Skrywer: Dan Roodt

Dan Roodt: Afrikaneridentiteit tydens die identitêre tydvak

In ‘n vorige rubriek het genoem hoe ek Frederik van Zyl Slabbert verafsku het, juis omdat hy so by Engelse gekruip het. Ek sou selfs verder gaan en verklaar dat enige Afrikaner se aantreklikheid negatief met Engelsheid korreleer. Daar is natuurlik uitsonderings: nie-Afrikaners met ‘n Engelse agtergrond wat hulle toenemend met ons vereenselwig, maar hulle is taamlik yl gesaai.

In weerwil van die Afrikaner se uitsluiting uit die Suid-Afrikaanse politiek en kultuurlewe — Engels, Engels, alles Engels, het Hoogenhout gedig en dis vandag waarder as ooit — bly ons identiteit ‘n nasionale vraagstuk. Of liewer: die vernietiging van Afrikaneridentteit bly ‘n nasionale vraagstuk. Pleks van die land te ontwikkel of te bestuur, is ‘n groot deel van die huidige politiek daarop gefokus om die Afrikaner as ‘n verskynsel uit te wis. Die term volksmoord is nie te sterk gestel nie… nóg is dit vergesog. Want wat anders is volksmoord as die uitwissing van ‘n volk se identiteit, geskiedenis, taal, kultuur en tradisies, hetsy deur assimilasie, hetsy deur fisieke eliminasie?

Maar, selfs afgesien van die gestadigde volksmoord wat rondom ons woed — en waarvan plaasmoorde die fisieke manifestasie is — word daar steeds boeke en artikels in vaktydskrifte oor die Afrikaner en die gewraakte “Afrikanernasionalisme” van die twintigste eeu geskryf. Van Wyk Louw het neerhalend van “mensvleisbredie” gepraat. Wel, die mensvleisbredie van Suid-Afrika kan net sy gewaande nasieskap definieer as anti-Afrikanerskap. Dit is nou wanneer die mensvleisbredie nie na Engelsheid en Britsheid hunker. ‘n Jaguar of ‘n Land Rover bly die mees gesogte statussimbool in Suid-Afrika.

Die ironie by dit alles is dat die Afrikaner so swygsaam oor homself geraak het; dit is nou wanneer die erbarmlik onnosele propagandiste in die hoofstroommedia nie hul witskuld en anti-Afrikanerskap bely nie. Ook ons sogenaamde skrywers, wat soos geblinddoekte sjimpansees in ‘n dieretuinhok rondstrompel. Swak, Piketberg, swak. Ek hou regtig van daardie uitdrukking, al weet ek nie mooi waar dit vandaan kom nie. Ek kan my feitlik nie daartoe bring om ‘n hedendaagse Afrikaanse boek te lees nie, so oninteressant, oningelig, gemeenplasig is dit.

Vandeesweek ry ek in my motor en omdat ek al bietjie moeg was vir Duitse opera, skakel ek op RSG in. Skielik is daar ‘n voorlesing uit Op ‘n dag, ‘n hond, ‘n roman deur John Miles. Die skrywer was destyds ‘n dosent van my by Wits. Miles se probleem, soos dié van vele fiksieskrywers, is dat hy dink dat hy interessant is. En hy is nie. Nie ver in die voorgelese gedeelte in nie, vaar die skrywer of die verteller van Op ‘n dag, ‘n hond, teen nasionalisme uit. Eensklaps en ongevraag. Maar sonder sulke kniebuigings aan politieke korrektheid en linksheid — Marx en Engels se internasionalisme wat uit die kommunistiese mausoleum aanhou stink — sou jy seker geen roman by ‘n hoofstroomuitgewer gepubliseer kry nie. Ek stel my voor dat Eloïse Wessels, die hoofuitvoerendebeampte van die “NB-groep” wat John Miles se boek uitgegee het, so ‘n voorskrif in ‘n memo aan al haar mak skrywers uitgestuur het: vaar iewers teen nasionalisme uit en hemel internasionalisme en globalisme op. Dis soos die geniale swart wetenskaplike in ‘n Hollywoodfliek: hy móét daar wees, anders kom die draaiboek nie verby die eerste sensuurhekkie nie. (So pas het Harvey Weinstein, maker van ‘n reeks antiblanke films, waaronder Django Unchained, gewys hoe dit agter die Hollywood-skerms gedoen word.)

John Miles weet omtrent soveel van nasionalisme soos van wiskunde. Iewers naby aan nul. Dog die letterkunde, of gebrek daaraan, is ‘n onderwerp vir ‘n ander dag. Hier gaan dit vir my om ons Afrikaneridentiteit.

Terloops, my vrou was so pas vir ‘n heen-en-weertjie in Swede: Gotenburg en Stockholm. Net soos Afrikaners, ly Swede ook aan ‘n internasionale stereotipe. Ons word gekonstrueer as dom, rassisties en regs, terwyl Swede gewoonlik in die globale Engelse media as slim, multikultureel en links voorgestel word. Soos wat die Sweedse politiek egter verregs, is hul voorheen positiewe mediabeeld ook aan’t verander. Een van die dae sal hulle ook as “dom, wit en regs” voorgehou word. Trouens, ons is veel nader aan die Swede en ander Skandinawiërs, aan Nederlanders, Vlaminge of Noord-Duitsers as aan die Zoeloes van Natal wat ons tans regeer. Afrikanernasionalisme en die ou staatskultuur van die Afrikaner het veel in gemeen met die Skandinawiese sosialisme gehad: die drang om vir jou eie mense te sorg. Daar was ‘n tyd toe Afrikaners vir mekaar omgegee het… voordat hulle, soos swartes, Jaguars en Land Rovers begin ry het. Of hul kinders — hoe afgryslik — na Engelse skole begin stuur het.

Suid-Afrika, die gedwonge huwelik van 1910, frustreer my. Dis ‘n agterlike klein Engeland dié, met sy rugby en krieket, sy snobisme, sy aanstellerigheid, sy neersien op ander. Darem dra hulle in Londen snyerspakke en mooi mansskoene. Hier dra hulle meesal sweetpakke en lelike tekkies, maar steeds wil hulle Engels wees. Dis so ‘n geval van: hulle het die klok gehoor, maar hulle weet nie mooi waar die bel hang nie.

Van my studentedae by Wits af het dit my die mure uitgedryf. Ek was nog altyd nuuskierig en sensitief vir die tydsgees, vir verandering, veral ook: verandering van denke. Nou die dag sê ek vir my dogter: destyds was Suid-Afrika intellektueel so tien jaar agter by die res van die wêreld. Tans, in weerwil van die internet en die reuse-ontwikkeling in kommunikasie, is die land, “hulle”, die aspirant-Engelse met hul braaivleis en rugby en Chevrolet (wat onlangs die land verlaat het), twintig of dertig jaar agter.

Dog iemand wat “agter” is, kan nog inhaal. Die huidige geslag met hul Land Rovers en sotlike liberale, multikulturele, konformistiese idees, gaan nooit inhaal nie. Alles gaan by hulle verby. Hulle verstaan min, of niks.

Vandaar dus my opskrif: Afrikaneridentiteit in die identitêre tydvak. Die woordspel is bedoel: die sin bevat twee keer die woord “tyd”. Dalk moes ek “identityd” geskryf het. Want dwarsdeur die wêreld het identiteitskwessies en identiteitspolitiek belangrik geword. In die VSA, maar veral in Europa, heers daar ‘n “identitêre beweging”. Eintlik is dit ‘n Franse woord (identitaire), maar wat in ander tale posgevat het. Dit druk iets van die huidige tydsgees uit.

Behalwe nou in Suid-Afrika. Want hier aspireer ons nog na Engelsheid en outydse kommunisme, wat dinge soos sensuur, konformisme en denkbeheer insluit. Vandaar John Miles se alleenspraak teen nasionalisme: dit was ook in die Sowjetunie aanvaarbaar om teen die nazisme uit te vaar. Meer nog: dit was vir elke Sowjetskrywer verpligtend. Hulle het ook memo’s daaroor ontvang.

Elke Afrikaner behoort Noord-Europa, waaronder die Lae Lande, Skandinawië en daardie eertyds Platduitse of Nederduitse Länder (Sakse, Mecklenburg-Voorpommere) wat tans so onverbiddelik regs begin stem, te besoek! Die ou Hanse-gebied. Dis waar ons vandaan kom; dis waar ons taal vandaan kom. Dis die oorsprong van ons identiteit, van ons Afrikanerskap. Eintlik is ons Eurokaners wat in Suid-Afrika en Suidwes-Afrika wortel geskiet het. Dis ‘n teenstrydigheid, dit skep spanning. Maar dis ‘n kreatiewe spanning. Daaruit het ons ‘n land voortgebring, geboetseer. Totdat die konformistiese, verraderlike, verengelste, gedekultureerde Afrikanerelite dit vir ons afgeskaf het.

Iewers smeul daar nog iets van die ou Afrikaner, van die Hanse, van die Nederlandse Goue Eeu waarvan die welvaart en stukrag vir Jan van Riebeeck met sy drie seilskepies tot hier gedra het… Ons wonderskone avontuur, om ‘n soort Calvinistiese, geordende Nederland-in-Afrika te skep. Die Prometheaanse waagstuk daarvan, die geswoeg van eeue, die triomf, die tragedie!

Hier op Disqus het Casper Labuschagne vandeesweek ook iets raakgevat toe hy sê:

“Die Afrika-dilemma van die verligte Afrikaners: Die edele barbaar wat maar net nie meer edel, en minder barbaar wil wees nie. Dit is juis die optrede van die swart Afrikaan wat die wit Afrikaner se groepsidentiteit definieer en versterk. Dana Niehaus (en Media24) sal leer dat in Afrika tel aksies veel meer as woorde, en ‘n oneindige getal woorde vanaf die postmodernistiese filosofie van ‘n progressief verligte mediahuis sal nie lank staande bly teen die dade van die inheemse Afrikane nie.”

Dit is waar dat, hoe mooi die reënboognasie-ideaal ook al geskilder word en in die bieradvertensies opgevysel word, gaan die gedrag van die Afrikaan dit altyd kelder. Hoe meer korrup dié Engelse “produksie” – lees hierin beide die kunsmatige, teatrale, maar ook die marxistiese – raak, hoe minder kan ons ons daarmee vereenselwig. Selfs al wil Afrikaners nie weens onderlinge struwelinge, verdeeldheid en verwarring graag met mekaar assosieer nie, geskied ideniteitsvorming deur disassosiasie met die ander! ‘n Beter, meer Afrikaanse en Germaanse woord as disassosiasie is dalk: verontselwiging. Ons verontselwig ons van die sg. nuwe Suid-Afrika en moet ons daarom op die duur met onsself vereenselwig.

Die vraag, “wie is ons?” dring hom egter daagliks aan ons op. Dit is ‘n vraag wat op ‘n neutrale, onbevange, enigsins nuuskierige wyse gestel behoort te word. Nie te lank voor sy dood nie, het die vermaarde Amerikaanse kenner van die staatsleer, Samuel Huntington, dieselfde vraag aangaande die VSA gevra, in sowel artikel- as boekvorm: Who Are We? The Challenges to America’s National Identity.

