Rubrieke – Bladsy 37

Leon Lemmer: Barack Obama en Ayn Rand: Mededeelsaam of selfsugtig?

Dit word algemeen aanvaar dat die Khoi-San en die blankes hulle eerste in die suid-weste van Suid-Afrika gevestig het. Die swartes het Suid-Afrika uit die noord-ooste binnegekom. Die aanspraak van die Khoi-San dat hulle altyd hier gewees het, soos Jan van Riebeeck in sy dagboek meld, is uiteraard oordrewe. Al word dit (feitlik) nooit genoem nie, was die slawe, wat van oorsee gekom het, aanvanklik in dieselfde mate as die blankes setlaars. Hierna het ‘n bruin groep van gemengde afkoms ontstaan. (Volgens Hans Heese het hedendaagse blankes slegs sowat 7% nie-blanke bloed.) Aanvanklik het geeneen van hierdie etniese groepe die grond gekoop waarop hulle gewoon het nie. Die blankes het eerste begin om grond tot plase te ontwikkel. Met verloop van tyd was hulle hiermee, soos met baie van hulle ander bedrywighede, skouspelagtig suksesvol.

Dit is ongetwyfeld die blankes wat die hoofbydrae tot die ontwikkeling van die land gelewer het. In baie groter mate as enige ander etniese groep het blankes oor eeue grond vir bewoning en aktiwiteite (bv handel, landbou en mynbou) gekoop. Vir blankes was die opsie van groepbeskerming in owerheidstoegekende gratis reservate nooit beskore nie. Deesdae is daar plaaslik (feitlik) geen blanke huiseienaar, boer of sakeman wat sy besittings gratis van die owerheid ontvang het nie. As jy wit is, moet jy normaalweg (voorheen en tans) koop wat jy wil hê, hetsy vaste eiendom of dienste soos elektrisiteit, water, sanitasie, vullisverwydering en televisie.

Kontrasteer dit met veral die swartes wat in baie gevalle munisipale dienste, huise en selfs plase gratis ontvang. Dieselfde wanverhouding kom by skoolonderrig en gesondheidsdienste voor. Die blankes moet betaal vir wat hulle wil hê, terwyl die swartes in groot mate sonder teenprestasie ontvang nie net wat hulle nodig het nie, maar soms ook wat hulle begeer. Desnieteenstaande matig die staatshoof hom aan om te beweer dat die blankes gronddiewe is, sonder om die groot verskil tussen ongerepte grond en ontwikkelde plase met uitgebreide infrastruktuur uit te wys.

Mense soos Desmond Tutu vererger hierdie situasie deur die vrye invloei van onwettige immigrante goed te praat. Suid-Afrika moet glo swartes uit Afrika as inwoners verwelkom omdat sommige Afrika-lande tydens die “bevrydingstryd” bv ANC-terroriste gehuisves het. Daar is glo ‘n ereskuld wat betaal moet word. Daarom kan dese en gene op die land toesak en bv die onderwys- en gesondheidsdienste verder belas en werkloosheid onder die plaaslike bevolking vererger. In hierdie proses kry misdaad ‘n verdere hupstoot. Parasitering as leefwyse word aktief aangemoedig deur aan armlastiges en gevangenes stemreg te gee. Diegene wat hulle teen die ongebreidelde invloei van ongeskoolde immigrante uitspreek, word sonder meer van xenofobie, oftewel vreemdelingehaat, beskuldig. Dit is ‘n oordrewe reaksie, want daardie afkeuring dui dalk bloot op gesonde insig en vaderlandsliefde. Geen land word verbeter deur mense as inwoners te aanvaar wat geen ander land as immigrante sou verwelkom nie.

Wat die afgelope dekades sienderoë gebeur, is dat ons wysgemaak word dat swartes voorheen erg deur blankes benadeel is; dermate dat swartes as skadevergoeding op allerhande bevoordelings, selfs tot in die oneindige, geregtig sou wees. Vandaar bv sogenaamde regstellende aksie en swart ekonomiese bemagtiging; maatreëls wat rassediskriminasie tot ‘n etiese norm probeer verhef. Desnieteenstaande word daar groot verbasing uitgespreek as frustrasie van blanke kant oorkook in die vorm van rassistiese uitlatings. Die rassistiese teensprake wat uit swart geledere opklink, word ligter beoordeel.

‘n Ander hipotese as die een wat gangbaar geword het, het heel moontlik verdienste. Pleks daarvan dat die plaaslike swartes ‘n geskiedenis van erge benadeling het, was hulle in vergelyking met hulle broers en susters noord van die Limpopo dalk glad nie so sleg daaraan toe nie. Ter ondersteuning van hierdie hipotese kan verwys word na die duidelike voorkeur wat werkgewers vir swartes uit bv Mosambiek en Zimbabwe openbaar. Daardie swartes kom uit ‘n tradisie waar gewerk moet word voordat hulle iets kry. Hulle ken nie die tradisionele aalmoesgeëry wat plaaslik in toenemende mate van blankes verwag is nie. Sodra daar ‘n substansiële getal blankes in beheer van ‘n land is, verwag swartes seëninge as verskansing teen bv hongersnood en siektes. Met verloop van tyd word al hoe meer geëis. Dit is die bitter vrugte van gewaande voogdyskap; goeie blankes wat geglo het dat daardie behoeftes nie ‘n bodemlose put is nie. Mettertyd het dit vir die blankes onmoontlik geword om aan al hierdie verwagtinge te voldoen. Dié situasie word dan die teelaarde vir griewe en beweerde veronregting.

Daar moet ‘n maksimum wees wat een mens van ‘n ander durf verwag. Hoogstens beperkte verantwoordelikheid vir ‘n ander behoort as ‘n fundamentele mensereg erken te word. Elke mens kry eenmalig kans om ‘n lewe, naamlik sy eie, te lewe, of te lei; nie om sy lewe letterlik te ly ten behoewe van ander mense nie. Altruïsme, oftewel mededeelsaamheid, moet binne redelike perke gehou word en verkieslik vrywillig geskied. Gesonde selfsug as ‘n eerbare lewenswyse verdien veel groter erkenning. Veralgemenend kan gesê word: In die politiek kom altruïsme in sosialisme en selfsug in kapitalisme tot uitdrukking. Diegene wat vir hulle heil op ander mense aangewese is, verkies sosialisme. Diegene wat verantwoordelikheid vir hulle eie heil aanvaar, verkies kapitalisme.

Paternalisme word gedefinieer as: “Uitoefening van kontrole oor of sorg vir onderdane op ‘n vaderlike manier” (HAT). Voogdyskap kom op feitlik dieselfde neer. Voog beteken: “Iemand wat aangestel is om die belange van ‘n ander te behartig” (HAT). Die tradisionele paternalisme of voogdyskap wat blankes oor swartes uitgeoefen het, word deesdae verfoei. Blankes word die reg ontsê om enige beheer oor swartes uit te oefen. Blankes mag nie voorskriftelik of teregwysend wees nie. Kritiek op swartes is onwelkom en word goedskiks as ‘n uiting van rassisme geëtiketteer. Die tradisionele verpligtinge wat blankes teenoor swartes gevoel het, word egter nie in die nuwe politieke bedeling opgehef nie. Van blankes word verwag om voort te gaan om te gee en te gee (ubuntu) en om niks terug te verwag nie (die handevatsindroom), behalwe verwyte en verguising. Die blankes is deesdae in uiterste mate op hulleself aangewese. Pleks van mededeelsaam te wees behoort hulle in groter mate voorkeur aan hulle eie belange te gee.

Ek het voorheen geskryf: “Die idees van Ayn Rand [1905-1982] is iets waarvan ons plaaslik gerus in groter mate kennis kan neem” (Praag 21 November). Haar standpunt was dat altuïsme vrywillig moet wees en nie deur die owerheid in die vorm van belasting en ander maatreëls aan welvarendes opgedring moet word nie (Chisala, bron hier onder, Kindle 87). Sommige Praaglesers was in hulle reaksie positief teenoor Rand gesind, terwyl ander bedenkinge uitgespreek het. Jare gelede het ek ‘n studie onderneem waarin Aristoteles se funksionele etiek uiters bruikbaar bevind is. Dit het nie van my ‘n Aristoteliaan gemaak nie. Ingelyks impliseer die onderskrywing van ‘n aspek van Rand se denke nie dat alles of die meeste van haar idees vir my aanvaarbaar is nie. Iedere filosofie of ideologie moet krities geëvalueer word.

Chanda Chisala

Chanda Chisala het ‘n boek gepubliseer: Barack Obama vs Ayn Rand: the last battle for the soul of America (2013, 55p; Amazon Kindle $1,13). Die outeur stel die standpunte van Obama en Rand teenoor mekaar. Die teks is in die vorm van ‘n tweegesprek waarin uitdrukking aan Obama en Rand se menings gegee word. Obama wil die Amerikaanse samelewing reguleer tot beweerde voordeel van almal, “fairness to all” (Kindle 25), terwyl hy in werklikheid by voorkeur oor die armlastiges begaan is. Hy is (soos die ANC-regering) bv ten gunste daarvan dat handelsbanke geld aan armes vir behuising moet leen al is hulle groot kredietrisiko’s (295). Rand bepleit minder staatsinmenging en groter vryheid: “I say there is nothing in life that is really ‘fair'” (38). “‘Unfairness’ is everywhere you look in life, it is no one’s duty to ‘fix’ life for us” (44). “The state is certainly not there to decide what is best for any man. That’s a nanny state* and it is definitely an evil state” (337). [* Paternalisme of voogdyskap.]

Obama is ten gunste van die vasstelling van minimum lone omdat dit glo misdaad sal verminder. Rand het beswaar hierteen, want dit kom daarop neer dat werkgewers verplig word om hulle werkers ekstra te betaal om misdaad te bekamp.* Obama: Sonder voorgeskrewe minimum lone “the employer can offer him a slave wage, which is really a violation of rights” (196). Rand: “Real slaves do not apply for their jobs; they are literally forced to work. Government is therefore not protecting any rights when it intervenes to prevent so-called ‘slave wages’ which are not in fact wages of slaves; it is actually violating rights when it intervenes there” (209). [* In Suid-Afrika kan ‘n mens owerheidsvergoeding ontvang sonder om ‘n steek werk te doen. Dink aan die swartes in die omgewing van die Kruger-wildtuin wat betaal word om nie wild te jag of hulle aan ander misdaad skuldig te maak nie.]

Volgens Rand is die herverspreiding van rykdom ‘n skending van suksesvolle/welvarende indiwidue se menseregte. “What is crime really? It is simply violation of individual and property rights” (94). “If someone did find that poverty increases crime rates everywhere, they do not gain the right to violate my rights in order to reduce crime. It would just mean that they should protect me more against such violent poor people … Government must fight criminals, not pacify them, not give them excuses, not bribe them … It is not their job to social engineer us in order to reduce crime” (112).

Rand is sterk ten gunste van kapitalisme. In die sakewêreld moet daar eerder gesonde mededinging as minimum lone wees. “If wages are lower, costs of production are lower, which means prices of the same goods will also tend to be lower” (124). Dit is wat China tans so ‘n sterk mededingende handelsvennoot maak. “The more you get the State out of our lives, the better we survive; it’s the story of all modern economies” (135). Rand kyk na sake vanuit die oogpunt van suksesvolle mense. “When Mr Obama talks about the American dream, it seems he only sees that as applicable to the poor who want to get out of poverty. What about the rich?” (344). Plaaslik word blankes deur die ANC en sy meelopers gekondisioneer om skuldig te voel en alles vanuit die oogpunt van armlastiges te beskou, uitgaande van die veronderstelling dat swart mense arm is omdat hulle deur blankes benadeel is. Dieselfde eensydige benadering word in ons skole aangetref. Daar is groot besorgdheid oor die nie-presteerders, die agtergeblewenes, die agterosse, terwyl geen spesiale voorsiening vir die behoeftes van die begaafdes, die voorosse, wat die land uit sy ellende moet sleep, gemaak word nie.

Obama wil hê Amerika moet die land wees

“that … helps everyone to achieve their dreams by being given an opportunity and a chance to rise from poverty. This is what makes us different from those countries like China” (135). Rand: “It is not true at all that the Founding Fathers created a nation where we would be forced to help each other. In fact, the great ‘invention’ of the Founding Fathers was precisely to ban the initiation of force from society, which means to allow everyone to pursue his own dream without fearing his rewards being taken away from him by some bureaucrats in the name of helping other people” (142). “The Founders created a nation in which every man has a right to life, liberty and the pursuit of his own happiness, not a society in which every man has a duty to make others happy or to ensure that we all ‘rise together'” (154). “Prosperity just gushes forth in a society when individuals are truly free” (160).

Een van die gevare van kapitalisme is gierigheid. Obama waarsku daarteen: “We had to protect society … and we have remained the richest nation on earth precisely because we’ve been taking steps throughout our history against the unfettered reign of greed” (172). Rand: “The world has been destroyed by an ethic that says the ends justify the means,* which is the mother of all kinds of evils. All dictators have used that excuse to do all kinds of evil things in the name of saving society from poverty or crime or whatever other problem they believe they are wise enough to solve for us” (184). “It is in fact such men and women, the ones who are supposedly so ‘greedy’ that they want more and more success or wealth instead of being satisfied with just ‘enough’, who created the most opportunities for advancement of other people from poverty” (350). [* Dink bv aan die ANC se vandalisme, sabotasie en terrorisme tydens die “bevrydingstryd”.]

Voordat hy in 2009 president geword het, het Obama op 24 Februarie 2008 gesê: Sy agenda “will require a new spirit of cooperation, innovation, and shared sacrifice. We have to remind ourselves that we rise and fall as one nation; that a country in which only a few prosper is antithetical to our ideals and our democracy; and that those of us who have benefited greatly from the blessings of this country* have a solemn obligation to open the doors of opportunity, not just for our children, but to all of America’s children. That’s the kind of vision I have for this country and that’s the kind of vision I hope to make real as President of the United States” (374). [* In die nuwe Suid-Afrika is alles wat oor eeue tydens die blanke bewind opgebou is, blootgestel aan stroping; nie net deur plaaslikes wat grootliks versuim het om iets tot stand te bring nie, maar ook deur dese en gene uit Afrika wat hier kom aas.]

Rand sou dit veral teen die frase “only a few prosper” gehad het. Amerika “is absolutely the country where the most prosper, and indeed everyone can prosper if they want to … Our American ideal is to let an individual pursue creation of his wealth without fearing that someone else wil grab it and redistribute it to others who have less” (385). Obama, daarenteen, bepleit (soos die ANC) gelyke geleenthede. “If you are indeed self-interested, you should help other people to at least have equal opportunities, or their failure to access any opportunities for their rise will bring you down as well” (398). “America is fundamentally about sacrifice for the good of all, not just yourself” (410). “I believe that it is in our self-interest to give hope to every human being, not just Americans” (428). (Dit klink soos Anton Rupert se argument dat nie toegelaat mag word dat inwoners van Suider-Afrika honger ly nie.)

Vir Rand kom dit daarop neer dat “we should just be sacrificed for others. We are working for the happiness of others” (422), wat kwalik as sterk aansporing vir groot inspanning en prestasie kan dien. “So, I should give back to society for helping me succeed, what should the poor man do to society for making him fail? He should take from it, right? He should hit back at it somehow. This is the logical conclusion of such thinking, and there are indeed some people who have gone to that logical conclusion and they justify why criminals are ‘forced’ to be criminals; they have been mistreated by society and are supposedly justified to get back at it – which is why we shouldn’t be so harsh on them” (478). (Dit kan wees waarom diegene wat erge misdade tydens die “bevrydingstryd” gepleeg het, amnestie van die WVK ontvang het en gewetenloos selfs die hoogste poste in die nuwe Suid-Afrika mag beklee.)

Rand beveel aan dat ons eerder redeneer die indiwidu is “the one responsible for all his actions, good or bad, and therefore for his achievements and his failures” (485). Obama en diesulkes “want you to feel that your life is not really your own, because it has not really survived by your efforts. Your achievements are not your own” (609). “Everyone who sets himself as a wiser dispenser of your property is not only disrespecting you, they are also violating your rights, and that includes every murderer, every rapist, every thief, every fraudster, and indeed every socialist politician” (497). (Het die ANC al ooit verskoning gevra vir die erge misdade wat deurlopend deur veral ANC-ondersteuners gepleeg word?) “Socialism essentially means that we are slaves, the property we produce is for the master to decide how it should be ‘distributed’ in the society” (502). “It is ridiculous to say … only the great government can help you settle that debt – and it never gets ‘settled’ – by taking your money away” (609). Hierop kan geïmproviseer word: Dit maak nie saak hoe lank blankes reeds in Suider-Afrika is nie. Hulle bly setlaars waaraan skuld toegedig word “that … never gets ‘settled’.” Dit word “fairness” en “social justice” genoem (621).

Obama beweer “we are all created equal” (561). Dit is in baie opsigte gewoon nie waar nie. Kinders in dieselfde gesin kan van die begin af hemelsbreed in bv talente verskil. In religieuse verband is gelykheid hoogstens ‘n ideaal wat in die hiernamaals verwesenlik kan word; nie in die hiermaals nie. “The fundamental difference between Miss Rand and myself is that she believes you are good if you are selfish; I believe you are good if you are selfless. Her philosophy is the source of those who claim that they belong to ‘makers’ while their less fortunate brothers and sisters are demeaned as ‘takers’. It is a philosophy that fails to see how we are all ultimately dependent on each other and insists that it will ignore our contributions to each other’s success” (667). Dit is louter twak. Armlastiges is op hulp van ander mense aangewese. Armlastiges onderskraag nie suksesvolle, welvarende mense nie. Hulle boor belastingbetalers in die grond met hulle behoeftes en vul dit soms selfs aan met bv misdaad.

In haar verweer verwys Rand na die voor-sosialistiese era toe mense geweet het “that you have to do something for others in order for you to get something (trade)” (747). Waarom word mense wat nie vir bv dienste betaal nie, nie gemobiliseer om vullis te verwyder en hulle woongebiede netjies te maak nie? Ledigheid stel hulle in staat om te betoog en te vandaliseer. Teen groot onkoste word daar telkens aan hulle eise toegegegee; nie net sonder teenprestasie nie, maar ook sonder vervolging en afdoende straf vir die skade wat aangerig is.

Rand:

“The record of theocracies in history has been quite consistently disastrous. They’ve had one thing in common with communist states: they both asked the individual to become selfless, to put others first. The communist state condemns those who want to make profit for themselves. Like the theocracy, they believe that everything should be shared, and the rulers appoint themselves as the best masters of this planning and sharing business” (766).

Op grond van Jesus se uitspraak, “love your neighbor as you love yourself,” word selfloosheid gepredik. Rand werp teë: “It certainly does not say ‘love others better than yourself'” (772). Sy verwerp pogings tot selfloosheid: “Selfless means ‘without self’, or more precisely, ‘without regard to self’ … He said ‘as you love yourself’, which means He explicitly rejected selflessness” (779). “For me, you can help others while not being selfless, just as Jesus said. Selflessness is impossible” (803). “That doctrine of selflessness and collective salvation is a gas chamber designed to kill your sense of self worth” (917).

“Notice that they attack you both materially and spiritually: your material success is not your own, they tell you, it is the whole society that did it; and your moral success is impossible because you have to try to be selfless, to give yourself to others, to the whole society, above yourself – something impossible” (809). “Christ himself proclaimed an individual salvation of the soul … There is no such thing as collective salvation” (821). (Insgelyks is daar hopelik ook nie so iets soos kollektiewe skuld nie.) “You can help strangers in emergencies or in small ways that are not too costly or sacrificial to you, but you don’t want to help people who can help themselves, making them dependent on you instead of their own effort” (840). Rand was by uitstek ‘n anti-kommunistiese kampvegter vir kapitalisme en indiwidualisme.

