Dan Roodt – Bladsy 6

Gee Afrikaners ‘n Nürnberg-verhoor!

Aan die begin van die week het daar weer luide krete opgegaan dat Afrikaners en blankes in die algemeen nog nie genoeg vir apartheid geboet het nie. Is dit toevallig of het ons hier met ‘n georkestreerde veldtog te make? Veral die kinders van onlangse immigrante soos Helen Zille, Steven Friedman en Paul Berkowitz verkeer op die voorpunt van die aanklagte teen ons inheemse Afrikaners. Hierby moet nog prof. Pierre de Vos, die gay akademikus van Kaapstad, gevoeg word.

Apartheid is nou ‘n groter probleem as in 1994 en vorentoe gaan dit waarskynlik net aangroei. Ek begin dink dat dit tyd is om hierdie mense se bluf te roep en hulle uit te daag om ‘n Nürnberg-verhoor te hou waar elke lewende NP-minister en staatsamptenaar uit die ou bedeling in die hof kan verskyn op ‘n klag van “misdaad teen die mensdom” sodat daar klinies na die getuienis agter dié stelling gekyk kan word.

Tans is Afrikaners heeltemal te veel op die verdediging as dit oor hul sogenaamde “besmette verlede” gaan. Pierre de Vos vra mos op sy woernaal in Rebranding the DA Nostalgia for a past that never was:

“After all, how is it possible to be nostalgic about your own past when that past is littered with memories of racial oppression and exploitation from which you, your parents or grandparents benefited – often handsomely?”

De Vos is Claude-Leon-professor van Grondwetlike Reg aan die Universiteit van Kaapstad en word gereeld oor grondwetlike kwessies in die media aangehaal. Daarom moet ons sy uitspraak ernstig opneem.

Maar De Vos reageer eintlik net op ‘n toespraak van Helen Zille verlede Saterdag waarin sy die destydse Progressiewe Party as die “ware bevryders” van Suid-Afrika beskryf. Trouens, die huidige grondwet met sy sentralistiese “een-nasie”-ideologie kan teruggevoer word na die Progressiewe Party se Molteno-kommissie van 1961:

“Not many people know that the Constitution that emerged from the Codesa negotiations has its roots in the Molteno Commission set up by the Progressive Party back in 1961. We recommended a national convention, an entrenched Constitution, a bill of rights, a common voters’ roll, a clearly defined role for the provinces and an independent judiciary. We had been preparing for the constitutional negotiations for three decades, and we were ready for them when they finally came. That is why our team played such a crucial role in shaping our country’s founding compact.”

Daardie toespraak is betitel: The DA’s untold story: Part 1. Vandag sit Zille die DA se selfadvertensie as “bevrydingsbeweging” voort in The DA’s untold story: Part 2. Ná die kritiek vroeër vandeesweek dat sy al die blanke mans uit die party se geskiedenis “uitgeskryf” het, erken sy vandag die “enorme bydrae van reuse soos Colin Eglin, Ray Swart and Frederik van Zyl Slabbert”, asook Tony Leon.

Dog op ‘n manier stem Zille se uiteensetting van die geskiedenis ooreen met my eie, wat die Britse tradisie soos ‘n “goue draad” deur die Suid-Afrikaanse geskiedenis sien loop en dat ons nie soseer deur die ANC in 1994 “verower” is nie, maar deur die Britte. Daarom verwys Helen Zille spesifiek na die Britse sendelinge en veral dr. John Phillip as die oorsprong van die DA se Brits-liberale tradisie. Wat sy nalaat om te noem, is dat eenduisend Afrikaners tydens Graaf Caledon se bewind onskuldig deur die Engelse sendelinge, Read en Van der Kemp, aangekla is omdat hulle kwansuis hul slawe of bediendes sou vermoor, verkrag of aangerand het. Ná die gevreesde rondgaande howe, wat in die volksmond as die swarte ommegang bekendgestaan het, hul werk gedoen het, is geen van die aangeklaagdes skuldig bevind nie!

Soos Jaap Steyn dit stel:

“Die regters het verklaar dat as die sendelinge die sake eers vooraf ondersoek het, hulle nie die hof met al die leuens sou lastig geval het nie. Van Bethelsdorp sê hulle dat ‘luiheid en ledigheid en derhalwe morsigheid en smerigheid daar opgroei tot perfeksie”. Beelaerts van Blokland het verklaar dat die beskuldigdes hul mense goed behandel het. Afrikaners het die swarte ommegang as ‘n gruwelike onreg ervaar. Hul goeie naam is wel tydelik in ere herstel, maar hul belastering is gou hervat.”

Zille meen dat Britse liberalisme soos ‘n goue draad deur ons geskiedenis loop. Maar so ook die belastering wat daarmee gepaardgaan! Die leidster van die DA is nes dr. John Phillip ‘n nuwe aankomeling in die land, synde die dogter van Duitse immigrante maar wat hier Engels grootgeword het. Tans is sy, nes haar berugte voorganger uit die 1820s en 1830s, besig om ons inheemse Afrikaners te belaster met bewerings dat ons ‘n klomp bose rassiste is wat ‘n “misdaad teen die mensdom” gepleeg het.

Noudat die Afrikaner van alle mag en invloed gestroop is, is ons vyande besig om die skroewe aan te draai. Steven Friedman en Paul Berkowitz meen dat die regering sy dienslewering moet verbeter, maar dat “apartheid” – en daarom Afrikaners – vir swart armoede verantwoordelik is. “Apartheid was very good at destroying wealth and entrenching poverty,” sê Berkowitz.

Om Afrikaners te belaster en vir alles te blameer wat in Suid-Afrika verkeerd loop, ook onder die ANC-bewind, het al gewoonte geword. Ons is die sondebokke. In die Tsjeggies-Duitse skrywer Franz Kafka se roman Die verhoor, word ‘n man, Josef K, van ‘n misdaad aangekla. Hy weet egter nie wat die klag is nie en kan hom nêrens daarteen verweer nie.

Deur die geskiedenis het die belastering van volkere of godsdienstige groepe ‘n vername rol gespeel. Een van die maniere waarop die Katolieke Kerk haat en nyd jeens ons Hugenote-voorouers in Frankryk aangehits het, was deur verguising en valse beskuldigings. Hoe verder ons van die historiese werklikheid van die NP se bewind tussen 1948 en 1994 staan, hoe grotesker raak die voorstellings daarvan. Daar is reeds die Apartheidsmuseum in Johannesburg, wat deur Abe en Solly Krok reg langs Gold Reef City gebou is, waar toeriste van regoor die wêreld besoek aflê. Die skatryk Krok-tweeling, waarvan een intussen oorlede is, het hul fortuin uit karsinogeniese bleikmiddels gemaak waarmee veral swart vroue poog om hul velle ligter te maak. Besoekers aan die Apartheidsmuseum word subtiel gebreinspoel om te dink dat apartheid eintlik ‘n vorm van volksmoord was. ‘n Video waarin dr. Verwoerd onskuldig die Engelse sinsnede, “I believe in final solutions”, gebruik, word oor en oor herhaal om die parallel met die Nazi’s se Endösung vir die Jodeprobleem in Duitsland te skep.

Tydens ‘n konferensie enkele jare gelede by die SA Menseregtekommissie se kantore in Johannesburg, het ‘n Indiërvrou wat blykbaar ‘n professor by Wits is, op my geskree: “Apartheid het miljoene mense doodgemaak!” Wat is volgende? Terwyl FW de Klerk en die res van die voormalige NP-regering hul leierskapsrol geabdikeer het, is die veld oop om eintlik enige oordrywing of selfs verdigsel aan Afrikaners toe te skryf. Reeds in die WVK-verslag het Tutu en Boraine bedenklike parallelle tussen die nazisme en apartheid getref. Gaan ons binnekort lees van die “apartheid holocaust”? Gaan toekomstige geslagte Afrikaners aantygings van ‘n volksmoord op swartmense moet weerlê terwyl hul vyande al die argiewe en bewysstukke beheer?

Dit kan selfs gebeur dat ons vyande sulke bewyse van ‘n “apartheid holocaust” in die argiewe “plant”! Briewe tussen NP-ministers wat lankal reeds dood is, kan vervals word om die indruk te skep dat Afrikaners inderdaad ‘n volksmoord op swartmense uitgevoer het. Vreemder dinge het al in die politiek en in die geskiedenis gebeur. Só byvoorbeeld was die wêreld vyftig jaar lank salig onder die indruk dat die Duiters tydens die tweede wêreldoorlog derduisende Poolse nasionaliste en offisiere in die Katyn-woud laat doodmaak het. Eers in die negentigerjare het mnr. Boris Jeltsin met die waarheid vorendag gekom deur die Russiese argiewe oop te maak en te onthul dat dit maar een van Josef Stalin en die gevreesde Beria se vele volksmoorde was.

Daar is een ding wat erger is as om onskuldig van moord aangekla te word en in hegtenis geneem te word en dit is om nié in hegtenis geneem te word nie! Dit is laster in sy suiwerste vorm, om ‘n veldtog teen iemand te voer deur hom van moord te beskuldig, sonder dat hy ooit geleentheid kry om sy onskuld in die hof te bewys.

Dit is egter presies wat tans aan die gang is. Daar gaan nie ‘n dag verby dat politici van die DA, die ANC en sogenaamde politieke kommentators nie die toenemende enormiteit van die “apartheidsmisdaad” aan die groot klok hang nie. Soos ek vandeesweek aan Berkowitz geskryf het, is “apartheid” eintlik ‘n metoniem vir Afrikaners. Agter die gewraakte begrip “apartheid” staan Afrikaners, die “daders” wat konstant sal moet boet en wie se regte daarom na willekeur vertrap mag word.

Dis waarom ek vandag die handskoen teenoor al ons vyande neergooi en sê: gun ons ons verhoor! Kla ons onverwyld van oorlogsmisdade of die “misdaad teen die mensdom” aan dat ons die feite oor Afrikanerregering tussen 1948 en 1994, gebreke en al, voor die howe kan lê. Die meeste van die NP-ministers en staatsamptenare lewe nog. Kla hulle aan, mev. Zille, mnr. Solly Krok, mnr. Alex Boraine, mnr. Desmond Tutu en elke ander persoon wat glo dat Afrikaners iewers in die verlede ‘n volksmoord op swartmense gepleeg het.

Kom arresteer my sommer eerste. Al het ek destyds bloedweinig met apartheid te make gehad, sal ek saam met die res van ons volk staan. Ons is oorwin, nie net deur Umkhonto we Sizwe nie, maar ook deur die Progressiewe Party wat ons vanuit Houghton en Seepunt verower het. As ons oorlogskuld vir ons sogenaamde “misdaad teen die mensdom” te betaal het, laat dit ons opgelê word.

Dit is beter om daardie oorlogskuld nóú te betaal as om vir ewig in die toekoms daaraan herinner te word. Trek sommer ook die triljoene rande se bates wat in 1994 by ons afgevat is daarvan af. As daar nog iets oorbly, sal ons met graagte die rekening vereffen, Calviniste wat ons is.

Maar eers eis ons om verhoor te word. Gee ons ons Nürnberg-verhoor dat ons die getuienis van wat ons werklik in dié land vir veertig jaar gedoen het, kan voorlê.

Anders gaan ons nog vir geslagte lank met groter wordende beskuldigings van ‘n “apartheid holocaust” moet saamleef en gaan ons kinders en ons kleinkinders en selfs agterkleinkinders die smet moet verduur.

Pasop vir Amerikaanse destabilisering van Suid-Afrika!

Telkens as ek die hoofstroom- liberale webwerwe op my rekenaarskerm oopmaak, moet ek eers my lagbuie tot bedaring bring voor ek verder kan lees. Dieselfde koerante en joernaliste wat tot enkele maande gelede nog “ons wonderlike demokrasie” met “die beste grondwet ter wêreld” besing het, is tans besig om die ANC-bewind fel te kritiseer. Die 13 soldate wat in die Sentraal-Afrikaanse Republiek omgekom het, is die jongste voorwendsel om president Jacob Zuma so sleg te sê dat die see hom nie kan afwas nie.

Ek wil vra: maar is dit nie julle alwetende mediamense wat so graag wou gehad het die ANC moet Suid-Afrika regeer nie? Wat het geword van al die lofsange aan Madiba, transformasie, versoening, grondhervorming en ander grondslae van liberale sikofansie in dié land?

Dis seker erg dat dertien SA soldate weens ‘n gebrek aan ammunisie in die SAR moes sterf. Maar dis vir my erger dat tienduisende plaas- en stadsmoorde al gepleeg is en geen dooieboomnuusorgaan soos Rapport of Beeld het al ooit geskryf nie: “Dis ‘n krisis. Só kan dit nie aangaan nie!”

Wat is nou eintlik aan die gang met “die media” soos hulle genoem word? Hoe op aarde het dit gebeur dat hulle al weer ‘n regsomkeer gemaak het, “sonder om ‘n paradepas te mis”, soos Breyten Breytenbach dit eenkeer gestel het?

Eens is regering deur die ANC en veral die halfgod Mandela as die wonderkuur vir al Suid-Afrika se etniese en politieke probleme beskou. Nou wil dit lyk asof ons twintig jaar van transformasie in trurat moet gooi, van Zuma en sy Zoeloe-magsbasis moet ontslae raak en ‘n ander regering kry. Wie sal daardie regering wees? wonder ek so by my selwers? Mev. Zille en haar ondersteuners onder die minderheidsgroepe?

Die DA wat die ANC kort-kort as “immoreel” en “korrup” tipeer, laat my insgelyks glimlag. In Midvaal het die DA ook korrupsie gepleeg en in Kaapstad is “pienk” sekstoerisme bevorder, wat tot ‘n toename in kinderprostitusie in die Moederstad gelei het. Is Kaapstad regtig ‘n meer morele plek as Nkandla?

Op PRAAG skryf ons al maande en jare oor die geostrategiese herskikking in die wêreld, asook die nuwe “stormloop na Afrika” deur die groot moondhede soos China, die VSA, Frankryk en Rusland. Soos almal weet, gaan dit om grondstowwe soos goud, diamante en veral olie. My vrou Karin het reeds ‘n spioenasieverhaal, Duiwelsasem, oor die stryd in die Meregebied naby die SAR geskryf, wat einde verlede jaar gepubliseer is. By PRAAG is ons hiperbewus van die stormloop na Afrika en hoe Afrikaners uiteindelik daarby betrek gaan word, hetsy willekeurig, hetsy onwillekeurig.

Die groot stryd is egter tussen China en die VSA. As lid van BRICS, bevind Suid-Afrika hom reeds in die China-kamp. Eintlik is dit ‘n ongelooflike geostrategiese verskuiwing wat plaasgevind het toe die ANC hom uit die omhelsing van Londen en Washington losgemaak en sy heil in Moskou en Beijing gaan soek het!

Soos ek al soveel kere gesê het, is die ANC ‘n maaksel van Groot Brittanje. Dis waarom daar ‘n standbeeld vir Nelson Mandela langs die Westminster-parlementsgebou op hul Parlementsplein in Londen opgerig is. Ook die Swart Koukus in die VSA het ‘n sleutelrol in die opkoms en magsoorname van die ANC gespeel deur president Ronald Reagan se vetoreg in 1986 te laat ophef en sodoende sanksies teen die destydse Afrikanerregering van Suid-Afrika ingestel te kry.

Veral onder Mandela, maar ook daarna, het die ANC streng in die Anglo-Amerikaanse invloedsfeer verkeer. Feitlik onmiddellik ná 1994 het ons insgelyks weer ‘n Statebondland geword en Mbeki het saam met die Britse koningin in ‘n oop koets deur Londen se strate gery.

Dat ons nou onder Zuma ‘n BRICS-land geword het, is op sy minste merkwaardig. Net soos Brittanje en Amerika die Afrikanerregering van destyds, wat gedurende die hele twintigste eeu hul bondgenoot was, weggesmyt het om die ANC te omhels, wil dit voorkom asof die ANC nou op sy beurt opsy gestoot is! Net soos Libië, Egipte, Sirië, noem maar op. Die Anglo-Amerikaanse Ryk verander maklik van bondgenote; eendag is jy nog ‘n vriend, en die volgende dag steun hulle die rebelle in jou land en stuur hul spesmagte om jou bewind omver te werp.

Dink ook hieraan, liewe leser. Die meeste Amerikaanse toeriste wat die land binnekom – of hulle nou blank, swart of van gemengde afkoms is – gaan besoek die Hector-Peterson-monument in Soweto of die plek waar die Freedom Charter aangeneem is, Kliptown. Dit strook met hul siening van Suid-Afrika, as ‘n rassestryd tussen swart en wit, soortgelyk aan hul burgerregtebeweging, wat op die triomf van swart uitgeloop het. Amerika se swart president, Barack Obama, word allerweë met sowel Martin Luther King as Nelson Mandela vergelyk.

Miskien weet u reeds waarheen die meeste Chinese toeriste in Suid-Afrika gaan? Na die Voortrekkermonument! Net gister tydens die viering van Stigtingsdag by die Voortrekkermonument loop ek ‘n toeristegids raak, ‘n vrou wat gewoonlik Duitssprekende toeriste vanuit Duitsland, Switserland en Oostenryk by die monument vergesel.

“Is daar nog heelwat Chinese wat die monument besoek?” vra ek haar.

Haar blou oë rek groot. “Hordes!” roep sy uit. “Elke dag hou hier ‘n stroom toerbusse stil. Dan klim skares Chinese uit. Hulle het hul eie toergidse wat hulle rondneem en in Mandaryns oor die monument uitwei.”

