Menings – Bladsy 21 – praag.co.za

Egipte, nog ‘n beleidsramp vir Obama

Kerry onder druk om militêre hulp na Egipte op te skort

Met nog ‘n bloedbad in die strate van Kaïro, het Egipte se regerende generaals bo enige twyfel gewys en blykbaar min belang daarin het om nie ‘n junta te lei nie. Nieteenstaande toon hulle egter min aanleg daarvoor.

Die politieke rigting waarin genl Abdul Fattah-el-Sisi, – Egipte se de facto-leier – tans met die wrede onderdrukking van die Moslembroederskap die land stuur, is die ergste van alle moontlike uitkomste vir die VSA en die EU: ‘n Moordende burgeroorlog.

Dié twee stemme, die VSA en EU, het voortdurend die indruk probeer skep dat hulle in beheer van alle “demokratiese” prosesse oral ter wêreld is en sulke prosesse aktief bevorder as hulle nie invalle in die naam daarvan loods nie.

Toe nie.

Miljoene Egiptenare het blykbaar self reeds besluit dat dit makliker is om af te breek as om op te bou.

Dit is natuurlik ‘n tragedie vir die gewone man op straat, wat tot onlangs geglo het dat dekades van onderdrukking en diktatuur op ‘n einde is en dat ‘n nuwe toekoms aangebreek het. Hulle is dan deur die bleekvelle die versekering gegee dat dit net beter kan gaan, met die “Lente” se aanbreek.

Dít is hoekom die bloedbad ‘n buitelandse beleidsramp vir die Verenigde State van Amerika is. En nie net omdat Egipte die mees digbevolkte en invloedryke land in die Arabiese wêreld is nie.

Die VSA was die Egiptiese weermag se hoofborg. Diegene wat geargumenteer het dat dié hulp aan Amerika die nodige hefboomkrag sal gee om rigtingbepalend op te tree, sal weer moet besin. Die weermag se wrede optrede teen vreedsame betogers het pas tonne simpatie vir die Moslembroederskap geskep.

Byna 600 inwoners is sedert Woensdag gedood toe militêre en polisie-eenhede met helikopters, skerpskutters, stootskrapers en traangas in Kaïro op hulle toegesak het, en ‘n landwye noodtoestand is afgekondig terwyl die “tussentydse regering” 25 nuwe provinsiale goewerneurs benoem het, 19 van hulle generaals.

Niemand kan meer twyfel dat ‘n junta Egipte regeer nie, een wat met die hulp van die VSA toegerus is.

Christelike Sioniste, ‘n magsblok om mee rekening te hou

Sosiologies kan Christelike Sionisme waarskynlik beskou word as ‘n produk van die besondere omstandighede van die Verenigde State van Amerika, waar die wêreld se grootste gemeenskap van Jode in dieselfde land as die wêreld se grootste gemeenskap van evangeliese Christene woon. Maar dié verhouding het groot politieke implikasies vir die VSA, sowel as die wêreld.

Christelike Sioniste is tans die grootste, mees kontroversiële en mees verbete drukgroep binne Christelike strominge. Die spanning in die Midde-Ooste, Israel se hervestigingstrategie en die vredesproses tussen Israel en die Palestyne, word deur hulle aksies en optrede in die visier gehou.

Ten minste een uit elke vier Amerikaanse Christene wat onlangs deur die Christianity Today tydskrif gepols is, het gesê hulle glo dit is hul Bybelse verantwoordelikheid om die volk van Israel te ondersteun. Hierdie siening is algemeen bekend as Christelike Sionisme.

Die Pew Research Center het die syfer op 63 persent onder wit Evangeliste gestel. Swart Evangeliste is meer geneig om krities teenoor Israel te wees. Christelike Sionisme het die hoofstroom Amerikaanse evangeliese, charismatiese en onafhanklike kerke oorgeneem, insluitend die Assemblies of God, Pinkster-en Suidelike-Baptiste, sowel as baie van die onafhanklike mega-kerke.

Dit is minder algemeen binne die historiese denominasies, waar steun vir menseregte, die oppergesag van die internasionale reg en empatie met die Palestynse volk heers.

Die oorsprong van die beweging kan teruggevoer word na die vroeë 19de eeu, toe ‘n groep eksentrieke Britse Christen-leiers begin het om steun te werf vir die Joodse terugkeer na Palestina as ‘n noodsaaklike voorvereiste vir die terugkeer van Christus.

Die beweging het goed op dreef gekom in die middel van die 19de eeu, toe Palestina strategiese waarde vir Britse, Franse en Duitse koloniale belange in die Midde-Ooste begin verkry het. Proto-Christelike Sionisme het dus ironies genoeg Joodse Sionisme deur meer as 50 jaar voorafgegaan! Sommige van Theodore Herzl se sterkste voorstanders was Christelike geestelikes.

In sy huidige gedaante is dit minder van ‘n moderne teologiese benadering as ‘n magtige politieke beweging wat selfs die mees ekstreme ideologiese posisies van Sionisme onderskryf. “Afvalliges” sien egter diep nadelige gevolge vir ‘n regverdige vrede tussen Palestina en Israel.

Hulle beswaar is dat dit ‘n wêreldbeskouing bevorder waarin die Christelike boodskap aan ‘n ideologie van die Imperium, kolonialisme en militarisme ondergestel word. In sy uiterste vorm, plaas dit klem op die apokaliptiese gebeure wat sal lei tot die einde van die wêreld eerder as ‘n lewende Christus se liefde en geregtigheid waarin gelowiges vervulling vind, sê Christelike groepe soos onder meer die Kairos-beweging, die Lutherse Kerk en Menoniete.

Kritici bevraagteken voorts waarom Christelike Sioniste so sterk met die eng rassegrondslag van die Joodse volk identifiseer, terwyl hulle juis daarvan uitgesluit word, en waarom hulle nie liewer die lot van Arabiese Christene oorweeg nie.

Volgelinge van Christelike Sionisme is daarvan oortuig dat die stigting van die staat van Israel in 1948 en die inname van Jerusalem in 1967 die wonderbaarlike vervulling van God se beloftes aan Abraham is wat die ewige vestiging van Joodse volk in Palestina voorsien het.

Hal Lindsey, John Hagee en Pat Robertson, se boeke oor dié onderwerp het meer as 100 miljoen eksemplare verkoop. Dit word aangevul deur kinderboeke, video’s en selfs gewelddadige rekenaarspeletjies.

Ontluikende Christelike Sioniste-organisasies soos die International Christian Embassy (ICEJ), Christian Friends of Israel (CFI) en Christians United for Israel (CUFI) beskik oor geweldig baie invloed op Capitol Hill, met ‘n ondersteuningsbasis van meer as 50 miljoen gelowiges.

Dit beteken daar is nou ten minste tien keer soveel Christen-Sioniste as Joodse Sioniste. In Europa is dit die Sionistiese Hasbarafia wat steunwerwing vir Israel doen.

Pastoor John Hagee is een van die leiers van die Christelike Sioniste-beweging. Hy is die stigter en hoofpastoor van die Cornerstone Kerk, ‘n Evangeliese Kerk in San Antonio, Texas met 19 000 lidmate. Sy weeklikse programme word uitgesaai op 160 TV-stasies, 50 radiostasies en agt netwerke in ‘n beraamde 99.000.000 huise in 200 lande. In 2006 het hy Christians United for Israel gestig.

“Vir 25 byna 26 jaar nou, het ek die Evangeliese gemeenskap oor televisie opgewerk. Die Bybel is ‘n baie pro-Israel boek. As ‘n Christen erken ‘Ek glo die Bybel’, kan ek van hom ‘n pro-Israel ondersteuner maak, of sy gebrek aan geloof aan die kaak stel. So ek het die Christene net waar ek hulle wil hê, kan jy sê.”

In Maart 2007 het Hagee by die Amerikaanse Israel Public Affairs Committee (AIPAC) Konferensie gesê:

“Die slapende reus van Christelike Sionisme het ontwaak. Daar is 50 miljoen Christene wat opstaan en die staat van Israel ondersteun… “

Die Jerusalem Post het daarop gewys dat sy toespraak geen gebrek aan duidelikheid gehad het nie. Hagee het gewaarsku dat Iran se kernbedreiging gestop sal word.

