Die ANC-regering het geswig voor die onlangse studenteprotes en ingestem dat daar in 2016 geen verhoging van klasgeld gaan wees nie. Die regering is gevolglik verplig om meer staatsgeld na universiteite te kanaliseer. Hierdie sluwe ANC-kamerade het besluit om in ruil daarvoor universitêre onafhanklikheid verder in te kort. Vorentoe sal daar van universiteite verwag word om in selfs groter mate as tans na die pype van die ANC te dans. Dit is in ooreenstemming met die kommunistiese versugting na die sentralisering van mag.
Wilhelm Jordaan
Onder die opskrif, “Universiteite is g’n knegte van ideologie” (Die Burger, 4 November, p 10), skryf Wilhelm Jordaan: “‘n Universiteit se outonomie en akademiese vryheid is intiem vervleg.” Hy verwys na ‘n herontplooide kader wat verlang dat wat ‘n universiteit doen tot voordeel van “ons mense” (dus swartes) moet wees. Dit lyk vir Jordaan asof “die universiteit, as ‘n rentmeester van kennis, se dae getel” is; dat “toenemende ideologiese verknegting” ons voorland is. Hy merk tereg op dat wetenskapsbeoefening nie ideologies gedikteer mag word nie; dat onafhanklike, kritiese rasionaliteit nie prysgegee moet word nie.
Byvoorbeeld, myns insiens behoort ‘n egte universiteit dit te verwelkom as vergelykende navorsing oor die intelligensie van verskille etniese groepe, bv wittes en swartes, gedoen word. Dit is ‘n onderwerp waaroor betroubare wetenskaplike kennis broodnodig is. As ons betroubare inligting oor die intelligensie van etniese groepe het, sou ons weet of die ANC-regering, met die oog op doeltreffende administrasie, reg of verkeerd doen deur by voorkeur swartes in poste aan te stel. Ons sou ook weet of Wim de Villiers akademies wys of dwaas is deur as teiken te stel dat daar teen 2020 ‘n oorwig swartes op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) moet wees. Weens die vloek van politieke korrektheid en beperkte universitêre outonomie sal geen Suid-Afrikaanse universiteit egter sodanige noodsaaklike navorsing toelaat nie.
Jordaan val egter uit die bus wanneer hy skryf: “Universiteite is maatskaplik verantwoordbaar en ís veronderstel om die skade van kolonialisme en apartheid te herstel deur gepaste onderrig, navorsing en ‘n verteenwoordigende personeelkorps.” Universiteite moet myns insiens daarna streef om die hede en die verlede ewewigtig en so objektief moontlik met die oog op die toekoms te benader. Jordaan is hier beklemmend in die hede vasgevang. Daar moet nie net oor kolonialisme en apartheid krities besin word nie, maar ook oor die gewelddadige “bevrydingstryd” met sy vernietigende voorkeur vir vandalisme, terrorisme, volgehoue misdaad en geweld, asook anti-blanke rassisme. Sedert 1990/1994 het beskawing plaaslik ‘n groot terugslag ondervind. Die universiteitsverskynsel is ‘n produk van Westerse beskawing en behoort sensitief op sodanige agteruitgang en verlies te reageer.
Dat universiteitspersoneel demografies verteenwoordigend moet wees, is ‘n uiters skadelike modegier. Dit betaam geen egte akademikus om sulke dwaasheid te onderskryf nie. Daar is geen wetenskaplike bewys dat nie-wittes en vroue beter akademici as blankes en mans is nie. Om by voorkeur swartes en vroue aan te stel en te bevorder, kan nie akademies geregverdig word nie. Uit hoofde van die universiteit se wesenlike aard behoort suiwer akademiese oorwegings (bv formele kwalifikasies, ondervinding en publikasies) deurslaggewend by die aanstelling en bevordering van dosente en navorsers te wees. Die tragedie is dat (seker) geen universiteit in die nuwe Suid-Afrika akademiese verdienste in afdoende mate vooropstel nie.
