deur Johan Wiggill
Eerstens is selfbeskikking ʼn beginsel wat twyfelagtig onderskryf word deur die VN en mens vind dit selfs ingebou in sekere konstitusies. Die Internasionale Geregshof het te midde van vele uitsprake die beginsel ook onderskryf en die inkonsekwentheid daarvan laat die deur wyd oop vir interpretasies soos dit die volk pas. Tweedens kom selfbeskikking nie vanself nie. Dit verg volkswil en opoffering. Daar is reëls vir selfbeskikking soos omskryf in internasionale deklarasies en binne die raamwerk van die volke en internasionale reg. Reëls, regulasies en konstitusies bind en inhibeer selfbeskikking, al wat tel, en daar is reëls nie van toepassing nie, is die volk se wil om onafhanklik te wees.
Selfbeskikking is nie ʼn nuwe konsep nie. Dit is net ʼn “klein” konsep in Suid Afrika. Die stryd vir Afrikaner selfbeskikking strek oor etlike jare. Met spesifieke verwysing toe die Afrikaner toekoms deur enkele visionêres as suspisieus beskou was na die 1977 konstitusionele voorstelle wat die eerste na-oorlogse tekens van Afrikaner erodering begin wys het. Daar kan met oortuiging aangeneem word dat die stryd vir selfbeskikking in felheid toegeneem het en onder andere gelei het politieke afskeiding soos die KP in die jare tagtig en selfs op kerkgebied met stigting van die APK.
Die laaste 10 jaar met toename in elektroniese kommunikasie en sosiale webwerwe het die stryd ʼn “hoogtepunt” bereik. Dit is egter ironies hoe die beriggewing, artikels en kommentare steeds dieselfde is die afgelope 10 jaar. Party blameer die Jode, die liberalisme, ander die NGK, party die DA wat Boere stemme steel en wat ook al nog. Dit terwyl die Afrikaner slegs as volk moes en steeds kan, mobiliseer en verenig as beweging. Dit gaan immers nie net oor Boere-belange nie maar oor wit belange in Suid Afrika.
Komitee op komitee word gestig en daar word gepraat oor hoe die Afrikanerselfbeskikking kan kry. Van kantons tot die voormalige Boere-republieke word as opsies gestel. Sommige komitees is selfs strategies van aard, maar van ʼn plan is daar min te sien. Daar was ʼn Volksverkiesing om die Afrikanersaak beduidend te stel maar o wee, ʼn klein persentasie van die Afrikaners en Boere stem om die steun en bedinging beduidend te maak. Ander wend hulle tot ʼn regsproses wat so onsamehangend soos die Afrikaner politiek is.
Afrikaner-oë is op Kleinfontein en Orania om die pas aan te gee maar daar is ook min vordering. Die volkswil ontbreek. Afrikaners, die Boerevolk en wittes stem vir die DA. Want die DA verseker goeie dienslewering en goeie bestuur. Dit terwyl die DA op beleidsgronde kwalik onderskei kan word van die ANC. Oudstryders veg verbete voort. Die praat-oorlog ondersteun deur die geskiedenis van die Afrikaner as hoër volk en die strewe vir onafhanklikheid sleep voort. Een of ander Volksparty bespreek selfbeskikking met die SAMRK, maar het nagelaat om grense te trek vir die Afrikanergebied. Solank die beginsel bespreek word, is alles in orde. Dan is die saak gewonne. Grappig om die minste te sê.
Dan is daar die “religieuse” aanslag. Die uitverkore Afrikaner volk sal weer onafhanklik word. Soos iemand elders opgemerk het diegene is so “heavenly minded they are of no earthly use” Daar is ook die wat ʼn kulturele aanslag promoveer wat deur taal en kunste onafhanklikheid sal verkry. Net skietgoed vir Afrikaanses om die Volk verder te erodeer.
Min het verander die afgelope drie dekades. Die argiewe wys dat meningvormers telkens skryf die tyd is nou ryp vir Afrikanervryheid met breedvoerige argumente en planne. Historiese gebeurtenisse word telkens aangehaal om die rypheid van Afrikaner vryheid te demonstreer. Sal dalk beter wees as al die skrywers besef daar is meer glas in die voorruit as die truspieëltjie.
Dit is eenvoudig om onafhanklikheid te verkry. Mobiliseer die Afrikaners en meegaande ondersteuners tot ʼn vryheidsbeweging. Voertuie vir die doel bestaan reeds. Trek eerstens grense. Die res volg vanself. Dit gaan vanselfsprekend gepaard met opoffering. Gaan die opoffering veel meer verg as die huidige oorlewingstryd?