Christelike Sioniste toon wisselende grade van entoesiasme vir die implementering van ses basiese politieke oortuigings:

Die oortuiging dat die Jode God se uitverkore volk is.

As God se uitverkore volk, moet die finale herstel van Israel dus letterlik aktief aangemoedig, befonds en gefasiliteer word deur vennootskappe met uitsluitlik Jode. Palestynse Christene is uiteraard nie daarby ingereken nie.

Eretz Israel, soos afgebaken in die Bybel, vanaf die Nyl tot by die Eufraat, behoort uitsluitlik aan die Joodse volk. Palestyne moet uit hul huise verdryf word en die Joodse nedersettings uitgebrei en gekonsolideer word.

Jerusalem word beskou as die ewige en eksklusiewe hoofstad van die Jode.

Christelike Sioniste bied wisselende grade van ondersteuning vir organisasies soos die Joodse tempel Mount Faithful.

Christelike Sioniste het ‘n pessimistiese siening van die toekoms, en glo aan ‘n apokaliptiese oorlog van Armageddon wat binnekort sal plaasvind.

Soos die vestiging van die staat van Israel, kan ‘n oorlog in die Midde-Ooste dalk die vervulling wees van wat hierdie beweging wil.

Media-24-werknemer se selfmoord simbolies van Naspersdenke

Wat het oudpres. Nelson Mandela en die belydenis van Belhar met mekaar te doen? Absoluut niks nie, maar Media24 kon nie die versoeking weerstaan om hul ontkenning van Afrikaners se situasie vandeesweek nogmaals te ondersteep nie.

Die Media24-mens is bedrewe daarmee. As ‘n werknemer sy hele gesin byna uitwis, soos onlangs in Johannesburg gebeur het, dan plaas Beeld gou-gou ‘n berig waarin hulle ons verseker dat die moorde “haarfyn beplan” was. Iemand daar dínk regtig net nie. Asof ‘n mens wat tot so ‘n stap oorgaan in beheer van enige iets was!

Maar die oplettendes onder ons sal weet dat dit nou al die afgelope 20 jaar so gaan. Die mees onkundiges by ons dooieboommedia maak asof hulle heeltemal in beheer is: Oor ons sedes, ons skole, ons standaardtaal, ons kultuurinstellings en ons Afrikaners se lot.

Wat hulle natuurlik hoegenaamd nie is nie, maar om dit te erken, sou ‘n erkenning wees van FW de Klerk se fatale oorgawefout, dus moet lesers nou tot vervelens toe met dié belaglikheid saamleef wat byna in elke opiniestuk figureer.

Die ou NP en daarna NNP, het natuurlik teen 1994 enige geleentheid om ‘n eie nes te veer bo enige beginselsaak gestel. Dis al ou nuus. Argumente en klinkklare bewyse oor hoe Afrikaners se invloed grondig daardeur vernietig is, word gerieflik geïgnoreer, want om hul eie posisies te red, sal die Media24-mens – gewoonlik diegene wat kon voordeel trek uit die oorgawe – ontkennend bly reageer.

Tans word die wêreld getrakteer op die nuus dat Koos Bekker, die uitvoerende hoof van Naspers, binne 5 jaar tot R7 miljard aan vergoeding gekry het – die hoogste ooit deur ‘n maatskappyhoof in Suid-Afrika!

Maar om terug te keer tot die Belhar-ramkiekie (en die ou Buikspreker wat glo ewe opgewek waai as hy nie TV kyk in sy immer beterwordende toestand nie): Die onderwerp is al tot vervelens toe gespoel, en dis nie ter sake nie.

Wat wel ter sake is, is dat daar met elke harde klap voorgegee word dat Afrikaners aan die nuwe Suid-Afrika “deelneem”. Nie net ontbreek dit aan die nodige oorredingskrag nie, maar die geteem daaroor stem intelligente lesers tot nugterheid. Dis nie om dowe neute dat duisende lesers by die Facebook-groep om Naspers te boikot, aangesluit het nie.

Die voorwaardes van hierdie alewige “deelname” lei tot ‘n te groot prysgawe van invloed; dit lei tot selfvernietiging. Van die soort wat daardie Media24-werknemer met sy gesin en homself onlangs “beplan” het.

Kaapse stadsraad vereer slawehandelaar ten koste van eerbare Afrikaner

Verdien Coen Steytler, Vader van die Poort van Afrika, om met Bartolomeu Dias, Vader van die transatlantiese Slawebedryf, geassosieer te word? Marthinus van Bart skryf soos volg.

Die Kaapse stadsraad het met sy onlangse naamsverandering van Coen Steytler-rylaan in Roggebaai na Walter Sisulu Boulevard, ter ere van dié ANC-struggleheld, in sy onsensitiwiteit en onkunde vir homself ’n gat gegrawe waaruit hy nou met ’n kitsoplossing kortpad wil ontsnap. En gegee die totale apatie van die meeste Afrikaanse Kapenaars gaan hy dit waarskynlik nog regkry ook.

Die stadsraad het onlangs erken die naamsverandering ’n fout was, want hy het skielik uitgevind dat Coen Steytler die Vader van die Poort Van Afrika, die Roggebaaise Strandgebied, was.

Die nuutste foefie van die DA-alliansie onder leiding van die oud-PAC Struggle-cadre, burgemeester Patricia de Lille, om aan hierdie dilemma te ontkom, is om die Dias-sirkel aan die noordekant van die Heerengracht nou te wil verander na Coen Steytler-sirkel. Dit is per slot van rekening tog maar net nog ‘n Afrikaner wat sonder enige gevolge rondgeskuif kan word.

Soos met die straatnaamsverandering het die stadsraad se raadgewers weer eens nie hul huiswerk gedoen nie: Die Bartolomeu Dias-standbeeld, in 1952 deur die Portugese regering aan Suid-Afrika geskenk ter ere van die Europese seevaarder wat in 1487-’88 die seeroete om die suidpunt van Afrika na die Verre-Ooste ontdek het, is nie in isolasie op die sirkel geplaas nie. Die geplaveide sirkel-omgewing, beddings, plantegroei en vlagpale vorm alles deel van een behoorlik beplande Dias-monument. En in die amptelike dokumente van die Stad Kaapstad word dan ook geel tereg verwys na Dias-sirkel.

Wat die stadsraad se raadgewers ook nie weet nie, is dat Bartolomeus Dias (1450-1500) mede-oprigter was van die eerste slawe-depot of faktory aan die weskus van Afrika. Hy en Diogo de Azambuja is in 1481 deur prins Hendrik van Portugal afgevaardig om die Feitoria São Jorge da Mina by El Mina (Arabies vir “Die Hawe”) aan die Goudkus (nou Ghana) te bou.

Die doel van hierdie stewige vesting, waarvoor al die boumateriaal van Portugal in tien karvele en twee vragskepe aangebring is, was om slawe wat van die binneland verkry is, gevange te hou totdat daar genoeg siele versamel was om hulle as kostedoeltreffende vragte in spesiaal ingerigte slaweskepe na slawemarkte elders weg te voer.

Die Afrikane wat gevang en in slawerny ingedwing is, is Swart Ivoor genoem. Meer as 12,5 miljoen Afrikane is oor die 400 jaar dat die slawebedryf geduur het, in slawerny weggevoer en as kommoditeite teen enorme winste verkoop. So groot was die bedryf, dat dit die stukrag en kapitaal verleen het om die ganse nywerheidsomwenteling van Brittanje, Europa en die Amerikas aan die gang te kry en oor vier eeue te laat vlot. Dias was een van die pioniers van hierdie skandalige slawebedryf.

Nou wil die Stad Kaapstad die naam van ’n eerbare Afrikaner en vader van die Poort van Afrika, Coen Steytler, wesenlik koppel aan dié van die Vader van die transatlantiese Slawehandel – as erkenning vir Steytler se bydrae tot die ontwikkeling van Kaapstad.

