ras – Bladsy 8 – praag.co.za

Tim du Plessis en Anton van Niekerk se foutlose politieke argitektuur

deur Leon Lemmer

JH du Toit haal Tim du Plessis soos volg aan: “Anders as onder apartheid is die argitektuur van die huidige politieke bedeling nie defektief nie” (Praag 4 deser). Wat Du Plessis blykbaar hiermee sê, is dat hy tevrede met FW de Klerk se politieke skikking en met die grondwet is; dus dat ‘n gesonde grondslag vir ‘n suksesvolle, vooruitstrewende en voorspoedige land bestaan.

Van Du Plessis se kant af is daar klaarblyklik geen beswaar dat De Klerk se beloofde magsdeling algehele oorgawe aan swart mag geword het nie; ook nie dat De Klerk geen mandaat hiervoor gehad het en die huidige politieke opset dus streng gesproke onwettig of ten minste ongemagtig is nie. Die blatante verraad wat teen die blanke kiesers gepleeg is, het volgens Du Plessis dus nie aanleiding tot wesenlike tekortkominge gegee nie. Kortom, laat ons juig en bly wees, want dit is blykbaar net in die toepassing van die voortreflikhede waar daar soms dinge is wat ‘n bietjie haper. In werklikheid is die wittes in 1990/94 ernstig tekort gedoen terwyl die swartes buitensporige oorvergoeding ontvang het.

Ten spyte van sy verlede word Nelson Mandela as ‘n ikoniese held voorgestel wat wêreldwyd vereer word. Tydens sy verhoor het hy homself soos volg gekomplimenteer: “I have fought against white domination, and I have fought against black domination” (Nelson Mandela, Long Walk to Freedom, London: Abacus, 1995, p 438). Wat Mandela hier gesê het, is dat nóg die wittes nóg die swartes toegelaat moet word om die landspolitiek te oorheers. Dit kan vertolk word as in ooreenstemming met die beloofde magsdeling waaroor De Klerk so hoog opgegee het, maar waarvan daar geen teken is nie.

Waarmee ons vandag sit, is algemene stemreg in ‘n eenheidstaat. Geen kwalitatiewe vereistes vir stemreg, behalwe burgerskap en ouderdom, word gestel nie. Dit is ‘n geval van een mens, een stem. Iedere stem het dieselfde gewig of waarde. In die praktyk beteken dit kolossale en toenemende swart dominansie, waarteen Mandela sedert 1990 geen beswaar geopper het nie. Hoewel elke stem dieselfde waarde het, het elke kieser egter nie naasteby dieselfde waarde vir die land nie, bv die boer is baie meer werd as die plaasarbeider. Die sakeman met ‘n besigheid en eiendom het groot belang by wat plaaslik en in die land gebeur. Tog het sy stem dieselfde waarde as dié van die armlastige en selfs misdadige nie-betaler wat op aalmoese leef.

Deel van die politieke “argitektuur” waarmee ons opgesaal sit, is die oordrewe klem op menseregte wat meebring dat misdadigers hulle stemreg in die tronk behou. Diesulkes wat dade teen die belange van die samelewing gepleeg het, word dus toegelaat om inspraak in die voortgang van die land te hê. In baie Amerikaanse state word die stemreg van gevangenes egter opgeskort en in die geval van ernstige misdade kan stemreg in 14 state permanent ontbeer word (“Disenfranchised for life,” The Economist, 24.10.1998, p 60). As hierdie gesonde beginsel in die nuwe Suid-Afrika ingevoer word, sou van die dikste spykers in ons jong demokrasie nie kon stem nie. Booswigte het dit immers as ‘n prestigesaak beskou om misdade tydens die “apartheidsregime” te pleeg.

Suid-Afrika het onder blanke leiding die ontwikkeldste land in Afrika geword. As die land in Noord-Afrika was, kon dit aan die nabyheid van Europa toegeskryf word. Dat die suksesvolste Afrikaland op die verste punt van Europese beskawing geskep is, dui op ‘n byna ongelooflike prestasie. Hierdie voorspoed kan hoofsaaklik aan die teenwoordigheid van ‘n substansiële getal blankes oor ‘n tydperk van eeue toegeskryf word. Hierdie lofwaardig ontwikkelde en gesofistikeerde land is eensklaps aan ‘n polities en administratief grootliks onervare en onkundige “bevrydingsbeweging” oorgedra. Dit was rewolusionêre dwaasheid.

Leon Wessels noem dit “‘n onderhandelde revolusie” (Vereeniging, die Onvoltooide Vrede, Kaapstad: Umuzi, 2010, p 57). Wessels, wat oorloop van ons “bewonderingswaardige Grondwet” (p 60), beweer dat “elkeen gelyke regte, behandeling en geleenthede [in die nuwe Suid-Afrika] sou geniet” (p 56). In werklikheid is die argitektuur van die nuwe politieke bedeling sodanig dat die uitkoms ongelyke regte is.

Om suksesvol te wees, moet die lot van ‘n land nie deur die meeste mense bepaal word nie, maar deur die beste (bv ontwikkeldste, beskaafdste, bekwaamste, toegewydste, hardwerkendste) mense. Dit impliseer dat stemreg aan kwalitatiewe standaarde moet voldoen. Vanselfsprekende vereistes is funksionele geletterdheid en ingeligtheid; vermoëns wat tans nie van kiesers of politici vereis word nie. As “geregtigheid” deesdae beteken dat iedereen in ‘n demokrasie moet kan stem, kan ‘n stem met die minimum gewig aan dese en gene toegeken word. Hoe meer ‘n indiwidu vir ‘n land werd is, hoe swaarder behoort die gewig van sy stem egter te wees.

Blankes het eeue lank opgeoffer om plaaslik baie tot stand te bring. Die swartes, wat hulle tans so graag met hulle Amerikaanse broers en susters vereenselwig, was nooit slawe nie en is nie verplig om te werk nie. Daar word deesdae graag beweer dat Suid-Afrika se ontwikkeling aan die “sweet, bloed en trane” van die swartes te danke is. In die res van Afrika is daar baie sodanige sweet, bloed en trane, maar ontwikkeling het agterweë gebly omdat arbeid nie danksy bekwame leiding beheer en gerig is nie.

“Na die [Anglo-Boere-]oorlog was daar ‘n opeenhoping van hawelose swartes op die boereplase en in die groot nywerheidstede en tog was daar ‘n gebrek aan arbeiders op sowel die plase as in die nywerhede, en die reservate was reeds oorbevolk” (Louis Changuion, Omstrede Land, Pretoria: Protea Boekhuis, 2011, p 120). Dit herinner aan die invoer van slawe in die 17de eeu omdat die Khoisan grootliks onbruikbaar as arbeidsbron was. Dit laat ‘n mens ook dink aan die invoer van Indiërs as tydelike werkers op die suikerplantasies gedurende die laaste veertig jaar van die 19de eeu, asook die werwing van swartes in veral die buurlande as trekarbeiders vir die myne. Daar was baie swartes in Suid-Afrika maar baie van hulle was ongeskik of ongeneë om bevredigend as arbeiders te funksioneer. Omdat hierdie swartes nooit slawe was nie, is daar by baie van hulle nie ‘n werkkultuur geskep soos by bv sommige Kaapse Maleiers nie.

Wat in die land opgebou is, het oornag in die skoot geval van mense wat dit nie naasteby verdien nie. Voor 1990 het die ANC en soortgelyke “bevryders” doelbewus probeer om die land sover moontlik af te breek. Sedertdien word die vernietiging in baie opsigte weens bv onbevoegdheid voortgesit. Dit is gewoon nie in die openbare belang nie. Daar kan geredeneer word dat swartes op grond van die mate van arbeid wat hulle gedoen het, op ‘n aandeel in politieke mag aanspraak kan maak. Maar dit behoort nie meer as die helfte van daardie mag te wees nie. Die ander helfte kom die blankes (desnoods saam met die bruines en Asiate) toe. As laasgenoemde groep (of desnoods albei groepe) daarbenewens ‘n vetoreg gehad het, sou die politieke “argitektuur” minder defektief gewees het.

Anders as in bv die VSA, sit ons met ‘n grondwet wat geen minderheidsregte erken nie. Iemand soos Willie Esterhuyse (in Eindstryd, 2012) verbly hom daaroor dat daar in die nuwe Suid-Afrika net indiwiduele en geen groepregte is nie. In werklikheid is dit net die wittes wat van hulle groepregte gestroop is. Die bruines, Asiate en veral swartes het groepregte. Ingevolge sogenaamde regstellende aksie word indiwidue in daardie groepe bevoordeel; nie noodwendig omdat diesulkes oor die nodige bevoegdheid beskik nie, maar omdat hulle op grond van geboorte lidmaatskap van daardie groepe het.

