Nederlandse Vermeulen ontdek Suid-Afrikaanse werklikheid

Bram Vermeulen, die Nederlandse joernalis van “Het jaar 2009” het pas ‘n lesenswaardige boek gepubliseer oor sy ervaringe as buitelandse korrespondent van die NRC Handelsblad, die NOS TV Joernaal, die VRT asook die Nederlandse Wereldomroep. Die boek is getiteld “Help, Ik Ben Blank Geworden" en is uitgegee deur Promethius/NRC Handelsblad Amsterdam/Rotterdam (241 paginas).

Vermeulen bied sy TV kykers, luisteraars en lesers waardevolle aanvullende inligting en nuus rondom die geweldspiraal in SA. Johan Nel, die agtienjarige boerseun van Swartruggens, wie se kop “uitgehaak het” en vier mense in die swart woonwyk doodgeskiet het, is die sentrale figuur in die storie.

Vermeulen soek “wanhopig naar een toegangspoort tot Afrika” (51p.), maar dan sonder sukses. Volgens Vermeulen is woede miskien die enigste konstante in die geskiedenis van SA (110 p.). Die grootste woede spruit uit die onrealistiese beloftes van 1993.

“Na 1994 zou alles beter worden. Iedereen zou een huis krijgen, een baan, een beter leven. Armoede is in Afrika alleen maar groter geworden in de afgelopen jaren” (124, 125p.).

Vermeulen kom na SA met ‘n tipiese linkse geestesinstelling, assosieer sterk met die sg. onderdrukte swartes, maar word oor tyd “ongeneeslijk blank”. Hoe dieper Vermeulen in die problematiek tussen wit en swart delf, hoe meer het “Zwarte vlekken in mijn integratiedroom” (60p.) vorm aangeneem.

In Nederland het Vermeulen nooit blank gevoel nie, maar “in Afrika was ik ongeneeslijk blank geworden) (61p.). Blank beteken in Afrika soveel meer as alleen die kleur van die vel, ontdek hy (62p.). Hy siteer ‘n blanke wat verklaar dat “wij (de blanken) en zij (de zwarten) verschillen van elkaar zoals de dag van de nacht en dat zal nooit veranderen” (131p.).

Vermeulen kyk terug op sy verslaggewing van insidente oor sewe jaar en kom met betrekking tot die moorde tot die gevolgtrekking dat hy toe “onzin had uitgekraamd” (65 p.).

Op soek na die waaroms van die moorde probeer Vermeulen grotere vrae te vra en te beantwoord oor die situasie van die blankes in die suide van Afrika, sedert 1993. Sekondêre temas wat aan die orde kom is:

  * Swart op swart geweld.

  * Die tragiek van Zimbabwe.

Die geestelike ommekeer wat Vermeulen maak is dat, in plaas daarvan dat hy integreer met die swart massas – die hoofdoelwit van sy koms – hy verder wegdryf en sy blankheid ontdek. Hy tipeer dit so:

“… ik haalde mijn doelstellingen niet. … ik integreerde niet … ik dreef er steeds verder vandaan. Ik faalde zoals Johan (Nel) had gefaald. Ik bleef proberen, telkens weer, totdat ik zeker wist dat mijn falen niet te vermijden was.” (p. 49).

Die oorhoofse gevolgtrekking waartoe Vermeulen kom is dat die groeiende rassisme in SA sedert 1993 die direkte resultaat is van die brutale plaasmoorde, xenofobie teen buitelandse swartes en verkeerdstellende aksie (affirmative action).

Blank en Swart in Suider-Afrika verteenwoordig twee mekaaruitsluitende beskouings oor die lewe, oor private eienaarskap van grond en van besittings. In Afrika word anders na geld gekyk as in Nederland (191p.).

In die Westerse kultuur draai alles om die individu, maar in Afrika gaan dit om die groep, haal hy Jacob Zuma aan (202p.). Daar is ‘n reaksionêre element teenwoordig: Blanke rykdom teenoor onoplosbare swart armoede en die feit dat private grondbesit by die swartes se kaart en transport geleë is in familiegrafte.

“Als het op gerechtighied aankwam, lagen de ideëenwerelden van blanken en zwarten mijlenver uit elkaar” (209p.).

Hy kom tot die gevolgtrekking dat “echt opgaan in een andeere cultuur, assimileren, integreren of wat voor een naam politici er ook aan geven, onmogelijk is” (237p).

Vermeulen eindig sy boek met ‘n dag-tot-dag beskrywing van die hofsaak en veroordeling van Johan Nel tot 76 jaar gevangenisstraf vir elf aanklagtes van poging tot moord tot en verbode wapen en ammunisiebesit. Hy skryf dat “iedereen in deze rechszaalcreëert zijn eigen waarheid” (230p).