Ongelukkig ontbreek die ruimte om hier ook Peter Schwartz se uitstekende boek oor hierdie onderwerp te bespreek: In defence of selfishness: Why the code of self-sacrifice is unjust and destructive (New York: St Martin’s Press, 2015, 256p; Amazon Kindle $12.99).

Bykans alle blanke DA-kiesers is rassiste, aldus Mmusi Maimane

Dis amptelik, aldus die “Obama van Soweto”, die DA se leier, Mmusi Maimane: Rassiste is nie welkom in die DA nie. Nie net dit nie: As jy wel ‘n rassis is, moenie eers bodder om jou kruisie vir die DA te gaan trek nie. Voorts gaan daar glo van DA-lede verwag word om ‘n anti-rassisme eed af te lê. Orwell sou hom morsdood gelag het. Bid jou aan: ‘n Politieke party wat sy lede se gedagtes dmv ‘n eed rein wil hou. Die DA is ook ten gunste van anti-blanke kwotas, aldus die DA se kwota-leier. Laasgenoemde is natuurlik soos ‘n hond wat ten gunste is van wors in sy eie hok. Maimane probeer wel vergeefs om daardie kwotas as blote teikens te probeer afmaak, maar gelukkig is ons nie naïef nie, of hoe?

Oor wat presies ‘n rassis en rassisme sou wees, is mnr Maimane helaas baie vaag. Een voorbeeld van rassisme wat hy wel opper, is as mense lag vir vreemde uitsprake van woorde wanneer swartmense nie hulle huistaal praat nie. Ek ken egter geen Afrikaner wat lag wanneer ‘n swart persoon Afrikaans praat nie; inteendeel, ons almal waardeer dit veel eerder om in Afrikaans aangespreek te word, al is daar ‘n paar woorde wat nie heeltemal reg uitkom nie. Ek het nog nooit enige Afrikaner ‘n swart persoon hoor tart oor sy uitspraak van Afrikaans nie. Die Afrikaners wat ek ken, kwalifiseer dus skynbaar nie as rassiste volgens daardie spesifieke definisie nie. Daar was wel ‘n Engelse aanbieder op eNCA wat geskors is omdat hy snedig gelag het oor die minister van onderwys se uitspraak van ‘n Engelse woord. Maimane praat dus skynbaar van wit Engelse.

‘n Ander voorbeeld wat Maimane opper, is dat rassiste glo nie ander mense se bestaan erken nie (“not bothering to acknowledge people”). Weer eens: Ek is nie bewus van selfs die mees stereotipiese, regsgesinde plaasboer wat nie sy werkers sal groet nie. Weer eens lyk dit vir my of Maimane eerder ‘n wrewel het aan – wie weet? – ryk Engelse uit die Noordelike Voorstede, die mêdems wat onder mekaar kla oor hoe moeilik dit is om goeie bediendes te kry. Moontlik is dit hulle wat nie verstaan dat, in die swart kultuur, dit goeie maniere is vir ‘n ondergeskikte om te wag dat die ander persoon hom eerste groet nie.

Wat Maimane eerder bo beskryf, is swak maniere, maar die meerderheid Afrikaners is opgevoed om goeie maniere teenoor almal te toon, wit of swart. Ek verstout my ook om te sê die meeste Afrikaners verstaan die swart kulture veel beter as jou deursnee Engelse snobis.

‘n Veel duideliker leidraad oor wat kwansuis rassisme sou wees, kom wel in die res van die toespraak voor. Die kern van die probleem, volgens Maimane, gaan oor wat dr Samantha Vice, daardie argetipiese mors van ‘n wit vel, “white privilege” sou noem. Maimane verwys in sy toespraak pertinent na strukturele ongelykhede as die kern van die probleem, en spesifiek na grondbesit. In hierdie opsig is daar geen verskil tussen Maimane en die EFF nie. Malema beskou alle blankes wat ‘n plaas of selfs ‘n voorstedelike lappie grond besit as sogenaamde gronddiewe. Onthou: Maimane ganse toespraak het gehandel oor rassisme, en volgens Maimane, asook Malema, is die kern van die rassismeprobleem eintlik strukturele ongelykhede, waarvan grondbesit ‘n belangrike komponent is.

Dus: Jy, meneer die blanke boer, en jy, meneer en mevrou wat sukkel om julle verband op julle meenthuiserfie te betaal, is per definisie skuldig aan strukturele ongelykheid en derhalwe ‘n aartsrassis. Jy het iemand se grond gesteel. Selfs al is jy dus ‘n tipiese Afrikaner wat dit waardeer as ‘n swart persoon jou in Afrikaans aanspreek, maak jou besit van ‘n lappie grond jou volgens die DA se leier per definisie ‘n rassis en aandadig aan strukturele rassisme.

Voorts is ongelyke opvoeding, volgens Maimane, deel van die kernprobleem. Dus: As jy as blanke jou kinders se opvoeding as opperbelangrik ag, en as jy ‘n slawedrywer is wat hulle dwing om op skool te presteer, is jy aandadig aan strukturele rassisme, want dan diskrimineer jou optrede teen diegene wat nie noodwendig ‘n hoë premie op ‘n goeie opvoeding plaas nie. Jou toppresterende matrikulant steel swart skoolkinders se geleenthede.

Gelukkig bied mnr Maimane darem toe verlossing en bevryding aan blankes tydens sy toespraak. Jy, meneer en mevrou die strukturele rassis, kan ook gered word van jou rassisme. Al wat jy hoef te doen, is om gedweë, soos ‘n skaap ter slagting, tot jou eie nadeel mee te maak aan anti-blanke diskriminasie. Jy moet dus vir lief neem daarmee wanneer jy en jou kinders van ‘n werk ontsê word in die naam van reg-stelende aksie, wat as amptelike DA-beleid herbevestig is tydens Maimane se toespraak.

As jy jou eweneens verbeel het dat grondroof slegs onder ‘n EFF- of ANC-regering sou voorkom, dink weer. Maimane het ook bevestig dat die afneem van blankes se grond amptelike DA-beleid is, en enige blanke wat hom teësit is onmiddellik ‘n rassis. So ook moet jy jou nie verbeel dat die gewettigde, rassistiese korrupsie bekend as SEB sal verdwyn onder ‘n DA-regering nie. Al wat sal verander, is dat dit DA-lede sal wees wat hul lywe tenderpreneurs sal hou. En weer eens: Durf wag om beswaar aan te teken, en die DA jaag vir jou soos ‘n brandsiek hond weg en skeur boonop jou eed op.

Uit hoofde van die bogenoemde feite, lyk dit vir my asof geen blanke kieser wat a) eiendom besit, b) goeie onderwys op prys stel, of c) besware het teen rassisme soos SEB of RA, vir die DA kan stem nie. As jy aan een van daardie drie skuldig is, is jy per definisie ‘n blanke rassis, volgens die Mbeki-bewonderaar, Maimane. Jy kan dus ook nie jou eed met ‘n rein gewete gaan aflê nie, sou jy ‘n DA-lid wou word.

Sterkte, meneer Maimane, om toekomstige verkiesings sonder minstens 60% van jou totale stemvee tot op hede te probeer aanpak.

Leon Lemmer: Barack Obama vanuit Afrikanerperspektief

In Suid-Afrika het ons in 1990/1994 die oorskakeling na die veelgeprese demokratiese orde beleef, waarin alle volwasse inwoners stemreg het; dus eintlik ‘n gepeupelkrasie. Ingevolge FW de Klerk se beloftes sou die nuwe Suid-Afrika vry van kommunisme en geweld wees. Pleks daarvan was al die staatshoofde sedert 1994 kommuniste en word die geweld, wat so kenmerkend van die UDF/ANC se “bevrydingstryd” was, tot op hede onverpoos voortgesit. Die mate waarin ons deur ‘n gewelddadige samelewing gekondisioneer word, het duidelik geblyk toe die onlangse studente-onrus en -vandalisme allerweë lof toegeswaai is; nie net deur fundamenteel misleide joernaliste soos Max du Preez nie, maar ook deur die staatshoof, die minister van hoër onderwys en universiteitsrektore.

Die plaaslike politieke opset is sodanig dat die oorweldigende swart meerderheid nooit iets anders as ‘n swart staatshoof sal wil hê nie. Dit spreek boekdele teen die populêre veronderstelling dat swartes noodwendig nie-rassisties is. In Amerika, met die teenoorgestelde bevolkingsamestelling (wit meerderheid, swart minderheid), het die swartes bankvat saam met baie links-liberale blankes ‘n swart president, Barack Obama junior, tot staatshoof verkies. In Suid-Afrika tref ‘n mens ook toenemend die verskynsel aan dat poste wat tradisioneel deur blankes beklee is nou deur swartes gevul word, asof dit ‘n noodwendigheid is.

Die Burger het vir ‘n aantal jare (2006-2011) ‘n “swart” redakteur, Henry Jeffreys, probeer maar hy was te doeltreffend met die vervreemding van die tradisionele, beskaafde, Europeesgeoriënteerde lesers. Die Universiteit Stellenbosch (US) het ‘n “swart” rektor (2007-2014), Russel Botman, aangestel, met katastrofiese gevolge vir Afrikaans en Afrikanerkultuur aan daardie universiteit. Die DA het verplig gevoel om ‘n swart leier, Mmusi Maimane, te verkies. Dit is die soort ding wat vroeër of later in links-liberale geledere gebeur omdat daarop aangedring word dat polities verligtes moet uitleef wat hulle propageer.

In al vier die laasgenoemde gevalle (Obama, Jeffreys, Botman, Maimane) het die aanstelling van ‘n swarte ‘n kulturele breuk met die verlede veroorsaak; selfs ‘n grondige verandering van die institusionele kultuur genoodsaak. Dieselfde neiging kan aan die Universiteit Vrystaat en op die Potchefstroom-kampus van die Noordwes-universiteit waargeneem word, na die aanstelling as rektor van onderskeidelik Jonathan Jansen en Dan Kgwadi. Mense is minder eenders as wat dikwels voorgegee word.

In die geval van godsdiens is daar die neiging om ‘n religie by die behoeftes van ‘n groep en selfs ‘n individu aan te pas. Elkeen glo in meerdere of mindere mate soos dit hom pas omdat dit so ‘n diep persoonlike saak is. Wat die christelike godsdiens betref is daar nie net Rooms-Katolieke en Oosters-Ortodokse en Protestantse christene nie, maar talle variasies binne hierdie groepe. Pinkster- (Pentacostal) en soortgelyke charismatiese groepe, waar daar meer aksie is, het baie gewild geword by mense wat bv graag sing en dans. Die (radikale) aanpassing van nie-inheemse godsdienste kom algemeen by swartes voor. Meer uitsonderlik is dat swartes dit noodsaaklik ag dat soortgelyke aanpassings ook by ander instansies, soos universiteite, gemaak moet word. Pleks van by die aard van ‘n instansie aan te pas, word verlang (kenmerkend, by voorkeur geëis) dat die instansie eerder by swartes moet aanpas/transformeer, met potensieel noodlottige gevolge vir die voortgesette doeltreffende funksionering van die instansie. Dink bv aan die US.

William Washington Bragg het ‘n uitstekende boek oor die ideologiese wortels van Barack Obama geskryf: Obama’s radical roots: Saul Alinsky, Jeremiah Wright, and the others who shaped his worldview (Jefferson Adams Library of American History, 2011, 105p; Amazon Kindle $7,97). Daardie “others” verwys na Charles Ogletree, asook Afrika- en Moslem-invloed. Ek het by ‘n vorige geleentheid oor Jeremiah Wright en bevrydingsteologie geskryf (Praag 9 Januarie). Vandag skryf ek oor Obama se beïnvloeding deur sy biologiese afkoms, asook oor Saul Alinsky en andere. Uit wat volg, kan afgelei word in hoe ‘n groot mate Obama se presidentskap (sedert 2009) ‘n breuk met die verlede is. Hy is polities linkser as enige van sy voorgangers. Hy is “not one of us” (Kindle 62). Die aanwesigheid van swartes in die Withuis is vir baie blanke Amerikaners ‘n ongemaklike waarheid. Obama verkeer onmiskenbaar buite die hoofstroom. Dit word nie as ‘n kompliment bedoel nie. Dit illustreer sy onaanpasbaarheid. Let in wat volg ook op die talle ooreenkomste tussen Obama aan die een kant en plaaslike en Afrika-swartes en die ANC aan die ander kant.

Onyango Obama

Barack Obama jr se andersheid kan onder meer (kenmerkend) teruggevoer word na sy ouerhuis, of eintlik die gebrek aan so ‘n huis. Hy het sy pa net een keer ontmoet. Sy oupa was die Moslem en veelwywer Onyango Obama (1895-1979). Barack jr bewaar sy oupa se pasboek, sodat hy weet dat dit nie net die apartheidsregime nie maar ook die Britte is wat van reservaatswartes in Kenia pasboekdraers gemaak het. Onyango was ‘n kok wat vir Britte gewerk het. Soos wat ANC-kamerade deesdae graag verkondig, het Onyango daarop geroem dat hy weerstand teen die blanke owerheid gebied het en daarom gemartel en in die tronk gegooi is. Volgens Sarah, sy derde vrou: “The African warders were instructed by the white soldiers to whip him every morning” (159).

Toe Barack jr dié storie hoor, wat heel moontlik aangedik of fiktief is, het hy tot die besef gekom dat “their struggle was my birthright” (113). Bragg: “It is impossible to know … whether he was imprisoned at all … no records of his imprisonment have appeared” (151). “In understanding [Barack] Obama [Jr] and how he was shaped by his family, it is the legend that matters. In his memoir Obama admits that he too felt lasting resentment towards his [grandfather’s and] father’s oppressors” (172). Dit is nie net plaaslike swartes wat dit teen standbeelde van blankes het nie. “When Obama entered the White House [2009], he pointedly returmed to Britain the bust of Winston Churchill that the British government had lent to George W Bush after the 9-11 attacks” (179).

Barack Obama sr

Onyango se oudste seun was Barack Obama senior (1936-1982). “Baraka” beteken seën (blessing) in Arabies. Hy het ‘n sendingskool bygewoon en die christelike geloof aangeneem. Reeds op skool was hy opstandig. In Nairobi het hy in aanraking gekom met radikale arbeidsaktiviste soos Tom Mboya (1930-1969), wat ‘n leier in die onafhanklikheidsbeweging was. Mboya se leuse was: “To hell with European domination” (200). Barack sr is ook beïnvloed deur ‘n radikaal linkse Keniaanse onafhanklikheidstryder, Oginga Odinga (1911-1994), wat belangstelling in Sowjet-Rusland in hom aangewakker het. ‘n Amerikaanse geletterdheidsonderwyseres, Elizabeth Mooney, het gesorg dat Barack sr in 1959 ‘n student aan die Universiteit van Hawaii geword het. Daar was hy een van die “counter-culture people” wat op sy “promiscuous love life” geroem het (221). Hy het ook aan swart burgerregtebetogings deelgeneem.

In sy tweede studiejaar het Barack sr in die Russiese klas kennis met ‘n blanke Amerikaanse eerstejaar, Stanley Ann Dunham, gemaak. Hoewel hy sedert 1954 tot sy dood met Kezia Aoko getroud was en reeds twee kinders gehad het, het hy voorgegee dat hy van sy eerste vrou geskei was. Dunham was spoedig swanger en hulle het in 1961 getrou. Barack sr het dus sy pa se veelwywery voortgesit. Toe hy in 1962 ‘n Harvard-studiebeurs ontvang, het hy vertrek en sy vrou en kind, Barack jr (gebore in 1961), in Hawaii agtergelaat. Hulle het in 1964 geskei. Aan die Universiteit Harvard Barack sr “continued his drinking and womanizing” (266). In 1964 is sy studiebeurs weens wanprestasie nie hernu nie en moes hy na Kenia terugkeer.

In 1963 het Kenia onafhanklik geword met Jomo Kenyatta (1894-1978) as president, Odinga as visepresident en Mboya as minister van justisie. Baie blankes en Asiate het die land verlaat. Barack sr het werk by Shell gekry. Hy het valslik voorgegee dat hy ‘n doktorsgraad het. Toe Mboya in 1964 die minister van ekonomiese sake word, is Barack sr as ‘n beplanningsbeampte aangestel. Hy het Afrika-sosialisme as beleid voorgestel. Dit het die herverdeling van rykdom, bv “radically progressive taxation” (423) en die uitwissing van privaat eiendom ingesluit. “At the very least restrict the size of farms” (375). “Wealthy individuals could in principle be stripped of everything without any real cost to the overall good” (436). Heelwat van sy voorstelle is eintlik marxisties en word ook plaaslik by die ANC-regering aangetref. “His ultimate objective was to see at least enterprises nationalized” (386). “Nationalization would primarily target white- and Asian-owned enterprises” (411).

Hierna het Barack sr ‘n pos by die Reserwebank gekry en daarna een by die toeristekorporasie, maar sy alkoholisme het deurlopend vererger. Later was hy soms werkloos. In 1971 het hy Hawaii besoek “visiting his son for the first and only time. Ann was by this time separated from her second husband, Lolo Sotero, though she was still living in Jakarta. Barack Jr was living with his grandparents in Honolulu … back in Africa, Obama’s second American wife, who he had met while at Harvard, was taking advantage of his absence to flee his home and file for divorce. Ruth Baker was a Jewish schoolteacher from Boston … she … had endured years of mistreatment before finally leaving for good” (494). Hulle het in 1973 geskei. In 1982 “while coming home from the bar, Barack Obama Sr slammed his car into a tree at high speed and was killed” (512).

Ann Dunham

Barack jr se ma, Ann Dunham (1942-1995), “was for much of her adult life a foreign aid worker, who was often well paid by American foundations and government agencies” (528). Dalk is dit wat van haar kind “a black activist in Chicago” gemaak het (551). Hy “embraced a ‘post-racial’ conception of himself” en “pledged to open America to the world, a … sort of cosmopolitan outlook” (566). Dunham was “a dreamy idealist on a futile quest to change the world” (535). Haar pa was onder meer ‘n meubelverkoper. Sy het ‘n student aan die Universiteit van Hawaii geword. “Hawaii was by far the most multi-cultural of all the states” (619). Hier het sy Barack sr ontmoet, swanger geraak, getrou, Barack jr as kind gekry en geskei.

Daarna het Dunham die Indonesiër en Islamiet Lolo Sotero (ook Soetoro, 1935-1987) ontmoet, met hom getrou (1965) en in Jakarta gaan woon (1966). In 1970 is hulle dogter, Maya, gebore. Barack jr “attended two different schools in Jakarta: one Catholic, one Muslim* … when the boy was nine [1971], she sent him back to Hawaii to live with his grandparents” (658). Gedurende sy skoolloopbaan was Dunham net drie jaar lank in Hawaii, toe sy weer ‘n universiteitstudent was. In 1975 het sy na Indonesië teruggekeer om as deel van verdere studie tot 1978 veldwerk in antropologie te doen. Haar proefskrif het sy egter eers meer as ‘n dekade later suksesvol voltooi. Sy het die Ford Foundation sover gekry om “a women’s studies program at the University of Indonesia” te begin (725). Daarna was sy onder meer gemoeid met mikrokredietverlening.

[* Barack jr se oupa en sy stiefpa was Moslems en hy het ‘n Moslemskool bygewoon. Dit is van die redes waarom Donald Trump in sy presidensiële verkiesingsveldtog met anti-Moslemuitsprake vorendag kom.]

“If there is a constant theme through her life and work, it was an interest in inequalities that result from flaws in the social system itself … It was the kind of thing she was very interested in – some kind of injustice based on something structural or cultural” (783), bv die uitbuiting van armes. Ons ken dit plaaslik: Die stelsel kry die skuld, nie die “slagoffers” nie. Sy was ‘n aanhanger van Jesse Jackson se militante swartbewussynspropaganda, “his idea of a multiracial ‘rainbow coalition'” (795); vandaar Desmond Tutu se “rainbow nation”. Dunham het georganiseerde godsdiens vermy ten gunste van “eclectic spiritualism … She meditated in Buddist monasteries en left small offerings in the Hindu communities” (795). “She raised her children to adopt the same detached, eclectic attitude” (803). Sy en Sotero het in 1980 geskei.

