Leon Lemmer: Die onmin tussen Indië en Pakistan

Namate ‘n mens ouer en jou oorblywende dae min word, is daar onder meer twee dinge wat jou bybly. Die een is ‘n al hoe groter waardering vir dinge wat lewe, hetsy plante of diere. Dit geld nie alle lewende dinge nie omdat party van hulle ongewens is, bv peste. Toe hy hulle stemme wou werf, het Nelson Mandela beweer dat Suid-Afrika se mense die land se grootste bate is. Ek, daarenteen, dink dat ons dit buitengewoon ongelukkig getref het; dat daar heeltemal te veel mense is wat hulle aan anti-sosiale gedrag skuldig maak maar nogtans nie (permanent) uit die samelewing verwyder word nie. Plaaslik is daar waarskynlik ook meer mense wat op die staat parasiteer as wat werk, waarvan sommige sonder teenprestasie (gewelddadig en dikwels suksesvol) eis wat hulle ook al wil hê. Dit is ‘n onfeilbare resep vir ‘n chaotiese, mislukte staat.

‘n Ander gewaarwording van bejaardes is dat hulle dit al hoe moeiliker vind om by die vinnig veranderende werklikheid aan te pas. Daar is die onverkwiklike dwaasheid van 1990/94, wat plaaslik toenemend katastrofiese gevolge het. “The price for peace is at times higher than the price of conflict” (Asad Durrani, bron hier onder, Kindle 1305). Daar is te veel aan buitelandse druk toegegee. “When we invite outsiders to mediate our disputes, the settlement would be in their favour and on their terms” (3864). Ek kan as ‘n ongetransformeerde organisme geëtiketteer word omdat ek geen heil nie, of bitter min, in die huidige staatkundige opset sien. “If people start believing there is a bridge, then even if there’s no bridge it’ll serve the purpose” (AS Dulat, dieselfde bron, 1345). ‘n Ander faktor wat baie bejaardes vervreem, is tegnologie-gedrewe verandering. Almal kan die voordele ervaar wat bv rekenaars en selfone gebring, maar baie bejaardes vind dit moeilik om die vaardighede te ontwikkel sodat hulle self sulke tegnologiese hulpmiddels met gemak en ten volle kan benut.

Die wonder van bv elektroniese publikasie en vinnige wêreldwye telekommunikasie is onlangs weer by my tuisgebring. Op 29 Mei is in ‘n RSG-nuusbulletin genoem dat ‘n nuwe boek opslae in Pakistan maak, soortgelyk aan die invloed wat Jacques Pauw se The president’s keepers plaaslik gehad het (Praag 11.11.2017). Ek het die volgende e-boek by Amazon bestel en dit binne ‘n minuut of twee op die skerm van my Kindle gehad: AS Dulat, Aditya Sinha en Asad Durrani, The spy chronicles: RAW, ISI and the illusion of peace (Noida: HarperCollins, 21.05.2018, 344p; Amazon Kindle $6,89). Voor die nuusbulletin verby was, kon ek begin lees. Dink aan hoe dit voorheen was: As ek in die vorige eeu ‘n boek by ‘n bekende boekhandelaar bestel het, moes ek vooraf dubbel die uitgewersprys betaal* en daarna die boek na verloop van meer as ‘n maand, nadat ek ‘n kennisgewing ontvang het, by die boekwinkel gaan haal. [* Ek verwys na die tyd toe daar pariteit tussen die rand en die Amerikaanse dollar was.]

Dulat (gebore in 1940) was die hoof van die Research and Analysis Wing (RAW) van Indië se Intelligence Bureau (IB). Durrani (gebore in 1941) was die hoof van Inter-Services Intelligence (ISI), die Pakistanse geheimediens. Sinha is ‘n Indiese joernalis wat hierdie twee bejaardes ondervra het. Die teks word aangebied as ‘n dialoog tussen hierdie drie met Dulat en Durrani as die primêre sprekers. Dit blyk dat al drie baie goed oor sowel Indiese as Pakistanse sake ingelig is. Die gesprekke is op ‘n buitengewoon hoë vlak deur drie intelligente mense gevoer. Daar is diegene wat kan neig om hierdie intellektuele verfyndheid toe te skryf aan die Ariërs wat van 1500 tot 1200 vC vanuit die noorde die Indiese subkontinent binnegekom het en hierdie gebied die bakermat van onder meer die Indo-Germaanse tale (bv Afrikaans) gemaak het. Sinha het die twee oud-veiligheidshoofde ongetwyfeld vooraf ingelig oor die onderwerpe waaroor hulle gaan praat, want dit is (bykans) onmoontlik om uit die vuis so sistematies en in besonderhede oor gebeure, soms van jare gelede, te praat. Dit is ook hoogs waarskynlik dat die teks voor publikasie aangevul en ook in ander opsigte verander is. Sinha verwys bv na “the second thoughts of each participant at different points” (93).

Wat opval, is dat die gespreksgenote ‘n onwikkelde aanvoeling vir die betekenis en gevoelswaarde van woorde het; die soort bedrewenheid wat die studie van die linguistiese wysbegeerte by ‘n mens kan tuisbring. Durrani sê: “India … will continue to manage [Kashmir] on most occasions, it can contain whatever happens, it can suppress Kashmiris, appease them, accommodate them” (1372). Ook: “Kashmir is a major problem without calling it [a] ‘core issue'” (1453). Oor Kasjmir vra Dulat later: “Why do you want to use this word dispute?” (2577). Hy verkies die woord “issue” (2577). Ook: “Why do you use the word ‘compromise’ when we are talking of cooperation?” (3041), ens.

Ek het die teks baie interessant gevind, deels omdat ek min van die politiek op die Indiese subkontinent weet. Vir Westerse lesers is die boek nie sonder uitdagings nie. Eerstens is daar die waarskynlike vreemdheid van die onderwerp. Die eindnotas verskaf gelukkig waardevolle oriënterende inligting. Tweedens is daar die oorvloedige gebruik van letterwoorde; woorde wat dalk op die Indiese subkontinent bekend is, maar nie in die Weste nie. Derdens is daar woorde en sinsnedes in plaaslike taal, soos Poenjabi of Kasjmiri, wat in baie gevalle onvertaald gelaat word. Durrani word dikwels as “General Saheb” (‘n Arabiese woord vir “vriend”) aangespreek.

Die Indiese subkontinent het vanaf 1651 (Jan van Riebeeck se tyd) stelselmatig in die besit van die Britse Oos-Indiese Maatskappy gekom en was ‘n Britse kolonie (“the Raj”) vanaf 1858. In 1947 is die land in twee verdeel (“the Great Divide” – 179): Indië met ‘n hoofsaaklik Hindoe en Pakistan met ‘n hoofsaaklik Moslem bevolking. In daardie stadium is daar dus nog amptelik erkenning aan verskille in kultuur/lewenswyse gegee. Dulat sê: “Partition has … left wounds” (1945). Die onafhanklikheidverklaring van hierdie twee lande het met grootskaalse bloedvergieting en bevolkingsverhuising gepaard gegaan. Dit is die grondslag van die wedywering en bitterheid wat daar steeds tussen Indiërs en Pakistani’s bestaan.

Kasjmir is as ‘n deel van Indië verklaar terwyl die bevolking hoofsaaklik Moslems is. Anders as in Suid-Afrika is Kasjmir in Indië en Pakistan die K-woord (1431). In 1965 en in 1971 het Kasjmir tot oorlog tussen Indië en Pakistan gelei. Daar was ook ander gewapende konflikte (bv in 1990 en 1999). Dulat het die volgende boek oor hierdie onderwerp geskryf: Kashmir: The Vajpayee years (Noida: HarperCollins, 2017, 376p; Amazon Kindle $4,57). Atal Bihari Vajpayee was die eerste minister van Indië van 1998 tot 2004. Tans beset Pakistan 37%, Indië 43% en China 20% van Kasjmir se grondgebied. Die meerderheid van Kasjmir se bevolking wil van Indiese beheer ontslae raak deur óf inlywing by Pakistan óf onafhanklikheid. Durrani sê: “Kashmiris’ heart is with us, so an independent Kashmir should gravitate towards us. I have no problem with independence” (1596). Hoe kan die huidige onbevredigende opset verander word? Durrani stel voor: “Instead of saying we want a divided or jointly administered Kashmir … I suggest an indirect and incremental approach, starting with little steps” (1856).

‘n Ander gevolg van die 1971-oorlog was dat Indië gehelp het om Oos-Pakistan as Bangladesj (die bevolking is hoofsaaklik Moslem) onafhanklik van Wes-Pakistan (voortaan Pakistan) te laat verklaar. ‘n Verdeelde Pakistan hou uiteraard ‘n mindere bedreiging vir Indië in. Hierdie drieledige verdeling het veroorsaak dat die Poenjab in Noord-Poenjab (Pakistan) en Suid-Poenjab (Indië) en Bengale (waar die Britte in 1651 met hulle besetting begin het) in Wes-Bengale (Indië) en Oos-Bengale (Bangladesj) verdeel is. “Punjab … is three-fourths of Pakistan” (2722).

Indië word sedert 1947 gekenmerk deur ‘n demokratiese staatsbestel en Pakistan en Bangladesj deur militêre beheer en diktature. Durrani erken: “We are not fond of the democratic ways of doing things” (924). ‘n Ander belangrike faktor is dat Indië en Pakistan sedert 1998 kernmoondhede is. Hulle kan kwaklik waag om in ‘n (kern)oorlog betrokke te raak. Dit word die “nuclear overhang” of “Cold Start doctrine” genoem (3233), asook “a stable stalemate” (4075). Durrani sê: “The nuclear assets are primarily political and psychological weapons” (3388), dus nie gebruiksartikels nie. “That’s why they [generals] preach: be so prepared that the other side thinks many times before they take you on. Plans are based on deterrence, avoidance of war, minimum use of force” (3420). ‘n Ander faktor is: Weens die Russiese besetting van Afganistan in 1979 het miljoene vlugtelinge hulle in Pakistan gevestig. “Karachi has been the world’s largest Pushtun city for many years and is now the second largest ‘Afghan’ city with maybe 2.5 million Pushtuns” (3563). Om hierdie en ander redes wil Pakistan hê dat Amerika, wat ná 1989 Rusland se plek ingeneem het, sy troepe aan Afganistan onttrek (3602).

Dat ons in ‘n (neo)multikulturele era lewe, blyk uit die boek. Sinha se ouers het in Engeland gewoon (14) en sy dogter het aan New York University studeer (63). Durrani het opleiding in Duitsland ondergaan (204). Sy seun woon in Duitsland en is aldaar die medestigter van ‘n maatskappy (441).

Voorheen, toe dit ‘n enkele land was, het baie mense ‘n tyd lank in Indië en daarna in Pakistan gewoon, of andersom, of familie en vriende in die ander land gehad. Op hierdie tradisionele vriendskapsbande wou hierdie gesprekke en dus die gepubliseerde boek voortbou. Dulat en Durrani het voorheen saam twee artikels gepubliseer (264). Die amptelike betrekkinge tussen Indië en Pakistan is egter so delikaat dat hierdie gesprekke in ander lande gevoer is: Istanboel (Turkye) in 2016, Bangkok (Thailand) in 2017 en Kathmandoe (Nepal) in 2017. Dulat sê: “The basic problem between India and Pakistan … is distrust” (1929). “It has grown over the years because Partition happened and Pakistan was not happy with Kashmir going to India, the invasion of Kashmir, and its bifurcation. We had … the war of ’65, then the ’71 war” (1945). “Militancy hasn’t ended in Kashmir. Terrorism has become a part of Kashmir’s landscape” (3080). Soos ons in Suid-Afrika ervaar, vewys diegene wat hou van die opstandelinge in Kasjmir na “freedom fighters, not terrorists” (3090). Vorige “freedom fighters became terrorists” vir die Amerikaners ná 9/11 (3859). Dulat sê: “Radicalism is growing” (3112).

Sinha skryf oor die Dulat/Durrani-dialoog: “Their conversation goes to the heart of the India-Pakistan relationship” (82). Dulat sê: “We have tried to stay as close to the truth as we believe it to be” (162). Durrani sê: “One can give perspective on some matters. If one would say one’s piece as frankly and honestly as possible, without being defensive or offensive, then this was a project worth pursuing” (264). Ek het die indruk dat die gespreksgenote grootliks eerlik met mekaar was en gepoog het om nuut oor die verhouding Indië-Pakistan te besin ten einde die dooiepunt te probeer oplos. Oor al drie se lojaliteit teenoor hulle land behoort daar nie twyfel te wees nie.

In Pakistan het die publikasie van die boek dadelik ‘n beroering veroorsaak. Durrani is verbied om Pakistan te verlaat en gelas om sy uitlatings aan die owerheid te verduidelik. Sy uitgangspunt tydens die gesprekke was dat “we were prepared to concede our faults” (218). Duranni het sekerlik nie hierdie reaksie van die Pakistanse owerheid verwag nie. “Whatever I said and wrote, never once was I cautioned … After being liberated from service constraints, I have written joint papers with a former RAW chief [Dulat] and given my assessment on the killing of Osama bin Laden, not quite in line with official versions. No one has ever accused me of indiscretion” (1078).

Daar is veralgemenende uitsprake van Durrani wat in Pakistanse regeringsgeledere aanstoot kon gee, bv: “We hardly see any cooperation between our agencies” (871). “In Pakistan, cooperation between government departments, civil-military, and generally is far from desirable” (877). “The weakness is it’s the military holding Pakistan together” (914). “Institutionally, the military in Pakistan is not anti-India” (2020). “Our gang does not know how to make use of developments in Kashmir, or for that matter, any development” (2031), wat Sinha laat opmerk het: “You seem to be cynical about your political leadership” (2031). Durrani reageer soos volg: “I don’t like politicians at all, they may come up with something at the last moment that has no chance, just to save face” (2042), wat Sinha laat vra: “Are politicians less keen about the national interest and more about image management?” (2052). Durrani antwoord: “In the long run the national interest can be served … But in the short term, or for their political tenure or for their image management, these people did well for themselves. For themselves” (2057). Oor Pakistan: “It’s an illusion that the State is everywhere; we are not a terribly efficient State. Our apparatus does not reach even those against us, leave aside others” (3070).

Vir die Pakistanse regering is die sensitiefste aangeleentheid waarskynlik die dood van Osama bin Laden in 2011, toe hy in sy skuilplek in Pakistan opgespoor is. Durrani sê: “At some stage the ISI probably learnt about it and he was handed over to the US according to a mutually agreed process. Perhaps we are the ones who told the Americans … [but] we are going to feign ignorance. If we denied any role, it may have been to avoid political fallout. Cooperating with the US to eliminate a person regarded by many in Pakistan as a ‘hero’ could have embarrassed the government” (520). Soos in Suid-Afrika kan terroriste dus in Pakistan as helde of ikone beskou word omdat hulle valslik as moreel meerderwaardig voorgestel word. Later sê Durrani: “Pakistan offered to take out Osama bin Laden, given time, so that the US wouldn’t have to come and attack. But that would not have satisfied the Americans” (3399).

Durrani herhaal: “I think Pakistan has cooperated. Without cooperation the operation would have been risky” (3462). “It will not go down well in Pakistan that we cooperated with the US to eliminate someone many Pakistanis considered a hero” (3467). Dulat sê: “Our assessment is the same. That he was handed over by Pakistan” (525). Daar word baie gespekuleer oor wat werklik tydens bv 9/11 en die dood van Bin Laden gebeur het. Die amptelik-vrygestelde CIA- [die Amerikaanse Central Intelligence Agency] inligting word nie sonder meer geglo nie. Durrani sê: “The 9/11 report has 28 pages missing because of sensitive information, or because of American inefficiency, or because of possible complicity; some persons had been released as they had business connections or links to the Bush family. It helps the US avoid unpleasant action” (2847). “The USA’s great success is its ability to control the narrative” (3112). Later: “The US control of this narrative and the media was marvellous” (3472).

Durrani sê ook: “We never know what [the] USA was up to in this region” (1988). In die konteks van bv Afganistan verwys hy na “the people who have done so much wrong and damage to Pakistan: the US” (2857). Daar is reeds verskeie boeke oor 9/11 en Osama bin Laden gepubliseer. Ek wil nog die volgende boek lees, van outeurs wat reeds ‘n boek oor Kasjmir gepubliseer het: Cathy Scott-Clark and Adrian Levy, The exile: The flight of Osama bin Laden (London: Bloomsbury, 2017, 640p; Amazon Kindle $24,15). Volgens Durrani het dr Afridi, ‘n geneesheer, hom voorgedoen as iemand wat ‘n opname oor polio by kinders maak. Hy het Osama bin Laden se skuilplek ontdek (3509). “I have no doubt that a retired Pakistani officer who was in intelligence walked in and told the Americans. I won’t take his name because I can’t prove it and also I don’t want to give him any publicity. How much of the 50 million dollars he got, who knows. But he is missing from Pakistan” (3515). Dr Afridi, daarenteen, is in ‘n tronk in Pakistan (3509, 3521).