Bartolomeu Dias was nie net oprigter van die Feitoria São Jorge da Mina (Faktory St. Joris van Mina) nie, maar inderdaad van 1497 af drie jaar lank die kommandeur daarvan. Voorheen was hy vanaf 1486 doeane-hoof van die koninklike pakhuise in Lassabon.

Dias en Azambuja het die terrein vir die oprigting van die faktory goed gekies. Dit was by die monding van die Ankobrarivier, waar skepe van tot 300 ton voor anker kon lê om maklik ruilmiddels, soos tekstielware, ysterware, wapens en ammunisie en sterk drank, aan land te bring, en om die slawe in die skeepsruime in te dwing. Ook het hulle ’n groot opgaartenk vir vars water van bakstene gebou, ’n pypleiding daarvoor tot by die strand aangelê en ’n pad na die goudmyn in die Akan-woud gebou waar goudstof ontgin is. Waar die goud aanvanklik ’n groot attraksie vir die Portugese was, het die groter beskikbaarheid van Swart Ivoor dit gou oorskadu.

Die argitektoniese boustyl van die fort was in ooreenstemming met die indertydse Italiaanse vestingboukuns. Die hoektorings en bastionne was van soliede klip om kanonaanvalle deur vyandige skepe te weerstaan. Die barakke kon ’n garnisoen van 50 soldate huisves. Ook is kwartiere vir die kommandeur en die opperkoopman (faktor) geskep en ’n kombuis, smidswinkel en skrynwerkerswinkel gebou. En dan was daar die groot tronk vir die slawe. Die vesting bestaan nog, en El Mina is vandag ’n Unesco-verklaarde wêrelderfenisterrein.

In 1500 is Dias deur Hendrik se opvolger Joao II gelas om saam met sy broer, Diogis Dias, en Pedro Alvares Cabral ’n vloot van 11 skepe na Indië te lei. Op 24 Mei het ’n sikloon die vloot noord van die eiland Tristan da Cunha getref en vier skepe, waaronder Dias s’n, het onder die woeste golwe verdwyn.

Lesers wat meer oor die transatlantiese slawebedryf te wete wil kom, kan my boek, Kaap van Slawe: Die Britse slawebedryf van 1562 tot 1910, raadpleeg. Rig navrae oor die boek aan erfenis@dieburger.com of 021 406 2823.
Lesers wat beswaar wil maak teen die naamsverandering het nog net tot Woensdag 31 Julie tyd. Rig besware aan die Kaapse Stadsraad per e-pos: naming@capetown.gov.za of Frederick.venter@capetown.gov.za of tel 021 400 1768 of tel 021 400 1652.

Nasperskondisionering onderhou FW-de-Klerkverraad

Na mens hierdie verslag hier op Praag gelees het en daarna op hierdie brief afkom in vanoggend se Beeld, kan mens nie anders as om die erns van ons Afrikanervolk se stryd om vryheid te besef nie. Maar ook: ander Afrikaners se planmatige, doelgerigte mediamanipulering van die Afrikaner om hierdie vryheidstrewe te onderdruk

Openlike pogings om die Vryheidsfront Plus te verneder, beteken daar moet êrens iets wees wat die party reg doen om vrees by Beeld en sy swart base te wek

Wat die Afrikaner nóóit moet vergeet nie, is dat Naspers die medium was waardeur ons tot oorgawe gemanipuleer is. As gevolg van die FW-de-Klerkverraad is meer as 80 duisend onskuldige Afrikaners deur swartes vermoor, en duisende blanke vroue deur swartes verkrag

Verder is ons blootgestel aan polisiegeweld. Ons werk en dele van ons besighede is by ons afgeneem. Ons land verval het in ‘n vuil kriminele nes met geboue wat selfs afgebreek is, soos nou Munitoria wat sonder rede tot niet gemaak is. Ons eie woonhuise is in gevangenisse omskep van waar ons agter tralies die wêreld bespied, te bang om in die aand by vriende te gaan kuier of om op ‘n Saterdagmiddag by familie ‘n vleisie te gaan braai

Al hierdie Nasperskondisionering van ons Afrikaners geskied ter wille van die DA/ANC-lite onder wie se leiding die dwelmgeweld en verslawing in hulle Wes-Kaap buite beheer gestyg het. Swartes word in die Wes-Kaap ingevoer en ten koste van die kleurlinge bevoordeel. Die DA het as gevolg hiervan ‘n probleem wat die bruin gemeenskap se stem betref. Bruinmense stel vir ons blankes ‘n voorbeeld stel wanneer hulle sê: genoeg is genoeg! Mnr. Peter Marais het vreesloos n bruin volksparty vir sy mense gestig.

Gaan ons as Afrikanervolk toelaat dat ons verder misbruik word?

Ons kan nie meer toelaat dat Naspers en hulle swart base ons kondisioneer deur middel van ons Achilleshiele nie. Ons moet op hoogte kom van wat ons posisie in hierdie land is en ter wille van oorlewewing die huidige Afrikanerbeweging met al ons mag en krag navolg en ondersteun. Die tyd van stille onbetrokkenheid is verby as ons as Afrikanervolk wil oorleef. Wees betrokke en gee jou mening, selfs al is dit krities van aard. Kritiek kan mense insprireer om antwoorde vir wesenlike probleme te vind. Leer die politiek in jou en jou kinders se toekomsbelang ken.

Ons is slagoffers van die FW-deKlerkverraad en net ons kan besluit of ons daarme vir lief wil neem en toelaat dat die Afrikanervolk verdwyn. Die alternatief is dat ons ons gawes en talente gebruik om op ‘n vreedsame wyse ‘n toekoms vir ons Afrikanervolk te herskep.

– Joop du Randt

Britse troon sorg vir narrespektakel

Die hoof van nie minder nie as 16 lande en die Supreme Governer of the Church of England is ‘n paar uur oud, maar Suid-Afrika se monopolistiese mediagroep het seker gemaak dat hulle laag buig voor hul nuwe opperhoof saam met ‘n menigte Britse onderdane wat al die afgelope week ‘n onverkwiklike narrespektakel van hulself in die openbaar maak.

Sulke titels laat enige republikeinsgesinde leser se hare rys, want dit herinner sterk aan die feit dat sommiges nog steeds glo dat meriete nie nastrewenswaardig is nie, maar uitgediende, ondemokratiese gebruike wel.

Kortom, die ongenaakbare klassestelsel is blykbaar die nuwe toekoms as mens Media24 glo. Behalwe in Suid-Afrika, natuurlik, waar ons onverwyld moet saamsmelt met ‘n kultuurvreemde onderklas, volgens ons mediabase.

Wat Naspers se kloekende berigte oor Brittanje se “klein bondeltjie vreugde” nog erger maak, is dat die dooieboommediagroep onophoudelik preek oor die ANC se nepotisme en rasse-ideologie en nie die balk in hul Britse oog raaksien nie.

Maak dit saak dat ‘n baba van ‘n paar uur oud die derde, vierde, vyfde troonopvolger is? Of wie daar gaan besoek aflê? Veral nadat Suid-Afrika, wat terloops steeds ‘n republiek is, uit die Statebond gestap het en met ‘n sluipmoord op ‘n Afrikanerleier vir dié besluit moes betaal?

“Brittanje se prins William het Maandag sy vreugde uitgespeek nadat sy vrou Catherine, die hertogin van Cambridge, die lewe geskenk het aan ‘n babaseun,” en “Carole en Michael Middleton het Dinsdag by die St. Mary’s-hospitaal in Londen aangekom”, lees ons in ons eie taal.

Die toekomstige koning van Brittanje het blykbaar min volgelinge op sy eie klein bedremmelde eiland, aangesien die Britse koerant, The Guardian, weier om aan die lofgesange en skindernuus deel te neem. Maar onder sekere nasate van slagoffers van die konsentrasiekampe kan hy blykbaar seker wees van ruim ondersteuning.

