Etiket: Marine Le Pen

Dan Roodt: Bloedrivier as ‘n wending in ons geskiedenis

Toespraak gelewer op 16 Desember 2015 te Groblersdal.

Die organiseerders van hierdie Geloftefees op Groblersdal het my gevra om eers in eenvoudige taal wat veral die kinders sal verstaan, die geskiedenis van die Gelofte en die Slag van Bloedrivier te vertel. Eintlik kan ‘n mens die hele verhaal as ‘n sprokie met ‘n baie goeie einde sien, ‘n sprokie wat regtig gebeur het.

Dit begin 200 jaar gelede in die Kaap. Ons oupas se oupas en oumas se oumas, en nog verder terug, het almal gelukkig saamgelewe in groot dele van wat vandag die Wes- en die Oos-Kaap is. Oral waar daar riviere en water was, het hulle geboer, met beeste, skape, koring en vrugte. In daardie dae, dis so rondom die jaar 1790, was die Kaap nog Hollands. Daar is mos so ‘n spreekwoord in Afrikaans: “Dan is die Kaap weer Hollands”, wat beteken: Dan sal dit weer goed gaan. Nie dat die regering van die V.O.C., die Verenigde Oos-Indiese Kompanjie besonder goed vir die Kaapse burgers en boere was nie, maar ten minste is hulle nie sleggesê en aktief vervolg nie.

In 1806 annekseer Groot Brittanje egter die Kaap permanent. Hier begin die slegte deel van die sprokie. Saam met die Engelse soldate en amptenare kom daar predikante en sendelinge. Hulle hou nie van die inheemse burgers nie en begin dadelik die swartes en Hottentotte teen hulle opsteek. Hulle skryf ook briewe aan die regering in die Kaap en in Engeland waarin hulle leuens oor ons voorouers vertel. Hulle sê hulle is sleg en wreed, diewe en moordenaars. Nie lank nie of ‘n spesiale hof word ingestel, ‘n rondgaande hof om al die Afrikaanse boere te verhoor. Die Engelse sendelinge maak klagtes bymekaar, sommer enige beskuldiging of leuen wat hulle kan uitdink, teen die boere. Hierdie hof word naderhand die “swarte ommegang” genoem. Tot ‘n duisend mense word meesal onskuldig aangekla. Dit was in 1812 en 1813.

In 1815 vind die Slagtersnekrebellie plaas nadat Frederik Bezuidenhout deur soldate doodgeskiet is. Vyf van die deelnemers aan die rebellie word op 9 Maart 1816 opgehang. Eers breek die tou van vier, maar agterna word hulle weer gehang. Veral in die Oos-Kaap word dit al hoe onveiliger weens die grensoorloë. Van 1834 tot 1835 vind die sesde grensoorlog teen die Xhosas plaas. Die Engelse regering in die Kaap wou hulle nie meer beskerm nie. Wat maak ‘n mens as jy onder ‘n vreemde regering so onveilig voel en gedurig aangeval of beroof word? Jy trek weg. Daarom besluit ‘n klomp van die mense om van 1836 af op die Groot Trek te gaan.

So begin die verhaal van Bloedrivier en die Gelofte. Op 5 November 1837 kom Piet Retief in die Zoeloekoning Dingane se hoofstad Umgungundhlovo aan. Die dag daarna, 6 November, onderhandel hy en Dingane oor grond, maar die Zoeloekoning wil eers hê die Voortrekkers moet sy gesteelde beeste by Sekonyela gaan terugkry. Die Voortrekkers wil graag in vrede met die Zoeloes leef, iets wat Piet Retief in ‘n brief aan Dingane skryf.

Piet Retief en sy manne slaag daarin om Dingane se beeste terug te kry en op 11 Januarie 1838 keer hulle met die beeste terug. Op 16 Januarie hou hulle ‘n vergadering en besluit dat Piet Retief en ongeveer 100 weerbare mans die beeste na Dingane sou terugneem. Teen 25 Januarie vertrek Retief-hulle na Dingane se kraal by Umgungundhlovo. Op 3 Februarie 1838 ry Retief en sy manne Umgungundhlovo binne en oorhandig die beeste. Daar word oor die traktaat onderhandel. Teen sononder op 5 Februarie lewer ‘n regiment van jong Zoeloes bekend as die “wildebeeste”, ‘n vertoning en hardloop na Dingaan se kraal toe terwyl hulle dreigliedere sing. ‘n Jong seun wat saam met die Britse sendelinge by die kraal gewoon het, William Wood, verstaan wat hulle sing en waarsku dat Retief-hulle dalk vermoor kan word. Maar dis te laat om te vertrek en die traktaat was nog nie onderteken nie, daarom bly hulle oor tot die volgende dag.

Die volgende dag, 6 Februarie, wou die Voortrekkers net vir Dingane gaan groet, maar eers wil hy hulle vermaak met danse deur sy impi’s. Retief-hulle word gevra om hul wapens buite die kraal te laat. Al hoe nader aan die Voortrekkers dans die impi’s totdat Dingane die bevel skree: “Bulalani abatagathi!” (“Maak dood die towenaars!”). Hierna word al die Voortrekkers grusaam om die lewe gebring.

Dingane stuur duisende van sy impi’s uit om ook die res van die Vootrekkers wat langs die Tugela kampeer, uit te moor. Tydens die nag van 16 tot 17 Februarie 1838 word meer as 500 mense in die omgewing van Bloukrans vermoor, sodat die dorp Weenen later daar aangelê word.

Aan die begin van April stuur die Voortrekkers ‘n kommando uit na die Zoeloes, maar die afdeling onder Piet Uys word op 11 April by Italeni in ‘n hinderlaag gelei. Duisende Zoeloevegters staan uit die langgras op en omsingel die kommando. Piet Uys word swaar gewond. “Red julleself, kêrels maar veg soos manne,” skree hy. Sy twaalfjarige seun Dirkie was reeds besig om weg te jaag op sy perd, maar kyk terug en sien sy vader wat van sy perd afgly. Hy jaag terug, skiet twee Zoeloes, maar word selfs deur assegaaie deurboor en sterf sy aan sy met sy vader. Weens dié heldedaad is Dirkie Uys verewig in die annale van Afrikaanse kinderhelde.

Die maande wat hierop volg is van die donkerste tye in ons geskiedenis. Mense word siek en een van die leiers, Gert Maritz sterf op 23 September. Daar breek ook ‘n brand uit en verwoes een van die laers. Keer op keer probeer die Zoeloes die laers aanval, maar die trekkers slaag daarin om die aanvalle af te slaan.

En dit is nou hier waar ‘n wending intree. Andries Pretorius, wat in die Kaap van die Voortrekkers se moeilikhede gehoor het, snel hulle te hulp. Op 22 November 1838 kom hy by die laer aan en twee dae later, op die 24ste, word hy as hoofleier van die strafkommando teen Dingane aangewys. Pretorius staan nou aan die hoof van 470 man met 64 waens.

Dan, op Sondag 9 Desember word die Gelofte vir die eerste keer deur Sarel Cilliers in die vorm van ‘n gebed afgelê. In moderne Afrikaans lui dit:

“Hier staan ons voor die Heilige God van hemel en aarde om ‘n gelofte aan Hom te doen, dat, as Hy ons sal beskerm en ons vyand in ons hand sal gee, ons die dag en datum elke jaar as ‘n dankdag soos ‘n Sabbat sal deurbring, en dat ons ‘n huis tot Sy eer sal oprig waar dit Hom behaag, en dat ons ook aan ons kinders sal sê dat hulle met ons daarin moet deel tot nagedagtenis ook van opkomende geslagte. Want die eer van Sy naam sal verheerlik word deur die roem en eer van oorwinning aan Hom te gee.”

Op die aand van 15 Desember word daar by die Ncome-rivier laer getrek. Die nag is mistig en om nie verras te word nie, hang die Voortrekkers lanterns aan lang sweepstokke wat aan die waens vasgemaak is. Die Zoeloes glo dit is geeste en besluit daarom om eers tot die volgende dag te wag alvorens hulle aanval.

Toe die son die volgende oggend op 16 Desember opkom, verdryf dit die mis. Ongeveer 10 000 Zoeloe-impi’s onder Dambuza (Nzobo) en Mhlela storm keer op keer op die laer af, maar tevergeefs. Twee uur lank word daar geveg. Slegs drie Voortrekkers word lig gewond. Die volgende dag tel hulle 3000 dooie Zoeloes rondom die laer. Die water van die Ncome-rivier word rooi gekleur as gevolg van hulle bloed; vandaar die benaming Bloedrivier. As die aantal gesneuweldes in ag geneem word, is dit die grootste veldslag wat daar nog in Suid-Afrika plaasgevind het.

Benewens Kersdag, is Geloftedag seker die mees herdenkte dag in Suid-Afrika. Selfs toe die ANC-SAKP met die hulp van die buiteland die land oorgeneem het, is al ons patriotiese vakansiedae soos Republiekdag of Krugerdag afgeskaf, maar nie Geloftedag nie. Die naam is bloot verander na Versoeningsdag. Wat daarmee bedoel word, dink ek, is dat ons ons met ons lot moet versoen. Op ‘n manier is dit presies die teenoorgestelde van Geloftedag. Versoening is ‘n soort fatalisme, dat jy geweld, oorheersing en jou eie ondergang moet aanvaar. Dit is juis nié wat op 16 Desember 1938 en tydens die aflegging van die Gelofte gebeur het nie. Die Gelofte verteenwoordig ‘n wilsbesluit. Ons sluit ‘n verbond met God juis om ons teen ‘n vyand te verset, nie om fatalisties te aanvaar dat ons uitgemoor gaan word nie.

Vriend en vyand

Die woord “vyand” is nie meer so gewild in Afrikaans nie. Baie mense dink dat ‘n mens in vrede met almal kan saamleef. Dit is egter nie die geval nie. Soos die Duitse regsfilosoof Carl Schmitt gesê het, kies die vyand jóú. Hy verklaar jou tot vyand, sonder dat hy jou daarin ken. Carl Schmitt sê ook dat, indien ‘n volk nie langer tussen sy vriende en sy vyande wil onderskei nie, sal die resultaat nie ewigdurende vrede wees nie, maar anargie en onderworpenheid aan ‘n ander groep wat steeds bereid is om so ‘n onderskeid te handhaaf.

Uit die verhaal van Bloedrivier kan ons sien dat die Voortrekkers aanvanklik, soos Piet Retief dit in sy brief aan Dingane in Oktober 1937 gestel het, “angstig was om in vrede met die Zoeloe-volk saam te leef”. Retief wou nie die idee oorweeg dat Dingane en sy Zoeloes dalk nie die Voortrekkers goedgesind was nie. Selfs toe die seun William Wood waarsku dat hulle doodgemaak gaan word, steur Retief hom nie aan die waarskuwing nie.

Hierteenoor aanvaar Andries Pretorius dat Dingane sy vyandskap op ondubbelsinnige wyse geopenbaar het. Daarom sorg hy dat die Voortrekkers hulle militêr en geestelik op ‘n stryd teen Dingane voorberei. Hierin lê vir ons ‘n belangrike les opgesluit. As ons aan ons onlangse geskiedenis dink, moet ons ons afvra: het Afrikanerleiers soos Piet Retief, die man wat “angstig is om vrede te hê”, opgetree of soos Andries Pretorius? Kan ons sê dat ons nie meer vyande het nie?

Sekerlik nie. Daar gaan nie ‘n week verby dat een of ander joernalis, geestelike of politikus nie sy vyandigheid jeens die Afrikaanse taal, kultuur of Afrikaners self uitspreek nie. Ons land het in baie opsigte in chaos en anargie verval, nes Carl Schmitt voorspel betreffende mense wat nie meer tussen vriend en vyand kan onderskei nie. Dis nie te sê dat alle swartmense of selfs alle Zoeloes ons vyande is nie. Ons weet uit die Voortrekkergeskiedenis dat hulle ná die Slag van Bloedrivier met Mpande saamgewerk het om Dingane se mag te breek. Net so was hoofman Gatsja Buthelezi op ‘n stadium ‘n vriend van die Afrikaner, maar ons leiers het hul rûens op hom gedraai. Oor die afgelope paar weke het koning Goodwill Zwelithini die volgende oor sg. apartheid te sê gehad, soos deur die koerant The Star berig is:

“Die Nasionale Party het ‘n magtige regering met die sterkste ekonomie en weermag op die vasteland gebou, maar toe kom die sogenaamde demokrasie waarin swartmens die vordering van die verlede vernietig. Die geskiedenis gaan swartmense baie streng oordeel aangesien hulle daarin misluk het om op die suksesse van die Afrikanerbewind te bou.”