Dulat en Durrani het eerstehandse kennis van ander lande se intelligensiedienste. Durrani “said his opinion of the CIA was that it is a great organisation but it is a third-rate intelligence agency” (833; ook 964). Hy sê verder: “The CIA, State Department [Foreign Affairs], Pentagon [Department of Defence], and the military-industrial complex make political leadership helpless” (515). Amerika se voorspoed is in substansiële mate van die ontwikkeling, vervaardiging en verkoop van wapens afhanklik. Durrani sê: “What does America sell, more than anything else? Weapons” (3370). “Many intelligence agencies have been called the Deep State … It’s a term denoting an establishment which runs the affairs of state behind the scenes” (511). “Deep State … is … making life miserable for President Donald Trump, preventing him from improving relations with Russia or fulfilling his election promises to disengage from foreign military ventures” (520). Sowel Dulat as Durrani verkies Trump bo Hillary Clinton. Durrani sê: “I considered Hillary Clinton a known disaster” (3754).

Durrani sê: “The Americans and the British do this the best: Manufacturing facts, creating an environment for when you go to war, these people do it with the help of the media” (964) – dink aan Bosnië en Kosovo (Praag 12.05.2018). “I never rated CIA assessments highly. Never. They don’t believe they have to carry out good assessments. Because in any case they are going to set the place on fire. Bomb it. Essentially they rely so much on technology. It’s only a fascilitator, ultimately the assessment is made by human beings” (978). “I don’t hold them high when it comes to human intelligence (humint) or analysis … they got it wrong for both the Gulf wars [Kuwait (1991), Iraq (2003)]. They were just providing an excuse for the US military action” (986).

Dulat dink “the Brits are pretty good. They talk least, do their job quietly” (1030). “The chiefs of MI6 and MI5 have access to their prime minister whenever they want” (1037). Hy stem saam met Durrani: “CIA assessments have not always proven correct. There’s a lot of wishful thinking” (992). Durrani sê: “It is the president who picks the CIA chief” (1066), vandaar die vermoede dat die CIA die sittende president help in sy herverkiesing of sy party se nominasie vir die presidentskap.

“The KGB [Russian secret service] is tougher [than the CIA], but they have their crudeness. They’re not the most sophisticated. KGB people have gotten into trouble in various countries. People say Mossad [Israel’s secret service] is the most professional, but I don’t know. It is so tight and they’re only concerned with their own agendas. It’s difficult to say. But there have been some great Mossad chiefs” (997). Van die KGB sê Durrani: “It’s … a system where dissent is not appreciated” (1008). Dulat sê: “KGB’s problem was that it was elitist” (1014). Durrani dink “the German BND works methodically, seriously … But their product is sometimes not up to the mark. BND is a victim of their own desire to be perfect” (1014).

Durrani se evaluering van die RAW is: “At least as good as we [the ISI] are” (725). “Generally we regard the Indian system as more effective [than the CIA]” (833). Dulat sê: “The best intelligence organisation because of its influence is the ISI” (1140). Verder: “Moles are easier to have than defectors” (755), maar blykbaar kon nóg die RAW nóg ISI daarin slaag om iemand te werf om die ander geheimediens te infiltreer en ondermyn. ‘n Mens kan jou afvra hoe die Suid-Afrikaanse geheimediens van weleer met ander vergelyk. Ek het die twee boeke van Niël Barnard gelees: Geheime revolusie (2015) en Vreedsame revolusie (2017). Die indruk wat hierdie boeke by my gewek het, is dat die amptename hulle doeltreffendheid sonder afdoende rede baie hoog aangeslaan het en dat hulle hulle allerhande luukses veroorloof het. Die huidige geheimediens is deur Jacques Pauw in The president’s keepers aan die kaak gestel.

Pakistan het in onguns by Amerika verval omdat hy goeie betrekkinge met Iran (2975, 2981) en China nastreef. In hierdie verband troos Durrani hom met ‘n waarheid wat Henry Kissinger in ‘n oomblik van helderheid kwytgeraak het: “Being enemies with the US is dangerous, being friends is fatal” (3869). Daar is ‘n plan om ‘n gaspyplyn van Iran na Pakistan aan te lê (3009, 4320). Durrani sê: “Jumdallah is a Sunni group that was targeting Shias in Balochistan [part of Pakistan and Iran]. It was supported by the US to carry out sabotage and subversion in the Iranian province of Siestan” (2998). “If Balochistan remains unsettled they [the Americans] can rationalise their military presence in the region a bit better” (3003). Amerika “bribe and arm people, whether it was Afghanistan even after the Soviets were kicked out, or Balochistan, or lately the Middle East. It is by no means a benign power” (3014). “There are so many instances of unfulfilled commitments. It’s in their DNA” (3486).

Daar is die TTP: “Tehrik-i-Taliban, Paktistan: a pro-Taliban umbrella [“of 40 different groups – 3128)] group of anti-State terrorists operating along the Afghanistan border” (4659). Durrani sê: “The Afghan Taliban told us to keep the ‘Punjabi Taliban’ away from them” (3118). Die TTP “sided with the US against their fellow tribesmen, some for a variety of other reasons” (3128). Daar is klaarblyklik heelwat tweespalt. “The label that Pakistan gets is of ‘terrorism’ but it is in fact due to our inadequate policies, our Faustian dealings with the US, and indeed our relationship with India” (3133). Faust is die legendaries towenaar wat sy siel aan die duiwel verkoop het. Indië het die guns van Amerika ten koste van Pakistan probeer wen. Hierop volg (feitlik) noodwendig: “Examine how Russia, which was once India’s best friend, is now cosying up to Pakistan” (3448).

Durrani sê: “India made that famous offer [to America], Pakistan is part of the problem, we’d be a better ally in Afghanistan” (3293). Hy noem NAVO “a war organisation … After the Warsaw Pact dissolved, NATO was expected to follow suit, but it kept inventing new missions to rationalise its perpetuation. Initially it was to keep peace among the Europeans, but after its failure during the Bosnian crises, as well as with the ‘Partnership for peace’ by some of the states of the former Soviet Union, NATO is now breathing easy because it found employment in the unending wars in Afghanistan and elsewhere” (3355). Amerika wil sy teenwoordigheid in Afganistan behou omdat hy daar militêre basisse het waarmee hy gebeure in die hele omgewing kan beheer (3673). Dulat sê: “The Talibs are prepared to take everyone on board provided the goras [white people] get the hell out” (3719).

Reeds in 1963 is die Trans-Karakoram-ooreenkoms tussen Pakistan en China gesluit waarvolgens ‘n deel van Kasjmir aan China oorgedra is. Dit het die weg geopen vir die huidige “China-Pakistan Economic Corridor (CPEC)” – histories die “Wakhan corridor” wat sedert die antieke tyd China en Afganistan verbind (828). Durrani sê: “One could see a new axis emerging: Pakistan, Iran, Russia and China … I could see these countries closing ranks on coordinating policy on Afghanistan” (3619; ook 3946). Dulat se reaksie is: “The obvious thing is the Indian side cosying up to Trump to countervail against this Gang of Four” (3624).

Dulat sê: “The old Soviet Union went out of its way to support India, like in the ’71 war” (3883). “We’re not too good when it comes to a relationship … You’ve screwed up your relationship with the Russians, there is none with the Chinese, and there’s no great relationship with any neighbour … what the Americans have in mind is that India will provide a counterbalance to China” (3790). Naas die genoemde “Gang of Four” is daar “the Shanghai Five … created in April 1996 comprising China, Russia, Kazakhstan, Kyrgyzstan and Tajikistan. In June 2001 it became the Shanghai Cooperation Organisation, of which India and Pakistan became full members in June 2017” (4698).

Daar is sprake dat Pakistan kan opbreek (1403, 3166), bv Baloetsjistan het min met Poenjap gemeen. ‘n Samevoeging van Afganistan en Baloetsjistan as Pastoenistan is ook moontlik. “There are twice the number of Pastuns in Pakistan than in Afghanistan” (4386). Durrani sê: “I’ve always believed there were more chances of an Af-Pak confederation than an Indo-Pak one” (4386). Seker vandaar die pogings van Indië en Amerika om die Afgane wys te maak dat Pakistan Afganistan as hulle vyfde provinsie wil inpalm (3646).

Daar is ook sprake dat Indië kan opbreek (1410, 3172). Voor onafhanklikheid in 1947 is “maximum autonomy for the regions with a Muslim majority” voorgestel (4315). Die Indiese Kongresparty (soos die ANC in Suid-Afrika) wou egter beheer oor die hele Indiese subkontinent uitoefen. Dit het hewige onluste en bloedvergieting tot gevolg gehad. “Partition [1947], or trifurcation [1971], led to many problems” (4315). Die Indiese subkontinent kan in die vorm van ‘n konfederasie herenig (1416); ‘n losser samevoeging van state as ‘n federasie, dus die behoud van ‘n groter mate van selfbeskikking vir elke staat. Selfs ‘n konfederasie van Suid-Asia is moontlik (4336), bv van Iran tot by Indonesië (4363).

Les bes is daar hierdie insigvolle waarneming van Sinha: “China has ambitious plans for the future. Putin is merely trying to recapture past glory” (3974).

Plaasmoorde en onteiening gaan in Poolse parlement geopper word

Danksy dr. Dan Roodt van PRAAG se pas afgelope besoek aan Pole, gaan die geweld teen Afrikanerboere, asook die kommunistiese onteiening van hul eiendom, binne enkele dae in die Poolse parlement, die Sejm, bespreek word.  Die leier van PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksiegroep) het vandag sy besoek aan Pole afgesluit waar hy ‘n aantal lesings oor Suid-Afrika op uitnodiging van ‘n Protestantse kerkgroep gehou het, maar ook samesprekings met aktivistiese groepe en parlementslede gevoer het.

“Die reaksie van Pole dwarsoor die politieke spektrum rondom plaasmoorde en onteiening sonder vergoeding was een van skok en ongeloof,” sê Roodt. “Maar aangesien hulle self ervaring het van kommunistiese regering, kan hulle ook insien hoedat die huidige geweld en onreg voortspruit uit die verderflike ideologie wat deur die ANC en SAKP aangehang word.”

Mnr. Robert Winnicki, ‘n parlementslid en leier van Ruch Narodowy, ‘n patriotiese party, sal so gou moontlik ‘n spreekbeurt in die Sejm aanvra ten einde die geweld en onreg waaronder Afrikanerboere en -stedelinge gebuk gaan, onder alle Pole se aandag te bring. “Suid-Afrika en die Afrikaner se situasie is besig om ‘n kwessie in Pole te raak, veral aan die regterkant van die politieke spektrum,” het Winnicki gesê.

Daar is tans geen linkse party in die Sejm verteenwoordig nie, omdat dié partye nie die drempel van 5% kon haal om in die parlement verteenwoordig te word nie. In die res van Europa word die regerende Wet en orde-party in Pole dikwels in die media as “verregs” getipeer, maar volgens Winnicki is hul “in werklikheid gematigd regs”.

Tydens dr. Roodt se tweede ontmoeting met Winnicki in ‘n restaurant neffens die Sejm, was die vorige president van Georgië, mnr. Mikhail Saakashvili toevallig by ‘n nabygeleë tafel in gesprek met ‘n Poolse parlementslid van die regerede party. Hierna is dr. Roodt en sy medereisiger, ‘n PRAAG-lid en sakeman vanuit die Verenigde Koninkryk, mnr. Johan Grobbelaar, aan mnr. Saakashvili voorgestel.

“Ek is baie tevrede met die afloop van ons besoek aan Pole,” het dr. Roodt gesê. “Nie net is ons besonder goed en gasvry deur verskeie aktivistiese groepe ontvang, maar daar sal konkrete stappe daaruit vloei, waarvan die fokus op plaasmoorde en onteiening in die Sejm ‘n belangrike is. Maar die Pole wil ook groter ekonomiese samewerking met Suid-Afrika en veral Afrikaners sien sodat die uitwerking van die ANC-SAKP se rassistiese wetgewing teen blankes beperk kan word. Pole is ‘n 100% blanke land waar uiteraard geen rassekwotas geld as dit by sake kom nie. Daarom moet geleenthede vir handel benut word.”

Na ‘n besoek van dr. Dan Roodt en mnr. Johan Grobbelaar in Duitsland om met ‘n PRAAG-ondersteuner aldaar te vergader, was hulle gister by die Europese Parlement in Brussel. Hier het dr. Roodt ‘n konferensie oor plaasmoorde en onteiening sonder vergoeding toespreek, waarna ‘n mediakonferensie plaasgevind het. Daar was ook ‘n TV-debat met mev. Janice Atkinson, die Europese parlementslid, wat binnekort op YouTube beskikbaar gemaak sal word.

Verdere berigte oor die Poolse besoek, asook video’s en foto’s sal aanstons op die PRAAG-webblad gepubliseer word.

Leon Lemmer: Die Universiteit Stellenbosch se Eeufees

“As hulle stilbly, sal die klippe uitroep!” (Lukas 19:40). Omdat hulle swyg, moet ek skryf. Die Universiteit Stellenbosch (US) vier vanjaar sy Eeufees. My skrywe val saam met die herdenking van die US-stigtingskenker, Johannes Henoch Marais (8.09.1850-30.05.1915), se sterfte 103 jaar gelede. Ek het al dikwels geskryf oor die toestand waarin die US verval het – ‘n inrigting wat histories ‘n uitnemende Afrikaner- en Afrikaanse universiteit was. Die huidige rektor, Wim de Villiers, se herhaaldelik uitgesproke ideaal is dat die nie-wit studente en nie-wit personeel (veral die dosente) teen vanjaar in die meerderheid moet wees. Met die oog hierop is die US se akademiese keuringsnorme verslap. Soos sy voorganger, die ANC-aktivis Russel Botman, gee De Villiers as die uitvoerende hoof van ‘n akademiese inrigting vrye teuels aan sy linkse politiek ten koste van die akademie. Sy passie is dat die beeld van die US dié van ‘n nie-wit (dus swart) Afrika- en nie-Afrikaanse (dus Engelse) universiteit moet wees.

In Mei het ons belangrike herdenkingsdatums beleef, vandaar hierdie skrywe. Dit is ‘n vervolg op my “Ope brief aan Wim de Villiers” (Praag 21.02.2018), wat op Moedertaaldag gepubliseer is en waarop De Villiers hom nie verwerdig het om te antwoord nie. In hierdie rubriek gaan ek, afgesien van enkele bladsyverwysings na vyf bronne, nie soos gebruiklik talle bronverwysings verskaf nie. Wat ek skryf kan gestaaf word met die bronverwysings wat ek in vorige rubrieke verskaf het, asook met die inligting wat op die US-webtuiste beskikbaar is.

Gaan na die US-webwerf en soek: “Jan Marais”. Die jongste verwysing, maar nie die teks nie, is na ‘n toespraak wat Ton Vosloo in 2015 by die Woordfees gelewer het. Maar Vosloo het eerder oor die ontstaan van Nasionale Pers en Die Burger as oor die US gepraat. By vanjaar se Woordfees was daar nie ‘n enkele byeenkoms ter huldiging van Marais nie. In 2015 is Marais ‘n eeu na sy dood gedenk; nie deur die US nie maar deur Het Jan Marais Nationale Fonds (HJMNF). Op 30 Mei 2015 het HJMNF in die oggend ‘n kranslegging by Marais se graf teen die hang van Papegaaiberg gehou. De Villiers het hierdie geleentheid bygewoon. Dieselfde aand het HJMNF ter huldiging van Marais ‘n onthaal in sy eertydse woonhuis op Coetzenburg aangebied. By daardie geleentheid het die genooide gaste elk ‘n eksemplaar van ‘n pragpublikasie, Nalatenskap sonder einde: Die verhaal van Jannie Marais en die Marais-broers, geskryf deur die historikus Pieter Kapp (216p, R290), ontvang. Hierdie gedenkboek is deur HJMNF gepubliseer; nie deur die US nie. In sy toespraak het die uittredende voorsitter van HJMNF, oud-US-rektor Andreas van Wyk, geen melding van Marais se US-stigtingsvoorwaarde gemaak nie. Hierdie verswyging is myns insiens laakbaar omdat Afrikaans toe (soos tans) onder groot druk aan die US verkeer het.

