Kategorie: Rubrieke

Danie Goosen: Oor Afrikaans buig universiteitsbesture agteroor

Die FAK wil hiermee sy diepe afkeur uitspreek oor die valse en diep misleidende standpunte wat
die afgelope tyd ten opsigte van Afrikaans aan universiteite ingeneem word. Veral die volgende
kwessies is ter sake:

1. Tydens die afgelope dekades het die een na die ander universiteitsbestuur plegtig belowe dat
universitêre Afrikaans nie in gevaar verkeer nie. Ter ondersteuning is talle mooiklinkende
taalbeleide in dié tyd voor die neuse van die Afrikaanse taalgemeenskap geswaai. Daarin word
plegtig belowe dat Afrikaans se plek aan die universiteite veilig is.

Vandag blyk hierdie beloftes toenemend niks anders te gewees het as ’n paaiboelie-strategie en
ten diepste ’n leuenagtige voorstelling van sake. Universiteitsbesture het oor jare openlik vir die
Afrikaanse taalgemeenskap gelieg.

Universiteitsbesture moet nie verontwaardig reageer as die Afrikaanse wêreld hul voortaan met
die grootste denkbare minagting hanteer nie. Dit sal enkel en alleen hul eie skuld wees.

2. Daar word tot vervelens toe aangevoer dat die getal Afrikaanssprekende studente afgeneem
het, en dat Afrikaans daarom afgeskaf moet word.

Die werklike toedrag van sake is dat die absolute getalle van Afrikaanse studente nie dramaties
afgeneem het nie, en dat hulle steeds ’n betekenisvolle aanwesigheid op kampusse soos die US,
die UP en die NWU is.

In hierdie verband mag nie vergeet word nie dat toe Engelssprekende studente slegs 14% van
die totale bevolking by UP uitgemaak het, was die aanbod van klasse in beide tale klaarblyklik
“ekonomies regverdigbaar”. Noudat Afrikaanssprekendes 30% van die totale bevolking van
dieselfde universiteit uitmaak, is dit skielik nie meer haalbaar nie.

Hierdie feit skep by Afrikaanssprekendes onwillekeurig die indruk dat daar met twee maatstawwe
gewerk word. Van ’n sin vir regverdigheid is daar, ondanks mooi klinkende beloftes, kennelik
geen sprake nie.

3. Die afgelope jare het dit ook mode onder universiteitsbesture, hulle akademiese meelopers en
raserige populiste geword om aan te voer dat Afrikaans op ons kampusse uitsluitend werk.
Inderwaarheid bestaan daar nie ’n enkele bewys daarvoor dat Afrikaanse klasse aan “ons”
universiteite per definisie teen enige anderstalige student diskrimineer nie. Inteendeel, eertydse
Afrikaanse universiteite het bykans tot die dood toe (blyk dit nou) agteroor gebuig om
anderstaliges (lees: veral Engelssprekendes) ter wille te wees.

Hoe is dit moontlik dat dié agteroorbuig ten gunste van anderstaliges nou met diskriminasie téén
hulle gelyk gestel word? Enigeen wat dit doen, ly aan kwaadwilligheid, misplaaste haat,
kollektiewe selfontkenning, werklikheidsvreemde denkbeelde oor ’n wêreld sonder taalgrense of
al hierdie patologieë tegelyk.

4. Tydens die afgelope dekades het dit mode in veral die geesteswetenskappe geword om aan
te voer dat daar nie iets soos die “werklikheid” is nie, maar dat alles deur ons “gemaak” of
“geskep” word.

Ironies hiervan is egter dat verskeie akademici wat so dink, baie gou is om aan te voer dat ons
onsself wat Afrikaans betref by die sogenaamde harde werklikheid van getalle moet neerlê.

Skielik vergeet hierdie einste akademici dat daar (ingevolge hul eie denke) planne gemaak en
nuwe uitweë gesoek kan word om die agteruitgang van Afrikaans te verhoed.

’n Tweede ironie wat hieraan knoop, is dat dit ook hierdie einste akademici is wat so graag na
buite voorgee om in opstand teen “die bestaande ordes” te wees, terwyl hulle inderdaad die
eerstes is wat hulle by die diktate daarvan neerlê. Van opstand is daar hoegenaamd geen sprake
nie.

5. Een van die grootste gekhede van vandag is die verwagting by populistiese groepe (nagepraat
deur leunstoel-akademici) dat die verwydering van Afrikaans uiteindelik daartoe sal bydra om hul
ekonomiese en sosiale nood te verlig.

Die tragiese ironie hiervan spreek vanself: die grootse prestasie wat universitêre Afrikaans is, is
juis ’n voorbeeld wat deur dié groepe nagevolg en nie afgebreek behoort te word nie. Afrikaans
se ontwikkeling tot op die hoogste vlak het daartoe meegewerk dat talle Afrikaners in staat gestel
is om ook ekonomies suksesvol te wees. Indien universitêre Afrikaans afgebreek word, word ’n
belangrike voorbeeld en selfs bondgenoot vernietig.

6. Afrikaanssprekendes word tot vervelens toe daaraan herinner dat Afrikaans nie sal uitsterf
solank as wat ons dit praat nie. Hieruit word die gevolgtrekking gemaak dat ons moet ophou om
oor die stand van Afrikaans aan ons universiteite te kla.

Ook hierdie punt is ongegrond. Afrikaans sal inderdaad, soos beweer word, nog lank sonder
universitêre Afrikaans kan oorleef. Maar blote oorlewing is juis nie waaroor dit in die taalgesprek
gaan nie. Die vraag is eerder “hoe” Afrikaans in die toekoms sal oorleef.

Sonder haar aanwesigheid op universiteit loop Afrikaans die wesenlike risiko om haar status as
taal van die intellek, die verbeelding en die morele bewussyn prys te gee. En tot ’n informele
taaltjie van die sypaadjie en die kombuis gereduseer te word.

7. Apologete vir Engelse eentaligheid voer dikwels aan dat die beskerming van tale (en kulture)
nie die taak van ’n universiteit is nie. Ook hierdie stelling is louter bog. Dit strook eenvoudig nie
met die werklikheid nie.

By verre die meeste universiteite in die moderne ontwikkelde wêreld is nie net tot stand gebring
om studente vir die beroepslewe voor te berei nie, maar ook om hulle in die breë sin van die
woord op te voed. En ’n onlosmaaklike deel daarvan is dat studente eers werklik as opgevoed
(of gekultiveerd) beskou is as hulle hul wêreld met behulp van ’n veelheid van tale (ook en veral
hul moedertale) oop kan maak.

Die kultivering van moedertale aan universiteite staan nie in spanning met die akademiese lewe
nie, maar verteenwoordig eerder ’n onontbeerlike deel daarvan. Die oppervlakkige Engels wat
vandag as normatief aan ons universiteite beskou word (en op ’n ondemokratiese wyse aan almal
opgedwing word), verteenwoordig ’n ernstige verskraling van dié opvoedingsideaal. Die volle
ontwikkeling van ons moedertale op universiteit kan help om dié ideaal weer sy regmatige plek
aan ons universiteite te gee.

Afrikaanssprekendes het by ’n skeidingsoomblik aangekom. Indien daar voortgegaan word om
universitêre Afrikaans af te breek, sal groot getalle van ons mense slegs een gevolgtrekking
daaruit maak: dat ons nie welkom is aan die bestaande universiteite nie, en dat ons voortaan vir
Afrikaans ’n eie universitêre toekoms sal skep.

Prof. Danie Goosen
Voorsitter van die FAK-direksie

Götterdämmerung: ‘Black Lives Matter’ in Suid-Afrika?

Baie is al gesê en geskryf oor die voortslepende gewelddadige optrede van verskeie studente- en werknemerorganisasies op die kampusse van tersiêre inrigtings in Suid Afrika. Daadwerklik is daar weinig van hierdie instansies wat dit kon vryspring en word onderrig en aktiwiteite lamgelê deur ontwrigtende en gewelddadige optrede. Dit blyk ook hoofsaaklik voorheen “wit” inrigtings te wees wat geteiken word, hoewel die Mafikengkampus van die Noordwes-universiteit gisteraand afgebrand is. Dat liberale inrigtings wat voorheen die blanke ondergrawe het dieselfde mate van ontwrigting ervaar, kan dalk leedvermaak tot gevolg hê.

#RhodesMustFall, #FeesMustFall, #AfrikaansMustFall, #OpenStellenbosch, #ReformPUK – daar blyk ‘n nuwe slagspreuk te wees elke liewe dag wat een of ander grief van die studente en werkers uitdruk. Daar is blykbaar net twee konstante aan die hele sage – die EFF se betrokkenheid (en bereidwilligheid om militante, radikale en gewelddadige taktiek te gebruik om hulle sin te kry) en dat die lys van griewe heel moontlik oneindig is. Daar is ‘n totale afwesigheid van leierskap – bestuurslui in die akademie blyk ruggraatloos en ontman te wees. Dit is wat gebeur wanneer mense ‘n afgesonderde en bysiende lewe handhaaf terwyl hulle agter die mure van akademiese instellings verskans is. Die Minister van Hoër Onderwys is blykbaar AWOL en daar blyk ‘n goeie rede te wees daarvoor – maar nie die rede wat ‘n redelike mens sou verwag nie.

Dít waaroor geween word, blyk op die oog af die kruks uit te maak van die betrokkenes se griewe. Wat mense, met die uitsondering van ‘n klein groepie, nie kan (of wil) waarneem nie is dat die griewe maar net ‘n piepklein gedeelte van die totale strategie uitmaak en dat die mikpunt iets heel anders is. Die Amerikaners het ‘n goeie beskrywing hiervoor: “end game”.

Om ‘n aanduiding te kry van wat hierdie spesifieke mikpunt is, verwys ek na Praag se berig aangaande Reform Puk se brief aan rugbyafrigters verbonde aan die Noordwes-universiteit. Die volgende woorde is prominent op die briefhoof “Black Lives Matter: No Varsity Cup Rugby on Monday”. Hierin lê die sleutel. Hoe afgesonder ons ons ook al ag hier aan die suidpunt van Afrika, gebeur dinge nie in ‘n lugleegte nie. Daar is ‘n duidelike verbintenis tussen wat aan die gebeur is in Suid-Afrika en gebeure in die VSA met die Black Lives Matter-beweging.

Om die verbintenis te verstaan, moet ons begin by die Black Lives Matter (BLM)-beweging in die VSA. Soos ek reeds hier aangedui het, is alles nie pluis met hierdie beweging nie en word baie verskans agter verskeie skynorganisasies. Die volle ontleding en blootstelling van BLM kan hier gelees word. Kortom, het James Simpson, Trevor Loudon en Matthew Vadum die netwerk agter Black Lives Matter oopgekrap en ‘n addernes van kommuniste, linkse radikale en “queer” aktiviste ontbloot. Deur eenvoudig die geld te volg, is die skakels tussen verskeie organisasies vasgestel.

Kenmerkend speel geld en mag ‘n prominente rol in alles wat gedoen en gesê word – veral waar kommuniste betrokke is.

Die oorsprong van Black Lives Matter (BLM) kan so ver as die hippie-tydvak en radikale aktiviste – onder andere die Weather Underground en die Black Panthers – van die 1960’s teruggespoor word. Noel Ignatiev (‘n lid van die radikale Provisional Organizing Committee to Reconstitute the Marxist-Leninist Communist Party (POC) binne die Amerikaanse Kommunisteparty (CPUSA)) is die argitek van verskeie van die slagspreuke en ideologiese tameletjies wat vandag gebruik word deur BLM. “Wit bevoorregting” (White Privilege) en die standpunt dat swartes nie rassisties kan wees nie is sekerlik van die mees wyd verspreide en irriterendste van almal. (Hierin het Ignatiev en Franz Fanon ‘n gelyke sienswyse gehad). Hierdie stellings het geen grondigheid nie maar word vir soetkoek opgevreet deur die lumpenproletariaat.

Figure agter BLM (sien skakel bo) verteenwoordig verskeie organisasies wat sosialisme en/of kommunisme bevorder. Die Freedom Road Socialist Organisation (FRSO), Democratic Socialist America (DSA), Committees of Correspondence for Democracy and Socialism (CCDS), ACORN (wat na verkiesingsbedrog vir Obama in 2008 en 2012 herdoop is onder verskeie name), ACLU en Southern Poverty Law Centre (SPLC) en andere is almal organisasies wat deel vorm van ‘n netwerk wat ten doel het om die Amerikaanse stelsel omver te werp en te vervang met ‘n marxisties-leninistiese tipe kommunisme. Hierdie organisasies speel beide organiseerder en fasiliteerder vir BLM wat die vloei van geld vanaf donateurs beheer. Hierdie donateurs is ‘n diverse klomp – vanaf George Soros tot en met Ford en Kellogs. Soos my goeie vriend ToxiNews al verskeie keer uitgewys het, is daar weinig verskil in die doelstellinge van kommuniste en superkapitaliste (crony capitalists) . Die sienswyse van BLM is om soveel chaos en anargie te bewerkstellig dat ‘n uiteindelike burgeroorlog onafwendbaar is. Om hierdie doel te bereik, word verskeie gewelddadige organisasies o.a. The New Black Panthers en Nation of Islam ingespan.

Die hele BLM is ‘n netwerk van frontorganisasies wat direk teruglei na die POC binne die CPUSA.

Die taktiek wat gebruik word deur BLM, veral by Amerikaanse tersiêre inrigtings, is in pas met dít wat hier by ons aan’t gebeur is. Dis pynlik om te erken, maar slegs Leopold Scholtz het hierdie ooreenkoms waargeneem terwyl die bestuur van universiteite, joernaliste en die algemene publiek blind is daarvoor. Scholtz het selfs melding gemaak van die belaglike eise wat aan Amerikaanse universiteite gestel word. Hierdie eise het ‘n vreemde ooreenkoms met die eise wat die verskeie protesgroepe tans in Suid-Afrika aan ons universiteite rig.

Hoe is die twee dan verbind siende dat dit op verskillende kontinente plaasvind? Eenvoudig – volg die geld en vloei van idees rondom eise, griewe en taktiek.

Dit is ‘n bewese feit dat die leier van The New Black Panthers nie te lank gelede ‘n draai in Suid-Afrika gemaak het om met die EFF te “vergader”. Geen wonder dat die EFF hulle strukture op militaristiese titels grond nie – net soos die Black Panthers. ‘n Bietjie krapwerk op die internet het ook verskeie skakels tussen “Swartmag”-webwerwe en die EFF ontbloot. Die EFF se “Student Command” maak pertinent melding van Assata Shakur (regte naam JoAnna Deborah Byron en voortvlugtige terroris wat ‘n heenkome in Suid Afrika gevind het – nogal in Johannesburg se noordelike voorstede) op hulle Bakkiesblad. Dit is nie verregaande om aan te neem dat daar konstante kommunikasie is tussen Byron, die EFF en BLM in Amerika nie. Voeg by sulke karakters soos Kylie Thomas, Dan Corder, Marcus Hegewisch en Liev Schreiber (en andere) en jy het die breintrust agter ons eie weergawe van BLM – met presies dieselfde oogmerke. Daar is selfs ‘n baie dun verhouding, maar ‘n verhouding al dan nie, tussen al hierdie “Must Fall”-optredes en ‘n Johannesburgse rolprentvervaardiger en sy “lewensmaat”. Op hierdie huidige stadium verswyg ek die name totdat daar meer klinkklare bewyse is. Ek sal onteenseglik graag wil weet hoeveel inset het hierdie persoon in die Luister-“dokumentêr” gehad wat Open Stellenbosch onder die publiek se aandag gebring het.