John Kane-Berman
Op 28 November is ‘n landswye Afrikaanse Alumni-vereniging op Stellenbosch gestig; nie net om Afrikaansbelange te bevorder nie, maar ook bv akademiese vryheid. By daardie geleentheid het John Kane-Berman, voorheen die uitvoerende hoof en tans ‘n konsultant van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge, ‘n toespraak gelewer, wat in verkorte vorm onder die titel, “Hou aan veg vir dié vryhede,” gepubliseer is (Netwerk24, 5 deser). Kane-Berman dink dat akademiese vryheid tans in groter mate as tydens apartheid bedreig word. Sowel die massamedia as die akademie ly aan selfsensuur: “Politieke korrektheid is besig om die land te regeer.” Dit is onvryheid en nie vryheid nie. Vryheid impliseer immers “vryheid van intimidasie en dwang.” Geweld, bv tydens studente-onrus, lê vrye besluitneming aan bande.
Vryheid van spraak is deel van akademiese vryheid. “Die wese van ‘n universiteit is dat sy lede in staat is om die waarheid te soek, om aan die stryd om idees deel te neem en om na hartelus te argumenteer … Deel hiervan is om konvensionele wysheid aan te val, maak nie saak hoe wyd dit gehuldig word of hoeveel ondersteuning dit mag hê onder diegene in magsposisies nie. En dit is tog duidelik dat studente en lektore [eintlik dosente] by vrye universiteite noodwendig regeringsbeleid sal onderwerp aan diepgaande kritiek. Dit is deel van hul werk.”
Maar dit gebeur myns insiens in afnemende mate in Suid-Afrika. Erger, daar is die neiging om studente in regeringsbeleid te indoktrineer. Op inisiatief van en met die seën van Jonathan Jansen vind dit reeds plaas in die vorm van ‘n verpligte eerstejaarkursus aan die Universiteit Vrystaat. Wim de Villiers beoog om Jansen se poging aan die US te oortref. “We want our students and staff members to develop a transformation competency. A compulsory, credit-bearing first-year module – a kind of Maties 101, which I want to expand to 201, 301 and 401 – is currently being developed. And we are also working on compulsory courses for members of faculty and other staff. The aim would be to sensitise students and staff to transformation” (Cape Times, 6 Oktober, p 9). “Sensitise” is ‘n eufemisme vir indoktrinasie of breinspoeling.
Die slagoffers van hierdie soort programme is (feitlik) uitsluitlik blankes. Daar word gepoog om hulle eensydig sensitief/sag te maak vir enersyds verswelging deur swartes en andersyds verswelging deur Engels. Dit is vir my duidelik dat De Villiers net personeellede wil aanstel wat entoesiasties oor rasse-integrasie, swart teikens, swart bevoordeling, demografieverslawing en gevolglik ook verengelsing is en wat verkieslik geen kritiese geluid oor die ANC se outoritêre sosialisties-kommunistiese beleid maak nie. Dit is ‘n propagandisties anti-akademiese beleid wat lynreg teen die grein van ‘n ware universiteit ingaan. David Horowitz (bron hier onder, Kindle 1167) noem dit “intellectual corruption”. “The growing power of faculty radicals … has led to the creation of academic programs that are overtly ideological in nature, and to agendas that are shaped by political rather than scholarly goals” (1167). Dit is “political indoctrination masquerading as academic discourse” (1489).
Kane-Berman karakteriseer die (ANC se) transformasiebeleid soos volg: “Terwyl dit dikwels voorgestel word as die eenvoudige regstel van die onregmatighede van die verlede, is dit eintlik deel van ‘n meer omvattende agenda wat probeer om die nasionale demokratiese revolusie (NDR) tot stand te bring. Die term ‘transformasie’ mag dus miskien vaag en skadeloos lyk, maar in der waarheid is dit snelskrif vir die NDR.” Waarmee rektore soos Jansen en De Villiers besig is, is om die ANC te help om die ideale gestel in sy Vryheidsmanifes (1955), bv nasionalisering en ‘n kommunistiese staat, werklikheid te maak.
“Die NDR is ‘n bloudruk vir rassenasionalisme en partypolitieke beheer. Dit behels toenemende ingryping in die ekonomie, die onteiening van private eiendom, die vervanging van onafhanklike regulatoriese liggame en die verskraling van private instellings. Dit is ‘n groter en meer omvattende gevaar vir akademiese vryheid en vryhede in die algemeen as die vorige regering se inmenging in universiteite.” Hierteenoor stel Kane-Berman: “Ons het die vryheid om akademiese en ander vryhede te verdedig. Ons het ook die vryheid en die intellektuele vermoë om idees te propageer wat fundamenteel verskillend is van dié wat nou heersend is.” Praaglesers weet dit is wat Praag op ‘n voorbeeldige manier doen.