Die hoeveelheid Chinese wat die Voortrekkermonument besoek oortref die aantal Afrikanerbesoekers by verre. Wat sien die Chinese in die Voortrekkermonument raak? wonder ek. Vir seker gaan ek dit navors en moontlik een of ander tyd daaroor berig.

Suid-Afrika het radikaal verander. Maar so ook die wêreld. Binnekort gaan China oor ‘n groter ekonomie as dié van die VSA beskik. China is ‘n handelsland wat sy produkte aan almal wil verkoop. Amerika, aan die ander kant, is ‘n hegemoon wat die wêreld militêr en ideologies wil oorheers. Hy destabiliseer en vernietig kleiner lande, veral in die Midde-Ooste. Libië, Egipte, Sirië, Irak en Afganistan sal moontlik nooit van Amerikaanse politieke en militêre inmenging herstel nie.

Wee die dag as Amerika sy vliegdekskepe na ons land stuur om hier te lande ‘n “regimeverandering” te bewerkstellig! As ek so na ons histeriese media luister en sien hoe Rapport, Beeld, Business Day, die Mail & Guardian, die Sunday Times en die res ‘n intense propagandaveldtog teen die Zuma-ANC voer, dan wonder ek: Wat presies wil hulle hê? Die gedagte dat Helen Botoxilla vir die charismatiese Zuma by die stembus gaan kafdraf, is gewoon vergesog. Die LGBT-gemeenskap van Kaapstad is groot, maar daar is meer as tien miljoen Zoeloes wat sal aanhou om Zuma getrou te ondersteun.

En as die stembusopsie nie werk nie, wat dan? ‘n Sluipmoord op Zuma soos destyds op Verwoerd? Toe die presidensiële vliegtuig in Rwanda in 1994 afgeskiet is, het ‘n volksmoord daar uitgebreek. ‘n Multietniese samelewing soos dié van Suid-Afrika verkeer maar altyd op ‘n mespunt, met gevoelens wat na weerskante toe hoog kan loop.

Kragdadige Anglo-Amerikaanse inmenging in Suid-Afrika kan maklik op burgeroorlog uitloop, soos in soveel ander lande. En watter model kan Amerika ons bied? Slegs multikulturalisme wat geensins rassekonflik besweer nie, maar dit eerder aanblaas. Lees hierdie artikel vir insig oor die vrese van blanke Amerikaners wat tot 1960 ‘n meerderheid van 90% in hul land geniet het, maar wat tans ‘n ongekende demografiese afgang en toenemende diskriminasie en geweld beleef.

Soos voor die tweede wêreldoorlog, sal Afrikaners moet kies: óf Engeland óf Duitsland. Smuts was ‘n groot bewonderaar van die Duitsers maar het ter wille van realpolitik die kant van Engeland gekies. Vele Afrikaners het hom egter nie hierin gevolg nie, wat tot groot verdeeldheid onder ons mense gelei het.

Smuts het ook gesê dat “die lot van Suid-Afrika altyd buite die land se grense beslis sal word”. Dit is al oor en oor bewys. Die ANC het feitlik sonder enige bewese steunbasis in Suid-Afrika self die land in 1994 verower, bloot vanweë grootskaalse buitelandse steun.

Die afgelope week se gebeure toe ‘n skermutseling in die Sentraal-Afrikaanse Republiek plaasgevind het, verteenwoordig ‘n baie kort hoofstuk in ‘n veel groter verhaal. Dit is die geopolitieke wedstryd tussen China en die Anglo-Amerikaanse Ryk in Afrika wat van nou af aan sal woed.

Waar staan ons Afrikaners in dié konflik? By die mense wat Soweto besoek of dié wat die Voortrekkermonument aandoen? Anders as Amerika, is China ‘n land met ‘n baie ou geskiedenis wat nie aan sy eie identiteit twyfel nie. Die president is ‘n Chinees, met ‘n Chinese vrou wat blykbaar oulike Mandarynse liedjies sing. Hy is nie ‘n halwe Keniaan met ‘n Arabiese voornaam wie se geboortesertifikaat uit Hawai in sy eie land omstrede is nie.

Ek het nêrens nog gehoor dat Chinese kritiek lewer op die taal of identiteit van Afrikaners, soos die Amerikaners en Britte maak, nie. Chinese is versigtig, diplomaties. Hulle wil ons nie verander om soos hulle te word, hulle taal te praat en hulle onsinnige multikulturele idees aan te hang nie.

Dít alles laat my dink dat Afrikaners ten eerste in hul eie belang moet optree en versigtig die nuwe gegewe in Afrika en in die wêreld moet opweeg. Dalk bied China en BRICS ons veel meer as die Anglo-Amerikaanse Ryk aan wie ons vir so lank lojaal was, maar wat ons soveel kere reeds in die rug gesteek het.

En Zuma? Toegegee, daar is baie dinge in Suid-Afrika wat verkeerd loop. Maar ons kan nie alles sonder meer aan die ANC toeskryf nie. Myns insiens het blanke Engelse en die Afrikanerverraaiers – ons kan hulle gerus “Verraaierkaners” doop – sedert 1994 veel meer gedoen om ons volk te benadeel as die ANC self. Wie het ons Afrikaanse skole begin aanval? Meesal wit Engelse of Indiërs in die provinsiale onderwysdepartemente. Die eerste skoot in die hof teen Afrikaanse skole was daardie aaklige ou Sap-regter Johan Kriegler se absurde uitspraak in Johannesburg dat swart kinders in die taal van hul keuse by ‘n Afrikaanse skool onderrig behoort te ontvang, “selfs al is dit Yslands”. Yslands? Kriegler se kop het geraas. En wie het die Afrikaanse universiteite begin “transformeer” en verengels? Oorwegend Verraaierkaners wat sodoende ‘n geleentheid gesien het om bevordering te kry of om hul universiteite internasionaal as Anglo-Amerikaanse universiteite te posisioneer. Kovsies sou nou nog ‘n voortreflike Afrikaanse universiteit gewees het as Verraaierkaners op die raad nie besluit het om Jonathan Jansen daar in te voer nie.

Wat van grondhervorming? Weereens is dit Britse NRO’s en veral twee wit Engelse vrouens, Cheryl Walker en Ruth Hall, wat die meeste doen om Afrikanerboere van hul grond te beroof. Hulle beïnvloed die ANC téén Afrikaners, pleks van andersom.

Sedert Zuma as ANC-leier oorgeneem het, het hy die party geheel en al omvorm. Onder andere het hy van Malema ontslae geraak. Hy het Afrikaners in die openbaar erken as ‘n “inheemse wit stam van Afrika”.

Etnies het die ANC vir alle praktiese doeleindes ‘n Zoeloe-party geword. Ek verstout my om te sê dat die ANC vandag baie nader aan die Inkatha van die 1970s is as aan die soort kommunistiese terroristebeweging wat die Britse Arbeidersparty, die Anglikaanse Kerk, asook Swede, Noorweë en Nederland in ballingskap befonds het.

Destyds was Buthelezi een van ons getrouste bondgenote en ‘n groot voorstander van etniese federalisme, totdat Roelf Meyer, nog ‘n Verraaierkaner, hom met militêre geweld gedreig het indien Kwazulu sou probeer afstig. Soos die Amerikaners en Engelse, het ook ons Afrikaners ons bondgenote in die rug gesteek: Buthelezi, Ian Smith, Jonas Savimbi en baie ander.

Dis tyd dat ons die groter prentjie begin raaksien. Hier is ‘n paar opsies om te oorweeg:

Ons doen eenvoudig niks nie en besoek maar die winkelsentrums en kyk rugby. Om Gods water oor Gods akker te laat loop, is beter as om deur die media opgesweep te raak en saam met die Amerikaanse faksie, waaronder die DA, die Zuma-ANC te probeer ontsetel.
Ons hergroepeer as ‘n volk en begin iets doen aan ons veiligheid, die plattelandse munisipaliteite waar alles verval, asook ons ekonomiese situasie waar werkskepping vir Afrikaners prioriteit behoort te geniet. Soos die Jode, Grieke of Portugese, moet ons ‘n eie netwerk vorm en begin saamwerk.
As ons oor die moed en visie beskik, sluit ons as volk informele bondgenootskappe met die Zuma-ANC, asook Rusland en China binne die BRICS-verband. Ons vertaal Russiese en Afrikaanse boeke oor en weer, stuur ons skrywers en sangers Moskou en Beijing toe, en word volwaardig deel van die post-Amerikaanse wêreld wat besig is om tot stand te kom. Ons onderhandel met Zuma oor grond, onderwys, veiligheid, gesondheid en selfs buitelandse kulturele verhoudinge sodat ons so selfstandig as moontlik kan begin optree. Omdat daar steeds Afrikaners by die Suid-Afrikaanse Nasionale Weermag betrokke is en Zuma van ons Afrikanerwapens (bv. die Rooivalk) gebruik maak, kan die versterking van die SANW een van die kwessies wees waaroor ons met Zuma kan onderhandel en waartoe Afrikanerkundigheid ‘n bydrae kan lewer.

Ten minste sal die soldate se ammnunisie dan nie sommer opraak nie.

BRICS – ‘n geleentheid vir die Afrikaner?

Tot gisteraand redelik laat was ek in gesprek met ‘n jong Russiese PhD-student uit Moskou wat navorsing oor Afrikaans en Afrikaners doen. Dit het toevallig op dieselfde dag gebeur as wat die BRICS-konferensie in Durban tussen die regerings van Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika plaasgevind het.

Die gesprek, maar ook alles wat daar die afgelope paar dae in die media rondom BRICS geskryf is, het my aan die dink gesit. My gevolgtrekking is dat BRICS ‘n enorme geleentheid vir Afrikaners verteenwoordig.

Met die uitsondering van China, bestaan BRICS uit lande wat tans vanuit die internasionale handelstelsel uitgesluit word. Dink daaraan: Watse Russiese handelsmerke dra jy in jou sak rond of hang in jou kas? Wanneer laas het jy ‘n Brasiliaanse tydskrif gelees? Net soos wat Afrikaans en Afrikaners in Suid-Afrika “onsigbaar” geword het, bly sekere lande op die internasionale verhoog afwesig.

Die Russe se intense belangstelling in Afrikaans is iets wat my nogal boei. Daar is seker omtrent vyftig Russe in Moskou wat Afrikaans uit hul eie aangeleer het en ons kultuur deurlopend bestudeer. Blykbaar het een van hulle al sewentien boeke oor die Russiese deelname aan die Tweede Vryheidsoorlog geskryf!

Ook die afgelope week dink en lees ek aanmekaar oor die Engelse identiteit – in ‘n poging om Suid-Afrika te verstaan. Sedert 1994, maar ook daarvoor, het Suid-Afrika amper nog meer Engels as Brittanje geword. Trouens, ‘n interessante onlangse verskynsel is die soort identiteitskrisis wat Brittanje beleef noudat Skotland, Wallis en Noord-Ierland al hoe meer selfstandig begin word, met Skotland wat dreig om heeltemal van die Verenigde Koninkryk af te skei.

Iewers in V.S. Naipaul se briljante roman oor die Kongo, A bend in the river, verwys hy na die Arabiese kultuur in Oos-Afrika wat soos die dowwe lig van ‘n vergane ster steeds flikker. In vele opsigte is Suid-Afrika se sterk Engelse identiteit vir my so iets: die Britse Ryk is lankal dood en in Engeland self wonder mense al hoe meer oor die sin en inhoud van Engels-wees, terwyl die sogenaamde “Suid-Afrikaners” hulself steeds verbeel dat hulle ‘n onderdeel van ‘n groter, universele kultuur met sy sentrum in Londen verteenwoordig.

Ook in dié opsig lui ons land se lidmaatskap van BRICS die doodsklok vir Suid-Afrika se selfversekerde Engelsheid. By al die nuttelose debatte wat daar in ons land gevoer word – soos byvoorbeeld oor “witheid” en sulke twak – het ‘n indringende gesprek en ontleding oor Engelsheid uitgebly. Want maak geen fout nie: oor die afgelope meer as 200 jaar is Afrikaners ook grondig verengels. Dis dié dat ons mense Australië en ander Statebondslande waar die Britse koningin steeds die staatshoof is as ‘n soort utopie beskou waarheen hulle wil emigreer.

In sy surrealistiese verhaaltjie, “calamity gulch (engelse gedagtes)”, wat in die bundel Katastrofes opgeneem is, skryf Breyten Breytenbach: “Een van my ideale was nog altyd om op die een of ander wyse die eentonige verloop van die alledaagse in Londen te ontwrig. Ek sou graag die stad vanuit ‘n vliegtuig in die lug wou bemors.”

Met al die stakings en geweld, is die verloop van ons Engelse lewens hier in Suid-Afrika sekerlik nie “eentonig” nie, maar ek kry dieselfde gevoel as Breyten Breytenbach se verteller as ek die meedoënlose Engelsheid in Woolworths teëkom of ons advokate in die howe aanhoor waar hulle oor mekaar val om die regters – al is hulle swartes of Indiërs – as “Milord” of “Milady” aan te spreek. Wat is meer absurd as dít? Hulle kort nog net wit pruike in die middel van die Pretoriase somer.

Maar terug by BRICS. Vele mense beskuldig China daarvan dat hy die nuwe koloniale moondheid in Afrika geword het en moontlik is hulle reg. Aan die ander kant is Chinese die grootste enkele groep besoekers aan die Voortrekkermonument. Daar is selfs meer Chinese wat die Voortrekkermonument besoek as Afrikaners wat deesdae eerder Woolworths wil vereer. Wat presies sien hulle daar? wonder ek.

Ek het nog van geen Chinees gehoor wat nee gesê het vir ‘n transaksie omdat die persoon aan die ander kant ‘n blanke was en nie ‘n swarte nie, anders as die Amerikaners en Wes-Europeërs wat Suid-Afrika toe kom en hul ellendige politieke korrektheid hier by ons kom afdwing. Ook kan ek my kwalik voorstel dat Russe, soos die Britte maak, hul neuse vir Afrikaners sal optrek en vra watse SEB-gradering jy nou eintlik het voor hulle ‘n koeksister by jou sal koop.

Kortom, ek dink ons kan met Russe en Chinese sake doen. En met die Russe kan ons selfs kulturele uitruilprogramme van stapel stuur, mekaar se boeke vertaal en iets meer van mekaar te wete probeer kom. Van ons nagraadse studente behoort Rusland toe te gaan, en andersom.

Vanweë ons land se gerigtheid op Engeland en die Statebond, weet ons omtrent niks van Rusland – of die meeste ander lande – af nie. Ons verstaan ook niks van hul ekonomieë en waar geleenthede vir uitvoer bestaan nie. Hierteenoor beskik elke Duitse dorpie oor ‘n eie Handelskammer wat plaaslike maatskappye van inligting oor handelsgeleenthede voorsien. Is dit verbasend dat Duitsland die suksesvolste uitvoerland in Europa is?

Die samewerkingsooreenkoms wat daar gister tussen Rusland en Suid-Afrika gesluit is, is reeds ‘n goeie begin. Dit gaan oor kernkrag en satelliettegnologie, albei gebiede waar Afrikaners reeds oor kennis en vaardighede beskik. Maar ons moet ook die moontlikhede van handel met Rusland op meer alledaagse vlak ondersoek.

Blykbaar is Rusland nog meer korrup as Suid-Afrika. Maar die voordeel van handel tussen lande is dat betalings gewoonlik tussen banke geskied en dikwels neem die bank die risiko van die teenprestasie deur die kliënt aan die ander kant.

Pleks dat die honderde Afrikaner-ekonome ons alewig inlig oor Pravin Gordhan of die idiotiese me. Gill Marcus se vermoedens oor die plaaslike inflasiekoers – wat in elk geval deur ander, eksterne faktore soos die waarde van die rand, die olieprys of Eskom se manewales, bepaal word – behoort ons ekonome veel meer op die buiteland te spesialiseer en inligting oor handelsgeleenthede daar beskikbaar te stel.

Vanweë hul snoesige verhouding met die moederland, het plaaslike Engelse nog altyd ‘n voordeel bo Afrikaners gehad as dit by handel met Brittanje kom. Wat BRICS betref, is die speelveld egter nou gelyk.

Ons moet inklim.

Afrikanerskape en die tweede revolusie

Om Afrikaners dop te hou, is omtrent soos een of ander riller uit Hollywood. Jy weet daar gaan netnou ‘n monster uit die kas klim om die onskuldige held of heldin aan te val, maar jy kan niks doen om hom of haar te waarsku nie. Soos in daardie ou, rokerige bioskope van weleer, begin die kinders al waarskuwingskrete uiter, maar helaas is die figure op die silwerdoek doof.

Behalwe in dié geval gaan dit nie oor ‘n enkeling se lot nie, maar oor dié van ‘n hele volk van ongeveer drie miljoen mense. Soos slaapwandelaars strompel hulle horende doof en siende blind voort, en skynbaar gaan niks tot hulle deurdring nie. Eers het hulle mnr. FW de Klerk blindelings gevolg en nou is dit ‘n Johannesburgse joernalis van Duits-Joodse afkoms wat tans in Kaapstad woon, mev. Helen Zille.

