbeidsonrus en jare van hoë koste, beplan twee topmaatskappye in Rustenburg om skagte te sluit en duisende poste te beëindig.
Anglo American Platinum gaan drie van sy bedrywe hier sluit en vanaf September 4 800 poste tot niet maak; dit kom ‘n jaar ná die Marikana-massaslagting by die naburige Lonmin-myn.
Lonmin, waar 34 mynwerkers ‘n jaar gelede deur die polisie doodgeskiet is, het reeds verlede jaar ‘n skag voorlopig gesluit.
Vir die stad van Rustenburg, waar mynbou amptelik 77 persent van die ekonomie verteenwoordig, kan die uitwerking rampspoedig wees.
Plaaslike sakemanne, vanaf ‘n dienstekonsultant soos Ben Roothman tot straatsmouse soos Tomaz Utui, vrees dat die verlies aan werksgeleenthede ook ‘n verlies aan klante gaan beteken.
Vir elkeen wat afgedank word, verloor ‘n hele huishouding sy inkomste, dus word duisende meer daardeur geraak, meen Roothman.
“Dis ‘n uitgemaakte saak dat dit ‘n besliste uitwerking op Rustenburg sal hê,” vertel hy aan AFP.
Utui, wat versnaperinge, klere en sigarette smous buite Amplats se Khmanani-skag, wat binnekort gesluit gaan word, voorsien ‘n duister toekoms as die mywerkers verdwyn.
“Daar is niks anders hier nie. Ons kan niks verkoop as dié manne nie werk nie.” Dit gebeur reeds, sê hy. “Hulle het net nie meer geld nie.”
Volgens die voorsitter van die plaaslike kamer van koophandel, Pieter Malan. “is die gevolge op die mikro-vlak enorm”.
“Vir mediumgrootte maatskappye wat dienste direk aan die myn lewers, is dit pynlik,” voeg hy by.
Rustenburg is 162 jaar gelede deur die Voortrekkers gestig en was aanvanklik ‘n boerderygemeenskap.
Sedert die 1920s is platina – wat nou oorwegend in katalisators en juweliersware gebruik word – in die gebied gemyn, wat by geoloë as die Bosveld-stollingskompleks bekend is.
Rustenburg was ‘n gasheerstad vir die 2010-wêreldsokkerbeker en was in daardie jaar die land se snel groeiendste metropolitaanse gebied, volgens regeringsyfers.
Tans groei die stad steeds teen ‘n rasse tempo.
Moderne behuisingskomplekse verrys oral om die stad en die streek se luukse-oorde en wildreservate lok steeds toeriste by die duisende.
Met omtrent 70 persent van die wêreld se platinumproduksie wat van die gebied afkomstig is, het die stad tot nou toe die op-en-af-bewegings van mynbou-aktiwiteit gevolg.
Maar die skaal van die mees onlangse onrus laat vele vir moeilike tye vorentoe vrees.
Verlede jaar se stakings het die wêreldwye produksie van die metaal met 13 persent laat afneem, die laagste in 12 jaar, volgens syfers van die Londense edelmetalefirma, Johnson Matthey.
Weens die produksie wat tot stilstand gekom het, het Suid-Afrika in die geheel ‘n volle $1,15 miljard aan inkomste ingeboet, maar in Rustenburg is die kontrakteurs – wat werksgeleenthede aan ten minste 30 000 mense verskaf – besonder hard getref.
Verlede jaar reds het die ingenieurs- en boufirma Murray & Roberts sy kontrakte met die nabygeleë Aquarius Platinum en Lonmin opgesê.
Soos wat immer stygende lopende koste en arbeidsonrus beleggers tot kommer oor Suid-Afrika stem, bestaan vrese dat Rustenburg met sy myne in duie mag stort, soos wat al met ander “spookdorpe” gebeur het.
Driehonderd kilometer ver hiervandaan is daar ‘n waarskuwing dat dit wel kan gebeur.