Gaan na die US-webwerf en soek: “Afrikadag”. Daar is talle verwysings na hoe Afrikadag (25 Mei) deesdae jaarliks deur die US gevier word. Dit blyk dat Afrikadag deur die US selfs tot Afrikamaand opgegradeer is. In 2015 het De Villiers by die viering van Afrikadag deur die US se Fakulteit Geneeskunde gesê: “Ons is Afrika.” Vanjaar is Afrikadag weer op 25 Mei by daardie fakulteit gevier met voordragte uitsluitlik in Engels. Die vorige dag het Jonathan Jansen ‘n Afrikadaglesing by die Fakulteit Teologie gelewer. Toe het De Villiers gesê: “Ons is ‘n Afrika-universiteit.” Elke jaar op 12 November vier die US Afrika-universiteitsdag. Op 12 April vanjaar was Jansen ‘n spreker by die US se jaarklikse Nelson-Mandela-kollokwium. ‘n Ander spreker was Wilhelm Verwoerd, wat sy oupa, Hendrik Verwoerd, se politiek verfoei. Hy is ‘n navorsingsgenoot in die Beyers Naudé-sentrum van die US se Fakulteit Teologie. By daardie geleentheid het De Villiers gesê dat die doel van die kollokwium is om Mandela se “waardes en nalatenskap” te bevorder.

Vanjaar is ‘n berig gedateer 24 Mei op die US-webwerf gepubliseer oor ‘n gesprek wat die US-museum oor “ikoniese struggle-liedere” aangebied het. Die sing van sulke liedere word aangemoedig; nie CJ Langenhoven se pragtige “Die Stem” wat vanjaar ‘n eeu gelede geskryf is nie. Die eerste drie strofes is op 30 Mei 1918 voltooi (JC Kannemeyer, Langenhoven: ‘n Lewe, Kaapstad: Tafelberg, 1995, p 376). Dieselfde Langenhoven het sy “hoofskedel” aan die US bemaak. Die US het nie sy aanspraak hierop dertig jaar na Langenhoven se dood uitgeoefen nie (Kannemeyer, p 18). Maar dit toon onmiskenbaar Langenhoven se lojaliteit teenoor hierdie universiteit. Tog word nóg Langenhoven nóg “Die Stem” deur die De Villiers-US gehuldig.*Langenhoven is een van baie Afrikaners wat deesdae deur die getransformeerde US verloën word. Onder hierdie miskendes is eerste ministers Malan, Verwoerd en Vorster. Herinneringe aan hulle is sedert 1994 stelselmatig op die US-kampus uitgewis. Op 24 Mei vanjaar is ook berig dat die US se Departement Afrikaans daardie maand twee konferensies oor tolking en vertaling aanbied. Dit is “so beplan dat dit met die US se Eeufeesviering sowel as Afrikadag saamval.” Soos in 2015 wend hierdie Afrikaansdosente egter geen poging aan om Marais te huldig nie. Daar is by hulle ook geen daadwerklike openbare weerstand teen De Villiers se verengelsingsbeleid nie.

[* “Langenhoven se visie van die groei van Afrikaans as pilare in ‘n snelstygende boog” het argitek Jan van Wijk se ontwerp van die Afrikaanse Taalmonument in die Paarl geïnspireer (Jan van Wijk, Taalmonument, Tokai: Historical Media, 2014, p 6). Nogtans wend die Afrikaanse Taalmuseum en -monument (ATM) geen poging aan om Langenhoven en “Die Stem” te huldig nie. Michael Jonas, die direkteur van die ATM, skryf: “Die Monument se fokus is tans op die miskende variëteite en geskiedenisse van Afrikaans” (Rapport, Weekliks, 28.01.2018, p 10). Niks word dus deur die ATM gedoen om bv Langenhoven en NP van Wyk Louw (die ander skrywer wie se werk die ontwerp van die Taalmonument geïnspireer het) te huldig nie.]

Vroeër vanjaar is die US se geskiedenis lank prominent op daardie webwerf verwoord. Daar is darem verwys na Marais se skenking, die reuse bedrag van £100 000, wat die stigting van die US in 1918 moontlik gemaak het, maar nie na die ruim finansiële ondersteuning wat die US sedertdien deurlopend uit twee Marais-fondse ontvang nie. Oor die ander Marais-fonds, Het Jan Marais Fonds (HJMF), skryf Kapp: In sy geheel beskou sou dit “nie onbillik wees nie om te beweer dat die fonds … tussen sewe en 10% van die staat se subsidie tot die Universiteit se inkomste bygedra het” (Kapp, p 174). Myns insiens is daar in die genoemde historiese oorsig doelbewus ook geen woord gerep van die uitdruklike stigtingsvoorwaarde wat Marais gestel het nie: Onderrig moet aangebied word “in en door middel van de hollandse taal in zijn beide vormen (dat will zeggen Afrikaans zowel als Nederlands) en wel te dien einde dat in sodanig onderwijs de hollandse taal in zijn beide vormen als voormeld geen mindere plaats dan de andere officiele landstaal zal innemen” (Kapp, p 9; ook p 167).

Aan die begin van die US se eeufeesjaar is die eerstejaarstudente op 25 Januarie uitsluitlik in Engels verwelkom. Dit het heftige kritiek ontlok omdat dit (tereg) vertolk is as openlike uittarting deur De Villiers; dat hy wou demonstreer dat die US nie ‘n Afrikaanse universiteit is nie. Hy het immers in sy intreerede op 29 April 2015 meerdere kere gesê: “Stellenbosch is nie ‘n Afrikaanse universiteit nie.” Daarna het De Villiers hierdie gewraakte stelling by ander geleenthede herhaal. Toe die US se aanstellingskomitee, voor sy aanstelling as rektor, ‘n onderhoud met De Villiers gevoer het, het De Villiers beweer dat die posisie van Afrikaans aan die US ingevolge sy oortuiging “ononderhandelbaar” is (Eikestadnuus, 19.11.2015, p 1). Voor die einde van sy eerste jaar as rektor, op 12 November 2015, het De Villiers egter, met die ondersteuning van sy bestuurspan, aangekondig dat hy Engels met ingang 2016 “die primêre taal van kommunikasie en administrasie” aan die US wil maak. De Villiers wou hiermee die voorkeurtaal van die minderheid op die kampus dié onderrigtaal van die US maak ten koste van die meerderheid, te wete die Afrikaanssprekendes en ander wat Afrikaans (goed) magtig is. Die US-raad het vir ‘n wyle weerstand gebied maar versuim om De Villiers se gedrag as blatante kontrakbreuk te takseer.

Op 23 Maart vanjaar is ‘n eeufeesherdenkingsdinee in die Paul Roos-saal gehou. Soos hy in sy intreerede en telkens daarna gedoen het, het De Villiers verskoning gevra vir “die onregte van die verlede.” Soos hy ook by ander geleenthede gesê het, vind De Villiers dit verkwiklik dat die jaar waarin die US sy eeufees vier, saamval met die herdenking van Mandela se geboorte ‘n honderd jaar gelede. Die huidige US vier Mandela-dag elke jaar op 18 Julie. Na verwagting sal vanjaar se Mandela-viering die voriges oortref, al het Mandela geen daadwerklike verbintenis met die US nie. Desnieteenstaande het die US in 1996 ‘n eredoktorsgraad aan hom toegeken. Die US se Mandela-manie vergestalt kruipsug in sy suiwerste vorm. Die kontinuum beskaaf – onbeskaaf het die akademie by die beskaafde en terrorisme by die onbeskaafde pool. De Villiers en diesulkes poog om hierdie uiterstes bymekaar te bring.

Jan Marais se geboorte- en sterfdag word nie deur die US gedenk nie; selfs nie in 2015 ‘n eeu na sy dood nie. Sover bekend is geen byeenkoms ter huldiging van Marais in 2015 of vanjaar op die US-kampus gehou nie. Die US het selfs nog nooit amptelik erken dat Marais se skenkingsvoorwaarde nie in sy huidige taalbeleid nagekom word nie. Alle lesings moet deesdae ten minste in Engels wees. Dieselfde vereiste geld nie vir Afrikaans nie. Oor die mindere plek wat Afrikaans tans in vergelyking met Engels beklee, kan daar geen twyfel wees nie. Dat De Villiers die hooflaksman van Afrikaans aan die US is, is myns insiens ook baie duidelik. Mandela en Afrika word deesdae elke jaar in buitensporige mate deur die US gedenk. Dieselfde geld nie vir Jan van Riebeeck (6 April), Afrikaans (14 Augustus) of Jan Marais nie. As iets met Afrikaners of Afrikaans te make het, word dit dikwels verdag gemaak deur dit as verdelend, uitsluitend, nie-inklusief, nie-divers, monokultureel, rasgegrond (selfs rassisties) en dus as ongewens af te maak.

Onlangs is ‘n koshuis van die US se Fakulteit Geneeskunde na die vigslyer Nkosi Johnson vernoem. Voor dit is ‘n koshuis op die US-hoofkampus na die vorige rektor, Russel Botman (die eerste “swart” US-rektor), vernoem. Botman het deurlopend ‘n reuse rol in die afskaling van Afrikaans gespeel. Aan die US is daar geen teken van erkentlikheid teenoor of huldiging van Jan Marais nie, behalwe die standbeeld van die beeldhouer Coert Steynberg, wat op 10 Oktober 1950 (dus op die destydse Krugerdag) onthul is. Marais se standbeeld staan op die Jan Marais-plein, maar dit word eerder die Rooiplein genoem sodat Marais se (eens) kosbare nalatenskap ook in hierdie opsig verdoesel word. As daar erkentlikheid teenoor Marais was, sou daar ten minste jaarliks ‘n amptelike US-kranslegging by sy standbeeld gehou word en sou sy naam prominent op die kampus gewees het, bv as gebou- en selfs as universiteitsnaam.

As ‘n universiteit om nie-akademiese (naamlik politieke) redes na kwaaddoeners soos Nelson Mandela en Walter Sisulu vernoem kan word, waarom nie ook na ‘n voortreflike Afrikaner en weldoener soos Jan Marais nie? Marais is beskryf as ‘n “Afrikaander van den ouden, echten stempel – een waardige burger, een ware patriot … hij [was] een navolgenswaardig voorbeeld voor zijn volk en hun nageslacht” (Kapp, p 120). Jan Marais se vrou, Elizabeth (1867-1953), en van die ander Marais-broers het die US en filantropiese projekte in ruime mate ondersteun, maar hulle ontvang geen erkenning meer nie. Pleks daarvan verkies die huidige US om eerder mense soos Mandela, Desmond Tutu, Beyers Naudé, Russel Botman en selfs Nkosi Johnson te huldig.

Na aanleiding van die voorafgaande kan minstens sewe vrae gestel word:

  1. Daar was heelwat genooide gaste by die genoemde HJMNF-onthaal in 2015 en die US-eeufeesonthaal in 2018. Waarom is daar klaarblyklik nie ‘n enkele van daardie eters en drinkers wat vir Jan Marais in die bres tree weens die verregaande miskenning van sy nalatenskap deur die huidige US-bestuur (en by name Wim de Villiers) nie?
  2. Waarom spreek nie ‘n enkele van die ses trustees van HJMNF hom/haar luid en duidelik teen hierdie wanpraktyk uit nie?
  3. Waarom teken Afrikaansinstansies soos die Afrikaanse Taalraad, ATM, ATKV, FAK en die Suid-Afrikaans Akademie vir Wetenskap en Kuns nie beswaar aan oor die manier waarop hierdie eeufeesjaar ingeklee word nie?
  4. Die oudstudente van die US het voorheen dikwels sterk besware teen die afskaling van Afrikaans geopper. Waarom klink daar geen besware uit die US-konvokasie op teen die bogenoemde selektiewe voorstelling van die US-geskiedenis nie?
  5. Die US-raad is veronderstel om oorhoofse beheer oor al die bedrywighede van die US uit te oefen. Waarom sorg die voorsitter en die talle raadslede nie dat drasties teen enigeen opgetree word wat op hierdie myns insiens hoogs onetiese manier die skenkingsvoorwaarde van Marais ignoreer nie?
  6. Die uitgelese Anton van Niekerk is op die US-kampus. Hy gee graag hoog op oor sy kennis van etiek. Hy doen hom voor as ‘n openbare intellektueel wat hom geroepe voel om onreg reg te stel wanneer en waar dit voorkom. Ongelukkig soek hy onregpleging by uitstek by blankes en veral Afrikaners. Waarom is hy tjoepstil oor die flagante immoraliteit aangaande Marais?
  7. Les bes is daar die Afrikaansdosente op die US-kampus. Dit is myns insiens onmoontlik om hulle absolute onaktiwiteit oor Marais in 2015 en ook in 2018 te regverdig. Waarom is nie ‘n enkele van die huidige US-Afrikaansdosente prominent betrokke by die stryd ter behoud van Afrikaans nie? – nie aan die US of in breër verband nie.

Daar is min sake wat my meer met wrewel, droefheid, bitterheid en wanhoop vervul as die Jan Marais-aangeleentheid. Dit is onwaarskynlik dat enige ondersteuning uit die hoofstroom-inligtingsmedia, bv die redaksies en rubriekskrywers van Afrikaanse koerante, sal kom. Hoe is dit moontlik dat Afrikaners sedert 1994 in so ‘n mate kollektief apaties geword het? Waar is (al) die eens fanatieke Afrikanerbroeders heen? Myns insiens verkies hulle om eerder hulle (skyn)transformasie ten toon te stel.

Brief: ‘Sonder vergoeding’ bloot ‘n aanval op wittes

Ek het nog nie waargeneem dat enigeen oor die openlik rassistiese
aspek van onteiening sonder vergoeding praat nie. Tereg weet almal dat
onteiening gemik is teen grond in wit besit, maar daar is kru rassisme
in die term “sonder vergoeding” verbloem wat niks anders is as ‘n
openlike aanslag van die ANC op die wit minderheid nie, en waarvan die
einddoel die uiteindelike ondergang van die wit minderheid sal wees.

Wittes kyk na die aspek van “onteiening van hul grond” en is tereg
ontsteld. Maar vir Ramaphosa gaan dit oor die komende verkiesing met
hierdie onderbewuste boodskap aan die ANC se kiesers: kyk hoe straf
ons nou die witman deur hom te verarm deur nie te betaal vir die
witman se grond wat ons aan julle gaan uitdeel nie. Dit is presies
dieselfde boodskap wat die barbaarse marteling en teregstelling van
witmense tydens plaasmoorde oordra — kyk wat doen ons aan die witman.
Wittes sien dit nie raak nie, maar die deursnee swart persoon weet
presies wat daardie boodskap is.

Elke redelike argument wat die ANC en ander voorstanders van
grondhervorming moontlik kan maak, val plat as dit kom by die openlike
rassistiese aspek van grondhervorming waar dit sonder vergoeding sal
plaasvind. In alle lande wat waarin ‘n vrye mark gevestig is, is
eiendomsreg ‘n fundamentele beginsel waarop die samelewing gebou is.
Maak nie saak hoe die ANC onteiening sonder vergoeding bewerkstellig
nie, die eerste stuk grond wat sonder vergoeding afgeneem word, sal
effektief alle eiendomsreg in SA uitwis. En die ANC stel dit duidelik
dat dit eiendom in wit hande is wat ter sprake is, dus maak ras die
kern van die beoogde onteiening uit; dit gaan alles oor ras. Alhoewel daar
10 miljoen swart huiseienaars is, is daar nagenoeg 40 miljoen
swartmense wat sou kon aanspraak maak op die eiendom van 32 000 wit
plaasboere en 700 000 wit huiseienaars — daar is dus eenvoudig nie
genoeg eiendom in wit hande om moontlike aansprake van swartes te
bevredig nie. Dit is vanselfsprekend dat sonder effektiewe
eiendomsreg, sal daar binne enkele jare min wit persone wees
wat enige eiendom sal besit. Dit kan uiteindelik ook alle vorme van
eiendom wees wat afgeneem word, want presies dieselfde argument wat
geld oor die witman se grond, mag geld vir alle rykdom in wit hande.

Dit is ongelooflik dat so ‘n boodskap deur ‘n staatspresident
uitgestuur kan word aan sy ondersteuners en dat die wêreld, en selfs
‘n deel van die wit minderheid wat geraak sal word, hom toelaat om
daarmee weg te kom. Inteendeel, ‘n belangrike groep wit sakeleiers kyk
op na Ramaphosa as die persoon wat hulle gaan red uit die verknorsings
wat Zuma veroorsaak het.

Ons staar hier in die afgrond af, waar ons enigste keuses veg, vlug of
verdwyn sal wees. Verdwyn sal assimilasie met die swart meerderheid
beteken, waar wittes wat hul eiendom verloor het totaal verarm is en
ter wille van oorlewing hul identiteit, kultuur en selfs taal sal moet
prysgee.