Kom ons speel die Hollywood-riller net so effens terug tot in 1983. In daardie jaar was ek nog besig om my Meestersverhandeling te voltooi en het ek deeltyds by Telkom in Rosebank, Johannesburg, gewerk. Rondom my het ‘n hele horde onskuldige, naïewe Afrikaners in hul semistaatsinstelling gewerskaf en meesal op erg burokratiese wyse allerlei reëls en prosedures gevolg. Gee vir ‘n Afrikaner ‘n reël en hy lê hom daarby neer.

Ewenwel, op ‘n goeie dag besluit ek om die twee of drie mense in my kantoor ‘n bietjie nader oor die ANC in te lig. Die hele geskiedenis van die Rivonia-verhoor, die lewenslange vonnis vir Mandela, asook Winnie Mandela wat so dan en wan ingeperk word, maar wat tog op ‘n dag ‘n groepie van ons studente op die Wits-kampus kom toespreek het.

My onmiddellike hoof by Telkom – ek meen sy naam was mnr. Johan van der Walt – het op daardie stadium nog nooit van die ANC gehoor nie. Trouens, die algemene gevoel wat ek gekry het, is dat my toehoorders gedink het daar was iets fout met my omdat ek hierdie dinge weet! Afrikanerskape werk in hul sosialistiese staatsdiensparadys by Telkom, Transnet, die Ontvanger van Inkomste, die polisie, die weermag en natuurlik die res van die burokrasie in Pretoria en steur hulle nie aan enige donker wolke op die horison nie.

Reg binne daardie kantoor was daar sekere spore van die komende verandering reeds te bespeur, vir die fyn waarnemer! Die blanke Afrikaanse liasseerklerk is telkens deur haar werklas of haar eie domheid oorweldig, waarna twee swart liasseerklerke naas haar op dieselfde posvlak aangestel is. Op ‘n dag kom sy by ons kantoor ingewals en verklaar so ewe: “Hulle het vir my twee meide gegee om my by te staan.” Vir ons almal was dit duidelik dat “die twee meide” glad nie onder daardie indruk was nie en haar as ‘n gelyke gesien het.

Daar was ook ‘n ouerige swart bode by Telkom in Rosebank. Hy het so ‘n blou stofjas gedra, as ek reg onthou. Tydens teetyd elke oggend het hy hom in die destydse Rand Daily Mail, die liberale koerant waar mev. Helen Zille ‘n verslagggewer was, verdiep. Ek kon sien hy slurp alles op. Anders as sy Afrikanerkollegas wat al hul pensioene oor twintig of dertig jaar kon uitwerk, het hy geweet wie die ANC is. Hy het elke oggend mev. Helen Zille en Alistair Sparks, die redakteur en ‘n groot Afrikanerhater, se propaganda gelees en geglo dat die revolusie wel sou kom.

Mnr. Johan van der Walt het ‘n sogenaamde “B-baan-matriek” gehad, as ek reg onthou. Hy was nie baie produktief nie want hy was alewig besig om allerlei privaatprobleme in werkstyd op te los, soos om ‘n nuwe motor te koop of ‘n swembad by sy huis op Alberton te laat insit. Die Kreepy Krauly wat soms teen die kant van die nuwe swembad vassit, het hom dosyne oproepe na die swembadmense laat maak en uiteindelik het hulle dit vir hom met ‘n Barracuda vervang.

Een oggend het hy my wel “oor die kole gehaal”, soos hy dit gestel het, omdat ek tien minute laat was. Hy het nie veel van my gehou nie, want ek het oor te veel bedenklike kennis beskik, onder andere oor die ANC en wat Winnie Mandela dink.

As ek destyds vir mnr. Johan van der Walt sou gesê het: oor minder as tien jaar gaan mnr. PW Botha nie meer president wees nie en gaan sy opvolger, mnr. FW de Klerk, jou oortuig om vir jou eie ondergang te stem, sou hy seker gedink het ek is nog meer eienaardig. As ek verder sou gegaan het en hom vertel het dat daar in die toekoms weens regstellende aksie geen blanke Afrikaners meer by Telkom sou werk kry nie, sou hy seker daar en dan die psigiatriese afdeling van die Johannesburgse Algemene Hospitaal gebel het om my te laat toesluit.

Intussen is die wolwe – soms letterlik in die vorm van geweldsmisdadigers – onder die Afrikanerskape losgelaat. Van die soort sosialistiese paradys en lewenslange, voorspelbare loopbane wat daar destyds bestaan het, het daar bloedweinig oorgebly.

Ek verstout my egter om te sê dat die Afrikaner nog nie sy skaapagtigheid afgeskud het nie. ‘n Week of tien dae gelede skryf iemand vir my op Facebook: “Die Afrikanerleiers het ons uitverkoop. Nou gee ons Helen Zille ‘n kans.” Agter my rekenaarskerm het ek my byna dood gelag. Mev. Helen Zille, van die Rand Daily Mail, wat destyds blykbaar ‘n ANC-lid was en saam met ‘n hand vol linkse Engelse en Jode die propaganda vir radikale verandering in ons land geskryf het… sy gaan die Afrikaner red!

Blykbaar het een van die grootkoppe in die DA reeds in die gange van die parlement onlangs opgemerk: “Daar is nie meer plek vir die Afrikaner in Suid-Afrika nie.” Ons gaan verdwyn, is so min of meer die boodskap.

En daarvoor gaan ons mense stem! Die Afrikanerskape stel nooit teleur nie.

Maar koms ons speel nou die riller effens vorentoe. Dis nie meer 1983 nie, maar 2007. Ek eet middagete saam met Tim du Plessis, die destydse redakteur van Rapport, in Melville. Op ‘n stadium wentel die gesprek na Jacob Zuma, wat op daardie stadium in allerlei hofsake oor die wapentransaksie verstrengel was. Ek sê toe vir hom dat ek dink mnr. Jacob Zuma gaan die volgende ANC-leier en later president van die land word.

“Nee wat,” seg Tim. “Dis net ‘n aweregse persoon soos jy wat so iets kan uitdink. Zuma het nie ‘n kat se kans om ooit leier van die ANC te word nie, wat nog te sê president van die land.”

Ek kry so ‘n gevoel van déjà vu. Hier is nog ‘n Afrikaner met sekerhede oor die toekoms, soos daardie Telkom-werknemers van destyds. Sover ek weet, kom Du Plessis van Klerksdorp af. Hy het sy hele lewe lank nog net by Naspers gewerk, die Telkom van die perswese. Behalwe dat selfs Naspers al regstellende aksie toepas en hul middeljarige blanke mans afbetaal om deur bruines vervang te word. Nog net nie vir Du Plessis nie. Miskien hou hulle hom daar aan as ‘n soort apartheidsoewenier, ek weet nie.

In Beeld lees ek mos onlangs iets in die trant van: “Die DA-burgemeester van Midvaal, Timothy Nast, het die Afrikaanse skole oorreed om van hul apartheidsname ontslae te raak.” Volgens dieselfde berig is 88% van die ouers ten gunste van naamsveranderings vir die skole. Blykbaar is Nast ook, nes mev. Zille, van half-Duitse afkoms en was vandeesweek op Twitter gebelgd toe ek hom ‘n Engelsman noem.

In elk geval, of jy nou half-Duits, Brits, Joods, Portugees, Grieks, of wat ook al is, jy kan verseker wees dat Afrikanerskape jou blindelings sal volg, vir jou sal stem of die mooi voorspellings wat jy oor die toekoms in jou Nasperskoerant maak, vir soetkoek sal opeet.

Die vermaarde Afrikaanse violis, Zanta Hofmeyr, het op ‘n keer vir my gesê: “Jy moenie te goed wees nie.” Daar is wel briljante Afrikaners, mense met leierseienskappe. Mense wat nie net ‘n B-baan-matriek het nie. Wat ‘n bietjie meer van die wêreld as die Kreepy Kraulies van Alberton verstaan. Om een of ander vreemde rede, hou Afrikaners nie van hulle nie. Afrikanerkrewe; ons trek mekaar in die emmer af.

Moenie te goed wees nie. Moenie te veel weet nie.

Mev. Helen Zille, soos Timothy Nast op Midvaal, veg nou éérs hard teen apartheid. Min of meer alles wat Afrikaans is, is simbole van apartheid en daarom uit die bose. Hulle leef in die verlede, in 1983, toe die anti-apartheidsbeweging internasionaal hoogty gevier het – sonder dat die Afrikanerskape eens daarvan geweet het.

Omdat ek ‘n patriotiese Afrikaner is wat trots is op my taal, kultuur, letterkunde, geskiedenis en alles wat daarmee saamhang, beskuldig mense my daarvan dat ek “in die verlede leef”. Juis nie. Soos in 1983, word ek deur die hede en ons potensiële toekoms geboei.

Die beroemde miljardêrbelegger uit die VSA, Warren Buffet, het mos gesê: “Die uitsig in die truspieël is altyd helderder as deur die voorruit.” Naspers en die DA kyk alewig in die truspieël. Daarom sien hulle nie wat nou besig is om te gebeur nie.

Een van die merkwaardige dinge wat die afgelope paar jaar plaasgevind het, is dat die ANC ‘n byna volledige Zoeloe- etniese party geword het. Onlangs in die Business Day kla Aubrey Matshiqi steen en been daaroor. Die hele droom van ‘n “reënboognasie” wat deur die alliansie van Xhosas en linkse Engelse en Jode uitgedink is, en waaroor Naspers steeds sanik, het eintlik volledig skipbreuk gelei. Ferdi Greyling van Beeld is al ‘n senuweewrak soos die gebrek aan “nie-rassigheid” by die ANC hom kasty.

Miskien werk “nie-rassigheid” in die Britse Bantoestan, Lesotho, waar Prins Harry van Brittanje gereeld besoek by etniese Sotho’s aflê. In elk geval swymel die Naspers-koerante nog meer oor die rooihaarprins as oor die Zille-dinastie in Kaapstad.

Die DA en waarskynlik die pas gestigte Agang van me. Mamphela Ramphele, het die draers van die vorige ANC-visie vir Suid-Afrika geword. Geen wonder mev. Zille is so trots op haar “ANC-verlede” nie, want sy staan gister se ANC-idees voor. Dit is die multikulturele stelsel wat dr. Angela Merkel van Duitsland as ‘n “mislukking” beskryf het, maar waaraan die Amerikaners en die Britte verbete vasklou.

Vanaf 2007 het Jacob Zuma ‘n onverwagte tweede revolusie binne die ANC laat plaasvind, dié van ‘n magsverskuiwing vanaf die Xhosa-Engelse groepering na die Zoeloes.

Vir ons hou dit enorme implikasies in. Indien Afrikaners bereid sou wees om, nes die Zoeloes, binne ‘n bepaalde party onder intelligente en vooruitstrewende Afrikanerleierskap te groepeer, kan ons deelneem aan die nuwe etniese politiek in Suid-Afrika.

Dis nou die ou ANC (Zille/Ramphele) teen die nuwe ANC (Zuma). Kan Afrikaners nie ‘n derde speler in hierdie liga word nie? Elke ander etniese groep in die land tree in sy eie belang op, behalwe ons.

Ons is mos Afrikanerskape. Siende blind en horende doof.

Ons vertrou veral nie mense wat te goed ingelig is nie. Ons verkies middelmatigheid. Iemand soos Zille met haar soort Benoni-sjarme, opgesmuktheid en Hollywoord-tabberds met slepe wat sy parlement toe aantrek.

Moenie te goed wees nie.

Riana Scheepers en die afgod van politieke korrektheid

Die eerste reaksie wat die skryfster Riana Scheepers had toe haar ouers in ‘n plaasaanval beseer is, is om te verklaar: “My ma en pa was nie twee rassiste wat in ’n wit toring gesit het nie.”

Dit herinner so effens aan die uitroep van die Engelse vrou wat in 1976 in Soweto aangeval is en uitgeroep het: “I’m English! I’m English!” Asof daar tydens rasgemotiveerde aanvalle na die taalgroep of graad van politieke korrektheid van die slagoffer gekyk word.

Tereg het haar medeskryfster, Fransi Phillips die vraag gevra of dit beteken dat alle rassiste dan die doodstraf verdien?

Ongeag wat Scheepers se bedoeling met haar uitspraak was, of dit onnadenkend of berekend gemaak is, weet ons dat blanke en veral Afrikanerslagoffers van plaasaanvalle nie soveel simpatie by joernaliste en openbare figure geniet soos byvoorbeeld bruin of swart slagoffers nie. Tans is daar ‘n hele veldtog rondom die bendeverkragting en moord op Anene Booysen van Bredasdorp aan die gang. Selfs die spotprentkunstenaar Zapiro, wat die Nuwe Suid-Afrika gewoonlik as ‘n utopie voorstel, het tot die stryd toegetree.

Indien Anene Booysen wit was, sou dit geensins soveel emosie gaande gemaak het nie. Ongelukkig is dit so dat daar vandag ‘n gees in die wêreld vaardig is wat mense van Europese afkoms as “moreel gebreklik” voorstel. Vir my word hierdie vooroordeel jeens blankes die beste opgesom deur die Amerikaans-Joodse skryfster Susan Sontag se berugte woorde:

“Mozart, Pascal, Boolean algebra, Shakespeare, parliamentary government, baroque churches, Newton, the emancipation of women, Kant, Balanchine ballets, et al. don’t redeem what this particular civilization has wrought upon the world. The white race is the cancer of human history.”

Daarom, toe Riana Scheepers kommentaar op haar ouers se plaasaanvoel moes lewer, het sy instinktief aangevoel dat sy dit as “moreel gebreklike” – as blanke – moes doen. Vandaar haar belydenis dat haar ouers nie skuldig aan die moderne melaatsheid, wit rassisme, is nie.

Dit is altyd makliker en meer gerieflik – selfs meer winsgewend! – om die heersende ideologie van jou tyd en van jou land klakkeloos te aanvaar as om dit te bevraagteken. Soveel Afrikaanse skrywers wat in 1987 by Dakar as nuttige idiote deur die ANC gebruik of misbruik is om die politieke mag in ons land te bekom, is vandag tjoepstil oor geweld. Nog minder skryf hulle oor die taal- en rassediskriminasie wat soveel van ons mense vandag kasty. Want uiteindelik word sulke skrywers nie deur hul eie gewete aangespreek nie, maar deur die bemarkingsbehoeftes van hul volgende boek en deur die stel antiblanke vooroordele van die Naspersgroep en veral van die Britse joernaliste in ons land wat steeds hul holruggeryde propaganda teen Afrikaners produseer en ons oral waar hulle kan, swartsmeer.

George Orwell, die skrywer van 1984 en Animal Farm, het gesê: “Om in ‘n tyd van universele leuens die waarheid te praat, is ‘n revolusionêre daad.” Waarskynlik was daar nog nooit ‘n land ter wêreld waar die Leuen hom so diep ingegrawe het as juis die hedendaagse Suid-Afrika nie. Vandaar ons groot behoefte aan ‘n paar waarhede, al word ons in die proses skerp aangeval deur al wat professionele leuenaar is.

Darem is Riana Scheepers van mening dat “Die land… in ’n gat van morele verrotting (is).” Dit mag so wees, maar is dit nie juis die alternatiewe moraliteit van wit skuld wat ons hier gebring het nie? Want om ‘n polities onkorrekte stelling te maak, word dikwels as ‘n groter misdaad as moord of verkragting gesien. Die skuim-om-die-mond-joernaliste en -meningsvormers kan nog die onbevlekte deeltjie van die moordenaar se hart raaksien, maar enigeen wat dit durf waag om te sê dat onderwys vóór 1994 beter was as nou, word as ‘n ketter of Middeleeuse heks gehoon.

Nie verniet nie het die Afrikaanse digter Breyten Breytenbach onlangs hierdie waar woorde gespreek: “Die politieke korrektheid dwarsoor die wêreld is sieklik, multikultarisme is erger as die swart pes in die Middeleeue!”

‘n Vrou op Facebook skryf sowaar vir my dat my “pogings om ‘intellektueel’ voor te kom neem ongelukkig niks weg van die feit dat die wyse waarop Riana en haar ouers hierdie aangeleentheid hanteer hulle plaas in ‘n klas waar jy ongelukkig nooit sal pas nie”. Verstaan ek dit reg dat sy bedoel dat politieke korrektheid ook ‘n vorm van snobisme is?

In dié opsig het die ouers van Amy Biehl seker die meeste “klas” van almal gehad deur nie net die jong, swart moordenaars van hul dogter in die openbaar te vergewe nie, maar ook vir hulle deur hul stigting werk te skep en as’t ware vir hul misdaad te beloon. Die Biehls verteenwoordig die patologiese sy van wit skuld en masochisme wat swartes van alle morele aanspreeklikheid onthef.

Wat vir my verstommend is, is dat mense die geweld en onreg in ons land met soveel traak-my-nie-agtigheid verduur, dieselfde gelatendheid waarmee Linda en Peter Biehl die moord op hul dogter aanvaar het en dit selfs op ‘n perverse manier “vier”. In ou Fenisië het ouers menslike offerandes van hul eersgeborenes aan die god Baäl gebring.

Is politieke korrektheid die Baäl van ons tyd en hoeveel menselewens moet nog grusaam aan dié wrede afgod geoffer word?

Doen jou deel in die stryd teen politieke korrektheid en geweld. Dra by tot PRAAG.

Het die Afrikaanse letterkunde misluk?

Onlangs val dit my op dat Karel Schoeman reeds drie keer die Hertzogprys vir prosa ontvang het. Is daar só min bekroonbare skrywers in Afrikaans dat dit nodig was om Schoeman drie keer te beloon, wonder ‘n mens?