John Higgins
John Higgins, ‘n Engelsdosent aan die Universiteit Kaapstad (UK), het ‘n boek gepubliseer, Academic freedom in a democratic South Africa (Johannesburg: Wits University Press, 2013, 288p, R290). Hy is ook die outeur van boeke oor Raymond Williams (gepubliseer in 1999 en 2011). In Higgins se jongste boek is daar ‘n hoofstuk elk oor die idees van Terry Eagleton, Edward W Said en Jakes Gerwel. Wat my hinder, is dat Williams, Eagleton, Said en Gerwel almal onredbaar links was en in die geval van Eagleton, die enigste een van die vier wat nog lewe, steeds links is.
Die geval Connor Cruise O’Brien word onder meer in Higgins se boek bespreek. O’Brien was ‘n besoekende Ierse akademikus wat in 1986 weens die weerstand van swart studente nie toegelaat is om voort te gaan met sy lesings aan die UK nie. Die rede vir die swartes se ontevredenheid was dat O’Brien teen die akademiese boikot van Suid-Afrika gekant was. Deur hom die akademiese vryheid te ontneem om lesings aan te bied, het ingedruis teen die UK se beleid van ideologiese neutraliteit (Hermann Giliomee, Politicsweb 5 Oktober). Ek kon egter nog nie toegang tot Higgins se boek kry nie.
David Horowitz
Dit is nodig om in groter mate duidelikheid te verkry oor presies wat akademiese vryheid is. Om die frase “akademiese vryheid” te verstaan, is dit nodig om enersyds die akademie, oftewel die universiteitsverskynsel, en andersyds vryheid te verstaan. ‘n Universiteit is veronderstel om ‘n ideologies-neutrale platform vir die vrye uitruiling van idees te bied. Vryheid dui op ongebondenheid maar behoort met verantwoordelikheid gebalanseer te word. Vryheid kom in verskillende vorme voor, bv vryheid van denke en vryheid van uitdrukking/openbaarmaking, bv spraakvryheid en publikasievryheid, bv persvryheid en klank- en beelduitsaaivryheid. Vryheid strek dus baie wyer as akademiese vryheid, want laasgenoemde is die beoefening van vryheid in ‘n bepaalde konteks.
Aanvanklik, dus in die Middeleeue, het universitêre studie ‘n aanvang geneem met die trivium en die quadtrivium, wat studente in onderskeidelik sake van die gees en die natuur georiënteer het; dus studente gehelp het om ‘n eie lewens- en wêreldbeskouing te ontwikkel, wat neerkom op filosofie in die breë, tradisionele sin van die woord. Dit is waarom die woord “filosofie” deesdae steeds in baie graadbenamings voorkom, bv MPhil en PhD, al het die meeste graduandi nooit filosofie as vak bestudeer nie. Die kern van die saak is dat vakke nie gepreek (“preach”) nie maar gedoseer (“teach”) moet word. Onkritiese ideologiese voorskriftelikheid hoort nie tuis aan ‘n egte universiteit nie. Dit is so dat ‘n professor betuig/”profess”, dus tot die duidelike formulering van ‘n eie standpunt in staat moet wees, maar dit moet hom nie verhoed om ook ander, insluitende teenoorgestelde, standpunte onder die studente te aandag te bring nie, asook bronne waarin meer inligting daaroor beskikbaar is.
Die kernprobleem aan hedendaagse Amerikaanse universiteite is dat die dosente oorweldigend linksgesind en daarby aktivisties is. “Self-described ‘liberals’ outnumbered self-described ‘conservatives’ by more than seven to one” (Horowitz 476). In Amerika is Jonathan Jansen en Wim de Villiers aan ideologiese indoktrinasie blootgestel. By hulle is daar nie die ruimheid van gees, dus die nodige insig, om hierdie soort beïnvloeding na behore te evalueer en hulle daarvan te distansieer nie. Maar Jansen se gees is reeds in die jare sewentig aan die Universiteit van Wes-Kaapland polities vergiftig. De Villiers roem daarop dat hy al as US-student links en OS-gesind was: “Lede van Open Stellenbosch sal dalk verbaas wees om te verneem ek was in my studentejare lid van ‘n groep genaamd ‘Stellenbosch moet oop!’ … Toe ek op die studenteraad was, was ons daardie jaar vier sogenaamde linkses in ‘n studenteraad van dertien” (Matieland, 2015, p 41). De Villiers en Nico Koopman is myns insiens ondersteuners pleks van geswore vyande van OS se politieke agenda.