Die Zoeloekoning het voortgegaan deur te sê:

“Die Afrikaners het my met groot agting behandel. Ek weet nie hoe dit gebeur het dat die Afrikaners my met soveel agting behandel het nie. By die kwaKhethomthandayo-paleis is daar steeds medaljes wat die vorige regering aan my oorhandig het.”

Duidelik beskou die huidige Zoeloe-koning ons as sy vriende. Ná hierdie stellings is hy geweldig in die media aangeval. Geen Afrikanerleier het egter vir hom in die bres getree nie, want ons wil nie meer enige onderskeid tussen ons vriende en vyande tref nie. Julius Malema het al herhaaldelik verklaar dat hy die Afrikaners en veral die boere wie se grond hy wil konfiskeer as sy vyande beskou. Ook hierop reageer ons nie eintlik nie. Volgens Carl Schmitt is alle politiek gegrond op die onderskeid tussen vriend en vyand. Maar die moderne Afrikaner het hierdie onderskeid afgesweer; in Carl Schmitt se terme ontken ons daarmee die politiek. Miskien juis daarom ly ons onder die chaos, misdaad en geweld wat ons teister.

Het dit nie nodig geword dat ons, soos Andries Pretorius, Paul Kruger, JBM Hertzog, D.F. Malan, J.G. Strijdom, H.F. Verwoerd en soveel van ons ander leiers, ‘n onderskeid tussen vriend en vyand tref nie? Dat ons ons vriende in die wêreld met daardie agting en warmte waarvan die Zoeloekoning praat, sal omhels en ons vyande met dieselfde minagting en agterdog sal bejeën as wat hulle teenoor ons koester nie?

Noem dit dan my eerste gedagte om te oorweeg op hierdie 177ste Geloftedag sedert 1838, in die jaar 2015: die onderskeid tussen vriend en vyand. Maar ons moet ook onderskei tussen vriend en vyand in eie geledere. Nog nooit vantevore was die verdeeldheid tussen Afrikaners so groot soos nou nie. Daar is diegene wat die huidige bestel as die finale oplossing vir al Suid-Afrika se probleme beskou. Hulle duld geen kritiek daarop nie. Dan is daar diegene van ons wat heelwat kritiek te lewer het. Ons wys op die teenstrydigheid van ‘n demokrasie wat juis soveel van ons regte van ons wegneem en ons uiteindelik ontkieser. In en rondom Pretoria en Centurion woon daar ‘n halfmiljoen Afrikaners wat nie eens op die stadsraad van hul gebied verteenwoordig is nie, wat nog te sê in die provinsiale regering van Gauteng of die nasionale regering van Suid-Afrika. In geen ander demokrasie bestaan so iets nie, van ‘n hele stad, ‘n hele kultuurgroep, ‘n hele volk wat glad nie op enige besluitneming geregtig is nie! Hoe rym dit?

Maar pleks daarvan om met ons in debat te tree oor sulke kwessies, bestaan daar vandag ‘n sekere tipe Afrikaner wat ons liewer wil sensureer en tot stilswye wil dwing. Ons beskik oor eksterne vyande, maar ook interne vyande wat ten doel het om ons, ons kultuur en ons geskiedenis tot niet te maak.

Benewens hierdie onderskeid tussen vriend en vyand, wil ek ook praat oor wendings in die geskiedenis. In die aanloop tot Bloedrivier kan ons sien hoe die Voortrekkers binne enkele maande ‘n dramatiese afgang en opgang beleef. Aanvanklik is hulle houtgerus, hoopvol en gretig om ‘n nuwe, vrye lewe in Natal te begin. Dan, in Februarie 1838 word hulle baie swaar getref as ‘n reeks massamoorde op man, vrou en kind gepleeg word. Maande lank beleef hulle net een terugslag na die ander, wat die hele groep tot wanhoop moes gedryf het. Maar dan maak Andries Pretorius sy verskyning en verander die omstandighede met ‘n handomkeer. Daar kom ‘n wending, wat ‘n mens selfs ‘n omwenteling kan noem.

Dwarsdeur die geskiedenis kan ons sulke wendinge identifiseer. In die lewe van elke volk is daar swaar en moeilike tye, maar ook goeie tye. Dikwels kom die wending wanneer ‘n mens dit die minste verwag. Net voor dagbreek is dit die donkerste. Vandag beleef ons nogmaals ‘n baie donker tyd, omgewe van vele onsekerhede.

Implikasies van die wending in Europa en Amerika vir die Afrikaner

Ek verstout my egter om te sê dat ons reeds op die vooraand van ‘n wending en ‘n opwindende hergeboorte verkeer. As ons na die geskiedenis van die afgelope paar dekades kyk, kan ons sien dat die oorname van die ANC-SAKP in ons land saamgeval het met die opkoms van die swartmag in die Verenigde State van Amerika, tesame met politieke korrektheid en ‘n ekstreme liberalisme. In Europa weer het al ons stamlande soos Nederland, Frankryk en Duitsland linkse regerings gehad, wat ons, hul kinders en bloedverwante, tot vyand verklaar het. Soos die Nederlandse parlementslid, Martin Bosma in ‘n onlangse boek, Minderheid in eigen land, aangetoon het, het Nederland veral die ANC en SAKP se terreur in Suid-Afrika geldelik ondersteun. ‘n Nederlandse vrou, Heleen Passtoors, het die Kerkstraatbom oor ons landsgrense vervoer. Net so het die Skandinawiese lande soos Swede, Noorweë en Denemarke ons ingeslyks tot vyand verklaar en alles in hul vermoë gedoen om ons deur middel van terreur en propaganda te ondermyn en tot ‘n val te bring. In Frankryk was daar François Mitterand wat veertien jaar lank van 1981 tot 1995 geregeer het en insgelyks alles in sy vermoë gedoen het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te bring.

Ek verstout my om te sê dat die NP-regerings ná dr. H.F. Verwoerd se sluipmoord in 1966 nie genoegsaam kennnis geneem het van die nuwe linkse neiging in die Westerse wêreld nie. Die Afrikaner is as vyand aangewys, maar ons het nie gereageer nie. Ons het ons vyande soos vriende behandel en ons vriende soos ons vyande. Daarom het ons in onmag, onsekerheid en wanhoop verval. Vandag hang baie Afrikaners steeds mev. Helen Zille, ‘n geswore vyand van die Afrikaner wat in die verlede terreur teen ons ondersteun het, aan. Ons dans rondom beelde van ons vyande soos die afvallige Israeliete van ouds rondom die beeld van Baäl.

Maar gelukkig staan ons vandag midde-in ‘n nuwe wending. Dwarsdeur dieselfde Westerse en selfs Oos-Europese wêreld wat ons eens so vyandiggesind was, is ‘n nuwe neiging aan die opkom. Sommige noem dit ‘n swaai na regs, of die opbloei van ‘n nuwe nasionalisme in die plek van sosialisme, politieke korrektheid en selfs nihilisme. Daar is ‘n goeie kans dat mnr. Donald Trump aanstaande jaar op 8 November die president van Amerika kan word. Indien dit gebeur, sou dit ‘n swaar slag vir die Amerikaanse liberalisme en die swartmagbeweging wees. In Europa self is regse en nasionalistiese partye sterk besig om opgang te maak: in sowel Nederland as Frankryk ondersteun ongeveer ‘n derde van alle kiesers partye wat deur die hoofstroommedia as regs en selfs verregs getipeer word: die Partij voor de Vrijheid van mnr. Geert Wilders en die Front National van mev. Marine Le Pen. Minder as ‘n week gelede het die Front National net-net daarin misluk om sekere streke in Frankryk met volstrekte meerderhede teen die sentrum-regse party, die Republikeine, in te palm. Een uit twee werkende Franse stem vir die party, asook die meeste jongmense. Mev. Marine Le Pen staan ‘n kans om in 2017 president van Frankryk te word, terwyl mnr. Geert Wilders volgens onlange meningsopnames in die volgende regering van Nederland sal dien en selfs eerste minister kan word omdat sy party tans die meeste steun van almal geniet.

In ‘n land soos Swede wat eens ‘n intense afkeer en haat jeens Suid-Afrika gekoester het, is die Sweedse Demokrate insgelyks besig om opgang te maak en geniet tans die steun van ongeveer dertig persent van alle kiesers. Sowel Pole as Hongarye beskik tans oor nasionalistiese regerings wat teen immigrasie van derdewêreldimmigrante gekant is. Skielik is daar vir Afrikaners weer die moontlikheid van vriende in sowel Amerika as Europa. Al wat nodig is, is dat ons die hand van vriendskap na vele van hierdie partye, groepe en volkere moet uitstrek. Oor die afgelope twee eeue is die Afrikanervolk voortdurend beskou as ‘n Westerse volk wat ‘n belangrike pilaar van die Europese beskawing in Afrika onderhou. Dit was bloot vir ‘n dekade of twee wat enkele lande ons tot vyand verklaar het. Ek verstout my om te sê dat ons binnekort weer in die geledere van die Europese volkere verwelkom gaan word. Die eerste tekens is reeds daar.

Wêreldwyd is daar ‘n pro-Europese beweging, wat Rusland insluit, besig om vorm aan te neem. Anders as in die twintigste eeu toe die Europese volkere mekaar die stryd aangesê en mekaar in twee wêreldoorloë uitgemoor het tydens wat vandag op ‘n blanke burgeroorlog lyk, broer teen broer, heers daar tans ‘n toenadering en waardering vir mekaar. Fransman, Nederlander, Duitser, Sweed, Italianer, Amerikaner, Pool, Rus, Tsjeg en Hongaar sien mekaar vir die eerste keer as vriende raak, al is daar nog linkse en liberale oorlugsugtiges wat ons teen mekaar wil aanhits en konflik wil aanblaas.

Vir die eerste keer in ‘n lang tyd kan die Afrikaner insgelyks vrylik en op gelyke voet deelneem aan dít wat beloof om ‘n tweede Europese hergeboorte of renaissance te word. Watter opwindende tyd beleef ons nie!

Na afloop van die onlangse Franse streeksverkiesing het die vurige en beeldskone jong dame wat op die ouderdom van 22 reeds as parlementslid verkies is, Marion Maréchal-Le Pen, nadat sy die verkiesing net-net verloor het, verklaar:

“Sukses is nie finaal nie; mislukking is nie fataal nie. Dis die moed om aan te hou wat tel.”

Is dit nie ook die verhaal van Bloedrivier en die Gelofte nie? Om in weerwil van aanvanklike terugslae steeds aan te hou.

Soos op 16 Desember 1838 toe die daeraad die onheilspellende mistigheid vedryf het, is die newels besig om te wyk en gaan ons ‘n stralende toekoms tegemoet.

In elkeen van ons leef die drif en die lig van ons manjifieke beskawing, die grootste wat die wêreld nog gesien het.

Soos een van ons groot digters, D.J. Opperman, geskryf het:

“Watter kaart of watter ster sal ek jou wys
om verder deur die grysland heen te reis?
Sal ek van ‘n God praat wat verdoem,
van Christus, en die Tien Gebooie noem?
Voorlopig dan, maar onthou altyd
aan jou dade grens die ewigheid;
gee sin aan voorgeslagte, deur die eeue heen,
besef jy is ‘n vegter weer van die begin, alleen;
en mag die Suiderkruis en Negesterre witter
as die stedeligte in jou siel bly skitter.”

(uit: “Negester en stedelig” in Negester oor Ninevé, Nasionale Pers, 1947)

L.W. ‘n YouTube-video van die toespraak, asook die Geloftediens deur ds. Johan du Preez sal oor enkele dae hier beskikbaar wees. Omdat ons dit in hoëdefinisie opgeneem het, neem dit baie lank om op YouTube opgelaai te kry, vanweë Suid-Afrika se stadige internet.

6,8 miljoen stemme vir Franse Front National: ”n verloorder wat swaar weeg’

Uiteindelik het die Front National van mevrou Marine Le Pen geen enkele streek in Frankryk kon inpalm nie: soos meningsopnames op die vooraand van die tweede rondte van die verkiesing voorspel het. Nietemin het die steun vir dié regse party skouspelagtig toegeneem en het hy 6,8 miljoen stemme op hom verenig. Vandaar die hoofopskrif van die koerant Le Parisien vanoggend: “Front National, ‘n verloorder wat swaar weeg”.