Die Sweedse Akademie het dit nog geensins nodig gevind om enige Afrikaanse skrywer met ‘n Nobel te vereer nie. Terwyl twee sulke middelmatige romansiers soos Nadine Gordimer en J.M. Coetzee vanuit die piepklein Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde reeds daardie onderskeiding te beurt geval het.

Word daar deesdae enigiets in Afrikaans gepubliseer waaroor ‘n mens opgewonde kan raak of wat iets sinvols oor ons bestaan in die wye en droewe land te sê het? Onlangs ontmoet ek ‘n meisie wat verlede jaar in matriek was en sy sê spontaan vir my dat “sy verkies om ou boeke te lees want die taal is beter”. ‘n Nogal verdoemende uitspraak.

Die polemiek rondom Jackie Nagtegaal se Daar’s vis in die punch het Afrikaanse literatore in twee kampe verdeel: dié wat Standaardafrikaans as die Stradivarius sien waarsonder geen violis behoorlike musiek kan maak nie, en die voorstanders van Kreools. Nie net het Nagtegaal se Engfrikaanse novelle ‘n klomp pryse ingepalm nie, maar sowel André P. Brink as Antjie Krog het haar taalgebruik as die soveelste geoedipaliseerde “opstand teen die vaders” in Afrikaans verwelkom. Brink het Nagtegaal selfs met Françoise Sagan vergelyk.

In ‘n veelseggende epos aan die Kleinmond-leeskring skryf Nagtegaal: “Kom ons begin maar by die drugs en die taal. Dis die twee main goed waaroor almal altyd wil praat. En nee ek is nie so seer gatvol nie. Dink net dit is uit proportion uitgeruk. (My Afrikaans gaan tien teen een nog slegter wees in die e-mail want hier’s nie ‘n speltoetser op my e-mail nie en ek gebruik eerder ‘n engelse woord as ‘n verkeerd gespelde Afrikaanse woord en daar bly nie Tafelberg editors in my outbox nie)”

In die dialoog van Karin Brynard se speurverhale en Kerneels Breytenbach se erg pretensieuse Piekniek by hangklip vind ‘n mens dieselfde hunkering na platvloersheid en Kreools. Brynard het een van die amusantste onlangse uitsprake gelewer: “Ek het geen ambisie gehad om ‘n skrywer te word nie.”

Dit strek egter verder as bloot Engfrikaans. Dis asof die hele moderne beweging in Afrikaans, wat hom glo van “mooiskrywery” wou weerhou, afkerig teenoor literêre styl staan. So min of meer die teenoorgestelde van Georges-Louis Leclerc se spreuk: “Die styl is die man self.”

Dis asof die fameuse Patriot-motto van weleer, “skryf soos jy praat”, teruggekom het om by ons te kom spook. Jou tuinier praat beter as sommige skrywers en gelukkig skryf hy dit nie neer nie, anders as hulle.

Almal is nie Proust of Joyce nie. Miskien kan ‘n skrywer nog met swak taal en styl verbykom, solank hy oor ‘n idee beskik. Maar dis nou juis hier waar ons Afrikaanse skrywers in hul politieke en filosofiese konformisme hul lesers in die steek gelaat het. Die misrabele debat oor “betrokkenheid” wat destyds in die laat 1960s in die tydskriffie Kol begin het, het nie net die naïwiteit van die Afrikaanse hoofstroom onthul nie, dog ook sy afhanklikheid van Engels-Suid-Afrikaanse (en Britse) modelle. Teenoor die ryk, genuanseerde debatte oor sulke kwessies op die vasteland van Europa.

Marlene van Niekerk se Triomf verteenwoordig die nulpunt van betrokkenheid, ‘n soort “arm man se sosiaal-realisme”. Verder as bladsy 127 kon ek nie lees nie, want toe word ek oorval deur ‘n gevoel van verveling en afsku, nie soseer afsku oor die vergesogte wêreld en taalgebruik van die karakters nie, maar ‘n weersin in die werk self en in die soort mentaliteit waaruit dit spruit. Ongelukkig dink ek dit het die sluise van ressentiment in Afrikaans oopgetrek en sedertdien kan die soort dom dekadensie wat as’t ware botvier, op ‘n manier na Triomf teruggevoer word.

In André P. Brink se onlangse Philida word hierdie blik terug in die geskiedenis in geteleskopeer, met die stereotipering en karikaturisering van ou-Kaapse verhoudings tussen meesters en slawe, blanke Afrikaners en bruines.

Ons staan aan die begin van ‘n nuwe millennium; nietemin is die gevoel van fin de siècle vandag in Afrikaans sterker as ooit. Dis asof die Afrikaner se politieke mislukking, sy “oorgawe sonder neerlaag” (Giliomee), insgelyks op ander gebiede manifesteer: dié van kultuur, taal, kuns, teater en, les bes, letterkunde.

Kennelik was Afrikaanse skrywers heel tuis in die klassisisme en die romantiek. Die beteres, soos Karel Schoeman en Dan Sleigh, skryf in Standaardafrikaans maar hou hulle ook naby aan die klassieke vorme.

Haarhoff en Van Rensburg se vertalings uit die Latyn en Grieks verteenwoordig steeds van die grootste bydraes tot ons letterkunde. Die oomblik toe die modernisme ons so ongeveer ná die tweede wêreldoorlog bereik, het ons verval in ‘n tipiese derdewêreldsindroom, Naipaul se “mimiekmense” wat sonder veel begrip naboots, terwyl ressentiment jeens die self en die koloniale meester gedy.

Ressentiment, waaroor Nietzsche so helder geskryf het, is nie beperk tot onvergenoegdheid en naywer jeens ‘n heersersklas, ‘n koloniale owerheid of gewaande verdrukker nie. Bowenal vertaal ressentiment in ‘n selfontevredenheid, skuldgevoelens en ‘n versteurde identiteit. André P. Brink se verbysterende uitspraak in die dokumentêre film, André Brink die Afrikaan, naamlik dat “my mense verdien om te verdwyn” is tipies hiervan.

Al waarvoor ons kan hoop, is dat daar uit die goedkoop liefdesverhale en stories oor vampiere en zombies wat mense deesdae op Amazon.com selfpubliseer, ‘n nuwe Afrikaanse letterkunde mag verrys wat ons ten minste van ressentiment kan bevry.

Vir die ernstige skrywer bly daar ‘n vorm van solipsisme oor, dié van vir jouself te skryf. Nie net kan hy daardeur die soort buite-die-handel-ideaal van suiwer moderniteit bereik nie, maar sodoende dalk ook ‘n nuwe begin pleeg.

Nataniël of Steve Hofmeyr – is kultuur deesdae ‘gay’?

deur Dan Roodt

Hier in Johannesburg gebruik die skoolkinders ‘n uitdrukking: “Dis sooo ‘gay’! Gewoonlik is dit pejoratief, maar interessant is dat dit gewoonlik nie soseer op een of ander geslagskwessie gemik is nie, maar eerder na styl, voorkoms, gedrag, ‘n manier van doen, taalgebruik, ens., kan verwys.

Volgens my matriekdogter, self ‘n kranige skryfster, wat baie in voeling met die tienersosiolek verkeer, sal sy nooit die term “gay” in verband met ‘n persoon gebruik nie. Sy sal veel eerder reageer as die wiskunde-onderwyseres skielik ‘n groot klomp huiswerk uitdeel met: “Dis gay!” Met ander woorde: dis teleurstellend of dom of netelig.

Onder die 22 500 boeke in ons nuwe ebiblioteek, papyyrus.com, ontdek ek ‘n teks met die aanvegbare titel: How the homosexuals saved civilisation deur Cathy Crimmins (Penguin, 2004). Die subtitel van die boek is: The true and heroic story of how gay men shaped the modern world. Op die oog af is dit ‘n vergesogte idee: dat homoseksuele op ‘n manier ons hele beskawing sou geskep het of dit dan van ondergang sou “gered het”. Die wonderlike ding van ‘n ebiblioteek is egter dat, selfs al sou jy nie die boek koop nie, wil jy dit tog lees, al is dit net om te sien tot watse belaglike idees mense in staat is.

Halfpad deur Crimmins se boek, moet ek egter – ten spyte van my aanvanklike vooroordele – erken dat sy in ‘n mate gelyk het: gays hét in ‘n groot mate die styl en kultuur van die twintigste eeu bepaal! Veral in die VSA, waar “vrolike” akteurs, regisseurs en draaiboekskrywers menige Hollywood-film gemaak het. Maar ook dramaturge, klere-ontwerpers, TV-persoonlikhede, beroemde kokke en vele meer. Soos sy dit stel:

“Looking back, I can see how America fought hard to ignore the gay undertow of our culture from the fifties well into the eighties. There were so many unanswered questions. Why was Paul Lynde the funniest guy on Hollywood Squares? Why were Liberace’s clothes and jewels the most fabulous? Why were Johnny Mathis ballads the favourite make-out music for heterosexual couples in the sixties? Why were many of the greatest playwrights of the last half of the twentieth century – Tennessee Williams, Lanford Wilson, Terrence McNally, Edward Albee – all gay men writing for straight audiences? Why are Cole Porter’s love songs the cleverest and most poignant?

Back then we were struggling, as a culture, with too many closets, to ignore the idea that many of our modern notions about art, romance, theater, cinema, fashion, food, and life itself were shaped by gay initiatives and perspectives.

Fortunately, we no longer need to be in denial. We’re in a golden age of ‘Global Queering’, in which ideas and behaviors associated with gay groups are making their way into mainstream culture…”

Trouens, dit wil lyk asof die hele verbruikersamelewing hom op “vrolike” kultuur en style modelleer. Crimmins noem al die name van handelsmerke, verbruikerspatrone, die wisselwerking tussen die “vrolike” mark en die normale, om haar argument te staaf. Daar is selfs so iets soos ‘n “vrolike” ekonomie. Blykbaar verdien homoseksuele mans gemiddeld twaalf persent minder as heteroseksuele mans, maar beskik oor hoër kwalifkasies. Hulle is egter geneig om meer risiko te aanvaar en daarom behaal vele van hulle groot sukses.

Boonop is die vrolikes in al die toonaangewende stede met hoë-tegnologiebedrywe in Amerika saamgetrek: San Francisco, Seattle, New York, Washington, D.C., Austin en San Diego. Volgens ‘n wetenskaplike studie deur die Carnegie-Mellon-universiteit in Pittsburgh, is “die primêre aanwyser vir ‘n stedelike gebied se hoëtegnologiesukses… ‘n groot vrolike bevolking”.

In weerwil van hul ietwat laer gemiddelde salarisse, is vrolikes egter ryker omdat hulle gedurig besig is om nuwe woongebiede te ontdek wat deur hulle opgeknap en verfraai word. Hulle koop dikwels huise of woonstelle in goedkoop, verslonste buurte wat binne ‘n paar jaar in die spreekwoordelike lushowe omgetower. Hiervoor sorg vrolike argitekte, binneversierders, restouranthouers, teatermense en ander vermaaklikheidskunstenaars wat stelselmatig die buurt in ‘n plek omtower waar elkeen sou wou woon want daar is winkels, kafees, restourante, vermaak en kultuur.

Vanweë die opknapping van voorheen goedkoop buurte, styg eiendomspryse. Vrolikes wat deel van die opknappingsproses was, se eiendomspryse styg ten hemele en sodoende teken hulle aansienlike kapitaalwinste aan.

Vir diegene wat dink dat hierdie slegs ‘n Amerikaanse verskynsel is, het ek nuus: sedert my studentedae neem ek presies dieselfde proses in Suid-Afrika en onder Afrikaners waar. In die eerste plaas is ons land natuurlik ‘n tweede Amerika. Europeërs wat in ons land aankom, sien die ooreenkoms tussen ons argitektuur en gedensentraliseerde voorstedelike leefwyse en dié van die VSA. Trouens, die eerste keer toe ek in die VSA aanland, was dit vir my ook teleurstellend dat die plek nie eintlik “nuut” of “anders” was nie: dit lyk kompleet soos Suid-Afrika.

Die ou Afrikaner-oorheerste SAUK was natuurlik ‘n instelling, om nie van die streekrade vir kunste te vergeet nie, waar vrolike invloed selfs sterker as dié van die ou Broederbond was. Toe die SAUK vanuit Kommissarisstraat in die middestad van Johannesburg na Aucklandpark toe trek, met die aanvan van televisie in 1976, het ‘n hele horde Afrikaanse vrolikes op die omliggende voorstede toegesak. Melville, Westdene, Brixton en Aucklandpark self het ‘n skielike oplewing beleef, met huispryse wat binne enkele jare die hoogte ingeskiet het. Akteurs, omroepers en regisseurs het hulle almal hier tuisgemaak.

Daar is al boekdele vol geskryf oor die invloed van die Nasionale Party en die Broederbond onder Afrikaners tydens vorige geslagte. Maar wat van die vrolikes se invloed? Terwyl die NP verdwyn het en die Broederbond van naam verander het, het vrolike invloed eintlik toegeneem. ‘n Verskynsel waarop Crimmins in haar boek wys, is hoe sekere swart houdings en taalgebruik in die VSA geredelik deur die vrolike gemeenskap oorgeneem word, wat dit op hul beurt via die media deel van die hoofstroom maak.

Die uitgesproke skryfster Susan Sontag het iewers beweer dat alle Amerikaanse kultuur, “hetsy deur Jode, hetsy deur swartes geskep is”. Sy het egter die vrolikes uitgelaat, hoewel sy elders die vrolike tema in ‘n baie interessante opstel, “Notes on Camp”, aangeroer het.

John Wayne het op ‘n stadium gevra wie eerder Amerika verpersoonlik, hy of Alice Cooper. Vir diegene wat hom nie onthou nie, Alice Cooper was ‘n taamlik verwyfde Amerikaanse rockster van die sewentigerjare met lang hare en ‘n slang soos Glenda Kemp s’n.

alice_cooper_n_snake — Alice Cooper met sy slang

John_Wayne-1 — John Wayne, die argetipiese heteroseksuele en manlike cowboy

Soos John Wayne, kan ons vandag die vraag vra wie die Afrikanerman verteenwoordig: is dit Steve Hofmeyr of Nataniël? Meer argetipies en histories: is dit die Boer met ryperd en Mauser of is dit die androgiene openbare persoonlikheid waavan ‘n mens nog vele voorbeelde benewens Nataniël kan noem?

Hierdie vrae – asook hierdie rubriek! – kan as ligsinnig en onbenullig beskou word, maar soos Susan Sontag in haar opstel oor “kampstyl” opmerk:

“Want smaak bepaal elke vrye – teenoor geroetineerde – menslike reaksie. Niks is meer beslissend nie. Daar is smaak wat mense betref, visuele smaak, smaak wat emosie betref – en daar is smaak teenoor dade, moraliteit. Intelligensie is ook, eintlik ‘n soort smaak: die smaak vir idees.”

Teenoor fascisme, wat Sontag “fassinerend” vind, het kommunisme – afgesien van enkele Sowjet-propagandaplakkate -meesal slegte smaak voortgebring. Suid-Afrika is vandag insgelyks ‘n land waar swak smaak gedy. Die hele regse of nasionalistiese beweging onder Afrikaners het op swak smaak gestuit. Vandaar die algemene assosiasie tussen ‘n vorige geslag Afrikanerpolitici en “grys skoene”. Mnr. FW de Klerk en die NP, maar ook Treurnicht en die KP, sal vir altyd “grys skoene dra”. Hierteenoor was Albert Hertzog iets anders: hy het blykbaar smaakvol aangetrek en ‘n Porsche bestuur.

As mense by die stembus gaan stem, spreek hulle ook ‘n estetiese voorkeur uit. Eintlik het die massamedia in die twintigste eeu alle demokratiese politiek tot ‘n vorm van vrolike gevoelswaarde verdoem: politiek gaan oor voorkoms, styl, die gesig, die liggaam, alles wat vir homoseksuele mans belangrik is. Dat Barack Obama vandag in die VSA regeer, het baie te make met die soort alliansie tussen enkellopende vroue, swartes en natuurlik… die pienk stem wat vir seker ook agter Obama moet wees, gegewe die Republikeine se ortodokse Christelike standpunte oor homoseksualiteit.

Vele Afrikanermans verstaan nog nie dat die stryd om voortbestaan wat ons voer, nie in die eerste plek ‘n fisieke stryd is nie. Dit is juis sielkundig, kultureel, esteties. In Amerika praat hulle van die “kultuuroorloë” (culture wars) rondom ras, geslag en identiteit wat op kampusse en in die res van die samelewing woed.

Onder Afrikanervroue is Nataniël met sy resepte, asook buitensporige “kamp” taalgebruik en voorkoms veel gewilder as enige boer uit die Noord-Transvaal met ‘n tweekleurhemp, ‘n kakiekortbroek en ‘n paar vellies.

Ook in dié opsig is Afrikaners volledig veramerikaans. Ons toonaangewende figure onder die mans is meesal vrolikes. Hierteenoor het Franse en Italiaanse mans ‘n manier om verfynd en gekultiveerd, dog terselfdertyd manlik en onbeskaamd heteroseksueel te wees.

Die ANC het reeds vroegaan ingesien hoe sy uiters liberale beleid met huwelike van dieselfde geslag die blanke en Afrikanergemeenskap kan verdeel en dieselfde soort swart-vrolike alliansie in die hand kan werk as wat in die VSA werksaam is. Sekerlik nie almal is só nie, maar van die giftigste mediakommentators teen Afrikaners is vrolikes, sowel manlik as vroulik.