Julius Malema se onlangse besoek aan die Kwien se Eiland waar hy vergader het met superkapitaliste het befondsing gewaarborg. Moet ook nie vergeet van George Soros se Open Society Foundation nie. Hier het ons met dieselfde tipe donateur te make as waaroor die BLM-organisasie beskiks en dit is weereens nie vergesog om ʼn aanname te maak dat presies dieselfde sakeondernemings daarby betrokke is om geld te voorsien vir ons komende rewolusie nie.

Die ooreenkoms met die status quo in Suid Afrika is egter nie beperk tot universiteite nie, hoewel dit die ooglopendste is. Betogings en optogte – met die gepaardgaande geweld en verwoesting – toon ‘n aansienlike ooreenkoms met BLM-protes in Amerika met dieselfde minagting van wet en orde.

Gaan die huidige vlaag van protes rêrig oor Afrikaans, inklusiwiteit, “wit bevoorregting” en antikolonialisme? Is dit rêrig oor dienslewering? Miskien vir die stommerik wat opgesweep word in die harwar en opwinding van die “nuwe struggle”. Bruikbare idiote is volop.

Lenin self self gesê:

“We must be ready to employ trickery, deceit, law-breaking, withholding and concealing truth… We can and must write in a language which sows among the masses hate, revulsion, and scorn toward those who disagree with us.”

Maar die groter prentjie dui op iets baie gevaarliker. Net soos met BLM, is die oogmerk ‘n bloedige burgeroorlog wat dan sal lei tot die instelling van ‘n utopiese kommunistiese staat.

Kort gestel, beteken dit eenvoudig dat die dae van vrede bewaar, agteroor buig en die olyftak uithou verby is. Dit is ‘n luukse wat hierdie land nie kan bekostig nie. Kommuniste sien dit as ‘n swakheid wat tot hulle voordeel uitgebuit moet word. Die resultaat daarvan om kommuniste te paai, is eenvoudig – die onafwendbare word net uitgestel terwyl hulle agitators sterker word. Indien daar gekrap word – en daar word gekrap – sal dieselfde netwerk van frontorganisasies na vore kom wat sal teruglei na die SAKP. Geen wonder dan dat Blade Nzimande skitter in sy afwesigheid nie.

Ons moet nie net veg, hand en tand, vir die behoud van Afrikaans en ons kultuur nie, maar ook vir die behoud van ons land. Wanneer kommuniste Lenin se ideologie in die praktyk toepas, beteken dit net ellende vir almal. Selfs diegene wat te dom is om dit te besef.

Dan Roodt: Die taaloorlog en wat dit beteken

Die huidige stryd wat daar rondom Afrikaans op kampusse woed, is gegrond op suiwer Boerehaat en rassehaat. Selfs sommige van die nugterder swart studente by Tukkies het al toegegee dat die bestaan van ‘n minderheid Afrikaanse lesings op die kampus hulle “glad nie raak nie”. Trouens, die Universiteit van Pretoria het al dermate verengels dat ‘n mens skaars nog tekens van die vorige voer- en doseertaal, Afrikaans, raaksien. Maar selfs hierdie oorblyfsels van Afrikaans aan die universiteit “gee aanstoot” en moet daarom uitgewis word. Op die duur – so lyk dit – moet Afrikanerkinders toegang tot universiteitstudie ontsê word deur die invoer van rassekwotas en ‘n beleid van antiwit diskriminasie.

In ‘n insiggewende onderhoud wat PRAAG gister gevoer het met een van die anti-Afrikaanse agitators op die Tukkie-kampus, ene Samkelo Cetyiwes van die ANC-jeugliga en Kommunisteparty-jeugliga en binnekort op ons YouTube-kanaal beskikbaar sal wees, blyk dit dat die “afskaffing van Afrikaans” bloot die eerste stap in ‘n omvattende revolusie is wat by Tuks beplan word. Soos Sydney Gregan onlangs gevra het, Wie sit agter Malema? En waarom? kan mens tereg ook vra: Wie sit agter die Boerehaatveldtog by Tuks? En waarom?

Die volgende twiet noem die aantal organisasies op wat teen Afrikaans by Tuks baklei:

As ons dus ‘n lys van die Afrikaansvyandige studenteorganisasies moes maak, sou dit só daar uitsien:

  1. ANC-jeugliga
  2. Kommunistiese jeugliga (wat met die ANC-jeugliga verstrengel is)
  3. EFF-jeug
  4. SASCO
  5. PASMA
  6. Tuks UPrising

Die boonste vier organisasies is redelik aan ons bekend, maar wat van die onderste twee? Daar bestaan ‘n kort Wikipedia-inskrywing oor PASMA:

The Pan Africanist Student Movement of Azania (PASMA) is a revolutionary student movement born at the University of the Western Cape, Cape Town, South Africa. It was founded in 1989 as the “Pan Africanist Student Organisation of Azania” (PASO) in Roodepoort, Johannesburg. Among its founders were Lungelo Mbandazayo (Founding President) or Lawrence “General” Nqandela (Secretary General), who led the Pan Africanist Congress of Azania youth wing.

Maar wie is “Tuks UPrising”? Dié organisasie beskik oor ‘n Twitter-rekening met 2 669 volgelinge en ‘n Facebookblad met 3 979 voorkeure. Omdat die organisasie blykbaar ook teen die benaming “Tuks” gekant is, het hy die term “Tuks” laat vaar en staan tans slegs as “UPrising” bekend.

Oor die afgelope week of twee het daar rassepolarisering op die Tukkiekampus plaasgevind, asook by Kovsies. Maar soos gewoonlik bespeur ‘n mens “die wit hand in die swart handskoen” want terwyl PRAAG gister by die kampus was, het ons opgemerk dat ‘n blanke Engelse dame, asook ‘n Indiërvrou, ‘n leidende rol by Tuks UPrising speel en waarskynlik al hul verklarings opstel en die strategie bepaal. Dit wil ook voorkom asof Tuks UPrising “die agenda bepaal” en die ander swart jeugorganisasies soos die ANC, Kommuniste en Effers koördineer. Daar word van ‘n anti-Afrikaanse “kollektief” gepraat.

As ‘n mens na die radikale eise van Tuks UPrising kyk, moet Afrikaans nie net afgeskaf word nie, maar Afrikanerseuns en -meisies ook uit die koshuise gesmyt word. Kortom, dit moet so moeilik as moontlik gemaak word vir Afrikaners om hoegenaamd te studeer! Dít op ‘n kampus wat vir dekades deur Afrikaners bedryf, befonds en opgebou is.

Die vermetelheid van die Afrikanerhaatbeweging by Tukkies en in die land as sodanig skrei ten hemele. ‘n Woordvoerder vir die ANC en radio-omproeper, Shaka Sisulu, het gister getwiet:

Die taaloorlog of die oorlog teen Afrikaans, word dus ook eksplisiet as ‘n “rasseoorlog” gesien. Hoewel, soos ek hier bo noem, verkeer daar ook Engelstalige blankes en Indiërs aan die “swart kant” van die verdeling. Ek dink ons moet aanvaar dat, indien hulle moet kies tussen Afrikaners en radikale swartes, is daar ‘n deel van die Engelse wat eerder saam met die swartes sou staan. Net so is daar sekerlik ‘n klein minderheid Afrikaners van die Max du Preez-tipe wat insgelyks saam met marxistiese swartes en Engelse sou staan om Afrikaners en die Afrikaanse kultuur uit te wis. Aan die ander kant bestaan daar moontlik ‘n “stille meerderheid” van ander rasse en selfs Engelse wat net orde en voorspoed in die land sou wou sien en nie aktief aan die radikale politiek deelneem nie. Dalk sou hulle selfs ‘n Afrikanerbeweging teen die revolusionêre en marxistiese elemente steun. Dog daarop kan ons geensins reken nie. Wesentlik staan die Afrikaner alleen teen die huidige aanslag, en sal ons ons eie planne moet maak om dit die hoof te bied.

Die De Klerk-geslag se oorgawepolitiek het nou sy logiese uiteinde bereik: van oorgawe kom ondergang. Afrikaans moet afgeskaf word, maar ook die kaart en transport op jou plaas of jou huis. Vandeesweek het die parlement die Onteieningswet goedgekeur. Só strompel die land voort op pad na ‘n Zimbabwe wanneer alle blankes se besittings toegeëien sal word en ons met die klere aan ons lywe oorsee sal kan vlug, as ons gelukkig is. Op sosiale media word sulke dinge al openlik gesê: dat ons nie in die land hoort nie en in die see gejaag behoort te word.

Ons moet die huidige vlaag van Boerehaat, waaronder die intense renons in die Afrikaanse taal, sien vir wat dit is: ooglopende tekens van etniese konflik. Hier op my rak het ek twee boeke van die Amerikaanse spesialis oor etniese konflikte, Donald L. Horowitz: The deadly ethnic riot en Ethnic groups in conflict. Groepe wat op dieselfde grondgebied of binne dieselfde staat om hulpbronne of mag meeding, gaan dikwels tot geweld oor wanneer onluste uitbars, geboue afgebrand en lede van die teikengroep voor die voet gedood word. Dit noem Horowitz die “dodelike etniese onlus” wat hy soos volg omskryf:

“Anyone who studies severely divided societies at close range will probably encounter the deadly ethnic riot sooner or later. Deadly riots are not ubiquitous, merely episodic, but when these attacks occur a good many people lose their lives in the most brutal sort of killing, typically accompanies by mutilation, and many more become refugees. The deadly ethnic riot has an element of fury that signals widespread hostility and portends worse. This form of violence produces memories that linger, coloring group relations long afterward.” (Deadly ethnic riot, bl. xiii)

Joe Slovo, Ronnie Kasrils en ander kommunistiese leiers het in die verlede Suid-Afrika se etniese verdeeldheid tussen Zoeloe en Xhosa, Afrikaner en Engelsman, kleurling en Indiër, meesterlik uitgebuit om geweld en selfs massamoorde soos by Boipatong, Trust Feed en KwaMashange of tydens die “volksoorlog” (“people’s war”) in Natal aan te blaas. Tans word dieselfde taktiek op kampusse gebruik om etniese onluste teen Afrikaners aan te hits. Dít wat ons die afgelope paar dae op die Vrystaatse kampus gadegeslaan het, waaronder die afbreek van adv. C.R. Swart se standbeeld of die onderbreking van die Shimla-rugbywedstryd Maandag, pas reg binne dié definisie van etniese onluste.

Soos Carl Schmitt gesê het, kies ‘n mens nie jou vyand nie: hy kies jóú. Bepaalde revolusionêre, Engelstalige groepe in die land het die Afrikaner en Afrikaans tot vyand verklaar. Dis ‘n feit wat nie eens die mees werklikheidsontkennende, apatiese Afrikaner kan ontken nie. Dit behoort ons nie te ontstel nie; immers leef ons al dekades of selfs eeue lank daarmee saam. By tye in die negentiende eeu is die land byna permanent in konflik en chaos gedompel, maar danksy leiers soos Paul Kruger is orde telkens herstel en kon die land van daardie punt af ontwikkel.

Op ‘n manier is ons vandag terug in die negentiende eeu. Daar is geen reëls meer nie en aanvalle geskied skielik en lukraak, soos die veiligheidsbeampte by Tukkies wat deur ‘n swart student van agter af aangeval is.

Die vyandelike, anti-Afrikaanse organisasies op kampusse gaan aanhou agiteer totdat hulle hul doelwit bereik het om Afrikaans en die Afrikaner te vernietig.

Wat nou nodig is, is dat ons soos van ouds sal groepeer, ongeag ons verskille in ouderdom of wat sienswyses betref, om die aanslag die hoof te bied. Afrikaans is omtrent al wat ons oorhet, nadat soveel van ons bates reeds van ons afgevat en geplunder is.

Maar dit gaan om meer as net Afrikaans. Dis ons voortbestaan self wat op die spel is. Danksy die vorige geslag se oorgawepolitiek, word ons as swak en besluiteloos – en dus ‘n maklike prooi – gesien. Tensy ons die teenoorgestelde sein na die vyand toe uitstuur, gaan ons probleme bloot vererger.

Agter die taaloorlog skuil ‘n etniese stryd wat min of meer openlik teen ons gevoer word. Dit help nie ons bly passief en verdedigend nie. Die stryd woed op morele en propagandavlak, toenemend ook fisiek. Ons sal op alle vlakke weerstand moet bied en waar nodig selfs offensief moet begin optree.

Teenoor die slagspreuk, “Skaf Afrikaans af”, kan ons sê: “Skaf Engels af”! Hoewel Engels in die land baie sterk lyk, moet ons onthou dat die anglofiele ‘n bonte versameling van groepe sonder ‘n natuurlike etniese kern verteenwoordig. In teenstelling met Engels wat in Suid-Afrika ‘n soort “nuttigheidstaal” is, beskik Afrikaans wel oor ‘n sterk etniese volkskern in die vorm van Afrikaners. Soos wat die spanning verhoog, sal daar wel krake in die Engelse alliansie verskyn terwyl die samehorigheid van die Afrikaanse groep behoort toe te neem. Sonder ordentlike Afrikaners wat ander goedgunstiglik in die taal van die vyand onderrig en pamperlang, sal die hele hoër onderwysstelsel in elk geval tot stilstand kom.

Geen Afrikaner behoort meer enige onderrig in Engels aan vyandelike groepe te verskaf nie. Laat hulle dosente ten duurste uit Engeland of Amerika invoer. Of beter: laat hulle oorsee aan Engelstalige universiteite gaan studeer. Net soos die “Rhodes must fall”-beweging van Kaapstad na Oxford uitgebrei is, kan Suid-Afrika se etniese onluste gerus na die buiteland verplaas word.

Dis nog ‘n logiese teenstrydigheid wat ek nie kan begryp nie: As die minagting vir Afrikaners so groot is, waarom dan hoegenaamd op ‘n kampus soos Tuks van Afrikanerdosente onderrig ontvang, sy dit dan in Engels? Immers is geen Afrikaner werklik gekwalifiseer om in Engels klas te gee nie, behalwe dié wat ‘n TOEFL-eksamen by die British Council afgelê het.

Sydney Gregan: Wie sit agter Julius Malema? En waarom?

Terwyl die Suid-Afrikaanse publiek hulle blykbaar verlekker in die manewales van die hanswors Julius Malema, en veral die feit dat hy vir Jacob Zuma ‘n steen des aanstoots geword het, word die situasie in Suid-Afrika al meer plofbaar en kan die “beheerde chaos” dalk eersdaags totaal onbeheerbaar word.

Die vraag is egter: Hoe was dit moontlik dat iemand met só ‘n agtergrond soos Malema, en wat vir alle praktiese doeleindes die einde van sy politieke loopbaan bereik het toe die ANC hom die rug gekeer het, nou skielik soveel aanhang en aandag geniet? En dit sonder dat die ANC-regime, op die oog af, min daaromtrent kan doen?

Die antwoord is baie duidelik dat ‘n ander mag agter Malema sit. Hyself het nie die politieke, finansiële en intellektuele vermoë om ‘n duik te maak in die politieke landskap nie. Maar die magte agter hom het wel. Feit is dat die Amerikaanse geldmagte Malema finansier én met ‘n doel: Hy moet die chaos aanwakker wat die VSA graag in elke land van die wêreld wil implementeer. Die VSA het reeds grootliks geslaag om die Midde-Ooste te destabiliseer (met net Rusland wat nog in sy pad staan), maar sy agenda sluit Afrika ook in, soos Soedan, Libië en talle ander Afrikastate die bewys van is. Suid-Afrika is nie uitgesluit hiervan nie.