Onteiening sonder vergoeding sal effektief die einde beteken van die
demokratiese eksperiment van 1994 alhoewel die meerderheid wittes dit
dalk eers oor enkele jare sal agterkom dat ons al vêr gevorder het op
die pad wat Zimbabwe gevolg het.

—Casper Labuschagne

Dan Roodt: Praat saam, Lynette Francis se marxistiese sekte

Soms gebeur dit dat ek soggens op die pad is en hoewel ek oor 32 gigagrepe se klassieke musiek op ‘n geheuestokkie in my motor beskik, skakel ek dikwels in op RSG. Dis seker die mees nasionale radiostasie in Suid-Afrika, want dit vebind die Afrikaner bo in Louis Trichardt met sy eweknie aan die Weskus. En op ‘n manier verskaf dit ‘n lewende portret van, soos Gustav Venter dit ook reeds gestel het, “die skrander Afrikaner” in sy ryke verskeidenheid, van boer tot stedelike prokureur, van dieetkundige tot sterrekundige wat sinvol en in suiwer Afrikaans oor voedsel of die heelal die rede kan voer.

Maar natuurlik verteenwoordig my eerste paragraaf hier bo ‘n geïdealiseerde prentjie van RSG. Die genadelose revolusie van die ANC-terroristebewind beteken ook dat ons daagliks met afskuwelike propaganda oorspoel word. Onderliggend aan die volksmoord op ons boere is die haat en nyd wat daagliks oor die eter uitgesaai word en die gepeupel bedek of onbedek tot geweld teen ons aanhits.

Sekerlik is daar ten minste twee vorms van propaganda: een spoor mense tot oorlog of optrede aan, soos reeds genoem, maar ‘n ander breinspoel hulle sodat hulle apaties, verward, moedeloos, passief en vol skuldgevoelens bloot die geweld en onreg van die aggressiewe groepering verduur.

Vandaar dus die rol van Lynette Francis en haar openlik propagandistiese program, “Praat saam”, wat soggens tydens deel van die spitsuur uitgesaai word. Enkele weke gelede het ek ‘n klag ingedien teen die eensydigheid en ideologiese eenogigheid van veral die program oor die “verafrkanisering en dekolonisering van hoër onderwys” wat op 18 April 2018 uitgesaai is. Nodeloos om te sê, het die Uitsaaiklagtekommissie my klag van die hand gewys. Marxistiese revolusionêre wat ons universiteite wil omvorm tot sentra vir indoktrinering en Afrosentriese “wetenskap” beskik oor vryheid van spraak, terwyl ons as luisteraars en belastingbetalers aan die SAUK oor geen regte beskik nie. Intussen probeer ek teen die bevinding appelleer.

Vanoggend het Lynette Francis weereens drie van haar gunsteling- marxistiese propagandiste uitgenooi om ons te vertel “hoe universiteite gaan en moet verander”. Die meeste SA universiteite is reeds so links dat Mao Zedong of Pol Pot sou meen dit gaan al bietjie ver, maar kennelik is die revolusie maar nog in sy kinderskoene wat dit betref.

Die drie werfbobbejane wat Francis vanoggend aan hul kettings teen die Afrikaanse luisteraars ontplooi het, was “professore” Hein Willemse, Elmien du Plessis en Rudi Buys. Ek skryf deesdae die term “professor” in aanhalingstekens, want geen akademikus wat in die onlangse tyd iewers in ons land aangestel is, het sy pos op meriete bekom nie. As hy nie tot die marxistiese sekte behoort het nie, sou hy nooit die titel bekom het nie.

Hein Willemse is ‘n “professor” van Afrikaans wat dié taal by een van die oudste Afrikaanse tydskrifte, die Tydskrif vir Letterkunde, afgeskaf het. Hy gaan ook elke dag op sy knieë en dank die Here vir apartheid wat hom as “kleurling” geklassifiseer het, want daarsonder sou hy nooit verder as miskien ‘n pompjoggie by die vulstasie of ‘n kelner by Spur gevorder het nie. Regstellende aksie en kleurlingskap kan wondere vir jou loopbaan verrig. Sover ek weet, verwerp Willemse ook die Afrikaanse letterkunde waarvan hy in elk geval nie veel kennis dra nie. As ek ‘n kleurling was en ek het die mediese wetenskap verwerp, sou hy hulle my seker ook as “professor” van medisyne aangestel het.

Nog dommer as Hein Willemse, as so iets moontlik is, is Elmien du Plessis, die “medeprofessor” van regte aan die Noordwes-Universiteit. Soos wat Hein Willemse in die verwerping van Afrikaans spesialiseer, is Elmien ‘n deskundige op die gebied van grondonteiening sonder vergoeding, dus die verwerping van eiendomsreg en waarskynlik die
reg tout court.

Ek het voorheen al getwiet dat dit vir my moeilik is om te glo dat sy ‘n “professor” kan wees, aangesien sy nóg Afrikaans nóg Engels werklik magtig is. Dalk het sy grootgeword in ‘n fanagalô-omgewing, ek weet nie. Vanoggend het sy vir my twee grade beter gepraat, miskien omdat iemand haar van my twiet vertel het — sy het my al lankal op Twitter versper, kom ek gister agter, want sien: lede van die marxistiese sekte glo nie aan “dialoog” of sulke “bourgeois” praktyke nie. Jy moet jou net bekeer, Karl Marx of een van sy dissipels op jou hart skryf, en dan gló jy. Dan probeer jy alle nie-marxiste uitwis, in die tronk smyt of, les bes, sensureer.

Op ‘n stadium het ek probeer inbel RSG toe, maar kennelik het hulle my selnommer op hulle stelsel herken, want niemand tel op nie. Een van die dinge wat ek aan die drie horingdom, pseudo-intellektuele werfbobbejane sou wou tuisbring, is dat sensuur in die Nuwe Suid-Afrika veel erger is as in die ou dae. Die Nasionale Party, soos koning Lodewyk XVI wie se kop afgekap is, was nie baie goed met sensuur nie. Hulle het ‘n paar van hul eie mense die swye opgelê, maar hul vyande het vrye teuels gehad. Synde marxiste, is die ANC baie slimmer met sulke dinge. Alles word agteraf en in die geheim gedoen. “Ons maak asof ons ten gunste is van spraakvryheid, maar intussen sorg ons dat geen fascis of teenrevolusionêr naby ‘n koerant of radiostasie kom nie.”

Terloops is “pseudo-intellektuele” die verkeerde woord. Skrap dit. Nie een van die drie hansworse wat — dis regtig baie snaaks — aan die luisteraars vertel dat hulle “oor meer komplekse idees as gewone mense beskik”, kan as “intellektueel” getipeer word nie. Want, daar is geen intellek nie. Vir intellek het jy bietjie IK nodig. Al twee die here en dame — as sy ‘n dame is, want ek dink nie sulke terme is toelaatbaar vir ‘n marxistiese sektelid nie — stamp hulle koppe so half teen die plafon van domheid en middelmatigheid.

Iemand soos die Fransman Bernard-Henri Lévy sou ek as ‘n “pseudo-intellektueel” beskryf; hy misbruik eintlik bepaalde begrippe vir sy eie geldgierige of politieke doeleindes. Maar ten minste is hy bewus van daardie begrippe. Helaas, buite die dampkring van ongekunstelde, bevooroordeelde, sektaries marxistiese vooroordele, is hulle salig onbewus van 3000 jaar se Westerse denke.

Destyds toe ‘n mens nog in Hillbrow kon rondloop sonder dat jy beroof of doogemaak is, was daar sulke lede van die Hare Krisjna-sekte wat kaalvoet en met pastelkleurige gewade soms op die sypaadjie rondgeloop en geteem het: “hare, hare krisjna”. Dis blykbaar ‘n mantra. Trouens, ek het dit so pas op die internet opgekyk en dit lyk so:

Hare Kṛṣṇa Hare Kṛṣṇa
Kṛṣṇa Kṛṣṇa Hare Hare
Hare Rāma Hare Rāma
Rāma Rāma Hare Hare

Die werfbobbejane van die agterlike plaaslike marxistiese sekte beskik ook oor so ‘n mantra:

Verandering verandering transformasie
Transformasie verander verander
Verandering transformeer transformasie
Ens.

Tydens Lynette Francis se propagandasessie oor RSG vanoggend, kon ‘n mens nouliks verstaan waaroor die drie agterlike regstellingsprofessore praat, so deurmekaar en sinneloos is dit, behalwe dat universiteite die plig het om die samelewing “te verander”.

Nou daar het jy dit: die marxistiese mantra van die werfbobbejaan: revolusie, en nogmaals revolusie. Marx en Engels se doktrine van maatskaplike omwenteling deur geweld en ontwrigting. Mens sou dit ook Trotski se “permanente revolusie” kon noem. Dit maak nie saak of die universiteite in duie stort, afgebrand word of terug na die toordokter en sy dolosse van Oerafrika “gedekoloniseer” word nie, solank dinge “verander”, is dit goed. Pol Pot of Mao of Robert Mugabe selfs, sou dit hiermee eens wees.

Sedert ek as tweedejaarstudent by Wits destyds ‘n lesing met die titel “Marx is dead” georganiseer het, verkeer ek in opstand teen die marxisme. Dit loop so half in my familie, want my pa wat in die 1940s by Wits was, het my as kind vertel hoe hy gepoog het om die twee aartskommuniste Joe Slovo en Harold Wolpe se idees op die kampus te bestry.

Die ongelukkige is nou: Daniel Roodt snr. en ek, Daniel Francois Roodt, het misluk en die Slovo-Wolpe-Mandela-faksie het gewen. Maar dis nie te sê ons behoort die Muur van Propaganda wat in ons land met ons eie belastings gebou is te aanvaar nie! Daardie Muur is bedoel om ons in te kerker in ‘n klein wêreldjie van vooroordele, anglisismes en linkse slagspreuke. Ons word gesensureer, afgedank en deur die Menseregtekommissie (watter Orwelliaanse benaming is dit nie!) gejag. Óf jy konformeer en aanvaar die Rooi Geloof, óf daar sal met jou gal gewerk word.

Iewers in die toekoms gaan elke vuige “professor” wat plaasmoorde, grondonteiening, antiwit rassisme, kortom totalitêre kultuurmarxisme, in ons land afgedwing of bevorder het, strafregtelik vervolg en ná die uitdiening van hul vonnis, van hul burgerskap gestroop en deporteer word. Slegs wanneer ons geliefde Republiek — oor drie dae is dit juis Republiekdag en vive la république! soos die Franse sê — van lae-IK-fanatici ontslae geraak het, sal ons weer vordering as die mees welvarende en ontwikkelde staat in Afrika kan maak.

Intussen moet ons ons verset teen die huidige oorheersing, veral deur werfbobbejane wat hulself “professore” noem. Lynette Francis behoort summier in die pad gesteek te word, want met haar onverdunde en aanstootlike propaganda oortree sy elke uitsaaikode wat daar mag bestaan. Sy dra niks by tot enige debat of beter begrip nie. Ons betaal haar salaris wat sy en die korrupte kaders van die ANC-terroristebewind elke dag uitmors.

Om “professor” Rudi Buys se sektariese linkse geteem uit een of ander Sowjeteggokamer aan te hoor, is genoeg om jou jou ontbyt in die naaste lugsakkie te laat verloor. Wie gee ‘n sot soos hy die reg om ons met sy gebrek aan insig en goeie Afrikaans oor die lug te kom terroriseer, van die Limpopo tot by Kaap Agulhas?

Dit is tyd dat die skrander Afrikaner begin om sy stem dik te maak teen die dommes, die gekooptes, die verraaiers en verlooptes. Al moet ons ‘n klag by die Uitsaaiklagtekommissie lê oor elkeen van Lynette Francis se programme, petisies met tienduisende name aan die SAUK stuur, of selfs internasionale organisasies betrokke kry om dié afskuwelike propaganda te laat end kry, moet ons dit doen.

Daar bestaan deesdae ‘n hele paar lande in Europa met regerings wat ons moontlik behulpsaam kan wees met so ‘n internasionale aksie rondom RSG en die libdiote se ystergreep op ons nasionale radiostasie. Ná alles, selfs al is ons deur die ANC-SAKP verower, soos hulle so dikwels spog, verkeer hulle steeds as veroweraar en besetter van ons land onder die verpligting om ons toe te laat om ons taal en kultuur uit te leef.

Lynette Francis twiet net in Engels. Sy verkies Engels. Eintlik ís sy Engels. Dieselfde geld elkeen van haar onnosele ekstreemlinkse gaste met hul mantra oor revolusie, transformasie, verafrikanisering, dekolonisering en verandering.

Ons is siek en sat vir oorheersing. Lynette Francis moet bedank en sy moet haar hele bende, Piet Croucamp, Christi van der Westhuizen en ander malles wat sy aan ons opdring, saam met haar vat. Hulle moet sommer vroegtydig landuit voetsek, terug na hul geliefde Engeland toe. Of dalk Kuba. Moontlik word hulle Spaans beter as hul Afrikaans; dit maak in elk geval nie saak nie. Ons gee nie om nie. Dis nie ons mense nie. Soos Koos Kombuis, het hulle uit die volk bedank. En die Here weet, ons het hul bedanking met vreugde aanvaar!

Ons stel nie belang in jul psigiese of spraakprobleme nie. Ons wil opgevoede, wellewende, belese, ingeligte mense wat sprankel van idees hoor.

Skrander Afrikaners, nie vulgêr-marxistiese werfbobbejane nie.

Oorsese betogings teen Afrikanervolksmoord nou ‘groter as anti-apartheidsbeweging’

Gister het daar ‘n betoging teen plaasmoorde en die uitwissing van die Afrikanervolk voor die Suid-Afrikaanse ambassade in Den Haag plaasgevind en vanoggend is ‘n soortgelyke optog in Adelaide, Australië gehou. Dit het dr. Dan Roodt van PRAAG genoop om te twiet dat “die wêreldwye betogings teen #plaasmoorde en #volksmoord in SA is nou groter as wat anti-apartheid ooit was”.

Nederlandse vlae, maar ook die Vierkleur van die ou ZAR is tydens die betoging geswaai. Dit volg op ‘n vorige betoging op 24 Maart vanjaar voor dieselfde Suid-Afrikaanse ambassade in Den Haag wat deur die “Nederlands Actiecomité tegen de blanke genocide in Zuid Afrika” gereël is.

PRAAG het vooraf een van die drie sprekers, mevrou Arine Prins bygestaan om die heel jongste statistiek oor plaasmoorde te bekom. Sy was eens in Suid-Afrika woonagtig, maar het na Nederland teruggekeer nadat haar eggenoot, Peet, verlede jaar op ‘n plaas naby Barberton deur vyf swartes doodgemartel is. Sedertdien is sy betrokke by aktivisme teen plaasmoorde en volksmoord in Suid-Afrika.

Die betoging in Adelaide, Suid-Australië het vanoggend voor die provinsiale parlementsgebou plaasgevind. Ook daar was die twee hooftema plaasmoorde en die uitwissing van die Afrikanervolk.

Die toneel vanoggend in Adelaide, waar uitgeweke Suid-Afrikaners teen plaasmoorde en rassisme teen blankes betoog het.

Omtrent vyftig Nederlanders, Vlaminge en Afrikaners het die betoging in ń sonnige Den Haag bygewoon. Ná die toespraak deur drie sprekers voor die Suid-Afrikaanse ambassade, het die betogers na die Koekamp, ‘n klein parkie in die middestad, gestap. Baniere met die woorde, “Afrikaans sal bly”, “Stop die moorde” en “Stop Afrikaner Genocide” is gedra.

In haar toespraak het Arine Prins teen sowel plaasmoorde as die onteiening van grond uitgevaar. “Julius Malema sing in die openbaar ‘Kill a Boer’. Hulle is trots daarop om so vinnig as moontlik die blanke boere (wat die voorraadskuur van die Suid-Afrikaanse voedselbedryf verteenwoordig) af te slag en hul boerderye te stroop. As die boere hulself probeer beskerm en terugskiet, word hulle direk aangekla en in die gevangenis gegooi.”

Mevrou Prins het gevra dat daar ekonomiese sanksies teen Suid-Afrika ingestel word en dat toeriste teen die gevaar in die land gewaarsku moet word.

Sy het haar ook teen enige vorm van grondhervorming of -onteiening uitgespreek deur te sê: “Die regering verkoop grond waarop daar eise was en wat geslagte lank deur families bewerk en bewoon is. Dit staan nie in die koerant nie. Die regering verkoop renosterhoring aan die Chinese. Al die arme renosters, waarvoor daar geld hier deur skoolkindertjies ingesamel word, dit staan ook nie in die koerant nie.”