‘n Aspek wat ook allerweë in die media verswyg word, is dat die streeksparty wat meer onafhanklikheid vir die eiland Korsika bepleit, die Sosialiste verslaan het om ‘n verrassende oorwinning aan te teken.

Tydens haar toespraak ná die aankondiging van die uitslae en dat sy slegs 45,5% van die stemme gekry het, het Marion Maréchal-Le Pen gesê: “Daar is sommige oorwinnings wat die oorwinnaar in die skande steek.” Die regse en linkse partye wat in PACA en Nord-Pas-de-Calais-Picardie teen die Front saamgestaan het, het gewen maar het die argument van die FN dat hulle die “enigste ware opposisie” teenoor ‘n “verrotte en korrupte politieke klas” is, gestand gedoen.

Die Sosialistiese eerste minister, Manuel Valls, het gisteraand gesê dat “die gevaar van die Front National nog nie verby is nie”. Sy party het ook die belangrike Île-de-France, die streek van 12 miljoen mense rondom Parys wat 30% van die land se BNP verteenwoordig, met slegs 60 000 stemme aan die Republikeine se Valérie Pécresse moes afstaan. Die Sosialistiese kandidaat, Claude Bartolone, het hom hewige kritiek op die hals gehaal toe hy die “rassekaart” gespeel het deur te sê dat sy opponent die ryk voorstede en “die blanke ras” verteenwoordig.

Die Front National het sy aantal verkose streeksverteenwoordigers met drie vermenigvuldig, vanaf 118 tot 358, sedert die vorige verkiesing in 2010, iets waaroor Marine Le Pen gisteraand in haar noppies was. “Niks gaan ons keer nie,” het sy tydens haar toespraak in die dorpie Hénin-Beaumont gesê. “Die verdeling loop voortaan tussen globaliste en patriotte. Die globaliste beywer hulle vir die afwatering van Frankryk en sy volk.”

Die sentrum-regse Republikeine het sewe streke ingepalm, die Sosialiste vyf, terwyl die Korsikaanse nasionaliste dié op hul eiland gewen het.

Vir hierdie verkiesing is die aantal streke van 22 tot 13 verminder. Indien die ou, kleiner streke nog geldig was, sou die Front National onder mnr. Louis Aliot op grond van gister se stemme die streek Languedoc-Roussillon net-net gewen het.

Dan Roodt: Leopold Scholtz die antifa ontdek ‘regse gevaar’ in Frankryk

Leopold Scholtz is, soos Kallie Kriel van Soliforum en ‘n paar ander, bekend as ‘n “anti-rassistiese” stryder. Die hele Westerse kultuur is deurdrenk van rassisme en “die patriargie”, dus besoedel hulle hul nie graag daarmee nie. Dit lei dan logies tot die volgende: hoe minder jy van Westerse kultuur (tale, filosofie, musiek, opera, kuns, geskiedenis ens.) af weet, hoe beter. Onkunde is die hoogste vorm van anti-rassisme. Dit spreek byna vanself.

Scholtz skuim gereeld om die mond as hy op sy interlokuteurs gil: “rassis, fascis, Nazi!” “Interlokuteur” is eintlik ‘n Franse leenwoord, maar omdat die kleurlingmarxis, prof. Hein Willemse, dit gereeld gebruik, het dit al tot ‘n stukkie “Kaaps” gevorder wat ‘n mens mag gebruik. Dis toelaatbaar, amper polities korrek, kan ‘n mens maar sê. Verbasend genoeg gebruik Scholtz, in ‘n artikel oor vandag se Franse streeksverkiesings, nie ‘n enkele keer die terme “rassis”, “fascis” of “Nazi” in verband met Marine Le Pen nie. Miskien het hy vergeet. Darem herhaal hy die woord “regs” in elkeen van die eerste twee paragrawe.

Vir ‘n veteraan-antifa soos Leopold Scholtz is dit werklik vreemd. Maar miskien herstel hy nog van die Duitse polisie se traanrook en waterkanonne wat hulle op hom gebruik het toe hy en sy mede-antifa’s (anti-fasciste) gister in Leipzig teen “neo-Nazi’s” betoog het en onluste gepleeg het. Leopold Scholtz is ‘n opperste klipgooier en onlusmaker wat soos ‘n berserker klaskamers en lesingsale kan afbrand as hy die dag lus het; vandaar sy aangetrokkenheid tot antifa. Veral Duitse antifa, want dit is meer gewelddadig. Boonop het Karl Marx en Friedrich Engels mos in Duits geskryf. Al is jy ‘n eurofoob wat die Weste verafsku, mag jy maar Marx en Engels lees want hulle en hul volgelinge het self die ondergang van die Westerse beskawing bepleit.

Leopold Scholtz woon in Delft, Nederland, van waar hy gereeld met ‘n motorfietshelm en ‘n knuppel saam met sy mede-antifa’s die “regse gevaar” met geweld gaan bestry. Só het dit gister in Leipzig gelyk nadat ‘n duisend antifa’s slaags geraak het met tweehonderd betogers wat hulle teen die toestroming van migrante na hul land wou uitspreek.

Leipzig is binne trefafstand van Delft. Maar Scholtz waarsku ook gereeld die hele kleuterskool wat ademloos na KykNET se linkse juffrouens luister oor die “regse gevaar”, soos in dié video wat ‘n koninklike aantal van 38 kyke op YouTube onvang het.

Ná dié gratis advertensie op PRAAG gaan die getal kyke seker die hoogte inskiet, maar anders as Scholtz en sy trawante glo ons in sulke “regse” eurosentriese begrippe soos “die oop gesprek” en spraakvryheid. Van Wyk Louw, wat die term “oop gesprek” gemunt het, was volgens die Stellenbosser Gerrit Olivier juis om dié rede ‘n Nazi, iets waarmee Scholtz die antifa geredelik sou saamstem.

Kennelik weet Leopold die linkse knuppelswaaier net van een lid van die Front National, en dit is Marine Le Pen self. Die bestaan van die onderleier en strateeg, Florian Philippot, asook die gewilde lid van die Nasionale Vergadering vir Vaucluse, Marion Maréchal-Le Pen, verkeer iewers buite sy tonnelvisie. Dan praat ‘n mens nie eens van Louis Aliot, Philippe Loiseau en Sophie Montel wat óók elkeen die meeste stemme in hul onderskeie streke tydens verlede Sondag se eerste rondte behaal het nie. ‘n Sewende kandidaat, Nicolas Bay, het in Normandië min of meer gelykop met die sentrum-regse kandidaat geëindig.  Scholtz se Engelse koerant wat hom daar op Delft “ingelig” hou, neem nie kennis van sulke twyfelagtige figure op die “diep platteland” van Frankryk nie. Onthou u nog daardie uitdrukking, “diep platteland”? Dis ‘n term waarmee die Afrikanerkieser in vorige dekades deur die plaaslike Engelse koerante beledig is.

Scholtz skryf:

“Vir vandag se tweede ronde het die Sosialiste hulle aan die verkiesing in drie streke onttrek en gaan met die konserwatiewe kragte saamsnoer om die FN te beveg. Peilings wys egter die FN kan in dié streke selfs teen die gekombineerde kragte van die konserwatiewe en die Sosialiste die pyp rook.”

Die uitdrukking “pyp rook” hier vind ek nogal vreemd: óf dit wys heen na die dagga wat Scholtz die antifa en oud-hippie daar in sy Hollandse “koffie”-kroeg rook, óf dit herinner aan die loodpyp in sy mou waarmee hy die arme Duitsers wat oor hul heimat bekommerd is daar in Leipzig toegetakel het. Feit is egter dat daar ‘n paar nuanses en feite in sy relaas makeer. Ten eerste het die Sosialiste hulle slegs in twee streke onttrek. In die derde streek, Elsas-Lotaringe-Sjampanje-Ardenne waar Philippot die FN-kandidaat is, het die Sosialistiese kandidaat, Jean-Pierre Masseret, geweier om hom te onttrek, ondanks die opdragte van die Sosialistiese politburo in Parys. Dus vind daar vandag net twee “tweestryde”, of duels soos die Franse dit noem, plaas: dié in Nord-Pas de Calais-Picardie waar Marine Le Pen kandidaat is teen Xavier Betrand van die Republikeine, asook in PACA (Provence-Alpes-Côte d’Azur) waar Marion Maréchal-Le Pen teen Christian Estrosi te staan kom.

Marion Maréchal-Le Pen
Marion Maréchal-Le Pen, FN-kandidaat in PACA

Dit lyk nie asof Leopold die antifa enige onlangse meningspeiling in Frankryk geraadpleeg het nie, want daar was ten minste drie oor die afgelope paar dae, wat almal voorspel dat die sentrum-regse Republikeine net-net teen die dames Le Pen gaan wen. Woensdagaand het ‘n meningspeiling deur TNS-Sofres vir Le Figaro et LCI voorspel dat Xavier Bertrand met 53% teenoor Marine Le Pen se 47% gaan wen. Dieselfde meningspeiling meen dat Christian Estrosi met 54% teenoor 46% oor die 25-jarige Maréchal-Le Pen gaan seëvier. Kort voor sesuur Vrydagaand – waarna geen meningspeilings of veldtogte meer gevoer mag word kragtens Franse wetgewing nie – het ‘n ander meningspeiling vir die koerante La Provence, Nice-Matin en Var-Matin weliswaar die gaping tussen Estrosi en Maréchal-Le Pen as veel kleiner beskryf, naamlik 51% teenoor 49%.

Anders as wat Leopold Scholtz die antifa-propagandis van Delft beweer, betree die FN-kandidate dus vandag se verkiesing as buiteperde. Maar enigiets is seker moontlik, want die FN se kiesers is gretiger om te stem as die ander. Omdat hulle ook jonger is, is hulle meer verbind op sosiale media waar hulle mekaar aanspoor om vir Marine Le Pen en haar span te gaan stem “om Frankryk van sosialisme te bevry”. Marine Le Pen beskik oor 822 000 volgelinge op Twitter, teenoor haar opponent se 64 000. Indien sosiale media dus die deurslag in ‘n verkiesing kan gee, kan dit dalk net die knoop vir die Front National deurhaak.

Leopold Scholtz beskou die FN as ‘n gevaar vir Europa. Maar is hy nie eerder ‘n bedreiging vir Europa nie, iemand wat die ANC-SAKP se eertydse terreur in Suid-Afrika al jare lank goedpraat, benewens sy renons in alles wat blank, Europees en veral Frans is?

Die uitslae sal vanaf nege-uur Suid-Afrikaanse tyd vanaand begin bekendraak soos wat die uitgangmeningsopnames en wiskundige skattings deur die media gepubliseer word. Volg my op op Twitter waar ek ook die uitslae sal twiet by @danroodt.

Ten slotte, en spesiaal vir Leopold Scholtz en sy mede-antifa’s, hier is nog ‘n nommertjie van die Franse groep Les Brigandes, juis oor die antifa’s, met Duitse onderskrifte en ‘n Engelse vertaling hier onder sodat selfs hy dit kan verstaan. (Die vertaling is vanaf Les Brigandes se webblad, in minder as puristiese Engels.)

I saw an old man over the counter in a supermarket,
He was called a bastard by a barking Arab woman.
When the Antifa was coming in,
The Antifa has screamed:
“Police!”
“This is an old Pétainist!”

A young girl reading the Bible in the train,
Young Non-Europeans started their nasty games with her.
If the Antifa had been there
Then it would be sure that they have witnessed…
In the face of the police…
That she was a provocateur!

A little boy sang an old song.
Non-violent Rastas have massacred him, just like he stand there.
The Antifa had put him on the list…
The list of anti-globalist suspects.
He had sung: “Auprès de ma blonde”…
What an evil Nazi!

That was before the time of the “Don’t insult my buddy.”.
But such a buddy set me the blade to my throat.
If the Antifa would have been established at this time…
Then, the psychologist had demonstrated
That the fear of the unknown was the evidence of…
The racist syndrome.

[Nota: Die sinsnede in Franse sleng, “touche pas à mon pôte” (moenie aan my gabba vat nie) is die naam van ‘n anti-rassistiese organisasie in Frankryk wat deur Harlem Désir in die tagtigerjare gestig is, met miljoene wat hy in die geheim van die Sosialistiese regering ontvang het. – DR]

I say, you have to send Manuel Valls…
At night…
In an area in which he has never walked in.
Without a bodyguard, without the police
And if he can escape the harassment…
Then he can say to the media:
“Inshallah!”