Ek baseer die res van hierdie rubriek op ‘n boek van ‘n Amerikaner, David Horowitz, Indoctrination U: The Left’s war against academic freedom (New York: Encounter Books, 2009, 196p; Amazon Kindle $13,67). In die handleiding vir dosente aan die University of California staan daar: “The function of the university is to seek and to transmit knowledge and to train students in the processes whereby truth is to be made known. To covert, or to make converts, is alien and hostile to this dispassionate duty. Where it becomes necessary in performing this function of a university, to consider political, social, or sectarian movements, they are dissected and examined, not taught, and the conclusion left, with no tipping of the scales, to the logic of the facts … Essentially the freedom of a university is the freedom of competent* persons in the classroom. In order to protect this freedom, the University assumed the right to prevent exploitation of its prestige by unqualified persons or by those who would use it as a platform for propaganda” (37). Die Universiteit Kaapstad het ‘n soortgelyke voorskrif vir sy dosente. Die probleem is dat dit plaaslik, soos in Amerika en elders, in die praktyk dooie letters is. Vandaar die O’Brien-geval. “The problem had never been devising an academic freedom policy, but implementing one” (517).
[* Aan ‘n universiteit, soos die US, wat om ANC-gedienstige, politieke redes openlik daarop ingestel is om ras- en geslagsteikens te haal pleks van dosente suiwer ingevolge akademiese oorwegings aan te stel en te bevorder, is daar eintlik geen moontlikheid dat al die dosente werklik akademies bevoeg/”competent” kan wees nie. Die tragedie is dat hoe langer met hierdie dwaasheid volhard word, des te meer versleg die akademiese gehalte.]
Die ideaal is dat ‘n dosent se ideologiese oortuigings onbekend moet wees sodat die studente vertroue in sy aanbieding kan hê. Maar vergelyk hierdie ideaal met die ideologie-gestremde openbare beeld van aktivistiese dosente soos Anton van Niekerk, Amanda Gouws, Piet Croucamp en Pierre de Vos, wat blykbaar in woord en daad dissipelskap van hulle hoorders en lesers begeer. Dit gaan lynreg in teen akademiese vryheid waarvolgens die universiteit “a free marketplace of ideas” moet wees (64). “What faculty may not do is to impose their bias on students … by presenting their personal prejudices as established wisdom” (85). Die resultaat van aktivistiese dosente se optrede is ‘n “decline of intellectual standards” (208). Van deurslaggewende belang is dat ‘n duidelike onderskeid tussen “academic discourse and political proselytizing” gemaak moet word (562). Aktivistiese dosente “regard their scholarship as a partisan activity and the university as a platform from which they hope to change the world” (243). “For academic radicals who hope to ‘change the world,’ teaching is not a disinterested intellectual inquiry but a form of political combat. The banner of this combat is ‘social justice’*, the emblem that signifies to the post-communist left the triumph of the oppressed over the oppressors” (276).
[* Nico Koopman kan nooit genoeg preek oor wat hy as geregtigheid beskou nie.]
Daar is ‘n verskeidenheid/pluraliteit van menings. Nie almal dink transformasie (dus, aan die US, verswarting en verengelsing), rasse-integrasie, nie-Westerse kultuur en beskawing, ens, is voortreflik nie. Pleks van verpligte indoktrinasiekursusse in te stel, behoort daar eerder ruimte te wees vir “respect for intellectual disagreement as the necessary condition for the development of independent minds. In the modern era it embraces the idea that research and teaching are professional disciplines, which observe the scientific method and require intellectual objectivity and restraint; it insists on a perspective that is expert, skeptical and dispassionate; and it respects the uncertainty of human knowledge and the pluralism of views” (269). In die konteks van akademiese vryheid is daar behoefte aan die herlewing van drie waardes: “professionalism, political* neutrality and intellectual diversity” (283). “Professional restraint is the very basis of the academic freedom privileges to which professors are entitled” (637).
[* Politieke aktivisme is die hoofsondaar, maar ideologiese neutraliteit omvat ook religieuse neutraliteit; iets wat grootliks aan die Middeleeuse universiteite ontbreek het; minder so in die gesekulariseerde hede.]