Die groep sal later vanjaar nog ‘n betoging reël teen grondonteiening, om die saak soveel moontlik onder die aandag van die Nederlandse publiek te hou.

Tydens die hoogbloei van die anti-apartheidsbeweging het klein groepies betogers in die buiteland soms voor SA ambassades betoog. Maar dit is gerugsteun deur miljoene dollar wat deur die regerings van Swede, Kanada, Nederland en ander geskenk is en was daarom nie spontaan nie. Tans bars daar egter regoor die Westerse wêreld gereelde betogings teen die ANC-bewind en geweld teen die Afrikaner- en Westerse minderheid in Suid-Afrika los.

Leon Lemmer: In verkeerde geselskap

Jeremy Vearey (gebore in 1962) roem daarop dat hy ‘n MK-vegter (oftewel terroris) was wat tronkstraf op Robbeneiland uitgedien het. In ‘n normale samelewing sou sy misdadige verlede hom gediskwalifiseer het om enige hoë pos te beklee. Sedert 1994 word diesulkes egter as helde vereer en het sommige van hulle tot in die hoogste pos, dié van staatshoof, gevorder, met katastrofiese gevolge. ‘n Mens sou dink dat veral die polisiediens nie ‘n geskikte terrein vir die ontplooiing van oudmisdadigers is nie, maar dit is juis in die polisie waar Vearey deur die ANC-bewind in hoë poste aangestel is. Daar word blykbaar onder meer geredeneer dat diegene wat eerstehandse ondervinding van misdaad het, misdaad ten beste kan bestry. Dit kom neer op die mistasting dat ‘n blinde die geskikste persoon is om ‘n blinde te lei. Soos Samuel Johnson (1709-1784) dit gestel het: “Who drives fat oxen should himself be fat” (James Boswell, The life of Samuel Johnson, London: Everyman, 1992, vol 2, p 527).

Ek skryf na aanleiding van Vearey se boek, Jeremy vannie Elsies (Kaapstad: Tafelberg, 2018, 182p, R275; Amazon Kindle $23). Elsies verwys na Elsiesrivier, tradisioneel ‘n woonbuurt vir bruin mense in die Kaapstadse metropool. Daar word ook verwys na die naby geleë en eens blanke woonbuurt Tiervlei (deesdae Ravensmead) se Connaught-straat (Kindle 147), waar ek my eerste twee lewensjare in my ouers se huis gewoon het. In ‘n onlangse rubriek het ek na hierdie boek verwys toe ek vertel het hoe die Britse M16-geheimediens die lyfwagte van Nelson Mandela opgelei het en hulle daarna toegelaat is om openlik en ongehindered wapens, ammunisie en ander toerusting, wat in terreur gebruik kon word, die land in te smokkel (Praag 13.05.2018). Dit het in 1990 gebeur. Die vraag is dus in hoeverre daar reeds in hierdie vroeë stadium van grondwetlike onderhandelinge deur die blanke politieke bewind aan swart mag oorgegee is.

Die soort verkeerde (of slegte?) geselskap waarin die lesers van hierdie boek hulle bevind, blyk van die begin af uit die onkiese taal wat gebruik word, bv wanneer vertel word hoe Vearey as “sesjarige kaalvoet klonkie” (8) die duikweg vir blankes by Parow-stasie wou gebruik, deur ‘n blanke (polisieman) verhoed word om dit te doen en hierdie blanke deur Vearey se ma en medebruines uitgeskel word. “As jy hom nie nou los nie, steek ons jou vrek, jou fokken Boer!” (21). “Het djy gesien hoe haloepe daai fokken Boer! … Soek kak met ôs vandag en jhulle is amal witbene!” (26); dus die blankes, bv die Portugese vishandelaars wat die blanke (polisieman) wou help, word met die dood gedreig. Vearey se ma was later ook hardegat met die blanke bestuurder van die klerefabriek waarin sy gewerk het (52). Geen wonder dat sy mettertyd haar werk verloor het nie (341).

Soos by Jonathan Jansen word sulke beweerde insidente heel moontlik versin of ten minste aangedik. Blankes word deesdae ingeprent dat hulle hulle moet skaam oor (alles in) die verlede en veral apartheid. Die blanke (polisieman) “vaar benoud terug die donker duikweg in” (21). “Die Portugese draai om en kruip verslae terug na Station Fisheries” (26). Na hy uitgeskel is, “vou en prewel” die bestuurder van die klerefabriek “heel bedaard” (52). Die bedoeling is blykbaar om blankes van weleer as bang, skuldige mense voor te stel.

“Klonkie” is volgens die HAT ‘n rassistiese woord. Soos “kaalvoetklonkie” word “treinstasie” as twee woorde geskryf (12), ens. Onkiese Kaapse taal kom algemeen voor: kak (26, 47, 182, 196, 201, 239, 387, 1278, 1283, 1287), hol (332), poep (220), pis (120, 239, 1278), fok (220), fokken (21, 26, 391, 899), fokol (157), befok (239), knaters (414), ballas (682), moer (506, 682, 709, 1911), ens. Vearey verwys self na sy “platvloerse taalgebruik” (446). Hier volg nog ‘n moontlik aangedikte staaltjie ten koste van die (rassistiese) Afrikaners: “Ma [het] altyd gesê … dat hierdie skoene gemaak is met die bloed en sweet van ander ma’s wie vir baie min geld in fabrieke slaaf en waar hulle rondgeorder word deur Boerelaaities” (32). Die gebruik van “wie” pleks van “wat” is een van die irriterende kenmerke van hierdie publikasie, soos blyk uit sommige van die aanhalings wat hier onder volg. Afgesien van die swak taalgebruik is daar talle drukfoute. Die taalkundige en redaksionele versorging van hierdie teks laat veel te wense oor.

“Êrens in haar antwoorde kon ek optel dat daar so ‘n ding is soos ‘n werkersklas wat dubbel onderdruk word deur wit mense onder iets genoem apartheid en dat die unies, gelei deur shop stewards soos Ma, eendag in opstand sal kom en almal bevry” (62). Naas die Boere (die Afrikaanssprekende blankes) is daar die “Limeys” (die Engelssprekende blankes) (62), wat (omtrent) net so sleg is. “Die Limeys en die Boere [het] oor goud en diamante baklei … hulle het dit alles saam met die land geroof” (62). Later beweer Vearey dat die blankes “die land gesteel het” (2326). “Ma is seker een van daardie … shop stewards wat die onderdrukte [Jehova] Getuies in die fabriek gaan verlos van die bose Boere en Limeys en ‘n koninkryk van [kommunistiese] werkers in Suid-Afrika gaan bou” (90).

Vearey se pa sê oor ‘n woonbuurt vir bruin mense: “Daar [is] niks special aan hierdie skiem … nie, dis ‘n fancy dumping ground vir die government se weggooimense” (147). “Pa het my eendag vertel … hoe die Galant- en Vearey-families hulle djaart en huise probeer herbou het nadat hulle onderskeidelik deur die Boere uit Goodwood en Constantia gegooi is” (182). “Pa het my leer vuisslaan, messteek en bylkap” (213). “Ek [het] eendag met ‘n passer en vulpen my weg deur hulle [skoolkinders] gesteek” (492). Sy pa sê: “As djy dit kan help, moet djy nooit vir ‘n Boer of ‘n Limey gaan werk nie, want hulle vat net” (272). Boeta Frank voeg by: “Dié sleg goed hoef nie eens … rêrig te werk nie. Hulle witgeit is mos ‘n standerdtiensertifikaat en ‘n pay slip” (277).

Hierdie aanhalings gee ‘n aanduiding van die soort opvoeding wat Vearey tuis en in die woonbuurt ontvang het. “As jy my vandag vra vanwaar my politieke komvandaan, dan lê dit nie in die teorie van my formele, radikale bewuswording in die tagtigerjare nie. Dit is die groot gidse [sy ouers, familie en vriende] van Elsiesrivier se loopstories wat my deur my komvandaan gelei het” (162). “Hier was dit definitief Ma se werkersklas-vakbondpolitiek en my blootstelling aan Marxisme op hoërskool in die laat sewentigs” wat Vearey ideologies gevorm het (282). Een van Vearey se onderwyseresse was “lid van die Unity Movement se Teachers League of South Africa … en dié se Trotskisme [het] sterk aanklank by Ma se werkersuniepolitiek gevind” (295). Vearey verlustig hom skynbaar in die verwoesting van 1976 “toe Elsiesriver en Tiervlei se strate woes aan die brand is onder verlate busse en afleweringstrokke met gebreekte vensters terwyl polisie se Land Rovers en Ford-vangwaens tevergeefs die onskuldiges [!] probeer vastrek” (502).

“Die 1980-skoolboikot was my 1976” (605). Vearey het toe Marx en Engels se Communist Manifesto gelees (622), asook boeke deur bv Lenin, Trotsky en Fanon (636). Dit is “hier waar ‘n beduidende Marxisties en Afrikanistiese ideologiese inslag saam met my politieke gewaarwording ontkiem het” (641). “Onder al die klip- en petrolbomgooiery by die skool was dit die politieke inhoud van die alternatiewe leerplan, gesamentlik aangebied deur die leerlingraad en verligte leerkragte, wat by my die meeste aanklank gevind het. Hierin het ons ‘n alternatiewe geskiedenis van ons land en die stryd teen kolonialisme en apartheid geleer. Afrikaans se slawe- en inheemse wortels is beklemtoon en Engelse literatuur van Afrika gebore skrywers soos Peter Abrahams en Jimmy la Guma, en ander op die vasteland soos Chinua Achebe en Ngügï Wa Thiong’o is bo dié van Westerse skrywers bevorder om swart trots te koester. Dis in hierdie milieu van Black Consciousness waar ek geleer het van Steve Biko se ‘White racism and black consciousness’-manifes van 1972, van die Unity Movement en hul Declaration of Unity and The Ten Point Programme van 1943 en, tot in minder mate, van die ANC en van die Freedom Charter van 1955” (627). “Ek het my maar wat praktiese verset en politieke mode betref, by Black Consciousness-geledere geskaar. Daar kon ek ten minste my militante self op straat uitleef” (631).

Sport is verpolitiseer, soos wat tot op hede die geval is. “Die South African Council of Sport (SACOS) het die Zozan Skaakklub beheer … ook skool- en klubrugby. Die meeste SACOS-steeksbeheerliggame van sportkodes het ‘n beduidende Trotsky-georiënteerde, Marxistiese inslag gehad vanweë die leierskap se gevestigde Unity Movement-bande. Gevolglik was die engere Trotsky/Unity Movement-leuse wat non-collaboration met die system [met die “Herrenvolk” – 735, 877] gehuldig het, rigied toegepas met SACOS se slagspreuk ‘no normal sport in an abnormal society'” (718). Sedert 1994 lewe ons myns insiens in ‘n hoogs abnormale samelewing waarin sportspanne nie na verdienste nie maar op ‘n rigiede manier en deurslaggewend op grond van ras – ter benadeling van blankes – saamgestel word. Van die gewaande en beloofde “nie-rassigheid” (735) het nog niks tereg gekom nie.

Vearey is van huis uit ‘n Kaapsspreker, maar hy het (tipies) ‘n Engelsonderwyser geword (282). Later vertel hy hoe sy familielede in die nuwe Suid-Afrika verengels het en hulle kinders na Engelse skole stuur (2470). “Ek [het] die wêreld buite Elsiesrivier in suiwer Engels asook in Elsies-spreektaal verken” (290). Dus, anders as in die geval van Engels, kan daar maar met Afrikaans gemors word. Polities byderwets is dít wat deesdae sonder ‘n enkele prominente uitsondering deur Afrikaanstaal- en -letterkundiges en Afrikaansinstansies (soos die Afrikaanse Taalraad en die ATKV) gepredik word. Skynbaar sonder bedenkinge vertrou hulle die toekoms van Afrikaans toe aan die brouseltaal wat deur bruines gepraat word. Hulle gee klaarblyklik voorkeur aan kruipsugtige politiek bo taaloorwegings. Pleks van Standaardafrikaans word meertaligheid deur hierdie elemente bepleit, onder meer omdat Kaaps nie sonder kennis van Engels verstaan kan word nie. LitNet het ontpop as seker die sterkste pleitsbesorger vir Kaaps. Kaaps as geradbraakte Afrikaans funksioneer as uitdrukking van die dislojaliteit teenoor Afrikaners wat in bruin geledere gekoester word en dikwels ook as uittarting van Afrikaners wat ordentlike Afrikaans koester.

“Issie dieselfde Afrikaans vannie Boere nie. Ôs afrikaans is original” (506). “Ma … [het] gemeen … Afrikaans is deur die Boere van ons gesteel en in ‘n vreemde apartheidstaal verander om ons te forseer om die wêreld deur hulle woorde te verstaan en aanvaar. Sy het ons manier van [deurmekaar] Afrikaans en Engels praat as ‘n vorm van rebellie teen hierdie apartheidsafrikaans beskou” (511). En die horisonaal kruipende Afrikaanskundiges onderskryf hierdie houding en karakteriseer Afrikaans as ‘n kombuistaal eerder as om daaraan as ‘n studeerkamer- en voorkamertaal erkenning te gee. Die klem word doelbewus verskuif van die ontwikkeling, uitbouing, vestiging en amptelike en algemene erkenning van Afrikaans (wat feitlik uitsluitlik deur blankes vermag is) na die mistieke en spekulatiewe oorsprong van Afrikaans wat dan polities byderwets aan die Khoi-San en die slawe toegedig word.

Vearey skryf oor drank, dwelms, bendes, smokkelhandel en die “hipermacho geweld” (660) wat daarmee gepaard gegaan het, bv “buitengewone mesvaardigheid” (669) met “Puma-messe of switchbladespringmesse” (669), asook pangas of Okapi’s (665). Vearey was “veglustig” (674, 713), bv “alles het toe in ‘n bloedorgie van steekwonde met skryfpenne, gemoerde blou oë en ballasskoppe ontplof (682). Hy drink buitensporig baie en sit sy dranksug as student aan die Universiteit van Wes-Kaapland voort. Vearey noem homself ‘n “hedonistiese Marxis” (722). Hy het vir die Laer-sekondêre Onderwysdiploma geregistreer omdat hy nie matrikulasievrystelling het nie. Sy studie word moontlik gemaak deur ‘n staatsdiensbeurs. Sover ek weet, is hy die eerste (redelik) bekende bruin mens wat erken dat hy danksy ‘n studiebeurs van die Departement Kleurlingsake naskoolse onderrig ontvang het (691). Die ander bekende anti-blanke elemente in bruin geledere swyg soos die graf hieroor. Hulle verkies om geen erkenning aan die barmhartigheid van die “apartheidsregime” te gee nie, terwyl hierdie studiegeleenthede grootliks deur die blanke belastingbetalers moontlik gemaak is.

In die sosiologie-lesings maak Vearey kennis met die marxisme van die Frankfurt-skool (793). Professor David Atwell vereer en loof hom met 89% “vir my Marxistiese, literêre analise van Charles Dickens se Hard Times” (793). In die wysbegeerte-lesings word hy “intellektueel bekoor” deur die Franse marxiste (797). Hy maak kennis met Van der Poel, Malan en Malan se Afrikaanse 1937-vertaling van Marx en Engels se kommunistiese manifes (802). Dit het hom “tuiser laat voel … in die Marxisme” (797). Vearey maak ook kennis met Paulo Freire se radikale onderwysidees, waarop Russel Botman later as rektor van die Universiteit Stellenbosch sy Pedagogie van Hoop en sy HOOP-projek gegrondves het, sonder dat ‘n haan daaroor gekraai het. Besoeke aan die biblioteek van die South African Committee for Higher Education (SACHED) in Mowbray het Vearey se progressiewe ideologiese ingesteldheid verder gevoed (859).

Vearey was by die Elsies River Youth Movement (ERYM) betrokke waarin die Morawiese Kerk ‘n leidende rol in opstoking teen die blanke regering gespeel het (739). Sy betrokkenheid by hierdie kerkgenootskap “was nie noodwendig die gevolg van geloofsoortuiging nie” (765). “Dit is hier waar ek vir die eerste keer van vryheidsteologie [bevrydingsteologie] gehoor het” (770). “Alan Boesak [is] soms profeties uitgebeeld as ‘n hedendaagse Moses … wie die massas na die beloofde land van die Vryheidsmanifes sal lei” (774). “ERYM was van 1982 tot 1983 die bakermat van waar ek as voetsoolaktivis die breër stryd teen apartheid betree het” (752). In 1983 het Vearey die stigtingsvergadering van die United Democratic Front (UDF) in Mitchellsplein bygewoon (757). Sy militante ongeduld het hom in 1984 ontvanklik gemaak “om gewerf te word vir die MK, die militêre vleuel van die ANC” (757).