Daar word dikwels beweer dat die grootste tekortkoming van die vorige politieke bedeling rassediskriminasie was, dus die bevoordeling van een etniese groep bo ander. ‘n Mens sou dink dat enige poging om ‘n beter politieke bedeling daar te stel vanselfsprekend sou uitgaan van die onwrikbare standpunt dat alle rassediskriminasie verbied word. Pleks daarvan word rassediskriminasie teen blankes (en net blankes) deur die grondwet toegelaat en eintlik vereis. Daar kan geredeneer word dat dit gedoen is om vir die beweerde historiese benadeling van ander groepe te vergoed.

Die ooglopende fout met hierdie argitektuur is dat geen keerdatum vir die beëindiging van gewettigde rassediskriminasie teen blankes gestel is nie. Die progressief groter wordende swart dominansie het die grondwetlike reg om hieroor te besluit en kan die neo-rassediskriminasie teen blankes tot in die oneindige laat voortbestaan. Dit is onwaarskynlik dat die blankes in die huidige politieke opset ooit van die juk van rassediskriminasie bevry sal word, omdat dit moontlik eers sou gebeur wanneer swartes nie meer vrees om op gelyke voet met blankes om bv poste mee te ding nie.

Waarop die argitektuur van die huidige politieke bedeling neerkom, is dat blankes nie hulle regmatige plek in die samelewing gegun word nie. Op grond van hulle bewese prestasie verdien blankes eintlik beter behandeling en meer agting as ander groepe. In werklikheid sit wittes tans met minderwaardige burgerskap in hulle geboorteland en word hulle daagliks verguis pleks van vereer vir wat hulle tot stand gebring het.

‘n Rubriekskrywer soos Tim du Plessis moet elke week iets kry om oor te skryf. Dit is nie altyd maklik om ‘n onderwerp te vind wat sinvol is nie. In sy eie belang moet hy liefs sê dat hy te besig of te siek is om sy rubriek te skryf as om die dwaasheid te verkondig dat ons politieke argitektuur nie defektief is nie. Hy verhoog nie sy aansien met sulke uitlatings nie. Hy bevorder sekerlik ook nie die belange van sy mense nie.

Anton van Niekerk van die Universiteit Stellenbosch (US) het die afgelope week weer op sy regop gekeerde lessenaar geskryf en te kenne gegee dat daar nie skadelike rassediskriminasie teen blankes gepleeg word nie; dat die ongelyke behandeling wat wittes te beurt val inderdaad heilsame gevolge het. Van Niekerk het met hierdie vergesogtheid vorendag gekom: “Die US toon dat transformasie en gehalte nie teenoor mekaar staan nie, maar mekaar juis ondersteun” (Die Burger, 7 deser, p 9).

Wat Van Niekerk beweer, is dat hoewel (1) al hoe meer nie-wit kandidate met bewese akademiese onderprestasie ten koste van akademies sterker blanke kandidate as studente tot die US toegelaat word en (2) al hoe meer nie-wit kandidate met mindere akademiese kwalifikasies en ondervinding ten koste van akademies sterker blanke kandidate as dosente aan die US aangestel en bevorder word, die akademiese gehalte van hierdie universiteit deurlopend verbeter.

Van Niekerk het enkele dekstoele geselekteer wat hy as aanduidend van akademiese uitnemendheid vertolk, bv “die volgehoue verbetering in die deurvloeikoers,” wat egter heel moontlik aan die verlaging van akademiese standaarde toegeskryf kan word. Hy verwys na die navorsingsuitsette, maar analiseer hulle nie. Sodanige ontleding toon dat dit hoofsaaklik wit akademici is wat navorsingsgewys presteer. Van Niekerk beweer egter dat sodanige akademiese prestasie aan transformasie te danke is. In werklikheid dui die mate van gesonde akademie wat steeds op die kampus bestaan, op reste van die US van weleer wat oorleef het.

Die groter prentjie is: Transformasie hou nie, soos Van Niekerk beweer, die akademiese skip van die Botman-US vlot nie, maar verseker veel eerder die ondergang daarvan. Dit is ooglopend dat die US deesdae eerder politiek-korrek as akademies-korrek wil wees. Van Niekerk bring die blye tyding dat deur die politieke here te dien, die US op ‘n voortreflike manier daarin slaag om ook die akademiese here dien. Dus, hoe meer die US hom op die breë weg van ANC-politiek begeef, des te beter word die smal weg van die akademie bewandel.

Wat Van Niekerk by implikasie beweer, is dat hoe meer die US verswart, dus hoe minder die blanke teenwoordigheid op die kampus, des te uitnemender word die US as akademiese inrigting. Wêreldwyd weerspreek vergelykende swart-wit akademiese en ander prestasie egter hierdie Van Niekerk-stommiteit. Wat Van Niekerk beweer, is onverdunde twak.

Swartbemagtigingsfonds verdedig R34m vir luuksewinkel

Die uitvoerende beampte van die Nasionale Bemagtigingsfonds, Philisiwe Mthethwa, verdedig die besluit om ‘n luukseboetiek in Johannesburg te befonds deur te sê dat die kleinhandelsektor rassetransformasie benodig. Só berig die koerant The New Age.

“Die afgelope vier dae is transformasie bevraagteken, miskien omdat sekere mense nie die behoefte aan bemagtiging vir vroue insien nie, miskien omdat sommiges nie die behoefte aan transformasie in die kleinhandelsektor insien nie,” sê Mthethwa, volgens die koerant.

Dié opmerkings deur Mthethwa is tydens ‘n konferensie van die Swart Sakeraad (Black Business Council) in Midrand gemaak.

Volgens die New Age, sou sy gesê het dat die mense wat die kleinhandelsektor in Suid-Afrika ondersteun, swart is, dog die sektor bly blank, en meer swartmense is nodig om aan die sakekant deel te neem.

“Ek sien uit na die dag as die werk van swartmense met vertroue en waardering begroet sal word en nie met instinktiewe agterdog van kwaaddoenery en oortredings wat tans reaksies op ondernemings deur swartmense kenmerk nie.”

Die regering se swartbemagtigingsfonds het R34,1 miljoen aan finansiering vir Ndalo Luxury Ventures (NLV) goedgekeur om die Luminance-boetiek, wat luukseklere en verwante goedere verkoop, in Hydepark, Johannesburg, te vestig.

Die boetiek word deur die media-sakevrou, Khanyi Dhlomo, haar ma Venetia en die sakevrou Judy Dhlamini bestuur.

Dinsdagaand het die minister van handel en nywerheid, Rob Davies, gesê dat hy ‘n uitgebreide verslag van die swartbemagtigingsfonds rondom die finansiering vir NLV aangevra het. – sapa

Piet Croucamp se algemene probleem met Afrikaners

Die probleem met blanke Suid-Afrikaners – kode vir Afrikaners – is dat hulle veralgemeen, verduidelik “politieke ontleder” en dosent, dr. Piet Croucamp, en hy sê dit sonder dat die lagwekkende ironie op enige waarneembare manier by hom registreer, en daar het ons dit, die woord, verkry vanuit die hoogte, per bromponie afgelewer, uitgedink onder ‘n kopdoek van die soort wat gewild is onder fiktiewe seerowers en kombuisbediendes.

Daar is nie ruimte vir ironie in sy uitsprake nie, nie soos hy dit sien nie, want, en hier’s die ding: Piet Croucamp is ‘n liberalis en liberaliste is ernstige mense, deurdronge soos hulle is met verontwaardiging en die vaste sekerheid oor wat ander mense moet doen. ‘n Liberale “politieke ontleder” is te verhewe om self aan politieke prosesse deel te neem – dit is vir die prole. Die goeie doktor is daar om kommentaar te lewer, baie soos ‘n bioloog wat opmerkings maak oor bakterieë wat hy deur ‘n mikroskoop dophou.

Piet Croucamp het baie raad vir die bakterieë. Hulle moet ‘n afkeer hê van segregasie, byvoorbeeld, maar daar is nie ‘n “ons” in sy “renons” nie, daarom gaan sy seun nie skool in Diepkloof nie, maar by Laerskool Louw Geldenhuys. So, as onse Piet eers begin veralgemeen oor blankes wat veralgemeen kan hy in die algemeen nie ophou om te veralgemeen nie.