Vermeulen gaan akkoord met dr. Irma Labuschagne se gevolgtrekking in die hof dat in Johan Nel se getraumatiseerde wêreld hy sy greep op die werklikheid verloor het. Die skrywer vind dit jammer dat die geweldskonteks in die lewe van Johan Nel nie genoegsaam in die hofsaak beklemtoon is nie.

Die woede van Johan Nel wat stelselmatig in sy kop opgehoop het, hou direkte verband met fisiese aanslae op sy gesin en vriende. Vermeulen verwys na die geheime taal – gevegstekens – van swart aanvallers op blanke gesinne (78p.). Daar is plastieksakke aan bome opgehang. ‘n Blik aan ‘n boom het ‘n boodskap verraai.

“Een platte steen betekende dat die boeren sliepen. De kleur roodt betekende: gevaar, pasop de boer is gewapend en zal zich verzetten” (79p.).

Vriende van die Nels se huis is oornag gestroop (79p.). Misdaad was nie ‘n klassestryd nie, maar ‘n industrie (90p.). Vermeulen tipeer die fisiese aanslae op mense as “beestachtig” en “pervers” (92 p.).

Johan Nel se broer is aangehou terwyl die Nels in die kerk was. Johan Nel is self op die plaas met ‘n sekel aangeval. “Iets in Johan Nel is gewoon geknapt” (101 p.) , skryf Vermeulen. Van die twee duisend boere wat sedert “de komst van de democratie … waren vermoord, kwamen er vijf uit Swartruggens” (136p.).

Wat xenofobie betref, skryf Vermeulen dat swartes op ‘n goeie nag van huis tot huis aanklop, van die inwoners verwag om sekere kodewoorde korrek te gebruik en indien hulle nie die tradisionele begrippe kon gebruik nie, dan summier doodgemaak is (122p.). Derhalwe het vele Suid-Afrikaanse swartes hulle lewe ingeboet.

Zimbabwe is tipologies van die eliminasie van die witman. By onafhanklikheid op 18 April 1980 was daar 250 000 blankes in Zimbabwe wat vandag na 25 000 gekrimp het (149p.). Die enigste verskil tussen toestande tans in SA vergeleke met Zimbabwe is 14 jaar, skryf Vermeulen (149p.). Die waarheid is dat daar geen metode is waarvolgens blankes in ‘n groeiende diktatuur kan oorleef nie, haal hy ‘n blanke Rhodesiër aan (158p.).

Die algemeen verslegtende toestande in SA word treffend deur die skrywer toegelig.

“Het water in de rivieren was vies en vrot. De boeren sproeiden nu ontlasting van de omliggende dorpen op de tamaten, uien en cool”(130p.).

Die skrywer siteer boere wat verklaar dat voor die koms van die witman hier niks gaande was nie. Die swartes het met hulle blote “konte” rondgeloop (131p.).

Betreffende die slepende boeremagsaak rapporteer Vermeulen dat die groep geïnfiltreer was deur die veiligheidsdienste.

“Het was deze infiltrant die de naam Boeremag had verzonnen en de verdachten aanspoorde met de bommen-campagne te beginnen” (177p.).

Die waarde van Vermeulen se boek lê daarin dat die verskil tussen wit en swart nie ‘n kwessie van pigmentasie is nie, maar dat pigmentasie saamval met twee mekaar uitsluitende sosiale ordes wat in een en dieselfde staatsverband onverenigbaar is.

Die vraag bly onopgelos hoe twee gemeenskappe – Wes-Europees teenoor Afrikasentries – met twee verskillende staatsidees vreedsaam deurmekaar in een en dieselfde staat kan bly bestaan.

купить зарядное устройство для автомобильных аккумуляторовданильченко юрій броніславович компромат

Lancet: Jong swart mans pleeg geweld

Die redakteur van die gesiene Britse mediese joernaal Lancet, Richard Horten, sê die verkiesing van Jacob Zuma vroeër dié jaar as president, skep 'n geleentheid om die foute van die verlede reg te stel.

Hy het gesê die katastrofiese vorige leierskap het die Suid-Arikaanse publiek sowel as die internasionale mediese gemeenskap se vertroue geskend.

In 'n artikel wat die gapende verskille in sorg en koördinasie tussen die verskillende provinsies beklemtoon, sê Horten ook dat die geweld en misdaad waarmee die land te kampe het, 'n bykomende las op die gesondheidstelsel plaas.

Hy het manslag, gesinsgeweld en verkragting uitgesonder as die kwessies wat bydra tot die geweldige las.