“Ek is deur Dawid Fortuin vir MK gewerf ná ‘n Morawiese jeugkamp op Clarkson in die Oos-Kaap” (815). Vearey is blykbaar in Suid-Afrika as MK-terroris opgelei: “Die klem vir ons [het] berus op die bou van MK as ‘n binnelandse people’s army en nie net ‘n struktuur wat in opleidingskampe in ballingskap bestaan nie. Selopleiding in stedelike guerrillavegkuns was dus grotendeels plaaslik en skietoefening met handwapens het in afgeleë, beboste gebiede geskied. Dit was nou behalwe AK47-aanvalsgewere, F1-handgranate, MPM- en SPM-kleefmyne en tuisgemaakte plofstof” (824).

Sy didaktiekdosent het tereg gesê dat Vearey “meer van ‘n aktivis as ‘n onderwyser is” (845). “Meneer Vearey die leerkrag … het reeds aanvaar dat die onderwys ook as dekmantel gaan dien vir sy ondergrondse, revolusionêre werk” (841). “Die onderwys was nie net vir my ‘n beroep en salaris nie, dit was ook ‘n middel tot ‘n revolusionêre doel” (908). “In Januarie 1985 betree ek my eerste onderwyspos by Valhalla Senior Sekondêre Skool in Elsiesrivier” (904). “In die tweede kwartaal word hierdie kritiese bewussyn die dryfveer vir ‘n klasboikot en militante versetaksies op straat onder die slagspreuk ‘liberation now, education later'” (913). “Dit dra by tot die onregeerbaarheid van die apartheidstaat” (917). “Ek word een van daardie geteikende onderwysers wie in die teenwoordigheid van ‘n gewapende melkbaardsoldaat en ‘n polisieman onder dwang moes klasgee” (936).

“Ek werf my eerste matriekkader by Valhalla Sekondêr wie verrassend handig met ‘n pistool is” (940). “As onderwyser ontgin ek ook nou my toegang tot die meer militante skoliere. Dit lewer straatprotes op … Ek was nog altyd sterk oortuig en is dit steeds dat dit die jeug se plig is om in opstand te kom in belang van hulle toekoms” (975). ‘n Blanke Engelse onderwyseres wat in Observatory gewoon het, het Vearey gehelp om “MK-wapentuig wat aan my toevertrou is te versteek” (958). “Binne geledere voel dit soms asof die ANC ons nie vinnig genoeg van wapens, ammunisie en plofstof voorsien nie. En waar dit kort, vul ons dit maar aan met tuisgemaakte plofstofkonkoksies, asook ammunisie uit die polisie en simpatieke kriminele geledere” (980).

Voor die einde van 1985, sy eerste jaar van klasgee, word Vearey as onderwyser geskors (984). In 1987 word hy toegelaat om in ‘n tydelike pos by West End Primêre Skool in Mitchellsplain skool te hou (1020). Na sewe maande word Vearey egter deur die veiligheidspolisie weens terrorisme gearresteer (931, 1043). Verhoorafwagtend in die Pollsmoor-tronk het hy ‘n mes om homself mee te beskerm (1099). Daar word darem op die ystersaaglemme beslag gelê nadat daar reeds met die afsaag van die tralies gevorder is (1215). Enige kos wat Vearey as gevangene verlang, kon uit die tronkkombuis na hom gesmokkel word (1181). Vearey word tot sewe jaar tronkstraf, waarvan vyf jaar opgeskort is, gevonnis en na Robbeneiland oorgeplaas (1247).

Op Robbeneiland skaar Vearey hom by die kommunistiese gevangenes (1310). “Daar is … vir my net een lyn: die ortodokse een van … Marx, Engels en Lenin wat altyd beduidende antwoorde vir onsekere tye bied” (1332). Die soort regering waarmee die ANC in 1994 begin het, is volgens die meningswisseling onder die gevangenes bloot ‘n “oorgangstaat” totdat die Nasionale Demokratiese Revolusie voltrek word (1345) – ‘n mening wat ook deur John Kane-Berman gehuldig word (Praag 23.06.2017). Die ANC sou grondwetlike onderhandelings aanknoop maar (ten spyte van valse beloftes) terselfdertyd die gewapende stryd voortsit: “Wat MK en die gewapende stryd betref, beklemtoon die Harare-deklarasie [1989] dat onderhandeling met die regering nie die teenpool van die gewapende stryd is nie; beide was buitendien altyd as taktiek en nie as doelwitte beskou nie” (1354). Op Robbeneiland was daar ‘n “gemaklike verhouding tussen ANC- en die PAC-kaders” (1314).

Die gevangenes op Robbeneiland het FW de Klerk se berugte toespraak op 2 Februarie 1990 op televisie gevolg (1433); ook die vrylating en toespraak van Nelson Mandela op 11 Februarie 1990 (1442). Op 9 Junie 1990 word Vearey en ander Robbeneilanders vrygelaat (1515). Hulle ontvang toe geld van die International Defense Aid Fund en gratis genees- en sielkundige dienste van “‘n netwerk mediese aktiviste” (1555). Die ANC-aktivis Jakes Gerwel het hulle as rektor hartlik by die Universiteit van Wes-Kaapland verwelkom (1605). Dieselfde is deur die Morawiese Kerk in Elsiesrivier gedoen. Daar is “gepas [!] van ons gepreek as Gideon se geseënde krygers vir geregtigheid wie onstuitbaar voort sal veg om die onderdruktes finaal van die bose magte van apartheid te verlos” (1609). Vearey begin dadelik met die werwing en organisering van lede vir die Suid-Afrikaanse Kommunistiese Party (1613). Hy word ‘n lid van die ANC se Departement van Intelligensie en Sekuriteit (DIS) en toegerus met ‘n pistool en AK47-geweer (1627). In 1990 ontvang hy lyfwagopleiding in Zimbabwe, aangebied deur die Britse M16-geheimediens (1631). By sy terugkeer word hierdie Britse instrukteurs toegelaat om openlik en ongehinderd wapens en ammunisie die land in te bring (1640 – Praag 13.05.2018). In 1993 ondergaan Vearey verdere opleiding in Portsmouth, Engeland (1737) en in 1994 in Zimbabwe (1747).

Dit was gewoon dwaas van die NP-regering om die funksionering van die terroristiese UDF as binnelandse vleuel van die ANC toe te laat: In 1990 word daar “meer programmaties besin oor die leidende rol van die UDF op voetsoolvlak, as oorgangsvoorhoede om die momentum van massamobilisasie vir die laaste, deurslaggewende offensief teen die vyand te rig. Hierdie offensief sou dan as werwingsbron ontgin word om die ANC se binnelandse infrastruktuur uit te bou en sodoende ook die mag van die nou herbevestigde, sigbare ANC as hernieude bogrondse voorhoede ten toon te stel” (1461). Vearey verwys na die “politieke geweld tussen Inkatha en die ANC, georkestreer deur die veiligheidsmagte” (1831), met laasgenoemde as die duiwelse derde mag. Dit is grootliks ‘n valse aantyging omdat dit bekend is dat die ANC in 1990/94 onverminderd voortgegaan het om sy politieke teenstanders sover moontlik gewelddadig uit te wis.

In 1992 het Vearey as lid van die ANC se intelligensiediens Kanada besoek. “In Ottawa het ek vir die eerste keer van die begrip gemeenskapspolisiëring gehoor” (1902). “‘n Trotse ‘aboriginal’-amptenaar [het] ewe gemaklik aan my verduidelik dat die ‘aboriginal Indian reservations’ elk hulle eie polisiemag het en dat lede daar uit die spesifieke stam gewerf word, kultuurbelynde polisieopleiding ontvang en dan daar ontplooi word. Volgens hom verseker dit dat stamme die beste diens in hul eie taal, en in lyn met hulle unieke kultuur en stamtradisies, ontvang van beamptes wie beter daar aard. Behalwe dat dit vir my te veel na apartheid se tuislandpolisiemagte gelyk het, was dit die growwe veralgemening dat inheemse beamptes beter in daardie posisies sou aard wat my veral ontgogel het” (1911). Waar ek woon, was daar tradisioneel net blankes en bruin mense. Die polisiestasie het sedert 1994 ontaard in ‘n plek waar daar net (onbekwame) swart beamptes is wat skynbaar net Engels wil verstaan. Die tradisionele inwoners het geen vertroue in hulle nie. Die genoemde Kanadese en die apartheidsopset was vir ons as plaaslike inwoners baie meer aanvaarbaar, maar nie vir Vearey as ANC-aktivis nie.

“Die alledaagse normaliteit [!] van lewe in die Nuwe Suid-Afrika van 1994 vang my heeltemal onkant.* Ek is nou ‘n gewone staatsamptenaar op die nuwe Nasionale Intelligensiediensagentskap (NIA) se betaalstaat” (2042). In 1995 word hy na die polisiediens oorgeplaas (2050). Oud-MK’s soos Vearey word deur die ander (behoorlik opgeleide) polisielede uitgekryt omdat hulle voorkeur by bevordering geniet. “Die onbekaamde rassisme van die onversoenbares kon ek nog hanteer omdat hulle ten minste eerlik hieroor was en jy ten minste wis waar jy met hulle staan. Maar hierdie versluierde skynheiligheid van dié wie saam met die wolwe sowel as die hase gehardloop en nou wil voorgee dat hulle ons altyd in die gees ondersteun het, ontroer diep” (2085). “In 1996 … doen ek ‘n speuderskursus vir spesialiseenhede by die polisiekollege in Paarl … Dis my eerste kursus in die nuwe SAPD” (2203). Daarmee bevestig Vearey eintlik dat hy in ‘n (hoë) pos in die polisiediens op grond van sy MK-“status” aangestel is, sonder dat hy die nodige opleiding in polisiëring ondergaan het. Die kursusse in polisiëring wat in die Paarl aangebied word, is “alles in Engels” (2212). Dit toon hoe radikaal die polisiediens, wat tydens die blanke bewind oorwegend Afrikaans was, deur die ANC-regering getransformeer is. In die boek Menseregte vir die polisie beweer die (kruipsugtige Afrikaanse) outeurs, Francisca Nel en Jan Bezuidenhout, dat die polisiediens tot 1994 “‘n tipiese koloniale polisiemag” was (2224).

[* Dit laat my dink aan Arno Gruen se boek, The insanity of normality: Toward understanding human destructiveness (Berkeley: Human Development Books, 1992/2007). Volgens Gruen, ‘n sielkundige, voed selfhaat mense se gewelds- en vernietigingsdrange. Hierdie haat kan uiteraard op ander mense gerig word. Geweld en vernietiging is (histories) inherent aan die ANC, gevolglik kan daar kwalik van hom verwag word om ‘n normale samelewing tot stand te bring.]

Helen Zille het in haar outobiografie die aandag gevestig op hoe die polisie deesdae ANC-politiek openlik bevorder en die bedrywighede van die opposisie doelbewus belemmer (Praag 13.05.2017). As polisiebeampte is Vearey deel hiervan: “Bendegeweld op die Kaapse Vlakte en bande tussen bendeleiers en plaaslike politikusse en lede van gevestigde politieke partye pla, veral [!] in gebiede waar bendelede ANC-aktiviste doelbewus teister en ANC-verkiesingswerk belemmer” (1951).

Vearey skryf oor die Shoprite-bomontploffing in Worcester in 1996 waarby ‘n blanke bomplanter betrokke was (2229). Hy swyg egter oor die talle soortgelyke dade en erger wat deur die UDF/ANC gepleeg is. Hy lys ook nie die terreurdade waarby hy betrokke was en op grond waarvan hy tronkstraf uitgedien het nie. Wanneer Vearey oor sy lewenswyse in die jare tagtig tot 1994 besin, dink hy dat sy “keuses en dade geregverdig was” (2036). “Ek bly ‘n onvoltooide tapisserie waarin die goed, die sleg en die grys ewewigtig [!] in my wording saamgevleg is” (2494).

Motors: Die Mitsubishi Pajero Sport is ‘n opwindende sportnutsvoertuig

Die plaaslike motormark word net soos dié elders ter wêreld oorheers deur sportnutsvoertuie. Die tradisionele sedanmotor is vinnig besig om uit te sterf. In Suid-Afrika word daar bykans maandeliks nuwe modelle van byna elke vervaardiger bekendgestel. Die goed word al kleiner en onder hulle is daar modelle wat ‘n mens as doelloos kan bestempel.

Mitsubishi Pajero Sport

Daar is natuurlik die BNV’s of “bakkienutsvoertuie” ook. Die Nissan Sani van ouds was een van die eerstes waar ‘n vervaardiger ‘n bakkie geneem het en dit in ‘n stasiewa omskep het. Vandaar die Toyota Fortuner, Nissan Pathfinder en Ford Everest. Isuzu het hul Frontier ‘n paar dekades gelede plaaslik losgelaat. Deesdae is daar slegs drie van hierdie BNV’s te koop in Suid-Afrika, die Fortuner en Everest asook Mitsubishi se Pajero Sport. Net soos in die geval van die Toyota en Ford is die Pajero Sport op die Triton-bakkie gegrond. Anders as in die Toyota en Ford se geval, voel ons die Pajero Sport bied die meeste belans tussen die veld- en padryvermoë.

Bakwerk

Die Mitsubishi Pajero Sport van voor

Van voor gesien is die Pajero Sport onmiskenbaar Mitsubishi en deel hy die gesinsgelaatstrekke met die groot sierrooster en breë wielboë. Die lyne is werklik aggresief en sportief. Die motor lyk en voel groot. Vergeleke met die Ford en Fortuner, is die Pajero Sport teen 4785mm korter as beide die Ford en die Toyota. Al twee is ook hoër as die Mitsubishi se 1805mm. Hy lyk net groter as die ander twee van buite gesien.

Die Pajero Sport van agter

Die groot besprekingspunt sal beslis die agteraansig wees. Waar die Fortuner lang horisontale liguitleg aan die agterkant gebruik, het Mitsubishi die ligte in ‘n lang regaf formasie ontwerp. Dit is anders en jy sal vir seker nie die Pajero vir enige iets anders van agter af aansien nie. Sommige mense mag nie daarvan hou nie. Die groot dakdrukvin met ingeboude remlig rond die agterkant mooi af en beklemtoon die “sport” in die naam. Daar is sytrappe om toegang tot die voertuig te vergemaklik. Met die volgroottenoodwiel wat reg agter onder die bakwerk gemonteer is, wonder ek net of daar plek is om ‘n sleepstang te monteer? Iets ander wat ook effens pla, is die voorste kolligte wat werklik baie laag op die hoeke van die voertuig aangebring is. Ek wonder maar net hoe lank daardie ligte heel gaan bly veral wanneer ‘n mens ernstige veldrywerk begin doen.

Binneruim

Instrumentepaneel van die Pajero Sport

Wat die Pajero se binneruim betref, is hy na my mening die beste tussen die drie modelle wat hier ter sprake is. Daar is werklik sagte swart leerbekleedsel oor die sitplekke en binnekante van die deure, die middelkonsole en stuurwiel. Alles lyk en voel duursaam. Instrumente is baie mooi sigbaar en logies uiteengesit. Die raakskerm in die middle van die paneelkonsole is nou nie eintlik van die heel beste tegnologie nie en voel en vertoon oudmodies. Dit was ook ‘n vreeslike gesukkel om die bloutande vir my foon ingestel te kry. Die bestuurdersitplek is elektries verstelbaar en al die sitplekke bied meer as genoeg steun.

Die bagasieruim van die Pajero Sport

Ruimte is een van die Pajero se sterk punte, solank jy net nie probeer om ‘n hele naweek se kos en klere vir vier mense te laai nie. Sonder ‘n sleepstang was die motor tot teen aan die dak gepak met ons vier mense se bagasie. Die Pajero is ‘n sewesitplekmotor en met die derde ry sitplekke netjies in die vloer weggevou, is daar heelwat ruimte vir basiese bagasie sonder kiste kos. Vou die sitplekke op en ‘n 1,8m-persoon pas maklik in die derde ry. Daar is aparte luginlate vir elk passasier asook koppiehouers. Die tweede ry sitplekke se rugkante kan kantel maar daar is geen skuifverstelling nie. Sou jy al die sitplekke wou plat vou, kan jy die derde ry heeltemal in die vloer in vou, maar die tweede ry se sitbasis kantel vooroor en die rugleuning vou dan plat in die vloer in. Dit maak die laairuim werklik reusagtig teen 1800 liter. Die wielbasis is 1800mm, wat langer as die Fortuner is maar korter as die Everest.