And when the rabble is going to rape you in the evening.
Take an iron bar and use it to save your skin.
But if one of them is lying on the ground.
Then the judge will say that it is a conspiracy.
The newspapers will read x3:
“This was done by a fascist!”

Going to eat a falafel in the Rue des Rosiers,
I put on my kippah and my turban in the market.
The Antifa will not miss you,
When you look like a Gaul.
And if you eat quenelles with fries:
“Anti-semite!”

If you do this, or if you…
Say that,
If you even think it…
Then that’s already too much.
If you say a word they don’t like…
Then you will have to deal with the Antifa.
For the Trotskyist GPU…
You are a fascist.

They put millions there…
In hell for this reason.
For them it is a fixed idea…
A method of terrorism.
When I dispute, when I resist
Then I find myself on the list:
“I am a fascist!”

And if you don’t think… how you have to…
Then you’re a fascist.

Dan Roodt: Volksmoord en terrorisme moet in SA beveg word

Die politiek in Suid-Afrika is nie baie gesofistikeerd nie. Sedert 1994 word daar baie hard gewerk om van ons “net nog ‘n Afrikaland” te maak, terwyl die politiek in slagspreuke rondom “apartheid” en “rassisme” verval het. Die linkse beweging in Suid-Afrika hits reeds dekades lank swart rassegevoelens teen blankes aan, met klinkklare sukses want vandag word die land gedeeltelik deur die Suid-Afrikaanse Kommunsiteparty geregeer.

Daagliks moet ons hoor dat “apartheid ‘n misdaad teen die mensdom was” en dat veral Afrikaners daaraan skuldig is. Engelse akademici in ons land beweer dat ons “miljoene swartes doodgemaak het” en niemand bevraagteken dié ekstreme stellings nie.

Hoe reageer ons op dié intense en vernietigende propaganda-oorlog wat daar teen ons in die media, aan die universiteite en op die internet gevoer word?

Die enigste manier is om ‘n ewe klinkklare stel slagspreuke in antwoord te herhaal. Teenoor “apartheid en rassisme” staan “volksmoord en terrorisme”. As ‘n mens al die elemente van etniese en rassediskriminasie teen Afrikaners, asook plaasmoorde en huisaanvalle in ag neem, dan pas huidige toestande die definisie van volksmoord. Dit moet wyd en syd, plaaslik en internasionaal, gekommunikeer word.

Mnr. Kallie Kriel van Afriforum beskuldig Afrikaners daarvan dat hulle “rassiste” is omdat hulle nie met kleurlinge, Indiërs en swartes wil ondertrou nie. Kriel en sy geesgenote beywer hulle vir volksmoord op die Afrikaner deur assimilasie, wat een van die internasionaal erkende vorme van volksmoord is.

In die boek Modern Genocide: The definitive resource and document collection, lees ons:

Assimilation policies are often a common precursor to genocide because they can be used by the pepetrators in the initial stages as a way to deligitimize or dehumanize the victims by portraying them as “nonhumans” from a “backward” culture in need of reintegration into society. This can also be used later on during the genocide as a way for the perpetrators to “justify” the use of increased brutality against the victims if assimilation is seen as an ineffective method for achieving their goals.

As die Afrikanerbeweging enige vordering wil maak, moet hy van enige dubbelsinnige standpunte soos dié van Afriforum en verwante organisasies ontslae raak. Dit sluit Flip Buys van Solidariteit se aanvaarding van die kommunistiese/marxistiese weergawe van ons geskiedenis in.

Flip Buys gee voor om nie links te wees nie, maar aanvaar die ekstreemlinkse voorstelling van ons geskiedenis as ‘n “misdaad teen die mensdom” wat deur Afrikaners “gepleeg” is. Op sy kinderlike manier het hy al gesê: “Ek veg nie vir ‘n beter verlede nie, maar vir ‘n beter toekoms.” Ja, ons weet hoe lyk daardie toekoms: die ineenstorting van ons ekonomie en die voltrekking van etniese suiwering of volksmoord. Zimbabwe verteenwoordig die model vir Suid-Afrika, behalwe dat ons geen land suid van ons het om heen te vlug nie. Dit is die “beter toekoms” wat op ons wag en waarin die Afrikaner-establishment soos Solidariteit, Afriforum en die FW de Klerk-stigting berus.

Teenoor die aanvaarding van die SAKP se weergawe van ons geskiedenis as die “slegte apartheidsverlede” het ek al male sonder tal George Orwell se bekende woorde aangehaal:

“Hy wat die hede beheer, beheer die verlede. Hy wat die verlede beheer, beheer die toekoms.”

Tensy ons die groteske karikatuur van “apartheid” en die morele vlekkeloosheid van die ANC en SA Kommunisteparty kan aftakel, gaan ons nooit ‘n “beter toekoms” sien nie.

Om egter in genuanseerde debatte oor die geskiedenis betrokke te raak, gaan ons nie veel in die sak bring nie. Kallie Kriel of Max du Preez of Christi van der Westhuizen of Adriaan Basson en al die ander “progressiewe”, “anti-rassistiese aktiviste” gaan ons net op die gewone, voorspelbare manier van “rassisme” beskuldig. Daarom moet ons die geskiedenis van die ANC se terreur teenoor apartheid opstel as die ware “slegte verlede” in Suid-Afrika. Tot onlangs kon stedelike terreur nog gerasionaliseer of selfs as “politieke stryd” verromantiseer word. Ná die terreurvoorvalle vanjaar in die Franse hoofstad, is dit nie meer moontlik nie.

Hoe gaan dit in die praktyk werk? Die linkse propagandiste in ons land verwys na enigiets vóór 1994 met die term “apartheid-”. Op Engels word daar gepraat van die apartheid era wat van 1652 tot 1994 geduur het, alvorens ons deur die terroriste van die ANC-SAKP “bevry” is. Mimi Coertse was ‘n “apartheidsoperasangeres”, Afrikaans is ‘n “apartheidstaal”, Stellenbosch is ‘n “apartheidsuniversiteit”, ens. Enige Afrikanerregering van voor 1994 word getipeer as ‘n “apartheidsregering”.

As deel van dié onophoudelike semantiese oorlog, is alle aspekte van ons lewens in Suid-Afrika tot “apartheid-” herdoop. Enigeen wat dit nie aanvaar nie, word onmiddellik deur Kallie Kriel, Leopold Scholtz, Max du Preez, Piet Kopdoek en die ander werfbobbejane van die SAKP as “rassiste”, “fasciste” en “Nazi’s” uitgekryt.

Op ons beurt moet ons die huidige bewind tot “die ANC-SAKP-terroristebewind” herdoop. Nooit moet ons van dié term afwyk nie, of dit nou in kommentaar op die internet, akademiese referate of geskiedenisboeke is. Die geskiedenis van hul terreur en samewerking met voormalige Oos-Europese kommunistiese state moet deeglik nagevors en geboekstaaf word.

Onthou dit: die ANC-SAKP-terroristebewind.

Dan die kwessie van Afrikanervolksmoord. Dit moet die tweede bousteen in ons repliek op die semantiese oorlog teen ons wees. As iemand sê “apartheid” moet elkeen dadelik en baie harder terug antwoord: “Volksmoord!” Ons moet volksmoord tot die belangrikste debatspunt in Suid-Afrika verhef.

In dié opsig is PRAAG besig om ‘n akademiese konferensie vir aanstaande jaar te organiseer rondom die tema van “Afrikanervolksmoord”. Daar wil ons dit deeglik navors, verklaar en beredeneer. Maar in aanloop tot so ‘n konferensie, moet ons die bestaan van ‘n volksmoord in ons land wêreldkundig maak en daarop aandring dat ons nie langer onder die juk van die ANC-SAKP-terroristebewind wat so ‘n volksmoord aanhits en toelaat, wil ly nie.

Dit is die uitdaging waarvoor ons staan: om die intense retoriese en semantiese aanslag op ons, en wat ten doel het om ons finaal te vernietig, die hoof te bied.

Dit moet helder en onverskrokke gedoen word. Die hoofstroom- Afrikaanse organisasies wat reeds halfpad in die ANC-SAKP se sakke is, gaan ons niks help nie. Inteendeel, gewoonlik beveg hulle die geringste poging van Afrikaners om die huidige bestel te verwerp.

Vir hulle gaan dit daaroor om die spreekwoordelike “dekstoele op die Titanic rond te skuif”. Hulle werk heelhartig met die ANC en die ANC Lite, die DA, saam om enige morele en intellektuele grondslag vir ons voortbestaan te ondermyn.

En, soos gesê, ondersteun hulle die mengkultuur. Saam met miljoene Europeërs en Amerikaners, is ons egter in opstand teen die mengkultuur. Ons wil nie meng nie. Ons wil nie Standaardafrikaans vir “Kaaps” of Engfrikaans of mengtaal verruil nie.

Ons eis die reg op om te bly soos ons is. Daarvoor is ons bereid om te veg, saam met die res van die Westerse wêreld, asook Rusland. Ons staan saam met Marine Le Pen, Geert Wilders, Donald Trump, Wladimir Poetin en ander in die stryd om die behoud van die Westerse, christelike beskawing.

Ons vordering sal gemeet word aan die hoeveelheid kere wat ons #volksmoord en #terrorisme op die internet en elders plak en kritiseer.

Frankryk raak al hoe vlootblouer: Marine Le Pen sit geen voet verkeerd in aanloop tot 2de rondte

Die opstand van die kiesers teen hul eie politici, gelei deur Marine Le Pen van die Front National, is steeds in volle swang in die aanloop tot die tweede rondte van die streeksverkiesings in Frankryk. Gisteraand het ‘n kandidaat van die linkse Groen-ekologiese party tydens ‘n bespreking op BFMTV erken dat daar ‘n “kloof tussen ons politici en die volk bestaan”. Dit is juis hierdie kloof tussen kiesers en ‘n bedorwe “politieke klas” van politici, wat net in hul eie posisies belangstel, wat die meteoriese opgang van die Front National voed.

Marine Le Pen het ook gisteraand ‘n hele vyf minute lank op die land se grootste TV-kanaal, TF1, verskyn en moeilike vrae van die nuusleser foutloos beantwoord. Gevra of daar “twee faksies” in haar party is, ‘n Christelike en ‘n sekulêre faksie, het sy die bestaan van enige verskille ontken. Die vraag is gevra na aanleiding van haar niggie, Marion Maréchal-Le Pen, die kandidaat in die PACA-streek (Provence-Alpes-Côte d’Azur) wat onlangs gesê het dat Moslems die Griekse en Latynse kultuur, asook “sestien eeue van Christendom in Frankryk” moet aanvaar, wat hewige en selfs histeriese kritiek vanuit linkse en Sosialistiese kringe ontketen het. Die voormalige Sosialistiese minister van kultuur, Jack Lang, waarmee die Afrikaanse digter Breyten Breytenbach op ‘n stadium bevriend was, het teen Maréchal-Le Pen se “onnoselheid en jammerlike onkunde oor die land en fanatisme” uitgevaar.

Lang, ‘n Franse Jood, is tans voorsitter van die Instituut vir die Arabiese Wêreld in Parys, ‘n museum en biblioteek wat aan Arabiese kultuur en Islam gewy is. Volgens die Franse Huffington Post het Jack Lang gesê:

“Haar oorlogsverklaring teen Moslems is terselfdertyd ‘n belediging vir die Franse nasie wat geslag vir geslag deur die aankoms van verskeie godsdienste gevorm en verryk is, asook vir die burgers wat nie glo nie… Om die geskiedenis van Frankryk met die kroningsritueel van Reims te verbind, getuig van ‘n onnoselheid, ‘n jammerlike onkunde oor die land, asook fanatisme.”

Marine Le Pen het gisteraand op TF1 gesê dat sy in die noordelike Nord-Pas-de-Calais-Picardie-streek waar sy haarself verkiesbaar stel as “streekspresident van al die inwoners, van watter godsdiens of politieke oortuiging ook al” gaan regeer. Volgens haar moet “al die politieke denkrigtings” op die streeksraad verteenwoordig wees, iets wat nou onmoontlik gaan wees aangesien die Sosialistiese Party se Pierre de Saintignon en sy hele kandidaatlys aan die tweede rondte in dié streek onttrek het om die regse kandidaat, Xavier Bertrand van die Republikeine, ‘n beter kans te bied om Le Pen te klop.