Oor die Suid-Afrikaanse identiteit, wat ná 1994 onherroeplik Engels geword het, het ek geskryf in my opstel Raiders of the Lost Empire: South Africa’s ‘English’ identity. Wesentlik het die “getransformeerde” Suid-Afrikaanse identiteit misluk. Tans rafel dit uit in korrupsie, gierigheid, swart-teen-wit rassisme en xenofobie.

Om die vraag te beantwoord oor wie ons is, moet ons teruggaan op die spore van ons Europese herkoms, daardie selfde Europa waar die identitêre beweging tans woed. Aanstaande Sondag gaan Oostenryk verkiesing hou en dis feitlik ‘n uitgemaakte saak dat dié kleiner Duitssprekende land ‘n regse regering bestaande uit die Volksparty en die Vryheidsparty gaan kry. Soos wat Europa na regs swaai, sal Afrikaners toenemend weer die geleentheid kry om op amptelike vlak met Europese volkere en regerings te skakel. Die tydperk van ons isolasie en uitsluiting uit die Westerse wêreld, wat van Links geskied het, loop ten einde. Juis daarom moet ons deel word van die opwindende nuwe Europese debat rondom herkoms en identiteit!

Maar is ons gereed daarvoor? Kan ons sinvol deelneem aan ‘n soms diepgaande intellektuele gesprek oor die Europese en Westerse kultuur as ons self nie eens weet wie ons is nie? Ná jare van propaganda en sosiogeniëring deur die ANC-bewind, maar ook die magtige Naspers en ander organe, is ons mense grondig verdom, verwar en verengels.

Op ‘n manier was Engeland nog nooit deel van Europa nie… Vandaar ook die Brexit. Engeland, die eiland, “die groot vis” soos Carl Schmitt dit beskryf het, wil wegswem en droom van ‘n nuwe empaaier, ‘n ryk wat sekerlik Suid-Afrika sal insluit, want ons land is byna volledig geherkoloniseer, verengels, volgestop met Britse liberalisme en politieke korrektheid, wat antiblanke haat insluit. Op ‘n sekere vlak was Engeland nog altyd anti-Europees, anti-Westers. Indië, oftewel die Raj, was vir haar meer werd as al die Europese lande saam. Trouens, indien Engeland strategies daarby sou baat, sou sy môre die wêreld se totale blanke bevolking op die altaar plaas vir ‘n bietjie ekonomiese groei, ‘n paar honderd Indiese kerrierestaurante en dalk die skyn van binnelandse, “nie-rassige” harmonie.

Die Engelsman voel hom meerderwaardig teenoor die Europeër en omdat die Afrikaner ook ‘n soort gedesentreerde Europeër is, spreek dit vanself dat hy hom insgelyks meerderwaardig teenoor ons voel. Dit is die negatiewe horison waarteen die vraag oor wie die Afrikaner is, beantwoord moet word. Dit is die keersy van die munt. As jy “ja” sê vir Afrikanerskap, sê jy eintlik “nee” vir verengelsing, om die Britse identiteit aan te neem, ook die veel geprese “multikulturele” Britse identiteit wat die voormalige Arbeiderminister van buitelandse sake, Robin Cook, so pragtig opgesom het toe hy gepraat het van “hoender-tikka-massala-Brittanje” (chicken tikka massala Britain).

Die huidige Afrikaneridentiteit het sy beslag gekry in die vroeë twintigste eeu, veral in die dertigerjare, ‘n tyd toe daar soos tans oral ‘n nasionalistiese gisting aan die gang was. Dit is ‘n fout om die tweede wêreldoorlog soos die ontslape Franse sosialis, François Mitterand en vele ander, as die uitvloeisel van nasionalisme te sien. (Le nationalisme, c’est la guerre, het hy gesê.) Trouens, in Noord-Europa en veral in die sg. Germaanse wêreld heers daar groot welwillendheid tussen die huidige identitêre bewegings. Hulle kuier oor en weer, lees of vertaal mekaar se boeke, koester wedersydse empatie met mekaar as “broers in die stryd”. Toe ‘n klein Sweedse koerantjie ‘n jaar of twee gelede ‘n berig oor ‘n plaasaanval in Suid-Afrika en die mediese behoeftes van die slagoffers plaas, het daar spontaan meer as tweehonderd duisend rand aan skenkings ingestroom. Dít nou van die “liberale” of “linkse Swede” wat, nes Afrikaners, al jare lank deur hul media gebreinspoel word met selfhaat, anti-Westersheid en, natuurlik, Boerehaat jeens die “suidelike rassiste”. Maar iewers is “bloed tog dikker as water” en verstaan ons en die Europeërs mekaar byna instinktief.

Op die keper beskou, verteenwoordig Afrikaans net een Europese dialek tussen ander. Trouens, ons is een van die groter Germaanse dialekte en een van die kleiner Germaanse kultuurtale. Op meer as een plek in Noord-Europa bestaan daar dialekte met ‘n “dubbele nie” soos in Afrikaans. Deur eeue heen het ons taal sy oorspronklike vorm en verbintenis met Noord-Europa behou, veral met die Oossee en die ou Hansegebied waarin Nederlands so ‘n vername rol gespeel het.

“Terug na die Dertigers”, behoort ons slagspreuk te wees! Wat natuurlik ook slaan op die vernaamste geslag digters in Afrikaans, wat ons taal vir altyd tot sy huidige grootsheid opgehef het: N.P. van Wyk Louw, D.J. Opperman, Elisabeth Eybers, C.M. van den Heever, om maar enkeles te noem. Almal van hulle was intens bewus van ons band met Europa. Iemand soos Eybers het selfs na Nederland geëmigreer van waar sy aangehou dig het in Afrikaans. Maar vir alle praktiese doeleindes het sy Nederlandse geword, waarmee sy insgelyks gedemonstreer het dat die grens tussen ons en Nederland, selfs tussen ons en Europa, ‘n sagte grens is.

Alain de Benoist

Iewers het Alain de Benoist, een van die gróót eietydse Franse denkers wat eintlik die hele moderne denke vir ons geïnterpreteer het en ‘n voorloper van die huidige identitêre beweging was, gesê: “Die grense van bloed is belangriker as dié van geografie.” En hoe waar is dit nie: Ons woon reeds eeue lank in Afrika, sonder om te verafrikaniseer! Terselfdertyd voel ons ‘n instinktiewe band met Europa, veral ons stamlande, aan wat dieselfde eeue van verwydering nie kon verflou nie.

Natuurlik druis alles wat ek hier sê teen die heersende (Engelse/Britse) ideologie in Suid-Afrika in, wat alles tot vermenging wil reduseer. Selfs ons taal, Afrikaans, word oneerlik as ‘n “mengeltaal” voorgestel ten einde ons te oorreed om ons Europese en Westerse identiteit prys te gee en klakkeloos te assimileer by “Afrika”, wat dit ook al mag beteken. Want anders as Europa beskik Afrika oor geen gemeenskaplike godsdiens of stel waardes nie. Afrika verteenwoordig eerder… chaos, nie-waardes. Elke reël bestaan net om oortree te word.

Per definisie kan ons niks by verafrikanisering, daardie “ideaal” wat die linkse oud- of post-Afrikaner aan ons voorhou, baat nie. Ons sal nie eens deur die radikale swart politici soos Mugabe en sy vele volgelinge in Suid-Afrika aanvaar word nie.

Aan die ander kant kan die herontdekking van ons Europese wortels, tesame met ons deelname aan die globale debat rondom kwessies soos kultuur, identiteit en etnisiteit, vir ons slegs voordele inhou. Ons mag selfs vir ons unieke ervaring en insig in daardie probleem geag word.

Terwyl ons in ons eie land nog nooit — nie eens onder die Britse Ryk — so geminag is as juis nou nie…

Dan Roodt: Afrikaner en Hollander: Dis tyd dat ons mekaar vind

Elke Afrikaner is trots op Jan van Riebeeck. Toe Zuma iets neerhalends oor ons volksvader sê, het daar spontaan op sosiale media die slagspreuk “Je suis Jan”, verskyn, tesame met ou randnote waarop sy afbeelding trots gepryk het. Die ou rand, die sterk rand, toe die Kaap nog spreekwoordelik Hollands was… Maar soms vergeet Afrikaners ‘n belangrike deel van die verhaal: Jan van Riebeeck was ‘n Nederlander!

Soos by familie, bestaan daar ‘n liefdehaatverhouding tussen Afrikaners en Nederlanders. Vele Afrikaners sit nog in die verlede — die meer onlangse verlede — vas en dink dat Nederland steeds uit fanatiese lede van Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging en ‘n klomp linkse hippies wat dagga in Amsterdamse coffeeshops rook, bestaan. Nee, mense, Nederland het sedertdien ver gevorder: daar was Pim Fortuyn, wat na Verwoerd wreed in ‘n sluipmoord vermoor is, asook die wêreldberoemde Geert Wilders wat vier-en-twintig uur bewaak moet word omdat hy hom sterk teen die Islamisering van Nederland uitgespreek het. Maar ook: ‘n dapper Nederlander genaamd Hans Janmaat wat heel eerste in die tagtigerjare die immigrasie en die verswelging van Nederland deur Derdewêreldimmigrante begin bekla het. Hy het die slagspreuk, “Eigen volk eerst” gebruik, wat vandag tot in Amerika gehoor word. Trouens, verlede jaar naby Nashville, Tennessee, wou Jared Taylor by my weet hoe mens die Nederlandse en Afrikaanse “g” van “Eigen volk eerst” uitspreek.

Hans Janmaat was die voorloper van die huidige regse beweging in Nederland. Hy is deur sy eie mense meer gehaat as wat Connie Braam se Anti-apartheidsbeweging ooit Afrikaners gehaat het. In die parlement, die Tweede Kamer, het almal uit die saal gestap as hy begin praat. Op ‘n stadium was hy die aangeklaagde in 300 hofsake waarin hy van rassisme, vreemdelingehaat en dergelike meer beskuldig is. Linkses het die hotel waarin sy party ‘n vergadering gehou het aan die brand gesteek. Hy kon uit die brandende hotel ontsnap deur ‘n lakentou te maak, maar toe sy sekretaresse dieselfde doen, val sy deur ‘n ruit, waarna haar bene geamputeer moes word. As opgeleide ekonoom het Janmaat egter besef dat immigrasie niks goeds vir Nederland gaan beteken nie, daarom het hy hom tot aan die einde van sy lewe in 2002 nie laat afskrik nie.

Vandag bestaan daar ‘n lewendige, beskaafde en intellektuele regse beweging in Nederland wat veel wyer as die Partij voor de Vrijheid strek. Daar bestaan ook iets wat “nieuw rechts” genoem word, ‘n term wat dalk na die Franse beweging van die sewentiger- en tagtigerjare terug te voer is. Trouens, Nederland verkeer op die voorpunt van die Europese herontwaking wat tans momentum verkry en oplaas ook besig is om Duitsland te bereik, soos ons verlede naweek tydens die Bondsdagverkiesing gesien het.