Horten sê geweld in Suid-Afrika word hoofsaaklik deur jong swart mans gepleeg tussen die ouderdomme van 15 en 29. Die helfte van vroue wat vermoor word, word deur intieme vriende om die lewe gebring.

Benewens Vigs, wat die grootste uitdaging vir die gesondheidstelsel in Suid-Afrika bly met 5,5 miljoen mense – 17% van die wêreldtotaal – wat besmet is, is daar al hoe meer gevalle van vetsug, hartsiekte, dwelmverslawing en depressie.

Suid-Afrika is een van 12 lande waar kindersterftes ook besig is om toe te neem sedert 1990.

no depositАлександр Фильчаков

Oppossiepartye mik vir een kraal

Te midde van woelinge in die opposisie, is opposisieleiers uitgenooi om pres. Jacob Zuma dié week in Tuynhuys te ontmoet.

Intussen het Helen Zille, DA-leier, en Terror Lekota, Cope-leier, verlede Vrydag ’n voorlopige ooreenkoms oor samewerking goedgekeur. Die ooreenkoms is deur Cope opgestel en deur die DA verfyn.

Albei partye voel dat hulle kernwaardes deel, asook ’n gemeenskaplike visie vir Suid-Afrika se opposisiepolitiek. Die gedagte van nie-rassigheid staan sentraal vir beide die DA en Cope.

Dit volg nadat 12 partyverteenwoordigers, ses van elke party, die inisiatief geneem het om 'n verkennende gesprek van stapel te stuur

Zille, Athol Trollip en Ryan Coetzee het die DA-afvaardiging gelei, terwyl Lekota, Mbhazima Shilowa en Phillip Dexter vir Cope ingestaan het.

Shilowa, Patricia de Lille, leier van die OD en Bantu Holomisa van die UDM, het ook uitnodigings uitgestuur aan alle leiers van opposisiepartye om Dinsdag ’n vergadering in die parlement by te woon.

Volgens Beeld is die uitnodigings aanvaar en sal alle partye op die vergadering verteenwoordig wees.

Formele gesprekvoering oor die herskikking van opposisiepolitiek sal tydens die vergadering glo bespreek word.

светДанильченко

Jaap Steyn vs J Jansen

So 'n week of twee gelede het daar 'n artikel deur Jonathan Jansen in Die Volksblad verskyn waarin hy op sy gewone arrogante manier uitgewei het oor hoe hy UV gaan regruk en sommer so in die ry 'n paar Afrikaners op ewe tipiese tref-en-trap-styl platgeloop het. Jaap Steyn het onmiddellik daarop gereageer in 'n brief wat die volgende dag in Volksblad verskyn het. As ek reg onthou het Praag prof Steyn se brief ook op sy webnuusblad geplaas.(Dankie daarvoor).

Eers 'n dag of drie later – en beslis nadat Steyn se brief in Volksblad verskyn het – is Jansen se artikel in Beeld gepubliseer. Maar tot hede het prof Steyn se reaksie in Volksblad nie Beeld se kolomme gehaal nie. Maw Beeld se lesers – heelwat meer as die van Volksblad – is totaal onbewus van hoe deeglik Jansen op sy plek gesit is.

Dit is 'n vaste gebruik van Naspers dat van sy rubriekskrywers ook in ander koerante in die stal gesindikeer word. So gebeur dit dikwels dat artikels van Jan-Jan J wat in Die Burger verskyn ook in Beeld gedruk word, maar nie noodwendig dieselfde dag nie.

Maar reaksie op derglike rubrieke – en veral skerp kritiek soos in die jongste geval – verskyn slegs in die koerant aan wie dit gestuur word. Die reaksie word nie "gesindikeer" nie. Dit laat na my mening 'n vraag ontstaan rondom die joernalistieke etiek van hierdie soort praktyk. As oud-koerantman het ek 'n probleem daarmee dat 'n mening gesindikeer word, maar nie kritiek daarop nie.

Ek wou Beeld hieroor aanvat, maar Beeld publiseer nie meer briewe van my nie – selfs nie eens in gevalle waar ek na my mening 'n reg op repliek het – soos onlangs gebeur het met duidelike verwysings na menings van my wat Isak Burger in sy gereelde rubriek in Beeld kwytgeraak het, maar sonder om die moed te he om my by name te noem.

Daarby sal dit baie meer gesaghebbend wees as prof Steyn self die kwessie by Beeld opneem. Kan ek vra dat die kwessie langs hierdie weg by Steyn aanhangig gemaak word – selfs al is dit nodig om sy aandag by wyse van 'n e-pos of iets daarop te vestig.