Die algemene Afrikaner is in die algemeen te bang vir algemene dinge, beduie hy volgens ‘n berig in Beeld, aan ‘n AHI kongres. Self, lei ons af, is die kopdoekridder nie bang vir “Zuma en Malema, wat ná Mandela se dood gaan gebeur, die instroming van onwettige immigrante, nasionalisering en regstellende aksie” nie. Wat is daar nou te vrese aan die finale aftakeling van die ekonomie, swart-teen-swartburgeroorlog, swart-teen-witburgeroorlog, hongersnood en volksmoord? Mense wat teëstribbel om in hulle beddens vermoor te word, is gewoonweg kortsigtig. Hulle sien eenmaal nou maar net nie die “groot prentjie” nie.

Wat is hierdie “groot prentjie?” vra jy die liberalis. Hy weet nie, maar die groot prentjie is gewis belangrik en liberaliste het besitsreg daaroor. Een ding waarvan hulle ewe seker is, is dat blanke mense verkeerd is. Waaroor? Dit maak nie saak nie. Hulle is net verkeerd. En hoekom is hulle verkeerd? Want hulle is blank. Maklik.

Swart mense is “in die algemeen gematig en het gewone middelklasbehoeftes. Hulle ontwikkel weerstand teen swak landbestuur. Aktivisme verloor momentum.” Natuurlik, Dok, en dis hoekom tweederdes van hulle volgende jaar weer vir die ANC gaan stem, al daardie goeie gematigde swart middelklasmense.

“Die regse element onder wittes is waarskynlik groter as die linkse element onder swartes,” postuleer hy sonder om te blik of te bloos. Hy weet dit is só want hy het op sy eie al die blanke regses en al die swart linkses gaan tel en afgetrek en gemaal en gedeel. Of hy sou moes, as hy nie ‘n liberalis was nie, maar nou is hy een so hy mag veralgemeen. Niemand verwag in elk geval dat die liberalis hom aan waarheid en werklikheid sal steur nie.

Daar is darem wel uitsprake wat hy op statistiek baseer, soos byvoorbeeld dat ‘n vrou se kans statisties groter is om deur haar man vermoor te word as deur ‘n swart mens. Jip. Dis wat die doktor sê, en as die doktor so sê, hoe kan dit anders wees? So, kou weer aan hierdie brokkie: Meer vroue, blank en swart, word deur hulle blanke mans vermoor as wat in die – errr – algemeen deur swart mense vermoor word. Tyd het net nie toegelaat dat Croucamp vir die gehoor kon wys waar hy dié statistiek raakgeloop het nie. Boonop het ‘n blanke vrou die gerusstelling om te weet wanneer sy wel deur ‘n swart man vermoor word, dat dit darem nie deur haar man is nie.

Regstellende aksie, sê hy, en hy kan praat want hy is mos ‘n liberalis wat nie sy pos deur regstellende aksie verloor het nie, “berokken wit mense ook min skade”. Net 5,7% van hulle is werkloos (en dis vir die doeleindes van die gesprek onnodig om te noem dat honderdduisende van dié wat nie werkloos is nie in Australië, Nieu-Seeland, Kanada, die Midde-Ooste en Brittanje werk. Heeltemal onnodig.) Croucamp voel ook nie gelei om te meld dat die werklike roes van regstellende aksie te sien is in slaggate, riool in die strate, grootskaalse vermorsing, ineenstorting van gesondheidsdienste en onderwys en veiligheidsmagte en staatsinstellings en die mynbedryf en landbou en die omgewing en… wel, eintlik alles nie.

Maar bekommer julle nie, kleingelowiges, is sy oproep. Al wat moet gebeur, is dat “wit grond”, (natuurlik nie syne nie, want hy is ‘n liberalis) oorgedra moet word na swart mense en húlle sal dan in een helder oomblik ontkiem in woekerende, wakker, winsspuwende entrepreneurs en – siemsallabiem! – die ekonomie is gered en daar is oor die algemeen vrede in die algemene Republiek van Paradyszanië.

“Moenie vir die regering wag om dinge te laat gebeur nie,” sê hy. “Maak byvoorbeeld self voorsiening vir jou kind se onderwys.” Soos vermoedelik om hulle Laerskool Louw Geldenhuys toe te stuur.

“Tegnologie,” gaan hy voort, “gaan die verskil maak tussen arm en ryk.” En natuurlik, as daar ‘n verskil tussen arm en ryk is, weet ons, moet blankes vir swart mense geld gee.

Hy reken “ons land het tegniese mense met sakevaardighede nodig”. Dis nou mense heeltemal anders as kopdoekdraende “politieke ontleders”. Nou is dit ook so dat ons sulke “tegniese mense met sakevaardighede” het. Weens regstellende aksie werk hulle in Auckland, Sydney en Londen.

Volgens Croucamp, berig Beeld, is die “kleinsakesektor die antwoord om werkloosheid te bekamp”. En hiér het hy gerusstellende nuus: “Die staat besef nou dat mense wat die ekonomie kan bevorder, in staat gestel moet word om meer werk te skep.” Ja, wel, nou, kyk, as die ANC so besluit sal dit mos so wees. Waarvoor is die algemene blanke dan so in die algemeen bekommerd?

Maar miskien is Croucamp tóg reg. Miskien kan daar iets goeds selfs uit regstellende aksie kom. Laat UJ gerus ‘n swarte as “politieke ontleder” en dosent aanstel – met of sonder ‘n jaarlikse kopdoektoelaag. Die vet weet, hy kan nie swakker wees as die huidige aanstelling nie – oor die algemeen.

[followbutton username=’GustavSVenter’ count=’false’ lang=’en’ theme=’light’]

Die Trayvon-Martin-geval: meer as net ras

deur Joseph Secrève

Die afgelope week hou die uitspraak oor die Trayvon Martin-geval die Verenigde State besig. Oor die wêreldmedia word voortdurend benadruk hoe die “wit” half-Peruviaanse sekuriteitswag ‘n ongewapende swart tiener doodgeskiet het, en die media speel nou gevaarlik op hierdie sentimente. Aanvanklik het president Obama homself ten gunste van die vryspraak uitgelaat omdat dit sy werk is om die Grondwet van die Verenigde State te verdedig. Hy is immers nie bo die wet nie en moet homself ondergeskik stel aan die uitspraak van sy regters.

Die media weef egter ‘n hele ander prentjie en het ondertussen ‘n hele spektakel aan die gang gesit met bekende popsterre en ander figure wat die uitspraak ernstig betwis. Soos gewoonlik word daar gehamer oor armoede en diskriminasie.

In ‘n snaakse wending het Obama enkele dae later ewe skielik van narratief verander deur te meen dat “dit kon ek gewees het ses en dertig jaar gelede”. Obama, met ander woorde, maak die kwessie persoonlik. Hy kies kant, dié van die media en speel verder op die sentimente van die publiek, waarmee hy die geregtelike gesag in ‘n hoek dryf. Hy doen wat linkse bewegings altyd doen, naamlik om emosie op te jaag wat die politieke klimaat sal verander. Selfs al bevind ‘n regter en jurie iemand onskuldig, word die werklike skuldvraag buite die howe besleg: As almal jou desondanks soos ‘n skurk gaan behandel, is die sielkundige impak ewe skadelik, of moontlik selfs skadeliker as ‘n geregtelike skuldigbevinding.

Ofskoon ras die belangrikste rede is vir die misnoë van die protesteerders, is daar stilletjies ‘n ander motivering agter hierdie proteste, naamlik ‘n persepsie van aanspraak op sekere regte, of “entitlement” soos die Engelsman sou sê.

Die belangrikste verskil tussen Republikeine en Demokrate is dat Republikeine glo dat jy jou eie potjie moet krap en jouself hoër op moet werk in die samelewing. Die Demokrate glo dat dit die plig is van die regering om geskenke uit te deel aan die armes, verkieslik sonder teenprestasie. Dit het ook ‘n politieke opvangsentrum geword vir almal wat nie aan die tradisionele WASP-ideaal voldoen nie.

Hierdie genoemde aanspraak is waarskynlik die werklike rede agter die protes. Die dader Zimmerman was immers nie heeltemaal wit nie en dit lyk asof die bakens verskuif het van wie nou werklik wit is of nie. Die antwoord vermoed ek kan gevind word omdat die Amerikaanse onderklas ontevrede is dat hulle nie genoeg deur die staat gepamperlang word nie. Egter, hoe meer die staat hulle gaan pamperlang, hoe meer gaan hulle aggressiewe protes as ‘n regverdige middel beskou. ‘n Mens hoef dus geen Churchill te wees om te besef dat hierdie benadering die gesonde funksionering van die staat ernstig kan knou nie.