Afrikaners sal moet besef dat ons ‘n soort kulturele en identiteitsrevolusie nodig het, net om te oorheef. Iewers tussen die vrolikes en die tradisionele, landelike “Boer”, sal die Afrikaner hom moet heruitvind. PRAAG se voortbestaan is van wesentlike belang hiervoor.

Ondersteun PRAAG en verkry onmiddellik gratis toegang tot 22 500 eboeke in Afrikaans, Engels, Frans en Nederlands oor ‘n groot verskeidenheid onderwerpe, sowel fiksie as nie-fiksie, soos How the homosexuals saved civilisation en duisende ander.

Afrikanerlinkses en Afrikanerondergang

Twaalf jaar gelede het ek in ‘n bydrae op LitNet, geargumenteer dat die links-regsverdeling in Suid-Afrika en selfs elders ter wêreld nie meer van toepassing is nie. In 2003 het ek tydens ‘n praatjie, Is die globale ryk wenslik?, iets van ‘n kritiek gelewer op die neo-Marxistiese denke van Hardt en Negri se boek Empire wat in globalisering die verwesenliking van proletariese internasionalisme sien.

Suid-Afrika mag as anargiese, amorele samelewing jenseits von Gute und Böse wees, maar ons is nog lank nie jenseits von die Linke und die Rechte nie. Gereeld word daar deur akademici of in die Nasperskoerante teen “die regses” uitgevaar, dermate dat ‘n mens soms die indruk kry dat ons in ‘n soort Oos-Duitsland woon waar enige vorm van konserwatiewe, liberale of regse denke per se gestigmatiseer is. Slegs sosialisme, verkieslik Marxisme, is legitiem.

Ferdi Greyling van Beeld is byvoorbeeld ‘n volgeling van die voormalige sosialistiese Franse president, François Mitterand, wat op ‘n stadium gesê het: Le nationalisme, c’est la guerre. Volgens Greyling lei “regse denke” noodwendig tot geweld. Nietemin bestaan daar in vele demokratiese lande regse partye – selfs die Republikeinse Party in die VSA – wat dit regkry om aan verkiesings deel te neem sonder om hul opponente met koeëls of bomme te bestook.

Soos ek, tesame met Raymond Aron en Paul Johnson, al voorheen geargumenteer het, is daar veel eerder ‘n element van apokaliptiese geweld wat linkse denke onderlê. Die aangrypende sjarme van die revolusie is juis dat alle maatskaplike probleme – ja, selfs die bestaan van maatskaplike klasse – meteens tydens ‘n staatsgreep van Links uitgewis kan word. Dink maar aan die kultus rondom Lenin, Ché Guevara, Fidel Castro en vele ander. Ook Mandela word as ‘n linkse revolusionêr beskou wat self baie versigtig was om nooit enige kritiek op die kommunisme uit te spreek nie. Terwyl die onlangse Russiese leiers hul telkens in die openbaar van Stalin se vergrype gedistansieer het, het Mandela nog nooit negatief na Stalin, Mao of selfs Pol Pot verwys nie.

Is daar egter iets soos ‘n Afrikanerlinkse of linkse Afrikaner wat oor spesifieke eienskappe of neigings beskik wat hom van ander linkses onderskei? Op die Engelse kampus waar ek gestudeer het, is daar destyds gepraat van “the Left” en almal had ‘n baie spesifieke idee oor die betekenis daarvan. In dié opsig was die Afrikanerlinkses, afgesien van “renegaat”-figure soos Bram Fischer en Beyers Naudé, afwesig van die Brits-geïnspireerde “Left” in Suid-Afrika. Die deelname van Afrikaners aan die mitiese “struggle”, wat vanuit Brittanje, Swede en Noorweë gefinansier is, was insgelyks beperk. Trouens, die sogenaamde “struggle” was juis ‘n etniese alliansie wat téén Afrikaners gemonster is.

As ‘n mens deesdae die uitsprake van Afrikaanse akademici en joernaliste lees, wil dit voorkom asof hulle eintlik part en deel van die ANC en SAKP se stryd en uiteindelike oorwinning oor die reaksionêre magte van apartheid was. Soms is daar ‘n bepaalde frustrasie by Afrikanerlinkses en veral die Nasperskommentators te bespeur dat hulle die laaste tien minute van die revolusie toe hulle vanuit ‘n voorheen “regse” standpunt daartoe bekeer is, misgeloop het.

Reeds baie gou ná 1994 het Afrikanerlinkses daarin geslaag om aan die universiteite en in die media ‘n hegemonie te bewerkstellig, waardeur die diskoers in Afrikaans feitlik van alle teengeluide gesuiwer is. Soortgelyk aan die situasie in vele ander lande waar suksesvolle linkse revolusies tydens die twintigste eeu plaasgevind het, is dissidente reeds vroeg ná 1994 en toenemend as “reaksionêr”, “fascisties”, “regs”, “verregs” en meer bepaald binne die Suid-Afrikaanse konteks, as “rassiste” getipeer en selfs gestigmatiseer.

Eintlik is dit ‘n fassinerende en histories onverwagse wending wat hier by ons ingetree het, waar die leidende Afrikanerintellektuele, -joernaliste en -politieke denkers hulle binne slegs enkele jare volledig vanaf ‘n soort volks- of nasionalistiese projek tot dié van linkse transformasie bekeer het. Skadu’s van Weimar toe soveel Duitsers tussen die “swart” en “rooi” pole geweifel het en van een dag tot die volgende vanaf die hamer en sekel tot die hakekruis, of andersom, oorgehaal kon word?

Sekerlik bestaan daar skakerings van linkse radikalisme, met Pol Pot en Mao tydens die Kulturele Revolusie wat ‘n soort ekstreme “transformasie” definieer waardeur miljoene menselewens verlore gegaan het. Die tergende vraag is: hoe radikaal is die Afrikanerlinkses?

In dié verband het ek met belangstelling geluister na prof. André Brink wat tydens die dokumentêre TV-program, André Brink, the African/l’Africain, verklaar het dat “my volk verdien om te verdwyn”. Die presiese sin waarin Afrikaners behoort te verdwyn, sal hy hopelik self kan beantwoord. Ook het dr. Leopold Scholtz reeds by verskeie geleenthede die assimilasie van Afrikaners bepleit. Die algemene gevoel is een van: Afrikaners as groep of die Afrikaneridentiteit as sodanig hoort nie meer in Suid-Afrika nie.

Dan is daar die hele debat rondom Standaardafrikaans wat reeds deur RSG as ‘n soort “apartheidsdialek” verklaar is en daarom “geherstandaardiseer” moet word. Soos ek reeds onlangs in Taalkundige Lisenkoïsme: Standaardafrikaans in die spervuur uitgewys het, was selfs Stalin nie so radikaal dat hy klassieke (Tsaristiese) Russies wou verander nie en het daarom sy teenkanting teen ‘n “marxistiese taalkunde” uitgespreek. Hier by ons lyk dit egter asof die revolusie ook nie die standaardtaal ontsien nie.

Die internasionale of globale kapitalisme, tesame met die oorheersing van die Amerikaanse kultuur, word dikwels deur minderheidskulture as ‘n vorm van “regse oorheersing” getipeer – anders as Hardt en Negri byvoorbeeld. Daarom definieer vele nasionalistiese bewegings onder minderheidsvolkere (dinke maar aan die Baske, Katalane en Noord-Iere) hulle insgelyks as “links” en anti-kapitalisties. Waar hulle van kapitalistiese metodes gebruik maak, word dit dikwels meer sosialisties gestruktureer, by wyse van koöperasies byvoorbeeld. In Baskeland bestaan die Mondragon-koöperasie wat aan 100 000 mense werk verskaf en tot die voordeel van die gemeenskap bedryf word.

Blykbaar word daar op Orania ook na die koöperatiewe model van ekonomiese ontwikkeling gekyk, soos in die volgende artikel: Koöperatiewe ekonomie: middeweg tussen kapitalisme en kommunisme. Waarskynlik sou ‘n hele horde Afrikanerlinkses egter die oprigting van Afrikanerkoöperasies as “regs-reaksionêr” beskryf, terwyl soortgelyke Baskiese inisiatiewe in Spanje weer as “links” gesien sou word.

Die vreemde verskynsel onder Afrikanerlinkses is juis dat hulle in Afrikanerondergang iets positiefs of voortrefliks gewaar. Waarskynlik is dit ‘n unieke eienskap van die linkse beweging hier by ons dat hulle die kulturele en selfs ekonomiese grond waaruit hulle put of in die verlede geput het, wil vernietig. Hoewel Naspers hom toenemend van die Afrikaanse mediamark losgemaak het en deesdae sy heil in China, Pole, Rusland en Indië sien, is die mediagroep oor jare aktief en lojaal deur Afrikaners ondersteun. Die woord “Afrikaner” het egter onder linkse “Afrikaanses” soos hulle verkieslik na hulself verwys, ‘n vloekwoord geword. Om Afrikaner te wees, is per se “regs”, selfs “verregs”, skyn die indruk te wees wat ‘n mens by Afrikanerlinkses kry.

My kennis van Europese tale is maar taamlik beroerd, want afgesien van Frans en ‘n leeskennis van Duits en natuurlik Nederlands, “kan” ek nie eintlik enige Europese tale nie, soos die Nederlanders sê. Italiaans, Russies en die Skandinawiese tale fassineer my egter reeds geruime tyd en met die internet deesdae is dit moontlik om nie net ‘n taal aanlyn aan te leer nie, maar ook blootstelling aan films, TV, koerante en tydskrifte te bekom. Dus: die hoop beskaam nie.

Darem het ek op skool en universiteit Latyn gehad, waarvan ek nie veel onthou nie, helaas. Nietemin word ek sedert my eerste kennismaking met Latyn in standerd ses geboei oor die vraag waarom mense dié eens hoogstaande kultuurtaal moes ophou praat het? En natuurlik die groot vraag: waarom het die Romeinse Ryk, wat eeue lank die hele Europa en die Midde-Ooste oorheers het, ondergegaan?

Arnold Toynbee, Oswald Spengler en ander skrywers het al breedvoerig oor Rome en ander groot beskawings geskryf waarvan daar intussen net ‘n paar ruïnes oorgbly het. Veral Toynbee beskryf dit as ‘n proses van “beskawingselfmoord”. Volgens hom gaan ‘n beskawing of kultuur byna nooit ten gronde weens eksterne militêre geweld of nadelige omstandighede, maar weens onderlinge verdeeldheid en ‘n soort lewensmoegheid.

Vele Afrikanerkonserwatiewes koester ‘n intense afkeer jeens mnr. FW de Klerk weens sy verraad jeens die Afrikaner. Feit is egter dat die graad van verraad jeens hul voorouers en hul vryheidsideaal wat Afrikaners aanhou pleeg, veel erger as FW s’n is. Hulle stuur vrywillig hul kinders na Engelse skole en werk saam om die huidige stelsel te onderhou, dank selfs ander Afrikaners op grond van hul ras en taal af om by die ANC se “gelykheidswette” te hou. Volgens Jan-Jan Joubert, “stem 96% van Afrikaners trots DA” en daarom vir ‘n Engelstalige party wat die multikulturele ideaal, regstellende aksie en selfs grondhervorming voorhou. Naas die heel linkse Helen Zille wat in die verlede die ANC onomwonde ondersteun het, is FW de Klerk eintlik ‘n “regse”.

Dis waarom dit myns insiens toenemend futiel is om Brittanje, Swede, Noorweë en die ANC vir Afrikanerondergang te blameer. Die afgang van Afrikaners is ‘n daaglikse proses wat deur ons mense gewíl word, of liewer: daar is blykbaar geen wil om dit te stuit nie.

Watter geheimsinnige proses het ons by hierdie punt van volkselfmoord gebring, net soos wat Rome in sy doodsnikke verkies het om geen weerstand teen Alarik die Wesgoot te bied nie?

‘n Mens kan seker antwoord dat die Afrikaner te vinnig opgebloei het, oor ‘n tydperk van 200 jaar of so, met ons taal wat maar bietjie meer as ‘n eeu gelede gestandaardiseer is. Weens ons vinnige opgang, beleef ons tans ‘n ewe snelle afgang.

Soos Toynbee, Nietzsche en vele ander egter argumenteer, is dit altyd “skeppende minderhede” wat die lotgevalle van nasies bepaal. Oor die algemeen val die meerderheid bloot by die huidige sosiopolitieke toestand in, tensy hulle deur ‘n minderheid opgeroep word om hul daarteen te verset.

Daarom meen ek dat die opkoms van ‘n sterk linkse beweging onder Afrikaners sedert die laat tagtigerjare bepalend vir ons onlangse verlede was en ook vir ons toekoms gaan wees. Die revolusie in Afrikaans was eintlik baie meer intens as in Suid-Afrika self. Binne ‘n baie kort tyd – ‘n paar jaar – het ‘n klein groepie linkse denkers ‘n hegemonie in die media en aan die universiteite bereik van waar hulle met ‘n suiweringsveldtog teen alle dissidente – die gehate “regses” – begin het.

Van die meer prominente woordvoerders van die linkse beweging onder Afrikaners – hoewel sommige nie van die etiket “links” hou nie – is die volgende:

Amanda Gouws

André P. Brink

Max du Preez

Pierre de Vos

Antjie Krog

Neels Jackson

Christi van der Westhuizen

Leopold Scholtz

Anton van Niekerk

Willie Esterhuyse

Tim du Plessis

In volgende rubrieke, of dalk ‘n kort e-boek, wil ek verder ingaan op die rol wat die genoemde figure speel om via hul magsposisies aan die universiteite en in die media enige opflikkeringe van ‘n Afrikanerwil tot oorlewing uit te doof. Ek het ook persoonlik aan elkeen van dié mense geskryf om hul idees oor ‘n aantal onderwerpe te toets, maar die meeste het soveel minagting vir enigeen wat hom of haar ‘n Afrikaner noem, dat hulle nie geantwoord het nie.

As daar egter een ding is wat my hoop gee, is dit ons oeroue Westerse kapasiteit vir skeppende en rasionele denke. Die “ideologiese stryd” waarvan die ANC in sy marxistiese retoriek praat, woed vandag feller as ooit in Afrikaans self waar ons moet poog om ons van die totalitêre denkbeelde van Afrikanerlinkses te bevry. Ons het iets soos die Franse “nuwe filosofie” van die 1970’s nodig, toe ‘n groep onverskrokke woordvoerders in Parys dit durf waag het om ná Solsjinitsin se boeke die heilige koeie van die Marxisme en die revolusie te slag.

Om te begryp wat op die spel is, sal ons ook die vraag moet vra: Wie en wat is ‘n Afrikaner? Anders as wat daardie ander pro-Engelse en linkse idioot, Van Zyl Slabbert, gedink het, gaan dit nie vir my daaroor om mense volgens ‘n “binnegroep” en “buitegroep” te definieer nie, maar om ‘n veel meer grondliggende vraag.

Ons moet verstaan dat die “totale aanslag” waarvan PW Botha gepraat het, juis nou in Afrikaans aan die gang is. As ek die radikaal-linkse denkers, die “Afrikaanses”, reg verstaan, gaan dit nie net om die vernietiging van Afrikanerskap as sodanig nie, maar ook om die verwerping van die waardes van die Europese Verligting wat ons reeds drie honderd jaar lank definieer.

Onderweg na globale finansiële ineenstorting

Terwyl die media dikwels oor die politiek van die huidige globale finansiële krisis verslag doen, word daar min oor die besonderhede daarvan berig. Slegs enkele waagmoedige verslaggewers en TV-programme gaan dieper op al die implikasies van Amerika se skuld van 16 triljoen dollar en die EU se hulppakket aan Griekeland in.

Kortom, die VSA, Brittanje, die suide van Europa, maar ook Ierland, staar bankrotskap in die gesig. Wanneer die proses tot sy logiese uiteinde gevolg gaan word, sal sommige lande ‘n verlaging in lewenstandaard van tot 40% moet aanvaar. Daar sal onluste uitbreek en selfs demokrasie, die slagspreuk van die twintigste eeu, sal onder skoot kom. Die feit dat Duitsland tans aan Griekeland voorskryf hoe om sy ekonomie te bestuur, beteken reeds die einde van Griekse demokrasie en soewereiniteit omdat dié land se burgers voortaan aan eksterne beheer onderworpe gaan wees.

Die uitgesproke TV-aanbieder Max Keiser beskryf diegene wat in beheer van die New Yorkse en Londense finansiële bedrywe verkeer, as “bedrieërs en misdadigers”. Trouens, wat ons oor die afgelope vier jaar of meer gesien het, is dat die banke hul private verliese van honderde miljarde dollar na die belastingbetaler oorgedra het. Intussen het bankiers aangehou om aan hulself groot salarispakkette en veral bonusse te betaal.

Weens al die finansiële skandale wat in die Londense bankbedryf woed, geniet geen bankier meer die geloofwaardigheid om as goewerneur van die Bank van Engeland aangestel te word nie. Daarom het die Britse regering besluit om die huidige Kanadese sentrale bankier, Mark Carney, te werf in ‘n poging om die land se finansiële probleme uit te stryk.

Tydens die sogenaamde LIBOR-skandaal, is bevind dat Barclays en ander Londense banke die daaglikse vasstelling van rentekoerse tot hul eie voordeel gemanipuleer het. LIBOR, oftewel die “London Interbank Offered Rate” bepaal die koerse waarteen triljoene dollar se afgeleide en ander transaksies wêreldwyd betaal word, ook in die VSA.