“Freedom to teach and freedom to learn are inseparable” (2348). In 1915 het die American Association of University Professors ‘n “Declaration of Principles on Academic Freedom” uitgereik. Dit “proposed two basic rights – one for faculty and the other for students. Professors were guaranteed freedom in their professional research, but they were also warned not to use their classroom authority to indoctrinate their students. In the words of the declaration, a teacher should avoid ‘taking unfair advantage of the student’s immaturity by indoctrinating him with the teacher’s own opinions before the student has had an opportunity fairly to examine other opinions upon the matters in question, and before he has sufficient knowledge and ripeness of judgment to be entitled to form any definitive opinion of his own'” (390). In latere soortgelyke verklarings (bv in 1940 en 1970) word dosente gemaan “to be careful not to introduce into their teaching controversial matter which has no relation to their subject” (397), want oor daardie sake beskik die betrokke dosente nie oor deskundige kennis nie (404).
“The purpose on an education is to teach students how to think, not what to think” (1154). Die doel van universitêre onderrig, in die woorde van die bogenoemde 1915-verklaring, “is not to provide … students with ready-made conclusions, but to train them to think for themselves, and to provide them access to those materials which they need if they are to think intelligently” (1154). “In other words, a democratic education should not force-feed students opinions on controversial issues that teachers deem ‘politically correct’. It should create citizens who are able to figure out what conclusions they wish to draw on their own” (1154).
In Temple University, Philadelphia, se voorskrifte staan: “As members of the academic community, students should be encouraged to develop the capacity for critical judgment and to engage in a sustained and independent search for the truth” (2348). In navolging hiervan “student performance should be evaluated solely on an academic basis and by reference to the professional standards that sustain the University’s pursuit and achievement of knowledge, not on opinions or conduct in matters unrelated to the academic subject” (2348). Dit gaan om “the student’s right to learn, free from political harassment and indoctrination” (2355).
“The overarching goal of the academic freedom campaign was to end political advocacy by professors in their classrooms, regardless of whether their politics were left or right. It was also an effort to restore traditional academic standards that promoted scholarly neutrality and objectivity … the purpose of publicly supported educational institutions in democracies was to create free citizens who were able to think for themselves and not to instill approved doctrines” (451). Dit toon hoe akademies dwaas en fundamenteel verkeerd Jakes Gerwel se standpunt was toe hy as rektor van die Universiteit van Wes-Kaapland (1987-1994) daardie inrigting gekarakteriseer het as die tuiste van linkse politiek en politici.
Ek vind dit interessant dat Die Burger jare gelede in ‘n hoofartikel (16.04.2003) die vrees uitgespreek het “dat die US beweeg in die rigting van die Amerikaanse stelsel van diskriminasie ten gunste van swart studente (affirmative action) wat beteken dat diversiteit van ras eerder as idees die wagwoord word” (Pieter Kapp, Maties en Afrikaans, 2013, p 94-95). Sedertdien is hierdie vrees massaal bewaarheid. Regstellende aksie word deesdae transformasie genoem. Nie net word ‘n diversiteit van idees onderdruk nie (bv almal móét ten gunste van transformasie wees), maar ook ‘n diversiteit van taal is ongewens weens die De Villiers-US se uitgesproke begeerte om Engels tot dié onderrig- en administratiewe taal te verhef.
The failure of leadership in the United States is not limited to the political arena but is across the board. The time horizon operating in American institutions is very short term. Just as US manufacturers have harmed US demand for their products by moving abroad American jobs and the consumer income associated with the jobs, university administrations are destroying universities. As much as 75 percent of university budgets is devoted to administration. There is a proliferation of provosts, assistant provosts, deans, assistant deans, and czars for every designated infraction of political correctness.
Tenure-track jobs, the bedrock of academic freedom, are disappearing as university administrators turn to adjuncts to teach courses for a few thousand dollars. The decline in tenure-track jobs heralds a decline in enrollments in Ph.D. programs. University enrollments overall are likely to decline. The university experience is eroding at the same time that the financial return to a university education is eroding. Increasingly students graduate into an employment environment that does not produce sufficient income to service their student loans or to form independent households.