Saul Alinsky

In 1985 het Barack Obama jr (van nou af bloot Obama genoem) aan die Universiteit van Columbia gegradueer. Soos die kommuniste wou hy die wêreld verander. “To bring about what he saw as real, fundamental change to society, he chose to become a community organizer … ‘Change will come from a mobilized grass roots. That’s what I’ll do. I’ll organize black folks … What really inspired me was the civil rights movement'” (821). Hy het ‘n gemeenskapsorganiseerder, onder meer ‘n opstoker, in Chicago geword, “the capital of the African American community” (835) en deesdae die toonbeeld van ‘n geruïneerde stad. Dit was die setel van Saul Alinsky (1909-1972) se gemeenskapsorganisering, met Obama as een van sy toegewydste dissipels. “After Obama was elected to the United States Senate in 2004, Michelle Obama [his wife] claimed: ‘Barack is not a politician first and foremost. He’s a community activist exploring the viability of politics to make change'” (858). Toe Obama in 2007 sy kandidatuur vir die presidentskap aangekondig het, “he continued to invoke the spirit of Alinsky into the presidential campaign … Obama called his training in community organising the ‘best education’ he ever had” (864).

Alinsky, ‘n Jood van Russiese afkoms, is nooit weens sy pro-burgerregtebedrywighede gearresteer nie, maar om hom vir swartes meer aanvaarbaar te maak, het hy beweer dat hy tronkstraf uitgedien het. Sy pa was Benjamin en sy ma Sarah. Sy was ‘n moeilike vrou. “‘a plotka Führer’, troublemaker” (1910). Nelson Mandela se voornaam, Rolihlahla, beteken ook moeilikheidmaker/skoorsoeker. Alinsky was ‘n sosiologiestudent en veral geïnteresseerd in kriminologie. “He, like his [University of Chicago] professors, believed … ghettos made criminals and poor people, not the other way around … due to social disorganization which … [is] largely the result of economic defects in our social order” (920; ook 981). Die skuld word dus op blankes gepak. Dit is Alinsky wat gesê het: “The issue is never the issue” (1018); “the revolution is the issue” (1179). Dink aan Open Stellenbosch wat teen Afrikaans agiteer maar eintlik revolusie najaag.

Die manier waarop gemeenskappe georganiseer was, het glo veroorsaak dat mense “deprived or disenfranchised” gevoel het (981). Al Capone (1899-1947) het die bendebedrywighede in Chicago aangevoer. Alinsky en sy “confrontational, anti-establishment organization” (992) “was accepted by the mobsters” (932). Alinsky se boek, Rules for Radicals (1946/1971), “is written for the Have-Nots on how to take it away” (1066). Alinsky: “You want to organize for power!” (1076). “He wanted his organizers to agitate and mobilize heretofore quiet people into active, protesting citizens who, if necessary, would publicly confront city officials and make demands” (1097). “He said the organizer should be ‘an abrasive agent to rub raw the resentments of the people of the community; to fan latent hostilities of many of the people to the point of overt expressions'” (1113).

As Alinsky-dissipel kon Obama hom nadoen: Obama “was a natural, the undisputed master of agitation, who could engage a room full of recruiting targets in a rapid-fire Socratic dialogue, nudging them to admit that they were not living up to their own standards … He could be aggressive and confrontational. With probing, sometimes personal questions, he would pinpoint the source of pain in their lives, tearing down their egos just enough before dangling a carrot of hope that they could make things better” (1119). Die begrip “hoop” speel ‘n opvallende rol in die burgerregtebeweging van die Amerikaanse swartes; vandaar Russel Botman se HOOP-projek aan die US, wat deur Wim de Villiers voorgesit word (Matieland, 2015, p 40). De Villiers: “Ek staan op die skouers van reuse soos my voorganger, prof Russel Botman” (p 41).

Alinsky “hated exploitation and felt obliged to facilitate an equalizing of opportunity … If Alinsky’s true goal was fundamental social change, a goal that seems to have attracted Obama to organizing, this raises the deeper question: change of what kind? Alinsky was unquestionably, as he said himself many times, a radical. But what sort of a radical was he? He acknowledged an affinity with C Wright Mills [1916-1962], who called himself a ‘plain Marxist'”(1202). Alinsky “always insisted he was not a communist” (1210). Maar hy was gewillig om met kommuniste saam te werk “when he thought it would advance his goals. He opposed the purging of Communists from unions, and endured criticism because he, as a friend recalled, ‘wouldn’t be part of this liberal anti-communist attitude'” (1216).

“He earned the respect and indeed admiration of at least one radical black leader, Malcolm X” [1925-1965] (1236). “It is not fanciful to imagine that Alinsky would have been proud of the pupil [Obama] he never met, but who went further than anyone trained in his philosophy and methods ever had done” (1265). “Alinsky’s basic ideas … shaped Obama’s own thinking about politics and society” (1275).

Charles Ogletree

Charles Ogletree (gebore in 1962) maak daarop aanspraak dat hy sowel Barack as Michelle Obama se mentor was toe hulle regte aan die Universiteit Harvard studeer het. “After the 2004 Democratic Convention, Obama travelled to Martha’s Vineyard to attend the annual discussion about race and social justice hosted by Ogletree and Henry Louis Gates” (1782). Ogletree en Gates (gebore in 1950) is albei swart dosente verbonde aan Harvard; Ogletree in regte en Gates in African American Studies. Vir Ogletree gaan dit om bv menseregte en geregtigheid. “He tries to ensure that he can use the classroom as a way of ‘working for social justice'” (1951). Dit herinner aan Nico Koopman aan die US. Gates se oriëntasie, daarenteen, is literêr, maar ook pro-swart. Hy wil hê die werke van swartes moet in die literêre kanon* (lys van beste boeke) opgeneem word. Diegene wat walgooi, ly glo aan intellektuele rassisme.

[* Harold Bloom bespreek in sy boek, The Western Canon: The books and school of the ages (London: Papermac, 1995), 26 outeurs, waarvan almal blank en net vier (Jane Austin, Emily Dickinson, George Eliot, Virginia Woolf) vroue is. In sy uitgebreide kanon (p 531-567), wat ook nie-Westerse werke insluit, oorheers die teenwoordigheid van blanke mans (Dead White European Males) ook. “Nearly everything that has been revived or discovered by Feminist and African-American literary scholars falls all too precisely into the category of ‘period pieces’, as imaginatively dated now as they were already enfeebled when they first came into existence” (p 540). “In our schools and colleges … all aesthetic and most intellectual standards are being abandoned in the name of social harmony and the remedying of historical injustice. Pragmatically, the ‘expansion of the Canon’ [soos wat Gates verlang – kyk vorige paragraaf] has meant the destruction of the Canon, since what is being taught includes by no means the best writers who happen te be women, African, Hispanic, or Asian, but rather the writers who offer little but the resentment they have developed as part of their sense of identity” (p 7). “We are destroying all intellectual and aesthetic standards in the humanities and social sciences, in the name of social justice” (35).]

Bragg: “Perhaps the cause to which Ogletree has devoted the most attention is that of reparations for slavery” (1958). Hedendaagse blankes moet glo weens die destydse slawerny skadevergoeding aan hedendaagse swartes betaal. “He argues that there is a direct line of continuity between the enslavement of blacks and their current economic position. He says: ‘while the causes of African American poverty are complex, they are based in part on a history of racism and discrimination that politically, culturally, socially, and psychologically disenfranchised African Americans'” (1965). “As well as seeking compensation from the government and taxpayers, Ogletree would like to see reparations claims made against specific companies that he feels profited from the slave era” (1977). “Race has provided the focus of Ogletree’s life and works” (1855). Hy het onder meer oor Suid-Afrika gepubliseer (kyk die Wikipedia). Soos Thabo Mbeki sê hy “we live in two societies: one black, one white” (1855). Soos Mbeki noem hy swartes eerste.

Volgens Ogletree is swart diewe “in jail because of their poverty … If they had the resources they would not be out there robbing” (1831). Dus, as ‘n swarte ‘n BMW-motor gehad het, sou hy nie een gesteel het nie. Dit is soos Michael le Cordeur redeneer: Swart studente beroof die universiteit se kafeteria omdat hulle honger is. Die hoë prioriteit wat die besteling van drankwinkels geniet, kan dan aan die diewe se dors toegeskryf word, ens. Ogletree: “The law can be ‘an instrument for social and political change … a tool to empower the dispossessed and disenfranchised … and a means to make the privileged more respectful of differences'” (1841). “The courts have proved an especially powerful and pernicious vehicle for racism … Ogletree openly describes himself as a liberal and judicial activist” (1862). “He believes that the state exists not just to protect individual rights and arbitrate neutrally between the claims of various individuals and groups. Rather, it must take an active part in addressing inequalities created by the social system” (1869).

Volgens Ogletree moet die staat bv haatspraak reguleer. “He considers individuals, communities and the state to be under a moral obligation ‘to offset the burdens of free speech as it affects minority communities.'” Daarmee breek hy nie ‘n lansie vir blankes in Suid-Afrika nie, maar vir swartes in Amerika. “He has openly compared capital punishment to lynching, and thinks that the use of the death penalty is a reflection of America’s pervasive racism. … ‘To take a historical view, the racially disproportionate application of the death penalty can be seen as being in historical continuity with the long and sordid history of lynching in this country'” (1905). Nelson Mandela het hom ook teen die doodstraf uitgespreek omdat die meeste misdadigers wat andersins tereggestel sou word swart sou wees.

Ogletree ondersteun uiteraard ook regstellende aksie. Hy sê bv van universiteitstoelating: “Affirmative action admissions policies seek to realign the balance of power and opportunity by doing what is, at heart, quite simple: affirmatively including the formerly excluded” (1869). Russel Botman het ontken dat daar by die US se MBChB-toelating teen blankes op grond van ras gediskrimineer word. Dié toelating word glo bloot “belyn”. Obama se wens om onwettige immigrante wettig te verklaar en grensbeheer tussen die suidelike state en Mexiko te verslap, kan aan die invloed van Ogletree toegeskryf word. Die oorgrote meerderheid sodanig gewettigde inkommers sal vir die Demokratiese Party stem. Ogletree beweer Amerika se immigrasiebeleid berus op dubbele standaarde omdat blankes bevoordeel en nie-wittes benadeel word. “Once inside the country, Latinos are systematically and disproportionately targeted for deportation” (1931).

Slot

In Suid-Afrika word die staatshoof deur die dominante politieke party benoem. In Amerika word hy regstreeks deur die kiesers verkies. Dat iemand soos Obama, met sy anti-blanke, kommunistiese en Moslem-simpatieë, die president van Amerika geword het en selfs vir ‘n tweede termyn herkies is, behoort wantroue in demokrasie as politieke stelsel te wek. Die oorwig Amerikaanse kiesers word as beskaafde, geletterde, ontwikkelde mense beskou. Hulle behoort ook in redelike mate ingeligte mense te wees, hoewel die betroubaarheid/ewewigtigheid van baie van die (ideologiese) inligting wat hulle bereik, bevraagteken kan word. In Suid-Afrika, met sy oorwig van minder ontwikkelde, beperk geletterde en swak ingeligte kiesers, het stikdonker nag in 1994 aangebreek weens bv algemene stemreg en ‘n uiters gebrekkige grondwet. Byvoorbeeld, omdat die staatshoof nie direk deur die kiesers verkies word nie, het Nelson Mandela die dwaasheid verkondig dat hy sy laaste jaar in dié pos wou gebruik om uitsluitlik die ANC se belange te dien. As staatshoof beskou Jacob Zuma hom klaarblyklik nie as iemand wat alle Suid-Afrikaners se belange moet bevorder nie. Daarom gee hy blankes die skuld vir alles wat verkeerd is en etiketteer hy hulle selfs as gronddiewe.

Karel Combrinck: Townshipmanewales

Ekstreemregs en ekstreemlinks is die twee uiterste pole van die politiek. Tussenin is daar vele skakerings. Die skakerings is meesal besig om verder na links of verder na regs te beweeg. Dikwels beskuldig politieke opponente mekaar daarvan dat hulle ekstreemlinks of ekstreemregs is terwyl hulle in werklikheid nóg die een, nóg die ander is. Veral linkses het ‘n voorliefde daarvoor om enigiemand wat minder links is as hulle, as «ekstreemregs» uit te maak, moontlik omdat hulle nie juis veel ander argumente het nie. «Verregs» is natuurlik ook ‘n sinoniem vir «rassisties».

In Frankryk word Marine Le Pen en die Front National uitgemaak vir « regsekstremiste» omdat hulle dit waag om voorkeur te wil gee aan Franse burgers wat betref arbeidsgeleenthede, behuising en mediese dienste en omdat hulle probeer wal gooi teen die vloedgolf immigrante uit die Derde Wêreld. Sulke standpunte maak van jou in Frankryk ‘n regsekstremis en ‘n fascis.

Maar nou is dit ook so dat ‘n politieke ideologie wat een van die uiterste pole uitmaak soms omswaai en sy eie teenpool word. Dis byna soos die teorie van die ysmassa by die Noordpool wat so swaar word dat dit die aarde se ewewig versteur sodat dit omswaai en die Noordpool die Suidpool word, of inteendeel wegsmelt sodat dieselfde gebeur.

Die Nasionale Party is een van die beste voorbeelde van ‘n regse bewind wat skielik ‘n linkse bewind word. Die Kommunistiese stelsel in die Sowjetunie is nog ‘n voorbeeld van ‘n bewind wat sy eie teenpool geword het. In ‘n groot mate het die Nasionale Party-regering geword wat die Sowjetbewind was. En watter beter simbool kan daar wees van die Nasionale Party se ommeswaai as die patetiese figuur van Adriaan Vlok, wat nadat hy Minister van Polisie was in die Nasionale Party-kabinet en lid van die Veiligheidsraad, die ANC se voete gaan was. Soos dr Roodt dit iewers stel, kon so’n obseniteit net in die verrotte verstand van ‘n Nasionale Party-minister uitbroei. As ‘n mens na onlangse foto’s van Adriaan Vlok kyk, kan jy sien dat die voosheid nou ook na sy gesig versprei het.

Volgens onlangse berigte in die Natbroekpers wil Adriaan Vlok, noudat hy die «einde van sy dae sien naderkom», weereens die tyd uitkoop om boete te doen oor sy onchristelike optrede tydens sy ministersjare. ‘n Mens wonder watter deel van die ANC se anatomie hy nou wil was. Daar verskyn soms foto’s van hom, verloopte ou fascis, ewe voosgesig tussen sy townshipmaatjies, as’t ware ‘n soort ou Trevor Huddleston met ‘n Afrikaanse naam. As hy dan so ‘n behoefte voel om sy medemens van diens te wees, waarom dan nie die verarmde Afrikanerkindertjies in die plakkerskampe help nie? Maar nee, ‘n mens se naaste moet mos altyd noodwendig swart wees en dan gaan die kameras ook mos nie in wit plakkerskampte belangstel nie.

En dan is daar natuurlik nog gevalle. Dink maar aan die groteske harlekyn RF Botha, op sy dag grootbekvolksheld en «kampvegter vir Suid-Afrika», wat ná byna twintig jaar as minister in die Nasionale Partyregering sy knieë deurkruip vir ‘n joppie by die ANC. Dis die soort mense aan wie ons ons lot toevertrou het. Die verrotting in sy brein het ook ernstige skade aan sy gesig berokken. Kyk maar na foto’s van hom deesdae. En dan die ander een: die ou Broederbonder en testosteroonpsigopaat het natuurlik ook ernstige gesigprobleme, simptoom van gevorderde breinverrrotting. Hoe lui die ou gesegde? ‘n Vis vrot van die kop af.

So was dit ook met ons land en sy “leiers”.

Dan Roodt: Wat van ‘n Groot Trek terug Suid-Kaap toe?

Charles Smith vra vanoggend na watter land ons behoort te emigreer, gegewe die verval en polarisering in Suid-Afrika.

Hy skryf:

Een van die dae gaan Afrikaans ’n taal wees wat jy vir die kombuis, kerk en vleisbraaivure los. Die meeste van ons het nie boe of ba gesê oor Kovsies wat Ingels word nie. Sodra ons geld kry, hol ons na die kajieng-kerke en grênd (Ingelse) skole. Dan kan ons mos net sowel Amerika toe trek. Of na Australië, Engeland of Kanada. Die wêreld ís ons woning. Jammer, Totius! As ons geld ruik, is ons goners, soos die Yanks sê. Zuma en kie soek ons nie hier nie en hulle neuk ’n eens goeie land op.

Ek sou eerste Yankland oorweeg. Barack Obama is al leier waarna ek kan luister. Maar daar word graad eens in skole doodgeskiet en regses keur dit goed! En Donald Duck gaan hul president word.Never! En Europa gaan ’n plek soos in die Tweede Wêreldoorlog word met terroriste as die nuwe Nazi’s. Nein!

Met die hittegolf het ons ’n voorsmakie gekry hoe die Outback voel. En aardverhitting gaan groot dele van Australië vernietig. Wel, hier ook (maar ons sal net ’n nuwe kerk soek wat dit ontken, of ’n motor met beter lugverkoeling). Maar ons het minder vlieë en beter bier. En beslis mooier meisies. En AB is die beste krieketspeler ter wêreld. Vat so, Steve Smith!

Wat van die Suid-Kaap? Ek is ‘n gebore en getoë Transvaler – hier het my oupagrootjie bloed gestort teen die Engelse – maar sal dit oorweeg om Mosselbaai of omgewing toe te trek. Daar is ‘n hawe en ‘n mens kan in dié streek ‘n enklawe skep, tesame met die res van die Wes-Kaap wat tans net onder beheer van die ANC Lite is, nie die ANC-SAKP nie.

Net gister hertwiet ek amper uit verveeldheid ‘n petisie wat iemand op change.org loop, dat die Kaap moet afstig, en ná ‘n paar uur was daar meer as 3 000 ondersteuners daarvoor! Ons sal moet aanvaar dat die grootste deel van SA net nog ‘n Afrikaland gaan word, soos Zimbabwe of Angola minus die olie. Daardie Voetspore-program op TV was nogal insiggewend om aan te toon hoe lyk dit werklik noord van die Limpopo: die gebrek aan paaie, die traagheid, die korrupsie, geen hospitale of gesondheidsorg nie, ens. As Afrikaners saamstaan en ‘n nuwe ontwikkeling in die suide begin, kan ons steeds ons lewenstandaard behou en veilig wees.

Ons moet nooit Suid-Afrika laat vaar nie, maar as ons eers veilig, georganiseerd en welvarend is, kan ons met ‘n soort “reconquista” van die noorde begin. Nooit weer moet ons egter onder Afrika-gesag staan nie; dis ononderhandelbaar. Die klimaat in Europa en Amerika verander nou in ons guns; dis net ‘n kwessie van tyd voordat die hele Weste sal begin saamstaan: nie die verraderlike elites nie, maar die gewone mense en die volkere. Dis opwindend om te ervaar, die welwillendheid tussen alle blankes, ongeag, taal, kultuur of Katoliek/Protestant/agnostikus.

‘n Deel van ons mense kan dalk in die noorde agterbly om die fort op plase en ander plekke te hou, met baie swaar privaat veiligheidsdienste om hulle teen aanvalle en geweld te beskerm.