Die krisis wat Brittanje egter in die gesig staar, is veel groter as die aanvanklike bankrotskap van banke wat deur die regering staande gehou moes word. Deels vanweë die bankkrisis, maar ook omdat die Britte al jare lank bokant hul vermoëns leef, skuld die Verenigde Koninkryk meer as 900% van haar eie Bruto Nasionale Produk. Dit is min of meer dieselfde skuldvlak as dié van Duitsland in die dae van die Weimarrepubliek tydens die 1920s toe daar hiperinflasie geheers het en dit goedkoper was om jou huis se mure met banknote te versier as om muurpapier te gebruik.

Die logiese vraag is: waarom breek daar nie vandag hiperinflasie in Brittanje of selfs die VSA uit nie, gegewe die hoë skuldvlakke van beide lande? Die antwoord is dat die regerings en veral die sentrale banke tans rentekoerse met ‘n ysterhand beheer. Op die oomblik is korttermynrentekoerse in die meeste ontwikkelde lande so te sê gelyk aan nul persent en langtermynkoerse die laagste in 300 jaar!

Hier volg die 3-maandekoerse (LIBOR) vir die vernaamste geldeenhede:

USD 0.30950 %

EUR 0.12357 %

GBP 0.51938 %

JPY 0.18143 %

CHF 0.01400 %

ZAR 5.13% (JIBAR)

Die Switserse frank (CHF) “betaal” of vereis reeds negatiewe rentekoerse vir enigiets vanaf oornagdeposito’s tot en met 2 maande. Dit wissel van -0.02200 % tot -0.00600 %. Die rede hiervoor is dat die Switserse frank vanweë die wêreldwye finansiële krisis soveel in waarde gestyg het dat die Switserse Nasionale Bank besluit het om buitelanders met lae of negatiewe rentekoerse te “straf” as hulle net hul geld in Switserland wil kom “parkeer”. Verdere stygings in die Switserse frank sou die mededingendheid van Switserse maatskappye nog verder knou.

As ‘n mens dink dat soveel lande en instellings deesdae nie hul lenings kan terugbetaal met sulke uiters lae rentekoerse nie, stel jou voor indien rentekoerse na die meer normale vlakke sou styg waaraan ons in Suid-Afrika gewoond is! Indien die Amerikaanse rentekoerse môre tot 5% sou styg, sou die hele Amerikaanse ekonomie waarskynlik tot stilstand kom en sou die banke weereens min of meer bankrot wees.

Ons sien dus hoe die globale ekonomie tans deur kunsmatige, lae of nulrentekoerse drywend gehou word. In die regte wêreld is daar egter skommelinge in die waarde van goedere en bates. Veral goud en silwer het sedert 2008 toe die krisis begin het, drasties gestyg. Wat tans besig is om te gebeur, is dat omtrent al die geldeenhede waarde verloor, net soos tydens klassieke inflasie en dis net ‘n kwessie van tyd voor mense dit agterkom en desperaat gaan probeer om ander bates as papiergeld te bekom.

Vanweë die waardevermindering van geld, het aandele ook die afgelope tyd ietwat gestyg. Maar die Amerikaanse aandelebeurs is nou so afhanklik van hierdie lae rentekoerse dat enige styging in rentekoerse, soos byvoorbeeld om die waarde van die dollar te probeer beskerm, tot ‘n ineenstorting van die beurs mag lei, iets wat baie maklik ‘n Groot Depressie mag ontketen.

Ook die stryd tussen die Demokrate en die Republikeine in die VSA rondom die sogenaamde fiskale afgrond (“fiscal cliff”) gaan oor ‘n keuse tussen twee moontlik fatale opsies vir Amerika: die verhoging van belasting of die verlaging van staatsbesteding. Ongeag die dosisse waarin hulle toegedien word, gaan beide ‘n uiters negatiewe uitwerking op die Amerikaanse ekonomie hê. Indien die belastingbetaler meer moet betaal, gaan hy minder verbruik en word die ekonomie verder in ‘n resessie gedompel. Net so kan ‘n afname in staatsbesteding ook die ekonomie laat krimp, met min of meer dieselfde resultaat.

Die groot vraag is hoe die voortslepende internasionale geld- en bankkrisis Suid-Afrika gaan raak? Vanweë valutabeheer en ander faktore is Suid-Afrikaanse banke nie regstreeks deur die internasionale finansiële krisis geraak nie, maar hier by ons is die politieke probleem besig om al hoe meer ondoeltreffendheid in die ekonomie te veroorsaak. ‘n Groter wordende deel van die swart elite plunder eenvoudig die staat, die munisipaliteite en groot maatskappye sonder dat hulle enigiets tot die ekonomie bydra. Hoewel ons nie met die enorme staatskuld van ‘n Brittanje, ‘n Griekeland of ‘n VSA te kampe het nie, neem die vertroue in ons ekonomiese stelsel weens korrupsie, onbekwaamheid, asook stakings en geweldpleging, insgelyks af.

Die ander probleem is dat ons ekonomie en veral ons finansiële stelsel sterk aan dié van Engeland gekoppel is. Onder andere besit Barclays reeds vir ABSA en ons banke dryf elke dag handel met die groot Britse banke in Londen. Die komende ineenstorting van Londen sal dus nie Johannesburg ongeskonde laat nie.

In globale terme is die rand ‘n baie klein geldeenheid. Trouens, in Londen word dit as ‘n sogenaamde “eksotiese geldeenheid” gesien wat slegs in klein hoeveelhede verhandel word, anders as die euro of die jen wat byna in miljarde per minuut verhandel word. Daarom kan die waarde van die rand baie maklik deur ‘n groot buitelandse bank gemanipuleer word, net soos wat die LIBOR-koerse deur Barclays gemanipuleer is. Indien die rand drasties sou verswak, sou al ons spaargeld vernietig word en ‘n golf van hiperinflasie soos in Zimbabwe oor ons land spoel.

Een ding wat egter in die rand se guns tel, is die hoeveelheid minerale wat steeds onder ons grondoppervlak verkeer en dus potensiële goud- of platinumreserwes verteenwoordig. Indien mynproduksie egter weens arbeidsonrus soos by Marikana en elders permanent ontwrig word, kan die rand insgelyks binne ‘n ommesientjie verswak, terwyl petrol- en voedselpryse die hoogte inskiet.

Tans beheer die groot banke en versekeringsmaatskappye feitlik al ons finansiële bates, soos aandele, effekte en kontant. Synde sterk onder Britse invloed, is Suid-Afrikaanse banke feitlik deurgaans baie anti-Afrikaans en sou niks daarvan dink om hierdie bates op een of ander manier op te veil en in die bodemlose “swart gat” van die internasionale finansiële stelsel te stort nie. Oor die afgelope paar jaar was daar allerlei onrusbarende maniere waarop gewetenlose bankiers onskuldige middelklasmense se pensioene en spaargeld vir hul eie doeleindes toegeëien het. Ons banke is reeds ten dele betrokke by regeringskorrupsie en die soort “wettige plundery” wat as “swart ekonomiese bemagtiging” bekendstaan. Hulle sou dus niks daarvan dink om ons huidige spaargeld en kapitaal vir hul eie doeleindes aan te wend, met die volle samewerking van Gill Marcus en die Reserwebank nie. In al die vernaamste nywerheidslande het ons onlangs gesien hoe die banke en die regerings saamspan om die gewone man met reuseverliese en belastings op te saal. Selfs mev. Angela Merkel wat hoog en laag gesweer het dat die spaarsamige Duitsers geensins vir die Grieke sal betaal nie, het onlangs daartoe ingestem dat die Duitse belastingsbetaler wel ‘n gedeelte van die Griekse staatskuld sal vereffen.

Dis so goed die Suid-Afrikaanse belastingbetaler word gedwing om Zimbabwe of Swaziland se staatskuld te delg. Uiteraard gebeur dit reeds, want die ANC het al skenkings aan beide lande gemaak, hoewel dit nie van dieselfde omvang is as wat Duitsland aan Griekeland sal moet betaal nie.

Die Afrikaner het reeds alle politieke invloed in die land verloor en loop gevaar om ook sy vasstrapplek in die Suid-Afrikaanse ekonomie kwyt te raak soos wat ons Londen-georiënteerde banke en versekeringsmaatskappye die belang van hul Britse moederland nastreef en nie die belang van hul eie kliënte nie. Ook gaan pensioenfondse gedwing word om in bepaalde regeringsprojekte te belê wat die opbrengs van sulke fondse drasties gaan beïnvloed.

Myns insiens moet Afrikaners met oplossings kom om ons afhanklikheid van die Britse finansiële stelsel en sy gevaarlike, astronomiese skuldlas te verminder. Ons moet ons meer op Switserland rig waar daar groter stabiliteit is. Maar ons moet ook begin om ons eie bates te bestuur, pleks van op die verraderlike bankiers te vertrou. SANLAM en ander instellings wat Afrikaners in die verlede geskep het, is lankal deel van die soort Britse kartel wat Johannesburg, die finansiële sentrum van Suid-Afrika, beheer. Op sy minste moet daar weer ‘n eg inheemse versekeringsmaatskappy gestig word sodat ons nie verder uitgebuit word nie. Op die duur moet Afrikanerkapitaal aangewend word om vir ons mense werk te skep, buite die regstellende-aksie-ekonomie wat ewe groot risiko’s in hom ronddra as dié van Griekeland, Ierland of Brittanje.

Hier vanuit Suid-Afrika gaan ons heel moontlik die finale afgang van Groot Brittanje aanskou, hoe dié land finaal onder ‘n skuldtsoenami in duie stort. Daar mag weer onluste in die strate van Londen uitbreek soos wat mense al hul spaargeld en pensioene verloor en werkloosheid drasties toeneem.

As ons slim is, sal ons verhoed dat ons saam oor die afgrond stort en hierdie moeilike tye eerder as ‘n geleentheid sien om ‘n nuwe ekonomie in Suid-Afrika tot stand te bring. Ons moenie meer afhanklik van Britse banke en mynhuise wees nie, want in die tagtigerjare was dit die manier waarop Suid-Afrika finansieel afgepers is om ons mense uiteindelik tweedeklasburgers in hul eie land te maak.

Indien ons oor die verbeelding en inisiatief beskik om, noudat Brittanje al hoe swakker raak, ons eie finansiële sektor op die been te bring en ‘n Afrikaanse kennisekonomie soortgelyk aan dié van die huidige Duitsland tot stand te bring, kan ons weer in Suid-Afrika koning kraai.

Soos George Osborne, die huidige Britse minister van finansies, vandeesweek tydens sy sogenaamde Herfstoespraak gesê het: “Hulle (die Duitsers) het vele dinge gedoen soos om in opvoeding te belê, wat ons moes gedoen het.”

Hoewel Afrikaners oor die afgelope tyd alle politieke invloed in Suid-Afrika verloor het en ook ekonomies gemarginaliseer is, het ons tog ‘n paar dinge reg gedoen, soos om in ons kinders se opvoeding te belê. As volk is ons verreweg die beste opgevoed en opgelei in Afrika, gemiddeld ook veel beter as die Britte. Ons opvoedingsvlak kan enige tyd met dié van Duitsland of die Skandinawiese lande vergelyk word. Dat van ons mense in armoede moet leef, is ‘n absolute skande.

Dis hoog tyd dat ons daardie Afrikanerkundigheid wat oor geslagte opgebou is tot ons eie voordeel begin aanwend en dit nie in diens van ons oorheersers verkwis nie.

Die stryd om voortbestaan

Iewers het iemand gesê dat “intelligensie bloot die vermoë is om verbande tussen verskillende elemente raak te sien”. Dis hoe die wetenskap immers vordering gemaak het, deur ‘n verband tussen weerlig en elektrisiteit te eien, of tussen die feit dat mense siek word nadat hulle besmette voedsel geëet of gedrink het. Só het Louis Pasteur reeds in 1862 sy eerste eksperimente op melk en wyn uitgevoer deur mikro-organismes daarbinne met verhitting te vernietig.

In ‘n moderne, gespesialiseerde wêreld is dit egter maklik om as “vakidioot” op te tree en niks buite jou eie veld raak te sien nie. Sommige skrywers en veral professionele letterkundiges verbeel hulle dat letterkunde of selfs ‘n taal soos Afrikaans buite enige ander stelsel soos die politieke, die maatskaplike, die ekonomiese, die skool en die gesin kan bestaan.

Jan Smuts het met sy idee van holisme ‘n belangrike eienskap van die biologie, maar ook vele ander dissiplines, raakgesien, naamlik dat “gehele” ewe of selfs meer bepalend as samestellende elemente kan wees.

Een van die boeke wat ek van my pa gekry het, is ‘n bundel essays deur C.M. van den Heever, een van die belangrikste Afrikaanse skrywers van die eerste helfte van die twintigste eeu. Dit heet Die stryd om ewewig. Vandaar dan ook my titel, wat wil aandui dat ons van ‘n stryd om ewewig, wat eintlik iewers ná 1948 oënskynlik gewen is, tot ‘n nuwe stryd om oorlewing en voortbestaan gevorder het. Die Afrikaner en sy taal, Afrikaans, kan vandag ewe maklik vanuit Afrika verdwyn as wat die blanke Rhodesiër uit Rhodesië verdwyn het.

Pretoria-PEN is tans besig om insgelyks ‘n stryd om voortbestaan te voer teen die aanslag wat daar vanuit Stellenbosch en die Kaap teen ons geloods is. Weereens, as ons ‘n meer intelligente ontleding daarvan doen, moet ons die verbande met ‘n groter politieke en maatskaplike stryd raaksien. Dit is nie maar ‘n blote “twis tussen skrywers” soos die godsdiensverslaggewer van Beeld, Neels Jackson, en ander dit aangebied het nie.

Onderliggend aan ons huidige stryd is beheer oor die Afrikaanse letterkunde. Tans word die Afrikaanse letterkunde byna volledig uit die Kaap beheer. Al die groot uitgewerye, wat insgelyks deur ‘n enkele maatskappy, Naspers, besit word, is daar gesetel. U mag nou vra: waarom is beheer oor die Arikaanse letterkunde so danig belangrik? Immers word daar skaars oor die Afrikaanse letterkunde in die pers berig, die meeste Afrikaners stel meer in rugby as in Afrikaanse romans of poësie belang en Afrikaans as taal is reeds in Suid-Afrika so gemarginaliseer dat mense jou skeef aankyk as jy in winkels of staatsdiensgeboue daarop aandring. Britse sienings oorheers in Suid-Afrika vry algemeen. ‘n Mens kan selfs Britse stereotipes van Afrikaners in Afrikaans lees. Eintlik verteenwoordig die Nasperskoerante Brittanje in vertaling.

Ons weet egter dat letterkunde, soos ook musiek, tydens die afgelope 200 jaar ‘n geweldige belangrike rol tydens alle nasionalismes gespeel het. Afgesien van geskiedenis – en eintlik is geskiedenis maar net ‘n onderdeel van “geskrewe letterkunde” – het letterkunde nog altyd ‘n vername rol in die skepping van nasionale identiteite vervul. Só was dit ook tydens die hele reeks Afrikaanse bewegings van die afgelope anderhalf eeu.

Die Afrikanergeskiedenis is reeds so te sê geheel en al vanuit die openbare skoolstelsel, die hoofstroommedia en die universiteite geweer. Maar steeds word die Afrikaanse letterkunde as deel van die vak Afrikaans op skool bestudeer. Vir die Afrikanerfobiese spotprentkunstenaar Zapiro verteenwoordig alles wat Afrikaans is iets uit ‘n oertydperk, ‘n “Jurassic Park”, soos die Hollywood-rolprent met dinosourusse heet. “Iets het egter oorgebly”, soos Zapiro en vele ander vrees en dit is die Afrikaanse letterkunde. Daar bestaan nog Afrikaanse onderwysers en van die slimmer kinders in hul klasse kom onder die betowering van alles wat ons voorouers geskryf het. Daar is al baie daaroor gefilosofeer, maar omdat romans ‘n verbeelde wêreld voorstel, raak dit ewe maklik om jou ‘n nuwe politieke wêreld te verbeel, ‘n wêreld sonder regstellende aksie, sonder geweldsmisdaad en sonder polities korrekte Engels.

Daar is twee maniere waarop daardie “oorblyfsel uit die verlede”, die Afrikaanse letterkunde en die identiteit wat dit steeds definieer, vernietig sou kon word. Die eerste is doodgewone uitwissing, etniese suiwering, sensuur, kultuurmoord en alles wat daarmee saamhang. Tydens die negentiende en vroeë twintigste eeue, het Brittanje alles in haar vermoë gedoen om sodoende van die halsstarrige inheemse Afrikaneridentiteit ontslae te raak en alle blankes voor die voet te verengels. Sekerlik poog die ANC – wat vir ‘n geruime tyd eintlik ‘n Britse surrogaatmag, gesetel in Londen, was – om hierdie beleid toe te pas.

Maar daar is ook ‘n tweede manier om die Afrikaanse letterkunde te hanteer: dit sou behels, nie om dit sonder meer uit te wis nie, maar om dit sogenaamd te “transformeer”. Noem dit die “Kaapse” visie. Daarvolgens moet die inhoud, die interpretasie en die funksie van ons letterkunde revolusionêr verander word om dit as mindere onderdeel van die “Suid-Afrikaanse identiteit” te verdra.