Welkom, met sy optimistiese Afrikaanse naam, het eens op ‘n tyd ‘n kwart van die wêreld se goud geproduseer en ongeveer 170 000 mense in die mynbedryf van werk voorsien.
Maar die stad se bloeityd is lank reeds verby. Die dalende mynboubedryf verskaf vandag werk aan 30 000 mense, terwyl daar met hoë koste en lae goud-inhoud geworstel word.
Om ‘n soortgelyke afgang te vermy, wil Rustenburg se kamer van koophandel hê dat die stad se ekonomie moet aanpas ten einde die uiteindelike agteruitgang van mynbou te oorleef.
“Ons moet baie meer bekommer oor wat ons 30 jaar van nou af gaan doen,” sê Malan.
“Hoe raak ons minder afhanklik van mynbou? – dis die belangrikste vraag.” – AFP
Farinelli, ‘n beroemde kastraat uit die agtiende eeu (Skildery deur Carlo Broschi)
deur Leon Lemmer
Kastrate het tot die einde van die 19de eeu dikwels in kore en as soliste opgetree. Hulle het hulle voorpubertydse stemtoon behou en kon note sing wat nie vir vroue moontlik is nie. Danksy oefening kon kastrate groot longkrag ontwikkel en dus lank en hard sing. Omdat hulle nie testosteroon in hulle bloed gehad het nie, was hulle beenstruktuur nie sterk nie. Hulle kon en wou nie veg nie. Pleks van hulle te verset, was hulle hoogs aanpasbaar. Hierdie buigsaamheid het meer as net hulle stemme gegeld.
Die motivering vir kastrasie was dikwels om ‘n gewaande groter saak as eie belang te dien. Dit kom neer op eie verslawing, onderwerping en bestraffing. Ná kastrasie was dit steeds moontlik om met oorgawe in ‘n koor te sing en daarvoor komplimente te ontvang, maar dit was nie moontlik om ‘n nageslag te verwek en bv leiers op te lewer nie. Tog was daar kastrate wat ná so ‘n katastrofe steeds gedink het dat hulle hulle goed van hulle taak gekwyt het; dat mense aan hulle dank verskuldig is en eerder die onomkeerbare moet aanvaar.
Kastrasie ontneem ‘n man van sy seksuele vermoëns. Sodanige aksie klink na ‘n dwase stap. Dit is egter moontlik om ook in ‘n ander sin gekastreer te word, bv om willens en wetens jou politieke mag te verloor en dan weens ‘n gebrek aan politieke testosteroon net lof vir hierdie steriliteit te hê en selfs sover te gaan om met die vyand te heul. Sodanige kastrasie geld dan nie net mans nie en kan dus ook by vroue aangetref word.
Kastrasie kan dus letterlik of figuurlik vertolk word. Politieke kastrate is diegene wat aktief meegewerk het om die blankes en veral Afrikaners van hulle politieke mag te ontneem en/of juig omdat dit deesdae die geval is. Politieke ontmanning is vir hierdie kastrate heeltemal aanvaarbaar. Sodanige toestand word nie deur hulle afgekeur nie omdat gemeen word dat die land nou in beter hande is. Hierdie kastrate probeer om mense met propaganda sag te maak en om die deugde van politieke steriliteit te besing.
In die pers was daar onlangs ‘n klassieke voorbeeld van figuurlike kastrasie. Die Universiteit van Wes-Kaapland (UWK) was sedert sy ontstaan ‘n oorwegend Afrikaanse inrigting. Onder die leiding van Jakes Gerwel as rektor en Jaap Durand as viserektor is die UWK tot ‘n eentalige Engelse universiteit getransformeer.