Sinne soos: “Die media was verbaas toe die egpaar in ‘n gewone swart Londen-taxi by die hospitaal se private Lindo-vleuel opgedaag en aan joernaliste gewuif het, voordat hulle die gebou binnegegaan het om hul kleinseun te sien,” laat ‘n mens wonder wanneer Beeld na Engels gaan oorskakel. Is dit nuuswaardig en wat moet Afrikaners met dié inligting maak?

Erg problematies is dat dit juis nie “die media” in Brittanje self insluit nie.

Praag deel nie in hierdie koors nie. Waarom ‘n instelling ondersteun wat geen erg aan Afrikaners se voortbestaan het nie?

ŉ Satiriese blik op Afrikanerselfbeskikking

deur Johan Wiggill

Eerstens is selfbeskikking ŉ beginsel wat twyfelagtig onderskryf word deur die VN en mens vind dit selfs ingebou in sekere konstitusies. Die Internasionale Geregshof het te midde van vele uitsprake die beginsel ook onderskryf en die inkonsekwentheid daarvan laat die deur wyd oop vir interpretasies soos dit die volk pas. Tweedens kom selfbeskikking nie vanself nie. Dit verg volkswil en opoffering. Daar is reëls vir selfbeskikking soos omskryf in internasionale deklarasies en binne die raamwerk van die volke en internasionale reg. Reëls, regulasies en konstitusies bind en inhibeer selfbeskikking, al wat tel, en daar is reëls nie van toepassing nie, is die volk se wil om onafhanklik te wees.

Selfbeskikking is nie ŉ nuwe konsep nie. Dit is net ŉ “klein” konsep in Suid Afrika. Die stryd vir Afrikaner selfbeskikking strek oor etlike jare. Met spesifieke verwysing toe die Afrikaner toekoms deur enkele visionêres as suspisieus beskou was na die 1977 konstitusionele voorstelle wat die eerste na-oorlogse tekens van Afrikaner erodering begin wys het. Daar kan met oortuiging aangeneem word dat die stryd vir selfbeskikking in felheid toegeneem het en onder andere gelei het politieke afskeiding soos die KP in die jare tagtig en selfs op kerkgebied met stigting van die APK.

Die laaste 10 jaar met toename in elektroniese kommunikasie en sosiale webwerwe het die stryd ŉ “hoogtepunt” bereik. Dit is egter ironies hoe die beriggewing, artikels en kommentare steeds dieselfde is die afgelope 10 jaar. Party blameer die Jode, die liberalisme, ander die NGK, party die DA wat Boere stemme steel en wat ook al nog. Dit terwyl die Afrikaner slegs as volk moes en steeds kan, mobiliseer en verenig as beweging. Dit gaan immers nie net oor Boere-belange nie maar oor wit belange in Suid Afrika.

Komitee op komitee word gestig en daar word gepraat oor hoe die Afrikanerselfbeskikking kan kry. Van kantons tot die voormalige Boere-republieke word as opsies gestel. Sommige komitees is selfs strategies van aard, maar van ŉ plan is daar min te sien. Daar was ŉ Volksverkiesing om die Afrikanersaak beduidend te stel maar o wee, ŉ klein persentasie van die Afrikaners en Boere stem om die steun en bedinging beduidend te maak. Ander wend hulle tot ŉ regsproses wat so onsamehangend soos die Afrikaner politiek is.

Afrikaner-oë is op Kleinfontein en Orania om die pas aan te gee maar daar is ook min vordering. Die volkswil ontbreek. Afrikaners, die Boerevolk en wittes stem vir die DA. Want die DA verseker goeie dienslewering en goeie bestuur. Dit terwyl die DA op beleidsgronde kwalik onderskei kan word van die ANC. Oudstryders veg verbete voort. Die praat-oorlog ondersteun deur die geskiedenis van die Afrikaner as hoër volk en die strewe vir onafhanklikheid sleep voort. Een of ander Volksparty bespreek selfbeskikking met die SAMRK, maar het nagelaat om grense te trek vir die Afrikanergebied. Solank die beginsel bespreek word, is alles in orde. Dan is die saak gewonne. Grappig om die minste te sê.

Dan is daar die “religieuse” aanslag. Die uitverkore Afrikaner volk sal weer onafhanklik word. Soos iemand elders opgemerk het diegene is so “heavenly minded they are of no earthly use” Daar is ook die wat ŉ kulturele aanslag promoveer wat deur taal en kunste onafhanklikheid sal verkry. Net skietgoed vir Afrikaanses om die Volk verder te erodeer.

Min het verander die afgelope drie dekades. Die argiewe wys dat meningvormers telkens skryf die tyd is nou ryp vir Afrikanervryheid met breedvoerige argumente en planne. Historiese gebeurtenisse word telkens aangehaal om die rypheid van Afrikaner vryheid te demonstreer. Sal dalk beter wees as al die skrywers besef daar is meer glas in die voorruit as die truspieëltjie.

Dit is eenvoudig om onafhanklikheid te verkry. Mobiliseer die Afrikaners en meegaande ondersteuners tot ŉ vryheidsbeweging. Voertuie vir die doel bestaan reeds. Trek eerstens grense. Die res volg vanself. Dit gaan vanselfsprekend gepaard met opoffering. Gaan die opoffering veel meer verg as die huidige oorlewingstryd?

Wat het geword van meriete op Stellenbosch?

Wat het geword van meriete op Stellenbosch? Op 15-07-13 ontvang ek as oud-Wilgenhoffer ‘n e-pos van die Universiteit van Stellenbosch. Indien ek R120 000 skenk vir ‘n minderbevooregte student, kan ek daardeur ‘n plek vir my eie seun in die koshuis verseker. Daar sal agt sulke plekke wees. Omdat die universiteit egter alle koshuistradisies wil vernietig, is dit feitlik onmoontlik om ‘n plek normaalweg vir jou kind in die koshuis te kry. Wat ‘n skande! Kan jy dit oorvertel?

Dis soos om vir opkomende rugbyspelers te vertel dat daar tans ‘n ooraanbod goeie hakers, senters, losskakels of wat ookal is, maar as jy genoeg geld skenk, sal ons jou vir die Springbokspan kies.

Kan ‘n mens op dieselfde wyse plekke so “koop” by hulle mediese skool of dalk ‘n professoraat iewers? Hoe laag kan ‘n mens nog daal? So word die gewone mense besteel en Suid-Afrika ‘n ANC-paradys vir miljoenêrs en agtergeblewenes gemaak. Ek het gedog daar is departemente wat etiek en sake-etiek aan die US doseer. Dalk is hulle met verlof. Die mense wat egter sulke blatante skelmstreke uitdink, moet na my mening ook met permanente verlof gaan.

SAIRR roep DA se bluf oor NDP

Die land se twee voorste sogenaamde liberale organisasies – die SA Instituut vir Rasseverhoudinge (SAIRR) en die Demokratiese Alliansie (DA), die land se grootste opposisieparty – het mekaar openlik in die hare gevlieg

Die onenigheid gaan oor die DA se skerp swaai na links om swart stemme te trek. Die party het daarmee sy eertydse opposisie teen rasseklassifikasie en rassediskriminasie, die enkele belangrikste komponent van DA-beleid, laat vaar ten gunste van die NDP, die Nasionale Ontwikkelingsplan.

Dit blyk uit die DA se houding teenoor dié sentrale beleidsdokument van die ANC-regering, asook die DA se positiewe gesindheid teenoor Breedgebaseerde Swart Ekonomiese Bemagtiging (BBSEB).

Met die bekendstelling van die NDP in November 2011 het die DA-leier, Helen Zille die plan verwelkom as ‘n “ontluikende konsensus in die nie-rassige, vooruitstrewende sentrum van die Suid-Afrikaanse politiek. Die NDP is gewortel in dieselfde analitiese raamwerk wat die grondslag van die DA se eie politieke filosofie verteenwoordig: die ‘oop geleentheidsamelewing vir almal'”.

By nadere ondersoek is Zille se optimisme vreemd, aangesien die NDP juis nie die aspekte wat Zille raaksien, bevat nie.