Increasingly university research is funded by the Defense Department and by commercial interests and serves those interests. Universities are losing their role as sources of societal critics and reformers. Truth itself is becoming commercialized. http://www.paulcraigroberts.org/2015/12/30/america-is-being-destroyed-by-problems-that-are-unaddressed-paul-craig-roberts/
Soos wat dit hinder dat Higgens goedskiks standpunte van Said en Gerwel as gesaghebbend voorhou, so hinder dit my dat mnr. Lemmer goedskiks Soros se instituut se lakei Anthea Jeffrey (DA-kandidaat en Zille-onderhorige) en Kane-Berman, as gesagvol voorhou. Daardie veelgeroemde Alumni is wat in die politiek genoem word ‘n “seven day miracle”, sy kortstondige bestaan sal die kortstondige belang (behalwe dat dit pasklaar vir die linkse agenda is) van Kane-Berman se standpunte vir die Afrikanervolk aantoon. Maar mnr. Lemmer bly die beste bron vir verwikkelinge wat die politiek in Wes-Kaapland en in die SA akademie betref en hy hoort nog lank vorentoe daardie bron te wees.
Ons wil miskien nie hand op die blaas wees met mense soos John Kane -Berman nie, maar wanneer hulle die slag iets sê wat sin maak en waarmee ons kan saamstem, sou dit kortsigtig wees om dit sondermeer af te maak as “seven day miracles”. Anders pas ons ook netjies in die kraam van ideologies verknogtes.
“Vryheid van spraak is deel van akademiese vryheid. “Die wese van ‘n universiteit is dat sy lede in staat is om die waarheid te soek, om aan die stryd om idees deel te neem en om na hartelus te argumenteer … Deel hiervan is om konvensionele wysheid aan te val, maak nie saak hoe wyd dit gehuldig word of hoeveel ondersteuning dit mag hê onder diegene in magsposisies nie. En dit is tog duidelik dat studente en lektore [eintlik dosente] by vrye universiteite noodwendig regeringsbeleid sal onderwerp aan diepgaande kritiek. Dit is deel van hul werk.” ”
“The function of the university is to seek and to transmit knowledge and to train students in the processes whereby truth is to be made known. To covert, or to make converts, is alien and hostile to this dispassionate duty. ”
Beide hierdie aanhalings ondersteun wat ‘n universiteit veronderstel is om te wees. Net soos geen ander menslike instelling perfek aan sy doelstellings voldoen nie, so doen universiteite ook nie. As student in die laat 80’s vroeë 90s was dit soos ek universiteite gesien het, soveel so dat ek ‘n akademiese loopbaan begeer het. 10 jaar later toe ek egter wel die geleentheid kry was ek gou ontnugter. Universiteite waar mense veronderstel is om “vry te kan dink” is van die plekke waar jy die minste vryheid denke het. Selfs die kerk laat meer vrye denke toe as die universiteite!. Die idees is verskriklik eng. Dan is daar ook “mode giere” – soos een van my eertydse dosente en later kollega vir my gesê het toe ek navorsing in ‘n sekere rigting wou doen – “The fact that all the problems in a field has not been solved does not mean it is fashionable to work in that area. If you want your papers published you have to work in areas that are “fashionable””. Hierdie was in die veld van ingenieurswese en hierdie professor was ‘n wiskundige van formaat met honderde publikasies. Hierdie is een van die makker voorbeelde. Akademiese jaloesie is partykeer so dik dat mens daaraan wil stik.
My punt is dat universiteite en die hele akademiese wêreld nog NOOIT werklike vrye denke vir personeel toegelaat het nie. Dit sal ook nooit nie. Ek wil selfs so ver gaan dat die wêreld nie denkende mense wil hê nie – hulle is gevaarlik. Die wêreld soek net opgeleide robotjies (geleerde slawe) om in organisasies te werk wat die eienaars daarvan verryk. Met die staat wat soveel van die rekening betaal vir universiteite kan dit nie anders dat hulle hul wil op akademiese proses afdwing nie.
Net soos daar veronderstel is om skeiding te wees tussen staat en kerk, regering en regstelsel, so moet daar ook ‘n skeiding tussen staat/regering en universiteitsopleiding wees. Slegs dan kan mense die werklik probleme begin oplos.
Erg teoreties Rooikop:
Ons MOET onderskei tussen opvoeding en opleiding.
Opvoeding is NIE die plig van die staat nie maar van die ouers . Opvoeding vind slegs in die eerste sowat 12 jaar plaas. Maw slegs op laerskool. word die geesteliie en sielkundige fondamente gelê. Daarna is slegs opleiding moontlik wat deur die staat gedoen moet word.
[Milton Friedman].
Nou sien julle seker die vreeslike rooi ligte van die vervolging van Afrikaanse Christen skole in ‘n Marxsistiese ateistiese land. deur OGOTTERS in die kinders se moedertaal.
Oplossing is privaat skole en tuisonderrig soos die CVO skole bv.