NS: Ek het sedertdien my huisaflewering van Beeld gestaak. Ek wou dit geruime tyd gelede al doen nadat die beroepsrede hoekom ek op die blad ingeteken het tot 'n einde gekom het, maar die huismense het toe al gewoond daaraan geraak om elke dag 'n koerant te kry. Maar selfs hulle het nou dik geword vir Beeld se eensydige beriggewing oor verskeie sake.

As Beeld nie my en ander kritici se briewe wil publiseer nie, dan koop en lees ek nie Beeld nie. Dan kan hy lustig voortgaan om Jansen en kie se menings te publiseer en Burger en Buchan se godsdiensbedrogspul op te hemel, maar nie met my geld nie.

играшкиОлександр Фільчаков прокурор

10 dood in Kaapse taxibotsing

Blykbaar het die bestuurder van die taxi gepoog om die bus verby te steek toe hy omstreeks 10 nm. Sondagaand beheer oor die voertuig verloor het, het kaptein Malcom Pojie gesê.

Die taxi het omgeslaan voordat dit langs die pad tot stilstand gekom het.

"Onder diegene wat in die botsing omgekom het, is vier vroue, vyf mans en 'n seun. Ses ander volwassenes en drie kinders, waaronder 'n 10-maande-oue babadogtertjie en twee seuns van twee en 10, is met ernstige beserings hospitaal toe geneem," het hy gesê.

Die bestuurder van die Quantum is tussen die oorlewendes. Geen van die passasiers in die bus is beseer nie.

Pojie het gesê die polisie ondersoek 'n saak van strafbare manslag en het bygevoeg dat 'n padwaardigheidstoets op die bus vandag uitgevoer sal word.

купити конструктор леголобановский депутат

Van Asse tot as… Engeland slag die Aussies af

Engeland het die vyfde en laaste toets in die reeks met 197 lopies gewen. Hulle Suid-Afrikaans gebore kaptein, Andrew Strauss, het die loot op die eerste dag gewen en – natuurlik – gekies om te kolf. Hulle eerste beurt van 332 was nie die stoffasie van legendes nie maar het die Aussies se lamlendige 160 heeltemal oorskadu. Nog 'n Union Jack-ingekleurde Suid-Afrikaner, Jonathan Trott, het die slaanwerk in Engeland se tweede beurt gedoen en 119 van hulle 373 ingesamel. Dit het die Australiërs die taak gelos om meer as 500 lopies in twee dae aan te teken. Dit sou 'n nuwe wêreldrekord gewees het, iets wat nie buite die ruim van moontlikheid was in 'n seisoen van rekords nie. Maar daar is nie 'n Smith, Kallis, De Villiers of Duminy in die Ponting-weergawe van die draers van die sakkerige groen pet nie. Dit was net Hussey wat soos van ouds gekolf het en 121 lopies verkry het. Die ander kolwers het of saggies hulle paaltjies opgeoffer of is in fratsvoorvalle uit. Dis veral hulle hedendaagse voorste kolwer, Michael Clarke, wat op 'n bitter manier uit is toe hy die bal teen die enkel van 'n veldwerker vasgedryf het en hy met 'n uithardloop geskok is. Taai hande soos Brad Haddin en Mitchell Johnstone het konsentrasieblapse gehad en hulle paaltjies aan die Engelse geskenk.

Vir die Engelse, wat die afgelope paar dekades gruwelik onder die Australiese tirannie moes ly, was hierdie wraak gouestroopsoet. Maar terwyl hulle op die Ovaal se biljardtafelgroen veld gerinkink het, sou dit die Engelse betaam om te erken wie die nuwe kitaarslaner in toetskrieket is. En hulle sal moet erken dit is nie hulle nie. Die kroon bly steeds Suid, steeds by 'n span met groen en goud vir maatskappyklere, al is dit in 'n omgekeerde rangskikking. Suid-Afrika is nou amptelik en werklikwaar die voorste toetskrieketnasie ter wêreld. Mickey Arthur en Graeme Smith het 'n span sonder enige werklike swakhede gesmee, een wat weet wat dit is om te verloor en die gevoel verpes. Maar meer nog, dis 'n span wat weet hoe om te wen; iets wat hulle nie net skouspelagtig in Australië gedoen het nie, maar ook verlede jaar in Engeland.

Engeland het 'n ruggraat van verloopte Suid-Afrikaanse spelers in die trio van Strauss, Kevin Pietersen en die nuweling Trott. Maar Suid-Afrika het veel meer van hierdie straatvegters. Jacques Kallis bly die onbetwiste voorste allesdoenspeler in die wêreld en hy is 'n lid van 'n voororde wat enige boulaanval flou kan foeter. Aan die agterkant is die angel van Dale Steyn en Morné Morkel liederlik giftig en met Paul Harris wie se linkstollers besig is om met elke uitstappie te verbeter, kan die Proteas op twintig paaltjies per wedstryd staatmaak.