Tydens die eerste rondte het sy egter ver voorgeloop en die verwagting is dat sy en haar niggie heel waarskynlik die noordelike en suidelike streke waar hulle verkiesbaar is, gaan inpalm. Die amptelike uitslae van die verkiesing tydens die eerste rondte in die noordelike streek lyk só:

Party                           Kandidaat                                   Stemme            Persentasie

Front National          Mme Marine LE PEN              909 009            40,64%

Union de la Droite   M. Xavier BERTRAND            558 359             24,96%

Union de la Gauche M. Pierre DE SAINTIGNON  405 189              18,12%

Parti communiste français M. Fabien ROUSSEL   119 084              5,32%

EELV et gauche       Mme Sandrine ROUSSEAU   108 005              4,83%

Debout la France     M. Jean-Philippe TANGUY     53 360                2,39%

Extrême gauche      M. Eric PECQUEUR                  39 039                1,75%

Divers droite           M. Sylvain BLONDEL                30 325                1,36%

Divers                       M. Eric MASCARO                    14 353                  0,64%

Marine Le Pen beskuldig die Sosialistiese Party daarvan dat hulle hul kiesers as “stemvee” beskou wat hulle eers nodig gehad het en nou tydens die tweede rondte “wegstuur”.

 

Donkerblou golf oor Frankryk: Marine Le Pen behaal 42% in streeksverkiesing

Die woordspel rondom “vlootblou” wat gebruik word om Marine Le Pen, leidster van die Franse Front National aan kiesers te bemark, “Bleu Marine”, is toepaslik, want die blou golf het Sondag oor Frankryk gebreek met haar party wat in die eerste rondte voorloop in ses uit 13 streke. Self het Le Pen ‘n stempersentasie van 41% behaal teenoor haar naaste teenstander Xavier Bertrand van die Republikeine op 24,6%, gevolg deur die uitgaande Sosialis Pierre de Saintignon op 18,2%. Die Front National-leidster se niggie, die 25-jarige Marion Maréchal-Le Pen, het insgelyks uitstekend gevaar en ‘n vorige minister van die Republikeine, Christian Estrosi, met 41,7% teenoor 25,3% geklop.

In totaal het 30,6% van Franse kiesers vir die Front National gestem, teenoor 27% vir die Republikeine en 22,7% vir die regerende Sosialistiese Party van mnr. Francois Hollande. Die party het in ses van die 13 Franse streke die meeste stemme van enige party behaal.

uitslae_1ste_rondte

Binne ‘n halfuur ná die sluiting van die stembusse het Mevrou Le Pen in haar triomfantelike toespraak gesê:

Die Franse volk trots kan wees dat hy nie ingegee het voor feodale politieke en media-intimidasie nie. Ons het vertroue in die helderheid en die volwassenheid van ons burgers om die intimidasieveldtogte te oorkom.”

Marine Le Pen, kort na die aankondiging van die eerste verkiesingsuitslae

In antwoord op oproepe dat sowel die Republikeine as die Sosialiste ‘n verenigde “repubikleinse front” teen haar vorm, het sy gesê:

“Die Front National is die enigste werklik republikeinse front want hy is die enigste wat die nasie en sy soewereiniteit verdedig. Die FN is die enigste wat die verlore gebiede van ons platteland weer in ere kan herstel. Die FN is (ook) die enigste wat ‘n republiek verdedig wat geen ander roeping as die ontwikkeling van Franse indiensneming het nie. Die FN is die enigste wat ‘n republiek verdedig wat geen ander roeping het as om ons lewenswyse te handhaaf nie.”

Tot en met tienuur Suid-Afrikaanse tyd het die regerende Sosialistiese Party nie gereageer nie, hoewel daar verwag word dat die eerste minister, Manuel Valls, een of ander tyd ‘n verklaring sal maak. Volgens Franse joernaliste wat by die party se hoofkantoor in die rue Solférino in Parys op reaksie wag, “stamp hulle mekaar nie uit die pad om eerste te wil praat nie”.

Die uitgaande streeksvoorsitter, die Sosialis Pierre de Saintignon, in die Nord-Pas de Calais-Picardie-streek waar Marine Le Pen staan, lyk asof hy hom aan die stryd wil onttrek om die veld vir sy regse eweknie, Xavier Bertrand, oop te laat. Op Twitter het ‘n joernalis getwiet dat “Cambadélis die onttrekking van Pierre de Saintignon in die Nord-Pas de Calais bevestig”.

Jean-Christophe Cambadélis is die eerste sekretaris van die Franse Sosialistiese party.

Daar word hewig gespekuleer oor samewerkingsooreenkomste tussen die Republikeine en die Sosialiste om Marine Le Pen se opmars te stuit, maar Nicolas Sarkozy, leier van die Republikeine hou voet by stuk dat geen van sy kandidante hulle gaan onttrek nie.

tous_contre_elle[Bywerking Maandagoggend 08:01] Intussen het die Sosialistiese leiers insgelyks hul suidelike leier in die PACA-streek waar Marion Maréchal-Le Pen insgelyks uitstekend gevaar het, gedwing om hom aan die verkiesing se tweede rondte te onttrek. Die linkse Franse koerant Libération berig dat Christophe Castaner “die swaar en moeilike besluit geneem het (om te onttrek), ek dink aan ons linkse volk wat sodoende van hul verteenwoordigers op streeksvlak ontneem word, maar ‘n mens moet ‘n sin vir verantwoordelikheid hê”. Die suidelike koerant Nice-Matin vertoon in reaksie vanoggend ‘n foto van Marion Maréchal-Le Pen op die vooblad met die opskrif: “Tous contre elle” (Almal teen haar).

Indien Regs en Links teen Marine Le Pen saamstaan, gaan dit water op haar meul wees, want sy beskryf die twee partye as die UMPS (die UMP synde die Republikeine se vorige naam), waardeur sy haar eie posisie as “enigste ware opposisie” in die Franse politiek teenoor kiesers bevestig.

Sowel Marine Le Pen as haar kleinniggie Marion Maréchal-Le Pen het egter so ‘n groot voorsprong in die eerste rondte opgebou dat dit moeilik is om te sien hoe hulle in die tweede rondte aanstaande Sondag geklop sal word, selfs al word ‘n verenigde front teen hulle opgestel. Ten minste twee streke sal dus aan die FN behoort, met ‘n sterk kans vir ‘n derde onder Philippot in Elsas-Lotaringe en selfs ‘n vierde onder Louis Aliot in Languedoc-Roussillon. Alle Sosialistiese kiesers sal nie vir die sentrum-regse kandidaat stem nie, met meningsopnames wat voorspel dat tot 75% van alle Franse werkers in Nord-Pas de Calais-Picardie vir Marine Le Pen kan stem. Die Sosialistiese steun kom tradisioneel van Franse blou- en witboordjiewerkers.

Die onderleier van die FN, Florian Philippot, het kiesers gewaarsku dat die twee hoofstroompartye gaan probeer om vrees by kiesers in te boesem:

“Hulle gaan u probeer bang maak in die week wat kom. Moenie na hulle luister nie. Daar is geen apokalips nie.”

Philippot het beklemtoon dat sy party ‘n groot patriotiese liefde vir Frankryk koester en daarom graag na alle Franse wil omsien. In ‘n land wat deur sy vyandigheid teenoor die kleiner streekstale en dialekte gekenmerk word, het hy bygevoeg:

“Ons is baie lief vir ons plaaslike streke en vir die streekstale.”

Die sentrum-regse koerant Le Figaro het ‘n groot foto van Marine Le Pen op sy voorblad vir Maandag se uitgawe met die opskrif “Le choc”, die skok.

lechoc

Die veldtog vir of teen die Front National sal in aanloop tot aanstaande Sondag se tweede en finale rondte ‘n nog groter intensiteit bereik, met die hele Europa wat die drama met belangstelling dophou. Marine Le Pen is ook bekend om haar simpatie vir die bewind van Wladimir Poetin in Rusland, sodat Amerikaanse en Britse meningsvormers haar opgang in Frankryk waarskynlik met skerp kritiek sal beantwoord.

 

Dan Roodt: Die dames Le Pen op vooraand van ‘n triomf in Frankryk?

Die eerste rondte van die Franse streeksverkiesing wat Sondag plaasvind, trek nie soveel aandag buite die land nie, maar hou enorme implikasies vir sowel Frankryk as Europa in. Meningsopnames na die terreuraanvalle op 13 November in Parys toon dat die Front National van mevrou Marine Le Pen, wat deur die Franse media steeds as “verregs” getipeer word, die meeste steun bygekry het. In die noordelike streek wat as Nord-Pas-de-Calais-Picardie bekendstaan, het Le Pen se steun byna onmiddellik met drie tot vier persentasiepunte gestyg en staan tans op 40%.

Verder op die horison wink die Franse presidentsverkiesing van 2017. Indien Marine Le Pen in die huidige streeksverkiesing goed vaar, versterk dit haar kanse om die volgende Franse president te word, iets wat aardskuddende gevolge vir die Europese Unie sou hê. Want nie net is die Front National sterk ten gunste van “die herstel van Franse nasionale soewereiniteit” nie, maar wil selfs die euro as geldeenheid opsê. Dit mag die Griekse skuldkrisis na ‘n vulletjie laat lyk as die eurosone se naasgrootste ekonomie hom aan die Europese geldeenheid sou onttrek.

Afgesien van die Islamitiese terreuraanvalle op Parys wat in Januarie en November vanjaar plaasgevind het, speel die migrantekrisis in Europa insgelyks byna volmaak in die guns van die Front National wat reeds jare lank waarsku dat Frankryk gevaar loop om deur derdewêreldimmigrante “verswelg” te word.

Die invloedryke Britse meningsvormer en rubriekskrywer van die Britse Financial Times, Gideon Rachman, het vandeesweek geskryf dat daar ‘n “nagmerrie” is wat by hom spook, en dit is dat ‘n nasionalistiese troika van Wladimir Poetin (Rusland), Donald Trump (VSA) en Marine Le Pen (Frankryk) oor ‘n jaar of twee aan bewind mag wees. Volgens hom “spreek die blote feit dat Donald Trump en Marine Le Pen sterk aanspraakmakers vir die Amerikaanse en Franse presidentskappe is, van iets kommerwekkends aangaande die toestand van liberale demokrasie in die Weste”.

Of ‘n mens Rachman se kommer deel, aldan nie, is die tektoniese plate beslis besig om in Frankryk te skuif, met heftige debatte en selfs rusies oor die radio en TV, asook die gedrukte en digitale media. In ‘n land waar skrywers, filosowe en akademici ‘n groot rol in die openbare lewe speel, is insgelyks ‘n witwarm intellektuele stryd aan die gang wat in boeklengte essays, romans en selfs strokiesprente gevoer word. So pas in November het ‘n akademikus en ‘n kunstenaar ‘n grafiese roman met die titel La présidente gepubliseer waarin Marine Le Pen se aanstelling as president voorgestel word, wat dan stakings en onluste in die land ontketen as linkses teen haar bewind in opstand kom.

Soos wat Afrikanerskap in Suid-Afrika ‘n twispunt kan raak, is “Fransmanskap” deesdae dié onderwerp in Frankryk wat in haarfyn besonderhede ontleed en bespreek word. Die woord “identiteit” is op almal se lippe en die byvoeglike naamwoord “identitêr” word vir buiteparlementêre groepe gebruik wat regs van die Front National betogings teen immigrasie op straat of selfs op die dakke van geboue reël met ‘n geurtjie van opstand en revolusie. Op YouTube bestaan daar “patriotiese” musiekgroepe wat openlik politieke liedere sing en maskers dra om nog verder die allure van verbode optrede daaraan te verleen.

Terwyl die voormalige Franse president, Nicolas Sarkozy, en leier van die nuwe sentrum-regse party bekend as die Republikeine, aanmekaar sê, “Ons moet ophou om advertensie vir die Front National te maak”, doen die koerante niks anders nie. Selfs die Facebook-blaaie van alle FN-kandidate word wyd en syd deur Le Monde en Le Figaro gepubliseer om sommige van hulle grensoorskrydende uitlatings oor immigrante of Islam te toon. Veral kandidate wat “bande met identitêre groepe” sou hê, word aan die kaak gestel in ‘n poging om hulle by die stembus te diskrediteer.