Karel Combrinck: Sondebokke

Onlangs is een en ander gesê oor sondebokke. Dit het spesifiek gegaan oor linksliberales, verloopte Afrikaners ingesluit, wat ‘n sondebok probeer soek vir die mislukking van hulle in-sonde-gebore rommelrepubliek en die skuld daavoor te probeer plaas voor die deur van Jacob Zuma. Lesers mag gesien het dat die New York Times, daardie orakel van linksliberalisme, nou ook tot die koor toegetree het met onder meer twee uiters kritiese inleidingsartikels oor Zuma die afgelope twee weke. Die gedagte dat Jacob Zuma soveel verskil kan maak, al is dit in ‘n negatiewe rigting, sou hom waarskynlik tot eer strek.

Die begrip sondebok is so oud soos die mensdom self. So word daar in die Ou Testament melding gemaak van ‘n sondebok op wie die volk sy skulde kon projekteer ten einde hulleself weer witter te kon was as sneeu. Daardie sondebok was aanvanklik natuurlik letterlik ‘n dier, maar met verloop van tyd was sondebokke meesal mense en het die begrip «sondebok» dus die metaforiese betekenis gekry van ‘n mens op wie ander hulle skuld kon pak.

Dit lyk asof daar êrens, diep in die psige van die mens ‘n soort oerbehoefte skuil om sy skuld op iets of iemand anders af te laai.

Die voorbeeld by uitstek van ‘n sondebok was natuurlik Christus self wat aan ‘n kruis gespyker is op aandrang van ‘n histeriese, skreeuende, baarduitrukkende, klereskeurende en as-op-die-hoof-strooiende horde . Soos die aangrypende gedig van Elizabeth Eybers lui wat Praag in sy onlange kersboodskap aangehaal het :

Het jy kon dink, eenmaal sou jy
die hele wêreldskande dra ?

Met hierdie sondebok was die verskil net dat hy homself as offer gebring het en nie iet sof iemand anders nie.

Die vroeë Christene is deur die Romeinse keiser, Nero, die skuld gegee vir die afbrand van Rome waarvoor hy hulle, as straf, voor die voet uitgeroei het. Gedurende die Middeleeue was dit hoofsaaklik sg. «hekse» wat geblameer is as dit nie reën nie, of wanneer oeste misluk, of wanneer ‘n kind in die dorp aan ‘n onbekende oorsaak sterf. In daardie dae was so te sê alle oorsake van sterftes onbekend, sodat «hekse» lustig verbrand en verdrink is.

Die groot sondebokke van die twintigste eeu was sekerlik die Nazi’s asook enigiemand wat deur die linksdekadentes as die Nazi’s se nakomelinge uitgemaak is. Die kommuniste van die Sowjetunie het aan hierdie sondebokstatus ontsnap as beloning daarvoor dat hulle die stryd teen die Nazi’s gevoer het aan die kant van die «Geallieerdes». Vir die grootste gedeelte van die bestaan van die Sowjetunie was akademici, intellektuele en ander linksgesindes, perverses en nuttige idiote in die Weste getroue ondersteuners van die Sowjet-styl-kommunisme en dis eers met die val van die Sowjetunie in die negentigs dat hulle skielik van mening verander het.

Maar dan die ander sondebok van die twintigste eeu: apartheid. Wat het die linkse gepeupel tog veel vreugde gehad aan hierdie «inkarnasie van absolute boosheid» waaraan hulle hul eie morele meerderwaardigheid kon meet. Soos die skrywer Christopher Hitchens (aangegaal deur leon Lemmer in sy artikel oor Moeder Teresa) dit stel : «The most hateful dictatorship of the twentieth century is the vile system of Apartheid in South Africa.» En noudat apartheid iets van die verlede is, nou teer hulle nog steeds op die halfafgeknaagde gebeentes van «onregverdighede uit die verlede» om hulle linkse ideologie ‘n bietjie lyf te gee. Sonder die skrikbeelde van nazisme en apartheid het die linkses moeite om hulleself te identifiseer of selfs die gevoel te kry dat hulle darem bestaan.

Die linkses en hulle nuttige-imbesielmeelopers, die fladderende engeltjies, soek dus nou weer naarstiglik na ‘n nuwe sondebok. Al die ou staatmakers van die verlede is uitgespeel: Hitler se nazisme, Mussolini en genl. Franco se fascisme, Pinochet van Chile en Salazar van Portugal en dr Verwoerd se apartheid en so ook Saddam Hoesein en Moeammar Ghaddafi. En nou is Bachar Al-Assad aan die beurt, maar Al-Assad het Rusland agter hom en dit is ‘n dikkerige kers om af te byt. Die hoofteiken bly nietemin Rusland. Hoe graag sou die Amerikaners en hulle handlangers tog nie van Wladimir Poetin en Rusland ook ‘n sondebok wou maak nie. Dis net dat hulle nou nie juis ‘n lekker argument kry om dit te regverdig nie. Rusland is nie ‘n diktatuur nie en het ‘n demokraties verkose regering. Hulle kan natuurlik Rusland se betrokkendheid in die Krim en in die Oekraïene gebruik maar dis nie heeltemal genoeg om van Rusland ‘n muishond te kan maak nie en trouens is die Russe se ingryping in die hierdie gebiede hoofsaaklik ‘n reaksie op die Amerikaanse program om missielstelsels op Rusland se grense op te rig.

Die jongste is dat hulle Rusland nou begin beskuldig daarvan dat hulle lugaanvalle in Sirië gerig is teen die burgerlike bevolking wat Bachar Al-Assad opponeer. Ons sal maar sien hoe ver kom hulle daarmee.

Maar die Russe het die afgelope tyd ‘n kragtige televisiesender, nl. Russia Today wat die ander kant van die saak stel en dit moeiliker maak vir die linkses om na willekeur oor hulle te lieg. ‘n Kommunikasie-instrument soos dié, is wat ons in die apartheidsdae kortgekom het. (Kyk gerus Russia Today op www.rt.com. Baie interessant.)

Die ware vyand van nasionalisme en volksidentiteit is Amerika en hulle klakkelose napraters aan die universiteite en in die media, waaronder die ou natbroekkrieketbrosjure, DieBurger, en die res van Natpers, die nuttigste idioot van almal. Die Amerikaners is wel begaan oor hulle eie nasionale identiteit. Hulle gun dit net nie aan ander ook nie, want dit staan in die weg van die uitbreiding van die Amerikaanse wêreldimperium. Was dit nie einste Amerika nie wat ten gunste was van die skepping van die Europese Unie en wat nou druk uitoefen om Turkye ook toegelaat te kry, nie om die Europese volkere te versterk nie, maar om hulle te verswak. Die sukses van die strategie kan gemeet word aan die mate waarin die Europese leiers en regerings vandag willoos agter die Amerikaners aanslof, veral wat betref die veldtog teen Rusland. Die nuttige idiote van die verlede was dié wat uit naïwitieit en verwronge humanisme meelopers van die Sowjetkommunisme was. Vandag is hulle dié wat om dieselfde redes Amerika se ambisies ter wille is.

Sonder sondebokke is die linksliberales eenvoudig spookasems . Hulle het weinig substansieels by te dra, benewens ‘n paar afgesaagde humanistiese slagspreuke en dan ook die beledigings waarop hulle enigeen trakteer wat nie met hulle saamstem nie. As daar nie werklik ‘n ideologie van betekenis is waarteenoor hulle kan reageer nie, soos nou, ontstaan aan daardie kant ‘n lugleegte wat onvermydelik deur iets of iemand gevul sal word. Volgens alle aanduidings is regsgesinde nasionaliste en patriotte in Europa vinnig besig om die vakuum te vul. Kyk maar die berig op 3 Januarie dat Geert Wilders nou vir die derde keer die mees gewilde politikus in Nederland is. En dan die moontlikheid van Donald Trump in die Withuis en Marine Le Pen in die Elysée-paleis in 2017. Die linkses moet dus maar net ‘n bietje geduld gebruik. Die nuwe sondebokke is in aantog. Kom ons gaan die Nuwe Jaar met hierdie bemoedigende vooruitsig tegemoet.

Leon Lemmer: Bevrydingsteologie

Barack Hussein Obama (gebore in 1961) het in 2009 te midde van groot euforie die 44ste Amerikaanse president geword. Dié groot opgewondenheid het veral uit swart geledere gekom, mildelik gesteun deur wit liberaliste, want Obama is die eerste swart president in die Withuis. (Die ANC sou lankal die naam van die presidentswoning geafrikaniseer het.) Sedertdien het daar groot ontnugtering met Obama se leierskap by ‘n groot deel van die Amerikaanse bevolking ingetree. In baie gevalle het dit niks met etnisiteit te make nie. Toe Obama verkies is, was baie inligting oor sy verlede nie algemeen bekend nie. Ideologies pas hy glad nie in by die Amerikaanse hoofstroom nie. Een van die groot onheile in Obama se gees is die invloed wat bevrydingsteologie op hom gehad het. Ek hoop om by ‘n latere geleentheid in besonderhede te skryf oor wat Obama is. In hierdie rubriek beperk ek my aandag by die wesenlike aard van bevrydingsteologie omdat dit ook plaaslik ‘n hoogs onsalige invloed uitoefen.

Die teks wat ek gebruik, is hoofstuk 4 van William Washington Bragg se uitstekende studie, Obama’s radical roots: Saul Alinsky, Jeremiah Wright, and the others who shaped his worldview (The Jefferson Adams Library of American History, 2011, 105p; Amazon Kindle $7,97). Die persoon wat ek uitsonder vir aandag is Jeremiah Wright (gebore in 1941). Hy was Obama se pastoor tydens sy verblyf in Chicago as “community organizer” (1985-1988). Die kerk is die Trinity United Church of Christ, waar Wright die prediker van 1972 tot sy aftrede in 2008 was. Obama en Wright het in 1987 ontmoet. In daardie stadium het Obama ooreenkomstig sy opvoeding geen kerklike verbintenis gehad nie. In Indonesië het hy egter ‘n tyd lank ‘n Moslemskool bygewoon. Van 1992 tot 2008 was Obama ‘n Trinity-lidmaat. Wat hom na die christelike godsdiens aangetrek het, was Wright se swart bevrydingsteologie.

Toe Obama in 2008 besig was met sy veldtog om die VSA se president te word, het Wright se anti-Amerikaanse en anti-semitiese uitsprake in preke bekend geword. Byvoorbeeld, volgens Wright Amerika “supported state terrorism against the Palestinians and black South Africans” (Kindle 1327). Obama het dit toe gerade geag om sy lidmaatskap van die Trinity-kerkgenootskap te beëindig, maar hy het Wright nie veroordeel nie. Obama het sy slagspreuk, “The Audacity of Hope”, wat ook die titel van een van sy boeke (2006) is, by Wright oorgeneem. Hoop is een van die begrippe wat in die geledere van Amerikaanse swartes misbruik word om hulle in hulle stryd om “geregtigheid” teen blankes aan te spoor. Plaaslik het dit aan die Universiteit Stellenbosch (US) sonder (veel) protes weerklank in die bevrydingsteoloog Russel Botman se Hoopprojek gevind.

Ek laat Obama nou agterweë en gebruik Bragg se boek om die aard van bevrydingsteologie te belig. Bragg verskaf ‘n duidelike en gesaghebbende uitsetting daarvan. Dit is plaaslik ter sake omdat hierdie ideologiese virus/meem, soos die geval met baie ander idees is, van Amerika na Suid-Afrika oorgewaai het, met uiters nadelige gevolge. Bevrydingsteologie is wesenlik so skandalig dat die verregaande vertolkings waarmee vorendag gekom word konvensioneel gelowige christene aanstoot kan gee. Ter wille van egtheid maak ek oorwegend van aanhalings gebruik. Daar is talle variasies binne bevrydingsteologie, maar die uiteensetting wat volg gee ‘n betroubare aanduiding van die kernbeskouings.

Wright is nie ‘n oorspronklike denker nie. Dit gaan vir hom om swart bewussyn en swart mag. Hy het sy idees van prominente Amerikaanse swart bevrydingsteoloë oorgeneem. “From the beginning of his tenure at Trinity, Wright emphasised social justice, pushing members to engage in political activism. He established educational programs for members focused on black authors and figures from black history” (1400). “Wright sees his educational programs as crucial to forging a distinctively black identity, in resistance to the culture of white America. He says ‘assimilation slowly kills you’ and that ‘sin and assimilation are just alike'”* (1727). “Wright himself says of his church that its ‘theological perspective starts from the vantage point of Black liberation theology being its center” (1421).

[* Die swart minderheid in Amerika word vryelik toegelaat om rasse-integrasie teen te staan en groepidentiteit uit te leef. In Suid-Afrika met sy verswelgende swart meerderheid word die wit minderheid aan gedwonge rasse-integrasie onderwerp en groepregte ontken.]

Die twee bevrydingsteoloë waarop Wright veral steun, is James Cone (gebore in 1938) en Dwight Hopkins (gebore in 1953). Die oorsprong van hierdie polities verwringde teologie kan teruggevoer word na Martin Luther King (1929-1968), wat ‘n prediker was maar glad nie ‘n teoloog nie. Vir King het dit gegaan om burgerregte vir swartes, sosialisme en die radikale herverdeling van rykdom. Volgens hom was rykdom ‘n skande. Hy was anti-kapitalisties, anti-imperialisties, anti-materialisties en het ‘n revolusie van waardes bepleit. Die Sondag na die sluipmoord op hom sou King oor “Why America may go to hell” gepreek het (1453). Vandaar Wright se: “God bless America? No, no, no. God damn America!” (1459). Hy “saw America as condemned by God for its injustice” (1459).

In 1966 het die National Committee of Negro Churchmen hulle by die beweging vir swart mag, soos gelei deur King en Stokely Carmichael (1941-1998), aangesluit met as voorneme: “defining its aims in theological terms. These clergymen signalled their eagerness to redefine the Gospel message of Jesus, to correspond to the black community’s demand for power” (1467). Ter uitvoering hiervan het Cone in 1969 sy boek, Black Theology and Black Power, gepubliseer. Dié boek “relates the militant struggle for liberation with the gospel message of salvation” (1474). In ‘n latere boek, Black Theology and Black Liberation (1970), skryf Cone: “Black theology is a religious explication of black people’s need to redefine the scope and meaning of black existence in white racist society. Black power focuses on the political, social, and economic condition of black people, seeking to define concretely the meaning of black self-determination in a society that has placed definite limits on black humanity. Black theology puts black identity in a theological context, showing that black power is not only consistent with the gospel of Jesus Christ: it IS the gospel of Jesus Christ” (1474).

Swart bevrydingsteologie is dus ‘n radikale hervertolking van die Bybel.

“Members of this school of thought see the entire Biblical text as an allegory for modern day political and economic oppression, with a single message: that true Christians must resist this oppression wherever they find it. Ideas of personal faith, morality, sin and redemption take a back seat to the demands of politics* – and of a decidedly radical orientation. As Cone puts it, black theology focuses on ‘God’s liberating activity in the world on behalf of the freedom of the oppressed.’ He claims that the entire Biblical story has a single, unifying theme: God’s ‘liberation of slaves from sociopolitical bondage.’ For him, as well as for Wright and others, God’s mission is targeted directly and exclusively at blacks and other people excluded from the benefits of capitalism and political power, and it makes little room for whites and those who are not poor in its scheme of salvation. On this scheme … it is almost impossible for black people to be sinners, and almost impossible for white people not to be” (1485).

[* Dit is waarom die bevrydingsteoloog Desmond Tutu hom uitsluitlik op politieke aksie toespits en skynbaar nooit oor bv die religieuse bekering van mense begaan is nie.]

“As Cone reads the Bible, its narrative begins with God’s selection of Israel as His chosen people on account of their enslavement by the Egyptians. However, the Israelites themselves fail to create a socially-just society, and this leads to the rise of Old Testament prophecy, as God seeks to re-affirm his political message. Finally, Jesus Christ comes to teach this message to the world, and does so by locating his ministry among the poor and the oppressed” (1494). Ter ondersteuning hiervan word Lukas 4:18 gebruik: “om die evangelie aan armes te verkondig … om onderdruktes in vryheid uit te stuur.” “Jesus not only ministers to the victims of oppression but takes on the role of victim himself. Cone calls him ‘the Oppressed One’. From this, we get a very particular view of the Trinity. God as creator is the maker of the Israelites as His chosen people, with a special place in the scheme of creation. After He has set them free, however, He must do the same to all the oppressed people of the world. This is the role of Jesus, the Oppressed One, who takes on the burden of oppression for all and makes their liberation possible. In today’s world, God continues His liberating mission as the Holy Spirit. It is the Holy Spirit that acts in today’s world to guide people towards liberation” (1494).

Waarop bevrydingsteologie neerkom, is enersyds die selektiewe gebruik van die Bybel en andersyds die kreatiewe vertolking van daardie tekste ooreenkomstig verlangde politieke oogmerke. “Cone explicitly rejects the apparent meaning of Matthew 5:3, where Jesus is described as blessing those who are poor ‘in spirit’. Cone insists that it is economic and political, not spiritual, poverty that is of interest to God in determining His scheme of salvation. And Cone goes further. He insists that Christ’s mission is exclusively for those who are poor in this sense. As he puts it: ‘it is important to point out that Jesus does not promise to include the poor in the Kingdom along with others who may be rich and learned. His promise is that the Kingdom belongs to the poor alone'” (1503). Dit is duidelik dat hier van die swartes se kant af nie op ‘n voorbeeldige manier hande gevat word soos wat blankes alewig opgeroep word om te doen nie.

“The gospel of Christ is no longer a universal one. It makes no provision for those who are neither poor nor oppressed. Cone goes so far as to say that any view of the gospel that ‘fails to see Jesus as liberator of the oppressed is heretical'” (1514). Dit is nie bloot ‘n geval van swartes wat nie hande vat met blankes nie. Hierdie soort teologie kom eerder neer op die verwerping en verdoeming van (alle) blankes. Onderliggend is daar by hierdie bevrydingsteoloë nie liefde nie maar haat jeens blankes.* “Reverend Wright explicitly endorses this reading of the Bible as a story of God’s exclusive mission to the oppressed. As he said in one of his speeches: ‘In biblical history, there’s not one word written in the Bible between Genesis and Revelations that was not written under one of six different kinds of oppression, Egyptian oppression, Assyrian oppression, Persian oppression, Greek oppression, Roman oppression, Babylonian oppression'” (1514).

[* Palestynse kinders word in hulle ouerhuise, skole, moskees en ander organisasies geleer om die Israeli’s te haat. In Amerika word swart kinders in hulle ouerhuise, skole, kerke en ander organisasies geleer om blankes te haat. Ek probeer glo dat hierdie verskynsel (nog) nie in dieselfde mate in Suid-Afrika voorkom nie.]

“Black liberation theologians have no interest in the idea of sin as a judgement on the moral choices of individuals … The poor are victims of sin, not its purveyors. On Cone’s view, it is effectively impossible for black people to sin, and effectively impossible for white people not to. This view of sin, which absolves the poor of personal responsibility, dovetails neatly with liberal and socialist views of poverty itself, which see poverty as the result of structural factors, mainly race, rather than the result of individual life choices or differences in talent. As Hopkins puts it, succinctly: ‘People are poor because they are victims of others'” (1523). Dit volg dat wanneer swartes moeilikheid veroorsaak, bv misdade pleeg, hulle op onskuld aanspraak kan maak. Per definisie is swartes sondeloos en dus ook nie-rassisties. Die stelsel (‘n maaksel van blankes) kry die skuld, nie die skuldige swart individue nie. Gelykverklaring lei tot ‘n ontkenning van verskille in talent. Al wat glo nodig is om die gelykheid van almal te bewerkstellig is gelyke geleenthede. Aangebore verskille in bv talent en intelligensie word ontken.

“Redemption is also redefined. It comes not when an individual admit to his sins and accepts Christ in his life. Rather, it comes when a society achieves ‘liberation’, meaning an overthrowing of the economic and political order as it stands. Humans, says Cone, reflect the image of God only when they are ‘in rebellion against the structures of oppression’. Again, only those who are oppressed can be saved. And only those who resist will be” (1535). Teen die hele sosiale stelsel moet dus weerstand gebied word, want daardie stelsel is die oorsaak van armoede. “Otherwise, they are effectively denying Christ” (1545).