In die Tweede Kamer der Staaten-Generaal, kortweg die Tweede Kamer genoem, beskik die PVV oor 20 setels — teenoor die linkse Partij van de Arbeid, eens die ruggraat van die Nederlandse Anti-apartheidsbeweging — se nege. Slegs die sentrumregse Volkspartij voor Vrijheid en Democratie (VVD) het meer setels as die PVV, en waarskynlik nie vir lank nie.

Skielik ná verlede Sondag se Duitse verkiesing, is ek uitgenooi om met ‘n dinkskrum in Bonn oor Suid-Afrika en die probleme van multikulturalisme te gaan praat. Maar ek gaan ook Amsterdam aandoen om ons bande met Nederland te probeer versterk. Dis hoog tyd dat ons anti-apartheid en die onlangse verlede begrawe en begin saamwerk tot ons wedersydse voordeel en oorlewing!

My visie vir ‘n toekomstige verhouding tussen Nederland (maar ook Vlaandere) en Afrikaner-Suid-Afrika kom neer op die Skandinawiese model. In Skandinawië bestaan daar ook verwante, dog afsonderlike tale. Nietemin neem Swede, die land met die grootste bevolking en ekonomie, ‘n leidende rol in om ‘n Nordiese kultuur en ekonomiese blok in stand te hou. Presies dieselfde kan tussen Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners gebeur. Weliswaar bestaan daar reeds noue samewerking op alle gebiede tussen Nederland en Vlaandere, wat eintlik een Nederlandssprekende gebied beslaan, maar ons Afrikaners kan ook ‘n belangrike rol begin speel, as ons maar net wil! Nederland moet ook, vanweë die grootte van haar bevolking en ekonomie, die funksie van ‘n Swede begin inneem en sorg dat daar groter koördinasie en samewerking tussen die verskillende onderdele van ‘n goter Dietse nasie of groepering plaasvind.

Suid-Afrika, hoewel onafhanklik sedert 1910, is verreweg die suksesvolste Nederlandse kolonie wat daar ooit was. Sonder die VOC en die Nederlandse Goue Eeu van die 1600’s, sou daar nooit ‘n Jan van Riebeeck gewees het nie, nóg minder Afrikaners en Afrikaans.

Johannes van Melle

So van Afrikaans gepraat: Vele Nederlanders wonder vandag waarom ons nie maar kon aangehou het om Afrikaans as ‘n soort dialek of volkstaal te praat en Nederlands te skryf, soos wat dit in Nederland en Vlaandere met hul veertigtal dialekte gedoen word nie. Maar ook Afrikaans is ten dele deur Nederlanders, nie net Afrikaners nie, geskep! Sonder die groot aantal Hollanderonderwysers wat net ná die Tweede Vryheidsoorlog Suid-Afrika toe geëmigreer het, sou daar nooit Afrikaans gewees het nie. Hulle en hul kinders het ‘n leidende rol in die totstandkoming van die vroeë Afrikaanse letterkunde gespeel. Onder andere is die beste Afrikaanse roman uit die vroeë twintigste eeu, Bart Nel, deur ‘n Nederlander, Johannes (Jan) van Melle geskryf. Let wel: nie in Nederlands nie, maar in Afrikaans!

Johannes van Melle is op 1 Februarie 1887 in Goes, Nederland, gebore en kom as immigrant in 1906 in ons land aan. Hy sterf op 8 November 1953 in Johannesburg.

Bart Nel speel tydens die Rebellie af, daarom kan dit ook as ‘n vroeë Afrikanernasionalistiese roman gelees word. Vanweë sy politieke keuse om by die Rebellie aan te sluit, verloor die hoofkarakter alles wat hy het: sy plaas, sy vryheid (vir sy opstand moet hy tronk toe gaan), sy familie, sy mooi vrou wat van hom skei en met ‘n ander man trou. Aan die einde spreek hy die beroemde woorde wat al byna ‘n eeu lank in Afrikaans weerklink:

“Hulle het nou alles, hulle het my grond, my vrou, my kinders. Maar my het hulle nie. Hulle kan maar kom, hulle kan my maar in die tronk gooi en hulle kan maar my grond vat; hulle kan my maar doodskiet ook, maar my sal hulle nie kry nie. […] My kry hulle nooit. Ek is Bart Nel van toe af, en ek is nog hy.”

Dié paragraaf uit Bart Nel kan amper as allegorie op ons huidige situasie toegepas word: Afrikaners het byna alles verloor: ons openbare maatskappye, ons pensioene, ons politieke mag, ons grond, ons hospitale, ons universiteite, ‘n groot klomp van ons skole, en so kan ons aangaan. Maar, soos Bart Nel sou sê: Ons is nog óns!

Ons huidige probleme is meer materieel en ekonomies van aard. En dis nou waar Nederland, die Moederland inkom. Terloops, die Engelse in Suid-Afrika het altyd hul bande met die Verenigde Koninkryk of met die breër Britse Ryk of Statebond behou. Dit het hulle ‘n voordeel gegee. Hulle voel ewe tuis in die VK, Australië of Kanada as in Suid-Afrika. Hierteenoor wou ons Afrikaners dalk té onafhanklik wees, té selfstandig: eie land, eie taal, eie kultuur, eie identiteit. En, soortgelyk aan ‘n eeu gelede, het ons weereens die stryd teen die Britse Ryk verloor. Met die geringe verskil dat die Britte dié keer nie met die wapen in Suid-Afrika kom veg het nie, maar met die pen vanuit Londen, met propaganda, foto’s, beeldmateriaal, slagspreuke, “apartheid is ‘n misdaad teen die mensdom”, en dergelike meer. Dit was ‘n semantiese oorlog.

Soos Suid-Afrika onder Afrikanerregering by verre die welvarendste land in Afrika was, net so tel Nederland onder die welvarendstes in Europa. Naas die metropolitaanse gebiede van Parys, Londen, Milaan, Madrid en die Ryn-Ruhr in Duitsland, verteenwoordig die Nederlandse “Randstad” een van die grootste stedelike ekonomieë in Europa. Nes Pretoria en Johannesburg oor die afgelope dekade of twee “aanmekaar gegroei” het, het die vier groot Nederlandse stede van Amsterdam, Rotterdam, Utrecht en Den Haag ook ineengestrengel geraak en word as een ekonomiese streek, die Randstad, beskou. Die Randstad is ekonomies groter as Frankfurt, Rome, München, Berlyn, Stockholm en vele ander metropolitaanse gebiede in Europa.

Anders as Suid-Afrika met sy uitgestrekte vlaktes en verlate Karoogebied, is Nederland maar so groot soos die Krugerwildtuin. Dis egter ‘n besige klein landjie met sestien miljoen mense en ‘n ekonomie van $752 miljard per jaar. Hierteenoor is Suid-Afrika met sy reusebevolking van 56 miljoen mense se ekonomie slegs $280 miljard groot.

Gegewe die internet wat kommunikasie tussen lande byna gratis gemaak het, sou dit baie maklik vir Afrikaners wees om by die Nederlandse ekonomie in te skakel. Nederland, ‘n ryk en welvarende eerstewêreldland, is op sy beurt met die reuse-ekonomie van Noord-Europa, waaronder België, Frankryk, Duitsland, Switserland en Skandinawië verweef. Om vir ons twee tot drie miljoen Afrikaners werk te skep deur handel en aanlynwerk met Nederland, om nie van Vlaandere te vergeet nie, gaan baie makliker wees as om jou teen regstellende (amper skryf ek regstelende) aksie in Suid-Afrika te probeer verset.

Nederland, veral met sy sterk regse of behoudende beweging, is op pad op. Suid-Afrika, danksy die keuses van mnr. FW de Klerk en ‘n vorige geslag hopelose Afrikanerleiers, is op pad af, al verder in die ekstreemlinkse, antiblanke, Afromarxistiese moeras in. Vandeesweek het Johann Rupert dit ervaar en is daar voor die hoofkantoor van Remgro op Stellenbosch openlik en luidrugtig “One settler, one bullet” gesing. Vir die oomblik is daar nie veel wat ons daaraan kan doen nie, behalwe om ons as gemeenskap van die ergste geweld en verval af te sonder.

In die nabye toekoms sal ons kinders, soos van ouds in die negentiende en vroeë twintigste eeu, waarskynlik in Nederland en Vlaandere moet gaan studeer, want die Suid-Afrikaanse universiteite gaan Afrika-universiteite word waar politieke agitasie en finansiële probleme die botoon gaan voer, met weinig opvoeding en opleiding wat plaasvind. Eintlik gebeur dit reeds. Soos wat die getalle studente toeneem en standaarde daal, gaan daar niks van ons eertydse skoon, netjiese en voortreflike kampusse oorbly nie. Daarvoor het dieselfde De Klerk-geslag, waaronder die akademiese potentate Johan van Zyl, Theuns Eloff, Chris Brink, Wim de Villiers, Faan Hancke en vele ander, gesorg. Eers moes Engels ingebring word, toe moes die kampusse “transformeer” en “dekoloniseer”, volledig “Afrika-universiteite” word, met alles wat daarmee saamhang.

Dat ons mense op ‘n streep Australië en Nieu-Seeland toe emigreer, waar hul kinders blitssnel verengels, is vir my ‘n onding. As jy dan móét emigreer en hierdie mooi land waar Jan van Riebeeck in 1652 aan wal gestap het, wil verlaat, waarom nie eerder Nederland toe emigreer nie? Al vernederlands jou kinders en kleinkinders, gaan hulle nog eendag Afrikaans kan verstaan en word die naelstring wat hulle aan ons eeue oue Dietse kultuur verbind, nie finaal geknip nie.

Van die Nederlandse ambassade in Suid-Afrika, waar die linkse burokrate steeds die septer swaai, kan ons nie veel verwag nie. Hulle is die ANC se vriend en die Afrikaner, asook die nieu-regse Nederlander, se vyand. Maar Nederland se sake- en kulturele sektore staan vir ons oop. Saam kan ons films maak, boeke skryf en vertaal, boer in Nederland en Suid-Afrika, asook met die hele wêreld handel dryf.

Die Suid-Afrikaanse ekonomie het Afrikaners nodig, nie andersom nie. Sonder om die land te verlaat, kan ons môre delokaliseer en ‘n inkomste oorkant die water begin verdien. Laat Engelse Suid-Afrika met sy groter wordende probleme en links-politieke radikalisme maar opsnork.

Trouens, ek verstout my om te sê: As ons en die Nederlanders kan begin saamwerk binne ‘n Skandinawiese model, kan die VOC straks herleef! Ons sal nuwe markte verower, ons kultuur sal bloei soos laas in die sewentiende eeu of in Afrikaans in die 1960’s toe ons films die Hollywoodfilms by die loket uitgestof het. En ja, nie net die Kaap nie, maar ‘n groot deel van die wêreld sal spreekwoordelik Hollands wees.