Enjin

Die Pajero Sport is beskikbaar in twee modelle, gewone 2,4 dieseloutomaties met 2-wielaandrywing en die 2,4 diesel outomaties met 4-wielaandrywing. Beide die modelle het die enjin net so by die Triton gaan leen, maar daar is ‘n 8-spoedoutomatieseratkas. Die enjin lewer 133Kw en 430Nm se wringkrag. Vergelyk dit met die Everest se 3,2-liter- 5-silinderenjin wat 147 kw en 470 Nm se wringkrag lewer en die Fortuner se 2,8-liter- dieselenjin wat 130 Kw en 420Nm se wringkrag bied, en die Pajero is in die kol. Die 8-spoedratkas maak teerpad ry heelwat gemakliker as die 6-spoedratkaste wat in die ander twee beskikbaar is. Ons kan argumenteer dat Ford wel ‘n 2,2-liter-Everest bied en Toyota die 2,4-liter-Fortuner, maar wat krag en wringkrag betref, is die twee glad nie op die Pajero se standaard nie. Die 2,2-Ford lewer 118Kw en 385NM waar die 2,4-Fortuner nog minder krag bied teen 110Kw en 400Nm. Die Pajero loop gemaklik en stil.

Rygerief

Op die pad is die Pajero bietjie lomp: hy voel groot en swaar, maar veral in 2-wiel-aandrywing is hy baie meer padgeoriënteer as die Ford en die Fortuner. Die 8-spoedratkas is seepglad, maar daar is ‘n baie sensitiewe rempedaalgevoel en ‘n traagheid onder jou regtervoet wanneer jy skielik besluit om die Pajero aan te jaag. Ek vermoed die ratkas het baie daarmee te doen. In die veld is die vering bietjie te sag vir erge dongas, maar wielartikulasie is goed en veral rowwe grondpad word gemaklik kafgedraf.

Gevolgtrekking

Teen R569 995 is die Pajero Sport R14 000 goedkoper as die 3,2 Everest XLT outo en slegs R5 500 duurder as die 2,8 GD-6 outo Fortuner. Ek reken dit plaas die Pajero mooi in die middel van die twee en as jy in die mark vir hierdie tipe gesinsvoertuie is, mag jy nie die Pajero miskyk nie. Die prys sluit ‘n 3-jaar- 100 000km-fabriekswaarborg asook ‘n 5-jaar- 90 000km-diensplan in. Ek wens net vervaardigers wil sleepstange standaard aanbring aan hierdie soort voertuie! Suid-Afrikaners is ‘n sleepnasie!

Mitsubishi Pajero Sport 2,4 D4

Prys 4 uit 5
Voorkoms buite 4 uit 5
Binneruimgehalte en afwerking 5 uit 5
Ruimte en praktiese toepassing 5 uit 5
Agter die stuur 5 uit 5
Enjin en ratkas 5 uit 5
Op die pad 4 uit 5
Veiligheid 5 uit 5
Totaal 37 uit 40

 

 

 

 

ANC gaan onteiening versnel, ook van stedelike eiendomme

Die ANC se Nasionale Uitvoerende Komitee het gister by sy grondberaad gesê dat daar nie gewag moet word om die grondwet te verander nie, maar onmiddellik met onteiening sonder vergoeding voortgegaan moet word. Ronald Lamola (sien video hier onder) het gesê dat “artikel 25 van die Grondwet (wat eiendomsreg in naam ‘beskerm’) getoets moet word”.

Lamola het verder versoek dat ‘n wet voor die parlement moet dien wat onteiening sonder vergoeding moontlik maak. Indien die Grondwethof sou bevind dat dit teen artikel 25 indruis, sou die grondwet verander kon word. “Dit sal dan die rompslomp (‘red tape’) uitskakel, dit sal baie proses uitskakel, dit sal helderheid verskaf (en) dan kan ons voortgaan met onteiening sonder vergoeding.”

Lamola het ‘n beroep gedoen op “ons strukture… om voort te gaan met onteiening sonder vergoeding. Soos wat ons hier staan, is daar sewe nasionale departemente met onteieningsmagte. Provinsiale regerings, plaaslike munisipaliteite het onteieningsmagte… Ons sê hulle moet voortgaan. Hulle moet onteien, asook dit sonder vergoeding doen. En indien hulle teengegaan word, moet hulle nie bang wees om hof toe te gaan om helderheid oor die beginsel te verkry nie.”

By dieselfde grondberaad was daar sprake van die “apartheidsaardrykskunde” van Suid-Afrikaanse stede wat glo ook deur onteiening sonder vergoeding “reggestel gaan word”.

‘n Sosialistiese stelsel met drie soorte grondeienaarskap word in die vooruitsig gestel. Daar sal staats- kommunale en beperkte private eienaarskap wees.

“Die uitdagings en geleenthede vir die herverspreiding van grond, stedelike en landbouontwikkeling, asook die regte van swart gemeenskappe, moet in ag geneem word by elk van dié drie soorte grondeienaarskap,” het die ANC verklaar.

Steve, Toekomsvonk en PRAAG gedenk Kerkstraatbom

Saterdagoggend het Steve Hofmeyr, Toekomsvonk en PRAAG die ANC se Kerkstraatbom wat op 20 Mei 1983 dood en verwoesting gesaai het, gedenk. ‘n Simboliese heropvoering van die bom is gehou, met 19 mense van verskillende rasse wat elkeen op die toneel “gesterf” het en met ‘n wit laken bedek is.

Kenmerkend van vanjaar se herdenking was die groot aantal swartmense wat ook deelgeneem het. Hier lê twee van hulle blomme op die gedenksteen in Kerkstraat.

Nadat PRAAG in 2003 vir die eerste keer so ‘n herdenking gereël het, werk mnr. Wessel Basson van Toekomsvonk hard om die seremonie jaarliks te laat plaasvind. ‘n Gedenksteen is ook twee jaar gelede sonder enige amptelike toestemming op die sypaadjie waar die bom afgegaan het, ingemessel. Daar word nou elke jaar blomme op die gedenksteen gelê.

In sy toespraak het dr. Dan Roodt van PRAAG gesê dat “‘n terreurdaad nooit ‘n heldedaad kan wees nie”, maar ook dat terreur gewoonlik deur state en lande ondersteun word, nes die Kerkstraatbom destyds deur Swede, Oos-Duitsland en die voormalige Sowjetunie moontlik gemaak is. Tans word terreur egter toenemend verwerp omdat soveel Westerse lande en hoofstede onlangs daaronder deurgeloop het.

Hou PRAAG dop vir verdere beriggewing en video’s van dié geleentheid.

Dan Roodt se toespraak by die herdenking van die Kerkstraatbom op 19 Mei 2018:

Netwerk24-rubriekskrywer noem Afrikaners ‘Boerbare’ en rassistiese moordenaars

Regter Johann van der Westhuizen, ‘n rubriekskrywer van Beeld en Netwerk24, het ‘n week gelede met uitdagende minagting teen Afrikaners as “Boerbare” in die Saterdaguitgawe van Beeld uitgevaar. Die artikel is ook op Netwerk24 se aanlynportaal gepubliseer onder die titel, Hoe lyk ‘n Boerbaar? Ontstoke lesers van Netwerk24 het op die Disqus-kommentaflewering by die artikel gereageer en die oudregter van die Grondwethof wat blykbaar “verheug” was toe Afrikaans by Tuks afgeskaf is, van stereotipering en Boerehaat beskuldig.

Een van die lesers, Jeffrey Aucamp vra:

“Wie gee al die kruipers die reg om aanhoudend wit mense en Afrikaners te beledig? Hoekom laat Netwerk24 dit toe? Max, Sloet, Van der Westhuizen se soort se stories hoort in aasblikke.”

Van der Westhuizen beskryf Boere en Afrikaners só in sy artikel:

Dalk eet ’n Boerbaar boerewors en drink hy Klippies-en-Coke of Black Label, totdat hy ver gekom het in die lewe en Chivas Regal op verjaardae ontvang. Wanneer hy per abuis ’n vegetariër na ’n vleisbraai nooi, sê hy: “Moenie bekommer nie, daar sal genoeg slaai wees”, asof hy met ’n slak praat. Die kos is egter onskadelik en word ook deur talle nie-Boerbare geniet. Dit is die dieper boosheid wat saak maak.

’n Boerbaar is agter die tyd, weens stompsinnigheid, gebrekkige opvoeding, of hardkoppige opset. Hy dink simplisties, vrees dat sy verstand sal uitval as hy oopkop is en haat twyfel omdat dit hom verwar. Derhalwe is sy besluite vinnig, finaal en verkeerd. Sy gesin wil hy volgens die wil van die Here kragdadig regeer en dissiplineer, soms met die hulp van ’n sopie of twee. Op die oog af is hy “ ’n man wat sy man kan staan”, met “ ’n oog wat nie wyk” en “ ’n bars kan kyk” . . . minstens totdat ’n ferm oog terugkyk.

Onseker, weerloos en wondbaar in die wye wêreld wil ’n Boerbaar meerderwaardig voel oor iemand. Rassisme is die maklikste pad daarheen, omdat mense volgens velkleurkodes uitgeken kan word sonder om hulle te leer ken en te probeer verstaan.

Hy geniet dit om halfnaakte, geraamtedun swart kinders wat op straat bedel te verneder. Dit doen hy egter ook met oulike jong blonde kelnerinne wat sy sewende bier saam met sy man-size biefstuk, tjips en uieringe op sy restauranttafel neerplaas. Soms rand hy plaaswerkers aan – natuurlik net wanneer hulle dit verdien. Wanneer een doodgaan het hy nie die opset gehad om moord te pleeg nie, óf omdat hy nie besef het wangevoede mense gaan so maklik dood van ’n pak slae nie óf omdat hy nie seker was hulle is mense nie.

Hoe lyk ’n Boerbaar?

Dikwels groei baie hare op sy pienk aartappelvormige gesig met brandewynare op ’n geswolle rooi neus. Soms is hy byna so blas soos dié waarop hy neersien. Hy dra ’n kakiehoed, -hemp, -broek en -kouse, maar soms stoot hy ’n trollie kaalvoet in ’n supermark. Sy kinders gaan soggens skool en saans bed toe met baie vuil voetjies. Hy bestuur dikwels ’n bakkie en teel duiwe…

Boerbare bestuur ook Mercedesse. Hulle dra modieuse pakke, Ray-Ban-sonbrille en duur parfuum in hul professionele praktyke en waar hulle in lesinglokale en rondom blink konferensietafels transformasie predik en ons demokratiese Grondwet aanbid.

Toe ek laas jaar voorstel dat ons Afrikaans geniet en bevorder deur onder meer die mooiste Afrikaanse gedigte deur middel van ’n populêre kompetisie aan te wys, het geleerde Boerbare die idee afgeskiet omdat die taalstryd nie ’n “Sondagskoolpiekniek” is nie. Volgens hulle moet ons eerder veg tot in die hoogste hof. Wanneer ons verloor, soos gereeld gebeur, vra ons goedgelowige lede van vakbonde en kultuurorganisasies om meer van hul karige geldjies te skenk om iewers in wêreldhowe voort te stry.

Dus put ek nou maar self wysheid uit Afrikaanse poësie en musiek, waarop ek trots is. Valiant Swart sing: “Die meeste mense is maar zef.”

Twee van die eerste reaksies op die Disqus-kommentaarafdeling van Netwerk24 was dié van Jan Tarantaal en Marius du Plooy:

Jan Tarantaal: “Die grootste klomp geskrewe riool wat ek nog teegekom het. Dan is dit ons eie mense wat ons so slegsê (en uitlewer). Dit nogal deur ‘n “geleerde”. Met sulke vriende het ons nie vyande nodig nie. Ongelooflike veralgemenings en die versterking van skewe stereotiperings. Milner en Rhodes sou trots wees op hierdie Boerehaters! Wel, ek is ‘n trotse Boer, maar ‘n Boerbaar? Nee! Die skrywer is baie duidelik ‘n neus-in-die-lug regter wat neerkyk op volksgenote en hul verkleineer. Dis sulke regters wat kruip by die ANC-regime en wat Boeremaglede wat nie ‘n bom gestel het nie, vir 30 jaar tronk toe stuur, terwyl hulle swart kitsbankopblasers dalk vir ‘n jaar tronk toe stuur. Pateties verby!

Marius du Plooy: Korrek. Linksverkrampte, selfhatende drek van ‘n kruiperkaner. Swak, swak,swak. Ek daag die outeur van die ontlasting hier bo uit om soortgelyke veralgemenings oor swartmense te pleeg. Hy sal egter nie; besmet met die PK- virus soos hy is. Linksverkramptheid is ‘n afstootlike verskynsel.

In sy reaksie op Van der Westhuizen se uitbarsting, het die liberale regsgeleerde, Christof Heyns, hom op dieselfde Disqus-kommentaarafdeling van Netwerk24 soos volg uitgelaat:

Christof Heyns: “Ek lees graag Johann van der Westhuizen se rubrieke. Hy was my professor, is my kollega en ons is al dekades lank vriende, soos hy al in een van sy rubrieke genoem het. Ek hoop ons sal nog jare lank saam bier drink.

Maar vandag moet ek sê, ek stem wragtag nie saam met wat hy sê nie.
Die rubriek is ‘n stortvloed van meestal uitgediende stereotipes (gaan ons mekaar werklik aartappelkoppe noem?), basies gemik teen Afrikaners wat nie ryk of geleerd of gesofistikeerd is nie.

Meeste mense probeer maar hulle bes om te oorleef, dalk iets te doen wat iemand help, en miskien vir ‘n oomblik van geweet te word. In die proses maak ons baie droog. Dit is die human condition en is nie die kenmerk van enige klas in enige groep nie.

As die rubliek rassisme aan die kaak wil stel: ek en hy weet maar te goed hoe rasssemeerderwaardigheid net soveel, dikwels net in meer gesofistikeerde vorm, in alle lae van die samelewing voorkom. Maar maak dit dan die teiken, nie klas nie.

Die poging aan die einde om ‘n NP van Kyk Louw-sousie oor alles te gooi – basies ‘moenie skiet nie, ek is eintlik een van julle’ – maak die trant van intellektuele snobisme eintlik net erger.

Soos Valiant se volledige aanhaling lui: ‘Man, Johann, die meeste mense is maar lekker zef’. Dit sluit my en jou in. En as ons kanse kry wat ander nie het nie – soos om ‘n rubriek te skryf na ‘n lang en suksesvolle loopbaan – is die idee dat ons ons mede-zeffers saam moet neem, nie verguis as aartappelkoppe nie.

Dis weer tyd vir ‘n bier. As dit Black Label is, betaal ek. Maar geen aartappelskyfies dié keer nie.”

Nog ‘n leser antwoord op Van der Westhuizen se anti-Afrikaanse stuk:

FJ Pool: Uit Regter Johann van der Westhuizen se beskouings van hoe n boerbaar lyk, is ek ook miskien in sy groep boerbare. Daarom wil ek graag vir hom beskrywe hoe lyk my ondervindings van n “Jatsbaar”. n Jatsbaar gaan na Dakar saam met sy mede Afrikaner uitverkopers van ons boerbare om n gesogte joppie te kry, en ons boerbaars se eiendom in die Grondwethof van ons weg te neem om sy Dakar vennote se staatskaping van justisie en strafregstelsel vir korrupsie en diefstal (mineralereg van boerbaars) te verwesenlik. Die Jatsbaars beskerm dan die korrupsie en staatskaping in talle howe deur n klug van alle sake (moord, korrupsie, geldwassery, sameswerings) te maak. Die optrede in die howe van die Jatsbaars en justisie in die (Kebble-Selebi-Aggliotti-Zuma) sake, veroorsaak dat justisie en strafregstelsel in n Mafia verander, en wat nou ook boere se plaas eiendom bedreig. Jatsbaars is nou groot besigheidsmanne, soos een baie goeie voorbeeld beskrywe was deur Stefaans Brummer in sy artikel, “Dikgang Moseneke, the bussinessman judge”. Van SAMROC deur talle omstrede korrupte transaksies tot in SacOil saam met die uitverkoper korrupte Afrikaners, en dikwels met OBK geld. In SacOil saam met ANC intelligensie, en staatskaper Skerpioen base. Ek kan ook n lang beskrywing gee van wie en wat n “Jatsbaar” vir my is met talle ware ondervindings van gebeure. Jatsbaars het veroorsaak dat SA totaal deur geheime groepe en geldmagte gekaap is, en Zuma met korrupte sameswerings uit justisie, soos die “Spy Tapes” uit sy pos verwyder is deur groot staatskaping uit justisie, met die ondersteuning van Jatsbaars. Ek bly liewer n boerbaar, want dan is ek meer eerlik as baie Jatsbaars, en ek is trots daarop.”