Die SAIRR het ook hierdie lastige gebrek in die plan opgemerk. “Dit [NDP] is fundamenteel gebrekkig – deurspek met ideologiese disleksie, ekonomiese verwarring en teenstrydige idees – en sal nie sy maatskaplike en ekonomiese doelwitte bereik nie. Die NDP versuim om die deregulering van die arbeidsmark aan te spreek, rasse-beleid te laat vaar, doeltreffende stappe te neem om die gehalte van onderwys te verbeter, en sy beleggings-, groei- en indiensnemingsdoelwitte is onbereikbaar “.

Die SAIRR deur sy ontleding, verwerp die NDP se padkaart as in stryd met gesonde ekonomiese beginsels. Die breë gedagte daarin vervat, volgens vele ontleders, is om beheer oor alle sentrums van mag in Suid-Afrika te bekom, en ‘n onbereikbare gelykheidsideaal na te streef met die herverdeling van rykdom en inkomste.

Erger nog is dat rassetransformasie ‘n sleutelelement van die NDP verteenwoordig. Die ANC het die NDP op sy 53ste Nasionale Konferensie in Mangaung in Desember 2012, geloof as rigtingbepalend in dié opsig.

Blykbaar steun die voormalige uitvoerende hoof van AngloGold, Bobby Godsell – wat terloops deur die DA benoem is om te dien op die Nasionale Beplanningskommissie – die Afrikanisering van Suid-Afrika in weerwil van die problematiese ekonomiese uitkomste wat voorsien word indien die plan ten uitvoere gebring word.

Zille glo soos Godsell die DA is op koers deur die NDP en BBSEB te aanvaar en die land onherroeplik in ‘n rigting van totale swart beheer te stuur.

Dat Cosatu-geaffilieerde vakbonde en die SA Kommunistiese Party ook die NDP verwerp, is rede tot kommer aangesien dit beteken dat ‘n groot deel van Suid-Afrika se bevolking meen daar moet nog meer inmenging deur die staat wees en dat die NDP nie sosialisme genoeg uitdra nie.

Sommige kommentators, soos Stanley Uys egter, meen dat die “debat oor die liberalisme momentum gekry het”. Uys, verblind deur die gewone hubris waaraan Engelssprekende ontleders hulself al soveel keer skuldig gemaak het in Suid-Afrika, het duidelik nie begryp dat die debat nie handel oor gesonde liberale ekonomiese beginsels nie, maar oor transformasie, rasse-voorkeur, sosialisme en naakte magspolitiek.

Die SAIRR se siening dat belangrike dele van die beleidsposisies van die DA en ANC “feitlik ononderskeibaar” is, beaam dit net verder en skep rede tot kommer dat die Instituut ‘n stem in die woestyn verteenwoordig teen die rasse-aanslag van die DA/ANC.

Beeld dam Egipte met die Hitler-stoflap by

Beeld se hoofartikel vandag het weer al die kenmerke van die Naspers-gedienstigheid wat ons so goed ken. Dan het die dagblad ook seker gemaak dat hulle Afrikaanse lesers se intelligensie grondig onderskat.

Weliswaar verklaar hulle president Morsi en sy Moslem-broederskap se bewindseinde op 4 Julie deur ‘n staatsgreep, wat min of meer korrek is. Maar hulle span die onderwerp sommer ook in om Suid-Afrika se veelbeprese Grondwet nog ‘n bietjie te poets… met die ou verfomfaaide Hitler-stoflap.

Is daar nog iemand behalwe die Amerikaanse regering en strydende partye in die streek wat die waarneming oor ‘n staatsgreep ernstig sou bevraagteken?

Dit blyk dat die meeste regerings in die omtrek ook die staatsgreep sien vir wat dit is. Turkye en Tunisië was die uitsonderings wat teen die oorname deur die weermag gekant was. In Ankara het dit tot ‘n gesamentlike verklaring deur al vier partye in die parlement gelei, ‘n seldsame harmonie ná die onlangse opstande in die land. Die Afrika-Unie het egter vinnig gereageer deur Egipte se lidmaatskap op te skort.

Staatsgrepe is sleg vir demokrasie, en internasionale reaksies op staatsgrepe maak saak. Baie lande sal waarskynlik nou nog meer onder die indruk daarvan raak dat sekere politieke keuses sterk van internasionale druk afhang. Sonder daardie druk verkeer die VSA se hegemonie in gevaar.

Turkse finansiële hulp aan mnr Morsi se regering verlede jaar het hom gehelp om pynlike ekonomiese hervormings wat deur die Internasionale Monetêre Fonds aangemoedig is, te omseil. Die Verenigde State was toe van mening dat sekere veranderinge – insluitend ‘n vermindering van voedsel- en elektrisiteitsubsidies – nodig was om te help om Egipte uit sy ekonomiese wanorde te help. Maw, deur energiepolitiek het die VSA Morsi onder kwaai druk geplaas om aan die IMF se raad gehoor te gee.

Intussen het twee van die rykste monargieë in die Golfstate verlede Dinsdag $8miljard in kontant en lenings aan Egipte belowe, ‘n besluit wat ander rolspelers se invloed sal ondermyn.

Dié aansienlike finansiële hulppakket, wat deur Saoedi-Arabië en die Verenigde Arabiese Emirate aangekondig is, is slegs ‘n dag ná die Egiptiese weermag lede van die Moslem-broederskap doogeskiet het, aangekondig. Die hulppakket beklemtoon ‘n voortdurende stryd om invloed tussen Saoedi-Arabië en Katar, in Egipte, asook die res van die streek.

Katar – wat in alliansie met Turkye verkeer – se finansiële, wapen- en diplomatieke steun aan die Moslem-broederskap, asook aan groepe in Sirië en Libië, is nie ‘n onbenullige kwessie nie. Saoedi-Arabië en die Emirate is doodbang dat Islamitiese bewegings en oproepe om demokrasie hul eie lande kan destabiliseer.

Die belofte van soveel hulp beklemtoon die perke van Amerikaanse invloed: die Verenigde State van Amerika bied aan Egipte slegs $1,5 miljard jaarlikse hulp, ‘n geringe breukdeel van wat die Golfstate belowe het.

Wat duidelik blyk, is die Obama-administrasie se onsekerheid oor hoe om te op die militêre oorname te reageer, asook hoe om invloed oor ‘n toenemend chaotiese en gefragmenteerde Arabiese wêreld uit te oefen. Amerikaanse belange raak al hoe moeiliker om te definieer.

Dié hele verhaal en sy implikasies het heeltemal by die arme Beeld verbygegaan. Vir Beeld was die Arabiese Lente se einddoel ‘n “demokratiese bestel waarin individuele vryhede en leefruimte vir minderhede gewaarborg word en alledaagse werklikheid word”. Dus die uitkoms wat nié in Suid-Afrika verwesenlik is nie, ten spyte van ons Grondwet!

Die spanning tussen Katar en Saoedi-Arabië is ouer en meer kompleks as net die Arabiese opstande wat in 2011 begin het. Saoedi-Arabië verkies om sy tjekboekdiplomasie stil en agter die skerms te voer, en sien homself as die plaaslike leier. Maar Katar se buitelandse beleid, wat met behulp van sy rykdom en Al Jazeera – die TV-netwerk – gevoer word, speel al geruime tyd ‘n deurslaggewende rol in sommige van die streek se belangrikste gebeure.

Katar is gasheer vir die grootste Amerikaanse militêre basis in die Midde-Ooste, dog finansier Moslemgroepe in Tunisië, Libië, Sirië en Egipte, dikwels die kant van die Moslem-broederskap of sy affiliasies, soos Hamas.

Saoedi- en Emirati-hulp kan dieselfde doel dien om die invloed van politieke Islam te bestendig, ongewilde besluite (in Amerikaanse oë) aan te help en Amerikaanse invloed oor Egipte se volgende regering te beperk.

Dit het weinig met enige grondwet en Hitler te make, maar Beeld se lesers sal dit seker nie agterkom nie.