Daar bestaan ‘n lang artikel deur Bart de Graaff wat die historiese verhouding tussen Afrikaners en Nederlanders naspeur: Onbeantwoorde liefde: Nederlandse betweters en Afrikaner Boeren. Ek wou so half daarop antwoord, maar sal dit dalk by ‘n ander geleentheid doen. Interessant egter is dat De Graaff meen dat Nederlanders sedert die Eerste Vryheidsoorlog met groot welwillendheid na Afrikaners gekyk het, en ook in hul veglus teen die Engelse iets van ‘n verlore Nederlandse heldedom gesien het. Soos hy dit in die inleidende paragraaf stel:

Wie de geschiedenis van de Nederlandse betrekkingen met Zuid-Afrika analyseert, kan niet om de culturele verwantschap heen die bestond (en bestaat) tussen Nederland en het Afrikaanstalige deel van de Zuid-Afrikaanse bevolking. De verwantschap die ertoe leidde dat Nederland vanaf 1880 lange tijd met grote welwillendheid naar blank Zuid-Afrika heeft gekeken. Al was dat omgekeerd zeker niet het geval.

Wilhelmina Helena Pauline Maria, Prinses van Oranje-Nassau en Hertogin van Mecklenburg, Koningin der Nederlanden van 23 november 1890 tot 4 september 1948.

Daardie geskiedenis is egter nie verby nie; ons skep dit steeds. Veral danksy Martin Bosma van die PVV wat van Afrikaans en Afrikaners weer ‘n gesprekspunt in die Tweede Kamer en in die Nederlandse media gemaak het, het iets van die glorieryke dae van die laat negentiende eeu teruggekeer, ‘n tyd toe vele Nederlanders bereid was om saam met ons teen die Engelse te kom veg, en Paul Kruger oral in Nederland vol sale getrek en toegejuig is. Die mooi jong koningin van destyds, Wilhelmina, na wie ‘n straat in Pretoria tot onlangs toe nog vernoem was, was in ‘n sekere sin ook óns koningin, soveel het sy vir ons omgegee.

Een aand by Wits in ‘n saal vol mense het ek ervaar hoe Frederik van Zyl Slabbert kruip voor Engelse; dit het my ‘n afsku in die man gegee wat my tot in die graf sal bybly. Daar is niks so afgrysliks soos ‘n hanskakie of ‘n Engelskaner nie. Vandag wemel dit natuurlik van hulle, veral in die geledere van Naspers waar hulle die Engelse politieke korrektheid en linksheid meer fanaties aanhang as wat ‘n salafis hom aan Islam onderwerp. Of dalk is dit een en dieselfde ding, want linksheid lei in ons tyd soomloos na onderwerping aan Allah, die “multikulturele” god. Islam beteken mos “onderwerping”, ‘n blindelingse onderwerping. Op ‘n manier is Afrikanerskap in die nuwe Suid-Afrika insgelyks tot blindelingse onderwerping gereduseer: onderwerping aan die swartman, aan politieke korrektheid, aan Engels, aan boetedoening vir apartheid, aan grondhervorming, aan antiblanke diskriminasie wat ons met gelatenheid moet aanvaar.

Van Zyl Slabbert het so ‘n patetiese, dom boekie geskryf, Afrikaner-Afrikaan, maar wat natuurlik deur al die Naspers-idiote opgehemel is. Daarin het hy ‘n pleidooi daarvoor gelewer dat die Afrikaner volledig “Afrikaan” moet word en sy vorige Europese identiteit heeltemal moet prysgee. My antwoord: Laat die Engelse en die hanskakies maar deur Afrika geassimileer en Afrikane in daardie sin word. As kinders van Jan, sal ons altyd trou aan ons tradisie bly. Nie Afrikaner-Afrikaan nie, maar Afrikaner-Eurokaner, Afrikaans-Nederlander of Dietser. Aan die einde van sy lewe het my pa, wat eens Afrikaans en Nederlands onder C.M. van den Heever gestudeer het, maar ook ‘n groot aanhanger van die laat-Romantiese Nederlandse digter A. Roland Holst was, hom uit protes teen Afrikanerverraad ‘n Dietser begin noem.

Ek sien op die Nederlandse Wikipedia dat daar ook taamlik “verregse” konnotasies aan dié term kleef:

Een reden dat het woord Diets minder in het moderne Nederlands wordt gebruikt, is dat deze term met voorliefde werd gebruikt door 20e-eeuwse fascisten van onder meer het Zwart Front en het VNV, en nationaalsocialisten van de NSB. Zij gebruikten ideologisch geladen termen als ‘Diets’ om te refereren aan de gezamenlijke of gedeelde oorsprong van de Nederlandse volkeren en zo hun streefdoel van een Heel-Nederland van een half mythische, half historische naam te voorzien: ‘Dietsland’. Vooral uit dit laatste blijkt het hervondene van deze naamgeving. Zij wilden ‘terug’ naar de basis, het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden of de Zeventien Provinciën.

Of my oorlede vader daarvan bewus was, weet ek nie. In elk geval, dit klink vir my reg: Dietser. Wat jy ook al doen of wat jy ook al sê, hulle gaan jou “verregs” noem. Dus, laat ons ons nie inhibeer nie. Dít het Martin Bosma van die PVV ook genoem in sy boek met die barokke titel: De schijn-élite van die valse munters — Drees, extreem rechts, die sixities, nuttige idioten, Groep Wilders en ik wat hier gratis afgelaai kan word.

Terug na die oorsprong, terug na oer-Afrika, dis mos waaroor die politiek deesdae in Suid-Afrika gaan. Die Britse Ryk het reeds herleef met “Afrikaans must fall”. Suid-Afrika raak al hoe meer negentiende-eeus, half gevange tussen Britse sendelingdenke en Zoeloe-wreedheid, met nuwe konsentrasiekampe op die horison, ‘n tweede volksmoord. Die paaie en geboue sal binnekort ook lyk soos in die negentiende eeu, met die gehalte van “Engelse” regering wat ons tans geniet.

Ons wil egter nie terug na die negentiende eeu of die vroeë ystertydperk waarin dié land hom bevind het voor die VOC en daarna die Groot Trek hom getref het nie. Ons wil vorentoe, die een-en-twintigste eeu in.

Sáám met ons Europese bloedfamilie, die ander Dietsers.

Help my om die Dietse droom te bewaarheid! Skenk geld vir my Europese toer of sluit by PRAAG aan. Kontak my op Twitter of Facebook of per e-pos by dan[aapstert]praag.org indien u enige vrae het of PRAAG se bankbesonderhede verlang.

Europese toer: Bonn—Berlyn—Amsterdam—Brussel—Parys en dalk Stockholm: 31 oktober tot 10 november 2017.

Ns. Die feit dat koningin Wilhelmina óók ‘n prinses van Mecklenburg was, roer regtig my hartsnare. Niet net het die AfD in die onlangse Duitse verkiesing daar meer as 20 persent stemme ontvang nie, maar dis mos ook eintlik ‘n deel waar Platduits tot onlangs gepraat is, ‘n taal wat na aan Nederlands en Afrikaans verwant is.

Dan Roodt: Apple, PayPal en die res van die Goolag moet geboikot word

Die situasie wat hom tans in die VSA afspeel, hou ook vir ons verreikende gevolge in. Soos enige nugter mens reeds besef het, lui die huidige alliansie tussen polities korrekte globale maatskappye en maatskaplikegeregtigheidskrygers (MGK’s) ‘n nuwe tydvak van sensuur en sentrale beheer in, die tyd van die “Goolag”. Laasgenoemde woordspel met Google se naam is gemunt of ten minste beroemd gemaak deur die programmeerder James Damore wat dit gewaag het om ‘n memorandum te skryf waarin hy portuurbeoordeelde feite oor die verskillende loopbaanbelangstellings en gedragspatrone van die geslagte aangehaal het. In vandag se hiper- polities korrekte omgewing was die suggestie dat die geslagte mag verskil, genoeg om Damore afgedank te kry.

James Damore, die IT-ingenieur wat afgedank is omdat hy wou aantoon dat mans en vrouens nie noodwendig dieselfde loopbaankeuses maak nie.

Dit het doodmaklik vir MGK’s of linkse aktiviste geword om gewoon klagtes by globale internetreuse soos Google, Facebook, Twitter, Instagram, PayPal, ens., aanhangig te maak teen organisasies of individue aan die dissidente regterkant van die spektrum wie se rekeninge dan eenvoudig opgeskort of gesluit word sonder enige bohaai in die vorm van appèlprosedures of feitelike ondersoeke. Ná alles is Amerikaners veronderstel om ‘n wye mate van spraakvryheid te geniet, ten minste in teorie, danksy die Eerste Wysiging aan die Amerikaanse Grondwet, sonder dat die wet deur sodanige spraak oortree word.

Oor die laaste paar dae het tegnologiemaatskappye egter op altregse webblaaie toegeslaan en hulle van die internet verwyder. ‘n Hele paar huishoudelike name in Amerika en in Suid-Afrika, waaronder Apple wat die wêreld se waardevolste maatskappy na sy markkapitalisering is, het hul eens met Links verklaar in die huidige “kultuuroorlog” wat tans in die VSA en die meeste Westerse lande woed. Geen van die topvyf globale tegnologiereuse (Apple, Alphabet/Google, Microsoft, Amazon en Facebook), kan van regse politieke voorkeure verdink word nie. Google en Facebook ondersteun sensuur en die onderdrukking van pro-blanke, pro-manlike en sogenaamde “sisgender”-standpunte, terwyl Amazon die Washington Post besit en Bill Gates verkies om sy enorme rykdom in Afrika uit te gee.

Dog die HUB van Apple, Tim Cook, het ‘n nuwe hoogtepunt, of eerder laagtepunt, bereik toe hy selfs die matige intellektuele debat oor die probleme van multikulturalisme as kriminele “haatspraak” gestigmatiseer het en besluit het om self as mega-maatskappy by politieke spraak in te meng.

Apple se produkte verkeer gewoonlik op die lys van GWWH (“goed waarvan witmense hou”) en, soos Mercedes of BMW, is die hoofmarkte vir sy produkte in die ontwikkelde, hoë-inkomstewêreld te vinde. Hoewel Cook “nie sy opgewondenheid oor Indië kan beteuel nie”, soos hy verlede jaar verklaar het, beskik Apple slegs oor drie persent markaandeel in daardie hoogs bevolkte Suid-Asiese land.

Ironies genoeg besit vele altregse ondersteuners iPhones. Persoonlik gebruik ek ook een maar slegs omdat ek ‘n gebruikte model verniet gekry het en omdat ek as deel van ‘n spesiale pakket onbeperkte oproepe in Suid-Afrika teen R149 per maand kan maak. Andersins sou ek tevrede gewees het met enige ou nie-Apple-foon, waaronder ‘n paar puik Sjinese fone soos Xiaomi wat veel beter waarde vir geld en hoër spesifikasies as die jongste iPhone bied. Om nie te vergeet van Apple se aartsmededinger, die Suid-Koreaanse Samsung nie, wat meer slimfone as enige ander maatskappy verkoop.