Die feit dat die ANC die beheer oor die land moes oorneem, was net deel van die Amerikaanse agenda. Om te keer dat die ANC nie te astrant word en sy eie agenda begin volg nie, soos Zuma gedreig het om te doen (veral met sy voorgenome Russiese en Chinese bande), moes ‘n teenvoeter vir die ANC daargestel word. Malema was die ideale kandidaat. Waar die ANC se agenda vir blanke verontregting deur die geldmagte beheer word en uiteraard met verdrag (eerder as drasties) ingestel moet word om die blankes te sus, kom Malema nou en eis drastiese en onmiddellike stappe en saai ontwrigting en verwoesting sover hy gaan. Inmiddels word hy selfs na Londen genooi om sakemanne en politici daar toe te spreek! Verbeel jou Suid-Afrikaanse sakemanne nooi ‘n Britse skurk om ons hier te kom vermaak oor die chaos wat hy in Brittanje aanrig?! So iets is net ondenkbaar en sal lei tot allerlei dreigemente van sanksies, en so meer. Maar as die geldmagte die situasie beheer, is dit uiteraard aanvaarbaar.

En nou verkondig Malema wat die ANC eintlik graag wíl doen, maar omdat die VSA die ANC-agenda beheer, is die ANC aan bande gelê. Die ANC se grootste probleem is dat die IMF sy kraan enige dag kan toedraai. Die nomenklatoera — die betaalde amptenary— in die ANC (wat blykbaar reeds oor die 6 miljoen tel) het lankal van die “struggle” vergeet en hulle stryd is nou om ten alle koste hulle posisies, salarisse, huise en karre te behou. Plus natuurlik die “shopping spree” waarop hulle weekliks gaan! Intussen bewys hulle lippediens aan die ellendige toestand waarin meeste van hulle landgenote verkeer. Malema weet dit baie goed want hy was in dieselfde bootjie toe hy in die ANC was. Vandaar sy tirades. En duidelik is geld steeds nie vir Malema ‘n probleem nie, gesien sy uitspattige kleredrag, duur horlosies en ander bykomstighede.

Die grootste bewys dat die ANC beheer word deur die IMF en die Amerikaanse geldmagte was juis toe Zuma moes terugkrabbel oor die afdanking en aanstelling van ‘n nuwe minister van finansies. Die ANC kan duidelik maak wat hy wil as dit by baie ander sake kom (soos om blankes te verontreg), maar het geen sê as dit by finansies, en veral die ekonomie van die land kom nie.

Die EFF en Malema se rol is om sake deurentyd so moeilik as moontlik vir die ANC te maak en die gekniehalterde posisie van die ANC — daargestel deur die geldmagte — te bestendig en te vererger. Zuma besef dit baie goed, maar omdat hyself ook beheer word, durf hy niks sê nie. Die gevolg is ‘n politieke party wat ontman is en nie in staat is om die land te regeer nie; al sou hy ook probeer. En dit is presies wat die VSA ten doel stel. Die werklike agenda van die Amerikaanse geldmagte vir ons land vereis ‘n aparte artikel vir diegene wat oningelig is daaroor. Dat dit alles behalwe rooskleurig is, kan in klip uitgekap word.

Nou moet ons weer (dis mos verkiesingstyd!) almal agter die pastoortjie van die DA aanhardloop. Ons moet klaarblyklik wysgemaak word dat “redelike swartes” glo in groot getalle vir die DA gaan begin stem. Hierdie wolhaarstorie word al jare verkondig en steeds stem meer as 60% van die swartes elke keer vir die ANC. Daarbenewens het dr Corné Mulder die spyker op die kop geslaan toe hy onlangs gestel het dat chaos die land se voorland is as die ANC uitgestem sou word. Die chaos sal natuurlik nie meer die beheerde chaos van nou wees nie, maar grootliks onbeheerd. Die publiek is soos skape wat ter slagting gelei word — met die verskil dat hulle blykbaar opgewonde is daaroor!

Wat ons nodig het in hierdie land is dat mense die twak wat die Amerikaans-beheerde media elke dag aan hulle opdis, deeglik sal ontleed en ophou gryp na strooihalms. Daar is talle alternatiewe bronne wat geraadpleeg kan word op die internet. Ons blankes is uitgelewer deur die Amerikaanse geldmagte aan die ANC om ons met ‘n grondwet te troos wat op die kort- en langtermyn niks vir ons beteken nie. Om alewig te wil dink dat die grondwet ons moet en sal beskerm, is uiters naiëf. Grondwette in Afrika beteken niks. Daarby word ons verontregting juis deur die grondwet gemagtig! Dit slaan my dronk dat geleerde blankes dit nie kan insien nie.

Maar terug by Malema: Hy is net so gevaarlik soos wat sy meesters wil hê hy moet wees. En met die onrus wat elke dag groter word in hierdie land, is dit duidelik dat daardie agenda momentum kry en die ANC hoe later, hoe meer, geen beheer oor die land sal kan uitoefen nie.

Intussen slaap baie van die wagters op die blanke mure …

Albert Brenner: Die Vryheidsfront Plus Moses

Tydens die onlangse SONA16-debat in die parlament het Corné Mulder, die hoofsweep van die VF+, opgestaan en gevra dat die Stoel hom moet “erken”. Laasgenoemde het hom toe kort en aandagtig aangekyk, gefrons… en gevra wie hy is.

En dít, liewe mense, beskryf die wese van die VF+ in sy totaliteit. Ek bedoel: as ‘n politieke party al 22 jare lank in die parlement sit, dan moet dit tog al so ‘n impak gemaak het dat sy hooffigure ten minste herken moet word – selfs al is dit net hul gesigte?

Maar selfs nie eers dít kan die VF+ vermag nie. Nou moet ‘n mens noodgedwonge vra waarom nie. Hel, alle eer aan Rachel de Beer… maar wie is dié klomp nuttelose mense? Wat presies doen hulle? En, belangrikste, hoekom word hulle nog, na al die jare, gesien as die “leiers” van die Afrikanervolk?

Die stigting van dosyne Afrikanerbelangegroepe/-organisasies soos, byvoorbeeld, PRAAG, die BBV, die VVK, Solidariteit, Afriforum, Boere in Nood, ens. bewys 100% dat die VF+ so doeltreffend is soos tepels op ‘n bul… want bogenoemde organisasies moes/moet noodgedwonge inspring om alles te doen wat die VF+ so liederlik versuim het om te doen, al sedert 1994.

Maar steeds ploeter die party eenvoudig maar net voort, asof hulle alles in pag het. Dit laat mens noodgedwonge vra wat in die koppe van die VF+ aan die gang is – want dis amper asof hulle in ‘n heel ander realiteit lewe as die normale Afrikaner op straat. Nou onlangs het die hoofkokkedoor van die party, Pieter Mulder, geskryf dat die EFF “harmonie in Suid-Afrika bedreig”. Nou vra ek u, met trane in my oë, watter flippen harmonie?! Vierduisend boere is al op die wreedste maniere vermoor op hul plase, 40 000 (meestal stedelike) blankes is al vermoor sedert 1994. Amper ‘n miljoen blankes het al die land verlaat; 600 000 blankes (meestal Afrikaners) lewe in armoede in plakkerskampe. Die Afrikaner het al sy universiteite verloor, behalwe Maties. Die aantal Afrikanerskole verminder drasties jaar na jaar. En daagliks word blankes in die land deur RA, SEB, en kwotastelsels so gekniehalter, dat dit bitter moeilik is om nog enigsins voorspelbare toekomsplanne te kan maak.

Die VF+ is egter min gepla. Al het hulle al 2/3 van die Afrikaner stem verloor sedert 1994. Steeds is alles ok… niks om te sien hier nie, stap eenvoudig verder.

Die Liewe Vader weet; ek weet nou hoekom die oorgrootte meerderheid van swartes aanhou om vir die ANC te stem. Hulle doen eenvoudig wat hul apartheid-“base” nog steeds doen – hul stap al bedwelmd en bulkend agter diegene aan wat hulle belowe het hulle sal, eendag, die Beloofde Land erwe.

En dít doen die VF+ al sedert 1994… en hul (een)horingdom kiesers glo dit nog steeds, soos die ANC-kieser dit ook glo.

Regte Afrikaners is intelligente mense wat al hoe meer begin besef dat die VF+ hulle ‘n rat voor die oë gedraai het, al die jare. Net jammer dat ons volkie nog steeds so goedgelowig is, veral wat ons leiers aanbetref. Laasgenoemde “hoëvertroue”-kultuur spruit seker uit ons sterk Calvinistiese agtergrond.

Feit is: daar word nog steeds vir ons gelieg… presies soos tydens FW de Klerk se bewind. Moet asseblief nooit vergeet dat Pieter Mulder ook ‘n FW-generasiepolitikus is nie. En die politieke appel val nooit te ver van die boom af nie, veral as dit baat om te lieg.

PhilipvStaden_brief

Soos byvoorbeeld die blatante liegstories wat Philip van Staden, VF+ Streeksleier Pretoria vertel het met die mev. Stroebel-“wendyhuis”-debakel tydens die munisipale verkiesing in 2011. Soos u kan sien in die prent boaan hierdie rubriek, het Van Staden aan die vrou geskryf dat die VF+ hul steun aan haar ontrek “weens die feit dat die inwoners van die wendyhuise in groot getalle op Woensdag 18 Mei 2011 vir die DA gaan stem…”.

Maar hier wys dit onomwonde hoe lieg Van Staden al te lekker vir ‘n joernalis… deur te seg dat die VF+ hul steun onttrek het uitsluitlik weens finansiële redes/probleme.

Maar steeds staan Van Staden hoogheilig daar: “Sedertdien sien jy hom gereeld in die nuus en op televisie waar hy besig is om kos vir die armes uit te deel, protesoptogte te lei, veg in die howe om mense in hul wendyhuise te laat aanbly…”. (bron)

Janee, ou swaer; vra my broer Jack, hy lieg net soos ek.

En ja mense, indien die VF+ kan wegkom met sulke klein leuens, dan kan hulle seer sekerlik ook wegkom met groter leuens – veral met die grootste leuen van hul politieke bestaan, naamlik die strewe na self-beskikking vir die Afrikaner.

Trouens, hierdie belofte aan die Afrikanervolk staan nog steeds pertinent op hul webwerf.

Die Vryheidsfront Plus is onherroeplik verbind tot die verwesenliking van gemeenskappe, in die besonder die Afrikaner, se internasionaal erkende reg op selfbeskking, territoriaal en andersinds, die handhawing, beskerming en uitbouing van hulle regte en belange asook tot die bevordering van die reg op selfbeskikking vir enige gemeenskappe in Suid-Afrika gebind deur ‘n gemeenskaplike taal – en kultuurerfenis.

Uhm… alles goed en wel, so skyn dit te wees. Maar hoe op aarde kan die VF+ hierdie belofte aan die Afrikanervolk vereenselwig met hul naarstigtelike pogings om die swart stem te werf, soos ek hier bewys het? Ek bedoel: gaan swart VF+-lidmate hul daadwerklik bind aan, byvoorbeeld, onderstaande vereistes van lidmaatskap?

Lidmaatskapsartikel 18.2.2:
2. Dat Afrikaner-volkseenheid bevorder moet word;

3. Dat die Afrikanervolk se reg om in sy eie staat oor homself te regeer (selfbeskikking) nagestreef sal word as ‘n ononderhandelbare reg;

4. Dat ‘n eenheidstaat en enigeander staatsvorm waarbinne ander staatkundig oor die Afrikanervolk kan regeer en waar hy deur ander verswelg mag word, vir die VF+ onaanvaarbaar is,

Vlag-artikel 19.1 Die strydvlag van die voormalige Boererepublieke, tans bekend as die Vryheidsvlag van die Afrikaner, is die amptelike vlag van die Vryheidsfront-plus en moet by alle openbare byeenkoms.

Lmga, hoe goedgelowig is ons volkie darem nie? Dink die VF+-leierskap werklik dat regdenkende Afrikaners sal glo dat wanneer, byvoorbeeld, net soveel swartes as wittes vir die VF+ stem, dat eersgenoemde groep ewe skielik as ‘n “kollektiewe Moses” gaan optree… deur laasgenoemde “vry te laat” om in vrede in ‘n Afrikanervolkstaat te gaan lewe, sonder hulle?

Helletjie-keppeletjie, hoe dom dink die VF+-leierskap ons is werklik? Ha, stel u net ‘n senario voor waarin die VF+ meer swart kiesers het as Afrikanerkiesers. Eersgenoemde meerheidsgroep sal dan seer sekerlik nooit so arrogant wees om aan te dring daarop om inspraak in VF+-beleid te hê nie. Nee, natuurlik nie… hulle gaan die “Moses” van Afrikanerselfbeskikking wees – nè Pieter? Die Swarte gaan die “verlosser” van die Witman in Afrika word… soos in elke land noord van Suid-Afrika, nè Pieter? En direk na die algemene verkiesing in 2018, gaan een miljoen vierkleurswaaiende swart VF+-lidmate ons vaarwel roep as ons in ons volkstaat intrek, nè Pieter?

Janee, ou swaer. Kumbaya, my Lord, Kumbaya. Hoofsaak is dat die VF+-leierskap mekaar wedersyds op die skouer klop na elke toespraak in die parlament, elke flippen jaar… al (er)ken niemand hulle nie – selfs nie eers die swartes nie.

Haha, geen wonder die Afrikaner het sy Moses teëgekom nie…

L.W. Die redaksie van PRAAG onderskryf nie noodwendig die standpunte van ons bydraers of rubriekskrywers nie.

Leon Lemmer: Rassisme: ‘n kritiese ontleding

Rassisme is ‘n gewilde tema in die openbare diskoers, bv in die inligtingsmedia. Nathi Mthethwa, die minister van kuns en kultuur, wil blykbaar aan die voorpunt van die stryd teen rassisme wees. Kennelik dink hy dit is hoofsaaklik (indien nie uitsluitlik nie) blankes wat hulle aan rassisme skuldig maak. Rassisme gaan sekerlik ‘n slaansak in die komende verkiesings wees. Die grondwetlike opset en die beleidstoepassings van die ANC-regering is sodanig dat rassediskriminasie gekoester en rassisme gevolglik bevorder word. Rassediskriminasie was glo die groot fout van die blanke bewind. Desnieteenstaande is rassediskriminasie nie in die nuwe Suid-Afrika verbode nie. Pleks daarvan is rassediskriminasie in die grondwet verskans, mits dit teen blankes gepleeg word. My teks begin met verwysing na ‘n enkele boek, maar daar is so baie aspekte waaroor duidelikheid verkry moet word dat verskeie ander bronne bygehaal word.

George M Frederickson (1934-2008) was ‘n hoogleraar in geskiedenis aan die Stanford-universiteit. Hy het in die konteks van rassisme bekendheid verwerf met sy boek, White supremacy: A comparative study of American and South African history (1981). Daarmee betrek hy twee van die drie lande wat by uitstek met rassisme geassosieer word: Amerika (tydens slawerny en rasse-segregasie) en Suid-Afrika (tydens apartheid). Die ander land is Duitsland (tydens die Nazi-bewind). Uit die boektitel blyk dat die outeur blanke meerderwaardigheid die sluitsteen van rassisme wil maak. Ek gaan egter aandag skenk aan die boek wat Frederickson nader aan die einde van sy lewe gepubliseer het, waarin die onderwerp oorsiglik en saaklik behandel word: Racism: A short history (Princeton University Press, 2002/2015, 232p; Amazon Kindle $11,39).