Na ‘n konsolidasie van sommiges, kan die 13 streke in metropolitaanse Frankryk met Suid-Afrika se nege provinsies vergelyk word. Hulle beheer veral die hoërskole (lycées), vervoer, ekonomiese ontwikkeling en belastinginvordering met aansienlike begrotings van ongeveer €3 miljard (R45 miljard) elk. Dan is daar nog vier buitelandse streke ook, waaronder Réunion-eiland digby Suid-Afrika in die Indiese oseaan.

Marine Le Pen: verguising deur die Franse media bring haar nie van stryk nie
Marine Le Pen: verguising deur die Franse media bring haar nie van stryk nie

Vandat Marine Le Pen die leisels van die Front National by haar vader, Jean-Marie Le Pen, op 16 Januarie 2011 oorgeneem het, het die party se kiesersteun ondanks die media se vyandigheid byna konstant toegeneem. Daarom het die ou Links-Regs-verdeling of bipolêre stelsel in Frankryk verval om “tripolêr” te word. Die jongste meningsopname deur Harris Interactive toon dat Links oor 24% steun en Regs oor 27% beskik – met die Front National op 28%. Ander onlangse opnames bespeur tot 30% steun vir die Front. Vanweë die ingewikkelde kiesstelsel vir streke wat ‘n sogenaamde “bonus” of prime van ‘n verdere kwart van die setels aan enige party toeken wat meer as 35% van die stemme op hom verenig, kan selfs ‘n minderheid van stemme dus aan ‘n party die meerderheid setels in die streeksraad verskaf. Dié maatreël is juis ingestel om te sorg dat die streke nie met ‘n staking van stemme eindig sodat geen besluite geneem kan word nie.

Eintlik is die stelsel kwadripolêr, want daar bestaan nog verlinkse partye (waaronder die Kommuniste) ook, maar wat altesaam nie meer as 8% steun geniet nie en dus ‘n mindere rol speel, aangesien ‘n party ten minste 10% stemme in die streeksverkiesing moet verkry om na die tweede rondte deur te gaan.

Manuel Valls, die Sosialistiese eerste minister en die seun van Katalaanse immigrante. Hy meen Marine Le Pen is 'n "gevaar vir Frankryk".
Manuel Valls, die Sosialistiese eerste minister en seun van Katalaanse immigrante (gebore in Barcelona). Hy meen Marine Le Pen is ‘n “gevaar vir Frankryk”.

Hoewel die beleërde Sosialistiese president, Francois Hollande, se gewildheid kort ná die terreuraanval op 13 November gestyg het, staan kiesers steeds baie skepties teenoor sy party wat sukkel om veel bokant die 20%-merk uit te styg. Hy word veral vir die hoë werkloosheid geblameer, met Marine Le Pen wat hom gereeld daaroor kasty. Aan Hollande se sy is die eerste minister, Manuel Valls, wat sy bes probeer om skadebeheer toe te pas en die Front as ‘n “gevaar vir Frankryk” beskryf.

Vanuit ‘n media- en reklame-oogpunt is die Franse verkiesingstryd baie interessant, want dit toon dat slegsê en etikettering naderhand teenproduktief raak. Marine Le Pen word gereeld as ‘n “fascis”, “rassis”, “Nazi”, “Islamofoob” en “verregse” getipeer, maar dis asof die stortvloed beledigings merendeels simpatie by die Franse kiesers wek. As iemand wat in ‘n politieke familie gebore is en reeds jare lank sulke taal verduur, is sy so bedrewe in TV- en radiodebatte dat sy byna outomaties met snydende sarkasme terugkap en gewoonlik die debat in haar guns beklink.

Haar voorkoms en styl het min in gemeen met dié van ‘n tradisionele aspirantdiktator. Boonop is haar adjunk en partystrateeg, Florian Philippot, ‘n jaar of wat gelede “ontmasker” as gay. Die derde mees sigbare politikus in die party is die aanvallige Marion Maréchal-Le Pen, Marine se kleinniggie, wat op 22 die jongste parlementslid in die Franse geskiedenis geword het as verteenwoordiger vir die Vaucluse-kiesafdeling.

Indien die Front National ‘n “fascistiese” party is, is dit die eerste in die geskiedenis wat deur twee blondines en ‘n gay man gelei word! Maréchal-Le Pen staan in die suide in ‘n streek met die afkorting PACA (Provence-Alpes-Côte d’Azur) waar sy insgelyks ‘n golf van ongeveer 40% steun in meningsopnames ry. Twee ander streke waar die Front sterk steun geniet, is dié wat aan Duitsland grens, Alsace-Champagne-Ardenne-Lorraine, waar Philippot hom as streeksleier beskikbaar stel, asook Bourgogne-Franche-Comté.

Die enigste manier waarop streeksoorwinnings vir die Front National gestuit kan word, is indien daar ‘n Regs-Linkse alliansie tydens die tweede rondte sou plaasvind. Dit sou beteken dat die Sosialistiese Party en die Republikeine hul lyste sou moes saamsmelt binne 48 uur nadat die stembus vir die eerste rondte gesluit het. ‘n Ander moontlikheid is dat die Sosialistiese party, wat volgens die meningsopnames oral swak gaan vaar, eenvoudig in sekere streke voor die tweede rondte onttrek. In so ‘n geval sou kiesers soos tydens die presidensiële verkiesing van 2002 gevra word om ‘n verenigde front teen die Front National te monster. In daardie verkiesing het Marine se vader, Jean-Marie Le Pen, in die tweede rondte teen die regse kandidaat, mnr. Jacques Chirac, te staan gekom, met linkse én regse kiesers wat en masse vir Chirac gestem het om aan hom 82% van die stemme te besorg. In die Noorde waar Marine Le Pen staan, dreig die Sosialis, Pierre de Saintignon, reeds om “sy verantwoordelikheid na te kom” en aan die tweede rondte te onttrek sodat sy Regse eweknie, Xavier Bertrand, ‘n beter kans staan om haar te klop. Sarkozy, wat besef dat die Sosialiste teen die toue verkeer, is egter langtand om hoegenaamd enige ooreenkoms aan te gaan, dus lyk dit asof daar insgelyks driehoekige kragmetings in die tweede rondte gaan plaasvind.

Marine Le Pen is veel gewilder as haar veglustige pa, ‘n veteraan van die Algerynse oorlog. Vroeër vanjaar het sy hom ook uit die party geskors nadat hy ‘n tweede keer die Joodse konsentrasiekampe in Duitsland as ‘n “detail van die geskiedenis” bestempel het. Anders as in die presidentsverkiesing waar ‘n blote appèl op kiesers geloods kan word, is die samesmelting van lyste ‘n ingewikkelde proses. Boonop bestaan beide die linkse en regse blokke uit ‘n paar groot en enkele kleiner partye wat reeds onderling allerlei delikate ooreenkomste oor kandidaatlyste aangegaan het. Om inderhaas aan dié lyste te torring, mag veroorsaak dat die blokke uitmekaar skeur en ‘n selfs groter oorwinning aan die dames Le Pen besorg.

Hollande, Valls en Sarkozy sien glad nie uit na die gesig van twee triomfantelik glimlaggende vroue in hul gewone sjiek uitrustings wat in hul onderskeie streke met die Franse driekleur in die agtergrond vir die kameras poseer nie. Die datum tydens die tweede rondte sal 13 Desember wees, presies een maand ná die afskuwelike Islamitiese terreuraanvalle op onskuldiges in die Franse hoofstad.

Marion Maréchal-Le Pen, wat soos haar oupa Jean-Marie met die regtervleuel van die party geassosieer word, het op die vooraand van die verkiesing gesê:

“Ons is nie ‘n Moslemland nie, en as Franse die Moslemgeloof mag aanhang, is dit op voorwaarde dat hulle hul by die waardes en lewenswyse neerlê wat Griekse en Romeinse invloed, asook sestien eeue van Christendom gevorm het. By ons dra ‘n mens nie die djellaba (die lang gewaad vir vroue) nie, ook nie die volle sluier nie en dwing ook nie katedraal-moskees aan ons op nie.”

Sy het verder in die rugbystad Toulon gesê dat iemand wat “nie aan die bewe gaan” by die katedraal van Reims waar die Franse konings voorheen gekroon is of by die Federasiefees waar die republikeinse bestorming van die Bastille gevier word, “nie regtig Frans kan wees nie”. Daarmee het sy die handskoen neergesmyt teenoor diegene wat meen dat Franse burgerskap van Franse patriotisme en identiteit losgemaak kan word.

Indien Rachman se nagmerrie bewaarheid word en beide Donald Trump en Marine Le Pen tot die hoogste amp in hul onderskeie lande verkies word, mag dit interessante gevolge vir Suid-Afrika hê. Nie net is Frankryk een van die Afrikaner-stamlande en ‘n wapenverskaffer aan die ou NP-regerings nie, maar die feit dat Hollande se Sosialistiese Party eens gehelp het om die ANC-SAKP in Suid-Afrika aan bewind te stel, mag dalk net vir Le Pen oorreed om met groter simpatie na Suid-Afrika se beleërde Westerse en Christelike minderheid te kyk.

Anders as mev. Hillary Clinton, gaan Donald Trump ook nie in Johannesburg Afrika-danse saam met ANC-politici kom uitvoer nie, maar eerder begin wonder of Suid-Afrika nie ‘n moontlike kandidaat vir “regimeverandering” is nie. In Rachman se Brittanje mag die kombinasie Poetin-Trump-Le Pen ‘n nagmerrie verteenwoordig, maar wat kan verskrikliker as die ANC-SAKP, met die EFF as opvolger op die horison, wees? Dit pas by die reël uit James Joyce se Ulysses: “Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek probeer wakkerskrik.”

Gelukkig is een se nagmerrie ‘n ander se aangename droom. Noudat ek daaraan dink: ek het ook al in daardie katedraal te Reims, in die hart van die pragtige Sjampanjestreek, gestaan en die vibrasies waarvan Maréchal-Le Pen praat, gevoel…

Karel Combrinck: Linkser val jy af

Ons lewe sedert die Tweede Wêreldoorlog in ‘n wêreld wat geheel en al in ‘n linksliberale rigting beweeg het, of liewer, gedwing is. Die meeste Westerse samelewings is so links dat as hulle net nog ‘n treetjie verder links gee, dan val hulle heeltemal van die aardbol af. Selfs die sg . « regse » regerings, wanneer daar een is, is so links dat ‘n mens met hulle kan toor. Die rede vir dié linkse diktatuur is natuurlik dat dit bepaalde mense se politieke en ekonomiese belange dien.

Lesers mag wonder wat Westerse verwording met ons te make het. Maar dis juis daar waar ons ondergang bewerkstellig is: in Londen, Washington, Parys en Stockholm, in samewerking met meelopers en verlooptes hier by ons, die De Klerks en Meyers en Bothas en Wesselse. Kyk nou net weer die linkse gegorrel van Naspers se me. Weideman oor apartheid. Sonder die morele, politieke en finansiële steun uit daardie oorde sou die ANC net nooit iets teen ons uitgerig gekry het nie.

Kom ons neem Frankryk byvoorbeeld. Daar is tussen die « regse » regerings (UMP) en die bykans bolsjewistiese linkse sosialistiese regerings (PS) van die afgelope dertig jaar so min verskil dat Marine Le Pen van die Front National hulle herdoop het na die UMPS. Op so te sê elke belangrike beleidspunt het die UMP en PS oor die afgelope dertig jaar presies dieselfde linkse beleid gevolg. As voorbeeld kan dien die immigrasiepolitiek. Onder die linkse en »regse » regerings was die immigrasiesyfers uit die Derde Wêreld gedurende daardie tydperk ongeveer identies.

Maar in enkele opsigte oortref die huidige sosialistiese bewind tog die « regses » sover dit fanatisme en onverdraagsaamheid aangaan. Geen werklike kritiek of teenstand teen die sosialistiese bewind en sy « waardes » word gedoog nie. Telkens wanneer iemand dit sou waag om een van die heilige koeie van die regime (waardes) te bevraagteken, dan begin hulle naarstiglik skarrel na wette, waarvan hulle reeds ‘n arsenaal het, om die skuldige mee by te kom en uit te skakel. En as daar nog nie ‘n geskikte wet is nie, dan maak hulle net nog een. ‘n Ander metode is boetes en skadevergoedings aan « gekrenktes » en dan, die dodelike wapen van ‘n belastingondersoek waarteen geen mens bestand is nie. Terloops , die gekrenktes is meesal ‘n dosyn Joodse organisasies met mooiklinkende name soos die MRAP, LICRA, SOS RACISME, CRIF, UEJF ens – organisasasies wat op belastinggeld vegeteer ten spyte van die rykdom van hulle lede en wat, terloops, oor die jare ook op die voorpunt was van die veldtog teen Suid-Afrika.