Die punt is: soos met die Spurboikot, kan ons almal sonder iPhones, MacBooks of enige van Apple se ander veel geadverteerde produkte klaarkom. Daar moet ten minste 100 miljoen Europeërs of Europese Amerikaners wees, indien nie 200 of 300 miljoen nie, wat dalk bekommerd mag raak oor die koms van ‘n hoe-tegnologies Goolag wat die hele planeet in ‘n weergawe van George Orwell se 1984 mag verander waarin niemand dit waag om denkmisdaad (thoughtcrime) of spraakmisdaad (speechcrime) te pleeg nie. Dis nog ‘n ironie: Apple het aanvanklik verwysings na 1984 in sy advertensies gebruik met die loodsing van sy MacIntosh-rekenaar in die middeltagtigerjare teen “Grootbroer” IBM. Hoe is die rolle nie omgekeer nie! In Orwelliaanse terme, het Apple so pas aangemeld om die grootste globale lid van die Denkpolisie (Thought Police) te word.

Waarom dan nie maar Apple, PayPal, Google en ander teg-maatskappye boikot nie? Oënskynlik het hulle ‘n nuwe vorm van ontwerpersowjetisme omhels, waar ‘n pragtige uiterlike en demokratiese clichés ‘n sinistere geneigdheid tot totalitêre beheer en die onderdrukking van afwykende menings verdoesel. Dit sou tragies wees indien die spraakvryheid en alternatiewe media wat deur die internet losgelaat is deur enkele “arbitrêre besluite” deur tegnologie-amptenare onderdruk mag word, om nou ‘n frase te gebruik wat vandeesweek deur die HUB van Cloudflare gebesig is toe hy gesê het: “Ek het vanoggend in ‘n slegte bui wakker geword en het besluit om hulle (die Daily Stormer-webblad) van die internet af te skop. Dit was ‘n besluit wat ek kon neem omdat ek die HUB van ‘n groot internetinfrastruktuurmaatskappy is.”

Dit spreek vanself dat ‘n blad soos Andrew Anglin se Daily Stormer met sy positiewe toespelings op nazisme hoogs omstrede is, maar gegewe die linkse kultus van revolusionêre geweld wat dekades lank al toegelaat word om te gedy, waarmee Ché Guevara en lede van die Italiaanse Rooi Brigade-terroristegroep as hoofstroomhelde voorgestel word, behoort daar tog effens “ruimte” aan die regterkant ook te wees, vir mense om ideologiese eksperimente of stilistiese oortredings te pleeg… nie waar nie? As student het ek ‘n nagraadse verhandeling oor die teorie van “oortreding” in die Franse erotiese letterkunde geskryf, en dis ‘n gegewe dat die internet ook pornografie in elke huis ingebring het. Dus, waarom nie ook politieke pornografie, tussen instemmende volwassenes, verdra nie? Ná alles word niemand gedwing om Andrew Anglin te lees, of Milo Yiannopoulos of Richard Spencer of enige van die meer gewaagde stemme wat die afgelope paar jaar met Altregs verbind word nie.

Maar daar is twee probleme wat ons nou in die gesig staar, danksy die totalitarisme van Groot Tegnologie: betalings en huisvesting. Albei kan myns insiens taamlik maklik opgelos word, en kan tot opwindende nuwe sake-ondernemings lei soos wat pro-Westerse groepe regoor die wêreld besef dat die PK maatskappye, banke en betaalstelsels nie langer ons ondersteuning verdien nie.

Hier in Suid-Afrika is ons dalk steeds vryer, want aangesien die rand nie altyd as ‘n geldeenheid deur PayPal en ander globale stelsels aanvaar word nie, bestaan daar plaaslike oplossings en alternatiewe betaalstelsels. Ook ondervind die privaat sektor in ons land ander probleme met ons regering en sou dus onwillig wees om nuwe politieke kwessies te ontketen deur dienste te weier aan blankes wat ietwat regs van die politieke sentrum verkeer. Dus as ‘n korttermynmaatreël, is dit selfs moontlik om Amerikaanse of Europese betalings op die web of met kredietkaarte via Suid-Afrika te kanaliseer terwyl nuwe betaalstelsels ontwikkel word.

Wat die huisvesting van webblaaie betref, lyk al die groot maatskappye verdag en sou dit daarom riskant te wees om steeds hul dienste te gebruik. Maar weereens, kan enige kragtige rekenaar wat vir so R15 000 of so uit onderdele gebou kan word, tesame met ‘n vinnige internetkoppeling, en met gratis programmatuur soos Linux en Apache, opgestel word as ‘n webbediener wat miljoene bladsyonttrekkings sou kon hanteer. Ideaal behoort daar ‘n nuwe huisvestingsmaatskappy met ‘n wolk rekenaars in verskeie Westerse lande met geheime liggings opgerig te word sodat vyandige regerings of Groot Teg ons nie meer kan stilmaak nie. Uiteindelik sou alle reg(s)denkende mense van so ‘n diens gebruik maak omdat spraakvryheid en betroubaarheid die grondbeginsels daarvan sou uitmaak.

Sogenaamde “torrent”-dienste soos die berugte The Pirate Bay waarmee gratis musiek en films afgelaai kan word, het reeds opspraakwekkende hofsake en regeringsklopjagte oorleef, sonder om gesluit te word. Hulle metodes behoort bestudeer te word; nie omdat ons enigiets onwettigs wil aanvang nie, maar as jy jou bediener vir regerings en Hollywood-ateljees kan wegsteek, kan dit sekerlik minder toeganklik vir linkse MGK’s ook gemaak word.

Dit klink na ‘n gemeenplaas deur een van daardie ellendige “sakeskole” waar mense soos Willie Esterhuyse vegeteer, maar kom ons “maak van teëspoed ‘n geleentheid”!

En sit maar daardie iPhones weg. As Apple die handelsmerk vir onwettige immigrante en die AntiFa wil wees, grawe die maatskappy sy eie ondergang.

Dan Roodt: Ope brief aan elke christen in Suid-Afrika, deel 1

Die Hooggeregshof in Johannesburg het vandeesweek uitspraak gelewer en openbare skole verbied om “slegs een godsdiens” tydens saalopeninge of ander tradisionele aktiwiteite toe te laat. ‘n Skool mag ook nie meer ‘n christelike etos aanneem nie, maar moet iets anders in die plek daarvan stel, wat kan wissel van die mengkultuur (soos dit in Swede bekendstaan) tot Islam of marxisme-leninisme. Daarmee het die hof ten gunste van OGOD, oftewel Organisasie vir Godsdienste-Onderrig en Demokrasie, bevind, sodat aggressiewe ateïste soos Piet Croucamp van “God-is-breindood“-faam oorwinning gekraai het.

Tans word daar gepoog om die uitspraak so te plooi dat dit bloot daarop sou neerkom dat “alle godsdienste in skole gelyk verklaar is”. Soos ons al met “taalgelykheid” in ons land gesien het, is “alle diere gelyk, dog sommige meer gelyk as ander”, om nou George Orwell in sy beroemde Animal Farm aan te haal. Net soos wat Engels meer gelyk as Afrikaans is, sal linkse ateïsme en Islam meer regte as die christelike geloof op skool geniet. Daar word bespiegel dat ons skole soos in Saoedi-Arabië of ander Moslemlande voortaan geen blyk van ‘n kruis op hul skoolwapen mag vertoon nie, dat skoolliedere met christelike inhoud gewysig moet word en dat selfs gedigte deur Elisabeth Eybers of Van Wyk Louw met christelike of godsdienstige temas nie meer in die kurrikulum aanvaarbaar gaan wees nie. Die eerste strofe van Eybers se treffende Kersgedig, “Maria”, sou byvoorbeeld nie meer in ‘n openbare skool gelees of behandel mag word nie:

‘n Engel het dit self gebring,
die vreugde-boodskap – en jy het
‘n lofsang tot Gods eer gesing,
Maria, nooi uit Nasaret!

Ook die studie van skilderye in die kunsklas word hierdeur geraak, want soos almal weet is die hele Westerse skilderkuns deurtrek van christelike verwysings en simbole. Dit sou vervang moet word met nie-christelike of antichristelike kuns waarvan daar natuurlik in die twintigste eeu ‘n enorme hoeveelheid geproduseer is.

Dit ly geen twyfel dat dié aanval op veral die Afrikaanse skool — daar is geen Engelse skole as teenpartye gedagvaar nie — georkestreer is nie. Binne ‘n dag of wat ná die uitspraak is ‘n grootskaalse propagandaveldtog op RSG en die program “Praat saam” van stapel gestuur waarin Piet Croucamp, die godloënaar en djihadis, die onmiddellike implementering van die hofuitspraak bepleit het. Volgens Croucamp gaan dit oor “verdraagsaamheid”, ‘n begrip wat vir hom beteken dat ander hulle by sy verwronge en beledigende opvattinge moet aanpas.

Weereens is dit Orwelliaans, want onverdraagsaamheid en hatigheid teenoor die christelike geloof, waardes en kultuur, selfs onverbloemgde Boerehaat, word nou in die naam van “verdraagsaamheid” aangebied.

Oor die afgelope twee of drie eeue was dit slegs marxis-leniniste en islamitiese djihadiste wat die beoefening van die christelike godsdiens verbied of belemmer het. Sedert die begin van die huidige konflik in Sirië, waar van die vroegste christelike gemeenskappe ter wêreld in Romeinse tye ontstaan het, is daar vele kerke en kunswerke deur die Islamitiese Staat-groep vernietig. Duisende christene is ook voor die voet doodgeskiet of gemartel. In Wes-Europa oorhandig die ontkerstende bevolking hul kerke en katedrale aan inkomende Moslems om moskees daarvan te maak, dikwels met munisipale en staatsubsidies.

Internasionaal het ‘n soort alliansie tussen liberaal-marxiste en Islam ontstaan, en waarvan OGOD en sy hofaansoek bloot nog ‘n manifestasie is.

Die aanval op christelike Afrikaanse skole moet ook binne dié internasionale konteks gesien word. Die beweegrede van OGOD en wie ook al agter dié organisasie staan, is nie “godsdiensvryheid” of “diversiteit” of enige van die polities korrekte slagspreuke waarmee die aanslag verdoesel word nie, maar om beheer oor ons kinders uit te oefen. In die provinsie Ontario van Kanada bestaan daar reeds wette wat die owerheid in staat stel om jou kinders van jou af weg te neem indien jy hulle nie polities korrek opvoed deur hulle byvoorbeeld aan homoseksualiteit en “diverse geslagsidentiteite” blootstel nie.

Politieke korrektheid, ‘n term wat deur Mao Zedong gemunt is, is op sigself ‘n geloof en ‘n verskriklike dogma daarby. Die huidige hofuitspraak verteenwoordig daarom bloot die “dun ent van die wig” waarmee die staat en ekstremistiese groepe gaan poog om ons kinders te indoktrineer en te vervreem van hul kultuur, hul erfenis en hul identiteit. In die ou Sowjetunie was daar die verhaal van Pawlik Marosof wat meer lojaal teenoor die staat en die Kommunistiese Party as teenoor sy eie ouers was; hy was bly toe sy ouers deur die staat vir hul ideologiese “onsuiwerheid” tereggestel is.