Wie onthou nog die vorige president George Bush? Twee van sy belangrikste raadgewers, Colin Powell en Condoleeza Rice was ook nie wit nie. Hulle was egter te “wit” vir die protesteerders, en ras was op daardie stadium nie naastenby so omstrede soos tans onder Obama nie, wat weereens bewys dat hierdie proteste nie ‘n suiwer rassekwessie is nie. Dit is mutasie tussen swart-wees wat gepaard gaan met die onderklas-mentaliteit.

Die ironie is natuurlik dat een dag voor Obama se “dit kon ek gewees het” – toespraak het die stad Detroit bankrotskapbeskerming aangevra. Hierdie stad wat eens op ‘n stadium die motor (letterlik en figuurlik) agter die Amerikaanse ekonomie was, is tans een groot ghetto, volledig verarm deur dieselfde klas wat voortdurend op hul “regte” aanspraak maak.

Ek is nuuskierig om te sien waar al hierdie verrigtinge heen gaan lei in die afsienbare toekoms, maar ek vermoed dit kan dieselfde gedrag toon as wat ons tydens die Rodney King-opstande gesien het, naamlik ‘n paar dae van intense protes en grootskaalse plundery en vandalisme, maar volgende week as die welsyntjeks uitgedeel word, is die vrede terug. Die amoksaaiers het eerste in die ry gestaan om hul uitkerings te gaan opeis, die protes lankal vergete.

Vermoedelik sal ons ook niks verneem van Antonio West nie, die dertien maande-oue wit baba wat vanjaar op 21 Maart deur twee swart tieners doodgeskiet is omdat sy ma geen geld gehad het nie. Maar natuurlik was sy ma geen aanspraakmaker nie, synde wit, dus word hierdie saak gerieflik uit die media geweer. Van Obama sal ons waarskynlik ook niks hieroor hoor nie, selfs nie sy “dit kon ek gewees het” toespraak nie.

Immers, ‘n afgedankte prokureur met ‘n twyfelagtige verlede pas eerder in die prentjie van ‘n Trayvon Martin as ‘n Antonio West.

Anton van Niekerk dweep met Belhar-belydenis

Anton van Niekerk is die direkteur van die Universiteit Stellenbosch (US) se Sentrum vir Toegepaste Etiek en voorsitter van die US-senaat se navorsingsetiekkomitee. Etiek het te make met wat goed of sleg en reg of verkeerd in die konteks van mense se gedrag is. As dik etiekspyker hou Van Niekerk daarvan om denke op die kampus en in die samelewing ooreenkomstig sy besondere insigte te probeer rig.

As oorverligte wil Van Niekerk bv hê dat die NG-Kerk sonder meer die VGK se Belhar-belydenis aanvaar. In 1859 het die NG Sendingkerk blykbaar sonder ‘n tweederdemeerderheid ontstaan. Gevolglik meen Van Niekerk dat Belhar-aanvaarding en kerkvereniging ook daarsonder bewerkstellig kan word. Anders volg hierdie onaptytlike gevolgtrekking: “Vir mense is dit veel makliker om die kerk te skeur as vir die Heilige Gees om die Kerk te verenig soos God dit bedoel het” (Die Burger, 22.06.2013, p 10). Dit is plaaslik ‘n ou laai van oorverligte teoloë om eenheid met verkeurdheid pleks van verskeidenheid te kontrasteer.

Van Niekerk se teologiese agtergrond maak dit blykbaar vir hom moontlik om te weet hoe God wil hê dat dinge moet wees. Hy kontrasteer God se bedoeling met ‘n “mensgemaakte en -bedinkte Kerkorde … Hierdie storie van talle gemeentes wat eers moet ‘instem’ om te doen wat die Bybel ondubbelsinnig van ons verwag, is ongeloofwaardige selfbedrog. Dit is tyd dat die kerkleiers werklike leierskap toon in diens van die Waarheid.” Min filosowe sou so irrasioneel wees om waarheid te verabsoluteer deur dit met ‘n hoofletter te skryf.

As pleitsbesorger vir die nuwe demokratiese opset in Suid-Afrika sal ‘n meerderheid van een ten gunste van Belhar blykbaar goed genoeg vir Van Niekerk wees. Dan beërf ons die magiese kerkeenheid. Maar het ons dan voldoen aan die goddelike voorskrif, of sal daar dan maar net een minder kerkgenootskap wees? Daar sal steeds die drie tradisioneel Afrikaanse Kerke wees, maar met dié verskil dat die VGK-element sal sorg dat die Afrikaanse aard van die NG-Kerk so spoedig moontlik soveel moontlik ondergrawe word. Daar sal steeds protestante en Rooms-Katolieke en baie ander soorte christene wees. Kerkeenheid is ‘n hersenskim.

As kampusgewete en ideologiese woelgees hou Van Niekerk hom nie net met een saak besig nie. Soos te wagte, het hy nou ook van hom laat hoor oor die kwessie van rassisme in die US se destydse departement volkekunde. Hierdie sage het begin toe Elsabé Brits ‘n berig oor die vonds van ‘n stel glasoë en ‘n haarkleurkaart gepubliseer het (Die Burger, 25.04.2013). Russel Botman, die US-rektor, het dit dadelik aangegryp om in Rapport (28 April) die wit, Afrikaanse US van weleer as ‘n Nazi- en apartheidsbondgenoot te verdoem (Praag, 29 April).

Politiek-korrek het die Afrikaanse koerante nie kritiek op Botman se uitlatings gepubliseer nie. Toe Johan Hattingh, die US se dekaan vir lettere, egter op sy rektor se mening voortborduur (Die Burger, 15 Mei), is ‘n stroom van kritiek in daardie koerant gepubliseer, onder andere van Leopold Scholtz (12 Junie) en Hermann Giliomee (14 Junie). Voor dit het Kees van der Waal, tans ‘n sosiale antropologie-dosent aan US, egter sy dekaan en rektor gesteun (8 Junie).

Dit is die aanloop tot Van Niekerk se artikel: “Ras as faktor in mediese navorsing” (Die Burger, 16 deser). Hy gebruik die geykte argument dat ras ‘n problematiese begrip is. Hy meng dit met oordrewe menseregte: “Hoe klassifiseer jy mense as behorende tot ‘n bepaalde ‘ras’ as hulle self weier om daardie klassifikasie te aanvaar of toe te staan? Werp jy hulle in ‘n ‘rassegroep’ sonder hul toestemming?” Die antwoord is: Ja. Dit is wat die ANC-regering daagliks, sonder toestemming van die blankes, met oorgawe doen wanneer nie-wittes bemagtig, reggestel, gedemarginaliseer, dus groepgewys bevoordeel, word. Dit is wat die US doen wanneer hy poste vul deur voorkeur aan kandidate uit “die aangewese groepe” te gee. Het Van Niekerk al op etiese en akademiese gronde beswaar teen hierdie soort blatante rassediskriminasie geopper?

Wat klaarblyklik nodig is, is om die omstrede begrip “ras” met “groep” te vervang. In die konteks van mense kan groepe op grond van talle kenmerke onderskei word: velkleur, lewenswyse, godsdiens, taal, ens. Nadat groepe op grond van sulke kenmerke gedefinieer is, kan sodanige lede sonder geldige beswaar op etiese wyse aan wetenskaplike ondersoek onderwerp word. Soos ek dit voorheen gestel het: “Wat wetenskaplik ondersoek word, behoort nie deur ideologiese voorskrifte beperk te word nie. Enige empiriese verskynsel kan en behoort vir wetenskaplike ondersoek toeganklik te wees. Dit is bv akademies heeltemal onaanvaarbaar dat indiwidue se intelligensie nie wetenskaplik (dus objektief en so foutvry moontlik) gemeet en daar dan oor groepe se intelligensie veralgemenende gevolgtrekkings gemaak mag word nie” (Praag, 29 April).

William Shockley (1910-1989) is die mede-uitvinder van die transistor en die ontvanger van die Nobel-prys vir fisika in 1956. Hy het onder andere wetenskaplike navorsing oor groepe se intelligensie gedoen. In 1975 was ek op ‘n Amerikaanse universiteitskampus waartoe swartmag-aktiviste soos Andrew Young en Jesse Jackson vrye toegang gehad het. Hierdie universiteit se verbintenis tot vrye spraak en ideologiese neutraliteit het dit vir aktiviste moontlik gemaak om na hartelus propaganda teen wittes te maak. Toe Shockley genooi word om oor sy navorsing te praat, het swartes verhoed dat hy dit doen.