En die heiligste van heilige koeie is natuurlik die geskiedenis van die Tweede Wêreldoorlog, die private besit van die linkses, waarvan die amptelike weergawe nie bevraagteken mag word nie. Die amptelike weergawe is nou byvoorbeeld dat daar presies ses miljoen Jode in strafkampe omgekom het, waarvan die meeste in gaskamers, ens. Geen bespreking, navorsing, ondersoek of kritiek word geduld nie. Heilig, heilig, heilig. ‘n « Waarheid » wat nie ondersoek mag word nie. So ‘n »waarheid » is nie ‘n waarheid nie, kan dit ook nie wees nie, maar by die linkses gaan dit net verby. Hulle is die weg en die waarheid.

Tans is daar drie regsgedinge aan die gang teen onderskeidelik, die stigter en voormalige leier van die Front National, Jean-Marie Le Pen, die hoogs produktiewe intellektueel, skrywer, filosoof en uitgewer, Alain Soral en die komediant Dieudonné. Hofgedinge teen hierdie drie is so te sê ‘n permanente kenmerk van die Franse samelewing.

Die huidige aanklag teen Jean-Marie Le Pen is dat hy onlangs in ‘n televisie-onderhoud die stelling gemaak het dat die gaskamers ‘n besonderheid (détail) van die Tweede Wêreldoorlog was. Hy het die stelling al tevore gemaak en is reeds ses keer daarvoor veroordeel en beboet. Hierdie keer het die joernalis hom spesifiek gevra of dit steeds sy mening is dat die gaskamers ‘n détail is en hy het gesê ja. Daarvoor word hy nou weer vervolg! Dit is dus duidelik dat Le Pen vervolg word vir sy mening, vir wat hy dink, wat baie herinner aan die Thought Police van George Orwell se boek, 1984. Ironies en verontrustend is dat Marine Le Pen haar pa nou om dieselfde rede uit die Front National geskors het. Maar nou ja, die weë van politici is soms duister.

Dieudonné is ‘n (swart) komediant wat reeds ‘n twintigtal veroordelings agter die rug het vir verskillende vorms van – « rassisme » ! Die rassisme waaraan hy skuldig is, is dat hy durf waag om tydens sy vertonings grappe oor Jode te maak, of dat hy bv. wandade van die Israeliese weermag teen Palestyne aan die kaak stel. Dus tree hier skynbaar ‘n soort hiërargie van rassevoorkeure te voorskyn: Vir die wittes is die swartes heilige koeie, maar wanneer ‘n swarte ‘n Jood kritiseer, dan is die Jood ‘n heiliger koei as die swarte. Die arme mense is so toegespin in hulle ideologiese absurditeite dat hulle met moeite nog kan wriemel. Dit kan net genoem word dat die tydskrif Charlie Hebdo, ‘n hekeltydskrif wat vir die merendeel deur Jode bedryf word en wat die mees gruwelike lastermateriaal oor Christene en Moslems publiseer, die volle simpatie van die Franse politieke stelsel geniet.

Maar onder die vervolgingsages is die geval van Alain Soral sekerlik die indrukwekkendste. Alain Soral lewe omtrent permanent in die skaduwee van regsvervolging, mediaverguising en staatsoptredes van allerlei aard op aanklag daarvan dat hy die allesoorheersende mag en invloed van die Joodse lobby op die tafel plaas. Hy skuld reeds tienduisende euro’s aan boetes en skadevergoedings, dermate dat hy nou besluit het om liewer tronk toe te gaan as om die boetes te probeer betaal. Die Franse regering kan omtrent nie voorbly om die boeke wat hy skryf of uitgee, te verbied nie.

Pas het die Franse parlement wetgewing aangeneem om meeluistering en spioenasie op Franse burgers te wettig, sg. om die terroristebedreiging die hoof te bied. Die Front National en mense soos Dieudonné en Alain Soral meen die veiligheidswetgewing is bedoel om hulle hok te slaan en dat die terroristestorie net ‘n gerieflike dekmantel is om dit te bewerkstellig; baie soos in Suid-Afrika ook waar die geheime dienste gebruik is om « regses » by te kom in stede van Suid-Afrika se werklike vyande. As hulle Suid-Afrika se werklike vyande wou bykom, moes hulle eerder gekonsentreer het op FW de Klerk en sy gabbas.

En die Franse banke is ook nie links nie (komieklike uitdrukking!). Waarom sou hulle wees ? Hulle behoort dan aan dieselfe oligargiese kliek. Banke weier dus om lenings te gee aan die Front National, terwyl banke die rekenings van mense soos Dieudonné en Alain Soral summier sluit. So moes die Front National bv. onlangs noodgedwonge ‘n lening by ‘n bank in Rusland gaan soek, iets waarvoor hulle nou weer deur die linkse media gekritiseer word omdat hulle met ‘n vreemde moondheid en nogal Rusland in die bed sou wees.

Dit is dus die verhaal van hoe linkse regerings hulle ideologiese heilige koeie beskerm en kritici die mond snoer: regsgedinge, boetes, belastingondersoeke, afluisteringsmetodes, weerhouding van toegang tot finansiële bronne, weiering van toegang tot die media, intimidasie, morele en geestelike aftakeling van allerlei aard, so eg op die Goelagmodel.

Die dag sal wel kom dat die waarheid omtrent die Tweede Wêreldoorlog en die gevangenekampe aan die lig gaan kom. Miskien gebeur dit wanneer die Russe besluit om die argiewe oor daardie tydperk wat in hulle besit verkeer, openbaar te maak. Die laaste ding wat die linkses en hulle meesters kan bekostig, is dat die waarheid op die lappe moet kom. Die mite rondom die kampe is juis die afgelope sewentig jaar die kern van hulle propagandakapitaal ten einde die Westerse mensdom in skuld en skaamte en onderdanigheid te hou. As daar een ding is wat die linkse wêreld en sy meesters nie kan bekostig nie, is dit die waarheid.

Marine Le Pen kán Franse president word – Le Figaro

Ondanks die feit haar party gister tydens die tweede ronde van departementele verkiesings nie daarin kon slaag om een van Frankryk se 96 departemente  in te palm nie, meen ‘n invloedryke koerant dat Marine Le Pen wel president kan word. Die redakteur van Le Figaro, Alexis Brézet, skryf vanoggend in ‘n ontleding van gister se verkiesing dat gister se sukses deur die sentrum-regse UMP van Nicolas Sarkozy “te danke is aan die kiesstelsel wat oorspronklik bedink is om die Front National uit hou”.

Hoewel die Front National in vele kiesafdelings die meeste stemme ontvang het en verskeie kantons ingepalm het, kon hy vanweë die stelsel nêrens ‘n departement verower nie. Die Sosialistiese Party van president Francois Hollande, wat reeds sedert die tweede wêreldoorlog die linkse blok in Frankryk aanvoer, het skouspelagtig teruggesak. Die regse partye het voorheen 40 departemente beheer, dog het gister ten minste 67 ingepalm. Die linkses beheer nou slegs 34 departemente, iets wat blykbaar ook die Sosialistiese Party se finansies ‘n erge knou gaan gee aangesien partye ook fondse van die departemente verkry.

Die Kommunistiese Party, wat voorheen twee departemente beheer het, het een verloor en beheer nou slegs die Val-de-Marne-departement, waarvan die vorige charismatiese leier, Georges Marchais, afkomstig is.

50,01 % van Franse het gister buite stemming gebly, aangesien departementele verkiesings gewoonlik nie groot getalle kiesers trek nie. Slegs een departement het van regs na links gekantel, terwyl die sentrum-regse koalisie nie minder nie as 28 van die linkses afgerokkel het, waaronder die Bouches-du-Rhône, ‘n departement wat reeds sedert 1953 as ‘n linkse bastion gereken word.

Die Front National het tussen 43 en 47 kantons verower, wat beteken dat die party nou ook op departementsvlak sterk verteenwoordig is en dat hy verdere verkiesingsfondse van die staat sal ontvang. Voor die verkiesing is voorspel dat Marine Le Pen se party moontlik die departemente van Vaucluse et Aisne kon verower, maar dit het nie geluk nie. Die parlementêre ster van die party en niggie van die leidster, Marion Maréchal-Le Pen is tans die LP vir Vaucluse en sy het gisteraand gesê dat die party slegs enkele honderde stemme kortgekom het om ‘n meerderheid in Vaucluse te behaal.

Le Figaro, wat die sentrum-regse partye ondersteun, se redakteur waarsku egter dat die sukses van die UMP slegs te wyte is aan die “verdeeldheid van die linkses” en geensins aan die gewildheid van die tradisionele sentrum-regse partye toegeskryf kan word nie. Tydens die eerste ronde van die verkiesing ‘n week gelede kon die sentrum-regse partye slegs een derde van die stemme trek, “terwyl kandidate van die Front National, wat dikwels oor geen plaaslike organisasie beskik nie, dikwels die plaaslike ‘hoëlui’ wat al jare lank daar gevestig is, kon ewenaar… Die groei van die FN plaas die UMP in ‘n netelige situasie.”

Ook tydens gister se verkiesing, het sowel die linkse as sentrum-regse partye ‘n “verenigde front” teen Marine Le Pen se party probeer voorhou. In Perpignan het die UMP selfs in ‘n verkiesingstryd tussen ‘n FN- en ‘n Kommunistiese kandidaat, ‘n beroep gedoen om vir die Kommunis te stem. Maar die redakteur van Le Figaro waarsku daarteen om te dink dat die tweede ronde van ‘n presidensiële verkiesing in Frankryk ewe maklik kan afloop en dat die UMP “by verstek” kan wen. Soos in die onlangse roman van Michel Houellebecq, Ondergang, sien Alexis Brézet, ook dat daar dalk nog een keer so ‘n president “by verstek” verkies mag word, alvorens Marine Le Pen die tradisionele partye troef en president mag word.

Die huidige eerste minister, die Sosialis Manuel Valls, het onlangs gewaarsku dat “Links mag uitsterf”. In Griekeland het ‘n Sosialistiese Party ook jare lank geregeer, alvorens hy heeltemal van die toneel verdwyn het.

Frankryk staar verskeie krisisse in die gesig: ná dekades van sosialistiese regering behaal werkloosheid nuwe hoogtes terwyl Moslem-immigrasie ‘n kultuurkonflik in die land veroorsaak het. Voeg daarby die oorheersing van die EU-burokrasie uit Brussel wat volgens die jong strateeg van die Front National, Florian Philippot, “tagtig persent van ons wette maak” en ‘n mens kan sien dat Frankryk se politieke en ekonomiese krisis dringend oplossings verg.

Marine Le Pen het haar party se vertoning in gister se departementele verkiesings as ‘n “manjifieke sukses” beskryf.

Franse Nasionale Front lewer sterk vertoning

Frankryk se Nasionale Front, een van die magtigste regse politieke partye in Europa, het ‘n sterk vertoning teen pres. Francois Hollande se regerende sosialiste in die naweek se streeksverkiesings gelewer.

Die verkiesings word in 101 “departemente” gehou, wat portefeuljes soos skole en welsynsbegrotings beheer.

Sondag se verkiesings het ‘n geleentheid gebied vir die Nasionale Front om stoom op te bou in die aanloop tot die presidentsverkiesings wat in 2017 gehou word.

Sommige ontleders meen die party se leier, me. Marine Le Pen, staan ‘n goeie kans om die ongewilde Hollande uit die kussings te lig.

Le Pen sien regdeur Amerikaanse oorlogsplanne

Die leier van Frankryk se opkomende Front National (FN), Marine Le Pen, het Brussel daarvan beskuldig dat hulle “Amerikaanse lakeie” is wat die EU-beleid in die Oekraïne betref.

Sy het Washington voorts beskuldig dat hulle probeer om ‘n “oorlog in Europa” te ontketen en met NAVO uit te brei tot teenaan Rusland se grense.

“Europese hoofstede het nie die wysheid om te weier om afhanklik te wees van Amerikaanse posisies oor die Oekraïne nie,” het Le Pen Sondag aan Franse joernaliste gesê.

“Wat die Oekraïne aanbetref, het ons onself gedra soos Amerikaanse lakeie,” het sy gesê, voordat sy gewaarsku het dat “die doel van die Amerikaners is om ‘n oorlog in Europa te begin deur NAVO na die Russiese grens uit te brei.”