Albert M Camarillo, van Meksikaanse oorsprong en ‘n oudkollega van Frederickson, vertel in die voorwoord hoe Frederickson en ander wit studente in die jare sestig na die suidelike state gereis het om aan die swartes se stryd om burgerregte deel te neem. As jong dosent aan North Western University het Frederickson verset teen Amerikaanse deelname aan die Viëtnamese oorlog aangehits en hom ook beywer vir die instelling van Black Studies as vak. Sy benadering tot rassegelykheid was passievol. By hom was daar ‘n “personal abhorrence for racism” (Kindle 82). Nie sonder oordrywing nie, noem Frederickson rassisme “demoting other people from the ranks of humanity on grounds of race or ethnicity” (87). In werklikheid verontmenslik rassisme nie letterlik nie. Dit is eerder ‘n geval dat mense se gevoelens nie altyd na behore in ag geneem is nie. Rassisme bevat volgens Frederickson drie kernelemente: “ideas of racial purity, cultural essentialism or particularism, and a ‘them’ vs ‘us'” (121). Rassisme is glo meer as “mere ethnocentric dislike and distrust of the Other” (204). Kortweg karakteriseer hy rassisme as “group-centered prejudice and snobbery” (155). As ‘n mens anders hierna kyk, kan gesê word: Hoe meer prestasie-arm ‘n groep is, hoe meer geneig/bereid sal sy lede wees om hulle identiteit in ‘n ander of groter groep te laat verwater.

Biologiese rassisme plaas die klem op ras- of bloedsuiwerheid, vandaar die verbod op inter-etniese geslagsverkeer en huwelike, want dit sal die groep se suiwerheid besoedel, dus die voortreflikheid van die ras verminder. Sedert die Tweede Wêreldoorlog het biologiese rassisme in onguns verval. Verskille in bloed is deur verwysings na die genetiese samestelling (DNS) van mense vervang. Deesdae word daar geredeneer dat mense eerder kultureel as biologies verskil, dus dat mense groepsgewys verskillend dink en doen, oftewel in leefwyse verskil. Maar die algemene, populêre of polities korrekte neiging is om verskille te ontken. Selfs geslagsverskille word deesdae toenemend ontken. Terselfdertyd word die verdoeseling van daardie verskille (bv tweeslagtigheid en selfdegeslaghuwelike) vir spesiale verering of simpatie uitgesonder.

Die rede waarom wesenlike verskille by mense ontken word, is omdat uitgegaan word van die veronderstelling dat daar ‘n enkele oeroorsprong vir die mensdom is. Toe was ‘n ons/hulle-onderskeid nie moontlik nie. Hierdie uitgangspunt vind ook uitdrukking in die slagspreuk dat almal gelyk gebore word. As daar in die praktyk ongelykheid (indiwidueel en veral groepsgewys) is, moet die (blanke) sondebokke geïdentifiseer word. In werklikheid het groepsverskille tussen mense oor eeue groot afmetings aangeneem; ook indiwiduele ongelykheid (bv verskille in talent) wat bv by kinders in dieselfde gesin waargeneem kan word. EO Wilson het tereg geskryf: “Given that humankind is a biological species, it should come as no shock to find that populations are to some extent genetically diverse in the physical and mental properties underlying social behavior … We are not compelled to believe in biological uniformity in order to affirm freedom and dignity” (On human nature, Cambridge: Harvard University Press, 1978, p 52).

Frederickson “poignantly states that ‘deterministic cultural particularism can do the work of biological racism quite effectively’, and in using this framework, he shows how American, German, and South African nationalism* produced regimes that segregated and annihilated populations deemed culturally and/or inherently racially different” (121). Frederickson poog om nie net wesenlike biologiese verskille te ontken nie, maar ook wesenlike kulturele verskille. Dit is egter vals om te impliseer dat swartes op grond van ras in Amerika en Suid-Afrika uitgeroei is. In albei lande het die swartes tydens die blanke bewind baie vinniger as die blankes toegeneem. Voorheen was daar wel pogings om die Indiane in Amerika uit te roei en veral Jode in Nazi-Duitsland. Rassisme kan enersyds die vorm van insluiting aanneem, bv dominansie en uitbuiting soos in slawerny en die huidige posisie van blankes in Suid-Afrika. Andersyds kan rassisme die vorm van uitsluiting aanneem, bv uitroeiing (soos by die Jode in Nazi-Duitsland) en uitdrywing (soos by die Asiate in Oos-Afrika en die blankes in Suidelike Afrika – Thabo Mbeki en ander ANC-kornuite het al herhaaldelik gesê blankes is vry om te emigreer; wittes word klaarblyklik nie deur die ANC na waarde geskat en gekoester nie).

[* Wanneer nasionalisme by blankes aangetref word, word dit verdag gemaak en dikwels verdoem. Swart (bv Afrika-) nasionalisme word egter aangeprys terwyl dit in verskeie lande (bv Kenia en Zimbabwe) misbruik is om minderheidsgroepe (bv blankes en Asiate) landuit te dryf of in ander opsigte te benadeel. Swartes wat vir blankes in die bres tree, word plaaslik as kokosneute (swart buite, wit binne) en in Amerika as Oreo-koekies geëtiketteer. Die beeld van die Oreo-koekie kan veel eerder gebruik word om die verswelging van blankes deur swartes te simboliseer: die wit lagie in die middel word deur die natuurlike aanwas van swartes asook (onwettige) immigrasie al hoe dunner gedruk.]

Ek onderskryf die onontkenbaarheid van kulturele verskille. Frederickson beweer dit was ook die standpunt van (sommige) voorstanders van apartheid: “The climate of world opinion in the wake of the Holocaust induced some apologists for apartheid to avoid straightforward biological racism and to rest their case for ‘separate development’ mainly on cultural rather than physical differences” (181). “No better example can be found of how a ‘cultural essentialism’ based on nationality [Afrikaner nationalism] can do the work of a racism based squarely on skin color or other physical characteristics” (187). Volgens Frederickson was apartheid dus “cultural racism” (198). Dit is ‘n skewe voorstelling van die saak. Velkleur (pigmentasie, melanien) kan ‘n biologiese aanduiding van kulturele verskille wees. As blankes en swartes kultureel (grootliks) identies was, sou ‘n onderskeid tussen ‘ons’ en ‘hulle’ gegrond op velkleur kwalik geregverdig kon word.

Histories was die religieus-kulturele vervolging van die Jode in die Middeleeue die begin van rassisme. Die term “rassisme” het eers met die opkoms van naziisme in die 1930’s in gebruik gekom. Maar reeds in antieke tye is stamgebondenheid en ‘n afkeer van vreemdelinge aangetref. Dit kan teruggevoer word na mense se natuurlike voorkeur vir eie familie, geloof/religie en kultuur, wat nie (noodwendig) bevooroordeeld of afkeuringswaardig hoef te wees nie. Waarteen Frederickson dit veral het, is as etniese groepe hiërargies georden word. Een etniese groep (bv jou eie) mag nie hoër, dus beter, as ‘n ander geag word nie. Rassemeerderwaardigheid is “mainly, if not exclusively, a product of the West” (215). Dit is moontlik dat die historiese meerderwaardige ingesteldheid van blankes op hulle wêreldwye bewese prestasie as etniese groep berus.

Daar bestaan verskillende rasse- of etniese groepe. Byvoorbeeld, die ANC-regering se beleid fokus daarop om sekere groepe (naamlik nie-wittes: bruines en Asiate, maar veral swartes) te bevoordeel en ‘n ander groep (naamlik wittes) te benadeel. Die toepassing van hierdie beleid geskied nie sonder (openlike) vyandigheid teenoor blankes nie. Blankes is plaaslik die verteenwoordigers van Westerse beskawing, in die vorm van veral Britse en Afrikanerkultuur. Westerse beskawing is gebaseer op en het ontwikkel uit vorige beskawings. Volgens George Reisman (Praag 21 November) is Westerse beskawing daarom nie (eksklusief) rasgegrond nie. Die aanvaarding en aanwending/ontginning en uitbouing/ontwikkeling van Westerse beskawing is potensieel aan enigeen beskikbaar. Volgens Reisman is Westerse beskawing die beste waartoe die mensdom tot op hede in staat is. Daar is aanduidings dat Asiate hierdie beskawing toenemend oorneem en verder ontwikkel. Vorentoe kan die beste beskawing (soos voorheen) in die Verre Ooste gesetel wees.

Die vraag is dus: Op grond waarvan word daar (polities korrek) ‘n verbod op hiërargie by (etniese) groepe geplaas? (Anders as voorheen mag selfs indiwidue, bv skoliere, nie openlik in bv akademiese rangorde geplaas word nie.) Op die oomblik lyk dit asof blankes ingevolge Westerse beskawing die verste en beste ontwikkel is en as navolgenswaardige voorbeeld vir minder ontwikkelde/ontwikkelende etniese groepe kan dien. Om indiwidue en groepe mense sonder meer gelyk te verklaar, is ‘n onbewese aanname.* Die moontlikheid dat indiwidue en groepe kan ontwikkel en potensieel gelyk kan word, word nie uitgesluit nie. Dat ‘n lang tydsverloop vir sodanige ontwikkeling nodig kan wees, is in die geval van sommige groepe waarskynlik. [* Wiskunde word op onbewese aannames (aksiomas) gebou, maar dit is omdat dit ‘n teoreties-idealistiese dissipline is wat op ons sintuiglike ervaringswêreld toegepas kan word, sonder om self ‘n empiriese wetenskap te wees. Daar is nie ‘n ander geldige manier om hierdie dissipline staan te maak nie.]

In die geval van die bepaling van rangorde by mense (indiwidue en groepe) is dit wel moontlik om dit empiries-wetenskaplik te doen. Byvoorbeeld, in die sielkunde is daar IK- (intelligensiekwosiënt) bepaling waarvolgens groepe in die Amerikaanse vakliteratuur* in die volgende rangorde (van hoog tot laag) geplaas word: Asiate, blankes, Latynse Amerikaners en swartes. Vir ander sake as intelligensie kan ‘n ander rangorde geld. In Jan van Riebeeck se tyd aan die Kaap het die San bo die ander etniese groepe uitgetoring vanweë hulle bekwaamheid as jagters. Dalk het die Khoi-Khoi die ander etniese groepe ore aangesit as dit kom by die vermoë om vuurmaakhout te versamel. Die blankes was in Van Riebeeck se tyd ongetwyfeld die beste seevaarders en huisbouers. Die punt is dat iedere etniese groepe in sekere opsigte beter as ander kan wees. As tot ‘n veralgemenende gevolgtrekking gekom wil word, sal gewigte/waardes aan al daardie opsigte toegeken moet word. Dan sal gesê kan word groep A is tans in hierdie geografiese gebied oor die algemeen beter as groep B en C. Op ‘n ander tyd en plek kan ‘n ander hiërargie geld. Maar dit gaan deurgaans om gemiddeldes (die klokkurwe). [* Bv Byron M Roth, The perils of diversity: Immigration and human nature (2011). Die IK-rangorde vir hierdie vier groepe bly deurgaans dieselfde maar die presiese getalle wissel ietwat van bron tot bron. Roth verstrek die volgende IK-toedeling: Asiate 105-107, blankes 102, Latynse Amerikaners 87-90 en swartes 85 – Kindle 1201.]

As die Amerikaners bevind die IK-hiërargie is Asiate, blankes, Latynse Amerikaners en swartes, beteken dit dat daar indiwiduele swartes kan wees wat ‘n hoër IK as die gemiddelde blanke of Asiaat het. Die IK van Asiate in Asië verskil van dié in Amerika. Insgelyks is die IK van swartes nie presies dieselfde in Afrika en Amerika nie. Ek as blanke maak vrede daarmee dat Asiate en Jode* se gemiddelde IK tans hoër as dié van nie-Joodse blankes is. Wetenskaplike navorsing oor intelligensie (ras- en geslagsgewys) behoort aangemoedig te word sodat ons objektiewe inligting kan hê oor bv of die ANC-regering (ook Naspers, die Universiteit Stellenbosch, ens) wys handel deur voorkeur aan swartes en vroue by aanstelling en bevordering te gee. In skool- en naskoolse onderwys sal die wetenskaplik-objektiewe bepaling van intellektuele vermoë tot groot voordeel van leerders aangewend kan word. Voorheen was daar aparte klasse vir leergestremdes in skole. Deesdae word leerders in primêre, sekondêre en tersiêre onderwys in groter mate as ooit tevore in dieselfde klas saamgegooi. Intellektuele differensiasie in bv vertraag, normaal/gemiddeld en begaaf en die onderrig van hierdie leerders in aparte klasse behoort beter akademiese prestasie tot gevolg te hê. Tans is onderrig oorwegend op die laagste gemene deler ingestel, met katastrofiese gevolge. [* Bv Richard Lynn, The chosen people: A study of Jewish intelligence and achievement (2011).]

Veral twee strategieë word gebruik om beswaar teen IK-bepaling te maak. Die een is dat dit ‘n instrument is wat deur blankes ter benadeling van nie-blankes ontwikkel is. Die verweer is dat deesdae toegegee word dat die gemiddelde intelligensie van Asiate hoër as dié van blankes is. In daardie sin bevoordeel blankes nie (bloot) hulleself met IK-bepaling nie. Verder korreleer die resultate in groot/redelike mate met bv (ekonomiese) prestasie en uitvindings. Die ander groot beswaar teen IK-toedeling in die na-Nazi-era is dat ras ‘n onakkurate begrip is. In die geval van bv Turke en Arabiere is daar heelwat waarheid in hierdie beswaar. By die Turke speel veral afkoms en by die Arabiere veral religie ‘n groot rol, maar nie altyd in deurslaggewende mate nie. Blankes is dwarsoor die aardbol versprei. Wat as blank in Noord-Amerika aanvaar word, is nie (presies) dieselfde as in Sentraal- en Suid-Amerika nie. In Amerika was die blankes aanvanklik van Angel-Saksiese en Noord-Europese/Nordiese oorsprong. Dit was eers na verloop van tyd dat immigrante uit Suid- en Oos-Europa, asook die Jode, as blankes beskou is. Bruines in die Suidelik-Afrika-konteks kan kwalik ‘n (enkele) ras genoem word, want bruin is eintlik ‘n versamelterm vir almal wat nie (onmiskenbaar) swart, wit of Asiaat is nie, bv Kaapse Maleiers, Namas, Griekwas en Basters. In die praktyk is ras soms op afkoms, dus biologies/geneties, gegrondves maar andersins word dit ook deur die polities-sosiale opset (soos by bruines in Suid-Afrika) bepaal. (Ali Rattansi, bron hier onder, beweer: “Social scientists now regard the stabilization of ethnic categories as a political process”, Kindle 1377.)

Wanneer ‘n mens oor rassisme skryf, word jy eintlik verplig om die term “ras” te gebruik. Ras is dikwels soos ‘n tapyt: daar is geen twyfel oor die aard daarvan in sy kern nie; die probleme kom veral voor aan die rante waar dit uitrafel. Ek verkies om eerder die volkekundige term “etnisiteit” te gebruik. Daar is geen twyfel dat bv die gesonde kern van die Afrikaanssprekende blankes hulleself as ‘n volk beskou nie, onder meer omdat hulle (in groot mate) dieselfde afkoms en kultuur het. Suksesvolle selfidentifisering kan die lakmoestoets vir geldige etniese etikettering wees. Die ANC pas sy etnies-gebaseerde beleid sonder amptelike rasklassifikasie ingevolge self- en amptenaarklassifikasie toe. Dieselfde vier breë kategorieë van die NP-regering word deur die ANC-regering gebruik en misbruik: in die volgorde van afnemende empatie: swart, bruin, Asiaat en blank (dus in groot mate die teenoorgestelde van die IK-rangorde).