Met feitlik absolute noodwendigheid volg daar uit die voorafgaande hierdie verregaande aanspraak: “Christ himself is black. Wright has insisted on this in very literal terms. He says: ‘Evidence exists within and outside the Bible to support the notion that the people of Israel, and the people of most of the empires and kingdoms that surrounded them at that time were of African descent!’ He cites Rev 1:14-15 as evidence that Jesus had ‘nappy hair’ and ‘bronze skin’,* and he even refers to the Holy Land as ‘northeast Africa’ The theologians, however, focus more on the symbolic significance of the black Christ than its historical validity: Christ is black because of what he represents. ‘The black community,’ says Cone, ‘is an oppressed community primarily because of its blackness; hence, the christological importance of Jesus must be found in his blackness. If he is not black as we are, then the resurrection has little significance for our times'”(1545). In swart bevrydingsteologie se opleidingskursusse word die “African roots of Christianity” beklemtoon (1746).

[* Oor Iemand soos die Seun van die mens word gesê: “Die hare op sy kop was wit soos wit wol, soos sneeu … Sy voete was soos geelkoper” (Openbaring 1:14-15).]

“In the works of Cone, Hopkins and their followers, the struggle for the liberation of the poor from their economic oppression become a race war. Cone says that the black Christ leads ‘the warfare against the white assault on blackness by striking white values and white religion.’ The Holy Spirit guides blacks towards first of all, a sense of solidarity with one another as a single oppressed community, and second preparation for their confrontation with whites. Cone advocates what he describes as a ‘destruction of whiteness, which is the source of human misery in the world.’ He says that ‘whiteness, as revealed in the history of America, is the expression of what is wrong with man. It is a symbol of man’s depravity.’ He even describes whiteness as a symbol of the Anti-Christ” (1555).

Jacob Zuma se uitspraak dat al Suidelike Afrika se probleme met die aankoms van Jan van Riebeeck begin het, is sekerlik versoenbaar hiermee. Die gesindheid is anti-blank.

Cone skryf voorts: “The time has come for white America to be silent and listen to black people … All white men are responsible for white oppression … Theologically, Malcolm X [1926-1965] was not far wrong when he called the white man ‘the devil’ … Any advice from whites to blacks on how to deal with white oppression is automatically under suspicion as a clever device to further enslavement” (1566). Die wens dat blankes hulle bekke moet hou, is plaaslik deur linkse wittes soos Samantha Vice, Pierre de Vos en Gillian Schutte uitgespreek (Praag 12.02.2013). Die jongste geval is Pieter du Toit (Netwerk24, 1 Desember) wat sê blankes moet luister en hande vat. Dit is geskryf na aanleiding van Ferial Haffejee se versugting dat wittes liewer nie moet wees nie. Sy verwys waarskynlik na wit talentvolheid wanneer sy oor wit bevoorregting kla. In die praktyk het daar plaaslik veral blanke benadeling oorgebly, maar blankes moet glo nie laer trek en beskerm wat hulle materieel en geestelik darem nog behou het nie. Die voortsetting van gewelddadige ANC/UDF-gedrag word nou “gespierde” optrede genoem.

Naas Lukas 4:18 (kyk hier bo) word Matteus 25:40 deur bevrydingsteoloë ter regverdiging van hulle evangelie gebruik: “Vir sover julle dit aan een van die geringste van hierdie broers van My gedoen het, het julle dit aan My gedoen.” Eksodus word gebruik “as the tale of liberation of God’s chosen people. However, they do not deny that their reading of the Bible requires a highly selective, and creative, approach to the text” (1577). Ander tekste wat gebruik word, is Jeremia 12:13-17, bv “die swakke en die arme” (1678), Jesaja 61:1, bv “mense in nood” (1671) en dan ter regverdiging van militantheid bv die swaard-verwysings in Matteus 10:34 en Lukas 22:35-38 (1671). Volgens Cone “the Bible … is a valuable symbol for pointing to God’s revelation in Jesus, but it is not self-interpreting” (1577). Sodra veronderstel word dat wat in die Bybel staan nie letterlik waar hoef te wees nie, word die deur geopen vir allerhande vertolkings; insluitende dié van die bevrydingsteoloë.

Die swart bevrydingsteoloë het nie gekom tot waar hulle is sonder die hulp van blanke teoloë nie. Bragg verwys na die werk van Karl Barth (1886-1968) en Paul Tillich (1886-1965). “Tillich explicitly rejects all approaches to the Bible that insists on its literal truth” (1584). Tillich skryf: “All the actions, past, present and future, which men attribute to God … are symbols taken from our daily experience, and not information about what God did once upon a time or will do sometime in the future. Faith is not the belief in such stories, but it is the acceptance of symbols that express our ultimate concern in terms of divine actions” (1592). Bevrydingsteoloë kon daardie “ultimate concern” as vertrekpunt gebruik.

“Despite his debts to Barth and Tillich, Cone speaks harshly of white theologians, making comments that are in line with his general views on race. He dismisses them as racists who are incapable of understanding God’s message … ‘Biblical thinking is liberated thought’. Thus ‘White theology is not Christian theology at all'” (1603). Cone skryf: “Progressive white theologians, with few exceptions, write and teach as if they do not need to address the radical contradiction that racism creates for Christian theology … White supremacy is so widespread that it becomes a ‘natural’ way of viewing the world” (1613). “The solution for Cone and the others is to break free from not just the tradition of white theology, but from the exclusive reliance on the Bible. As part of their struggle to liberate their own thinking, as well as that of other blacks, from what they see as the distortions of white theology and culture, black theologians have looked to the traditions of non-Christian Africa* … Black religious thought thus becomes ‘neither exclusively Christian’ nor ‘primarily African.’ Instead, it is ‘reinterpreted for and adapted to the life-situation of black people’s struggle for justice in a nation whose social, political, and economic structures are dominated by a white racist ideology'” (1622). “For the black theologians, the religion and myths of Africa have special importance as a source of symbolism. Hopkins offers what he calls a ‘theological anthropology’ that attempts to intergrate figures from black folklore with Christian ideas” (1632).

[* Dit kan om hierdie rede wees dat Desmond Tutu, asof hy dit kan weet, beweer dat sowel christene as nie-christene hemel toe gaan.]

“Though Cone and the other black liberation theologians initially focused their attention almost exclusively on the situation of black people in America, they have since expanded their analysis to victims of ‘poverty, colonialism, human rights [abuses], and monopoly capitalism’ in Africa, Latin America, the Caribbean, and Asia. Cone now says … they are willing to find solidarity with any ethnic group seeking economic and political liberation from ‘Euro-American domination.’ Hopkins says: ‘The Fall – the rise of monopoly capitalism – gave birth to and marginalized the majority of the world’s population in the modern period'” (1642).

Met die duidelike uitsondering van blankes kan enige etniese groep guns in die oë van bevrydingsteoloë vind.

Hoewel bevrydingsteologie eerder politiek as christelike (of enige ander) godsdiens is, is dit dwarsoor die wêreld invloedryk omdat dit aanklank by armes vind, asook by diegene wat dink hulle word onderdruk. In die Wêreldraad van Kerke (WRK) speel bevrydingsteologie ‘n beduidende rol. Tog het die NG Kerk dit wenslik geag om deel van hierdie gemeenskap van (on)heiliges te word.

Die Belhar-belydenis (1982), wat groot verdeeldheid in NGK-geledere veroorsaak, ontleen skaamteloos aan die Amerikaanse swart bevrydingsteologie, bv: “God … op ‘n besondere wyse die God van die noodlydende, die arme en die veronregte is … die kerk … moet staan … teen die ongeregtigheid en by die veronregtes.”* Hierdie belydenis is in die Universiteit van Wes-Kaapland se fakulteit teologie geïnisieer, by name deur Jaap Durand en Dirkie Smit. Die Stellenbosse Kweekskool van die NGK en die UWK-fakulteit het sedertdien saamgesmelt in die US se fakulteit teologie waar bevrydingsteoloë soos Allan Boesak en Nico Koopman invloed uitoefen en waarin daar deesdae geen gesonde besware teen bevrydingsteologie, die Belhar-belydenis, homoseksualiteit of omtrent enige ander mode-neiging opklink nie; sekerlik nie teen transformasie en ‘n eentalig Engelse US nie. Hierdie gees was ook op die jongste NGK-sinode waarneembaar met besluite ten gunste van die Belhar-belydenis en homoseksuele praktyke. Die teologie-entrepreneur André Bartlett het hom hierin verlustig.

[* Die teoloog Sakkie Spangenberg vra in ‘n onlangse artikel twee tersaaklike vrae: Waarom het Martin Luther (1483-1546) destyds nie die kant van die verarmde en onderdrukte boere in die Boere-opstand gekies nie? Waarom het bevrydingsteoloë eers in die 20ste eeu ontdek dat die Drie-eenheid aan die kant van die armes en onderdruktes is? “Die Belharbelydenis, die Bybel en Jesus van Nasaret,” LitNet 23.12.15.]

Naas die Belhar-belydenis toon die Kairos-dokument (1985), opgestel deur onder andere Frank Chikane, duidelik die militante kenmerke van bevrydingsteologie. Sommige kerke en moskees het as terrorisneste tydens die “bevrydingstryd” gefunksioneer, met as veronderstelling dat diesulkes nie sondig nie. Die opstellers van die Kairos-dokument het onderskei tussen “the ruthless and repressive activities of the State”, wat hulle afgekeur het, en “the desperate attempts of the people to defend themselves”, wat hulle goedgekeur het, asof die ANC/UDF en PAC net verdedigende geweld gepleeg het. “Although the document did not explicitly support the armed struggle of the liberation movements, it gave such a struggle unprecedented legitimacy.” In 1987 het ‘n byeenkoms van die WRK verklaar “that the nature of apartheid ‘compelled’ liberation movements to take up arms” (John Allen, Rabble-rouser for peace, 2006, p 288).

Les bes is daar Willie Esterhuyse wat skryf: “Die tema van geregtigheid oorheers in die Ou Testament” (God en die gode van Egipte, 2009, p 239) en “Die profetiese tradisie was … primêr ‘n bevrydingstradisie” (p 240). In sy latere boek borduur Esterhuyse hierop voort: “As daar ooit ‘n godsdienstige en morele revolusionêr was, dan was dit Jesus van Nasaret” (Die God van Genesis, 2010, p 198).

Die PK-juigkommando verbaas deur honde wat op hul agterbene loop

‘n Smous van gemorsmusiek, ene DJ S’bu, maak anderdag die wilde bewering dat ‘n swart matrikulant, Mpho Mokoena, kwansuis 100% in al sy vakke tydens sy 2014 matriekeindeksamen sou behaal het. Beide die pers en sosiale media soos Twitter raak toe natuurlik buite hulself van die opgewondenheid. Geniale swartes bestaan tog! Hoera! Prys die gode van politieke korrektheid!

Helaas is die werklikheid toe nou nie heeltemal so wonderlik as wat Twitter of die pers wou glo nie. Die waarheid kom toe uit: Mnr Mokoena het inderdaad sewe onderskeidings behaal, maar beslis nie met 100% in elke vak nie. Sy Engels was net-net bo die 80%. Amper elke meerderheid-blanke staatsskool het egter jaarliks blanke matrikulante wat sy prestasie oortref, wat onderskeidings in meer vakke as hy behaal. Voorts sou ek uiters verbaas gewees het as daar nie veel meer swart uitblinkers soos mnr Mokoena bestaan nie. Daar is immers tien maal meer swart matrikulante as blankes.

Nietemin is dit opmerklik hoe die media op loop gegaan het met die leuen. Vat so, julle rassiste! Sien, swartes ís tog slim, is die onsubtiele subteks wat die juigkommando uit een keel sing.

So ook basuin die Suid-Afrikaanse weergawe van Prawda, News24, dit uit dat ‘n Soshanguvese skool ‘n slaagsyfer, en wag hiervoor, van ‘n hele 94% behaal het, en dat die skool se ouers en “lênnas” jubel hieroor. Verskoon my as ek nie noodwendig buite myself raak van die opgewondenheid nie. Het Prawda24 wel die moeite gedoen om bykans elke Afrikaanse skool naby Soshanguve in Pretoria te gaan besoek, sou die propagandiste wat hulself as joernaliste voordoen, bevind het dat baie sulke skole byna jaarliks 100% as slaagsyfer behaal, amper op ‘n roetinegrondslag. Geen voëltjie fluit egter daaroor nie, en veral nie Prawda24 se juigkommando nie.

Hierdie tipe ophemeling van alles wat selfs vaagweg ‘n swart prestasie is, is geensins beperk tot die akademie nie. Judith February, ‘n navorser by die Instituut vir Sekerheidsstudies, skryf vir die Daily Maverick, George Soros se propaganda- en witskuldblad, ‘n emosionele hagiografie oor Temba Bavuma, ‘n swart kolwer vir die Proteablommetjies, wat per ongeluk ‘n honderdtal op ‘n uiters mak Nuwelandse kolfblad behaal het. Met trane wat wil-wil biggel oor haar pofferwangetjies, só oorstelp is sy, beskryf Me Februarie vir Bavuma as “the son of our soil.” Dit is seker nou in teenstelling met AB de Villiers, die wêreld se voorste kolwer, wat skynbaar nie ‘n seun van die Suid-Afrikaanse aarde is nie. Te wit en te Afrikaans, miskien? So ook rep sy geen woord nie oor die Engelse kolwer, Ben Stokes, wat 258 lopies op dieselfde mak kolfblad binne ‘n rekordtyd gemoker het.

Ek moet egter hier ‘n bekentenis maak: Ek hou van hierdie soort ophemeling van dít wat vir ons as Afrikaners eintlik doodgewoon is. Ons verwag dat daar talle toppresteerders in Afrikaanse staatsskole gaan wees. Ons verwag ‘n 100% slaagsyfer. Ons verwag sporttalent soos AB de Villiers s’n.

Die ophemeling van die ordinêre deur Prawda24 en me February weerspreek, sonder dat hulle dit eens besef, hul eie kultus van politieke korrektheid. Ten spyte daarvan dat die PK-juigkommando hulself hard probeer oortuig dat almal oor presies dieselfde talente en aanleg beskik, word hulle tog telkens uit die veld geslaan wanneer hul PK-geloof, al is dit kennelik dmv enkele, verdwaalde voorbeelde, reg “bewys” word.

Soos die Engelse skrywer, Samuel Johnson, dit egter sarkasties gehad het oor vrouens in die preekstoel: “”Sir, a woman’s preaching is like a dog’s walking on his hind legs. It is not done well; but you are surprised to find it done at all.”

Joseph Secrève: Obama en Clinton, diktators van die proletariaat

Volgens diverse mediabronne voorspel 2016 nie veel goeds nie. Russia Today se Max Keiser waarsku oor ‘n finansiële superseepbel wat gaan bars, Generaal André Blattmann van die Switserse weermag meen dat Europa op die randjie van ‘n burgeroorlog staan, die lae olieprys druk die Russiese en Saoediese ekonomie (en bied moontlik ‘n verklaring vir Saoedi-Arabië se skokkende 47 teregstellings van afgelope week om ontnugterde dissidente te intimideer) en ISIS verryk hulself nog skaamteloos op die olie wat hulle aan Turkye verkoop.

Dan sien ons hoedat die eerste toespraak wat President Obama in 2016 gemaak het, is om die VSA se wapenwette eiehandig sonder toestemming van die Amerikaanse Kongres op te skerp. Obama meen dat die aantal skietinsidente hom noop om sulke maatreëls te onderneem: ‘n gerieflike lis om juis in hierdie spannende tye die publiek sonder wapens te laat. Die Kongres is juis die liggaam van volksverteenwoordigers wat moet sorg dat Amerika se beskaafde demokratiese stelsel in stand bly. Deur die besluite van die Kongres te minag, is Obama juis besig om ‘n diktator van homself te maak.

Die rede waarom die Amerikaanse Grondwet wapenwette en die vorming van volkskommando’s goedkeur is om juis sulke diktatoriale neigings teë te werk en om die regering te dwing om na die burger te luister, en dit is presies wat Obama wil voorkom. Dit is nogal ironies hoedat die linkses met hul “diktatuur-van-die-proletariaat”-ideale juis die teenoorgestelde met hul aksies bewerkstellig. Immers, ‘n ware diktatuur van die proletariaat beteken juis om wapens vir die gewone mens te gee.

Maar hier raak dit vreemd.

Wat Obama probeer doen, is om demokrasie in sy beskaafde vorm ongedaan te maak. Hy en sy koterie van wêreldheersers is nie soseer teen demokrasie as sodanig nie, maar teen die wigte en teenwigte wat sorg dat demokrasie en geregtigheid op ‘n ordentlike wyse kan saambestaan. As ons dink aan die kommuniste van weleer, is hulle ook altyd geneig om na hul land as “demokraties” te verwys. Dink maar aan die ou Deutsche Demokratische Republik of die Demokratiese Volksrepubliek van (Noord-) Korea. Behoudende burgers soos ons kyk na hierdie name met ‘n gevoel van ironie, maar dit kom omdat ons nie weet hoe kommuniste dink nie. Sodra hierdie moondhede na hulself as demokraties verwys, is hulle heeltemaal korrek. Kommunistiese lande ís demokrasieë!

Laat ek verduidelik: Die woord “demos” beteken gepeupel. Dink maar aan politieke “demon-“strasies. Die woord “kratos” beteken mag. In kommunistiese lande is dit die norm vir die gepeupel om met massabetogings in opstand te kom teen ‘n vermeende vyand, ongeag hoe goed of sleg daardie persoon is. Sodra ‘n groep straatskollies besluit om iemand aan te val, het hulle dit demokraties onder mekaar besluit. Dit is hierdie soort “demokrasie” wat Obama in die VSA probeer bewerkstellig. Dit kan ons duidelik sien uit hoe hy Trayvon Martin – die swart puber wat in 2012 deur ‘n Latino-buurtwag doodgeskiet is – verdedig het, selfs al het die agtiende geregshof van Florida die buurtwag onskuldig aan moord bevind.

Hier sien ons kommunistiese demokrasie in werking: Die leier bo-aan en die gepeupel onderaan is die hamer en aambeeld wat die beskaafde mens tussenin verpletter. Die beskaafde instelling, naamlik die hooggeregshof, word geminag, terwyl aan die gepeupel ‘n sekere werklikheid geskets word oor die sogenaamde toedrag van sake. Omdat die gepeupel nie van beter weet nie raak hulle opstandig teen die vermeende onreg en eis nou dat die hof se uitspraak ongeldig verklaar moet word.

Die ander bekende geval is dié van Michael Brown, die aggressiewe en gesette swart puber wat geprobeer het om die wit polisie-agent se pistool uit sy hande te stoei en dit met die dood bekoop het. Ofskoon dosyne getuies voor die regter gepleit het dat hy die agent bestorm het, het die massahisterie aan ons die “Hands up, Don’t shoot”-narratief voorgehou en dat die agent hom dus ten onregte geskiet het. Weereens het die hof die polisie gelyk gegee maar hierdie bevinding is soos gewoonlik weer doodgeskree deur hierdie propagandaslenter.

Met sulke taktieke is Obama besig om Amerika stadig maar seker in ‘n kommunistiese diktatuur te verander. Aangesien die wit Amerikaners in baie opsigte nog te puriteins is om tot sulke massabetogings oor te gaan, word swart ghettobewoners gebruik. Dieselfde sien ons met Islamiste in Europa. Swartes en Islamiste is die moderne inkarnasie van die vroeëre Bolsjewiste. Hulle is perfek, vuur en vlam agter hulle ideale en beskik oor geen moraal nie.