Kort op die hakke van “Afrikaans must fall” volg dus nou: “Christ must fall.”

As Afrikaners en as christene word ons opgeroep om hierdie uitspraak, asook Piet Croucamp en die OGOD-beweging se marxistiese djihad teen ons en ons kinders te verwerp. Ons voorouers het teen die universele kerk, die Rooms-Katolieke Kerk, opgestaan; vandaar die benaming “Protestante”. Tydens die Bartolomeusnag van 1572 moes vele Franse Hugenote met hul lewens boet vir hul geloof. Ander is lewenslank tronk toe gestuur. Een van die Protestantse martelare, Marie Durand, is op die ouderdom van 15 in ‘n Franse kerker, die Tour de Constance opgesluit waar sy 38 jaar van haar lewe (1730 tot 1768) moes deurbring. Op die muur van haar sel het sy die woord “weerstaan” in Oksitaans uitgekrap.

Marie Durand se woorde in die klip: “weerstaan”.

Al word ons ook 38 jaar toegesluit omdat ons nie bereid is om die oorheersing van OGOD, Islam, politieke korrektheid en marxisme-leninisme te aanvaar nie, moet ons ons daarteen verset.

Marion Maréchal-Le Pen

Die jong Franse parlementslid wat intussen die politiek vaarwel gesê het, Marion Maréchal-Le Pen, het onlangs gesê: “Frankryk is geen Islamgebied nie.” Net so moet ons herbevestig dat Suid-Afrika christengebied is waar ons mag bid of Bybel lees net waar ons wil en wanneer ons wil, dat ons en ons kinders na willekeur gedigte of boeke met christelike verwysings mag lees of bestudeer, asook na al die klassieke Westerse skilderye met hul dikwels diep christelike betekenis mag kyk, Händel se Messias of ander musiek mag luister, ongeag die staat, OGOD, of vloekende antichris-djihadiste soos Piet Croucamp.

Weerstaan!

Ns. In ‘n tweede deel van dié ope brief, sal ek poog om dieper in te gaan op presies waarom die soort opvoeding wat ons as Afrikaners en as Westerlinge in ons skole beoefen, onlosmaaklik christelik is, asook na die verskillende tipes ateïsme verwys.

TV-aanbieder Johann Botha gisteraand doodgeskiet in Johannesburgse middestad

Die voormalige aanbieder van die TV-program 50/50, asook aanbieder van ‘n klassieke musiekprogram op Pretoria FM, Johann Botha, is gisteraand tydens ‘n rooftog in die Johannesburgse middestad doodgeskiet. Botha het in ‘n kroeg in die Maboneng-buurt gekuier toe daar ‘n rooftog plaasgevind het. Die kroegeienaar self is insgelyks tydens die rooftog doodgeskiet.

Die direkteur van Pretoria FM, Willie Spies, het in ‘n verklaring gesê dat sy “dood… ‘n reuseverlies vir die land, media en die mense van Suid-Afrika” is. Sy dood onderstreep weer eens die vlaag van gewelddadige misdaad en rampokkery wat Suid-Afrika tans gevange hou.

Die Johannesburgse middestad, waar feitlik geen blankes meer woon nie, is volgens die Suid-Afrikaanse Polisiediens se misdaadstatistiek die derde gevaarlikste polisiedistrik in die land, ná Mitchellsplein en die middestad van Kaapstad.

Die Maboneng-buurt wat aan die oostekant van die stad in Jeppesdorp geleë is, bestaan uit opgeknapte geboue wat deur ‘n jong eiendomsontwikkelaar, Jonathan Liebmann, tesame met kroeë en ander vorme van vermaak, tot stand gebring is. Liebmann is reeds enkele jare gelede as die “ABSA Jewish Report Achiever of the Year” vir sy werk in die Maboneng-buurt aangewys. ABSA borg dié seremonie jaarliks met R4 miljoen.

In 2016 is daar 75 moorde in die Johannesburgse middestad gepleeg, volgens polisiestatistiek.

Dan Roodt: Hoe Afrikaners sonder ‘n skoot die land kan terugvat

Die huidige toestande in die land en in die wêreld daarbuite maak my baie opgewonde. Die tyd is nou amper ryp om Suid-Afrika terug te vat sonder om ‘n skoot te skiet, presies soos wat die ANC-SAKP dit in 1994 gedoen het! Goed-goed, hulle het heelwat geweld in aanloop tot die 1994-verkiesing gepleeg, waaronder die 200 gevalle van terreur, maar uiteindelik was daar geen militêre konfrontasie met die NP-bewind nie, bloot die verkrummeling van laasgenoemde tydens hul sogenaamde “oorgawe sonder neerlaag” soos Hermann Giliomee dit genoem het.

In judo en ander vorme van gevegskuns is daar ‘n tegniek om jou opponent se momentum te gebruik om hom te laat val of seer te maak. Dis presies wat ons tans behoort te doen.

Ongelukkig is die massa Afrikaners so gebreinspoel deur die media dat hulle geen idee meer het wie die opponent of die vyand is nie, maar dit maak ook nie so erg saak nie; solank ‘n minderheid van ons wel ingelig is en strategies kan dink.

Wie is ons vyande? Ten eerste natuurlik die ANC-SAKP en EFF, noem hulle maar die Afro-Marxiste. Maar daar is ook die Engelse liberale wat in die DA en ander organisasies saamgegroepeer is en tans in ‘n verbete stryd met die ANC verkeer. Omdat hulle, anders as die ANC, nie werklik oor getalle beskik nie, wil hulle die ekonomie en veral ons geldeenheid, die rand, gebruik om die ANC onder druk te plaas. Dit is waaroor die gedoe oor Pravin Gordhan, Malusi Gigaba en die ministerie van finansies gaan.

Ons sien dus dat hier twee sterk neigings is: die ANC/EFF wat toenemend antiblanke geweld gaan gebruik, waaronder die onteiening van grond, en die Engelse liberale groepering wat ekonomiese afpersing wil toepas om die mag oor te neem. Die twee vul mekaar natuurlik aan om een afwaartse spiraal vir die land te vorm, want hoe meer geweld die ANC/EFF en hul ondersteuners pleeg soos by Coligny, Eldoradopark en elders, hoe meer gaan die rand daal en die ekonomie daaronder ly.

Ons moenie die “Nuwe Suid-Afrika” wat val, probeer red nie. Laat hom val, en gee hom ‘n stamp of skop in die rug dat hy vinniger en harder val. Maniere hoe ons daartoe kan bydra, is die volgende:

  • Hou enige spaargeld of kontant in buitelandse geldeenhede aan (sommige plaaslike banke bied reeds valutarekenings aan wat mens naas jou randrekening kan bedryf).
  • Versprei al die negatiewe nuus oor Suid-Afrika wyd en syd in die buiteland (nes die ANC-SAKP in die tagtigerjare gedoen het).
  • Werk saam met regse groepe in die VSA en Europa om die negatiewe nuus te versprei en sodoende beleggersvertroue in die land verder te ondermyn.
  • Begin ‘n internasionale “Boikot Suid-Afrika”-veldtog (nes die anti-apartheidsbeweging destyds gedoen het). Sekere internasionale maatskappye kan gevra word om die land te verlaat, anders gaan al die regse Europeërs, asook Trump-ondersteuners in Amerika, hulle in die buiteland begin boikot.

Die gevolg hiervan sal wees dat die ekonomie inkrimp, werkloosheid styg en die spontane geweld wat reeds deur die swart massa gepleeg word, toeneem. Enige apatiese liberale Afrikaner wat nog nie “wakker” is nie, sal wel uit sy slaapwandeling ontwaak sodra hulle sy huis of motor begin brand soos op Coligny en ander plekke reeds gebeur.

Intussen sal ons noodgedwonge ons teen die geweld en wanorde moet beskerm. ‘n Vorm van diensplig sal weer ingestel moet word sodat ons ons woonbuurte en dorpe kan patrolleer en aanvalle die hoof kan bied.

Al stuit dit ons teen die bors, moet ons egter niks doen om die breër chaos en agteruitgang in die land te keer nie. Laat hom val, nog vinniger as wat Zimbabwe in die vroeë 2000’s in duie gestort het. Op ‘n gegewe oomblik en afhangend van omstandighede, kan ons dan toetree en dele van die land, of dalk die hele Suid-Afrika — afhangend van wat ons pas — stabiliseer en ‘n soort tussentydse Afrikanerregering saamstel. Dis egter belangrik om te besef dat ons nie met enige van die ander groepe, wat ons historiese vyande is en nog nooit iets goeds vir ons in die oog gehad het nie, moet saamwerk nie. Ons moet ook weier om deel te wees van enige onderhandelings of pogings vanuit die buiteland om die situasie te beredder.

“Demokrasie” of Afro-Marxisme of wat jy ook al die sirkus wil noem wat hom tans afspeel, het misluk. Die mislukking is permanent, nes in Zimbabwe. Ons moet dit afskryf as ‘n slegte eksperiment en nooit weer daarheen terugkeer nie. ‘n Groot deel van die huidige parasitiese heersersklas moet uit die land verban word, soos dit was. Laat hulle Zimbabwe toe gaan, of Kuba, of Venezuela of watter plek hulle ook al verkies.

Die stedelike Engelse sal in groot getalle emigreer soos wat die ekonomiese pyn begin toeneem. Dis die ironie: die 1994-revolusie wat deur die Engelse media en elite gelei is, gaan hulle self vernietig. Waarskynlik ook die Indiërs wat in ‘n hoë mate deel van Engelse Suid-Afrika is. ‘n Mens noem dit ‘n “Phyrriese oorwinning”; dit is wat 1994 vir hulle was.

Al wat gaan oorbly, is so twee miljoen Afrikanerpioniers en onderling vegtende swart stamme wat honger ly. Suid-Afrika gaan sodoende terugkeer tot dít wat dit in die negentiende eeu was, hoewel die internet nog hier en daar sal werk.

Van daar af sal ons weer van nuuts af aan kan begin bou. Enige poging om egter die huidige inploffing te probeer keer, is nie net tot mislukking gedoem nie, maar druis wesentlik téén ons eie belang in.

Ons belang is om die land of daardie dele waaraan ons waarde heg, terug te neem. Dis al wat tel. Intussen moet ons al ons energie daarop fokus om ons te beskerm en te versterk, waaronder veral ons taal, kultuur en identiteit. Terwyl die res in die strate onluste pleeg of mekaar doodmaak, moet ons musiek speel, boeke skryf en oplet dat die hekke dig gesluit is en elkeen stiptelik sy wagstaanbeurt nakom.

Dan Roodt: Engels moet weg – ‘n antwoord op #AfrikaansMustFall

Noudat Zuma veronderstel is om “te val”, vergeet ons maklik dat Afrikaans nie so lank gelede nie sy ondergang op die kampusse van die Universiteite van Pretoria en die Vrystaat, beleef het. ‘n Horde jong swartes en Engelse joernaliste en Oudbroederbondhensoppers het daaroor gejuig. Om nie van die kommunistiese minister van sogenaamde “hoër onderwys” — en lae standaarde — Bonginkosi Emmanuel “Die Lem” Nzimande te vergeet nie.