James Watson (gebore in 1928), die mede-ontdekker van die DNS-struktuur, het die Nobel-prys vir fisiologie in 1962 ontvang. Soos Shockley het hy tot bepaalde wetenskaplik gefundeerde gevolgtrekkings oor intelligensie by mensgroepe gekom. Op soortgelyke wyse is hy van universiteitskampusse geweer.

Die Botman-US is ‘n ideologies eensydige kampus. Die Botman-US is eerder ideologie- (spesifiek ANC-gedienstig-) as akademies gedrewe. In hierdie atmosfeer word akademiese vryheid en universitêre outonomie nie gekoester nie. Van ideologiese neutraliteit, in die sin dat studente blootgestel word aan ‘n verskeidenheid (bv ideologiese) standpunte, bv in die fakulteit teologie, is daar weinig sprake. ‘n Sprekende voorbeeld van Botman se fanatieke verknogtheid aan die ANC is sy jongste loflied vir Nelson Mandela (Die Burger, 18 deser). Botman beveel Mandela aan as “‘n rolmodel vir alle dosente en studente.” Weens sy mikroregister van idees, sing Botman weer sy deuntjie van menseregte, menswaardigheid, bemagtiging en geregtigheid, asook diversiteit en inklusiwiteit.

Botman is uiteraard vry om persoonlike oortuigings te hê, maar ampshalwe behoort hy verplig te word om hom ter wille van die akademiese integriteit en aansien van die US ideologies-neutraal te gedra. As rektor is Botman veronderstel om ‘n voorbeeld te stel deur ideologiese neutraliteit te verpersoonlik, maar hy simboliseer met oorgawe presies die teenoorgestelde. Dit is die ou storie van een stel gedragsreëls vir wittes en ‘n ander vir nie-wittes. Weens die sug na politieke korrektheid, kom Botman daarmee weg.

Pas is berig dat die US ‘n koshuisplek vir ‘n student verseker as sy (wit) ouers R120 000 skenk vir ‘n minderbevoorregte (in die praktyk dus nie-wit) student (Praag, 18 deser). Enkele jare gelede is berig dat ‘n student wat in haar aansoek aangedui het dat sy bruin is, tot mediese studie aan die US toegelaat sou word. Toe dit blyk dat sy in werklikheid wit is, is sy toelating geweier. Die skandaligste aspek van hierdie blatante rassediskriminasie is dat die US toe beweer het dat sy nie toelating geweier is omdat sy wit is nie, maar omdat sy foutiewe inligting in haar aansoek verstrek het.

Wat ek met hierdie voorbeelde probeer aantoon, is dat daar op die US-kampus ‘n ruim sendingveld vir Van Niekerk braak lê as hy bereid sou wees om sake eties, wetenskaplik en akademies te benader. Dit kan onmoontlik eties in orde wees as ‘n indiwidu op grond van sy toevallige groepverwantskap, pleks van sy indiwiduele akademiese verdienste, bevoordeel en ander, ten spyte van akademiese verdienste, groepgewys benadeel word. Maar dit is presies wat aan die US by studentetoelating, beurstoekenning, koshuisplasing en by die aanstelling en bevordering van personeel gebeur. Ideologie in die vorm van bv rassediskriminasie pleks van akademiese uitnemendheid speel aan die US ‘n deurslaggewende rol.

Dat groepverwantskap wetenskaplik isoleer- en kenbaar is, word deur Van Niekerk deur middel van voorbeelde toegegee. Atlete van Wes-Afrikaanse herkoms is goeie naellopers en Ethiopiërs en Keniane is goeie middelafstand atlete. My aanvoeling is dat daar geen beswaar aan die US sou wees as iemand navorsing wou doen oor hoekom swartes in hierdie of ander opsigte uitblink nie. Maar die Botman-US sou hoogs beswaard wees as iemand wetenskaplik wou vasstel waarom swartes plaaslik en elders in sekere opsigte swak en wittes goed presteer. Dit gaan hier om die euwel van politieke korrektheid. Wittes mag maar sleggesê word. Van nie-wittes mag net goed gepraat word.

Onderliggend aan hierdie teenkanting teen regverdigbare navorsing is die onbewese standpunt dat alle mense gelyk en wesenlik eenders is. Dit is waarom ons ‘n stelsel van een mens, een stem, het. Niks mag gedoen word om hierdie ideologiese uitgangspunt te ontsetel nie. Van Niekerk stel dit soos volg: “Ons weet … dat wetenskaplike navorsing geen beduidende, algemeen voorkomende genetiese verskille tussen mense van oënskynlik verskillende rasse kon opspoor nie.”

Francis Collins (The Language of God, London: Pocket Books, 2007) skryf: “At the DNA level, we are all 99.9 percent identical” (p 125). “0.1 percent of the human DNA … differs from person to person” (p 240). “Humans and chimps are 96 percent identical at the DNA level” (p 137). As DNS-kenner het Watson egter getoon dat die ooglopende indiwiduele en groepverskille by mense nie deur die groot mate van DNS-eendersheid verduidelik word nie.

Uit die DNS- en ideologiese eendersverklaring van mense het die volgende tradisie ontwikkel. In die praktyk vind ons dat mense indiwidueel en groepgewys nie in dieselfde mate, dus eenders, presteer nie. Die beter prestasie van wittes word dan gerieflikheidshalwe aan bevoordeling, die uitbuiting van nie-wittes, ongeregtigheid, ens, toegeskryf.

Dat Van Niekerk vatbaar vir hierdie soort ideologiese druk is, blyk uit sy artikel. Sulke dinge is vir hom “‘n ongemaklike feit” en “‘n netelige kwessie”. Dit kan lei tot “diskriminasie en verontregting.” Maar dit kan maklik ingesien word dat wetenskaplike resultate oor bv groepe se intelligensie uiters waardevol kan wees. Dit kan aantoon, selfs bewys, dat alle nie-wittes (of sommige groepe) meer intelligent as wittes is en dat die US en die ANC-regering dus reg het deur voorkeur aan alle of sommige nie-wit groepe te gee, dus nie-wittes ten koste van wittes te bevoordeel.

Andersins kan navorsing egter aantoon, selfs bewys, dat dit in die openbare belang is dat die US en die ANC-regering tot besinning kom. Egte wetenskaplike resultate is nie vooraf bepaalbaar nie. ‘n Mens moet dit nie vooruit loop nie. Maar dalk is dit wat hier gebeur, gevolglik word sodanige navorsing as ongewens beskou.

Soos Van Niekerk tereg noem, is “‘n oop gemoed” deur “persoonlike vooroordele te laat vaar,” by gesonde navorsingsetiek nodig. Op hierdie pad is daar nog baie ruimte vir vordering by Van Niekerk (soos bv blyk uit sy Belhar-fundamentalisme), Botman en die US.

‘n Misdaad om blank te wees

Op die aand van 26 Februarie, 2012, in die Amerikaanse deelstaat Florida, bemerk ‘n man van Peruviaanse herkoms, George Zimmerman, ‘n agterdogtige karakter wat in sy ommuurde woonbuurt rondsluip. Ten spyte van die reën, loop die verdagte rond en kyk na die huise. Die verdagte is nie ‘n inwoner van die buurt nie.

Zimmerman bel die polisie en meld dié verdagte gedrag aan. Terwyl hy nog met die polisie op die foon is, klim Zimmerman uit sy voertuig en konfronteer die sluiper. Die sluiper en Zimmerman raak handgemeen. ‘n Ooggetuie getuig later dat hy sien hoe die sluiper Zimmerman se kop herhaaldelik teen die sypaadjie stamp terwyl Zimmerman op die grond lê. Polisiefoto’s wys snye teen Zimmerman se agterkop, wat volledig strook met Zimmerman en die ooggetuie se weergawe van gebeure.

Zimmerman tree uit selfverdediging op, en skiet die sluiper in die hart. Ná vyf ure se ondervraging word Zimmerman vrygelaat deur die polisie, aangesien dit duidelik vir alle redelike persone is dat Zimmerman inderdaad ter selfverdediging opgetree het.

Later blyk dit dat Trayvon Martin, die sluiper, geen engeltjie was nie. Alhoewel dit slegs Februarie was, was Martin reeds vir drie maal daardie skooljaar geskors agv wangedrag. Hy is betrap met vrouensjuwele in sy rugsak, asook ‘n skroewedraaier, nádat hy graffiti op ‘n deur by sy skool uitgekrap het. ‘n Polisieman beskryf dit as “burglary tools”. Hy is ook in die besit van dagga betrap, en ten tye van sy dood was laasgenoemde die rede vir sy skorsing.