In die vorige paragraaf het ek na die vakgebied volkekunde/antropologie verwys. Die studievoorwerp is die mens. Veral twee studieterreine of -benaderings kan onderskei word: fisiese of biologiese en sosiale of kulturele antropologie. In fisiese antropologie word mense waargeneem en gemeet soos in die natuurwetenskappe, bv skedelvorm en -grootte, vel- en oogkleur, haarkleur en -tekstuur, ens. In die na-Nazi-era het hierdie soort studie in onguns verval, al is outentieke wetenskaplike werk op hierdie terrein gedoen. Toe Die Burger (25.04.2013, p 10) berig dat ‘n mensskedel, ‘n stel glasoë en ‘n haarkleurkaart aan die lig gekom het wat moontlik voorheen deur die Universiteit Stellenbosch (US) se departement volkekunde vir onderrigdoeleindes gebruik is, het Russel Botman, toe die US-rektor, sonder versuim ‘n artikel daaroor in Rapport (28 April) gepubliseer om die blanke universiteit van weleer te diskrediteer deur daardie US met Nazi-bedrywighede te assosieer (Praag 28.04.2013).

As ons betroubare kennis wil vermeerder behoort enige persoon die vryheid te hê om oor enige voorwerp/onderwerp wat wetenskaplik ondersoek kan word, navorsing te doen; ook oor die mens, mits dit aan etiese voorskrifte voldoen. Dit is die kern van akademiese vryheid. Oor die gebruik/toepassing van sodanige verworwe kennis kan daar meningsverskil ontstaan. Die onderliggende motief van die Nazi-rasverbeteringsleer was om die Duitsers, na hulle vernederende nederlaag in die Eerste Wêreldoorlog, beter vir die toekoms toe te rus. In beginsel kan ‘n strewe na positiewe verbetering (seker) nie verkeerd wees nie. Dit kan verkieslik bo selfvergenoegdheid wees.

Die begrip ras is na die Tweede Wêreldoorlog verdag gemaak en as onakkuraat voorgestel. Rassuiwerheid is tot mite verklaar omdat dit in mindere mate voorkom as wat voorheen veronderstel is. Voorkeur is aan die begrip etnisiteit gegee. Terselfdertyd het fisiese antropologie sy prominensie ten gunste van kulturele antropologie ingeboet. Fisiese antropologie het sy wortels in die natuurwetenskappe terwyl kulturele antropologie ‘n sosiale wetenskap is waarin resultate makliker in ooreenstemming met mode-ideologieë (bv -politiek) gebring/gemanipuleer kan word. In vergelyking met kulturele kenmerke is fisiese eienskappe meer durend. Dink maar aan hoe radikaal sommige blankes, veral Afrikaners, hulle leefwyse in die nuwe Suid-Afrika aangepas het; veral wat hulle sê/voorgee. Soos in kulturele antropologie is ek geneig om eerder kulturele (bv waardes, taal) as biologiese (bv velkleur) verskille by mense te beklemtoon. Die voor die hand liggende waarheid is egter dat iedere mens ‘n eenheid van gees (wat in kultuur vergestalt word) en liggaam (bv brein) is.

‘n Mens as eenheid ly nie aan ‘n gekompartementaliseerde Descartesiaanse tweeslagtigheid nie. Daarom is kulturele verskynsels soos prestasie (“accomplishment”, danksy talent, bekwaamheid, kundigheid, vaardigheid, vindingrykheid – dikwels verkeerdelik as “bevoordeling” geëtiketteer) nie los te maak van intellektuele vermoë wat in die brein gesetel is nie. Hoewel die brein deur bv afdoende korrekte voeding, sintuiglike waarneming, ondervinding en onderrig tot verbeterde funksionering gestimuleer kan word, is dit ‘n feit dat sowel afkoms (“nature”) as opvoeding (“nurture”) intelligensie beïnvloed. Die gewig wat wetenskaplikes aan afkoms toeken, wissel van 40 tot 80%. (Rattansi, bron hier onder, skryf:

“It is important to clarify what the critics of the hereditarian position are not claiming. They do not argue that there is no genetic element in the determination of various abilities. Thus, nor are they arguing that all individual abilities and performances are completely environmentally determined” – Kindle 1295.).

Daar is die sensitiewe kwessie van breingrootte wat intelligensie medebepaal. (Dit is bv waarom daar tans erns met die bestryding van die Zika-siekte gemaak word.) Daar is deur wetenskaplikes bevind dat by breingrootte dieselfde etniese rangorde as by IK aangetref word. Dit volg dat dit ‘n mite is dat sogenaamde gelyke geleenthede, bv op skool en universiteit, gelyke resultate sal oplewer omdat afkoms/voorgeslagte uitkomste medebepaal. In 2012 het ‘n span wetenskaplikes onder die leiding van Paul Thompson bevind dat variasies van die geen HMGA2 breingrootte en dus intelligensie beïnvloed. Na bewering is die onderskeie (Amerikaanse) gemiddelde breingroottes in kubieke sentimeter soos volg: Asiate 1364, blankes 1347 en swartes 1267. “Since every cubic centimeter of braintissue contains millions of brain cells and billions of synapses, the race differences in brain size help to explain the race differences in IQ” (Henry E Garrett, IQ and race: The complete overview, Ostara Publications, 2nd ed, 2013, 88p; Amazon Kindle $6,78; 1266; kyk ook inligting op die internet, bv die berig in The New Observer, wat soms woordeliks dieselfde as Garrett se teks is).

Die wesenlike eendersheid van mense word in navolging van die gelykverklaring van almal gepredik. By die bevoordeling van sommige en die benadeling van ander etniese groepe gee die ANC egter ruim erkenning aan etniese verskille. Die voorneme is ook om met hierdie strategie tot in die oneindige voort te gaan, terwyl ‘n kernbeginsel van nie-rassisme is dat aan geen onderskeid permanente status verleen mag word nie: “The core function of racism [is] its assigning of fixed or permanent differences among human descent groups and using this attribution to justify their differential treatment” (Frederickson 2000). As etniese groep A (bv die Khoi-San) op ‘n bepaalde tydstip minder ontwikkeld as groep B (Van Riebeeck se blankes) was, mag nie beweer word dat dit altyd die geval sal wees nie.

Wat nodig is, is om te bepaal in watter opsigte en in watter mate daar sprake van gelykheid en wesenlike eendersheid by mense kan wees. Sodanige bepaling sal noodwendig (in ‘n mate) tyd en plek gebonde wees. Wat duidelik uit enige objektiewe, rasionele, wetenskaplike ondersoek sal blyk, is dat daar by die nastrewing van die ideaal van gelykheid en wesenlike eendersheid ‘n groot skeut utopie, dus onwerklikheid/onmoontlikheid, aanwesig is.

Ek haal vervolgens twee definisies van rassisme aan:

  • “Belief in, or set of implicit assumptions about, the superiority of one’s own race or ethnic group, often accompanied by prejudice against members of an ethnic group different from one’s own. Racism may be used to justify discrimination, verbal or physical abuse, or even genocide, as in Nazi Germany, or as practiced by European settlers against American Indians in both North and South America” (Collins World Encyclopedia, 1995).
  • “Veronderstelling dat karakter en bekwaamheid bepaal word deur ras – ‘n denkrigting wat aanneem dat ‘n besondere ras meerderwaardig is en die reg het om ander rasse te oorheers” (HAT, 2000).

Onverdraagsaamheid en vooroordeel*, in die sin van die foutiewe taksering van mense op grond van etnisiteit, ag ek afkeuringswaardig. Ook as vooroordeel uitdrukking in kwetsende taal of gedrag vind. Rassediskriminasie en -uitwissing is vir my ook onaanvaarbaar, maar albei kom in die nuwe Suid-Afrika voor. Karakter, hetsy goed of sleg, word nie (uitsluitlik) deur etnisiteit bepaal nie. Oorheersing van een etniese groep oor ‘n ander is sekerlik ongewens. Wat in Suid-Afrika gebeur het, is dat een groep, die blankes, lank oor ander groepe geheers het, maar daadwerklike pogings is aangewend om sommige groepe in staat te stel om selfregerend te word. In die nuwe Suid-Afrika oorheers een groep, die swartes, in oortreffende mate alle ander groepe. Die huidige situasie word voorgehou as eties voortrefliker as die vorige bestel. Waarin ek ‘n wrewel het, is dat almal (bv geletterdes en ongeletterdes, ingeligtes en oningeligtes, suksesvolles en misluktes) ingevolge een mens, een stem gelyk verklaar is en in dieselfde mate politieke inspraak het. Die resultaat is dat die meerderheid tydens verkiesings besluit wie regeer, pleks daarvan dat kwalitatiewe norme (geletterdheid, ingeligtheid, insig) verseker dat diegene wat die beste in staat is om te regeer aan die stuur van sake geplaas word. [* Frederickson noem die volgende voorbeeld van vooroordeel:

“The heritage of slavery and beliefs about the savagery of Africa engendered a white supremacist myth that blacks were an inherently unprogressive race, incapable of joining the modern world as efficient and productive people” (1266).]

Maar die kernelement in die twee bostaande definisies van rassisme is meerderwaardigheid. As blankes hulle in die ou Suid-Afrika meerderwaardig geag het, is hulle status as tweederangse burgers in die nuwe Suid-Afrika die teenoorgestelde. Swartes word ongetwyfeld ingevolge die veelgeprese huidige grondwet meer gelyk, dus hiërargies hoër, as blankes geag. Byvoorbeeld, daar mag rasgebaseerd ten gunste van swartes gediskrimineer word. Dit word regstellende aksie, transformasie, ens, genoem. Ingelyks word blankes in hierdie proses benadeel. Na analogie van die gelykheid van een mens, een stem word egter voorgegee dat almal op voortreflike wyse gelyk geag en behandel word. Maar suiwer objektief beskou, is alle etniese groepe in die praktyk nie (noodwendig) gelyk nie. Dit is sekerlik (teoreties) moontlik dat die vier bogenoemde breë plaaslike etniese groepe, A, B, C en D, veralgemenend op wetenskaplike gronde hiërargies gerangskik kan word. (Veralgemening/induksie is standaard wetenskaplike praktryk: Op grond van ‘n verteenwoordigende monster word gevolgtrekkings oor die groep as geheel gemaak. Dit is nie dieselfde as stereotipering in ‘n negatiewe sin nie. In die praktyk word stereotipering eintlik net opgehaal as iets negatiefs oor nie-wittes geopper word.)

My oogmerk met moontlike etniese rangordening is nie om myself of my groep, die blankes, potensieel meerderwaardige status te gee nie. My beswaar teen die onbewese/aksiomatiese/dogmatiese gelykverklaring van etniese groepe is dat dit ‘n sluwe manier is om blankes te diskrediteer; dus wittes in die beskuldigdebank te plaas. Die mode-uitgangspunt is dat alle etniese groepe gelyk is. Empiriese waarneming maak dit onbetwisbaar duidelik dat alle groepe in die praktyk nie gelyk is nie, bv wat welvaart, ontwikkeling, prestasie, ens, betref. Daarom word daar na sondebokke vir hierdie onverkwiklike ongelykheid gesoek. Die blankes word dan sonder meer die skuld vir die ongelykheid van etniese groepe gegee. Die blankes word beskuldig dat hulle ‘n geskiedenis het van die benadeling, vertrapping, uitbuiting, veronregting, verontmensliking, ens, van nie-wittes. ‘n Geldige verklaring vir al die hede se ongelykhede kan glo in die verlede gevind word. Pleks van in hierdie strik van selfveroordeling te trap, verkies ek om die opsie van die moontlike ongelykheid van etniese groepe oop te hou en om vir verdere wetenskaplike navorsing hieroor te pleit.

Wanneer oor rassisme gelees word, moet in gedagte gehou word wie die meeste van hierdie leesstof produseer: “Scholars who were hostile to what they were writing about have produced virtually all such examinations of racism” (Frederickson 2016). Die oorverligte Frederickson is ‘n sprekende voorbeeld hiervan. Dieselfde geld Ali Rattansi, Racism: A very short introduction (Oxford University Press, 2007, 209p; Amazon Kindle $5,92). Soos Frederickson gaan Rattansi uit van die eenheid van die mensdom: “Humanity cannot be divided into races” (1326). Soos ek verkies Rattansi om eerder van etnisiteit as ras te praat: “Ethnicity … is culturally defined and is not the same as the idea of biologically distinct races” (1288). Hy verkies “primarily cultural criteria to define a racial group” (1350). Dit word dan moontlik om aan verskynsels soos “belonging” en “identity” meer reg te laat geskied (1363).

Tereg onderskei Rattansi soorte en grade van rassisme. “Strong racism can be defined as the belief that separate, distinct, biologically defined races exist; that they can be hierarchically ordered on the basis of innate, and thus unalterable superior and inferior characteristics and abilities; and that hostility is natural between these races” (1456). Aan die einde van sy boek verskaf Rattansi die volgende samevatting: “Racism is not an irrational aberration. It has emerged in historically specific circumstances and has been inserted into the frames of interpretation and senses of belonging that are intrinsic features of human cultures” (2618). Wat dikwels as rassisme geëtiketteer word, is dus niks anders nie as die (gesonde) natuurlike verskynsel van soort wat soort soek; dus kultureel-etniese lojaliteit/gesentreerdheid en nie aanstootlike rassisme nie. Enoch Powell het dit treffend geformuleer, op ‘n wyse wat tot Afrikaners spreek: “An instinct to preserve an identity and defend a territory is one of the deepest and strongest implanted in mankind” (1587). Vir blankes en seker veral vir Afrikaners in Afrika gaan dit om oorlewing. Dit verklaar in groot mate waarom rasseskeiding, apartheid en afsonderlike ontwikkeling voorheen regeringsbeleid was. “Moving beyond racial frames of interpretation is not a medical but a cultural and political project” (2618). Ja, dit is nie ‘n mediese aangeleentheid nie. Bevrydingsteoloë het dinge aan die stert beet as hulle blankes siek noem en genesing en heling bepleit. Myns insiens raak Rattansi daarna onrealisties met die utopie wat hy in die vooruitsig stel: “Ideally, we need to enter a post-national and post-ethnic era” (2618).

Luister na Bernie

‘n Interessante vraag, as ‘n mens dit ernstig en eerlik wil probeer beantwoord en nie met emosionele formules en slagspreuke nie, is wie in werklikheid Suid-Afrika regeer?

In ‘n groot mate verskil die situasie in Suid-Afrika nie veel van dié wêreldwyd nie. Die werklike beheer berus die wêreld oor by groot kapitaal en dus by die handjievol oligarge aan die kop van die monster, met die beheer, uiteindelik, in die hande van die banke. Ons weet almal dat ongeveer 1% van die wêreld se bevolking soveel rykdom besit as die ander 99% altesaam. En soveel rykdom beteken natuurlik net een ding: onbeperkte mag.

In hierdie kolosale magstruktuur is die «demokraties verkose» politici weinig meer as strooipoppe. Die Demokratiese Party kandidaat in die huidige Amerikaanse presidentsverkiesing, Bernie Sanders, het trouens van hierdie groteske scenario sy verkiesingsplatform gemaak en tot dusver met aansienlike sukses, in elk geval met meer sukses as Hillary Clinton wat ‘n getroue diensmaagd van die groot kapitaal is.