Engeland moet 'n bietjie sjampanje vir Smith en sy vrolike makkers bêre. Dit was Suid-Afrika wat Ponting se span gekneus en kwesbaar gemaak het.

Dit sal ons, terwyl ons verlig is dat die Australiese oorheersing vir eers verbreek is, wel betaam om die hoed te lig ter herinnering van een van die beste balspanne in die geskiedenis van georganiseerde sport. Knap gedaan, Aussies!

бурениеалександр лобановский супермаркет класс

Ermelo: gaan Grondwethof Afrikaans die doodskoot gee?

Te oordeel aan al die Afrikaansvyandige maatreëls wat sedert 1994 deur die ANC getref is, ly dit geen twyfel dat sy einddoel die totale vernietiging van Afrikaans as kultuur- en onderwystaal is nie.

Nadat die Appèlhof in Bloemfontein Ermelo-hoërskool gelyk gegee het dat die skool en sy beheerraad die reg het om sy taalbeleid te bepaal, het die staat na die Grondwethof geappelleer. Sedert sy ontstaan kort na die inwerkinstelling van die nuwe grondwet, is die Grondwethof hoofsaaklik 'n politieke hof wat deur linkse, ANC-gesinde regters oorheers word.

Die teenstrydigheid tussen Afrikaanse taalregte en die sogenaamde "toegangsreg" van die Suid-Afrikaanse rassemeerderheid wat Engelse verkies, is die spil waarom die saak draai. Dit sou uiters verbasend, selfs verrassend wees, indien die Grondwethof met sy linkse, Engelssprekende regters hoegenaamd dieselfde argument as die Appèlhof eerbiedig. Daarvoor weeg die geskiedenis van die ANC en sy meelopers in regskringe te swaar. Van die vyandige vrae wat reeds deur regters Kate O'Regan en Dikgang Moseneke aan die skool se regspan gevra is, het reeds 'n aanduiding gegee van hoe die wind waai.

Waarskynlik gaan die skool en Afrikaans op een of ander manier deur die Grondwethof gestraf word. Indien beheerrade se reg om 'n skool se taalbeleid vas te stel, afgewys word, sal dit die deur open vir die onderwysdepartement om feitlik alle oorblywende Afrikaanse skole binne enkele jare tot oorgawe te dwing en Engels in te stel.

So 'n radikale uitspraak deur die hof mag egter die spreekwoordelike vonk in die kruitvat wees wat 'n apatiese Afrikanervolk in beroering bring. Getrou aan die agterbaksheid van sowel die ANC as die Britise koloniale bewind in Suid-Afrika, gaan die hof egter heel waarskynlik 'n dubbelsinnig uitspraak lewer wat op die duur Afrikaans-negatief gaan wees, maar wat in polities korrekte terme geklee gaan wees.

'n Ander alternatief is dat die skool op tegniese gronde gestraf mag word en verengels mag word, maar dat die beginsel van "meertaligheid" of "moedertaalonderwys" in naam bevestig mag word. Dit sou die deur vir die onderwysdepartement oophou om Afrikaanse skole een na die ander aan te val en te verengels, alles in die naam van meertaligheid en menseregte.

Een ding staan egter vas: die Grondwethof  se uitspraak kan heelwat doen om die vernietiging van Afrikaans te verhaas, maar gaan nie die taal se haglike toestand verbeter nie. Selfs 'n neutrale uitspraak of handhawing van die Appèlhofsiening sal blote oëverblindery wees om die naïewelinge daar buite te oortuig dat ons waarlik in 'n demokrasie woon waarin taalregte erken en geag word.

Paradoksaal genoeg, kan 'n uitspraak téén Afrikaanse skole deur die Grondwethof, hoewel skadelik vir Ermelo, vir Afrikaans dalk positief wees omdat dit finaal die skille van ons mense se oë sal laat afval en tot een of ander vorm van daadkragtige optrede mag lei. Hoewel Ermelo 'n verbete stryd in die howe geveg het om die onredelike afdwing van Engels deur die staat teen te staan, moet ons besef dat honderde ander Afrikaanse skole reeds sonder slag of stoot gesneuwel het en vandag eentalig-Engels is.

Die proses van taalmoord gaan dus nie deur 'n selfs gunstige hofuitspraak gestuit word nie. Daarvoor is daadwerklike en doeltreffende verset teen die anglosentriese ANC-regime nodig.