Akademiese standaard is vêr beter as die Staatskole.
Dis wat ek verstaan onder akademiese vryheid en selfbeskikking en soewereiniteit – al daai mooi dinge wat julle NIE van die ANC af gaan kry nie. Dit help nie om ‘n bul te probeer melk nie.
Maar veg vir elke sentimeter van ons eiendom – want die moment wat ons ons rug styf maak – hol ons vyande oor die vlaktes.
Soos Begin van Israel gesê het: “Julle kan my bene breek maar my kniee sal nie buig nie ek kniel alleenlik voor my God!!” [ You can break my legs with my knees unbent – I kneel only before God.]
Langenhoven het hoeka mos gesê dat jy jou kind se opleiding kan uithuur, maar nie sy opvoeding nie.
Met akademiese vers en kapittel word die onvermoënde magtiges nie bereik nie en word kosbare tyd en vermoëns vermors. Die feit van die saak is velkleur het niks met IK en PK te doen nie en solank hierdie gekkespul aangaan en die probleme met
diplomasie en akademiese gesprekke aangespreek word gaan die probleme status
quo bly.
Die tyd het nou aangebreek om die bul by die horings te gryp en doelgerig met voorstelle na die ANC regering gegaan moet word en indien hulle nie wil gehoor gee nie dan die saak in die howe te besleg. Dit is net nie aanvaarbaar dat n derderwereld regering wat niks van die noodsaaklikheid van navorsing en eerstewereld akademiese
opleiding besef nie met ons belasting geld hulle sinnelose derderwereld onredelike
beginsels afdwing nie.
Selfbeskikking sal – glo ek – net eenvoudig deel van die onderhandelinge moet wees – redelikheid en samewerking gaan andersinds bitter moeilik verkry word.
Hoekom lyk dit nou alweer asof Die Burger Wilhelm Jordaan se woorde verdraai.
Die Burger se opskrif sê “Die universiteite is g’n knegte van ideologie.”, so asof dit ‘n feit is.
Dis egter nie wat Jordaan sê nie. Hy sê dat dit lyk “asof die universiteit as rentmeester van kennis se dae getel is” en dat “toenemende ideologiese verknegting ons voorland is” m.a.w. net die teenoorgestelde. Feit is dat die universiteite reeds knegte van ideologie is. Soos Jordaan self ‘n entjie verderaan sê wanneer hy uit die bus val: Universiteite is maatskaplik verantwoordbaar en is veronderstel om die skade van kolonialisme en apartheid te herstel …” Nee, dit is nie ‘n universiteit se funksie nie. ‘n Universiteit se funksie is juis om ‘n “rentmeester van kennis” te wees. ‘n Ander siening oor die aard en funksie nan ‘n uiversiteit kom gewoon daarop neer dat die universiteit ideologies verkneg is en nie meer aan die beskrywing van ‘n universiteit beantwoord nie.
Daar is nie so ‘n ding soos akademiese vryheid nie. In enige samelewing op enige tyd ontwikkel daar ‘n ortodoksheid en enigiemand wat daarvan afwyk word gesensureer. Akademies word dit implisiet deur die “peer review” sisteem gedoen en andersinds deur die aanstelling van personeel, die burokrasie van die tyd en die pers.
In die “peer review” stelsel word artikels en navorsing waarvan die resultate nie met die dominante teorie saamstem nie afgekeur of verander, bv. kyk net na die houvas van die Kopenhagen interpretasie van kwantumfisika en die huidige wêreldbeskouing op die biologiese wetenskappe. Dit gaan egter verder as dit, waar navorsers wat anders dink afgedank word en daar ernstig gepoog word om hulle te vernietig. Max Plank het eenkeer gesê dat wetenskaplike teorieë net verander wanneer die aanhangers van die ou teorieë uitsterf en die aanhangers van die nuwe teorieë die meerderheid word.
Akademiese vryheid is dus net ‘n droom weens die aard van die mens.
Sien die volgende artikels:
George Orwell se essay oor die vryheid van die pers (kan ook op wetenskap toegepas word) http://orwell.ru/library/novels/Animal_Farm/english/efp_go
Peer review: http://time.com/81388/is-the-peer-review-process-for-scientific-papers-broken/
— http://wattsupwiththat.com/2015/08/19/peer-review-is-broken-springer-announces-64-papers-retracted-due-to-fake-reviews/
Google “peer review is broken”
Hipotese en bewese is die verskil in aanvaarde wetenskap en die toepassing van bewese kennis. Daarom is navorsing so uiters belangrik. Die probleem is dat derderangse akademikuste onnoembare nadeel vir vordering in enige
disipline inhou om die eenvoudige rede dat nuuskierigheid on te verstaan in sy totaliteit afwesig is in die derdewereld milue en natuurlik ook die bedreiging
wat kennis inhou veral in Suid Afrika wat ween van die onderdrukking van kennis.