Interessant genoeg kwalifiseer Obama baie goed as die diktator van die proletariaat. Hy en sy vrou is destyds van die rol geskrap en mag nie meer as prokureurs optree nie. Daarbenewens was sy dosentkollegas nie onder die indruk van sy dosentskap nie. Hy was volgens hulle lui, ongekwalifiseer en het nooit vergaderings bygewoon nie. Sy aanstelling was duidelik ‘n politieke tussenstap gewees.

Dit stem grootliks ooreen met die loopbaan van daardie ander groot rewolusionêr Wladimir Lenin. Hy was ook ‘n prokureur wat nooit of nouliks as sodanig gewerk het, en het kontakte onderhou met sy ryk bankiersvriende in Switserland. Sy mede-rewolusionêr Trotski was goeie vriende met die Baron Lionel de Rothschild en hulle het gereeld saam skaak gespeel.

Ons kan maar net hoop dat daardie ander skurk, Hillary Clinton, nie sal oorneem nie. Terwyl die hele wêreld oor manlief se eskapades met Monica Lewinsky gepreek het, is die werklikheid dat vroulief ook geen skaamte het om met ander vroue op soortgelyke wyse om te gaan nie. Laat staan nog dat daardie twee die Bonnie en Clyde van Amerikaanse politiek verteenwoordig. Bill die kokaiënsmokkelaar en reeksverkragter en Hillary wat met intimidasie en privaatspeurders sorg dat sy skandes nie openbaar gemaak word nie. Haar prokureursverlede is soortgelyk aan dié van die Obamas en Lenin en sy is deskundig op die gebied van Saul Alinsky se reëls vir radikale linkses. Dit verg nie baie verbeeldingskrag om te dink dat sy ‘n erger president as Obama sal wees nie.

Dit wil lyk asof Verwoerd die spyker op die kop geslaan het toe hy gestel het dat sodra Mandela president van Suid-Afrika sou word, sou die hele wêreld voor kommunisme swig.

In daardie geval was efwee se verraad nie beperk tot die Afrikaner nie, maar het dit die hele Westerse wêreld nou oorspoel.

Ek wonder of hy dit besef…?

Dan Roodt: PRAAG se doelwitte vir 2016

Hier aan die begin van die skrikkeljaar 2016 is dit waarskynlik ‘n goeie idee om te besin oor wat ons bereik het en nog steeds moet bereik. PRAAG, die Pro-Afrikaanse Aksiegroep, is in 2000 gestig en is dus letterlik ‘n “millenniumbeweging”.

Wat is PRAAG? In ‘n neutedop is dit vier dinge: ‘n dinkskrum, ‘n versets- of protesbeweging, ‘n lede-organisasie en ‘n uitgewery. Laat ek elkeen om die beurt behandel wat welslae betref, waarna ek ons volgende doelwitte insgelyks sal stel.

Dinkskrum

As dinkskrum (Eng. “think tank”) het PRAAG eintlik skouspelagtige suksesse behaal. In die negentigerjare het sowel die ou NP as die ANC-SAKP besluit dat “nasiebou” die enkele belangrikste sosiopolitieke doelwit in Suid-Afrika is. Engels sou die taal van “nasiebou” wees en daarom moes Afrikaans en die Afrikaner verdwyn. Die gedagte van ‘n hernieude Afrikaanse taalstryd en die vernuwing van die Afrikaneridentiteit het vanuit die staanspoor hewige teenkanting, veral uit die geledere van Naspers, ontlok.

Ook die DA is tot nasiebou en die “oplossing” van die Afrikaner binne ‘n “verenigde” Engelstalige “nasie” verbind. Daarom het ons die term “ANC Lite” geformuleer om die begripmatige verwantskap van die DA en die ANC-SAKP uit te druk. Hierdie term het stadigaan inslag gevind en word vandag selfs in die Naspersmedia gebruik. Hoewel die DA steeds steun by die stembus van Afrikaners geniet, is hul nasieboubegrip doeltreffend afgetakel en bespotlik gemaak.

Oor die afgelope anderhalf dekade het ons voortdurend die taalkwessie in die openbare gesprek ingedra sodat Afrikaans en die posisie van die taal vandag een van die ANC-SAKP-bewind se grootste kopsere geword het. Ander organisasies soos Solidariteit en Afriforum het ons hierin gevolg en daar is selfs nuwe verenigings soos die Afrikaanse Taalraad onder prof. Wannie Carstens gestig in ‘n poging om ‘n “beheerde opposisie” tot stand te bring en ons invloed te neutraliseer. Dit was egter ‘n mislukking en die ATR en soortgelyke instellings beskik oor min of geen geloofwaardigheid sover dit die bevordering en handhawing van Afrikaans betref nie.

Die derde groot idee wat ons as dinkskrum verdedig het, was die Westersheid of Europeesheid van die Afrikaner. Tesame met die smeltkroesgedagte van ons vyande, dat ons as volk moes verdwyn en geassimileer word – wat eintlik ‘n vorm van volksmoord is – het hulle die ideologie verkondig dat Afrikaans ‘n “kreoolse taal is” en dat alle Afrikaners eintlik kleurlinge of “kleurlinge-in-wording” is. Leopold Scholtz van Die Burger het dié dogma onomwonde in Die Burger verkondig toe hy gesê het: “Afrikaners en bruinmense moet versmelt.” Hiermee sou ons van ons wortels in Noord-Europa afgesny word sodat ons as ‘n mindere “bastergroep” – want wat is dit anders? – in Suid-Afrika sonder politieke of kulturele regte oorheers sou kon word. Om die teenoorgestelde te argumenteer, dat ons van Europese afkoms is en steeds tot die versameling Westerse volkere behoort, sou kwansuis “rassisties” wees.

Dink daaraan: om te sê dat ons van Nederlanders, Duitsers en Franse Hugenote afstam, is “rassisties”! Nietemin is dit die dogma waarteen ons as dinkskrum te staan gekom het. Vanjaar gaan PRAAG aan twee pro-Westerse kongresse in die buiteland deelneem waar dit as byna vanselfsprekend aanvaar word dat Afrikaners wel en nog steeds ‘n Westerse volk verteenwoordig. Wat die buiteland betref, het ons vir seker daarin geslaag om vriend en vyand te oortuig dat ons geen mindere groepie “kreole” is nie, maar ‘n kleiner Westerse volk wat oor dieselfde bestaansreg as enige ander beskik. Binnelands gaan dit egter nog broekskeur en heers daar uiteraard ‘n groot verwarring by mense soos wat die huidige stelsel uitrafel.

In die vroeë negentigerjare is die ANC-SAKP, wat deur vele moondhede – onder andere die VSA – as ‘n doodgewone terroriste-organisasie gesien is, in Suid-Afrika gerehabiliteer en as “enigste verteenwoordiger van die SA swartman” voorgestel. Vergete was die stedelike terreur, halssnoermoorde en ander vergrype van die ANC-SAKP. Hierteen het ons voortdurend geargumenteer, asook die ware feite gepubliseer sodat die “engelagtige” ANC-SAKP vandag toenemend gesien word vir wat hy is.

Versets- of protesbeweging

Vandat ons reeds vroeg in 2000 betogings en versoekskrifte rondom Afrikaans gehou het, het ons allerlei aksies gevoer. Net verlede jaar het ons beswaar gemaak teen die vandalisering van Oom Paul en ander Afrikanerstandbeelde, onder andere deur ‘n klag by UNESCO in Parys aanhangig te maak. Intussen weier die departement van omgewingsake om ons in Afrikaans te antwoord en alvorens dié internasionale klag kan voortgaan, sal ons eers die reg om in Afrikaans met die ANC-SAKP-bewind te kommunikeer, moet afdwing.

Weens die algemene apatie en willoosheid onder die Afrikanerbevolking, was ons pogings om ‘n breë versetsbeweging te vestig egter minder suksesvol. Anders as in Frankryk of selfs Engeland en Duitsland, is betogings nie eintlik “deel van Afrikanerkultuur” nie. Omdat swartes daagliks oor allerlei kwessies betoog, word dit moontlik as “swart gedrag” ervaar en is daarom nog minder gewild.

Deur strategiese petisies – soos oor die taalmedium van die Universiteit van Stellenbosch – en ander minder openbare optrede, slaag ons egter steeds daarin om ons stem te laat hoor.

Lede-organisasie

Die mees suksesvolle Afrikaanse lede-organisasies wat tienduisende lede werf, geniet die steun van die hoofstroommedia soos Naspers en die SAUK. Slegs die ATKV en die Soliforum-groep kon die afgelope jare daarin slaag om ‘n groot aantal betalende lede te werf. Hoewel ons dankbaar is vir almal wat ons al jare lank getrou ondersteun, sou ons veel meer kon gedoen het indien ons oor ‘n groter ledebasis beskik het. Die hoop beskaam nie dat dit in die nabye toekoms mag verander soos wat mense besef watter sleutelrol ons in die oorlewing van die Afrikanervolk en Afrikaans speel nie.

Die sogenaamde “groot kultuurorganisasies” speel die rol van ‘n “beheerde opposisie” en daarom word hulle deur die SAUK en ander media wat direk deur die ANC-SAKP beheer word, vorentoe gestoot ten einde die werklike pro-Afrikaanse groeperings soos ons onskadelik te stel. Ons het egter grotendeeels daarin geslaag om, enersyds, nie binne die “beheerde opposisie” gekoöpteer te word nie en, andersyds, om sonder die steun van die ANC-SAKP-gesinde hoofstroommedia ons steun en invloed aansienlik – ook via die sosiale media – uit te brei.

Uitgewery

PRAAG publiseer elke dag twee aanlynkoerante, praag.co.za in Afrikaans (ons hooffokus) en praag.org in Engels (vir buitelandse lesers) met nuus en menings. Daarbenewens gee ons boeke, beide fiksie en nie-fiksie, uit.

Daar is min webblaaie en uitgewerye wat sestien jaar lank oorleef. Nietemin het ons dit reggekry omdat ons oor ‘n baie samehangende pro-Afrikaanse (en pro-Afrikaner-) redaksionale beleid beskik. Wat ons boeke betref, dra ons uniek by tot die Afrikaanse geesteswêreld met idees en voorstellings wat verrykend, prikkelend en selfs uitdagend is.

Binnekort sal praag.co.za oor 19 000 Afrikaanse artikels beskik en 6 000 op praag.org, wat ‘n totaal van 25 000 uitmaak.

Sonder ons aanlynteenwoordigheid en boeke wat in die meeste boekwinkels dwarsdeur die land beskikbaar is, sou ons nie soveel welslae as dinkskrum en meningsvormer kon behaal nie.

Meer as dit: PRAAG is besig om ‘n groot bydrae tot die vernuwing van die Afrikaneridentiteit in dié nuwe millennium te lewer. Dit is broodnodig, want ons is vandag ‘n verstrooide volk wat regoor die aardbol woon en dikwels net via die internet met mekaar verbind word. Selfs binne Suid-Afrika het ons nie meer soos voorheen ‘n Afrikaanse gemeenskapslewe waar ons ons taal en kultuur kan uitleef nie. Nee, die vyandige owerheid beskou ons as ongewenstes wat hy na willekeur mag hiet en gebied en waarvan hy die identiteit moet aftakel.

Nou, meer as ooit het ons u steun nodig.

In 2016 wil ons die volgende doelwitte bereik.

As dinkskrum wil ons voortgaan om deel te neem aan die internasionale gesprek met Europeërs en Amerikaners om hulle op die belang van Suid-Afrika as strategiese onderdeel van die Westerse beskawing attent te maak. Ons het bepaalde lande met meer regse regerings geïdentifiseer met wie ons konstant in verbinding wil bly. Moontlik ontvang Afrikaners steun vanuit die buiteland; dis nie iets waarop ons kan reken nie, maar ons moet aanhou om ons saak op ‘n intelligente en uitgesproke manier te stel, sonder die politieke korrektheid van ‘n ATKV, ‘n Soliforum of ‘n ATR.

Dan wil ons voortbou op ons geslaagde aftakeling van die heersende ideologie en dogmas, en hulle verder met argumente en slagspreuke beveg. Witskuld, Afrikanerondergeskiktheid, die voorrang wat Engels op alle gebiede moet geniet, dít alles is in ons visier. Op die duur moet die legitimiteit van die ANC-SAKP-bewind, asook die ‘94-oorgawe as sodanig, in die gedrang kom. Deur middel van artikels en boeke konstrueer ons die teenargument en -diskoers.

As versetsbeweging moet ons vanjaar meer sigbare weerstand begin bied, sonder om die wet te oortree. Baniere en slagspreuke moet op openbare plekke sigbaar raak. Ons kan heelwat leer by die patriotiese versetsbeweging wat tans in Wes-Europa aan die gang is, veral die jongmense wat op verbeeldingryke maniere betoog en bewusmaak.

Wat hofsake betref, gaan ons vanjaar een of meer strategiese hofsake oor Afrikaans voer. Die onhoudbare toestand waar die grondwet kastig “elf amptelike tale” voorhou, maar net een gebruikstaal in die staatsdiens, die howe en elders gebruik, moet op die spits gedryf word. PRAAG is die enigste Afrikaanse kultuurorganisasie wat oor die nodige kundigheid (en die wil!) beskik om dit te kan doen. Op sy minste gaan Afrikaans weer ‘n amptelik erkende taal word; op sy beste gaan dit ‘n grondwetlike krisis ontketen as die Engelse regters van die Engelse Grondwethof in Johannesburg óf gekke van hulself maak óf die ongewilde uitspraak gaan lewer dat Afrikaans wel gelyke status met Engels behoort te geniet. So ‘n taalsaak gaan regstellende aksie en rassevoorkeure insgelyks in die gedrang bring.

Ons moet vanjaar ook ‘n groot aantal aktiewe lede werf wat ons in die stryd kan bystaan. Een rede waarom die NP-Broederbond-NG-Kerk-driehoek destyds soos ‘n kaartehuis in duie gestort het, was weens ‘n gebrek aan betrokkenheid op voetsoolvlak. Duisende Afrikaners moet regstreeks by ons stryd betrokke raak en elke dag daaraan werk om die huidige orde te verander. Ons moet ons rûens keer op die “beheerde-opposisie”-organisasies wat liefs ander Afrikaners beveg as wat hulle die ANC-SAKP en ons baie ander vyande teëgaan. Dan sal ons heel gou sommer baie sterk raak.

In die eerste ses maande van vanjaar wil ons vyftien nuwe boeke uitgee waarvan sommige grondverskuiwend moet wees, sowel fiksie as nie-fiksie. Hou gerus dop hoe dié boeke een na die ander verskyn en ondersteun ons asseblief deur van hulle te koop, maar ook u vriende en familie daarvan te vertel.

Ons is vol vertroue dat Afrikaners binnekort weer vry sal wees; selfs die pleitbesorgers vir die huidige orde gee toe dat hy wankel. Maar wat kom hierna? Dink ons genoeg daaraan? Kan ons ons saak beter stel as die vorige geslag wat dit hopeloos gedoen het toe dit destyds saak gemaak het? Dis nie nou die oomblik om te laat slaplê nie!

Raak betrokke en sluit aan!

Mag 2016 ‘n keerpunt in ons geskiedenis word.

Karel Combrinck: Pouse en pape

As ek dink aan God, dan dink ek aan misterie.
As ek dink aan Christus, dan dink ek aan lig.
As ek dink aan die kerk, dan dink ek aan skemer.

Onlangs was daar op Praag ‘n interessante bespreking oor die heiligverklaring van Moeder Teresa en oor die Katolieke Kerk in die algemeen. Daar was ook verskeie kommentators wat menings gelig het oor die rol van die Anglikaanse kerk, veral in Suid-Afrika, wat ‘n interessante en belangrike onderwerp op sy eie is. In hierdie stuk sal ligweg aan die Anglikaanse kerk geraak word, hoewel die onderwerp eintlik ‘n boek verdien.

Vir die grootste deel van sy geskiedenis was en is die kerk ‘n siniese en sinistere handlanger van geld en politiek. Dis ‘n mondvol, wat ook ‘n boek werd is. Kom ons beperk ons maar hier tot enkele situasies.

In die jaar 313 is die Romeinse keiser, Constantyn, sogenaamd tot die Christelike geloof «bekeer». In werklikheid was dit sy oogmerk om die Christelike kerk wat in daardie stadium reeds ‘n magtige organisasie was, te koöpteer en deel te maak van sy eie magstruktuur. Uit die staanspoor het magspolitiek dus reeds ‘n wesenlike deel uitgemaak van die aard en rol van die Christelike kerk. Trouens kan gevra word of die kerk reeds in daardie vroeë stadium nog inderdaad «Christelik» was.

Spoedig na die «bekering» van Konstantyn het die kerk ‘n onmiskenbare deel begin uitmaak van die magspolitiek van die Romeinse ryk en inderdaad ‘n staatskerk geword. Die stert het die hond begin swaai. In sekere sin was die aanvaarding van die Christelike kerk as amptelike staatskerk terselfdertyd ook die doodsvonnis daarvan. Vanaf die «bekering» van Konstantyn tot en met die Franse Rewolusie van 1789 het die prinse van die die kerk, die pouse, die kardinale en die biskoppe vir bykans 1700 jaar in ongekende praal en weelde geregeer en fabelagtige rykdomme versamel, meesal afgepers van die «gelowiges» deur middel van afkoopbriewe en ander obseniteite. Hulle magsposisie het hulle ook met alle geweld beskerm deur duisende vervolgings, martelings, lewendige verbrandings ens., onder meer deur die beywering van die «Heilige» Inkwisisie. En alles, natuurlik in die naam van die Vredevors Jesus Christus. Kan so’n organisasie nog vir die wêreld kom lesse voorlees oor reg en verkeerd!

En wat van die sentrale gedagte van die boodskap van Christus : «My koninkryk is nie van hierdie wêreld nie»? Wat is katedrale en abdye en Pouse en kardinale en biskoppe en konsilia en sinodes en aandele en beleggings in eiendom anders as ‘n koninkryk van hierdie wêreld?

Kom ons keer vir ‘n kort oomblik terug na Moeder Teresa, wêreldberoemd vir haar toeweiding aan die armstes en ellendigstes van hierdie aarde. Sy het gedurende haar bediening in Kalkutta groot somme geld ingesamel van donateurs en weldoeners die wêreld oor met die bedoeling dat dit moes bestee word aan die armes en ellendiges met wie sy gemoeid was. So min as 5% van hierdie somme het uiteindelik gegaan aan die armes en die res aan die «Institute of Religious Works», die bank van die Vatikaan. Kortom was die beskermengel van die armes ‘n flinke geldmakertjie vir die Katolieke Kerk. Geen wonder sy moet nou ook «heilig» word nie.

In Europa is die kerke op die voorpunt van die druk om immigrante by honderdduisende, selfs miljoene, meesal swartes en moslems, Europa te laat binnestroom. Watter Christelike doel word daarmee gedien? Eerstens is dit ‘n poging om ‘n verwronge gewete te sus met die dwaling dat ons besig is om die «regte ding» te doen, maar duidelik is dat dit die uitwerking het om die groot nyweraars ter wille te wees wat hulle lippe aflek vir al die goedkoop arbeid uit die Derde Wêreld wat op hulle voorstoep aanspoel. Hoe goedkoop daardie arbeid is, sal hulle nog leer. Hans Onrust wys daarop dat daar miljoene werkloses in Suid-Europa is wat die Duitsers kan invoer om in hulle fabrieke te werk, maar hierdie Suid-Europeërs sal hulle natuurlik ‘n bietjie meer moet betaal as vir die toestromers uit die Derde Wêreld .

Maar ons wou eintlik iets sê oor die Anglikaanse Kerk. Ons blaai die geskiedenisboek ‘n bietjie terug. Tot in die middel van die sestiende eeu was die Church of England gewoon die Katolieke Kerk met die pous aan die hoof. Die breuk met die Katolieke kerk het gekom toe Pous Clemens in 1534 geweier het om die egskeiding van Hendrik VIII met die katoliek, Katarina van Aragon, te erken. Daarop het Hendrik VIII besluit om alle verbintenisse met die Pous te verbreek. Van belang is om te weet dat die breuk met die Katolieke Kerk nie op teologiese gronde plaasgevind het nie maar op suiwer politieke gronde. Hendrik VIII was trouens ‘n stoere Katoliek wat die protestantisme vervolg en onderdruk het.