Sy het die Europese leiers beskuldig dat hulle hulself blind hou vir die Oekraïense regering wat burgerlikes bombardeer en bygevoeg dat beide die Krim sowel as die Oos-Oekraïne onafhanklik behoort te word.

In Junie, het sy insgelyks aan RT se Sophie Shevardnadze gesê dat daar “geen onafhanklike state in Europa is nie,” en baie van hul buitelandse beleidsfoute in die afgelope tyd is gemaak “onder Washington se invloed”.

Haar woorde eggo verklarings deur die voormalige Franse premier Francois Fillon, wat dié naweek aan die openbare uitsaaier France 5 herhaal het dat die Verenigde State van Amerika ‘n poging aanwend “om ‘n oorlog in Europa te ontketen, wat sal eindig in ramp”. Hy het bygevoeg dat sodra ‘n oorlog uitgebreek het, die VSA boonop sal probeer om homself te distansieer daarvan.

“Die Amerikaners het een fout na die ander gemaak en vandag is hulle eenvoudig gediskrediteer,” het Fillon gesê.

“Om Rusland te verneder is eenvoudig onaanvaarbaar.”

Saterdag, het die voormalige Franse president Nicolas Sarkozy gesê dat Europa deel is van “‘n gemeenskaplike beskawing met Rusland,” en dat dit daarom nodig is om konflik op die vasteland te vermy.

“Die belange van die Amerikaners en die Russe is nie die belange van Europa en Rusland nie,” het hy gesê, en bygevoeg dat die herlewing van ‘n Koue Oorlog tussen Europa en Rusland ongewens is.

Intussen het gerugte die rondte gedoen dat ‘n kernontploffing Donetsk in Oos-Oekraïene geruk het waar hewige gevegte steeds voortduur tussen selfverdedigingsgroepe en die junta in Kiëf wat deur die VSA bewapen word.

Links en regs

Links en regs in die politiek is allesbehalwe duidelike begrippe. Die onderskeid is wel duidelik waar dit gaan om verregs en verlinks. Niemand sou byvoorbeeld wou ontken dat mnr Joe Slovo en mnr Eugène Terre’Blanche nie veel in gemeen het nie, maar tussen hierdie twee uiterstes is daar ‘n hele spektrum politieke houdings en skakerings van allerlei aard. Baie mense, miskien die meerderheid, is ‘n bietjie regs of ‘n bietjie links of soms die een en dan weer die ander. Ongelukkig is baie ook gewoon ideologiese outomate.

Uiteraard lê die oorgrote meerderheid sienswyses in die middelveld tussen die twee uiterstes van links en regs. In ‘n normale demokrasie speel mense wat die middelveld doelbewus as voorkeurterrein gekies het, ‘n belangrike rol as stabiliserende en matigende invloed. In ‘n skeefgetrekte (of dalk gedrogtelike) «demokrasie» soos in Suid-Afrika, is die middelveld net totaal irrelevant en speel gewoon die rol van nuttige idiote wat deur politieke kragte tot hulle eie voordeel gemanipuleer word en geen betekenisvolle bydrae tot die politieke gesprek, of die politieke stryd te lewer het nie. Dis allermins so dat politieke «waarheid» iewers tussen verregs en verlinks geleë is. Die middelgrond het net soseer die potensiaal om verkeerd te wees as die uiterstes van links en regs.

Die middelterrein word natuurlik ook beset deur ‘n groot aantal mense wat geen menings hoegenaamd het nie, sy dit na links of na regs, of wie se sienswyses so verward en teenstrydig is, dat dit eintlik niksseggend is. Kom ons noem hulle maar die 7de-laan-kategorie, wat nie eers die status van nuttige idiote bereik nie. Maar dit is so dat ‘n volk bestaan uit alle soorte en dat diesulkes ook met verdraagsaamheid en liefde bejeën moet word. En met ‘n bietjie geluk maak ons dalk van hulle óns idiote!

Iemand, maak nou nie juis saak wie nie, het onlangs die opmerking gemaak dat ekstreemregs en ekstreemlinks uiteindelik bymekaar uitkom. Daar steek ‘n stuk waarheid in. Dis moeilik om te sê of Hitler ten slotte ekstreemlinks (diktatoriaal, sosialisties, ens) of ekstreemregs (diktatoriaal, militaristies en aggressief) was en so ook Stalin (diktatoriaal, sosialisties, militarisies en aggressief). Aanvanklik was hulle bondgenote en daarna in ‘n oorlog met mekaar gewikkel, nie om ideologiese redes nie, maar om redes van strategiese olie, grondstowwe, ens), want ideologies was daar weinig verskil.

Maar miskien hoef ons nie verder na voorbeelde te soek nie as hier by ons waar die Nasionale Party op ‘n stadium so ekstreemregs was dat hulle omgeslaan het in hulle eie teenoorgestelde soos ‘n pofadder wat sy eie stert byt. Vanaf die punt waar hulle Distrik Ses van die aangesig van die aarde afgevee het, tot op die punt waar Adriaan Vlok ANC-terroriste se voete gewas het, was maar net ‘n hanetreetjie.

‘n Veel nuttiger aanduiding as links of regs van waar iemand hom op die politieke spektrum bevind, is om te vra wat sy sienswyse is omtrent bepaalde temas (kwessies), byvoorbeeld, waar staan jy ten opsigte van gemengde huwelike, rassekwotas in sport, verengelsing van universiteite, die onderdrukking van godsdiensbeoefening op skool, regstellende aksie of transformasie, politieke selfbeskikking vir Afrikaners, vrugafdrywing, homoseksuele huwelike, die kolonisering van grondgebied in die Midde-Ooste deur Israel, ongebreidelde immigrasie vanuit die derde wêreld na Europa, en so meer.

‘n Feit wat ons onder die oë moet sien, is dat linkse ideologieë vandag in die Westerse wêreld die botoon voer, dermate dat sienswyses wat nie erg links is nie, net nie gedoog word nie, of verbied word of doodgeswyg word of met beledigings afgemaak word. Om in vandag se klimaat gematig te wees, is alreeds om as regse of fassis of ekstremis getipeer te word. Jy moet links wees en basta. Daaraan is vir die oomblik nie veel te doen nie.

‘n Uitsonderlike geval waar ‘n betekenisvolle politieke beweging dit waag om suksesvol ‘n ander mening in die openbaar te huldig, is die FN van Marine Le Pen in Frankryk. Die vordering wat sy maak, is nie met behulp van die media nie, maar ten spyte daarvan. Feit is dat Marine Le Pen en die FN alles behalwe ekstreemregs is, soos bv mnr Leopold Scholtz in Die Burger wil beweer, maar ‘n patriotiese beweging wat ten doel het om die mag terug te neem van die oligarge in Brussel en terug te besorg aan die Franse volk soos dit ‘n ware demokrasie betaam. Vir hierdie rede word die FN natuurlik deur die media as ekstreemregs voorgestel. Dit pas in die patroon dat alles wat nie links, of selfs ekstreemlinks is nie, in die Westerse wêreld gewoon ekstreemregs is. ‘n Toonbeeld van die swaksinnigheid waardeur ons tydvak gekenmerk word.

Aanval op Charlie Hebdo verdiep kloof tussen links en regs

Die skok in Frankryk na Woensdag se dodelike aanval is enorm. Dit is, na alles, die mees moorddadige aanval op Franse bodem sedert die tyd van die koloniale oorlog in Algerië meer as 50 jaar gelede.

Twee van die slagoffers – Georges Wolinski en Cabu – is reeds jare bekend vir hul spotprente. Hul werk is al deur miljoene gadegeslaan, veral op televisie waar Cabu groot bewondering afgedwing het met spotprente wat hy tydens ‘n lewendige uitsending van ‘n gewilde politieke debatsprogram gemaak het. Wolinski het die Legion d’Honneur ontvang vir sy erotiese tekeninge.

Die staatsleiers se emosionele reaksie was vervat in die oproep tot eenheid. President Francois Hollande het dieselfde dag ‘n oproep om Franse eenheid gedoen want “ons beste wapen is dat niks ons kan verdeel nie…”

Maar net ure vroeër het ‘n Franse vrou van Arabiese afkoms in trane op TV gekla dat almal in haar kantoor haar dieselfde middag verdag aangegluur het.

En die ander giftige feit is dat ‘n Charlie Hebdo-joernalis, ‘n oorlewende van die aanval, berig het dat die moordenaars vlot Frans gepraat het.

Binne ure het die ongewilde Sosialiste met hul vrome oproepe tot eenheid, egter hul weg oopgesien om die aanval op die mees siniese wyse vir politieke doeleindes te ontgin, en die regses van “haat” beskuldig. Vingers is gewys na kritici van Islamitiese fundamentalisme maar nie na die fundamentaliste nie.

Die weeklikse satiretydskrif publiseer gereeld spotprente wat veral spot met die profeet Mohammed en Christene.

Dit het gelei tot dreigemente, ‘n petrolbomaanval in 2011, die behoefte aan voltydse polisiebeskerming en selfs harde woorde van die Franse minister van buitelandse sake wat verklaar het dat dit nie intelligent van die tydskrif is om “olie op die vuur te gooi nie”.

Charlie Hebdo het hom natuurlik geïgnoreer. Hierdie week se uitgawe het op sy voorblad ‘n spotprent oor Soumission, die omstrede nuwe roman deur Michel Houellebecq wat pas eergister (7 Januarie) verskyn het.

Soumission (Onderwerping) se verhaal is eenvoudig: Net ‘n paar jaar van nou af verkies Frankryk ‘n Moslempresident in ‘n poging om die “verregse”, anti-immigrasie-Front National van Marine Le Pen te verhoed om aan die mag te kom.

Kritici het die boek geloof wat ‘n nagmerrie-scenario uitbeeld wat dikwels deur die Front National self geskets word.

Maar Sosialiste is woedend oor die boek. Hulle meen dit verteenwoordig ‘n geskenk, aan die Front National se leier Marine Le Pen.

Die moorddadige aanval op Charlie Hebdo is in Frankryk se geval ‘n verdere polarisering tussen ‘n groeiende Moslembevolking van meer as vyf miljoen mense en ‘n toenemend invloedryke regse party wat immigrante as die bron van die land se probleme uitwys.

Frankryk is nie alleen nie. Langsaan is Duitsland waar die regering van Angela Merkel met konsternasie die groterwordende anti-Islamitiese optogte wat oral in die land die afgelope week plaasgevind het, dophou.

Duitsland het ‘n soortgelyke groot Moslem-bevolking, wat hoofsaaklik uit Turke saamgestel is.

Hul kinders is nou burgers van ‘n land wat ook nie wil buig voor hul godsdiensvoorkeure nie.

Le Pen rig ope brief aan Franse bankgoewerneur oor goud

Die leier van Frankryk se Front Nasionaal het ‘n ope brief aan die goewerneur van die Franse Reserwebank, Banque de France gestuur waarin sy eis dat ‘n oudit gedoen word om vas te stel wat die stand van die land se goudreserwes is.

Marine Le Pen het aangedui dat die kwessie van nasionale belang is en so gou moontlik onderneem behoort te word.

Dié eis kom te midde van Amerikaanse kommer oor die uitslag van die Switserse goudreferendum wat eersdaag plaasvind om die edelmetaal aan 20% van die onderliggende waarde van die Switserse Frank te verbind.

Nederland het pas hul eie goudreserwes gerepatrieer.

Intussen het die uiters ongewilde Franse president gesê hy sal die aflewering van twee oorlogskepe aan Rusland opskort tot verdere kennisgewing.

President Francois Hollande het in sy reaksie gesê daar moet eers ‘n “politieke oplossing” vir die krisis in die Oekraïne gevind word. Die VSA probeer om die land by NAVO in te lyf nadat hulle ‘n burgeroorlog ontketen het om Rusland te destabiliseer.

Die Franse skeepsbouers het egter aangedui dat hulle sal voortgaan met die bou van die omstrede skepe ten spyte van die jongste uitlatings.

Die Vladivostok is die afgelope paar dae besig met seetoetse met ‘n Russiese bemanning wat opgelei word om die vaartuig te beheer.

Dit sou later vandeesmaand aan Rusland oorhandig word.

Daar is ook druk van Europese vassalstate onder Amerikaanse beheer, veral Pole en die Balkanlande, om nie die skepe aan Rusland te lewer nie.

Die VSA poog om dmv NAVO verder oos uit te brei en dreig kleiner en swakker state op die vasteland af om nie bande met Rusland te onderhou nie.