Naspers klassiek: Raak lief vir Malema

Onderstaande stuk is op 16 April 2010 in al die Naspersdagblaaie se By geplaas, maar het intussen spoorloos verdwyn en is ook nie in enige van hul argiewe te vinde nie! Dit onthul egter iets van die masochistiese voorskrifte wat hulle vir Afrikaners het, gewoonlik met ‘n Christelike sousie daarby: Raak lief vir diegene wat jou aanval. Draai die ander wang. Vergewe die plaasmoordenaars, want hulle weet nie wat hulle doen nie.

Ons herpubliseer dit hier as bewysstuk van die soort etnomasochistiese, Stockholm-sindroom-denke wat by Naspers vaardig is en waarmee hulle ons volk breinspoel. Ene Jan ver Maak, wat dit geskryf het, word as ‘n “vryskut-fotojoernalis” beskryf. Vermoedelik is hy egter ‘n redaksielid van ‘n Naspersdagblad wat onder ‘n skuilnaam sy mening lug.

Let wel, dat hy nie letterlik sy dankbaarheid oor die gruwelike moord op Eugene Terre’Blanche uitspreek nie. Maar hy sê darem die volgende: “Die Afrikaner behoort fees te vier dat ‘n simbool van daardie deel van sy geskiedenis wat die meeste Suid-Afrikaners en gans die mensdom verfoei het, uiteindelik tot rus gekom het.” Die afleiding dat ons eintlik ET se moordenaars moet “bedank”, is dus nie so vergesog nie…

Raak lief vir Malema

Afrikaans kan glo enige dag uitsterf, Eugène Terre’Blanche is vermoor en Julius Malema hou Robert Mugabe as ‘n held voor.

Dié nuusgebeure, die een smartliker as die ander, val my tuis ten oor ná ‘n onlangse besoek aan Zimbabwe.

Sedert apartheid se amptelike oorlye is die dood al soveel keer oor Afrikaans uitgespreek dat hierdie woorde wat ek tik en as Afrikaans op die rekenaarskerm voorkom, my skyn ‘n wonderwerk in die kleine te wees.

Of is ons al in die hel, die enigste plek in die kosmos waar ons geliefde moedertaal nog ‘n kans op oorlewing het?

Die afgelope nege maande het ek ongeveer die helfte van die tyd in Mosambiek, Namibië en Zimbabwe rondgereis.

Dáár is Afrikaans gelukkig nog nie aan’t stuiptrek nie. I

n die vertes van Mosambiek kom jy nog af op bordjies soos “Hout te koop”, in ‘n gehuggie in Ovamboland is daar ‘n Wag Biekkie Bar, in Hwange waar feitlik geen toeriste meer uitkom nie, vra ‘n beampte toe ons aangestap kom en hy hoor ons is Afrikaans: “Hoe gaan dit, meneer?”

Maar terug op eie bodem maak ons al reg vir begrafnis! Indien dan voorlopig nog nie Afrikaans s’n nie, minstens Terre’Blanche s’n.

‘n Stortvloed emosies word op elke denkbare plek op die web uitgestort. Die Afrikaner is kwáád, soos ‘n woedende leeu, erger as Andries Treurnicht se destydse tier.

Die vraag ontstaan watter doel hierdie uitinge van frustrasie, rassisme, haat en bitterheid het. Kan ‘n mens enigiets bereik deur so in die kuberruimte te kere te gaan?

Soms word meer as ‘n honderd gevoelens binne enkele ure afgelaai na aanleiding van ‘n berig of brief wat in ‘n koerant verskyn het.

Lengte, taalgebruik en spelling is nie ter sake nie, ook nie identiteit nie. Alle skrywers is adresloos, die meeste gebruik skuilname en hul kommentaar word ongeredigeer geplaas.

Bitter min van dié skrywes sal ooit die gepubliseerde weergawe van die koerant haal.

Die internet het duidelik ‘n uitlaatklep vir Afrikaner-ontsteltenis geword en skynbaar word alle menings toegelaat, hoe lasterlik of haatdraend dit ook al mag wees.

Soms wonder ek of Naspers se base ooit bewus is van hierdie golf van negatiwiteit wat ongestuit op hul kuberblaaie aangerol kom.

Die sogenaamde webredakteur het oornag in die hartjie van sake beland en speel ‘n verrassend magtige rol.

‘n Ernstiger vraag is: Hoekom het soveel Afrikaners die behoefte om gif te spoeg? Gaan dit werklik so sleg met hulle?

Terre’Blanche se familie het vanselfsprekend alle reg om gekrenk te voel oor sy dood, maar aan die ander kant slaan Max du Preez in verlede week se By (“Basta met dié helde”) die spyker op die kop wanneer hy Terre’Blanche onder meer as ‘n skobbejak, karikatuur en harlekyn beskryf.

Die Afrikaner behoort fees te vier dat ‘n simbool van daardie deel van sy geskiedenis wat die meeste Suid-Afrikaners en gans die mensdom verfoei het, uiteindelik tot rus gekom het.

Hoekom kan ons egter nie vorentoe beweeg nie? Hoekom moet ons die vrot verlede bly uitkots en boonop almal se aandag daarop vestig met die swaai van vlae wat in museums hoort?

‘n Kopskuif rakende die nuutste vergestalting van die swart gevaar – Malema – is ook moontlik. Is daar enige verskil tussen hom en die Nelson Mandela van vyftig jaar gelede?

As die internet toe bestaan het, sou nóg meer Afrikaners hul absolute hoon verkondig en vurig gepredik het dat hy en sy kommunistiese trawante in die tronk wegkwyn.

Net soos Terre’Blanche lief was om uit die Bybel aan te haal, asook die dominee op sy begrafnis én daarna Stofsuier Hofmeyr, kan ek dit ook doen: “Jy moet jou vyand liefhê soos jouself.”

Dít is natuurlik effe te veel gevra. Malema liefhê?

My vraag is: Waarom nie? Hy is bloot ‘n produk van omstandighede, iemand wat ly as gevolg van die wond in sy psige wat deur wit bevoorregting veroorsaak is.

Omhels hom, nooi hom om by jou te kom kuier, stort aalmoese uit na hom. Wat kan jy verloor? Wat kan jy wén?

Ook in verlede week se By (“Liefdesland”) kom Eben Venter tot die gevolgtrekking dat daar “doodgewoon geen bevredigende antwoord is” op die hedendaagse problematiek in Suid-Afrika nie. Regtig?

Hoeveel van ons het al werklik probeer om enigsins ‘n antwoord te vind?

Nie met woordspeletjies of die klap van jou vingers nie, maar met opoffering, met die deel van jou rykdom, met die deel van jou menswees. Geen openbare verhoog of erkenning is nodig om ‘n positiewe bydrae te lewer nie.

Wanneer laas, byvoorbeeld, indien ooit, was jy in jou huishulp se pondok? Wanneer laas het jy haar kinders se skool besoek, selfs hulp aangebied met die onderrig van Afrikaans?

‘n Gemeenskapsvergadering in die township bygewoon? Enkele woorde van ‘n swart taal aangeleer?

Een van die werkloses op die straathoek ‘n werkie aangebied, of net ‘n paar vrugte? Sy pyn, per slot van rekening, is groter as joune.

Nee, ná sestien jaar van demokrasie wil ons liefs kritiseer: swak dienslewering, die toestand van paaie, die ganse ANC, korrupsie, Eskom, FW de Klerk – hoe verder ons van 1990 af wegbeweeg, hoe groter word sy statuur as volksverraaier …

Ons “pet hate” bly egter geweld.

Kyk hoe word ons uitgemoor! Sóveel duisend boere, sóveel duisend vroue en kinders, net soos in die konsentrasiekampe van honderd jaar gelede (iemand hou tred van die getal net soos ‘n tellinghouer in ‘n eindelose krieketwedstryd).

Die verlede en die hede is vir ons ewe afskuwekkend, laat staan nog die toekoms.

Hoekom laat ons geheue ons in die steek dat ons heeltemal vrywillig bly in Afrika, die swart vasteland? Wanneer het ons dan vergeet dis nie ‘n plek, soos hulle sê, vir sissies nie?