Die breuk tussen die Anglikaanse en die Katolieke Kerke het dus in die tyd van die Protestantse reformasie plaasgevind, maar dis net toevallig en het niks daarmee te doen nie. Die Anglikaanse Kerk is in baie opsigte nog steeds ‘n Engelse Katolieke kerk met ‘n haas identitiese liturgie. Weliswaar het daar met verloop van tyd genuanseerde verskille tussen die twee kerke ingetree, soos bv ‘n mindere rol vir die Maagd Maria in die Anglikaanse Kerk, maar die kern van die geskil met die pous was Hendrik VIII se herhaaldelike egskeidings en huwelike – vyf vrouens na Katarina van Aragon , ‘n soort Jacob Zuma van ouds dus, behalwe dat hy darem nie al ses vouens gelyk gehad het nie.

Na die uitval met die Pous het die Church of England die amptelike staatskerk van Engeland geword met Hendrik VIII aan die hoof. Die Church of England is vandag steeds die staatskerk van Engeland en die Britse monarg is vandag nog die hoof daarvan. Dis daarom dik vir ‘n daalder dat die Engelse pers ens. so graag na die NG Kerk verwys het as «an official church» en «the National Party at prayer». Van die 42 aartbiskoppe en biskoppe van die Anglikaanse kerk het 26 sitting in die House of Lords. Hulle word genoem die «Lords Spiritual» . Hulle het dus hul eie situasie netjies op ons geprojekteer. Die Church of England is die Conservative Party at prayer. En moenie vergeet nie, dit was die Conservative Party wat die oorlog teen ons gevoer het. Die Arbeiders (Sosialiste) was daarteen gekant.

Dít, vir sover dit politieke mag aangaan. Op materiële vlak bestuur die Anglikaanse kerk ‘n beleggingportefeulje van agtduisendmiljoen pond . ‘n Mens kan maar net wonder hoeveel daarvan het hulle uit die goudmyne in Suid-Afrika gemaak.

Maar dit is natuurlik ‘n druppel aan die emmer vergeleke met die fortuine van die Katolieke Kerk. Die Katolieke Kerk besit onberekenbare rykdomme wêreldwyd. Onberekenbaar eerstens vanweë die geheime aard van hulle finansiële bedrywighede (hulle is in Amerika bv. nie aan die gewone wetgewing en finansiële beheer onderworpe wat op finansiële instellings van toepassing is nie) maar ook onberekenbaar weens die ontsaglike omvang daarvan. In sy boek The Vatican Billions van 1983 stel die Amerikaanse skrywer en fislsoof Avro Manhattan dit onder meer soos volg: «The Catholic church is the biggest financial power, wealth accumulator and property owner in existence. She is a greater possessor of material riches than any other single institution, corportion, bank, giant trust, government or state on the globe». Wat dit alles met die Christendom te make het, sal net hulle weet.

Trevor Huddleston, wat homoseksueel was, is dikwels saam met swart kinders afgeneem

Ons keer terug na die Church of England. Vanaf die vroeë dae van ons geskiedenis het die Anglikaanse kerk sendelinge gebruik om propaganda in die buiteland teen ons te maak. In die Anglo-Boereoorlog was hulle nogmaals op die voorpunt van die poging om die Afrikaner te vernietig . As ‘n mens in gedagte hou dat hulle die amptelike kerk van Engeland was met koningin Victoria aan die hoof, is dit nie moeilik om dit te verstaan nie. Ook is dit maklik te verstaan dat Nelson Mandela van die Anglikaanse Biskop Trevor Huddleston kon sê: «No white person has done more for South Africa than Trevor Huddleston». Wat hy natuurlik bedoel het, is dat geen ander witmens meer gedoen het nie om swartes aan die mag te bring.

Waar was die Church of England terwyl die Britse imperiale magte besig was om twee boererepubliekies te vermorsel ten einde hulle kloue op die Suid-Afrikaanse goudmyne te kon lê? Waar was die Anglikaanse kerk terwyl duisende vrouens en kinders in interneringskampe gesterf het as direkte gevolg van daardie plunderpolitiek? Besig om iewers, hand op die hart, ‘n swartetjie uit te snuffel wat na bewering deur ‘n wrede boer mishandel is sodat hulle anti-Afrikaanse propaganda daaruit kon maak? Waar is die Anglikaanse Kerk noudat Suid-Afrika besig is om in die dryfsand van wanbestuur, misdaad en korrupsie te versink? Of gaan hulle ook Jacob Zuma die skuld gee ?

Naasteliefde as politieke ideologie: Trevor Huddleston

Die Church of England is ‘n geval by uitstek van ‘n kerk wat naasteliefde omskep het in ‘n politieke ideologie. En die politieke ideologie is eerstens dat Engelse miljoenêrs nog ryker gemaak moet word en tweedens dat swartes ‘n eersgebore reg het om oor wittes te regeer.

Kyk maar na foto’s van Trevor Huddlestone om te sien hoe sy hart klop. My pa het gesê dit lyk of ‘n «Christen» iemand is wat in die kerk sit en sy gesangboek aangee, nie vir die ou sonder gesangboek wat langs hom sit nie, maar oorstap en dit gee vir die een wat aan die ander kant van die kerk sonder gesangboek sit. In die geval van Huddleston moet daardie een ook nog noodwendig swart wees.

Die Engelse sal wil vra, waarom wil julle Afrikaners nou weer teen ons propaganda maak? Maar die antwoord is eenvoudig: julle het nog nooit opgehou om teen ons propaganda te maak nie. Die probleem is net dat die Aftikaners nog nooit geleer het hoe om julle propaganda te hanteer nie. Miskien is dit tyd dat hulle nou begin. Maar hoe kan dit met ‘n Afrikaanse pers wat knaend sappighede plaas oor die Britse koningshuis: hulle verlowings, hulle huwelike, hulle swangerskappe en hulle babas? Babas van die Britse koningshuis is vir die Naspers skynbaar anders as ander babas en verdien spesiale publisitieit.

Trevor Huddleston saam met nog 'n lakei: Cyril Ramaphosa — Trevor Huddleston saam met nog ‘n lakei: Cyril Ramaphosa

Leon Lemmer: Akademiese vryheid

Die ANC-regering het geswig voor die onlangse studenteprotes en ingestem dat daar in 2016 geen verhoging van klasgeld gaan wees nie. Die regering is gevolglik verplig om meer staatsgeld na universiteite te kanaliseer. Hierdie sluwe ANC-kamerade het besluit om in ruil daarvoor universitêre onafhanklikheid verder in te kort. Vorentoe sal daar van universiteite verwag word om in selfs groter mate as tans na die pype van die ANC te dans. Dit is in ooreenstemming met die kommunistiese versugting na die sentralisering van mag.

Wilhelm Jordaan

Onder die opskrif, “Universiteite is g’n knegte van ideologie” (Die Burger, 4 November, p 10), skryf Wilhelm Jordaan: “‘n Universiteit se outonomie en akademiese vryheid is intiem vervleg.” Hy verwys na ‘n herontplooide kader wat verlang dat wat ‘n universiteit doen tot voordeel van “ons mense” (dus swartes) moet wees. Dit lyk vir Jordaan asof “die universiteit, as ‘n rentmeester van kennis, se dae getel” is; dat “toenemende ideologiese verknegting” ons voorland is. Hy merk tereg op dat wetenskapsbeoefening nie ideologies gedikteer mag word nie; dat onafhanklike, kritiese rasionaliteit nie prysgegee moet word nie.

Byvoorbeeld, myns insiens behoort ‘n egte universiteit dit te verwelkom as vergelykende navorsing oor die intelligensie van verskille etniese groepe, bv wittes en swartes, gedoen word. Dit is ‘n onderwerp waaroor betroubare wetenskaplike kennis broodnodig is. As ons betroubare inligting oor die intelligensie van etniese groepe het, sou ons weet of die ANC-regering, met die oog op doeltreffende administrasie, reg of verkeerd doen deur by voorkeur swartes in poste aan te stel. Ons sou ook weet of Wim de Villiers akademies wys of dwaas is deur as teiken te stel dat daar teen 2020 ‘n oorwig swartes op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) moet wees. Weens die vloek van politieke korrektheid en beperkte universitêre outonomie sal geen Suid-Afrikaanse universiteit egter sodanige noodsaaklike navorsing toelaat nie.

Jordaan val egter uit die bus wanneer hy skryf: “Universiteite is maatskaplik verantwoordbaar en ís veronderstel om die skade van kolonialisme en apartheid te herstel deur gepaste onderrig, navorsing en ‘n verteenwoordigende personeelkorps.” Universiteite moet myns insiens daarna streef om die hede en die verlede ewewigtig en so objektief moontlik met die oog op die toekoms te benader. Jordaan is hier beklemmend in die hede vasgevang. Daar moet nie net oor kolonialisme en apartheid krities besin word nie, maar ook oor die gewelddadige “bevrydingstryd” met sy vernietigende voorkeur vir vandalisme, terrorisme, volgehoue misdaad en geweld, asook anti-blanke rassisme. Sedert 1990/1994 het beskawing plaaslik ‘n groot terugslag ondervind. Die universiteitsverskynsel is ‘n produk van Westerse beskawing en behoort sensitief op sodanige agteruitgang en verlies te reageer.

Dat universiteitspersoneel demografies verteenwoordigend moet wees, is ‘n uiters skadelike modegier. Dit betaam geen egte akademikus om sulke dwaasheid te onderskryf nie. Daar is geen wetenskaplike bewys dat nie-wittes en vroue beter akademici as blankes en mans is nie. Om by voorkeur swartes en vroue aan te stel en te bevorder, kan nie akademies geregverdig word nie. Uit hoofde van die universiteit se wesenlike aard behoort suiwer akademiese oorwegings (bv formele kwalifikasies, ondervinding en publikasies) deurslaggewend by die aanstelling en bevordering van dosente en navorsers te wees. Die tragedie is dat (seker) geen universiteit in die nuwe Suid-Afrika akademiese verdienste in afdoende mate vooropstel nie.

John Kane-Berman

Op 28 November is ‘n landswye Afrikaanse Alumni-vereniging op Stellenbosch gestig; nie net om Afrikaansbelange te bevorder nie, maar ook bv akademiese vryheid. By daardie geleentheid het John Kane-Berman, voorheen die uitvoerende hoof en tans ‘n konsultant van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge, ‘n toespraak gelewer, wat in verkorte vorm onder die titel, “Hou aan veg vir dié vryhede,” gepubliseer is (Netwerk24, 5 deser). Kane-Berman dink dat akademiese vryheid tans in groter mate as tydens apartheid bedreig word. Sowel die massamedia as die akademie ly aan selfsensuur: “Politieke korrektheid is besig om die land te regeer.” Dit is onvryheid en nie vryheid nie. Vryheid impliseer immers “vryheid van intimidasie en dwang.” Geweld, bv tydens studente-onrus, lê vrye besluitneming aan bande.

Vryheid van spraak is deel van akademiese vryheid. “Die wese van ‘n universiteit is dat sy lede in staat is om die waarheid te soek, om aan die stryd om idees deel te neem en om na hartelus te argumenteer … Deel hiervan is om konvensionele wysheid aan te val, maak nie saak hoe wyd dit gehuldig word of hoeveel ondersteuning dit mag hê onder diegene in magsposisies nie. En dit is tog duidelik dat studente en lektore [eintlik dosente] by vrye universiteite noodwendig regeringsbeleid sal onderwerp aan diepgaande kritiek. Dit is deel van hul werk.”

Maar dit gebeur myns insiens in afnemende mate in Suid-Afrika. Erger, daar is die neiging om studente in regeringsbeleid te indoktrineer. Op inisiatief van en met die seën van Jonathan Jansen vind dit reeds plaas in die vorm van ‘n verpligte eerstejaarkursus aan die Universiteit Vrystaat. Wim de Villiers beoog om Jansen se poging aan die US te oortref. “We want our students and staff members to develop a transformation competency. A compulsory, credit-bearing first-year module – a kind of Maties 101, which I want to expand to 201, 301 and 401 – is currently being developed. And we are also working on compulsory courses for members of faculty and other staff. The aim would be to sensitise students and staff to transformation” (Cape Times, 6 Oktober, p 9). “Sensitise” is ‘n eufemisme vir indoktrinasie of breinspoeling.

Die slagoffers van hierdie soort programme is (feitlik) uitsluitlik blankes. Daar word gepoog om hulle eensydig sensitief/sag te maak vir enersyds verswelging deur swartes en andersyds verswelging deur Engels. Dit is vir my duidelik dat De Villiers net personeellede wil aanstel wat entoesiasties oor rasse-integrasie, swart teikens, swart bevoordeling, demografieverslawing en gevolglik ook verengelsing is en wat verkieslik geen kritiese geluid oor die ANC se outoritêre sosialisties-kommunistiese beleid maak nie. Dit is ‘n propagandisties anti-akademiese beleid wat lynreg teen die grein van ‘n ware universiteit ingaan. David Horowitz (bron hier onder, Kindle 1167) noem dit “intellectual corruption”. “The growing power of faculty radicals … has led to the creation of academic programs that are overtly ideological in nature, and to agendas that are shaped by political rather than scholarly goals” (1167). Dit is “political indoctrination masquerading as academic discourse” (1489).

Kane-Berman karakteriseer die (ANC se) transformasiebeleid soos volg: “Terwyl dit dikwels voorgestel word as die eenvoudige regstel van die onregmatighede van die verlede, is dit eintlik deel van ‘n meer omvattende agenda wat probeer om die nasionale demokratiese revolusie (NDR) tot stand te bring. Die term ‘transformasie’ mag dus miskien vaag en skadeloos lyk, maar in der waarheid is dit snelskrif vir die NDR.” Waarmee rektore soos Jansen en De Villiers besig is, is om die ANC te help om die ideale gestel in sy Vryheidsmanifes (1955), bv nasionalisering en ‘n kommunistiese staat, werklikheid te maak.

“Die NDR is ‘n bloudruk vir rassenasionalisme en partypolitieke beheer. Dit behels toenemende ingryping in die ekonomie, die onteiening van private eiendom, die vervanging van onafhanklike regulatoriese liggame en die verskraling van private instellings. Dit is ‘n groter en meer omvattende gevaar vir akademiese vryheid en vryhede in die algemeen as die vorige regering se inmenging in universiteite.” Hierteenoor stel Kane-Berman: “Ons het die vryheid om akademiese en ander vryhede te verdedig. Ons het ook die vryheid en die intellektuele vermoë om idees te propageer wat fundamenteel verskillend is van dié wat nou heersend is.” Praaglesers weet dit is wat Praag op ‘n voorbeeldige manier doen.

John Higgins

John Higgins, ‘n Engelsdosent aan die Universiteit Kaapstad (UK), het ‘n boek gepubliseer, Academic freedom in a democratic South Africa (Johannesburg: Wits University Press, 2013, 288p, R290). Hy is ook die outeur van boeke oor Raymond Williams (gepubliseer in 1999 en 2011). In Higgins se jongste boek is daar ‘n hoofstuk elk oor die idees van Terry Eagleton, Edward W Said en Jakes Gerwel. Wat my hinder, is dat Williams, Eagleton, Said en Gerwel almal onredbaar links was en in die geval van Eagleton, die enigste een van die vier wat nog lewe, steeds links is.

Die geval Connor Cruise O’Brien word onder meer in Higgins se boek bespreek. O’Brien was ‘n besoekende Ierse akademikus wat in 1986 weens die weerstand van swart studente nie toegelaat is om voort te gaan met sy lesings aan die UK nie. Die rede vir die swartes se ontevredenheid was dat O’Brien teen die akademiese boikot van Suid-Afrika gekant was. Deur hom die akademiese vryheid te ontneem om lesings aan te bied, het ingedruis teen die UK se beleid van ideologiese neutraliteit (Hermann Giliomee, Politicsweb 5 Oktober). Ek kon egter nog nie toegang tot Higgins se boek kry nie.

David Horowitz

Dit is nodig om in groter mate duidelikheid te verkry oor presies wat akademiese vryheid is. Om die frase “akademiese vryheid” te verstaan, is dit nodig om enersyds die akademie, oftewel die universiteitsverskynsel, en andersyds vryheid te verstaan. ‘n Universiteit is veronderstel om ‘n ideologies-neutrale platform vir die vrye uitruiling van idees te bied. Vryheid dui op ongebondenheid maar behoort met verantwoordelikheid gebalanseer te word. Vryheid kom in verskillende vorme voor, bv vryheid van denke en vryheid van uitdrukking/openbaarmaking, bv spraakvryheid en publikasievryheid, bv persvryheid en klank- en beelduitsaaivryheid. Vryheid strek dus baie wyer as akademiese vryheid, want laasgenoemde is die beoefening van vryheid in ‘n bepaalde konteks.

Aanvanklik, dus in die Middeleeue, het universitêre studie ‘n aanvang geneem met die trivium en die quadtrivium, wat studente in onderskeidelik sake van die gees en die natuur georiënteer het; dus studente gehelp het om ‘n eie lewens- en wêreldbeskouing te ontwikkel, wat neerkom op filosofie in die breë, tradisionele sin van die woord. Dit is waarom die woord “filosofie” deesdae steeds in baie graadbenamings voorkom, bv MPhil en PhD, al het die meeste graduandi nooit filosofie as vak bestudeer nie. Die kern van die saak is dat vakke nie gepreek (“preach”) nie maar gedoseer (“teach”) moet word. Onkritiese ideologiese voorskriftelikheid hoort nie tuis aan ‘n egte universiteit nie. Dit is so dat ‘n professor betuig/”profess”, dus tot die duidelike formulering van ‘n eie standpunt in staat moet wees, maar dit moet hom nie verhoed om ook ander, insluitende teenoorgestelde, standpunte onder die studente te aandag te bring nie, asook bronne waarin meer inligting daaroor beskikbaar is.

Die kernprobleem aan hedendaagse Amerikaanse universiteite is dat die dosente oorweldigend linksgesind en daarby aktivisties is. “Self-described ‘liberals’ outnumbered self-described ‘conservatives’ by more than seven to one” (Horowitz 476). In Amerika is Jonathan Jansen en Wim de Villiers aan ideologiese indoktrinasie blootgestel. By hulle is daar nie die ruimheid van gees, dus die nodige insig, om hierdie soort beïnvloeding na behore te evalueer en hulle daarvan te distansieer nie. Maar Jansen se gees is reeds in die jare sewentig aan die Universiteit van Wes-Kaapland polities vergiftig. De Villiers roem daarop dat hy al as US-student links en OS-gesind was: “Lede van Open Stellenbosch sal dalk verbaas wees om te verneem ek was in my studentejare lid van ‘n groep genaamd ‘Stellenbosch moet oop!’ … Toe ek op die studenteraad was, was ons daardie jaar vier sogenaamde linkses in ‘n studenteraad van dertien” (Matieland, 2015, p 41). De Villiers en Nico Koopman is myns insiens ondersteuners pleks van geswore vyande van OS se politieke agenda.