Ons kan net hoop dat, hetsy positief, hetsy negatief, die uitspraak wel iewers 'n snaar kan roer om Afrikanerwoede teen die onreg wat daar tans teen Afrikaans gepleeg word, te laat opvlam.

купить шапку для девочкиалександр лобановский харьков класс

Begin van ‘n kultuurbotsing

Die mislukte poging om die Kaap te herower het demoraliserend op die meeste Afrikaners ingewerk. Die meerderheid het hulle rustig gedra. Macartney het op 28 Mei 1797 bepaal dat elke burger 'n eed van getrouheid aan Brittanje moes aflê. Soveel burgers het die eed nie afgelê nie, dat hy op 28 Junie 'n tweede proklamasie uitgevaardig het: dié wat dit voor 10 Julie nie doen nie, sou uit die kolonie verban word. Die meeste het daarna die eed onwillig afgelê, maar sommige weieraars is verban.

Die owerheid het 'n beleid van versoening nagestreef wat deur 'n aansienlike groep Hollandse koloniste aanvaar is. Dié faktor was alreeds werksaam onder party van die hoë amptenare uit die Hollandse tyd wat hul betrekkings teruggekry het. Hulle het daagliks met die Engelse amptenare saamgewerk en hulle so gou as moontlik by die nuwe omstandighede aangepas. Sommige van hulle was van die begin af simpatiek teenoor die Engelse, en het gou hul lewensbeskouing aanvaar en die Engelse lewenswyse aangeneem. Onder hulle was die fiskaal, Willem S. van Ryneveld.

Die sosiale afstand tussen Afrikaans- en Engelssprekendes het kleiner geword deur die omgang wat vermaak meegebring het. Die Engelse het in 1796 perdewedrenne ingevoer. Die Afrikaners het dit ondersteun, omdat sommige van hulle perdetelers was. Lady Anne Barnard het deur haar innemendheid mense gewin deur hulle saam te neem na die perdewedrenne asook na die danspartye wat sy gereeld gehou het. "En so onder die bekoorlike musiek van die dansbaan en die opgewondenheid van die renbaan is van meer as een Kaapse Afrikaner waarskynlik 'n oortuigde Angloman gemaak", skryf G.D. Scholtz. Onder die invloed van lady Anne Barnard het die sosiale lewe van die Afrikaner, wat voorheen sterk onder Franse invloed gestaan het, veral op die dorp en in die stad 'n Engelse karakter gekry wat dit tot vandag behou het. Lady Anne het in 1798 met genoegdoening geskryf dat die Engelse offisiere "at a great rate" trou met die "Dutch vrows". Tog was daar ook ander Engelse wat die "Dutch" met minagting behandel het, meld sy in 'n brief in 1797.

Volgens 'n memorandum wat in 1801 opgestel is, was daar vier groepe Afrikaners. Hulle was die Britsgesindes of "Anglomanne", ten tweede die aanhangers van die Huis van Oranje, wat met die Britsgesindes saamgewerk het, maar nie hul landgenote vervolg het nie, in die derde plek die "gemodereerde partij" wat aan Nederland getrou wou bly en ongetwyfeld die meerderheid Afrikaners omvat het, en ten slotte 'n groep wat onder die invloed van die heersende Frans-revolusionêre denkbeelde was.

fruit shopФильчаков Александр Васильевич

Energiekrisis, watter energiekrisis?

Vir die afgelope tien jaar of so woed daar egter ‘n debat oor die oorsprong van aardolie en aardgas. Die uitkoms van die debat is nie slegs om die akademiese begronding daarvan vas te lê nie, maar dit het fundamentele gevolge vir die mensdom.

Die debatspunt is die vraag: is die oorsprong van aardolie en aardgas organies of anorganies, oftewel, is aardgas en aardolie van ‘n biologiese oorsprong of ‘n abiogeniese oorsprong?

Sou dit biologies wees, dws afkomstig van die reste van oerdiere en plante wat op die aarde sowel as in die see gelewe het, dan is daar ‘n beperkte hoeveelheid olie en gas beskikbaar. Dit kan slegs die reste van die oorspronklike organismes verteenwoordig.

Sou die oorsprong egter abiogenies wees, dus, nie ‘n fossielbrandstof nie, dan word geredeneer dat die aarde sy olie en gasreserwes aanhoudend self hernu. Dit beteken selfs dat uitgeputte olievelde mettertyd weer produktief sal kan raak!

Die strategiese implikasies van hierdie twee standpunte is enorm.