Of die jagter nou ‘n roofdier in die donker bos is, of ‘n moordenaar in jou huis, jy gaan die aanval net oorleef mits jy immer waaksaam is. Wat is so erg daaraan? Bitter min het sedert 1652 verander.

G’n wonder nie die skedel van ons verre voorsaat, Australopithecus sediba, word op ons drumpel uitgegrawe en wêreldwyd op TV-skerms vertoon net toe Terre’Blanche se verminkte skedel laat sak word.

Hoe lank nog? Oorlogspraatjies, wraakgedagtes en ‘n obsessiewe fokus op die slegte is ‘n kortpad.

Soos om ‘n kind ‘n oorveeg te gee. Die langer pad, weg van die doodloopstraat, bly immer een van geduld, beswering van diepgewortelde vrees en die uithou van ‘n hand van vriendskap.

Julius Nyerere, ‘n diktator in eie reg, het gesê die een sonde waaraan ‘n Afrikaan hom nie skuldig durf maak nie, is wanhoop.

Jan ver Maak is ‘n vryskut-fotojoernalis.

Media24: Opgestopte speelgoedhondjies

Een aspek van die dooieboommedia is dat hulle ‘n mens se gesonde verstand onophoudelik beproef met hulle teenstrydighede. By Media24 grens dit so aan skisofrenie dat hulle redaksie se permanente geestelike toestand een van ontkenning en verwardheid is, wat steeds nie kan uitwerk wat die globale toestand op enige gegewe dag is nie, laat staan nog die werklikheid wat Afrikaners in die gesig staar.

Beeld sal daagliks sonder skroom oor die verskriklike misdaadsituasie waarmee ons mense te kampe het, berig. Maar wat dié koerant betref, het die misdaad geen oorsaak, daders of motief nie. Moorde en marteling gebeur sommer, en enige iemand wat dit durf waag om te vra waarom alle wittes dit moet ontgeld aan die hand van swart aanvallers, is by voorbaat verdag.

Erger nog, asof niemand sal onthou dat Media24 en Beeld self oorblyfsels uit die ou apartheidsjare is nie, rakel die redaksie die “verregses” en “apartheidsapologete” op om die aandag van hulself af te hou.

Dit het trouens een middelmatige skrywer genoop om ‘n swart aanval op haar bejaarde ouers te bevraagteken, omdat hulle nie “verregse rassiste” is nie. Maw, die “verregse rassiste” verdien blykbaar om gemartel en vermoor te word, en die “getransformeerdes” nie. Die lastigheid is natuurlik dat die daders hulself afvee aan sulke kategoriëe wat Beeld gerieflikheidshalwe geskep het om aanvalle op Afrikaners mis te kyk. En natuurlik wil hulle blind wees, want hulle praat die bestel wat hierdie misdaadmonster gebaar het, daagliks in opiniestukke goed.

Ons leef dus konstant in twee verskillende en teenstrydige wêrelde. In die een is ons almal goeie, patriotiese “Suid-Afrikaners” wat elke blye dag tegemoet gaan en transformasie met groot entoesiasme omhels. In die ander is ons wit misdaadslagoffers van ‘n ongekende haatgolf wat oor ons spoel, waar die daders anoniem en kleurblind bly, maar waarskynlik optree ter bestraffing van apartheid en transformasie-verset. Sieklik!

Media24 maak seker dat hulle dieselfde graad van verwarring oor elke gebeurtenis in die wêreld skep. Neem byvoorbeeld Egipte. In die nasleep van die militêre staatsgreep teen die Egiptiese president, Mohamed Morsi, is daar oor die onrus in Kaïro met min belang in die uitslag berig.

Wat Beeld betref is Egipte nie meer ‘n strategiese speler in die streek nie, en dus is die politieke geweld niks om oor te bekommer nie. Die berigte is omtrent ‘n presiese weergawe van wat Washington uitstraal. Nie een gebeurtenis het ‘n aanloop, ‘n oorsaak of ‘n gevolg nie, amper soos plaasmoorde. Dis sommer nuus wat daar in die lug hang, sonder konteks.

Die Obama-administrasie wonder nog steeds of dit ‘n staatsgreep was wat ontvou het.

President Morsi se laaste ure in die stoel, wagtende op sy lot in die hande van die Egiptiese weermag, is ‘n interessante verhaal. Die Egiptiese weermag is, net ter inligting, al vir die afgelope 40 jaar ‘n Amerikaanse bate.

‘n Arabiese minister van buitelandse sake het deurgebel om te vra of Morsi die aanstelling van ‘n nuwe eerste minister en kabinet sal aanvaar, wat van Morsi ‘n blote pion sal maak in ‘n magtelose, seremoniële posisie. Die Arabiese minister van buitelandse sake het dit duidelik gemaak dat hy as ‘n gesant van Washington skakel.

Morsi het die aanbod verwerp. Sy top- buitelandse beleidsadviseur het dadelik uit die vertrek gestap om die Amerikaanse ambassadeur in Egipte, Anne Patterson, in te lig. Maar toe hy terugkom, het hy aangekondig dat hy pas met met Susan Rice, Obama se nasionale veiligheidsadviseur, in Washington, gesels het wat hom in kennis gestel het dat die staatsgreep gaan begin.

Dus is die VSA baie diep betrokke by die gebeure in Kaïro, maar die supermoondheid probeer “ambivalent” of selfs “afsydig” oor die lot van die Arabiese wêreld se mees bevolkte land lyk. Niks snaaks nie. Dis die stof waarvan buitelandse belange aanmekaar gesit is.

Wat egter ongelooflik is, is die vermoë van die media om twee teenoorgestelde werklikhede binne hul eie blaaie te akkommodeer, en sonder skaamte of selfs sigbare verleentheid, die heersersklas se manipulasies as nuus weer te gee.

Wel, hier’s nuus vir hulle: Dis nie nuus nie, want nuus vereis ‘n mate van afstand en ontleding en konteks wat net hoegenaamd nie teenwoordig is nie. Die media is lankal nie meer waghonde nie, maar skoothondjies. Eintlik is Media24 ‘n versameling opgestopte speelgoedhondjies vir hulle base en hulle korporatiewe kollegas.

Hulle is nie in die besigheid van betroubare inligting nie, maar van die rasionalisering en verontskuldiging diegene in beheer se gedrag. Indien daar teenstrydighede in enige verhaal is, kan dit altyd behang word met gerieflike aanvalle of ‘n swartsmeerdery of leuens of al drie in die volgende uitgawe. Vra maar vir die “verregses”. Vir Media24 is hulle blykbaar meer vreesaanjaend as die kindermolesteerders en Suid-Afrikaners wat oumense se vingers met snoeiskêre afsny.

Die groot nuus aangaande Egipte is terloops dat die VSA – wat afhanklik is van Moslem-fundamentaliste as die voetsoldate vir imperialisme in Sirië en Noord-Afrika – pas hul Moslem-broederskapvriende in die rug gesteek het, by name die voormalige president Morsi.

‘n Mens kan veilig aanneem dat Beeld nie daaroor sal berig nie, net soos hulle geen analise van misdaad in Suid-Afrika sal duld nie. Dit sal nie inpas by hul verwarde en skisofrensiese styl nie.

Mandela bracht de hel op aarde

We worden nog steeds geacht te denken dat de Apartheid in Zuid-Afrika de hel op aarde was. Blanken hadden Zuid-Afrika tot het enige welvarende deel van het Afrikaanse continent gemaakt. Ja, een wereld, waar niet iedereen dezelfde rechten had. Dat is fout. Mensen horen wel dezelfde rechten te hebben. Dat had anders gemoeten. Maar dat het er nu voor iedereen alleen maar heel veel erger op is geworden, daar hoor je dan weer niemand over.

Mandela wordt in de wereld vereerd als een heilige. Niemand wil weten dat de man een communist was, die toestond dat er ook onder zijn eigen ANC gelederen gemarteld werd voor de ‘goede zaak’ en dat het oké was om samen te werken met de Oost Duitse Stasi, alles voor het goede doel.

Nu kan ik daar nog wel mee leven. Oorlog is een smerige zaak, en zeker in de periode van de Koude Oorlog had je je vrienden niet voor het uitzoeken.