Net jammer die libgestremde media asook die anti-rassismefanatici, waaronder president Obama, kan nie van redelikheid beskuldig word nie. Die feite maak vir ‘n fanatikus geen saak nie. Ras maak wel saak wanneer ‘n swarte deur ‘n blanke geskiet word, en selfs ‘n gedeeltelik blanke persoon mag himself nie verdedig teen swart misdaad nie. Zimmerman is kwalik ‘n tipiese Angel-Saksiese, Protestantse hillbilly; hy is ‘n Katoliek en ook nie 100% blank agv sy Peruviaanse bloed nie. Hy is egter blank genoeg vir die woedende linkse media. Ten spyte daarvan dat dit agt maal meer waarskynlik is dat ‘n blanke deur ‘n swarte vermoor sal word as andersom, en dat blank-op-swart verkragtings vir alle praktiese doeleindes weglaatbaar min voorkom, word George Zimmerman eensklaps die booswig, volgens ‘n histeriese koor van woedende linkse media en libgestremdes.

President Obama laat ook nie op hom wag nie. Obama het nog nooit ‘n woord gerep oor endemiese swart-op-wit geweldsmisdaad nie, maar raak nietemin by hierdie saak betrokke. Hy gebruik weliswaar nie die r-woord nie, maar maak die interessante opmerking dat die oorledene, Trayvon Martin, Obama se eie seun kon gewees het. Gegewe Martin se verlede, sou huisbraak en daggarook dus vermoedelik vir Obama aanvaarbare gedrag wees, as hy ‘n seun gehad het. Laat hy sy dogters dus ook toe om crack te rook en hul liggame te verkoop aan die handelaars, wonder ek, aangesien laasgenoemde tipiese gedrag onder sekere gemeenskappe in die VSA is?

Onder intense druk van die media, asook die absurde inmengery vanuit die Withuis, bedank die plaaslike polisiehoof. Die Floridase staatsaanklaers, in weerwil van alle redelike getuienis, besluit tog om Zimmerman te vervolg, met voorspelbare gevolge. Gisteraand word Zimmerman deur ‘n jurie onskuldig bevind.

Uit vrees vir rasse-onluste word die plaaslike polisie op ‘n gereedheidsgrondslag geplaas. Kennelik was die Amerikaanse polisie bang dat, sou Zimmerman wel skuldig bevind word, dit die blankes sou wees wat in opstand sou kom; wat amok sou maak, brand sou stig, plunder soos tydens Orkaan Katrina in New Orleans, en lukraak swart vrouens sou verkrag. (Goed, ek is sarkasties.)

Watter boodskap kan ‘n mens uit dié gebeure aflei? Slegs een: In die kranksinnige linksgestremde wêreld waarin ons leef, het George Zimmerman ‘n dure les geleer. Dit is ‘n misdaad vir blankes om hul eiendom en selfs hul lewens teen swart misdadigers te beskerm. Kort voor lank sal dit ook waarskynlik ‘n misdaad wees bloot om, soos Zimmerman, selfs net gedeeltelik blank te wees.

Die verbeelde swart inbreker in Oscar se huis

Suid-Afrika is ‘n gewelddadige plek. Ons verkragting en huishoudelike geweld maak dit een van die mees gevaarlike lande ter wêreld, veral om ‘n wit vrou te wees.

Verlede jaar alleen is daar 15 609 moorde gepleeg, maar die sensasionele gebeure rondom die moordaanklagte teen Oscar Pistorius het hierdie ongelukkige toedrag van sake eerder onder sensasie toegegooi as om die nodige soeklig daarop te skyn. Die antagonis in hierdie geval, is nie ‘n swart inbreker nie, maar het die seldsame onderskeid om ook die groot protagonis te wees.

Dus is die protagonis se verweer dat sy optrede voortspruit uit die verbeelde teenwoordigheid van ‘n “inbreker”, waarskynlik swart, baie nader aan die werklikheid waarin Suid-Afrikaners leef.

Ten minste kan ons uitsien na ‘n skouspelagtige, sensasionele moordverhoor, waar Valentynsdag, krieketkolwe, geweld en verbeelde swart inbrekers sal aansny by kritiek teen ons regstelsel, wit skuld, vroueregte, rasvooroordele, wapenbeheer en les bes, apartheid. Wat Oscar Pistorius ook al in sy huis aangevang het, het hy ten minste die ondergang van die gedrukte media vertraag.

In die Oscarverhaal wat internasionaal ontvou, is ras natuurlik totaal afwesig soos per afspraak in die gedrukte pers, behalwe waar enige boosheid verbind aan Afrikaners kan word. En met daardie van is hy blykbaar Afrikaans, al is hy Engels. Sy vermoorde meisie, ten spyte van haar Afrikaanse van, is heeltemal Engels, vreemd genoeg.

Vir buitelandse koerante is dit opnuut weer die geleentheid om hul gestereotipeerde en oningeligte indrukke te gee van hoe die land se psige inmekaar pas. Die lustelose dik ousies van die ANC se Vroueliga was gelukkig teenwoordig om die prentjie van rasseharmonie te voltooi met hul besware oor geweld teen raslose vroue.

Een onwelkome newe-effek hier ter plaatse is dat die DA en Britsgesindes se verwarde reaksies op Ramphele se Agang en haar strooistooisel minder sotlik lyk, maar dit sal seker nie vir ewig duur nie, aangesien kiesers een of ander tyd sal moet gaan toustaan om te stem.

Van die ander interessante kwessies oor die Pistorius-saak is hoe die sosiale media reageer. Joernaliste by die borgverhoor kon via Twitter laat weet as die aangeklaagde sy oë knip. “Gevestigde nuusbronne”, maw koerante, kon dus opvolg met die ietwat meer gedetailleerde analise om die diskoers van “Ons is almal kleurloos” met ‘n dik toepaslike laag politoer te bedek. Die menslike drama wat sekonde per sekonde uitgetwiet word, is uitsonderlik goed hiervoor.

Dit blyk ‘n ideale simbiotiese verhouding te wees om alles binne 140 karakters en minder sekondes te weet, gevolg deur die uitgebreide “verklaring” op ‘n webwerf en in ‘n koerant. Hoe sneller hoe beter, aangesien allerlei onwaarhede ewe gemaklik neffens die feite staan.

Afgesien van die onversadigbare vraag na meer inligting, bied Twitter ook ‘n skrikwekkend akkurate termometer van die openbare mening se koors. Donderdagoggend was daar groot simpatie vir Pistorius wat binne ‘n paar uur verdamp het toe die polisie aangekondig het dat hulle ‘n moord ondersoek.

Tans lyk dit asof die openbare mening in die guns van die vermoorde meisie swaai, teen die gestremde atleet, danksy die negatiewe en foutiewe berigte in Britse dagblaaie.

As Oscar daarin slaag om uit die tronk te bly, ongeag of hy skuldig is of nie, sal dit te wyte aan die denkbeeldige swart inbreker by sy toilet wees. Daardie einste inbreker wat ons almal vrees, en wat alte dikwels ongenooid en met funeste gevolge aanmeld.

As hy tronk toe gaan, sal sy atletiekprestasies vergete wees. Hy sal net nog ‘n mislukte Afrikaner word, al was hy Engels. Die Britse koerante sal hom met oorgawe in hul ou gunstelingstereotipe toespit. Die werklikheid maak nie meer saak nie. Oscar se verhoor is reeds die bewys dat die leuen sal seëvier.

Abigail Fisher en globale rassevoorkeurbeleid

Soos by ons met die Woolworths-sage, woed daar tans ‘n stryd rondom die rassevoorkeurbeleid van Amerikaanse universiteite wat blanke studente weens kwotas wegwys. Een so ‘n saak, dié van Abigail Fisher teen die Universiteit van Texas te Austin, het tot by die Amerikaanse Hooggeregshof (hul Grondwethof) gevorder en gaan vanaf 10 Oktober aangehoor word.

Vir diegene wat nie daarmee vertroud is nie, verskyn daar vandag ‘n volledige artikel daaroor op die Engelstalige Praagblad. Hierdie saak is nie net vir Amerikaners van belang nie, maar vir alle mense van Europese afkoms wêreldwyd. Want indien die jong dame van Texas, Abigail Fisher, haar saak verloor, gaan die sluise oopmaak om al hoe meer diskriminerende maatreëls en wetgewing teen blankes toe te pas.