Die Pretoriase prokureurs van Afriforum het op hul tipiese Pretoriase-prokureur-manier die dringende en nie-so-dringende hofsake rondom Tuks en Kovsies se taalbeleide verloor. Nou sit ons maar in sak en as, en voel dankbaar dat ons toegelaat word om op ‘n paar laer- en hoërskole ons kinders nog in Afrikaans te (mag) onderrig. Tot verdere kennisgewing.

U weet en ek weet dat die hele, tweehonderdjaar oue Boere- en Afrikaanshaatbeweging nie by die lesingsale van Pretoria, Bloemfontein, Stellenbosch of selfs Potchefstroom gaan stuit nie. #AfrikaansMustFallForever sou ‘n meer gepaste benaming wees.

Die ding wat my bekommer, is dat daar tot nog toe geen antwoord op hierdie slagspreuk was nie. Iewers het ek al geskryf: “Die taaloorlog is verklaar.” Die skote het geklap en die eerste paar veldslae, wat ons almal loshande verloor het, is verby. En steeds is daar geen antwoord nie! Hoe op aarde is dit moontlik?

Dominique Venner

Onlangs het ek op versoek van ‘n Spanjaard ‘n kort opstel oor die Franse historikus, Dominique Venner, geskryf. Leon Lemmer het reeds taamlik uitvoerig oor Venner hier op Praag berig, dus behoort hy reeds halfpad bekend te wees. Maar iewers in sy 1962-manifes wat hy in die gevangenis geskryf het, Ter wille van ‘n positiewe kritiek, spreek Venner vir my iets aan wat geweldig belangrik is, en dit is: die behoefte aan ‘n doktrine. Van links, en in ons land vanaf Engelse kant, bestaan daar ‘n keiharde doktrine wat onder meer lui dat Engels die heersende taal moet wees. Verder mag ‘n mens nie die swartman se stellings — behalwe as hy nou Zuma is — te veel bevraagteken nie. As ‘n donkerhuidige persoon dus opstaan en sê, “Afrikaans must fall”, dan is dit so en enige teenargument sal op sy beste as ongevraagd en op sy slegste as rassisties, fascisties, nazisties, ens. gesien word.

In Bok van Blerk se De la Rey-liedjie word daar gesing:

Want my vrou en my kind
Lê in ‘n kamp en vergaan
En die Kakies se murg loop oor
‘n Nasie wat weer op sal staan

Behalwe dat die nasie tans nie meer opstaan, of wíl opstaan nie. Miskien sal die volk nog reageer as hulle môre rugby van die TV afhaal, maar vir Afrikaans en Afrikanerskap sal hulle nie eens ‘n brief aan die koerant skryf nie. Nie dat die koerant — as dit Beeld of Die Burger is — die brief sal publiseer nie. Want kritiek op die huidige bedeling is mos taboe.

Terwyl die Engelse joernaliste, redakteurs en akademici luidkeels en selfversekerd die meerderwaardigheid van Engels, asook die noodsaak van eentaligheid, verkondig, mor die Afrikaner-elite onderlangs oor vae begrippe soos “meertaligheid”. Daardie prulorganisasie — of is dit bloot ‘n webblad? — die Afrikaanse Taalraad, roem hom daarop dat hy “eenheid in diversiteit” wil bevorder. Darem wil die “Taalraad… (as) inklusiewe organisasie… alle mense saamsnoer rondom Afrikaans”.

Let wel: “alle mense”. Die gedagte kom onwillekeurig by ‘n mens op: Maar kan “alle mense” nie soveel beter rondom Engels, wat reeds die staatstaal, hoftaal, reklametaal, universiteitstaal en binnekort ook skooltaal is, “saamgesnoer” word nie? As “saamsnoer” jou hoofdoelwit is, waarom dan nog sukkel met Afrikaans, wat reeds “geval” het en grotendeels reeds uitgerangeer is? Het die swart, Engelse en Indiërstudente van Tukkies nie reeds geëis dat Afrikaans “afgeskaf” moet word, waarna dit inderdaad en summier afgeskaf is nie?

Saamsnoer, bedesnoer, ons monde is gesnoer. En gesnoer sal ons bly, want iewers het ‘n brommende broeder (sien Karel Combrinck se Ommer as ‘n brommer – die storie van Leon Wessels) besluit dat alles goed en mooi is, en teëspraak sal nie geduld word nie. Ook nie deur die post-broederbond, Afriforum nie, want hulle duld geen rassisme nie. Trouens, Afriforum het niks teen Engels nie — al hul hofsake word reeds in Engels gevoer — hulle gru net van “rassistiese Afrikaners” soos ek wat hulle nie by die heersende ideologie van antiblanke rassisme neerlê nie. (Sien AfriForum condemns ‘racist’ Dan Roodt.)

“Afrikaans must fall…” Overgezet synde: Afrikaans moet weg. Is dit nie ‘n pragtige doktrine nie? En dit word elke dag, bietjie vir bietjie, voltrek. Daarteenoor murmureer, om nou ‘n ietwat bybelse werkwoord te gebruik, ‘n paar oud- of nieu-broeders. Hulle is, let wel, nie anti-Engels nie, want vele se bloedjies bevind hulle reeds op Engelse skole, maar hulle is tog so bekommerd dat hulle hier ‘n geleentheid gaan verpas om “mense saam te snoer” of te “bemagtig”, laasgenoemde synde ‘n direkte vertaling van aan van die regime se sleutelbegrippe, “empowerment”, soos vervat in die fameuse “black economic empowerment”, oftewel BEE.

Terloops en ter toeligting, die woord “murmureer” beteken volgens die HAT: “kla, mor, ontevrede mompel”. Hulle mompel ontevrede.

Vanuit die Franse gevangenis waarin hy agttien maande deurgebring het vir sy aandeel in die ondergrondse opstand teen die De Gaulle-regering weens dié se verraad teenoor die Franse Algeryne, het Dominique Venner geskryf:

“Hoe kan jy ‘n opponent teëgaan wat gewapen is met ‘n getoetste dialektiek asook langdurige ervering, en wat sterk georganiseer is — sonder ‘n ideologie, sonder ‘n metode?”

Net so kan ‘n mens vra: “Hoe kan ‘n mens die magtige verengelsingsideologie in dié land wat saam met die Tweede Britse Besetting van 1806 gekom het, teëgaan sonder ‘n ewe sterk antitese of teenargument?”

MTW Arnheim

Toe ek destyds by Wits gestudeer het, was daar ‘n professor van klassieke tale genaamd M.T.W. Arnheim. Omdat hy elke dag ‘n toga gedra het, het die linkse, marxistiese studente hom neerhalend die bynaam “Batman” gegee. Arnheim het ook ‘n politieke boek met die titel South Africa after Vorster geskryf. Daarin maak hy so min of meer ‘n argument, gegrond op die geskiedenis, veral die klassieke, uit dat Suid-Afrika hom in ‘n óf-óf-situasie bevind: óf wit oorheersing, óf swart oorheersing. Hy kon ook gesê het: Suid-Afrika sal óf Engels óf Afrikaans wees.

Trouens, iewers in die boek wat ek ‘n klompie jare gelede te lese had, vermeld hy dat die Afrikaner in 1979 polities oorheers het, maar nie kultureel nie… Dit het hy tereg as ‘n fatale swakheid gesien. Die vorige Afrikaner-elite — of die huidige, want op ‘n manier is dit dieselfde ongekunstelde, dom mentaliteit wat geld, al het die figure so effens verander — het nooit hul politieke mag in kulturele mag kon omskakel nie.

Engels! Engels! Alles Engels! Engels wat jy sien en hoor;
In ons skole, in ons kerke word ons moedertaal vermoor.

Só lui die beroemde woorde van C.P. Hoogenhout uit die laat negentiende eeu. Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde. Vandag, twee eeue later, bevind ons ons in presies dieselfde situasie.

Op ‘n tragiese manier verbly dit my dat die taalsituasie tans so glashelder geraak het. Verby is die illusies van twee- en meertaligheid. Feitlik alles is nou Engels en die laaste bietjie Afrikaans wat oorbly, op skool, in die kerk en in ons huise, ook dít sal moet wyk. Want die vyandelike doktrine, dié van Engelse oorheersing en “Afrikaans must fall” is onverbiddelik, manicheaans, swart-en-wit. Tot dusver het Afrikaans in ‘n grys gebied oorleef, in die burokratiese of opvoedkundige “reste van apartheid”, maar ook hieraan is ‘n einde gemaak.

Daarom het ons ‘n nuwe idee, ‘n nuwe slagspreuk nodig. En bied die swartman, en agter hom die Engelsman wat hom so slu en vaardig soos deur die eeue manipuleer, nie aan ons daardie idee op ‘n skinkbord aan nie? Want sekerlik kan ons ook, in die aangesig van “Afrikaans must fall” uitroep: Engels moet weg! Waarom nie? Was ons nie eerste hier, lank voor die Engelsman hierheen gekom het nie? Is ons wortels nie dieper as hulle s’n nie? Het ons nie die land tot vandag toe meer wydversprei as hulle beset, daar waar hulle verkies het om knus in die groot en ryk stede van Johannesburg, Kaapstad en Durban nes te maak nie?

‘n Mens kan enigiets argumenteer, veral in dié land. Daar gaan nie ‘n dag verby nie dat Andile Mngxitama of een of ander swart nasionalis redeneer dat die blankes nie in Suid-Afrika hoort nie of die swartman se grond “gesteel het”. Maar Engels, die grootste blanke taal ter wêreld, hoort in die land! Trouens, hoe meer belaglik of teenstrydig die argument, hoe groter sy aantrekkingskrag in die media, in die akademie en elders.

As iemand wat as kind feitlik volkome Afrikaans grootgeword het en Engels as ‘n soort eienaardigheid op die horison ervaar het en later ook salig Engelsloos in Frankryk gewoon het, voel ek geen behoefte aan Engels nie. Suid-Afrika, soos ‘n magdom lande ter wêreld, kan sonder Engels klaarkom. Selfs in Nederland of Skandinawië waar die meeste mense seker óók Engels magtig is en dit vir kommunikasie met die buiteland besig, word Engels nie as openbare taal gebruik nie. Suid-Afrika sou soveel mooier wees indien Engels as openbare taal kon wegkwyn; wat nog te sê die magdom ekonomiese voordele wat dit vir die land sou inhou indien ons oplaas soewerein sou kon wees en nie meer bloot ‘n flou afskynsel van Moeder Brittanje nie.