Maar hij was dus geen heilige. Vandaag de dag worden in de media de namen ‘Obama’ en ‘Mandela’ gelispeld als de nieuwe heiligennamen, een eindeloos herhaalde mediamantra, zeker nu de man daar in dat ziekenhuis dood ligt te gaan.

Maar wat voor land laat hij achter? Dankzij deze heilige Mandela is Zuid-Afrika veranderd in de hel op aarde. En het gedweep van de hele westerse wereld heeft daar niets aan kunnen veranderen.

Elke 17 seconden wordt er in Zuid-Afrika een vrouw verkracht. Een vrouw in Zuid-Afrika loopt een grotere kans verkracht te worden dan een opleiding te krijgen.

Elke dag worden er in Zuid Afrika 50 mensen vermoord. Dat is een getal wat mijn bevatingsvermogen te boven gaat. Niet elk jaar. Elke dag.

Met meer dan 15 procent van de bevolking heeft Zuid-Afrika het hoogste AIDS percentage in de wereld.

Het ANC, kortom slaagde erin om het meest welvarende land van Afrika, te veranderen in de hel op aarde. En het gezicht dat hieraan verbonden wordt is Mandela. Maar we hebben hier het gezicht van een heilige van gemaakt. Dit bewijst alleen maar dat we een totaal verblinde, totaal verziekte, totaal amorele samenleving zijn geworden.

Nu al wordt in stukken in The New York Times, schaamteloos beweerd dat we Mandela eigenlijk niet verdienen. Dat bewijst alleen maar dat mensen in een multiculturele massapsychose verkeren. Zwart is het mooiste wat er is. Blank is het slechtste wat er is. Zwart aan de macht is vooruitgang, is vrede op aarde. De werkelijkheid is dat Mandela verantwoordelijk is voor een van de grote menselijke destructies in de wereld.

Hitler. Stalin. Pol Pot. Mao. Mandela.

We weten het best. We weten dat de Zuid-Afrikaanse regering niets doet om de AIDS epidemie te stoppen, niets doet aan de moorden, de verkrachtingen. In een normale wereld stel je een regering verantwoordelijk voor dit soort gruwelen. Maar wij leven in een gestoorde wereld. De altijd goedlachse, altijd mild ogende Mandela, we maakten een God van hem. Een multiculti God. We zien Mandela en we denken aan verdraagzaamheid. Wetend hoe Zuid-Afrika ervoor staat. Tot wat voor soort mensen maakt ons dat?

Waar ‘we’ niet van weten, omdat er niet over bericht wordt, is de genocide op de blanken die er plaats vindt. Er zijn nog maar 4,3 miljoen blanken over in Zuid-Afrika, en zij zijn de meest gehate mensen van allemaal. Niet alleen in Zuid-Afrika, ook in de wereld. Ze verdienen het om te sterven in naam van de heilige Mandela.

Tussen half 2012 en half 2013 alleen al waren er 309 het slachtoffer van een aanval, werden er 170 vermoord. Alleen omdat het blanken waren, geofferd voor ‘ons’ schuldgevoel.

Neergestoken, omver gemaaid, door het hoofd geschoten. Oude mensen vaak. Eenvoudige, oude mensen met winkeltjes of boerderijen. Met opvallend Nederlands klinkende namen. Een blank meisje van zestien, gekidnapped en als sekslavin verhandeld. Een trofee, want blank. Een zeventigjarige vrouw en haar tachtigjarige man stonden de tuin te besproeien. Een zwarte overvaller sprong naar binnen, viel de vrouw aan en schreeuwde: “I will fucking kill you white bitch!”

Dat is het Zuid-Afrika dat de heilige Mandela nalaat. En geen woord van kritiek.

Waar moet dat heen als onze hersenen zo massaal verweekt zijn?

Uit: Dagelijkse Standaard

Mandela se nalatenskap: ‘n Twis oor geld

Sedert Nelson Mandela se hospitalisasie, is sy dogter Makaziwe en kleinseun Mandla soos twee spreekwoordelike bulle in ‘n kraal. En dit gaan oor geld.

Mandela se oudste dogter, Makaziwe Mandela (60) en oudste kleinseun, hoofman Mandla Mandela (38) is betrokke is in ‘n openbare twis oor die eienaarskap van die ikoon se nalatenskap, of liewer rojale inkomste.

Hierdie week, het Mandla, amptelik hoof van die Mandela-stam, ontken dat daar spanning tussen hom en sy tante is, maar dae later, het Makaziwe en 16 ander familielede ‘n interdik by die Oos-Kaapse hooggeregshof aangevra om die oorblyfsels van drie familielede wat Mandla opgegrawe het twee jaar gelede en herbegrawe het in Mvezo terug te bring.

Die saak is by ‘n familievergadering in Qunu verlede week bespreek. Mandla het bewering uitgestap en geweier om te antwoord waarom hy so ‘n groot besluit geneem het sonder om die gesin te raadpleeg.

Mandla sê dat Mvezo die geboorteplek en tradisionele tuiste van die Mandelas is en dus historiese betekenis het.

Mandla is gekies as ‘n opvolger op die ouderdom van 32. Hy het ‘n graad in die politiek van Rhodes Universiteit en is ‘n lid van die Parlement vir die ANC.

In onlangse jare was hy al hoe meer uitgesproke as ‘n lid van die ANC en as ‘n tradisionele leier. In ‘n onderhoud hierdie week met CII, ‘n Islamitiese radiostasie, het hy gepraat van hoe mense nodig het om hul tradisies en kultuur te omhels, veral wanneer dit kom by die behandeling van die bejaardes. “Ubuntu moet ons lei in alles wat ons doen vir senior burgers. Daar is ‘n baie disrespek en misbruik,” het hy gesê en bygevoeg dat die onderwerp na aan sy hart is as gevolg van sy oupa se gevorderde ouderdom en gesondheid.

Mandela se dogter Makaziwe is geen vreemdeling vir slegte publisiteit nie. Sy en haar suster Zenani was verlede maand in die nuus weens hul voorneme om hul pa se vertrouelinge te dagvaar. Hulle het by die hof gedraai in ‘n poging om hul pa se keuses van direkteure en trustees van die Mandela-trust, naamlik prokureur George Bizos SC, minister Tokyo Sexwale en prokureur Bally Chuene afgedank te kry.

In sy verklaring, het Chuene glo gesê hy, asook Bizos en Sexwale, het in 2011 geweier om die trust se geld beskikbaar te stel aan die dogters sonder ‘n wettige regverdiging. Die dogters se skuif is as ‘n desperate daad van gierigheid beskryf. Die saak is oorskadu deur die onlangse swak gesondheid van Nelson Mandela.

Makaziwe, ook bekend as Maki, is die dogter van Mandela en sy eerste vrou Evelyn. Sy is vernoem na haar ouer suster, wat in 1947 gebore is, maar wat gesterf het voor haar eerste verjaarsdag. Sy is die enigste oorblywende kind uit Mandela se eerste huwelik.

Soos haar pa, het sy aan die Universiteit van Fort Hare in die Oos-Kaap studeer. Sy het later ‘n PhD in antropologie aan die Universiteit van Massachusetts verwerf. Sy is verbonde aan die Universiteit van die Witwatersrand, die Ontwikkelingsbank van Suider-Afrika, en nou die hoof van die Industrial Development Group, met belange in mynbou-en petroleum.

Verlede jaar is Mandla na die hof geneem word deur ‘n lid van die gemeenskap wat beweer dat hy private grafte opgegrawe het ten einde ‘n hotel en ‘n stadion op die grond te bou. Die saak is nog steeds in die hof.

Mandla het egter die ontwikkelings-aspek van die projek beklemtoon, vir aktiwiteite soos die Mvezo Komkhulu Jeug-toernooi, ‘n jaarlikse sokker-en netbaltoernooi wat reeds vir ses jaar duur.

Uiteindelik sal die openbare twis die Mandela-naam swartsmeer, want die ikoon is nog nie eers in sy graf nie, terwyl die kinders mekaar takel oor die opbrengste.