Ek hou niks van die term “regstellende aksie” wat skielik kort ná 1994 in Afrikaans posgevat het nie. Dit skep die indruk dat daar iets bestaan wat “reggestel” moet word, asof daar eens op ‘n tyd gelyke prestasie tussen swartes en blankes bestaan het en wat weens “rassisme” ongelyk geraak het en nou deur “regstelling” herstel moet word. Ons weet egter dat daar op alle gebiede behalwe sport – en dan ook net sekere sportsoorte – histories ongelyke prestasie tussen blankes en swartes was. So byvoorbeeld het geen swarte in die geskiedenis nog ooit die Nobelprys in ‘n wetenskaplike rigting ontvang nie. Dus het die historiese idille van intellektuele en ekonomiese rassegelykheid wat ‘n term soos “regstellende aksie” veronderstel, nog nooit bestaan nie.

Veel eerder moet ons praat van rassevoorkeurbeleid, waar een ras bo ‘n ander voorgetrek word. Die Amerikaanse rassevoorkeurbeleid, wat oorspronklik deur Robert F. Kennedy afgekondig is, geld vanaf die sestigerjare. By tye het dit egter afgeneem, omdat daar suksesvolle hofsake daarteen gevoer is of omdat die burgers van sekere deelstate hulle by wyse van referenda of verkiesings daarteen uitgespreek het. ‘n Klein groepie liberale blankes wat tot die elite van die universiteite en die regering behoort, asook die Demokratiese Party, het egter voortdurend gepoog om rassevoorkeurbeleid ten gunste van swartes en ander “minderhede” toe te pas, selfs waar dit teen die demokratiese wil van die meerderheid indruis. So byvoorbeeld het die Universiteit van Michigan dit reggekry om die meerderheid inwoners van die deelstaat se wens dat almal gelyk behandel moet word, te omseil deur hom na die howe te wend. Dít, in weerwil daarvan dat die inwoners van Michigan hul grondwet in ‘n referendum verander het om enige vorm van rassevoorkeur in hul staat te verbied.

Diegene wat die bevoordeling van hoofsaaklik swartes bó blankes voorstaan, is so fanaties dat nóg die demokrasie, soos in Michigan se geval, nóg rasionele argumente hulle van hul planne laat afsien. In Suid-Afrika is die meerderheid swartes volgens peilings wat deur proff. Hermann Giliomee en Lawrence Schlemmer uitgevoer is, insgelyks daarteen gekant, omdat hulle besef dat blankes werk skep. Maar die fanatiese bende wat uit ‘n klein groepie blanke links-liberale en die swart elite bestaan, tesame met die groot maatskappye en banke, volhard daarmee.

Rassevoorkeurbeleid (RVB) is besig om in ‘n globale ramp te ontaard. Min mense besef dit, maar rassevoorkeurbeleid het by ons reeds in die sewentigerjare posgevat toe sommige Amerikaanse maatskappye dit luidens die sogenaamde “Sullivan-beginsels” begin toepas het. Tans word dit egter in Suid-Afrika tot die mees absurde hoogtepunt gevoer, soos ons onlangs tydens die Woolworths-debakel gesien het.

Natuurlik voer ons tans ‘n geslaagde boikot teen Woolworths en het meer as 2000 mense reeds die petisie teen Woolworths geteken. Ook gaan ons regstappe teen Woolworths neem, asook allerlei menseregteklagtes teen die maatskappy aanhangig maak. Die plaaslike stryd teen Woolworths en soortgelyke maatskappye wat teen blankes diskrimineer, moet voortgesit word.

Die uitslag van die uiters belangrike Fisher-saak in die VSA kan egter die lot van mense van Europese afkoms wêreldwyd bepaal, aangesien ‘n hele aantal globale maatskappye, die Amerikaanse weermag en natuurlik die Obama-administrasie almal ten gunste van voortgesette rassevoorkeur is. Vele Europese lande verkeer onder die illusie dat hulle die maatskaplike konflik wat eie aan die multikulturele samelewing is, kan besweer deur insgelyks rassekwotas in te stel. Dus mag hulle die wetlike en morele regverdiging vir sodanige beleid in die komende uitspraak vind, indien dit téén die jong dame beslis sou word.

Sekerlik moet ‘n mens haar moed bewonder deur waarskynlik die magtigste politieke groepering op aarde die stryd aan te sê: die huidige VS-president en sy weermag, globale maatskappye, asook Amerika se mees prestigieuse universiteite, waaronder die sogenaamde “Ivy League”. Haar medestudent, Rachel Multer Michalewicz, wat aanvanklik saam met haar die regstryd aangepak het, het reeds in 2011 tou opgegooi. Daarom staan Abigail vandag alleen teen die magtige falanks van die Obama-administrasie, maatskappye soos Coca-Cola en Walmart, asook die universiteitsbesture en swart groepe soos die NAACP (National Association for the Advancement of Colored Peoples).

Ek glo egter dat sulke gevegte “teen alle verwagtinge in”, presies is wat ons nodig het. Ons mag nie sulke onreg en omgekeerde diskriminasie aanvaar nie. Indien dit ongestoor toegelaat word om voort te gaan, sal RVB en verwante beleide veroorsaak dat ons kinders uiteindelik almal in plakkerskampe sal opeindig. Dit gebeur reeds in Suid-Afrika. Die gesig van blankes wat hul hoop kwyt is, is iets aakligs om te aanskou.

Die stryd teen RVB is globaal, daarom moet ons oor geografiese en taalgrense heen met mekaar hande vat. Daar is reeds ‘n aansienlike aantal buitelanders, maar veral Amerikaners, wat PRAAG ondersteun. Hulle beskik oor die versendheid om te besef dat indien die soort diskriminasie en verval wat Suid-Afrika kenmerk eenvoudig net toegelaat word, dit uiteindelik presies net so in hul eie land sal gaan. Dele van die VSA ervaar reeds die soort swart-op-wit geweld wat so ‘n kenmerk van die Nuwe Suid-Afrika geword het.

Myns insiens behoort ons ‘n kollekte te hou en ‘n bedrag geld, hoe gering ook al, ter stywing van Abigail Fisher se regsfonds by te dra. As ‘n simboliese gebaar hier vanuit die suidpunt van Afrika waar ons so gruwelik onder rassevoorkeurbeleid gebuk gaan, behoort so iets nogal gewig te dra.

Ek hoor graag wat lesers van die idee dink.

Die rasnorm elders

Op die voorblad van Volksblad vanoggend word berig dat Absa ontsteld is oor die – soos dit gestel is – Saru se ernstige gebrek aan toewyding met transformasie.” Van die Curriebekerspanne is te wit.

Dit klink bykans bisar dat sommige Suid-Afrikaners so bekommerd sal wees oor die kleursamestelling van spanne, terwyl dit elders ter wêreld dikwels oor ‘n maak-of-breek oor lewensmiddele handel.

Vanoggend berig die Nederlandse koerant Trouw dat armoedevlakke in die VSA tot die hoogste vlak – 51 miljoen – in bykans ‘n halwe eeu gestyg het. Dit is ook die hoogste persentasie sedert 1994 en staan nou op 14,3 persent.

Die slotsin lui dat dié armoede swart en Spaanstalige Amerikaners twee maal so hard as hul wit en Asiatiese landgenote tref.

Dit val saam met die VN se voedselorganisasie se syfer dat die aantal hongerlydendes wêreldwyd tot onder ‘n miljard gedaal het. In Afrika Suid van die Sahara styg dit egter, en ly een uit elke drie mense honger.

In Vlaandere broei dit nadat ‘n skool afsonderlike onderrig vir – soos dit gestel word – allochtonen-kinders begin aanbied het. Dit geskied op versoek van die ouers. Die minister is ontsteld, en wil dit ondersoek, en die ouers van die wat nie reeds verskeie geslagte Vlaams is nie, is ontevrede. Hul kinders sit nou in klasse van verskillende nasionaliteite, en die ouers meen dit sal nou moeilik gaan om Vlaams aan te leer.

SA Rugby was al oor transformasie by die Internasionale Rugbyraad in die sop omdat rugby, soos die meeste sportkodes, rassisme verbied. Wat die een as transformasie versuiker, is vir die ander rasgedrewe kwotas, en diskriminasie teen presteerders van die sogenaamde verkeerde ras.

Dit is bykans onmoontlik om werklike nie-rassigheid te bereik so lank as wat rasbeheptheid die ingesteldheid lei. Daar word wel dikwels gehoor dat swart per definisie nie rassisties kan wees nie, dat swart bewussyn ‘n positiewe kenmerk is, maar die teenargument is dat dit juis op ‘n toppunt van rassisme dui.