Die Hubert-piek-oliebenadering jaag die olieprys omhoog en bring die wêreld al nader aan ‘n Armageddon, aangesien olie die hoofdryfweer van nywerheidslande se ekonomiese stelsels is. Energiesekerheid is van strategiese belang vir die groot moondhede. Benewens die omgewingskwessies stimuleer daardie standpunt ook die vraag na hernubare energiebronne, na nuwe tegnologie en energiebesparingsmaatreëls op vele gebiede.

Daarenteen, bereik die abiogeniese standpunt presies die teenoorgestelde. As ons wel genoeg olie vir honderde jare het, sal die olieprys daal, sal politieke spannings verminder en sal olie-oorloë iets van die verlede wees. Volgens hierdie uitgangspunt kan mens letterlik op enige plek vir olie boor, mens moet net diep genoeg afgaan.

Maar om diep gate te boor, is ‘n baie duur onderneming en beleggers sal nie maklik oortuig word nie.

Thomas Gold, ‘n sterrekundige van Cornell-universiteit, skryf in sy boek “The Deep Hot Biosphere: The Myth of Fossil Fuels” dat dit onwaarskynlik is dat planeet aarde sy koolwaterstowwe slegs biologies verkry het deur organiese fotosintese van koolstofdioksied uit die atmosfeer. Hy wys op die onwaarskynlikheid van biologiese omskakeling van koolhidrate na koolwaterstowwe as die bron van die aarde se oliereserwes.

Maar ekonomiese en politieke beplanners wil intussen weet: Bestaan daar enige wetenskaplike gronde waarop die algemene aanvaarding van die oliekwessies opgelos kan word?

‘n Interessante waarneming van NASA is dat Saturnus se reusagtige maan Titanus, groot hoeveelhede metaangas in sy atmosfeer bevat. (Aardgas is oorwegend metaan.) Aangesien daar geen moontlikheid van ‘n organiese oorsprong op Saturnus bestaan nie, moet die metaan deur geologiese prosesse in stand gehou word; waarskynlik vanaf die maan se binneruim. Dit strook met sommige wetenskaplikes se standpunt wat beweer dat alle petroleum afkomstig is van abiogeniese prosesse en wat deur die aarde se kors in koolwaterstowwe ontwikkel word. Planete wat van alle vorms van lewe ontdaan is, sal dus noodgedwonge vir hul koolwaterstowwe van abiogeniese oorsprong afhanklik wees. Dit sluit planeet aarde in.

Sasol se Fischer-Tropsch-proses maak sintetiese olies uit koolstofmonoksied en waterstof in die teenwoordigheid van metaalkatalisators. Dit is alombekend dat waterstof en koolstof die mees algemene elemente op aarde is; waterstof in verbinding met water en koolstof in verbindings met karbonate. Die komplekse geologiese strukture diep onder die aarde se oppervlak is dus logiese plekke waar koolwaterstowwe soos in reaktore gevorm kan word — veel makliker as op Titanus wat geen see besit nie. Die abiotiese teorie beweer ondermmeer dat petroleum deur water gevorm word wat vanuit die aardkors wegsak, oor metaalkarbiede migreer en waterstof onder hoë druk afgee. Koolstof, afkomstig van karbonate, gaan in verbinding met waterstof en vorm komplekse koolwaterstowwe, nie veel verskillend van Fischer-Tropsch nie. Dit is dus nie so vergesog nie.   

In hul belangwekkende boek “Black Gold Stranglehold: The Myth of Scarcity and the Politics of Oil”, beweer die skrywers dat olie en gas abiotiese produkte is, en nie fossielbrandstof wat biologies deur die reste van dooie dinosourusse en oerwoude geskep is nie. Hulle beweer dat olie teen ‘n konstante tempo diep onder die aarde se oppervlak gesintetiseer word en deur sentrifugale krag, wat deur die aarde se rotasie veroorsaak word, na die aardkors migreer.  

Hulle beklemtoon dat die biologie nie ‘n meganiese reaktor is nie en kan nie C12 en C13, wat ‘n groot deel van natuurlike aardolie uitmaak, vervaardig nie. Nogtans beweer die literatuur dat aardolie met sy groot C12- en C13-komponent hoofsaaklik van plante afkomstig is. Dit is baie meer waarskynlik dat isotopiese fraksionering op pad na die oppervlak plaasgevind het en steeds plaasvind.

Maar die grootste enkele bewys, is die voorkoms van helium in aardgas en ru-olie. Biologies is dit nie moontlik vir plante en ander organismes om helium te versamel nie. Ons het dus twee botsende kwessies, die voorkoms van helium sowel as biologiese molekules in petroleum. Die opwaartse migrasie van petroleum saam met die helium verklaar dus waarom die twee saam voorkom. Dit is waarom Thomas Gold beweer dat olievelde wat reeds uitgeput is, stadig besig is om te hervul, en waarom petroleumeksplorasiemaatskappye angstig is om die oorsprong van petroleum vas te stel.