Vandaar dus die “gevaar” wat die voortbestaan van ‘n vereniging soos Pretoria-PEN sou verteenwoordig. Nie omdat dit hoegenaamd deur enige nasionalistiese ideologie – hoewel om skrywers in jou eie taal te hê, is vir globaliste en imperialiste seker iewers ‘n aanduiding van “nasionalisme” – aangevuur word nie, maar omdat ons outonoom optree. Soos Fanie Olivier dit op Stellenbosch gestel het, ons “loop rond in Kaïro se strate en filosofeer met Afrika-skrywers”. Ons ken nie ons plek nie. Dit was dan ook die oorspronklike beswaar van die Engelstalige skryfster Nadine Gordimer teen enige vorm van Afrikaanse skrywersorganisasie, dat ons op ‘n sekere manier ons “neerlaag moes aanvaar”. Die nuwe hegemonie van Engels in Suid-Afrika het volgens Gordimer beteken dat ons ons by Engelse reëls moes neerlê en selfs die meerderwaardigheid van die Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde moes aanvaar.

Nou is dit so dat die Engels-Suid-Afrikaanse letterkunde, hoewel dit twee Nobelpryse opgelewer het, glad nie oor die rykdom en verskeidenheid van die Afrikaanse letterkunde beskik nie. Toe ek aan die Engelse universiteit in Johannesburg gestudeer het, het meeste van die Engelssprekende studente wat Afrikaans geneem het, dit geredelik erken. Wat hulle van die Afrikaanse letterkunde geboei het, was ons modernisme (met so ‘n geurtjie van Frankryk), ons direkte, onopgesmukte styl, ons plaaslike geworteldheid. Anders as in Nadine Gordimer of J.M. Coetzee, word ‘n “koppie” nie gewalifiseer as “one of those typical cup-shaped hillocks found on the South African plateau known as the Highveld” nie, maar word die woord net gebruik en ons almal verstaan onmiddellik waarvan die skrywer praat.

Sommige mense meen dat letterkunde, soos rekenaarjargon, ‘n “unversele taal” is wat bloot in sekere dialekte vertaal word. Letterkunde behoef geen tradisie en geen verbintenis met ‘n volk nie. ‘n Speurroman wat in New York, die wêreld se bekendste stad, afspeel, sou seker die mees universele aanklank kon vind. Hiermee moet ons egter verskil. Een van die grootste literêre teoretici van die twintigste eeu, wat ook in die VSA in vertaling baie gewild geraak het, was die Fransman, Roland Barthes. Een van sy mees fassinerende idees was dat ‘n boek of ‘n teks “‘n bietjie lyf moes wys”.

As student het ek ‘n jaar of twee van my lewe bestee om te verstaan wat hy daarmee bedoel en in die proses ook ‘n Meestersgraad in Vergelykende Letterkunde verwerf. Soos vele van sy tydgenote, het Barthes van woordspel gehou. In Frans is die woord “corps” baie algemeen, afgelei van die Latyn “corpus” wat “lyf” of “liggaam” beteken; selfs in Engels word daar mos gepraat van “a body of literature”. Elke letterkunde in elke taal is so ‘n “corpus”, maar dit word ook onderskei deur die nasionale eienaardighede, die hebbelikhede, asook die vreemde simbiose tussen klimaat, landskap en taal wat so ‘n letterkunde kenmerk. Elke individuele skrywer is nie maar net die produk van sy tyd, omstandighede en opvoeding nie, maar beskik ook oor ‘n unieke styl en persoonlikheid wat neerslag in sy werke vind. Ook daarop het Barthes gesinspeel met die metafoor “lyf” en om “lyf te wys”.

John Miles, een van die Kaapse skrywers wat tans teen Pretoria-PEN agiteer, het niks van Roland Barthes gehou nie en het gemeen hy is “te moeilik of abstruis om te verstaan”.

Ons taal is egter so naby aan ons dat dit as’t ware deel van ons lyf is. Die aanslag op Afrikaans en op die Afrikaanse letterkunde verteenwoordig daarom ‘n intieme besering, wat as’t ware met ‘n vuishou toegedien word.

Gedagtig aan waar ek begin het, met die soms ongesiene verbintenisse tussen dinge, is daar nog ‘n verdere rede waarom Afrikaanse skrywers, of dan sommige van ons, tans in die spervuur staan. Dit is omdat die Anglo-Amerikaanse multikulturele model in Suid-Afrika misluk het. Jare lank is die korrupsie, anti-wit rassisme, ekonomiese plundery en onbekwaamheid van die ANC weggesteek omdat dit nie die Britse joernaliste en hul plaaslike sikofante gepas het om daaroor te praat nie. Maar toenemend vind daar ‘n revolusie in die kleine plaas soos wat die hopeloosheid van die Suid-Afrikaanse politiek tot in Brittanje en die Britse media deursyfer. So pas het die invloedryke Britse tydskrif, The Economist, ‘n verdoemende artikel oor die agteruitgang in Suid-Afrika geskryf. Ons vaar glo nou “slegter as die res van Afrika” en Nigerië gaan ons ekonomies verbysteek.

Die morele, politieke en ideologiese bankrotskap van die Suid-Afrikaanse bestel, maak Afrikaanse skrywers soveel te meer “gevaarlik”. Omdat ons werke so ‘n intieme plaaslike inhoud het, mag lesers net verder onder die indruk van die maatskaplike verval onder “postapartheid” kom.

Vandaar dus die behoefte aan groter beheer, dat ons onder geen omstandighede outonoom mag optree en aansluiting by buitelandse skrywers moet soek nie. ‘n Skrywer wat in meer as een sin van die woord “soewerein” begin dink, sonder om deur die heersende ideologie ingehok te wees, verteenwoordig inderdaad ‘n gevaar vir die samelewing. Veral ‘n samelewing soos dié van Suid-Afrika wat kunsmatig en met druk en ingryping vanuit die buiteland tot stand gekom het.

Die argitekte van dié bankrot bestel (Brittanje, Swede, Noorweë), asook die spulletjie Afrikaanse skrywers wat in 1989 as “bruikbare idiote” Dakar toe gereis het om daar aan die voete van Thabo Mbeki oor “‘n gedeelde Suid-Afrikaanse kultuuridentiteit” te gaan swymel, sal alles in hul vermoë doen om hul mislukking te verdoesel of te ontken. Pleks dat die bruikbare idiote hulself blameer, soek hulle na sondebokke by die nugter denkendes en val ons op allerlei onderduimse en agterbakse maniere aan, terwyl hulle aan Moeder Brittanje se rokspante vasklou.

Trouens, die wyse waarop die “Stellenbosch-PEN”, soos sommige reeds daarna verwys, hulle op ingryping deur enkele Britse amptenare verlaat op wie se etniese vooroordele jeens ons hulle kan reken, is eintlik lagwekkend. Dis amper die verhaal van die hensoppers en die National Scouts weer oor.

Onlangs kom ek in Die groot aanhalingsboek op die volgende weermaggesegde af: “Wenners hou nooit op nie; ophouers wen nooit nie.”

Gistermiddag toe ek in die gange van die Johannesburgse Hoë Hof rondgedwaal het op soek na die dringende regter, het ek soms gewonder of dít alles die moeite werd is, die rompslomp en tyd wat ‘n mens moet afstaan om die Kaapse aanslag op ons af te weer. Maar dan word ek weer herinner aan daardie gesegde.

Al moet ons nou appelleer tot by die House of Lords in Engeland, gaan ons hierdie stryd nóg gewonne gee, nóg verloor. Aangaande die House of Lords: as Statebondland, staan die House of Lords bokant ons Grondwethof, dus is dit teoreties moontlik om ‘n hofsaak wat in die Grondwethof verloor word, op appèl na die House of Lords te neem.

Anders as wat Gordimer dink, aanvaar ons nie die neerlaag nie. En lank voor ons by die House of Lords kom, sal die waarheid wel seëvier en sal ons gelyk gegee word.

Fanie Olivier vaar uit teen skrywers en ‘Christelike orrelmusiek’

‘n Groepie ANC-gesinde skrywers het vanweë die omstredenheid rondom Pretoria se naam, ‘n aanval op die skrywersorganisasie “Pretoria-PEN” geloods en met Afrikanerfobiese amptenare in Londen saamgewerk om dié vereniging verdag te maak. Verlede maand het die digter Fanie Olivier, asook die skryfsters Sonja Loots en E.K.M. Dido hulle as verteenwoordigers van Pretoria-PEN tydens die jaarvergadering van PEN Internasionaal in Gyeongju, Suid-Korea voorgedoen en daar gevra dat die naam van die verening na “PEN Afrikaans” verander moet word.

Volgens dr. Dan Roodt, voorsitter of president van Pretoria-PEN, “wil dit voorkom asof Olivier saamgesweer het met ‘n Afrikanerfobiese amptenaar van PEN Internasionaal in Londen om ons te benadeel en verdag te maak. Tans is ons nog in die duister oor presies wat gebeur het, maar ons gaan sorg dat alle inligting tot ons beskikking gestel word.”

Tydens ‘n vergadering vanjaar op 7 Maart 2012 wat te Stellenbosch gehou is, het Olivier geïmpliseer dat Christene, asook diegene wat na orrelmusiek, synde Christelik van oorsprong, luister, nie by PEN welkom is nie. Ander skrywers op Stellenbosch wat in Olivier se dampkring verkeer, het hierdie stellings onder honende gelag beaam.

Roodt meen egter dat so ‘n houding oor Christelikheid en orrelmusiek “strydig met die handves van PEN Internasionaal is. Dié internasionale organisasie is juis gestig om dialoog wêreldwyd tussen skrywers aan te moedig, wat van kultuur, taal en geloof mag verskil. Die PEN-handves verklaar juis: ‘Lidmaatskap van PEN is oop vir alle gekwalifiseerde skrywers, redakteurs en vertalers wat hulle by dié beginsels neerlê, ongeag hul nasionaliteit, etniese afkoms, taal, kleur of godsdiens.’ Deur teen PEN-lede te diskrimineer op grond van godsdiens of voorliefde vir Westerse musiek, oortree Olivier die PEN-handves.”

Fanie Olivier, wat as ‘n “Bantoestan-intellektueel” bestempel word, vanweë sy jare lange verbintenis met die Universiteit van Venda, probeer sedert verlede jaar in Oktober met die hulp van die skrywers John Miles en Piet Haasbroek om Pretoria-PEN “oor te neem”. Sowel Miles as Olivier was in Julie 1989 deel van ‘n afvaardiging van skrywers wat in Dakar met die destyds verbode ANC oor ‘n “Suid-Afrikaanse kulturele identiteit” gaan praat het. Van die skrywers wat tans in die Kaap vir lidmaatskap van die “gekaapte” PEN-organisasie gewerf word, is heelwat van die oorspronklike “Dakar-gangers” soos André P. Brink, Antjie Krog en Marlene van Niekerk.

Lede van Pretoria-PEN sluit, benewens Dan Roodt en sy vrou, Karin, ook Fransi Phillips, Annelie Botes, Steve Hofmeyr en die filolosoof en voorsitter van die FAK, Danie Goosen, in. Daar word vermoed dat Olivier, Miles en Haasbroek negatiewe publisiteit in die koerante van Naspers/Media 24 oor Roodt, Hofmeyr en Botes aangewend het om Pretoria-PEN internasionaal verdag te maak. Volgens Dan Roodt “verteenwoordig dit ‘n verdere oortreding van die PEN-handves, omdat skrywers veronderstel is om vedraagsaam teenoor mekaar se ideologiese of politieke standpunte te wees”.

Annelie Botes, een van die gewildste skryfsters in Afrikaans, se mees onlangse manuskrip is by Tafelberg afgekeur vanweë ‘n uitspraak wat sy in November 2010 tydens ‘n onderhoud met Rapport gemaak het, naamlik dat sommige “swartmense haar bang maak”, vanweë die hoë graad van geweld wat in Suid-Afrika gepleeg word. Hierna het ‘n aantal Stellenbosse akademici haar hewig aangeval en as “rassis” uitgekryt.

In ‘n omsendbrief aan lede van Pretoria-PEN, het Roodt gesê: “Die meeste van ons voel ons moet assosieer omdat ons eie vryheid van spraak op een of ander manier bedreig word. Mense soos ek, Steve Hofmeyr of Annelie Botes is al by verskeie geleenthede aangeval of uitgekryt vanweë redelik banale dinge wat ons gesê het. As dit van sekere mense of instansies afhang, sal ons seker geheel en al stilgemaak word.

“Ek glo ook dat ons groep veel nader aan die suiwer tradisie van die Afrikaanse letterkunde is as die ander groep in die Wes-Kaap. Onlangs het ek André Brink se nuwe boek Philida onder oë gehad en dis regtig so ‘n stereotipe voorstelling van die bose Afrikanerslawe-eienaar iewers in die vroeë negentiende eeu dat dit vir my soos propaganda lees. Natuurlik sal ‘n klompie liberale Britse joernaliste en resensente wat in elk geval jeens ons bevooroordeeld is, dit ophemel. Want dit is uiteindelik die sin van so ‘n oefening: die skrywer as huursoldaat, om die politieke doelwitte van Groot Brittanje of die ANC of ‘n ander entiteit daarbuite te dien.”

Roodt het diegene wat Pretoria-PEN aanval, tot ‘n openbare en intellektuele debat uitgedaag en gesê: “Ons gooi die handskoen neer teenoor die Kaapse onverdraagsames en daag hulle tot ‘n openbare debat uit, omdat dit hier ook gaan oor grondliggende filosofiese en literêr-teoretiese kwessies. Nie dat hulle die uitdaging sal aanvaar nie, want enersyds is agterbaksheid en kruipery hul styl en andersyds vrees hulle om hul intellektuele middelmatigheid en onkunde teenoor ons en teenoor die publiek te openbaar.”

SA krisis is deur Dinokeng-scenario’s voorspel

Die frustrerende aspek van Suid-Afrika is dat die land voortstrompel op pad na ‘n voorspelde ramp. Soos ‘n slaapwandelaar onderweg na ‘n afgrond, gil en skree ‘n mens, maar die pasiënt word nie wakker nie.

Vir liberale en linkses, is dit maklik om geregverdigde vrese oor die land se toekoms as “regse” of konserwatiewe vooroordele af te lag. Tussen 2008 en 2009 het ‘n hele klomp swart leiers en enkele liberale blankes egter werkswinkels by Dinokeng gehou om drie uitweë of scenario’s vir Suid-Afrika te voorspel. Selfs Graça Machel was op die paneel verteenwoordig. So ook Ryan Coetzee, die DA-strateeg en Kallie Kriel van Solidariteit/Afriforum. Ander Dinokeng-name, wat sekerlik deur die hoofstroom- linksliberale media en deur die buiteland as “belangrik” geag sou word, is: Miriam Altman, Reuel Khoza, Yogan Naidoo, Frans Baleni, Njongonkulu Ndungane, Ann Bernstein, Antjie Krog, Maite Nkoana-Mashabane, Nkosinathi Biko, Thandi Nontenja, Cheryl Carolus, Mary Malete, Thami ka Plaatjie, Angela Coetzee, Vincent Maphai, Mamphela Ramphele, Rick Menell, Sonja Sebotsa, Paul Hanratty, Daniel Mminele, Raenette Taljaard, Bob Head, Namhla Mniki, Mathatha Tsedu, Haniff Hoosen, Aaron Motsoaledi, Sim Tshabalala, Moemedi Kepadisa, Jay Naidoo en Musa Zondi.

Daar is seker heelwat geld op die Dinokeng-”proses”, soos dit genoem is, geblaas en kort na afloop daarvan het heelwat artikels daaroor in die media verskyn. Intussen het dieselfde joernaliste en kommentators egter gerieflikheidshalwe van hul selfversekerde voorspellings en ontledings vergeet.

‘n Boek is insgelyks oor die Dinokeng-scenario’s uitgegee, wat in PDF-vorm van die Dinokeng-webwerf afgelaai kan word (sien skakel hier bo).

Die Dinokeng-span het egter drie uitweë vir Suid-Afrika voorspel: “Loop apart, loop agter en loop saam.” Uiteraard het die span die Amerikaanse “reënboognasie”-begrip vooropgestel en is “loop saam” as die ideaal voorgehou.

“Loop saam” word só beskryf: “Dié is ‘n scenario van aktiewe burgerlike skakeling met ‘n regering wat doeltreffend is en luister. Dit vra die deelname van burgers wat beter dienslewering en regeringsverantwoordelikheid vereis. Dit hang af van die wil en vermoë van burgers om hulle te organiseer en om met die owerheid in gesprek te tree, en van die gehalte van politieke leierskap en die bereidheid van sodanige leiers om met burgers te skakel.”

Tensy ‘n mens blind is – of vir Naspers/Media24 werk – kan ‘n mens vrylik konstateer dat hierdie gunstige scenario nie verwesenlik is nie. Die ANC-bewind steur hom nie aan die menings van burgers nie – of dit nou oor water, elektrisiteit, dienslewering, taal, plekname of veiligheid gaan. Selfs die ANC se eie kiesers brand nou meer openbare geboue en motorbande as ooit onder PW Botha, sondat dat die regerende party hom hoegenaamd daaraan steur. Intussen is ANC-maghebbers bloot besig om hul sakke te vul en onder mekaar oor die buit te baklei.