Sokker en rassenasionalisme

Dit is interessant dat Suid-Afrikaanse swartes, sowel politici as gewone mense, deur die bank swart sokkerspanne ondersteun. Nadat die Bafana Bafana in die eerste rondte van die wêreldsokkerbeker uitgeval het, het die aandag na Kameroen en veral Ghana verskuif.

Ghana is eers Vrydagaand deur die span van Uruquay uigeskakel. Maar nie voordat die span deur swart TV-nuuslesers, president Jacob Zuma, asook Nelson Mandela, geëer is as “ware verteenwoordiger van Afrika” nie.

Die identifikasie van swart politici en sokkerondersteuners met swart spanne geskied onwillekeurig en natuurlik. Aan die ander kant sou dit ondenkbaar wees vir, sê maar, die Sweedse koningsgesin om die Duitse sokkerspan te besoek en aan hulle te sê: “Julle dra die mantal van die Europese beskawing op jul skouers.” So iets sou onmiddellik as rassisties getipeer word, want blankes mag mos nie blanke sportspanne ondersteun nie, terwyl die omgekeerde wel toelaatbaar is.

Sulke insidente illustreer egter aan ons in welke mate die swartmense van Afrika ‘n identifikasie op grond van ras as natuurlik en vanselfsprekend aanvaar. Hulle is selfs trots daarop om ander swartes in hul sportstryd teen nie-swart spanne te ondersteun.

Vir Suid-Afrika is daar ‘n belangrike les hieruit te leer. Die land leef al klaar met ‘n groteske anomalie in sy grondwet, naamlik dat die land “nie-rassig” sou wees.
Verduideik die begrip “nie-rassigheid” aan swart sokkerondersteuners. Of Nelson Mandela.

Vyf swartes verkrag vrou voor haar seuntjie

‘n Blanke vrou van Port Elizabeth is deur vyf swart gewapende rowers in haar huis verkrag terwyl haar vierjarige seuntjie moes toekyk. Volgens ‘n plaaslike koerant in die Baai is dit “die eerste gewelddadige huisaanval waar verkragting betrokke is” sedert die aanvang van die wêreldsokkerbekertoernooi.

‘n Woordvoerder vir die polisie, adjudant-offisier Precious Timla, het gesê dat die rowers omstreeks 3-uur vm. deur ‘n venster van die kothuis in ‘n tuin toegang verkry het.

Die vrou van Pekingstraat, Morningside is deur die geluid van stemme in die kothuis wakker gemaak. “Die volgende oomblik het die (swart) mans haar op die bed vasgedruk,” het Timla gesê. “Hulle het ‘n pistool teen haar kop gehou en haar bankkaarte en pinnommer geëis voordat hulle beurte geneem het om haar te verkrag terwyl haar seun dit in die vertrek moes aanskou.”

Blykbaar is ‘n mes ook teen die vierjarige seuntjie se keel gehou om sy ma te dwing om saam te werk.

Die geweldenaars het gedreig om haar seun as gyselaar aan te hou terwyl hulle bank toe gaan om die geld te trek, maar die vrou kon hulle oorreed om hom agter te laat.

“Ons is nie seker wat tussen haar en die rowers gebeur het nie, maar hulle het uiteindelik die kind agtergelaat,” het Timla gesê.

Hoewel daar geen tekens van ‘n inbraak is nie, het ‘n polisiebron gesê dat die vensters oud is en nie behoorlik toemaak nie, dus kon die rowers maklik deur een van hulle ingekom het.

Sommige aanvallers het weer deur die venster uitgeklim terwyl ander deur die agterdeur vertrek het. Die vensterskarniere is los en het geklap toe die rowers uitgeklim het, wat die huiseienaar op dieselfde perseel wakker gemaak het.

Hy het opgestaan om ondersoek in te stel en het die vlugtende swartes skrams gesien. “By die kothuis gekom, het hy die vrou huilende op die bed gevind,” het die bron gesê.

Die polisie is onmiddellik ontbied.

Volgens Timla is “drie van die mans met pistole gewapen, terwyl ‘n vierde blykbaar ‘n speelgoedpistool by hom het”.

Die erg geskokte vrou is na die hospitaal geneem en later ontslaan. “Die vrou is hoogs emosioneel en erg getroumatiseer,” het die polisieman gesê. “Haar seuntjie is ook baie ontsteld oor die voorval.”

Данильченко Харьков

‘Sterf, wit skuim!’ skree plaasaanvaller

In ‘n duidelik rasgemotiveerde aanval, het ‘n plaasaanvaller gister op ‘n boervrou “Die, malungu!” en “Viva Malema” geskree toe hy haar aangerand het. Mnr. Leon Koekemoer het egter sy vrou te hulp gesnel, een aanvaller in die gang van hul plaashuis naby Brits doodgeskiet en ‘n ander in die slaapkamer met ‘n byl gekap.

Die aanval het gisteroggend om vyfuur plaasgevind. Blykbaar het joernaliste van die SAUK by die plaas aangedoen, maar besluit om geensins daaroor te berig nie aangesien dit “politieke spanning mag aanwakker”.

Twee uit die vier aanvallers het weggekom.

“Malungu” is ‘n skelwoord vir blankes wat algemeen deur swartes in Suid-Afrika gebruik word en as “wit skuim” vertaal kan word.

трансформер прайм Данильченео

Swart Amerikaners is ook ‘Negers’

Die Amerikaanse sensusburo het uitgebreide navorsing gedoen om die vraelys vir 2010 so goed as moontlik op te stel sodat die invullers behoorlike data oor ras en etnisiteit kan terugstuur.

Desnieteenstaande het lastige probleme reeds opgeduik, soos PRAAG vroeër berig het.

Veral Latyns-Amerikaanse inwoners is nie seker aan watter ras hulle behoort nie.

Shelley Lowe, ‘n sensuswoordvoerder sê ras en etnisiteit is twee vreemde begripe vir sekere mense en “hulle vind dit moeilik om te verstaan”.

Die Latyns-Amerikaanse gemeenskap stuur nie die vorms terug nie, en sensuswerkers moet van huis na huis gaan om die inligting te versamel.

In sulke gebiede moet die owerhede ses keer soveel sensuspersoneel ontplooi as in wit gebiede om data te versamel.

In die navorsing wat die sensusburo gedoen het voordat die vorms opgestel is, het hulle bevind dat ras en etnisiteit nie geredelik van mekaar te onderskei is vir Latyns-Amerikaanse inwoners nie.

Nogtans het Latyns-Amerikaanse organisasies aangedring op verskeie vrae oor die kwessie en nie ‘n enkele vraag nie.

Lowe sê die spesifieke bewoording is meermale getoets. Dit is byvoorbeeld waarom die woord “Neger” saam met “Swart” en “Afro-Amerikaans” verskyn.

Volgens Lowe verkies swartes dit steeds om “Neger” self in te vul by die twee bogenoemde terms.

“Die woord vind aanklank by sekere mense,” het sy gesê.

Vir die 2010 sensus is verskillende opsies ook gedruk en uitgedeel sodat die sensusburo die koers van terugbesorging en datagehalte kan monitor vir 2020 se opname.

video

Sestig blokkies vir ras en etnisiteit

Die stad Olympia in die deelstaat Washinghton het nuwe skoolreëls opgestel wat ras en etnisiteit betref.

Nie minder nie sestig blokkies vir verskillende kategorieë van ras en etnisiteit is op die nuwe vorm gedruk.

Dit maak veelvoudige antwoorde vir gemengde raspare en hul kinders moontlik.

Skole sal voortaan van gesinne vereis om soveel as moontlik inligting oor hul kinders se herkoms op skoolvorms in te vul.

Indien die gesinspaar of ouer weier om die inligting te gee, sal die skool self die ras en etnisiteit van die kind bepaal en aanteken.

Die skole verwag dat daar kinders sal wees wat nie die korrekte inligting sal verskaf nie.

In sulke gevalle word opvoeders aangeraai om staat te maak op selfidentifikasie.

Ook in gevalle waar die ouers weier om kinders onder 18 se ras en etnisiteit bekend te maak, is selfidentifikasie die norm.

In gevalle waar die biologiese ouers se ras en etnisiteit verskil van dié wat hul telge aangee, word van skole vereis om die ouers se ras en etnisiteit te gee.

Skoolamptenare sê hulle sien nie uit daarna om te moet raai wat die ras en etnisiteit van kinders is nie, en hoop dat die ouers sal saamwerk om die nodige inligting te verskaf.

earrings for