Die sprekende voorbeeld van ‘n strooipop politikus is natuurlik ons eie Jacob Zuma. Sy patetiese vertoning onlangs voor die parlement het pynlik beklemtoon hoe magteloos en irrelevant hy eintlik is. Indien daar in die ANC nog sprake is van regering en beleid, dan berus dit nou by die finansminister Pravin Gordan.

Suid-Afrika word sedert die einde van die Vryheidsoorlog en veral sedert die bannelingskap van Pres. Kruger feitlik deurgaans deurdie geldmagte beheer. Die oorlog self met al die lyding wat daarmee gepaard gegaan het, was suiwer gemotiveer deur Engelse hebsug en vraatsugtigheid onder die dekmantel van kapitalisme. Al wat sedertdien verander het, is die intensiteit en omvang daarvan wat oor die jare eksponensiëel toegeneem het. Natuurlik was daar langs die pad wel oomblikke dat die geldmag se houvas op ons lotgevalle met vasberadenheid uitgedaag was. So is dit bv ondenkbaar dat dr Verwoerd opdragte sou neem van Harry Oppenheimer of Anton Rupert. Maar die langtermyntendens bly onderhorigheid aan die geldmagte.

Wat belangrik is om te verstaan, is dat die geldmag ‘n hiërargie vorm. Op die hoogste vlak praat hulle met mekaar en bespreek die lotgevalle van die mensdom. Daar is kleinoligarge, middelslagoligarge en grootoligarge met alles moontlik tussenin.

Die kleiner of middelslag oligarge, soos bv die Ruperts, verkoop hulle siel in ruil vir ‘n plekkie hoër op die leer, nader aan die Rothschilds, die uiteindelike rykmansnirvana. Die werklike groot magnate in beheer van Suid-Afrika is nie noodwendig gesetel in Johannesburg of Kaapstad of Stellenbosch nie, maar in Londen, New York, Luxemburg of Singapoer of hulle sit iewers in ‘n belastinghawe op ‘n eilandparadys of op ‘n jag in die Middellandse See vanwaar hulle met hulle rekenaars oor hulle geldempaaiers regeer.

Die sogenaamde demokratiesverkose leiers in Suid-Afrika en meeste ander lande ter wêreld kan slegs regeer solank hulle die een of ander nuttigheidswaarde vir die magnate het. Die indruk dat hulle die land bestuur, is bloot ‘n hersenskim. Dis die superrykes wat die septer swaai en die opdragte gee.

Wat is in hierdie konteks die presiese rol van die ANC in Suid-Afrika? Die rol van die ANC is om die massas onder die illusie te laat verkeer dat hulle op «demokrtiese» wyse ‘n aandeel in die landsbestuur het en dat hulle nou deur swartes regeer word. In daardie opsig vervul die ANC dus ‘n nuttige rol om aan die oligarge ‘n alibi of rookskerm te verskaf waaragter hulle hulle geldbelange kan bevorder. «Laat hulle maar glo hulle regeer die land. Ons weet van beter.»

Maar daar is natuurlik nog ‘n probleem en dit is naamlik dat die massas of die arbeidersklas, wat die werksmiere vir die rykes moet verskaf, nie eintlik veel materiële vordering maak nie. Die rykes word ryker en die armes bly arm of word armer en daarvoor moet ‘n sondebok gesoek word . En dit is waar die rassekaart ter sprake kom. Want wie is die sondebok? Maar wie anders as die wit ras natuurlik. Die skuldiges is nie die ANC of sy opdraggewers nie, dis nie die wit magnate agter die skerms nie, maar Van der Merwe op sy plasie of mev Swanepoel op haar kleinhoewe of in haar voorstedelike woonstelletjie.

Maar soos gesê, die groot geldmag agter die troon kom nie van gister af nie. Die Nasionale Party se bewind was, met enkele uitsonderings, by uitstek ‘n handlanger en lakei van die oligargie. Die oligarge het die Nasionale Partyregering op ‘n manier aan die lewe gehou solank dit in hulle belang was. Vir jare lank het die Nasionale Partyregering die geldbelange van die superrykes beskerm deur ‘n bastion teen oorname deur die Sowjetkommunisme te wees.

Nie dat die geldmagte juis besonder sterk teen die Sowjet kommunisme gekant was nie, maar vir die oomblik het dit darem nuttig gelyk om ‘n paar eiers in die anti-kommunistiese mandjie ook te plaas vir ingeval. Feit is dat enkele maande nadat Mikail Gorbachev op 16 Maart 1985 algemene sekretaris van die Sowjet Politburo geword het, het die Chase Manhatten Bank van New York op 1 Augustus 1985, alle staatslenings aan die Suid-Afrikaanse regering opgeskort met ‘n trop ander banke agterna.

Die Republiek van Suid-Afrika het sy nuttigheidswaarde finaal verloor as bastion teen die Sowjetkommunisme wat besig was om sy laaste asem uit te blaas. ‘n Nuwe regime was in Suid-Afrika in aantog wat nog makliker gemanipuleer kon word as die vorige, tot voordeel van die rykes.

Dat die superrykes hulle fortuine maak met oëverblindery, manipulasie en bedrog, maak aan hulle magsposisie skynbaar nie veel verskil nie, in elkgeval nie tot nou toe nie. Hulle kom met alles weg danksy ‘n gedweë media wat ook deur dieselfe groepie beheer word en teenoor wie hulle dus gedienstigheid moet betoon. Met hulle onderduimse gekonkel bou die oligarge van dag tot dag voort aan ‘n internasionale finansiële stelsel wat op spookasem berus en wat net wag om voor die son te verdamp.

Is daar nou enige troos in hierdie situasie? Daar is, maar dit is ‘n skrale troos. Die troos is dat dosyne van die wêreld se grootste banke tegnies bankrot is of op die drumpel van bankrotskap staan. Talle van hulle bestaan bloot voort danksy regerings (lakeie) wat hulle herhaaldelik met belastingbetalers se geld uit die verknorsing help of omdat sentrale banke, veral die Amerikaanse Fed, triljoene se waardelose papiertjies druk wat hulle as «geld» beskryf en wat uitsluitlik daarop gerig is om die internasionale geldstelsel op dreef te probeer hou.

Daar is verskeie sentrale banke van die wêreld se grootste nywerheidslande wat nou negatiewe rentekoerse betaal vir geld wat hulle aan handelsbanke leen. Negatiewe rentekoerse beteken dat die sentrale banke handelsbanke betaal om geld van hulle te leen, alles skynbaar in ‘n poging om bankrotskappe af te weer. Die troos is dus: Die oligargie is op die punt om sy maai te sien. Die troos is skraal weens die potensiaal van die banke en ander groot geldmagte om ons almal met hulle saam die afgrond in te sleep.

Wat kan ons doen? Maar niks nie natuurlik. Al wat ons kan doen is om te wag tot alles uitgekook het in die hoop dat ons weer iewers van voor af ‘n begin kan maak. Maar dit gaan moeilik wees, want die katastrofe wat ons hierdie keer in die gesig staar, gaan erger wees as wat die wêreld ooit tevore beleef het.

Leon Lemmer: Michelle Obama, ‘n nasaat van slawe, en Chicago

Michelle Obama (gebore Robinson in 1964), die huidige Amerikaanse presidentsvrou, het in 2011 saam met haar twee dogters ‘n amptelike besoek aan Suid-Afrika gebring. Die reisprogram is deur die twee regerings goedgekeur. Geen poging is aangewend om uit te reik na die blanke bevolking van Suid-Afrika nie. Besoeke aan bv die Voortrekkermonument, Vrouemonument en Afrikaanse Taalmonument was glad nie deel van die reisplan nie. Geen erkenning is gegee aan die blankes onder wie se leiding hierdie land ontwikkel is nie. Michelle is oud en ingelig genoeg om te weet dat swartes nie ‘n land met so ‘n gevorderde infrastruktuur geskep het nie; sekerlik nie in Afrika nie. Waaroor ek telkens tydens hierdie besoek gewonder het, is of sulke feite aan die twee kinders verduidelik is; hoogs waarskynlik nie.

Michelle se voorgeslag was slawe in Suid-Carolina. Sy het in Chicago grootgeword en het ‘n ouer broer, Craig. In 1985 het sy die graad BA, met Sosiologie en African American Studies as hoofvakke, aan Princeton-universiteit verwerf. As jong student het sy haar aangematig om kritiek uit te spreek oor die onderrigmetodologie wat in die Franse klasse gebruik is (Colbert, bron hier onder, Kindle 566). In 1988 het sy die regsgraad JD aan Harvard-universiteit voltooi. Daar het sy om die aanstelling van meer swart dosente betoog. Drie dinge val op: haar beterweterigheid (sy takseer haarself as “brilliant and black”), die toeganklikheid van top Amerikaanse universiteite vir swartes omdat hulle buitensporige voorkeur by toelating en die toekenning van studiebeurse kry, en haar verknogtheid aan en vooropstelling van swartwees; maar dan kla sy as sy nie sonder meer in blanke geledere aanvaar is nie.

Sy beweer dat sy sowel rasse- as geslagsdiskriminasie ervaar het. Michelle onderskryf mode-verskynsels soos vroue- en geslags- (LGBT-) regte, selfdegeslaghuwelike en sy praat graag van gelykheid, gelyke geleenthede, geregtigheid, menswaardigheid, hoop, ens. Volgens haar is kerke dié plekke waar politieke bewustheid gekweek moet word. In 1992 is sy met Barack in die bevrydingsteoloog Jeremiah Wright (Praag 9 Januarie) se kerk getroud. Haar pa is in 1991 oorlede. Haar ma het in 2009 saam met die presidentspaar die Withuis betrek. Die Obamas se eie woning is in Chicago. Soos in Suid-Afrika word stadia in die stryd om swart mag kort-kort herdenk en dan doen die Obamas as presidentsegpaar graag daaraan mee.

David Colbert

Daar is al talle biografieë oor Michelle Obama gepubliseer. Ek het op een besluit wat haar politiek belig: David Colbert se Michelle Obama: An American story (Boston: Houghton Mifflin Harcourt, 2009, 160p; Amazon Kindle $6,99). Ongelukkig is dit ‘n hagiografie in sy uiterste vorm. Die Obamas word uitgebeeld as die wonderlikste mense op aarde; twee mense wat die wêreld as’t ware soos die hemel maak. Die boek is in die aanvangsjaar van Barack Obama se presidentskap gepubliseer; toe alles moontlik in die openbare inligtingsmedia gedoen is om Amerikaners se verseker dat ‘n wonderlike tyd vir hulle voorlê. Daar word verwys na die klem wat Barack op verandering (“change”) gelê het, ten einde hom te distansieer van sy konserwatiewe voorganger, George W Bush. Barack se verkiesingslagspreuk was: “Yes We Can” (Kindle 29, 926). [Die veramerikaanste Wim de Villiers het in sy intreerede as rektor van die Universiteit Stellenbosch (US) blykbaar hierop gesinspeel deur telkens die frase “We can do it” as uitdrukking van sy veranderings-/transformasiemanie te gebruik (Praag 10 05 2015).]

Die toon/trant van Colbert se boek blyk uit sinne soos die volgende: Michelle Obama is “the first White House resident to descend from slaves” (40) en ‘n “famous home from that period [1792-1800] … built by slaves: the White House” (247). “Michelle’s great-great-grandfather, Jim Robinson, was a slave” (226). Michelle se voorsate word as voortreflik uitgebeeld, al het een ‘n afarm (269) en haar pa meervoudige sklerose gehad (275). Een voorsaat het na bewering die onmoontlike reggekry: “He taught himself to read and write” (280). ‘n Ander een was so fluks dat hy drie werke/betrekkings gelyktydig behartig het (286).

Daar word onder meer vertel dat blankes vanweë slawe-arbeid welvarend geword het: “The slave community … created this wealth” (p 209). Die slawe het glo Gullah, ‘n taal gebaseer op Engels, gepraat, maar “it borrows many of its words and much of its grammar from African languages” (215). Dit is die soort ding wat in pseudo-akademiese dissiplines soos Black Studies of African American Studies uitgedink word en eeder propaganda- as feitelik-wetenskaplike waarde het. In sowel Amerika as Suid-Afrika is daar baie mites oor slawetaal. Ek het voorheen daaroor geskryf: “Die ebonisering van Kaaps“.

Soos in Suid-Afrika was die swartes se stryd om burgerregte in Amerika gewelddadig, maar die geweldpleging deur swartes word glad nie in die boek genoem nie. Die gewelddadigheid van blankes word egter beklemtoon. “This was a period of great violence against African Americans” (308). Die Ku Klux Klan word ‘n “notorious hate group” genoem “that sought to terrorize African Americans” (308). Na die Eerste Wêreldoorlog “Ku Klux Klan members feared successful African Americans and were ready to do violence. The KKK and other groups and mobs even killed African American soldiers in uniform” (324). Weens sulke gebeure het Michelle se oupa na Chicago getrek (330). Sy sê: “He was proud of lineage” (340). Oor haar voorsate sê Michelle: “They were smart and worked hard … were able to lift themselves up” (373).

Van Michelle se moederskant af word gepoog om ‘n saak uit te maak dat daar Joodse (Cohen-) bloed is: “Michelle and the rest of her family believe there is at least one slave owner in her family tree” (357). In werklikheid is haar afstamming so duister soos dié van Barack (Praag 17 Januarie; kyk ook die leserreaksies). Michelle verduidelik dit soos volg: “A lot of times these stories get buried, because sometimes the pain of them makes it hard to want to remember” (362). Toe Barack in 2008 met sy presidensiële verkiesingsveldtog besig was, het hy gesê: “I am married to a black American who carries within her the blood of slaves and slave owners” (368). “Michelle is focused on the positive. ‘An important message in this journey is that we’re all linked'” (373).

As kind het Michelle ‘n “African American Barbie”-pop gehad (136). Sy het graag gelees en ook geleer om klavier te speel. Sy het ‘n opvlieënde humeur (153) maar dit word nie as ‘n negatiewe eienskap uitgebeeld nie; eerder as iets wat van haar ‘n presteerder (“achiever”) gemaak het. Sy het ‘n skool bygewoon “that reflected Chicago’s diversity” (392); “a melting pot” (432). Die kwotas was: 40% swart, 40% wit en 10% Spaanssprekende skoliere. “It didn’t recruit quite as many white students … even though standards were lowered for white students so more of them could get in” (426). (Soms/dikwels is die waarheid presies andersom, dus dat toelatingstandaarde vir swartes verlaag word.) Vir Michelle was daar uitdagings (“challenges”, 398), onder meer: “She was one of those students who do not do well in tests” (403). By geleentheid het sy by ‘n onderwyseres wat vir haar ‘n B-simbool gegegee het, daarop aangedring dat dit in ‘n A-simbool verander moet word (409).

Voor die 1960’s het Chicago rasgesegregeerde woongebiede gehad. Swartes het in oorbevolkte woonbuurte gebly en kon nie lenings bekom om huise te koop nie. “Because African Americans couldn’t easily leave, landlords took advantage of them. Buildings weren’t repaired. Rents were higher than elsewhere in the city” (449). (Soms/dikwels is die waarheid presies andersom, dus dat swartes minder of geen huur betaal nie.) In die 1960’s is woongebiedskeiding afgeskaf. “As African American families moved in, white families moved out” (449). “Property values went up in some neighbourhoods as African Americans moved in” (454). (Soms/dikwels is die waarheid presies andersom, dus dat eiendomspryse daal.) “Michelle’s experience at Whitney M Young* High School was a sign of how far the city had come” (471). In werklikheid staan Chicago deesdae as een van die mees geruïneerde Amerikaanse stede bekend. [* Whitney M Young (1921-1971) was ‘n swart politieke aktivis.]