Die huidige rektor, Brian O’Connell, het hom soos volg hieroor uitgelaat: “Daar kan mense wees wat sê dit is onregverdig teenoor Afrikaanssprekendes, maar daardie was ‘n groothartige gebaar soos min. ‘n Opoffering deur Afrikaanssprekende studente … Hulle het gesê aangesien ons broers en susters nie toegang het tot hierdie taal nie, gaan ons hulle help deur onderrig in Engels te ontvang. Dit was amper asof studente Afrikaans opgeoffer het ter wille van goeie lesings, want wanneer jy lesings in twee tale aanbied, neem dit jou twee keer so lank” (Die Burger, 28.06.2013, p 15).
‘n Beter manier van doen vir sowel die UWK as tradisioneel Afrikaanse universiteite sou wees om, soos in die res van die wêreld, van studente te verwag om die onderrigtaal van die universiteit aan te leer as hulle verkies om juis daar te studeer. O’Connell se redenasie dui op ‘n tipiese kastraatmentaliteit.
In die politiek van die nuwe Suid-Afrika is daar baie blanke Afrikaanse mans, insluitende Broeders van weleer, wat die kastrate se hoë C’s (of is dit A’s vir Afrika?) sing. FW de Klerk se refrein is dat hy ‘n onbewysbare groter ramp as die huidige ANC-bewind voorkom het. Pik Botha het in 1994 die deuntjie gesing dat die Nasionale Party (NP) die verkiesing met miljoene stemme sou wen. Willie Esterhuyse het luid vir die ANC gesing, maar sedert sy groot vriend Thabo Mbeki die trekpas gekry het, het sy stem nogal stil geword. Marthinus van Schalkwyk is seker die hoogs betaalde koorknaap in die wêreld omdat hy passievol daaroor was dat die NP deur die ANC verswelg moet word.
In die kastratekoor is daar talle ander wat met oorgawe die lof van die nuwe Suid-Afrika besing: Roelf Meyer, Leon Wessels, Dawie de Villiers, Sampie Terreblanche, Jaap Durand, Frits Gaum, Max du Preez, JP Landman, Pierre de Vos, Wannie Carstens, ens. Sedert Anton van Niekerk se politieke testosteroon onder sy lessenaar vergruis is, sing hy ekstra hard in hierdie koor. Vergoeding bly nie agterweë nie. Vandeesweek is berig dat ‘n minister hom in ‘n etiekkomitee aangestel het (Die Burger, 30 deser, p 5). As ‘n mens se ego dors is, word publisiteit om die geringste rede gesoek.
Piet Crowcamp is die baba in hierdie groep lofsangers. Hy word maklik uitgeken omdat hy weens onbeholpenheid sy doek verkeerd aan het. Oor wat hy ‘n egte akademikus ter wille van politieke gewin aangedoen het, het hy blykbaar geen gewete nie. Dit is verblydend dat haar kollegas in die departement aanvanklik Crowcamp se opdringerige inmenging teengestaan het. Die tragedie is egter dat (sover bekend) geen akademikus vir haar daadwerklik in die bres getree het nie. Dit is gewoon ‘n skande dat die universiteit dadelik en sonder meer haar bedanking aanvaar het. Hiervoor kan daar geen akademiese regverdiging wees nie. Die motivering is suiwer op politiek gegrondves. Wat hiermee tuisgebring word, is dat al die plaaslike universiteite en hulle akademici in die ban van die ANC en sy kommunistiese minister van hoër onderwys verkeer.
Behalwe diegene wat voluit in die Nuwe Suid-Afrika-koor sing, is daar darem ook diegene wat die haglike verval om hulle raaksien en deesdae ‘n bietjie sagter sing: Tim du Plessis, Theuns Eloff, André Brink, Breyten Breytenbach, ens.
Kastrasie kan onnatuurlik beslag kry of dit kan aangebore wees. Voorbeelde van gebore kastrate wat lustig die loflied “Nelson Mandela is die volmaakte ikoon” sing, is Helen Zille, Patricia de Lille, Ruda Landman en Antjie Krog.
Weens fundamentalisme, fanatisme, dogmatisme, opportunisme, ens, is die kern van die genoemde kastratekoor goed gevestig. Nogtans word verdere nominasies van verdienstelike kandidate ingewag.