Nou kan ek reeds hoor hoe ‘n koor van murmurerende broeders en kripvreters opklink en uitroep: Maar wat van die swartman? Wat van Zuma? En al sy kollegas, gewese en huidige eggenotes, opvolgers, kollegas en konkurrente? Sou hulle dit ooit aanvaar dat Afrikaans die heilige Engels van sy troon in hierdie flou, polities korrekte Engeland afstoot? Die blote noem van Afrikaanse klasse op universiteit en dan slegs vir dié wat dit uitdruklik versoek, veroorsaak reeds ongekende histerie, opstand en brandstigting. Is die gedagte van ‘n herontwaakte Afrikaans wat hom op soortgelyke wyse as Engels laat geld nie genoeg om die land in ‘n burgeroorlog te laat verval nie?

Ons verkeer van aangesig tog aansigte met ‘n spul Engelse marxiste en hul agterryers. Ons Engelse bevolking is by verre die linksste ter wêreld, en dit sluit New York, Londen, San Francisco, Toronto en ‘n paar ander ultraliberale stede in. Hulle ken hul Marx, Engels en Lenin soos die naïewe Afrikaner sy Bybel ken, of nie meer ken nie. Lees weer die Venner-aanhaling hier bo: ons benodig ‘n doktrine, ‘n ideologie. ‘n Taal snoer mense helaas nie saam nie. Vra maar vir die wit en die rooi Russe van weleer. Of die Noord- en Suid-Koreane vandag. Die totale Afrikaanssprekende bevolking van dié land was nog nooit in die geskiedenis so verdeeld soos juis nou nie. Trouens, ‘n burgeroorlog onder Afrikaners soos in die vroeë 1860’s in die Transvaal is nie vergesog nie. Die ideologies gedrewe, polities korrekte media het soveel onderlinge haat en nyd gesaai dat dit buurman teen buurman en broer teen broer geword het. Daar bestaan diegene wat by die bestel baat en diegene wat daaronder ly. Net so is daar hulle wat Engels-alles-Engels as fait accompli aanvaar en hulle wat dit probeer beveg. Nes die “Franskiljons” van Vlaandere, was die grootste teenstanders van ‘n waarlik Afrikaanse taalbeweging deur die geskiedenis nog altyd ander Afrikaners… Dit was Afrikaners wat Jonathan Jansen by Kovsies aangestel het, asook Cheryl de la Rey by Tuks. Afrikaners skryf vir ander Afrikaners in die departement van justisie e-posse om hulle aan te sê om slegs Engels in die howe te gebruik.

Kom ons leer vir eers ‘n les of twee by ons vyande, die Engelssprekende marxiste in ons land. Eers die teorie, dan die praktyk. Ná die idee volg die daad.

Op die oog af lyk dit onmoontlik om Engels op dié gevorderde stadium van fanatiese verengelsing ‘n knou toe te dien, wat nog te sê op sy plek te sit of af te skaf, wat die ideaal sou wees. Vreemder dinge het egter al in die geskiedenis gebeur. Vir die meeste ander bevolkings in die land verteenwoordig Engels ‘n magstaal, ‘n handelstaal en — anders as ons — heg hulle geen besondere emosionele of kulturele waarde daaraan nie. Ek verstout my om te sê dat, indien die magstaal na Afrikaans sou verander, hulle net so begerig sou wees om hul in Afrikaans uit te druk of die voordele van Afrikaans as opvoedkundige of openbare medium te besing.

Ek herinner my dat ek op ‘n stadium ‘n groepie Engelse akademici in die vroeë 1980’s vir mekaar hoor sê het dat die amptenare van Bophutatswana graag Afrikaans met Afrikaners en selfs met mekaar gepraat het omdat hul selfregerende tuisland van ‘n Afrikaner-oorheerste Suid-Afrika afhanklik was. Intussen het die wiel gedraai en wil almal Engels wees.

Engels en Engelse politieke korrektheid is eintlik vir negentig persent van ons probleme verantwoordelik. Die oomblik wat ons Engels ‘n knou kan toedien deur byvoorbeeld Engelse instellings te ondermyn — op dieselfde wyse as wat Engelse en hul handlangers Afrikaanse instellings ondermyn het en steeds ondermyn — sal daar vir ons ‘n stukkie blou hemel tussen al die donker wolke oopgaan.

Die Machiavelliaanse Engelsman, die swartman en die Indiër het in Suid-Afrika nie teruggedeins van leuens, propaganda en selfs terreur om hul doelwit van totale oorheersing te verwesenlik nie. Dalk verhoed Afrikanerordentlikheid ons om dieselfde magsinstrumente aan te wend, en in elk geval wil ons nie tot dieselfde vlak as Joe Slovo, Abubaker Ismail, Hein Grosskopf en die res daal nie.

Sonder om ons aan die naakte terreur van die Suid-Afrikaanse Engelsman en sy gekleurde agterryers skuldig te maak, glo ek egter dat ons skeppende vermoëns en onverskrokkenheid ons tog in staat sal stel om metodes en strategieë te bedink waarmee ons die taalvyand ‘n meer as gevoelige skop op die maermerrie kan gee.

Een besondere voordeel waaroor ons reeds beskik, is dat die oorheersing van Engels, asook die grootheidswaan van die Engels-(swart-)man veroorsaak dat hy hom glad nie steur aan enigiets wat in Afrikaans geskryf word nie. Afrikaans bestaan nie meer nie. Daar word geen ag geslaan op enige brief, versoek of kommunikasie wat in ons taal aan die staat of ander instansies gestuur word nie, wat nog te sê ‘n artikel op die internet of ‘n boek in Afrikaans. Gevolglik geniet ons ongekende spraak- en denkvryheid om tussen mekaar te redeneer sonder dat ons hoegenaamd deur die apparatsjieks van die regime gesteur word.

Engels moet weg. Laat ons voortaan net daaraan dink en hoe dit verwesenlik kan word.

Lesufi dwing 2 Afrikaanse hoërskole om Engelse klasse in te stel

Panyaza Lesufi, die anti-wit, anti-Afrikaanse LUR vir onderwys in Gauteng het Hoërskool Overkruin en Hoërskool Montana in Pretoria gedwing om Engelse klasse in te stel.

Die twee skole het gister gepoog om Lesufi se verengelsingsaanslag af te weer deur ‘n dringende aansoek in die Noord-Gautengse Hooggeregshof in Pretoria te loods. Die saak is egter van die hofrol geskrap, waarskynlik omdat die regter nie die dringendheid wou toelaat nie.

Lesufi het beveel dat elk van die twee Afrikaanse skole nou “moet plek vind” vir ‘n ekstra 40 leerlinge. Blykbaar is daar ‘n Engelse skool in die omgewing maar die swart ouers wil nie hul kinders daarheen stuur nie.

Lesufi, wat reeds voorheen Afrikaanse skole met verengelsing gedreig het, het gesê: “Die geriewe van ons skole behoort aan al die kinders van Suid-Afrika.”

Lesufi het gister gesê dat hy ten minste veertig Engelstalige leerlinge op die skole gaan “aflaai”. Met die toestroming va onwettige immigrante uit die hele Afrika, bestaan daar ‘n tekort aan skoolgeriewe vir ten minste 40 000 kinders in Gauteng.

Terwyl skole in Soweto leegloop vanweë die onderwysers se swak reputasie, het die Gautengse onderwysdepartement gister ‘n nuwe laerskool in die gebied geopen, wat na Winnie Mandela vernoem is. Dit beskik volgens woordvoerders oor “uitstekende geriewe”.

Amerika verwag rentekoersverhoging vandag met Dow naby 20 000 ondanks/danksy Trump

Nie net het die wêreld se links-liberale hoofstroommedia voorspel dat Donald Trump loshande die Amerikaanse presidentsverkiesing sou verloor nie, maar ook dat daar ‘n finansiële ineenstorting sou plaasvind indien so ‘n hoogs onwaarskynlike gebeurtenis ooit sou plaasvind. Wel, die onwaarskynlike — volgens hulle — het toe op 8 November plaasgevind. Erger: pleks van ‘n ineenstorting op Amerikaanse finansiële markte, het die beurse tot gister vir 17 dae agtereenvolgens nuwe rekords opgestel en  het die Dow Jones-indeks van die grootste 30 nywerheidsaandele gisteraand ‘n nuwe rekord net onder die towervlak van 20 000 behaal.

Janet Yellen

Van gister af vergader die Amerikaanse Federale Reserwebank se FOMC (Federal Open Market Committee) onder voorsitterskap van mev. Janet Yellen egter. Na alle verwagting gaan die FOMC vandag aankondig dat Amerikaanse rentekoerse van hul huidige vlak van 0,5% tot 0,75% verhoog word. Dit verwys na die vlak van lenings tussen banke oftewel die sogenaamde “Fed Funds”-koers, wat weer die ander koerse soos die primakoers bepaal. Dit klink nie na veel nie, maar aangesien sommige ontwikkelde lande soos Switserland en Swede tans met negatiewe rentekoerse en deflasie worstel, asook 0% in die eurogebied, kan dit die Amerikaanse dollar ‘n verdere hupstoot gee.

Die aandelemarkte in die VSA kan selfs verdere rekordhoogtepunte bereik aangesien die markte reeds die rentekoersverhoging verdiskonteer het en daar uitgesien word na verdere ekonomiese groei in die VSA.

Uitwerking op Suid-Afrika

Oor die algemeen is ‘n styging in Amerikaanse rentekoerse en ‘n sterk dollar nie goed vir Suid-Afrika nie. Die rand mag dalk van hier af aan teen die dollar verswak wat ingevoerde goedere waarvan die pryse meesal in dollar bepaal word — soos ru-olie — duurder sal maak. Dit mag ook ‘n negatiewe uitwerking op plaaslike kapitaalmarkte hê soos wat internasionale beleggers hul fondse eerder in die VSA belê en uit Suid-Afrika onttrek. ‘n Groot aantrekkingskrag tot dusver vir buitelandse beleggers was die relatief hoë opbrengste wat Suid-Afrikaanse staatseffekte betaal, teenoor hul Amerikaanse en Europese eweknieë.

Die sterker dollar sal Suid-Afrika tref op dieselfde tydstip as wat die land reeds sukkel met ‘n dreigende verlaging van sy skuldgradering deur Moody en Standard & Poor. Dit kan die land verder in ‘n toestand van “stagflasie” laat, met min vraag in die ekonomie, maar stygende pryse weens ‘n swak geldeenheid.

Ontleders sal egter mev. Yellen se perskonferensie na afloop van die vergadering fyn dophou vir enige wenke oor die verdere verloop van Amerika se siklus van rentekoersverhogings wat hiermee aanbreek. Afhangend van haar kommentaar, kan beurse verder styg of skielik afwaarts korrigeer, en kan die dollar sy lopie teen die euro, Britse pond, jen en ander geldeenhede voortsit, aldan nie.

Tot dusver het mnr. Donald Trump se verkiesing ‘n positiewe uitwerking op die markte gehad, in weerwil van al die swartgallige praatjies deur die media. Sommige sê dat die markte styg, danksy Trump want hy het immers meer poste en die beskerming van Amerika se handelsbelange belowe. Mev. Yellen is egter ‘n vyand van mnr. Trump en ‘n Clinton-ondersteuner en mag dalk haar mag by die Federale Reserwe begin gebruik om sy kaarte deurmekaar te krap.