Michelle het na universiteitstoelating geaspireer. Teen die einde van haar skoolloopbaan is egter aan haar gesê: “Your test scores aren’t high enough” (477). Haar broer was ‘n student aan Princeton-universiteit en sy het hom in 1981 daarheen gevolg. Swak skoolprestasie en onvoldoende studiegeld staan klaarblyklik nie in die weg van ‘n Amerikaanse swarte wat aan ‘n (top) universiteit wil studeer nie. In Suid-Afrika geskied universiteitstoelating en studiebeurstoekenning deesdae dikwels in groot mate ook op nie-akademiese rasgronde. Ek het onlangs oor die US se buitensporige, rasgebaseerde kriteria vir toelating tot mediese studie geskryf (Praag 28 November). Cecilia Denkema van Ladismith skryf: “My hart huil … vir my seun. Met 8 A-simbole en ‘n gemiddeld van 89% in die matriekeksamen kan hy geen plek vind om hom as ‘n dokter te bekwaam nie” (Die Burger, 16 Januarie, p 10). Geen reaksie op hierdie brief is gepubliseer nie.

Die bevrydingsteoloog Nico Koopman sal sulke blatante rassediskriminasie geregtigheid en gelyke behandeling vir almal noem. Mense soos die etiekkolos Anton van Niekerk en die militante feminis Amanda Gouws swyg soos die graf oor hierdie saak. Daar is myns insiens geen geldige manier waarop sodanige anti-akademiese immoraliteit goedgepraat kan word deur enigeen wat sy naam as akademikus werd is nie. In hierdie geval behoort geregverdigde verontwaardiging nie perke te ken nie. Desnieteenstaande word daar gewetenloos geswyg deur almal “wat ‘n verskil kan maak”. Wim de Villiers sal (seker) nie geroepe voel om iets aan die saak te doen nie, want dit is nie ‘n Open Stellenbosch-eis nie. Dit is onwaarskynlik dat hy ‘n oop gesprek hieroor sal aanmoedig of toelaat. Jimmy Volmink, die dekaan van die US se mediese fakulteit, sal dit (seker) ook nie oorweeg om aan die Denkema-seun plek bo ‘n akademies baie swakker nie-wit student te gee nie, want die standaardbeleid is om blatant teen wit kandidate te diskrimineer.

‘n Gebeurtenis wat Michelle oor haar tyd aan Princeton wêreldkundig gemaak het, is dat die familie van ‘n wit student, Catherine Rodrigue, beswaar geopper het omdat sy haar koshuiskamer met die swart Michelle moes deel (516): “Catherine is from the South [New Orleans] … We aren’t used to living with black people” (522). Michelle beskou dit as rassisme (528, 533). “Princeton did not admit its first regular African American student until 1947” (539). “The people running Princeton in Michelle’s time were determined to make up for the school’s [Princeton’s] ugly [!] past” (544). Dit is ‘n oordrewe stelling gebaseer op ‘n linkse politieke standpunt. In werklikheid geniet Princeton, gestig in 1746, reeds eeue lank wêreldwyd hoë akademiese aansien. ‘n Soortgelyke mentaliteit word in die nuwe Suid-Afrika aangetref, wanneer beweer word dat die land ‘n afgryslik slegte verlede het, terwyl dit bloot die politieke sienswyse van veral die ANC en sy meelopers weerspieël. In werklikheid het Suid-Afrika tydens die blanke bewind eeue lank in baie opsigte ‘n voortreflike geskiedenis gehad.

Princeton het in 1969 die eerste keer vrouestudente toegelaat (550). Dit is nie so sleg soos die outeur, Colbert, dit laat klink nie, want in Amerika was daar ‘n tradisie van afsonderlike universiteite vir mans en vroue; net soos daar steeds sulke skole in Suid-Afrika is. Colbert vertolk hierdie situasie sodat dit moet lyk asof Michelle veronreg is. “Some of the professors and other university staff believed they [women students] were not intelligent enough to understand the work. So Michelle had it doubly hard … Some of the alumni … were concerned about lower academic standards” (550). Dit is die bekende storie dat swartes dubbel so hard soos blankes vir dieselfde erkenning moet werk. Oor swart bevoordeling word gerieflikheidshalwe geswyg.

Nog ‘n onreg wat Colbert probeer staanmaak, is betreffende “eating clubs”. “Jews were excluded until the 1960s … women until 1990 … Michelle didn’t try to join a club. The idea behind them didn’t fit her personality” (577). By sommige klubs* was daar glo ‘n “culture of drunkenness … In that environment, a lot of things got said to people that might not be said when people were sober, and some of these things were disparaging racial comments” (577). Kortom, (sommige) blanke studente is dronkgatte en rassiste. Iets soortgelyks word nie van swart studente gesê of geïmpliseer nie. [* In Suid-Afrika word in hierdie konteks na “braaivleisvure” verwys.]

Let op hoe die outeur sake verder ten gunste van Michelle plooi: “She had chosen Princeton because it represented the wider world: new people, new experiences, new opportunities. She was not there to create a narrow, country club life surrounded by people just like her.* At Whitney M Young High School, she had been in a community of students who, like her, wanted to break down barriers. At Princeton, the social life was based on creating walls. Some students had selected the school [Princeton] because of those traditions” (582). “Instead of joining an eating club, Michelle joined Stevenson Hall, an alternative student center that had been formed in the late 1960s as part of a [black?] student-led movement to open the university to new social and academic ideas … Stevenson Hall had a kosher kitchen, because one of its roles was to provide a place to eat for Orthodox Jews” (588). “Michelle also spent a lot of time at the Third World Center, which had been established for minority students” (593). [* Dit herinner aan die blanke, Afrikaanse US van weleer wat deesdae suiwer ingevolge die mode-politiek as parogiaal of kleinburgerlik of benepe geëtiketteer word.]

As deel van haar studie het Michelle ‘n tesis voltooi op grond waarvan beweer is “Michelle hates white people … What scared the critics was the paper’s discussion of the isolation and rejection Michelle experienced at Princeton” (604). Sy het geskryf: “My experiences at Princeton have made me far more aware of my ‘Blackness’ than ever before. I have found that Princeton, no matter how liberal and open-minded some of my White professors and classmates try [!] to be toward me, I sometimes feel like a visitor on campus, as if I really don’t belong” (609). Dit is die gebruiklike versugting van ‘n swarte wat glo nie welkom genoeg laat voel is nie.* Sulke subjektiwiteite hoort myns insiens nie in ‘n akademies-wetenskaplike tesis nie. Selfs Colbert het sy bedenkinge oor wat Michelle geskryf het: “Not every word was perfect” (615). Michelle opper ook ander besware teen Princeton: “It had only five tenured African American professors. The Afro-American Studies department offered only four courses in the spring semester of her senior year” (626). Sy beoordeel Princeton heeltemal uit die oogpunt van swartes. Geen poging word aangewend om die universiteit uit ‘n breër akademiese perspektief te evalueer nie. [* Dit vind deesdae weerklank aan die US wat “‘n inklusiewe, verwelkomende tuiste … ‘n koesterende omgewing” (US-webwerf 21 Januarie) vir veral swartes wil wees.]

Van Princeton af is Michelle na Harvard om drie jaar lank in die regte te studeer. “She was more likely to disagree with a teacher than with a fellow student … true to her pattern, she challenged people in authority” (647). Sy het toe heelwat tyd in die regshulpkantoor deurgebring, wat seker gratis regshulp aan bv swartes verleen het. Daarna het sy ‘n betrekking in ‘n groot regsfirma in Chicago aanvaar. Sommige van haar kollegas het haar daar as “too demanding” ervaar (658). Barack het later by dieselfde onderneming begin werk. “They dated for three years” (781). In 1992 is hulle getroud. Hy was glo net so “accomplished” (758) en het net soveel “authenticity” (764) as sy.

Die wêreld is, volgens Barack, soms “disappointing and unfair – but our job as American citizens is to work toward building the world as it should be” (769). Michelle: “Real change comes from having enough comfort to be really honest and say something very uncomfortable” (860). Waarop dit neerkom, is dat albei Obamas aktiviste vir swart mag is. “Barack was frustrated by his own career. Although he was at a law firm that handled a lot of community service work, his cases hadn’t led to the sweeping changes he hoped to achieve” (866). In 1995 het hy hom vir die Illinois State Senate in Springfield verkiesbaar gestel. In 1997 is hy as staatsenator ingesweer. Michelle het die Chicago-universiteit se direkteur van gemeenskapsdiens geword, “a sign of how far the city had come” (880). In 1998 en 2001 is hulle twee kinders gebore. Terselfdertyd het die Obamas geldelike en huweliksprobleme ondervind. In 2004 het Barack ‘n US senator in Washington DC en in 2009 die Amerikaanse president geword. Michelle het Barack beskryf as “a smart man with a good heart” (968). Toe hy in 2008 die Demokratiese Party se presidentskandidaat geword het, het Michelle gesê: “For the first time in my adult life, I am really proud of my country” (1007).

Die indruk wat ek het, is dat die Obamas hulle eerder by die swartes as Amerikaners in die algemeen skaar en dat swartheid hulle albei veel eerder buitensporig bevoordeel as benadeel het. Hulle kan gerus meer erkenning aan die deugde van die Amerikaanse blank-oorheerste stelsel gee en veel groter beskeidenheid oor hulle eie gewaande prestasies aan die dag lê.

Paul Kersey

Daar is ‘n lesenswaardige Wikipedia-artikel oor “History of African Americans in Chicago.” As teenhanger vir Colbert se linkse boek gaan ek kortliks aanhaal uit Paul Kersey se Second city confidential: The black experience in Chicagoland (SBPDL Books, 2013, 266p; Amazon Kindle $7,97). Ek onderskryf nie (noodwendig) alles wat hy sê (sonder meer) nie. Weens ‘n gebrek aan ruimte bespreek ek nie die aanhalings nie. Ek moet ongelukkig ook ‘n redelike mate van kennis van Amerikaanse toestande veronderstel. Lesers moet maar self besluit in hoeverre hierdie aangeleenthede plaaslik ter sake is.

Barack Obama “recently told a black radio host in Chicago that his second term will focus on ‘communities of color'” (2767). Hy sê: “Chicago in many ways is the capital of the African-American community in the country” (704). Hy het daar as “community organizer” gewerk (Praag 17 Januarie). Oor die geruïneerde Chicago skryf Kersey: “The Chicago of Barack Obama is here. Congrats on that community organizing” (3622). Van Barack se mentor sê Kersey: “Saul Alinsky got his start ruining the quality of neighborhoods, communities, and cities, by trying to integrate Chicago” (1529). Oor die Obamas het die inwoners “no fear at all in talking about what a sham their marriage is and how the two of them benefited from affirmative action and white guilt their entire lives” (3310).

Die hoërskool wat Michelle bygewoon het, Whitney M Young, word spesifiek deur Kersey genoem (2849). “Chicago Public Schools … are basically low-level detention facilities; they exist to babysit … the public school system in Chicago operates as a low-level prison facility” (2859). Kersey verwys hier na die aanwesigheid van metaalverklikkers, veiligheidskameras, sekuriteitspersoneel en polisie, wat kenmerkend van al hierdie skole is. “There are an average of seven security guards at each high school” (2964). “It’s almost impossible to enforce academic standards in this kind of environment. It’s almost impossible to maintain even basic safety, except at an incredible cost” (3063). “Parents just pray their children come home in one piece” (3069).

Weens die invloei van swartes “property values were utterly dismantled, meaning the destruction of the work of a lifetime for working class white families” (961). “Too much had been invested in the cities to abandon them … How can we keep cities that represent the toil and sweat and invested labor and capital of generations from becoming ghost towns?” (3713). [‘n Soortgelyke vraag kan oor ‘n land soos Suid-Afrika gevra word. Maar in F Scott Fitzgerald se The great gatsby (1925) word na aanleiding van Lothrop Stoddard se boek (Praag 28.02.2015) gesê: “The white race … will be utterly submerged … it’s been proved” Kersey: “Chicago is the evidence” (3751).]

“After whites left, property values dropped in heavily black-areas of the city” (911). “Living in areas with few (if any) Black people is the surest indicator of high property value, quality schools, and low crime rates” (1150). “For local officials, crime is like the weather: Everyone talks about it, but they often feel they cannot really do much about it” (1745). “The cheapness of both life and property values is directly correlated to the almost exclusively black population found there” (1922); veral in Suid-Chicago. “Residents slept in their bathtubs to avoid bullets” (1933). “The slightest use of force screams ‘police brutality’ to this community” (2041).

Oorverligte blankes en swartes “place all blame for black failure and dysfunction on anyone but black people themselves” (449). “Everything blacks do is but a function of something that whites are doing to them, or something that whites are failing to do for them” (1127). “The world order … mandates that all failures of the Black community be blamed on the lingering effects of slavery, the persistent and entrenched perfidy of white racism, and, of course, white privilege” (1291). Kersey verwys na ‘n geval van “blaming Pilgrims [Founding Fathers] and Sarah Palin for the high levels of Black violence in the Second City” (3493). New York is “the First City”.

“The poor have always been with us, but not the levels of violent crime that exist today in the ghettos of Chicago and the rest of America” (534). “Doesn’t crime correlate to poverty? Nope … Black people create both poverty and crime” (1251). “Plenty of white people in America live in poverty, but crime rates are nowehere near that of black America – in Chicago or any city for that matter” (3373). Veralgemenend kan gesê word ‘n derde van Chicago se bevolking is swart, maar hulle is vir driekwart van die misdaad verantwoordelik.

“The state … had ceded authority to Organized Blackness because of the fear of either black riots or black boycotts in white areas of the city” (575). “There is no reform possible when the State is held captive by the fear of black riots or black boycotts unleashed by Organized Blackness” (683).

‘n Algemene verskynsel is “blaming ‘apartheid’ (one of the most overused words by leftists now) for the problems that Black people cause in their communities” (1143). “The reality is that blacks as a bloc want racial preferences, government aid, racial redistribution of wealth” (3197). “Any negative action of Black people isn’t representative of their entire race, while conversely, any negative action by a white person is representative of their entire race and the guilt is equally shared and distributed among all white people” (3594).

In Kersey se teks is die formulering dikwels nie na wense nie en daar is te veel herhaling. Die redigering laat veel te wense oor. Nogtans sluit die outeur sy boek sterk af in die nawoord. Chicago is volgens hom vernietig weens die migrasie van swartes uit die suidelike state en omdat baie van hulle sedertdien op staatstoelaes oorleef/floreer. Dié situasie is nie uitsluitlik die skuld van swartes nie. “It was white people who let this situation occur – and still do” (3766). Martin Luther King “led an effort to desegregate Chicago neighborhoods in the summer of 1966” (3783). “Chicago’s white neighborhoods were ultimately broken with the efforts of ‘organizers’ like Saul Alinsky” (3794).

“White Americans must make three critical realizations. First, they exist, as a people, as the core population that created the country, and as a collective entity with real interests that deserve representation. Second, other peoples, especially blacks, simply can not maintain the kind of civilization [culture?] that whites created, and a successful city can not be transferred over to a foreign people without dire consequences. Finally, restrictive covenants and other legal protections for whites were designed to prevent precisely what has happened in the Chicago of today. Whites, if they want to have decent communities for their families, must insist that the community has a collective right to defend its own existence” (3799).