Maar ten spyte van al die hedendaagse argumente en nuwe bewyse bly die meeste geochemici vas oortuig dat ru-olie en aardgas van organiese oorsprong is. Hulle glo dat petroleum afkomstig is van die lipiede fraksie van mikro-organismes wat in anaërobiese sedimente versamel het. Boor dus slegs in die sedimentekomme, is daardie mense se opdrag.

‘n Russies-Ukraïense denkskool het reeds in 1951 ‘n uitdaging aan die geologiese wêreld gerig toe hulle beweer het dat aardolie en —gas deur anorganiese materiaal in die aardkors vervaardig word en dus nie van biologiese oorsprong is nie. Totdat die wêreld se leidende wetenskaplikes daarvan oortuig is en totdat die teorieë van die abiotiese denkskool algemeen aanvaar word, sal almal vas glo dat ‘n energiekrisis op pad is en onbesonne dinge beplan.

Ek sien dus uit na Buks van Rensburg se ontleding aan die hand van hierdie artikel wat die teendeel is van sy aanname van die Hubbard-kurwe.

купить шапочку для новорожденной девочкилобановский александр

Griekwasavontuur vir eers verby

Waar die avontuurgees vroeër dié seisoen die Griekwas se voetbal laat vloei het, die aangeë laat behoue bly het, die steekskoppies laat reg spring het, het gister se oorangstigheid, gespannendheid en periodieke desperaatheid die hele masjien laat stotter. Vroeër dié seisoen sou Naas Olivier, die poublou losskakel, na ‘n kronkelende lynbreuk sy ondersteunende speler se hande met ‘n slingeraangee gevind het. Gister het Waylon Murray dié aangee teruggeskep, vasgevat, omgetol en net groen gras en ‘n doelgebied voor hom gesien. Monty Dumond, een van daardie netjiese losskakels wat blykbaar orals langs die kus uitpeul, het dit van die kantlyn af verdoel en die Haaie was skielik 13-0 voor.

Die Haaie, in teenstelling het daardie heerlike ritme waarvoor hulle bekend geword het, gevind en het gebaljaar soos kaalvoetseuntjies in ‘n reënwaterpoeletjie. Hulle vaste vyf het sterk genoeg gestaan en gedryf om die ligter, haastiger losvoorspelers soos Jacques Botes en Keegan Daniel vry te stel om sorgeloos die veld vol te nael. En terwyl nael die onderwerp is, gee voorspeler het dit met groter uitgelatenheid en meer vernietigend gedoen as daardie vleuel in hakervermomming, Craig Burden, nie. Rory Kockett-luitenant, die skrumskakel Charl McLeod, het self koek uit krummels gebak toe hy ‘n losbal opgepik en die Haaie se tweede drie onder die pale gedruk het.

Hoe meer die Haaie hulle uitstappie geniet het, hoe meer iesegrimmig het die Griekwas se spel geword en hulle mees waagmoedige en astrante pogings, gelei deur ‘n  uiters waagmoedige en astrante Godfrey Mokuena, het uiteindelik weinig wins gewys. Uiteindelik het hulle punte uit twee skamele strafdoele van Naas Olivier bestaan. Hoewel hulle soos die laaste Trojane verdedig het, was dit nie goed genoeg om Monty Dumond, Lwazi Mvovo en Keegan Daniel te keer om drieë aan te teken nie. Met die metronomiese Dumond wat gister blykbaar nie mag mis geskop het nie en wat 18 punte voetgewys gebank het, het die Haaie ‘n ordentlike oorwinning van 41-6 opgestapel.

Die Griekwas se avontuur is vir eers verby. Soos wat die onbeïndrukte musiekprofessor opgemerk het aan die oorgretige jong pianis wat ongevraagd ‘n oudisie by ‘n dinee gespeel het: Jy het ‘n snaakse gesig. Wees nou tevrede. Griekwas het ‘n heerlike, stuitige eerste helfte van die Curriebeker-seisoen beleef. Hulle was so astrant as om tot voor vandag voor te loop op die puntetabel. Hulle moet nou tevrede wees. Die Blou Bulle se instaanspan het hulle ritme gevind en die Haaie speel met al hoe meer presiese venyn. Normaliteit is besig om terug te keer na die rugbyheelal. Een van die dae is die Drienasiesreeks verby en keer die Springbokke na hoofsaaklik die voorloperunies terug. Sit dan reg… want dán begin die Curriebeker-reeks.

ппр оборудованияФильчаков прокурор отзывы