Ek baseer die res van hierdie rubriek op ‘n boek van ‘n Amerikaner, David Horowitz, Indoctrination U: The Left’s war against academic freedom (New York: Encounter Books, 2009, 196p; Amazon Kindle $13,67). In die handleiding vir dosente aan die University of California staan daar: “The function of the university is to seek and to transmit knowledge and to train students in the processes whereby truth is to be made known. To covert, or to make converts, is alien and hostile to this dispassionate duty. Where it becomes necessary in performing this function of a university, to consider political, social, or sectarian movements, they are dissected and examined, not taught, and the conclusion left, with no tipping of the scales, to the logic of the facts … Essentially the freedom of a university is the freedom of competent* persons in the classroom. In order to protect this freedom, the University assumed the right to prevent exploitation of its prestige by unqualified persons or by those who would use it as a platform for propaganda” (37). Die Universiteit Kaapstad het ‘n soortgelyke voorskrif vir sy dosente. Die probleem is dat dit plaaslik, soos in Amerika en elders, in die praktyk dooie letters is. Vandaar die O’Brien-geval. “The problem had never been devising an academic freedom policy, but implementing one” (517).

[* Aan ‘n universiteit, soos die US, wat om ANC-gedienstige, politieke redes openlik daarop ingestel is om ras- en geslagsteikens te haal pleks van dosente suiwer ingevolge akademiese oorwegings aan te stel en te bevorder, is daar eintlik geen moontlikheid dat al die dosente werklik akademies bevoeg/”competent” kan wees nie. Die tragedie is dat hoe langer met hierdie dwaasheid volhard word, des te meer versleg die akademiese gehalte.]

Die ideaal is dat ‘n dosent se ideologiese oortuigings onbekend moet wees sodat die studente vertroue in sy aanbieding kan hê. Maar vergelyk hierdie ideaal met die ideologie-gestremde openbare beeld van aktivistiese dosente soos Anton van Niekerk, Amanda Gouws, Piet Croucamp en Pierre de Vos, wat blykbaar in woord en daad dissipelskap van hulle hoorders en lesers begeer. Dit gaan lynreg in teen akademiese vryheid waarvolgens die universiteit “a free marketplace of ideas” moet wees (64). “What faculty may not do is to impose their bias on students … by presenting their personal prejudices as established wisdom” (85). Die resultaat van aktivistiese dosente se optrede is ‘n “decline of intellectual standards” (208). Van deurslaggewende belang is dat ‘n duidelike onderskeid tussen “academic discourse and political proselytizing” gemaak moet word (562). Aktivistiese dosente “regard their scholarship as a partisan activity and the university as a platform from which they hope to change the world” (243). “For academic radicals who hope to ‘change the world,’ teaching is not a disinterested intellectual inquiry but a form of political combat. The banner of this combat is ‘social justice’*, the emblem that signifies to the post-communist left the triumph of the oppressed over the oppressors” (276).

[* Nico Koopman kan nooit genoeg preek oor wat hy as geregtigheid beskou nie.]

Daar is ‘n verskeidenheid/pluraliteit van menings. Nie almal dink transformasie (dus, aan die US, verswarting en verengelsing), rasse-integrasie, nie-Westerse kultuur en beskawing, ens, is voortreflik nie. Pleks van verpligte indoktrinasiekursusse in te stel, behoort daar eerder ruimte te wees vir “respect for intellectual disagreement as the necessary condition for the development of independent minds. In the modern era it embraces the idea that research and teaching are professional disciplines, which observe the scientific method and require intellectual objectivity and restraint; it insists on a perspective that is expert, skeptical and dispassionate; and it respects the uncertainty of human knowledge and the pluralism of views” (269). In die konteks van akademiese vryheid is daar behoefte aan die herlewing van drie waardes: “professionalism, political* neutrality and intellectual diversity” (283). “Professional restraint is the very basis of the academic freedom privileges to which professors are entitled” (637).

[* Politieke aktivisme is die hoofsondaar, maar ideologiese neutraliteit omvat ook religieuse neutraliteit; iets wat grootliks aan die Middeleeuse universiteite ontbreek het; minder so in die gesekulariseerde hede.]

“Freedom to teach and freedom to learn are inseparable” (2348). In 1915 het die American Association of University Professors ‘n “Declaration of Principles on Academic Freedom” uitgereik. Dit “proposed two basic rights – one for faculty and the other for students. Professors were guaranteed freedom in their professional research, but they were also warned not to use their classroom authority to indoctrinate their students. In the words of the declaration, a teacher should avoid ‘taking unfair advantage of the student’s immaturity by indoctrinating him with the teacher’s own opinions before the student has had an opportunity fairly to examine other opinions upon the matters in question, and before he has sufficient knowledge and ripeness of judgment to be entitled to form any definitive opinion of his own'” (390). In latere soortgelyke verklarings (bv in 1940 en 1970) word dosente gemaan “to be careful not to introduce into their teaching controversial matter which has no relation to their subject” (397), want oor daardie sake beskik die betrokke dosente nie oor deskundige kennis nie (404).

“The purpose on an education is to teach students how to think, not what to think” (1154). Die doel van universitêre onderrig, in die woorde van die bogenoemde 1915-verklaring, “is not to provide … students with ready-made conclusions, but to train them to think for themselves, and to provide them access to those materials which they need if they are to think intelligently” (1154). “In other words, a democratic education should not force-feed students opinions on controversial issues that teachers deem ‘politically correct’. It should create citizens who are able to figure out what conclusions they wish to draw on their own” (1154).

In Temple University, Philadelphia, se voorskrifte staan: “As members of the academic community, students should be encouraged to develop the capacity for critical judgment and to engage in a sustained and independent search for the truth” (2348). In navolging hiervan “student performance should be evaluated solely on an academic basis and by reference to the professional standards that sustain the University’s pursuit and achievement of knowledge, not on opinions or conduct in matters unrelated to the academic subject” (2348). Dit gaan om “the student’s right to learn, free from political harassment and indoctrination” (2355).

“The overarching goal of the academic freedom campaign was to end political advocacy by professors in their classrooms, regardless of whether their politics were left or right. It was also an effort to restore traditional academic standards that promoted scholarly neutrality and objectivity … the purpose of publicly supported educational institutions in democracies was to create free citizens who were able to think for themselves and not to instill approved doctrines” (451). Dit toon hoe akademies dwaas en fundamenteel verkeerd Jakes Gerwel se standpunt was toe hy as rektor van die Universiteit van Wes-Kaapland (1987-1994) daardie inrigting gekarakteriseer het as die tuiste van linkse politiek en politici.

Ek vind dit interessant dat Die Burger jare gelede in ‘n hoofartikel (16.04.2003) die vrees uitgespreek het “dat die US beweeg in die rigting van die Amerikaanse stelsel van diskriminasie ten gunste van swart studente (affirmative action) wat beteken dat diversiteit van ras eerder as idees die wagwoord word” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 94-95). Sedertdien is hierdie vrees massaal bewaarheid. Regstellende aksie word deesdae transformasie genoem. Nie net word ‘n diversiteit van idees onderdruk nie (bv almal móét ten gunste van transformasie wees), maar ook ‘n diversiteit van taal is ongewens weens die De Villiers-US se uitgesproke begeerte om Engels tot dié onderrig- en administratiewe taal te verhef.

Dan Roodt: PK-aasvoëls sirkel om Chris Barnard se skrywerslyk

Suid-Afrika, ‘n land wat twintig jaar gelede deur terreur en propaganda verower is en tans alle wêreldrekords vir geweld, misdaad en korrupsie slaan, beskik oor min inheemse kultuur. Daarom, as iemand soos die Afrikaanse skrywer Chris Barnard sterf, daal die polities korrekte aasvoëls in swerms neer om op sy skrywerslyk te kom aas. Immers kan die man nie meer vir homself praat nie en kan jy hom as figuur nou na hartelus polities korrek inkleur.

In beginsel luister ek nie meer na RSG nie, veral vanweë die swak, anglisisme-deurspekte Afrikaans wat die omroepers – op enkele uitsonderings na – praat. Vanoggend skakel ek egter vir tien minute teen my beterwete die stroom op my rekenaar aan om te hoor of enigiemand iets van belang oor Chris Barnard kan kwytraak. Volgens Izak du Plessis van RSG was Chris Barnard “‘n sestiger, een van die skrywers wat Afrikaans uit sy apartheidsdwangbuis kon bevry”.

Is dit die definisie van ‘n “sestiger”, wonder ‘n mens? Helaas kon die sestigers ons nie van die veel groter en versmorende dwangbuis van politieke korrektheid bevry nie! Selfs so ‘n geleentheid wat eerbiedig en apolities benader behoort te word, word deur die ideologiese obsessies van die heersende orde in sy korrupte verskrompeling ontsier. Sy agente op RSG en in die hoofstroommedia prewel soos die sinistere marionette wat hulle is.

Ek het Chris Barnard nie goed geken nie, hom wel destyds een of twee keer by skrywersgeleenthede ontmoet. Hy was versigtig om nooit aanstoot te gee nie en het vir seker geen duidelike politieke standpunte ingeneem nie. Dit was die geval onder die NP, asook onder die huidige ANC-SAKP. Hoe hy nou as nog ‘n gelukbringer vir marxistiese revolusie of ‘n “anti-apartheidsheld” toegeëien kan word, gaan ‘n mens se verstand te bowe. Trouens, my indruk van hom was dat hy eerder polities konserwatief was: ek herinner my dat hy doer in 1978 rond saam met die uitgewer Bartho Smit met die destydse minister van binnelandse sake – waarskynlik Connie Mulder – oor sensuur gaan beraadslaag het. André P. Brink en ander het histeries daaroor te kere gegaan en hom van “regsheid” beskuldig. ‘n Mens praat nie met die minister nie, want die Afrikanerregering is melaats. Dit was so min of meer die argument. Helen Zille het dieselfde byeenkoms van die Afrikaanse Skrywersgilde as joernalis vir die Rand Daily Mail gedek, waarskynlik om seker te maak dat André Brink vir sy Engelse base luister.

Ek wil nou nie nie hier so voor die man se begrafnis skandes maak nie, maar Breyten Breytenbach het my op ‘n keer vertel dat Chris Barnard en sy eerste vrou Annette in die vroeë sestigerjare iewers in Parys langs swartes in ‘n klas by die Sorbonne of waar dit ook al was, moes sit en daarteen beswaar gemaak het. Dis sekerlik geen skande nie: 96% van alle liberale joernaliste in die VSA woon in hoofsaaklik blanke woonbuurte en wil ook nie te naby swartes kom nie. Dieselfde geld ons eie joernaliste in die hier en nou. Ek noem die Sorbonne-insident net as bewys dat Chris Barnard kwalik ‘n gebore ondersteuner van Joe Slovo en Nelson Mandela was, soos wat RSG en die Media24-koerante hom nou wil uitbeeld.

Hoewel ek baie lief vir Afrikaans is, het ek helaas nie ‘n besondere hoë dunk van Afrikaanse skrywers nie. Daar is of was ‘n paar goeies, waaronder Chris Barnard. Meermale is die Afrikaanse skrywer egter goed, malgré lui, of ten spyte van homself soos die Franse sê. Chris Barnard was so ‘n skrywer. Soos genoem, het hy ‘n tydjie saam met sy eerste vrou in Parys deurgebring en had ‘n skoot weg van die eksistensialisme. Maar anders as sy Franse tydgenote, was hy geen groot intellektueel wat oor sy werk kon teoretiseer of filosofeer nie. Wat sy romans soos Mahala, Boendoe en die kortverhaalbundel Duiwel-in-die-bos interessant maak, is juis dat hy intuïtief en nie werklik intellektueel of ideologies te werk gaan nie.

Tog openbaar hy ontroerende en diepsinnige dinge oor Afrikanerskap, wat tot dieselfde verbode terrein behoort as Elsa Joubert se lank vergete Afropessismistiese roman, Ons wag op die kaptein (Tafelberg, 1963). (Ek moet dit nog klaar lees, maar was beïndruk met die eerste helfte wat die dilemma van die Portugese inwoner van Angola met sy basterkinders en die bedreiging van swart geweld uitbeeld.) Anders as in die kitsch Angel-Saksiese voorstellings van Afrika (dink maar aan die rolprent met Robert Redford en Meryl Streep, Out of Africa), is die Afrika-bos nie noodwendig ‘n vriendelike plek nie. Trouens, deel van die vervreemding en vereensaming wat sommige van Chris Barnard se karakters ervaar, spruit juis uit die kultuurkonflik en die haglikheid van die onbeskaafde kontinent, die “boendoe”. Allermins polities korrekte temas.

Ek weet nie of daar nog literêre kritici in Afrikaans bestaan nie; waarskynlik is hulle ook reeds weggetransformeer en bestaan daar vandag net ‘n koor jabroers en -susters wat die heersende ideologie beaam om hul joppies op universiteit te behou. Min, indien enige, gaan Chris Barnard baie noukeurig nalees en vir ons interpreteer wat hy werklik te sê had.

Hy was een van ons, iemand wat in Afrikaans geskep het. Net om daardie rede behoort ons hom te eer.

Maar laat ons nie nalaat om ons minagting uit te spreek vir die kultuurloses, die polities korrekte joernaliste en omroepers wat op Chris Barnard probeer aas sonder dat hulle ooit ‘n boek van hom gelees het nie. In hul blinde Boerehaat en angsvallige konformisme verstaan hulle in elk geval niks nie.

Dan Roodt: Anglomaanse professore op Stellenbosch so erg soos ISIS

Toe die oorspronklike pleidooi vir slegs Engels aan Maties deur proff. Sandra Liebenberg en A.J. van der Walt aanlyn in hul gunstelingtaal gepubliseer is, het meeste mense dit as anglomaans en selfs ekstremisties ervaar. Tot my verbasing is dit onlangs in Afrikaanse vertaling in die Media24-koerante oorgedruk.

“Afrikaans verdien nie spesiale behandeling” is die titel van hul betoog… maar Engels verdien wel spesiale behandeling! Die denkarmoede wat uit hul teenstrydige, etnies chauvinistiese argumente spreek, oortuig ‘n mens kwalik daarvan dat die Rooitaal ‘n heilsame uitwerking op akademici het; inteendeel.

Liebenberg en Van der Walt lewer ‘n wesentlike pleidooi vir ‘n neokoloniale monokultuur wat van Suid-Afrika ‘n akademiese stortingsterrein van die VSA sal maak. As ‘n mens kyk hoe sleg die geesteswetenskappe, veral letterkunde, filosofie en ander dissiplines in die VSA en Brittanje by die kosmopolitiese, veeltalige Europese tradisie afsteek, dan lei “eentalig-Engels” regstreeks tot verval. Tot omtrent ‘n eeu gelede het Engeland ‘n betreklik geringe rol in die ontwikkeling van die Westerse kultuur en denke gespeel. Selfs oor die afgelope vyftig jaar het verskeie Franse en Duitse denkers – dink maar Heidegger, Sartre, Camus, Derrida of Foucault – kultusfigure in die Engelse wêreld geword en is in vertaling opgeslurp. Waar in die Engelse wêreld bestaan daar so ‘n lewendige literêre en filosofiese debat soos in Parys waar gedurig grondverskuiwende boeke verskyn en hewig geargumenteer word? Nee wat, Londen en New York kan maar gaan slaap.

Omdat die geesteswetenskappe in ‘n hoë mate uit die interpretasie en herinterpretasie van klassieke idees bestaan, sal die groot name van die Westerse denke – wat juis nie Engels is nie – altyd ‘n groot rol op universiteit inneem. Liebenberg en Van der Walt is albei regsgeleerdes wat waarskynlik nie baie gekultiveerd is nie, anders sou hulle nie so ‘n stomme argument ten gunste van ‘n Engelse monokultuur in die akademie aangevoer het nie.

Selfs daardie platpoot-Boeremarxis en voorstander van histeriese politieke korrektheid, Leopold Scholtz, “beken” in dieselfde Media24-publikasies die volgende:

Ek moet vandag iets beken. Anders as die twee geleerde professore (Liebenberg en Van der Walt) is ek geen regsgeleerde nie. Maar ek het, vermoed ek, ’n gesonde verstand. En wat ek in art. 29 (1) van die Grondwet lees, gee my wel deeglik die reg op moedertaalonderwys.

Miskien is Leopold Scholtz ‘n IK-punt of twee slimmer as Liebenberg en Van der Walt, hoewel ‘n mens hier in die geselskap van verstandelik gestremdes verkeer. Maar hy is ook ‘n “grondwetter” soos Hermann Giliomee na diegene verwys het wat hul hoop op die halfgebakte grondwet plaas wat FW die Griek en sy patetiese handlanger, Roelf Meyer, vir ons “onderhandel” het. Afrikaners is destyds besonder sleg deur die verraderlike FW en Roelf by die onderhandelingstafel verteenwoordig; vandaar die feit dat ons vandag oënskynlik oor weinig regte op enige gebied beskik. Engelse, swartes, Indiërs, kleurlinge, selfs Zimbabwiërs wat ongehinderd oor ons grense migreer, word as verhewe bo Afrikaners beskou. Alles danksy die “wonderlike grondwet”.

In dié opsig mag dit, anders as wat die grondwetter Leopold Scholtz dink, waar wees dat die grondwet nie vir taalgelykheid in Suid-Afrika voorsiening maak nie. Gaan kyk maar hoe die beginsel van taalgelykheid in artikel 6 van die grondwet afgewater is, iets waarop die twee Engelse dwepers van Stellenbosch se regsfakulteit tesame met die onsinnige gedagte van “doenlikheid” in artikel 29 insgelyks steun. Maar daar bestaan die Vrede van Vereeniging-verdrag wat erkenning aan “the Dutch language” (waaronder Afrikaans inbegrepe is) in die onderwys verleen, asook allerlei internasionale regsbeginsels wat wel taalgelykheid erken en selfs verplig. Suid-Afrika is geen Engelse eiland nie, maar is deel van ‘n internasionale, veeltalige stelsel.

Liebenberg en Van der Walt se Boerehaat-onderrok hang ook uit as hulle poog om Afrikaans te stigmatiseer vanweë “die taal se geskiedenis en sy voortgesette assosiasie met die apartheidsera”. Dit is natuurlik twak, maar anglomane is vinnig om die assosiasie van Engels met volksmoord en terrorisme in ons land te vergeet. Joe Slovo en Ronnie Kasrils, om nie van John Harris van die Johannesburgse stasiebom te vergeet nie, het lustig bomaanvalle op burgerlikes in ons land geloods. Dit was strydig met die Geneefse konvensies, dus oorlogsmisdade. Is die terreur van sulke Engelse “tydens apartheid” nie veel erger as apartheid self nie? Sowel volksmoord as terreur is internasionale misdade, waarvoor vele mense al swaar gestraf is. Maar in weerwil van die hiperboliese retoriek rondom “apartheid” is niemand is nog ooit deur ‘n hof of tribunaal aan daardie “misdaad” skuldig bevind en daarvoor gestraf nie. Indien enigiemand verdien om aangekla te word, is dit natuurlik FW de Klerk, wat jare lank ‘n minister in die NP-regering was en daarvoor behoort te boet. Maar niemand gaan hom ooit internasionaal van “apartheid” aankla nie, omdat daar ‘n onderliggende besef is dat apartheid kwalik “meer verkeerd” as Amerikaanse segregasie was. En wie gaan nou ooit die Anglo-Amerikaanse ryk self wil aankla?

Daar is vir my ‘n besliste kontinuïteit tussen die konsentrasiekampe van Kitchener en Roberts, en die soort haat jeens Afrikaans en ons akademiese tradisie wat uit Liebenberg en Van Wyk se tirade spruit. Om Afrikaans as universiteitstaal te wil uitwis, impliseer ook die uitwissing van die mense wat dit praat, dus volksmoord. Selfs assimilasie verteenwoordig ‘n vorm van volksmoord.

Die radikale anti-Afrikaanse menings wat tans in ons land opklink, het veel gemeen met die ekstremisme van ‘n ISIS wat ‘n Islamitiese monokultuur op aarde wil afdwing. Angel-Saksiese politieke korrektheid en die Engelse monokultuur is bloot die keersy van Islamitiese fundamentalisme; dit is ewe onverdraagsaam en verstikkend. Monokultuur as sodanig moet verwerp word. Wat geld vir die ekologie, geld ook vir taal en kultuur: ons oorlewing hang van diversiteit af.