Die tweede scenario wat die Dinokeng-groep geëien het, is dié van “loop agter”. Dit behels ‘n soort Sowjet-staat waar alles sosialisties beplan word. Josef Stalin het mos die “vyfjaarplan” wêreldberoemd gemaak. Ook Frankryk is lief vir sulke staatsgedrewe “planne”, maar die Franse slaag darem daarin om sommige planne te laat werk, hoewel die beperkings van sulke “dirigisme” soos hulle dit noem, insgelyks die land van sy volle potensiaal weerhou. Bygesê: anders as Suid-Afrika, beskik Frankryk oor hoogs opgeleide staatsamptenare, wat redelik onafhanklik van die politici, die staatsdiens en groot openbare ondernemings bestuur.

Hier by ons sit ons natuurlik met “kaderontplooiing” wat ongeag kwalifikasies of vermoëns geskied. Dog die Dinokeng-span sien dié scenario as negatief vir die land omdat “sterk staatsinmenging privaatonderneming deur die sakesektor en burgerlike gemeenskap verdring. Die risiko’s van hierdie scenario is tweeledig: eerstens, dat die land onhoudbare skuldvlakke opbou; tweedens dat die staat toenemend outoritêr raak.”

Is hiedie scenario dalk in ons land verwesenlik? Daar is sekerlik elemente daarvan, soos die ANC se voorneme om te nasionaliseer en boere se grond af te neem, maar oor die algemeen weerhou die ANC se onbekwaamheid hom daarvan om ‘n werklike ystergreep, soortgelyk aan dié wat in totalitêre Oos-Europese lande onder kommunisme gegeld het, te verkry.

Die derde Dinokeng-scenario van “loop apart” is egter die mees negatiewe. Ons kan dit ook, ten einde enige verwarring met apartheid te voorkom, “stort in duie” noem. Vir alle praktiese doeleindes behels dit ‘n staat wat misluk. Volgens die Dinokeng-span gaan dit vir die leiers om ‘n speletjie van “vrot-eier” waar een faksie of elitegroep ‘n ander vervang. Geen van die land se uitdagings of probleme word aangespreek nie. Daar heers veral “swak kapasiteit in regeringsdepartemente” en politieke faksionalisme wat die staat kortwiek.

Soos die Dinokeng-span dit stel: “Die burgerlike gemeenskap raak toenemend vervreem soos wat openbare vertroue in openbare instellings afneem. Die staat word toenemend deur burgers vermy, wat daartoe lei dat onverantwoordbare groepe mag of beheer oor sekere dele van die maatskappy verkry. Die gaping tussen leiers en volgelinge raak groter. Burgers se geduld raak uiteindelik op en gaan oor tot betogings en onrus. Die regering, wat daartoe gedryf word deur sy onvermoë om aan burgers se eise en verwagtinge te voldoen, reageer brutaal, en ‘n spiraal van weerstand en verdrukking word ontketen. Verval en desintegrasie neem oor.”

Enigeen wat ons situasie nugter beskou, sal saamstem dat die “loop apart”-scenario dit die beste opsom. Oral is daar betogings, stakings en geweld soos vragmotors wat verbrand word wat die staat slegs deur hardhandige optrede soos tydens die Marikana-slagting kan afweer.

Terwyl die Dinokeng-scenario’s veronderstel was om oor ‘n dekade vanaf 2009 uit te speel, is die uiters negatiewe “loop apart”-scenario egter binne slegs drie jaar verwesenlik! Dus het dit nie tien jaar geneem soos die scenario-voorspellers aanvanklik gedink het nie. Dit is iets wat ek ook tydens my tydperk in die finansiële markte geleer het: dinge gebeur altyd vinniger as wat mens dink. Teen die tyd dat jy ‘n toekomstige mark- of maatskaplike beweging in die vooruitsig stel, gebeur dit klaar.

Uiteraard was die idealistiese, liberale “loop saam”-scenario van die begin af gedoem omdat Suid-Afrika in 1994 die verkeerde politieke stelsel verkry het wat alle mag in die hande van ‘n voormalige terroristebende gekonsentreer het. Indien ons oor ‘n federale stelsel soos die VSA, Duitsland of veral Switserland beskik het, sou die land veel meer suksesvol gewees het en in staat om huidige probleme die hoof te bied.

Afrikaners sal moet aanvaar dat mnr. FW de Klerk, asook sy Britse en Amerikaanse meesters, se visie vir Suid-Afrika as “klein Engeland waar almal vir een regering stem” totaal misluk het. Te midde van die toenemende anargie sal ons ons eie planne moet maak. ‘n Herrese Afrikanerdom kan op die lang duur die land en die streek net ten goede strek, omdat daar uiteindelik ‘n stabiele pool sal ontstaan waaromheen die samelewing hom kan herrangskik.

Is ons reg vir die uitdaging?

PRAAG het oplossings. Ondersteun ons!

Wie is te blameer vir Suid-Afrikaanse ‘ongelykheid’?

FW de Klerk, Mamphela Ramphele en Tim du Plesssis het vandeesweek gekla oor die “ongelykheid” in Suid-Afrika, met die implikasie dat blankes en Afrikaners daarvoor verantwoordelik is.

Ek blameer die Britse administrasie van die 19de eeu asook die destydse swart hoofmanne wat nie skole gebou het nie. Eers onder Verwoerd as minister van naturellesake is daar daadwerklik iets aan swart onderwys gedoen, soos Hermann Giliomee onlangs geskryf het.

Die probleem is egter dat die gesanik oor apartheid – waaraan Naspers/Media24 natuurlik lustig meedoen – die verwagting by swartes skep dat hulle net bakhand moet staan en moet ontvang, by wyse van SEB, rassevoorkeure by aanstellings, ens.

Hoewel SA swartes reeds die rykste ter wêreld buite Amerika en ander Westerse lande is, glo hulle vas dat hulle “benadeel” is. Hulle vergelyk hulself ook met ons wie se kinders 6,5 uur per dag skoolgaan teenoor swart skole waar gemiddeld slegs 3 uur per dag onderrig gegee word. Daarmee saam gaan ‘n skrikwekkende demografie waar hul bevolking elke twintig of dertig jaar verdubbel.

Op die lang duur is daar geen vooruitsig dat “ongelykheid” gaan verdwyn nie, net so min as wat Swaziland ooit soos Switserland gaan word. Onlangs is Switserland weer aangewys as die mededingendste land ter wêreld, gevolg deur Singapoer. Suid-Afrika was natuurlik ver agter.

Die enigste oplossing is inderdaad territoriale skeiding sodat daar geen twyfel kan bestaan oor wie vir wie se ongelykheid of sukses verantwoordelik is nie. Tans ry die ANC op die rug van privaatsektor- en blanke belastings en verbeel hom hy is die nuwe koloniale moondheid in Afrika.

Ons word uitgebuit en dit moet ophou.

Александр Фильчаков

Hitler was links! en ander gedagtes uit Nederland

Van al die lande waar een of ander regse of konserwatiewe beweging tans aan die gang is, is Nederland by verre die opwindendste. Eers was daar die flambojante Pim Fortuyn, eertydse Marxistiese sosioloog wat agterna die sin van tradisie ingesien het. Fortuyn het binne ‘n paar jaar, deur ‘n hele aantal boeke en onderhoude, die grondslag vir ‘n nuwe politiek in Nederland gelê. Hy is natuurlik tragies deur ‘n linkse landgenoot vermoor.

Een van die beste boeke om die linkses te verstaan, was nog altyd Raymond Aron se Die opium van die intellektuele. Daarin verduidelik hy onder andere dat die romantiek van geweld onlosmaaklik aan die romantiek van die revolusie verbind is. Terwyl Pim Fortuyn deur ‘n linkse Nederlander vermoor is, is die filmmaker Theo van Gogh deur ‘n Moslem omgebring, ‘n daad wat insgelyks skokgolwe deur die normaalweg vreedsame Nederlandse samelewing gestuur het.

Ná Fortuyn het Geert Wilders op die toneel verskyn om die vaandeldraer van die Nederlandse regse beweging geword. Hy is bygestaan deur Martin Bosma wat vanaf die eerste oomblikke toe Wilders uit die VVD bedank het hom vanaf 2004 by die nuwe beweging, aanvanklik bekend as “Groep Wilders”, ingewerp het. Hy het sy pos as joernalis bedank en sonder ‘n inkomste in ‘n agterkamertjie van die Nederlandse parlement vir die nuwe beweging begin arbei.

Nie net het Bosma vele van Wilders se toesprake geskryf nie, maar openbaar hom veral ná die verskyning van sy jongste boek as die intellektuele stukrag agter die Partij voor de Vrijheid. So ‘n week gelede het ek deur Bosma se toedoen ‘n komplimentêre eksemplaar van sy boek ontvang en watter verkwiklike verrassing is dit nie! Dit heet: De schijn-élite van die valse munters – Drees, extreem rechts, die sixties, nuttige idioten, Groep Wilders en ik. ‘n Mondvol, maar juis daarom nie minder interessant nie.

Op een of ander stadium wil ek ‘n breedvoerige resensie oor die boek skryf as ek dit klaar gelees het, maar my opgewondenheid verlei my daartoe om hier enkele eerste indrukke met my lesers te deel.

Soos sommige “nuwe filosowe” van die jare sewentig in Parys, veral Jean-François Revel, word Bosma geïnspireer deur sekere Amerikaanse denkers. Maar dan veral die “ontnugterde liberale” soos Irving Kristol wat homself beskryf as: a liberal who’s been mugged by reality. Bosma, wat self uit ‘n linkse, Arbeidersgesinde, huis afkomstig is, verskaf ‘n hele lang lys van Amerikaanse en ander denkers wat hom beïnvloed het, soos: Friedrich von Hayek, skrywer van The road to serfdom, William F. Buckley Jr., skrywer van God and man at Yale, Allan Bloom, uit wie se pen The closing of the American mind verskyn het, asook Norman Podhoretz wat Breaking ranks publiseer en Leo Strauss, outeur van On Tyranny.

Interessant omtrent hierdie toonaangewende Amerikaanse filosowe is dat, soos Bosma dit stel, hulle “dikwels Joods (is), van huis uit brandarm, dikwels afgestudeer aan die City College of New York, dikwels Trotskiïsties was en almal met Links gebreek het…”

Ook behou Bosma ‘n sagte plekkie vir Ronald Reagan, die Amerikaanse president wat ook sy bes gedoen het om finansiële sanksies teen Suid-Afrika in die tagtigerjare af te weer en uiteindelik onder druk van die Swart Koukus deur sy eie party, die Republikeine, verraai is, om wel sanksies teen ons toe te pas.

Met soveel van Bosma se idees kan ‘n mens saamstem. Hy blameer die radikalisme van die sestigerjare vir baie wat in die Weste verkeerd geloop het. Die invloed van die neo-Marxisme, waaronder die Frankfortskool en Gramsci, wat die universiteite en agterna die joernaliste en die media stormenderhand verower het, kan nie geringskat word nie. ‘n Kulturele revolusie het die Westerse kultuur van binne af gerysmier en daaruit het die multikulturele ideaal – Bosma verwys daarna as “die multikul”, want ons word gekul – ontstaan.

Maar heel dikwels haal hy ‘n merkwaardige Nederlander aan: Jacques de Kadt. Dié het reeds in 1939 ‘n ontleding van fascisme verskaf waarin hy aantoon dat Hitler meer sosialis as nasionalis was. Trouens, die stryd tussen kommunisme en fascisme is die tweestryd tussen twee sosialismes. ‘n Ander Nederlander, die sosioloog Jacques van Doorn, het tot presies dieselfde slotsom gekom in sy uitgebreide studie oor Duits socialisme wat in 2008 verskyn het.

Bosma se boek behoort ook wyd deur Afrikaners gelees word. Die Afrikaner se probleem is dat hy nie ‘n goeie begrip van linkse denke het nie. Vandaar ons mense se verwondering oor die staat wat deesdae op alle gebiede in ons lewens ingryp, die ideologie van “multikul” en “transformasie” wat geen lewensterrein, nóg die skool of universiteit, nóg die sakeonderneming, nóg die kerk of selfs die gesin, ontsien nie. Dwarsdeur die Westerse wêreld is min of meer dieselfde proses besig om hom te voltrek waar Westerlinge deur nie-Westerlinge vervang word. Bosma noem byvoorbeeld dat in ‘n land soos Frankryk, wat eens op ‘n tyd selfs die setel van die Katolieke Kerk en die georganiseerde Christendom was en waarin Calvyn gebore is, een uit elke drie babas wat tans gebore word, reeds Moslems is.

Een van die mees defaïtistiese uitsprake wat ek onlangs in Afrikaans gelees het, is die volgende, nogal van ‘n akademikus wat homself ‘n Afrikaner noem: “Hoekom kan daar nie ‘n einde wees aan ‘n kudde mense, bekend as die Afrikaner, nie?

Daar was ‘n einde aan groot beskawings wat oor eeue gestrek het. Wat verhoed dat ‘n troppie mense, wie nie eens ‘n unieke ‘beskawing’ gevestig het nie, nie ook ‘n ‘einde’ kan hê nie?

Wil ‘Die Afrikaner’ steeds so arrogant wees om op voortbestaan aan te dring, en hoe verkry hy/sy ‘n ewige voortbestaan?”

Dit is natuurlik onverdunde ANC- en Naspers-ideologie wat hier met presieuse hovaardigheid herhaal word, nogal binne die kader van ‘n “Filosofiekafee”. Soveel wat ons deesdae in Afrikaans lees, is genoeg om ‘n mens moedeloos of selfs naar te maak. Óf dit gaan om ‘n konformistiese verheerliking van die multikul soos hierbo, óf dis mense sonder enige intellektuele of politieke agtergrond wat byna Middeleeuse uitsprake oor teokrasie maak en die Bybel as hul enigste politieke handboek beskou.

Daarom verteenwoordig Martin Bosma ‘n vars bries. By die lees van sy boek skep ‘n mens weer moed en kry daardie gevoel van: Ons is nie alleen nie. Nie net bestaan daar enorm veel raakpunte tussen die Nederlandse problematiek en ons eie nie, maar die helderheid waarmee Bosma die historiese en ideologiese omgewing skets waarbinne ons huidige stryd plaasvind, is goud werd.

Afrikaners besef dit nie, maar vir ‘n groot deel van die twintigste eeu het ons oor ‘n baie suksesvolle regse beweging beskik wat kommunisme suksesvol afgeweer het en ook tot een van die merkwaardigste ekonomiese, kulturele en menslike ontwikkelings waar op aarde ook al gelei het. Veral, natuurlik: in Afrika. Maar omdat die Afrikaner intuïtief regs en nie intellektueel regs was nie, was ons bydrae tot die regse beweging in die Weste grootliks beperk tot ‘n praktiese demonstrasie van hoe ‘n behoudende en gematigde nasionalistiese of patriotiese samelewing met multi-etniese elemente kon werk.

Op die ou einde het ons egter geen argumente meer oorgehad om dít wat vir ons dierbaar was en wat ons voorouers met soveel opoffering gevestig het, te verdedig nie. De Klerk en sy geesgenote het wel verraad gepleeg; dit was egter nie bloot uit listigheid nie, maar ook uit domheid en oningeligtheid.

Vandag, met sy rug teen die muur, het die Afrikaner geen ander keuse as om sy opstand teen die beklemmende linkse multikul-stelsel in dié land ordentlik te beredeneer met verwysing na die hooftemas van die Westerse politieke debat nie. In dié opsig is Martin Bosma se boek ‘n handige handleiding wat ook plaaslik versprei behoort te word, al het baie Afrikaners verleer om Nederlands te lees.

Omdat Bosma insgelyks joernalis is, is syne geen droë akademiese relaas nie, maar neem hy die leser op ‘n toer deur die Nederlandse politiek en Westerse denke met heelwat interessante anekdotes rondom sy politieke wedervaringe.

In Afrikaans het ons insgelyks so iets nodig. Oor die afgelope tien jaar is daar by ons ook ‘n felle stryd gevoer, al was dit net ‘n stryd om te bly voortbestaan en nie heeltemal onder te gaan nie. Tot dusver het niemand nog daardie stryd, wat ewe ongewild en ondankbaar was as dié van Geert Wilders se Partij voor de vrijheid in Nederland, beskryf nie en loop dit gevaar om in die vergetelheid te versink.

Tot tyd en wyl daardie onlangse Afrikanerstryd verwoord word, kan ‘n mens egter met interesse en genoegdoening Martin Bosma se relaas oor die konserwatiewe revolusie in Nederland lees.

Ek gebruik hier doelbewus die term van die Duitser Carl Schmitt, “konserwatiewe revolusie”. Onder al die regse denkers van die twintigste eeu is Schmidt van soveel belang dat selfs die linkses hom, soos Nietzsche voorheen, nie kon ignoreer nie.

Nie so lank gelede nie het ek en die besoekende Israeli Avigdor Eskin juis ‘n uur lank in ‘n sauna oor ‘n konserwatiewe revolusie vir die Afrikaner en Suid-Afrika gefilosofeer. Dit was asof ons, kaal en swetend in die stoombad, soos die siniese filosowe van ouds gestroop van alle wêreldse besittings, die kortpad na die waarheid kon vind. Die sinici in ou Griekeland was bekend vir hul “kortpad na die waarheid” wat met persoonlike opoffering gepaard gegaan het.

As die Afrikaner nie binnekort ‘n kortpad na vryheid vind nie, is ek bevrees ons tyd in Afrika gaan uitgespeel wees. Maar by die lees van Martin Bosma, is die ondergang van Nederland en Wes-Europa ook nie so ver weg nie.

Tensy ons doelgerig en daadkragtig begin optree.