“White privilege is a lie” (3805). “Whites, as a people, are powerless. Any white with power survives only insofar as he agrees to serve as a collaborator, a quisling, a traitor. Equality is a fiction. Diversity is a disaster. Multiculturalism is a cancer. If a city is to be anything more than a playground for the rich and a holding pen for the poor, it requires collective action. More than that, it requires that whites simply refuse to accept a morality that mandates they must be destroyed” (3811).

Kersey verwys na Ayn Rand (Praag 23 Januarie) se “Sanction of the Victim”: “In today’s world, it is the very people who are oppressed and crushed by state power who are told that they deserve it. Whites chased out of their communities, beaten in the streets, and openly despised by their government are told they are ‘privileged’. Most believe it. They may complain occassionally, let off some steam after having a few beers [wanneer vleis gebraai word], maybe even whisper some quiet words of dissent (after looking over their shoulders carefully, as the oppressed have to do). Nonetheless, they really believe they do not have the right to protest what is being done to them” (3817).

“White Americans don’t need an extreme ideology, fanatical racism, or revolutionary slogans … Whites simply need to lay down the ‘white man’s burden’ [Rudyard Kipling’s poem] of paying for people who despise them. Whites don’t need to hurt other people, rule other people, or dispossess other people. They simply need the right to be left alone [ie freedom] – and build cities like the Chicago that once was … that future will only arrive if whites have the courage – and common sense – of their forebears and can cast off a poisonous ideology of egalitarianism designed to enslave them” (3823).

“Whites have the right to defend their communities from being dispossessed. They have the right to build safe schools. They have the right to be safe from … criminals. They have the right to defend themselves. They have the right to govern themselves, not be governed by the people they involuntarily have to support. Chicago doesn’t have to be this way. America doesn’t have to be this way. The world doesn’t have to be this way. And we don’t need ‘white supremacy’ … to change the world. White Americans simply have to declare – and be willing to defend – a simple proclamation. ‘Let my people go'” (3829), oftewel “Laat my volk gaan” (Eksodus 8:1).

Of moet ons eerder polities korrek reageer? Chicago is geruïneer. Moenie die Obamas die skuld gee nie. Suid-Afrika is opgedonder. Moenie die Mandelas die skuld gee nie. Op Robbeneiland kon hulle nie die land verwoes nie. Hulle moes eers vryheid beërwe. Die stelsel moet die skuld kry. Die stelsel is altyd wit; selfs wanneer pers tot swart bewimpel word. “Hemel behoede die fyngesnaarde wat drie-uur soggens wakker lê aan die suidpunt van Afrika” (Lien Botha, Wonderboom, Kaapstad: Queillerie, 2015, p 60).

Dan Roodt: Marx du Preez dink Afrikaans is ‘n Moslemtaal

Toevallig sien ek Ma(r)x du Preez se jongste stukkie propaganda in Beeld raak waarin hy die gewone polities korrekte twak opdis dat daar ‘n sterk “Maleis-Portugese” invloed in Afrikaans was:

“Ja, dit was ongemaklik vir wit Afrikaners dat die taal waarom hul etniese Christelik-nasionale identiteit gebou is, sterk deur slawe en Moslems beïnvloed is. Vryburgers, VOC-amptenare, bediendes, slawe en die Khoi het almal tot die kreolisering en vereenvoudiging van Nederlands in die laat 17de tot middel 18de eeu bygedra, maar die Maleis-Portugees van die Oosterse slawe was die sterkste buite-invloed.”

Is Afrikaners nie Christene nie? Is al die NG en ander Kerke in die land deur Moslems gebou en gefinansier?

Ek woon nie in die Kaap nie, maar dit sou my verbaas as Afrikaans ‘n sterk rol in Islamitiese aanbidding aldaar speel. Self besit ek die Koran in Afrikaans wat ek jare gelede by die moskee in Durban gekoop het; ek twyfel egter selfs of dit vandag algemeen beskibaar is. Die Moslemraad en verwante instellings in Suid-Afrika gebruik Engels as voertaal.

In elk geval is daar geen taalkundige bewys betreffende woordeskat, sintaksis of grammatika vir so ‘n geheimsinnige Islamitiese Maleis-Portugese “invloed” nie, afgesien van die spekulasies van een of twee Nederlandse taalkundiges wat Afrikaans wesentlik vyandiggesind was en – moontlik uit jaloesie – die taal as een of ander derdewêreldkuriosum wou afmaak. Daar is seker ‘n paar honderd maal meer Franse woorde in Afrikaans wat via Nederlands in die taal beland het as Maleise woorde. Dink maar aan die woord “fontein” waarmee die hele SA landkaart besaai (of vir Marx seker “bevuil”) is. Nietemin word daar nie daagliks vir ons gepreek oor die “invloed” van croissants of camembert op Afrikaans nie.

Wat maak dit saak indien ‘n paar Afrikaanse boekies in Arabiese skrif in die negentiende eeu verskyn het? Kan ‘n mens met so iets jou “kleim” op Afrikaans “afsteek”? En alles wat Afrikaners in die twintigste eeu in die taal geproduseer het, is van nul en gener waarde?

Dit het vir my so ‘n geur van “ons was eerste hier”, ‘n argument wat natuurlik so gereeld in swart geledere opklink. Net: ‘n mens weet nie presies waar en wanneer “hier” was nie. Miskien behoort Suid-Afrika dan aan die Portugese want hulle was mos voor ons almal “hier”, nie waar nie?

Dalk moet Marx du Preez hom maar tot Islam bekeer sodat hy sy nie-Christelike nie-Afrikaneridentiteit na behore kan uitleef. Die vraag is net: wat is Beeld se doelwit om aanhoudend sulke taalkundige disinformasie te plaas? Gaan dit maar net daaroor om Afrikaners konstant af te kraak, te beledig en te demoraliseer?

Ek dink nie dit sou ‘n doel dien om “debat” hieroor te voer nie. In elk geval is Marx du Preez die Salafis of tot watter vertakking van Islam hy ook al behoort, ‘n bekeerde en slaan geen ag op rasionele “eurosentriese” argumente nie.

En die vrye meningsuiting van die grondwet is, soos die absurde, haas niksseggende artikels oor amptelike tale, mos net ‘n tierlantyntjie vir die mitiese “demokratiese”, kwasi-Zimbabwaanse eenpartystaat. “Zimbabwaanse” synde natuurlik ‘n Neerlandisme wat vir my soveel meer gepas as “Zimbabwiese” klink.

Mens moet ook versigtig wees om nie pers van woede te raak nie, want dan is dit rassisties.

JH du Toit: (Pers) lewe op Mars gevind

As daar nog enige twyfel was, of daar lewe op Mars is, is dit nou uit die weg geruim, so het NASA hierdie week bevestig. Ja inderdaad, lewe is op die diepste en donkerste krater op Mars gevind. Tot onlangs is geglo dat Helas Planitia die grootste en diepste krater op Mars is, maar hierdie week is ‘n selfs groter en dieper krater op Mars ontdek. Wetenskaplikes het die krater Stellenbosch gedoop.

Klaarblyklik is die krater meer as net ‘n gat. Dis weliswaar ‘n portaal na ‘n ander dimensie waar die wette van ons heelal nie geld nie. In die vreemde buite-aardse werklikheid van die eindelose gat genaamd Stellenbosh, geld natuurwette wat glad nie natuurlik is nie. In Stellenbosh vloei water opwaarts, lig is donkerte en donkerte is lig. Wat nie is nie is, en wat is is nie. Niks goeds, nie eens lig kan uit hierdie swartgat ontsnap nie. Dis ‘n vreemdsoortige, verwarrende wereld wat nie vir die spesie homo sapiens sin kan nie maak. Dit is so vreemd dat dit u waarlik sal verbyster. Dit is veral gevaarlik vir die besoeker want die oomblik wanneer u die vreemde dog algemene werklikheid van hierdie onwerklike plek begryp, is u reeds stapekgek.

Net laasweek het twee Aardlinge, nogal twee wit Suid-Afrikaners, hierdie ligging besoek. In die gees van welwillendheid en eensgesindheid met die inwoners van Mars het hulle hulself soos wesens uit die ruimte pers geverf. Tot hulle verbasing het hulle ontdek dat die Gat nie deur pers mannetjies bewoon word nie maar wel deur ‘n selfs vreemder wese. Ongelukkig is dit dieselfde grieselrige en afskuwelike gatkruiper wat elke instansie in ons land oorgeneem het, naamlike die gevreesde “Linkse Gek”.

In sommige oorde word na hierdie eiesoortige Gek as Liberale, Progressiewe, Kulturele Marxiste, Marxiste, Feministe, Neo-Marxiste, Sosiaal-Demokrate, Christen-Demokrate en ander gesofstikeerde name verwys. Hoewel al dié verskillende subtipes van die spesie Gek verteenwoordig, is hulle almal in die bol gepik.

Anders as die gewone gek, oftewel Gekkus Generalus, is die Linkse Gek, oftewel Gekkus Lekkusgattus dodelik giftig. Die GLS se naam is afkomstig daarvan dat hulle gedurig die diep swart gat waarin hulle woon, uitlek in ‘n poging om dit skoon te hou. Ongelukkig is hierdie poging uiters onsuksesvol want ongeag hoveel hulle lek, bevuil hulle terselfderty hul vesting met absurditeite wat jou asem sal wegslaan. Sommiges beweer die naam kom daarvan dat hulle so hoog in hul heersers se donkerkant op is.

Een byt van die lewensgevaarlike Gekkus Lekkusgattus en jy is jou werk, reputasie en jou menswees kwyt. U sien op die bodem van die krater geld ons driedimensionele werklikheid nie. Die Linkse Gek leef in ‘n tweedimensionele wêreld waar jy net vorentoe of agtertoe kan beweeg en eintlik is dit een en dieselfde ding. In hierdie binêre raserny verkeer alle mense in een van twee kategorieë. Jy is óf ‘n onderdrukker óf ‘n onderdrukte, ook genoem ‘n oortreder of slagoffer. Die Linkse beskryf sy tweedimensionele wêreld as die “Patriargie”, “Wit Bevoorregting”, “Wit Imperialisme”, “Taalapartheid”, “Wit Monopoliekapitaal”, “Witheid” en sommer enige ander ding wat hy hom verbeel of doodeenvoudig nie van hou nie, of dalk te veel van hou.

In die Linkse Gek se wereld móét jy sorg dat jy ‘n slagofffer is. As jy nie ‘n slagoffer is nie, is jy outomaties ‘n oortreder met slagoffers van jou eie. So ‘n persoon het geen toekoms nie en is uit die staanspoor persona non grata en voëlvry verklaar vir die ergste vorme van mishandeling. In alle geklikheid word daar ook geen bewyse vereis of jy ‘n oortreder is of nie. ‘n Blote aantyging is voldoende. Die Linkse Gek (“Leftist Lunatic” in Engels) heg nie veel waarde aan verifieerbaarheid nie. Nee in Gekkus Lekkusgattus se wêreld is niks meetbaar nie en rasionele denke het geen plek nie. Jy hoef bloot iets te voel, dan is dit sommer so, en hoe maller hoe beter.

Daar is egter ‘n enkele konstante in die Linkse Gek se omgekeerde wêreld en dit is ras. Hoewel die Geklike Linkse beweer dat ras nie bestaan nie het hy ‘n obsessie daarmee. As lg u verwar onthou wat ek vroeër gewaarsku het – wanneer Stellenbosch vir u sin maak, is u reeds van lotjie getik. Wees dus dankbaar as dit u kop behoorlik laat draai. Teenstrydigheid en dubbelpraat is die Linkse se kos. Niks hoef sin te maak nie, solank jy net hard genoeg skree.

U sien die kern van die Gekkus Lekkusgattus se absolutistiese rassekwessie is dat witmense rassiste is en dat swartmense wittes se slagoffers is. Amper alles wat witmense doen is op een of ander manier rassisties, aldus die Linkse. ‘n Linkse hoef bloot te sê “Jou rassis!” dan versteen jy op die plek en jou hele wêreld tuimel inmekaar. Hy’t ook ander towervloekwoorde soos “Konserwatief”, “Islamofoob”, “Chauvinis”, “Seksis”, “Imperialis”, ens, maar nie een is so dodelik soos die gevreesde “Rassis!” nie.

En, hoewel al hierdie tipes as randfigure bestaan, het die Linkse se beskuldiging niks met hierdie miniskule minderheid te make nie maar wel alles daarmee om elkeen wat met hom verskil, of van wie hy doodeenvoudig nie hou nie, daarmee beet te kry. Dit is gek en onderduims.

Die Linkse se obsessie eindig nie bloot by ras nie, maar gaan oor na alles wat met kleur te make het. Elke greintjie te make met die kleur swart is heilig. Dit sluit in: vanaf die woord ‘swart’ tot en met swartskoenpolitoer. U sien swartskoenpolitoer is so ‘n heiligdom dat enige aanwending daarvan op u vel die hoogste vorm van heiligskennis behels – dis selfs ‘n duisend maal erger as ‘n duisend rasgedrewe plaasmoorde. Ja, die Linkse Gek het sy heilige gekheid na die volle kleurspektrum uitgebrei.

In sy dolle brein wat‘reeds afgebreek is tot ‘n soort ebolabesmette bloedsop, het die Geklike Linkse daarin geslaag om aan elke kleurskakering ‘n graad van heiligheid toe te ken. Soos genoem, swart is die mees heilige kleur in die Linkse se psigotiesmalle heelal. Soos jy na die ligter kant van die kleurspektrum beweeg, verloor dit heiligheid. Teen die tyd dat u die kleur “wit” op die ander uiterste van die spektrum bereik, is u omsingel deur demone.

En dit is juis te danke aan hierdie kleurspektrum van die Linkses dat NASA die bestaan van die Stellenboschkrater finaal kon bevestig. U sien, omdat die Geklike Linkse heeltemal van sy trollie af is, is hy geneë tot die mees aggressiewe vorm van histeriese gedrag genaamd sosiale geregtigheid, ook genoem “transformasie”. Hierdie sosiopatologie het ons twee Aardse besoekers aan hierdie ondermaanse duur te staan gekom. Synde ‘n donker kleur is pers naasheilig en ons twee onwetende persgeverfde besoekers vanaf die Aarde het daarmee die hoogste wette van Gatland oortree.

Na ‘n agterstevoorom ondersoek wat hulle hul huisvesting geskos het, is dit bevestig dat hulle nie die heilige swart nie, maar wel die naasheilige pers misbruik het. Vir die belediging en pyn wat dit al die gatlekkers en gatters meegebring het, moes hulle toe in die openbaar om verskoning vra. Terwyl regdenkende inwoners van ons sonnestelsel nie weet of hulle moet lag of huil ten aanskoue van hierdie stommiteit nie, jaag die tweedimensionele gekke in diens van die ondersoek soos wafferese Don Quijot’te na die volgende gekleurde windmeul.

Omdat die kleur wit as die mees bose kleur op Stellenbosch geag word, verteenwoordig alles daarmee te make ‘n probleem. Dis juis hierom dat helderheid van denke, begrip, rasionaliteit, meetbaarheid, wetenskaplikeheid en redelikheid verbode is op Stellenbosh. Dit bring mee dat die inwoners van hierdie eindlose niksheid soos dolle honde in die fekale warboel van hul donker idees rondstrompel. Uit Stellenbosh kom daar geen lig nie, maar net donker gif wat oor ‘n reeds erg verdeelde landskap vloei. Dat ‘n eens gesiene universiteit so ‘n krater van sigself kan maak, is slegs te danke aan die uiterste gekheid van die linkses wat ons land en ons wêreld die afgrond insleep.