Wetenskap is boustene dit kan nie sonder die fondasie vorder nie dus stem ek nie saam dat die ou wetenskaplike kennis by implikasie eers moet uitsterf nie – dalk net in Quantumfisika en n lukraak gelukkie. 😉
‘n Hipotese is ‘n stelling van verwagde oorsaak-effek wat ‘n toetsinstrument insluit. Op die beste kan “bewese kennis” benader word deur herhaalde toetsing van ‘n hipotese wat, indien die hipotese nie verwerp word nie, lei tot ‘n tesis en as die tesis herhaaldelik bevestig word deur toetsing word dit ‘n teorie. Weens die induktiewe aard van wetenskap kan oorsaak-effek nooit 100% bewys word nie.
Daar is tog wel iets soos akdemiese vryheid, al is dit dan nou nie absoluut nie. Dis makliker om te probeer definiëer wat akademiese vryheid nie is nie as om te sê wat dit is. Wat dit beslis nie is nie en nie kan wees nie is ‘n stelsel van onderhorigheid aan ‘n vooropgestelde politieke of ander ideologie. Dit kom neer op ortodoksie van die ergste graad en dis ongelukkig die pad wat op Stellenbosch en ander universiteite gevolg wil word.
Ja, wetenskap dien die meesters in beheer. So bietjie na die plat aarde teorie gekyk- dit is verdere navorsing werd- maak in elk geval meer sin as die mooi blou planeet met die stil wolke (lyk altyd dieselfde) terwyl om die ewenaar die spoed waarom ons wentel 1600 km per uur bereik.
Daar bestaan nie iets so akademiese vryheid nie- inteendeel daar bestaan nie iets soos vryheid nie.
Teoreties is absolute vryheid = totale chaos.
Swot deur UNISA.
Die staat se plig is om slegs te betaal vir bassiese vaardighede. volgens Miton Friedman.
Die staat se eie stabiliteit is afhanklik van die self versorging van sy onderdane.
Nou word onbekwames / onopgeleides bevorder en aangewend vir gespesialiseerde werk en die gekwalifiseerde wittes sit werkloos. agv politieke wraak en roofsug.
Want kennis is mag.
Die swart studente se frustrasie is om hierdie luuksheid van tersiere opleiding te bekom / steel en hulle gebruik die enigste vaardigheid wat hulle ken naamlik terreur. Hulle vervang akademiese vryheid met kosteloosheid. passella mahala.
Die Wittes [Hartzenberg] het tersiere opleiding akademiese vryheid – begin deur 11 universiteite op te rig waarvan die UWK nou die grootste ramp geword het. Dit was vir die Afrikaner die slegste belegging denkbaar
Nou kan die ANC maar dieselfde pad as die NP stap met [dialektiese dislektiese ] akademiese vryheid en kennis wat in hulle gesigte sal ontplof soos voorheen.
Die vrye mark is veronderstel om die werksgeleenthede te bepaal – nie velkleur of akademiese vryheid nie..
Milton Friedman het eenkeer gesê dat die agteruitgang van die VSA veroorsaak word deurdat daar nie meer ontbyt geëet word nie. Hy het gesê dat die ontbyttafel tradisioneel die instrument van dissipline was. Daar is die dag deur die pa bespreek en beplan en elkeen kry sy/haar opdrag vir die dag. Ek dink hy was reg.
Die akademici wat glo jy kan geld ontvang van ‘n groep mense wat hulle self ‘n regering noem en dan verwag dat jy onafhanklik van daardie skelms kan optree is absurd. As ‘n akademikus self nie bereid is om in die vrye mark te swem of te sink nie waarom verwag hy dat hy toegelaat behoort te word om welvaart vir die armes teen te staan? Ten minste is linksgesinde akademici konsekwent, hulle neem ten minste die verskoning vir ‘n allesoorheersende staat ernstig op en glo dat die armes ook by die diefstal moet baat. Die regsgesindes wil net hulle boeties bevoordeel.