Daar is vele Netwerk24-skrywers wat gereeld hul afkeer en minagting jeens Afrikaners en Boere verwoord, maar Van der Westhuizen het hier alle grense oorgesteek. Hoe voel PRAAG-lesers daaroor? Antwoord hier onder op Disqus. – Redaksie

 

Leon Lemmer: Madeleine Albright oor fascisme

Madeleine Albright (gebore in 1937) was die Amerikaanse minister van buitelandse sake (1997-2001). In ‘n vorige rubliek het ek geskryf oor haar skandalige inmenging in die sake van Bosnië, Kosovo en Serwië, wat bombardering deur NAVO ingesluit het (Praag 12 Mei). Vandag skryf ek na aanleiding van haar jongste boek, Fascism: A warning (London: William Collins, 2017, 283p; Amazon Kindle $17,24).

“Fascisme” word graag as ‘n skelwoord teen konserwatiewes en regses gebruik. In werklikheid is die betekenis van die term so plooibaar dat dit ook op linkses, insluitende ANC-lede, van toepassing gemaak kan word en in selfs groter mate op die EFF. Albright gaan nie verhelderend met haar gebruik van die term om nie, gevolglik skenk ek eers aandag aan die betekenisse wat aan fascisme geheg word.

William Ebenstein

In my jeug was William Ebenstein* se boek, Today’s isms: communism, fascism, capitalism, socialism (Englewood Cliffs: Prentice Hall, 1954/1965, 248p) een van die aanbevole handboeke. Wat opval, is dat die teks oor fascisme baie korter as dié oor die ander drie ismes is omdat dit moeiliker is om fascisme in duidelik eiesoortige besonderhede te karakteriseer. Ebenstein skryf: “Stripped to its essentials, fascism is the totalitarian organization of government and society by a single-party dictatorship, intensely nationalist, racialist, militarist, and imperialist” (p 100). Hy noem dan vier lande wat fascisties geword het: Italië in 1922, Duitsland in 1933, Japan paaiementsgewys in die 1930’s en Argentinië in 1943. Hierby kan Portugal (in 1933) en Spanje (in 1939) gevoeg word.

[* Ebenstein beïndruk nie deurgaans met sy kennis of insig nie. Oor die voor-1994 Suid-Afrika skryf hy: “Democracy as known before no longer exists in South Africa, for example: racialism and democracy just do not mix. The racialism that started out in South Africa to be directed solely against the Negroes later turned against the Indians, and finally took in the whole English-speaking part, nearly one-half, of the white population” (125). Die ANC-bewind is egter ‘n sprekende voorbeeld van die vermenging van rasbeheptheid en demokrasie. Verder, tydens die blanke bewind het die blanke kiesers in groter mate die voordele van demokrasie geniet as tydens ons huidige sogenaamde “jong demokrasie”, waarmee daar deesdae geïmpliseer word dat daar voor 1994 plaaslik geen demokrasie was nie. Apartheid is ook nie ten koste van Engelssprekende blankes bedryf soos Ebenstein te kenne gee nie.]

Ebenstein klassifiseer “communism and fascism on the totalitarian side, capitalism and socialism on the democratic” (v). In die praktyk kan sosialisme egter baie van die kenmerke van kommunisme aanneem, soos tans in Suid-Afrika. In sowel Italië as Duitsland het fascisme uit sosialisme ontwikkel. Kommunisme word dikwels as uiters links en fascisme as uiters regs gekarakteriseer, maar dit volg nie dat hulle heeltemal verskillend is nie omdat talle ooreenkomste uitgewys kan word: “The fascist theory and practice … are not so different from those of communism” (117). Daardie vier ismes van Ebenstein is vloeibare begrippe, soos bv Jonah Goldberg aantoon in sy boek, Liberal Fascism: The secret history of the Left from Mussolini to the politics of meaning (Penguin, 2009, 492p; Amazon Kindle $15,69): “It is modern progressivism – and not conservatism – that shares the same intellectual roots as fascism.”

Wat plaaslik nodig is, is dat ons nie net bedag moet wees op die ANC-regering se sosialisme wat neig om kommunisme te wees nie, maar dat ons ook die fascistiese kenmerke van die ANC moet waarneem. Let bv op na die rol wat “the personal magic of one man” (Ebenstein 101) – Mussolini, Hitler, Mandela – kan speel. Hiervoor is “mass support (not necessarily majority support)” (101) nodig. Die meerderheid kiesers se stemme kan met propaganda, intimidasie en geweld verkry word, dus: “A small minority … is capable of understanding what is best for the whole community” (112). “The objective of the corporate [fascist] state is the power of the state rather than the welfare of the individual” (118). “The very existence of an authoritarian mass movement like fascism depends on the desire of many persons to submit and obey” (106).

“The totalitarian fascist state either denies that there are divergent social interests (abhorring as it does the notion of variety, especially in the form of departures from state-imposed uniformity), or, if it half-heartedly concedes the existence of divergent social interests, it resolves such differences by force … communism is the totalitarian way of industrializing a backward society; fascism is the totalitarian method of solving conflicts within an industrially more advanced society” (102). Suid-Afrika huisves sowel onontwikkelde as ontwikkelde sektore. Wesenlike verskille by mense word deur die ANC ontken. Daar is sensitiwiteit uitsluitlik vir die belange van swartes, gevolglik moet bv onderrig feitlik uitsluitlik in hulle voorkeurtaal, Engels, aangebied word. Welvaart moet (sonder teenprestasie) gedeel word, gevolglik kan blankes se eiendom sonder vergoeding gekonfiskeer word, ens. “The fascist economy is … state-controlled” (117); dink aan bv swart ekonomiese bemagtiging. Fascisme (en die ANC) “is totalitarian in its objective: to control all phases of human life” (114). In hierdie sin was daar geen bevryding in 1994 nie.

Adolf Hitler

Ebenstein noem dat “the absence of a universally recognized authoritative statement of fascist principles is not total” (109). Daar is bv Adolf Hitler (1889-1945) se wydlopige Mein Kampf (1925-1927) en Mussolini se bondige The doctrine of fascism (1932). Soos uit die boektitel blyk, is Hitler, soos die ANC, gepreokkupeer met die “struggle”. Nêrens in Hitler se boek word ‘n definisie of kortbegrip van fascisme of naziïsme gegee nie, onder meer omdat sulke begrippe toe nog nie bestaan het nie, hoewel hy reeds in 1919 lid van die Nazi-party geword het. In sy boek blyk Hitler se oordele en vooroordele duidelik en dit skep ‘n bepaalde ideologiese klimaat, wat later al hoe duideliker in sy gedrag neerslag gevind het. Hy was bv sterk teen kommuniste en Jode gekant. Ek het destyds my eksemplaar van Mein Kampf (London: Hutchinson, 1933/1977, xlviii, 629p) van voor tot agter gelees en dit nou weer deurgegaan, maar daar is nie ruimte om hierdie teks hier in besonderhede te bespreek nie. In ander lande is Mussolini se meer gematigde weergawe van fascisme eerder nagevolg. Van belang vir Praaglesers is wat Hitler (“I am no ‘pacifist'”, p 144) van die Anglo-Boere-oorlog skryf: “The Boer War was like summer lightning to me. Every day I waited impatiently for the newspapers and devoured dispatches and news reports, happy at the privilege of witnessing this heroic struggle even at a distance” (145).

Benito Mussolini

Benito Mussolini (1883-1945) word gewoonlik as die grondlegger van fascisme beskou. “Units called fasci di combattimento (combat groups), from the Latin fasces, were originally established to oppose communism. The fascist party, the Partitio Nazionale Fascista, controlled Italy 1922-1943″ (Collins World Encyclopedia, 2003, p 332). Soos kenmerkend van die ANC skryf Mussolini: “Fascism … conceives of life as a struggle” (The doctrine of fascism, 1935/2014, 72p; Amazon Kindle $1.14, 62). In sy boek klits Mussolini Ebenstein se vier ismes heeltemal deurmekaar en daar is baie teenstrydighede. Maar let vervolgens op hoe hy soms dieselfde leerstellings as die ANC aanhang en ander kere die teenoorgestelde. “Anti-individualistic, the Fascist conception of life stresses the importance of the State and accepts the individual only in so far as his interests coincide with those of the State … It is opposed to classical liberalism” (Kindle 93). “Fascism stands for liberty, and for the only liberty worth having, the liberty of the State and of the individual within the State” (99).

“Fascism is totalitarian and the Fascist State – a synthesis and a unit inclusive of all values – interprets, develops, and potentates the whole life of a people. No individuals or groups … [are] outside the State. Fascism is therefore opposed to Socialism to which unity within the State is unknown, and which sees in history nothing but the class struggle. Fascism is likewise opposed to trade unionism as a class weapon” (105). Mussolini raak soms liries-idealisties: “Fascism is … opposed to that form of democracy which equates a nation to the majority, lowering it to the level of the largest number, but it is the purest form of democracy if the nation be considered as it should be from the point of view of quality rather than quantity, as an idea, the mightiest because the most ethical, the most coherent, the truest, expressing itself in a people as the conscience and will of the few, if not, indeed, of one, and ending to express itself in the conscience and the will of the mass, of the whole group ethnically molded by natural and historical conditions into a nation, advancing, as one conscience and one will, along the self same line of development and spiritual formation. Not a race, nor a geographically defined region, but a people, historically perpetuating itself; a multitude unified by an idea and imbued with the will to live, the will to power, self-consciousness, personality” (116).

“It is the State which creates the nation, conferring volition and therefore real life on a people made aware of their moral unity” (125) – dink aan hoe die ANC ‘n nasie probeer bou op grond van gewaande hoë moraliteit, gebaseer op sogenaamde onreg in die verlede, met net swartes in die gedagte. Fascisme “is evidence of a fighting spirit which accepts all risks” (225). “Fascism carries [an] anti-pacifistic attitude” (221). “War alone keys up all human energies to their maximum tension and sets the seal of nobility on those peoples who have the courage to face it” (218) – vandaar struggle-helde, ikone en talle volksvaders en -moeders. “Peace at all costs are incompatible with Fascism” (218).

“Fascism denies that numbers, as such, can be the determining factor in human society … it asserts the irremediable and fertile and beneficent inequality of men who cannot be leveled by any such mechanical and extrinsic device as universal suffrage” (251). “In rejecting democracy Fascism rejects the absurd conventional lie of political equalitarianism, the habit of collective irresponsibility” (273). Fascism word vervolgens gedefinieer as “an organized, centralized, authoritarian democracy” (278). “Fascism is definitely and absolutely opposed to the doctrines of liberalism” (278).

“We are free to believe that this is the century of authority, a century tending to the ‘right’, a Fascist century. If the 19th century was the century of the individual (liberalism implies individualism) we are free to believe that this is the ‘collective’ century, and therefore the century of the State” (319). “For Fascism the State is absolute, individuals and groups relative” (331). “The Fascist State is … not reactionary but revolutionary” (360). “The individual exists only in so far as he is within the State and subjected to the requirements of the State and … as civilization assumes aspects which grow more and more complicated, individual freedom becomes more and more restricted” (543).

Gleaves Whitney

In American conservatism: An encyclopedia (edited by Bruce Frohnen and others, Wilmington: Intercollegiate Studies Institute, 2006, 1000p; Amazon Kindle $11,49) is daar ‘n artikel oor fascisme geskryf deur Gleaves Whitney. “The word ‘fascism’ was coined by Mussolini. It derives from the Latin fasces, referring to the bundle of rods and projecting ax-head that in antiquity was carried before Roman consuls as a sign of state authority. The rods symbolized social unity; the executioner’s ax, firm political leadership” (Kindle 8592). “Fascism is characterized more by a common ethos than a consistent political philosophy … Fascist parties showed implacable hostility toward parliamentary democracy, egalitarianism, and the values of the liberal Enlightenment … To secure control of a people, fascists advocated one-party rule by an elite, the use of secret police to eliminate dissent, strict control over the media and unquestioning obedience to a charismatic leader. To incite enthusiasm for their rule they made appeals to youth and promoted a cult of violence” (8597). Dink aan die rol van bv die ANC-jeugliga en die EFF.

“Scholars have long debated the extent to which fascism was the outgrowth of the Left or Right … [Leon] Trotsky [1879-1940] himself recognized that ‘Stalinism and fascism, in spite of a deep difference in social foundations, are symmetrical phenomena. In many of their features they show a deadly similarity'” (8613). “Indeed, many scholars see not just Stalinism but Marxist-Leninism as a totalitarian cousin to fascism. It would thus be misleading to place Marxism and fascism at opposite ends of the Left-Right political spectrum. Mussolini, after all, began his political career as a socialist, and his mature fascist doctrines bear the unmistakable stamp of Marx, [Georges] Sorel [1847-1922], and Lenin” (8618). “‘Nationalism plus Socialism equals Fascism,’ a formula that reveals fascism’s affinity with the Left. Even the word ‘Nazi’ has a leftist connotation, derived as it is from the full party title, the National Socialist German Workers’ Party (Nationalsozialistische Deutsche Arbeiterpartei)” (8623).

“Communism would exit the world stage revealed for what it truly was: fascism, without fascism’s ability to make the trains run on time” (Robert D Kaplan, Balkan ghosts: A journey through history, London: Papermac, 1994, p 76).

Madeleine Albright

Albright het reeds ses boeke gepubliseer, maar nie sonder uitgebreide hulp van haar navorsers nie. In haar jongste boek (genoem in die eerste paragraaf hier bo) is dit vir die kritiese leser gou duidelik dat hierdie linkse Jodin die vloeibaarheid van die begrip fascisme misbruik om by uitstek een van haar politieke vyande, Donald Trump, te diskrediteer. “‘Fascist’ was the most versatile of insults” (Kindle 1128). Die waarskuwing in die newetitel van die boek is dus veral teen Trumpisme gemik. “The herd is moving in a Fascist direction” (3408). Fascisme word deur Albright as veral ‘n regse verskynsel vertolk, wat doelbewus eensydig is. Maar dit help haar om die aansien van Trump en ander mense wat sy as polities regs beskou, skade aan te doen deur hulle oortuigings en optrede verdag te maak. “To use the term ‘Fascist’ is to reveal oneself. For those on the far left, virtually any corporate bigwig fits the bill. To some on the not-so-far right, Barack Obama is a Fascist – in addition to being a Socialist and a closet Muslim” (153).

“Why, this far into the twenty-first century, are we once again talking about Fascism? One reason, frankly, is Donald Trump. If we think of Fascism as a wound from the past that had almost healed, putting Trump in the White House was like ripping off the bandage and picking at the scab … we [Americans] have not had a chief executive in the modern era whose statements and actions are so at odds with democratic ideals” (110). “The shadow looming over these pages is, of course, that of Donald Trump … Trump is the first anti-democratic president in modern US history” (3403). “What separates Trump from every president since the dismal [Republican Party] trio of [Warren] Harding [1921-1923], [Calvin] Coolidge [1923-1929], and [Herbert] Hoover [1929-1933], is his conception of how America’s interests are best advanced. He conceives of the world as a battlefield in which every country is intent on dominating every other” (127). “Presidents from Roosevelt to Obama have sought to help allies protect themselves and to engage in collective defense against common dangers” (137). “America, the rock against which Fascism crashed in the last century, may have begun to slide” (1654).

Albright is ‘n dosent aan Georgetown University in Washington DC. Oor fascisme skryf sy: “There are no fully agreed-upon or satisfactory definitions” (159). Volgens haar studente is fasciste “nationalist, authoritarian, anti-democratic” en “almost always considered right-wing, arguing, ‘Stalin was as much a Fascist as Hitler’ … Fascism is often linked to people who are part of a distinct ethnic or racial group” (164). “My students remarked that the Fascist chiefs we remember best were charismatic” (175). “The more painful the grounds for resentment, the easier it is for a Fascist leader to gain followers by dangling the prospect of renewal or by vowing to take back what has been stolen” (180), bv grond/plase.

Albright gebruik haar boek om enersyds haar dade te regverdig en andersyds haar kennis van internasionale sake uit te stal. Oor Suid-Afrika skryf sy: “Nelson Mandela – another prisoner who became president – engendered hopes of a regional renaissance” (98). Sedert 1994 was daar egter nie sodanige oplewing in Suider-Afrika nie en in Suid-Afrika is daar onmiskenbaar agteruitgang. Albright was voorheen die vise-voorsitster en tans die voorsitster van die National Democratic Institute (NDI), gestig in 1983, in Washington DC. “NDI was … present during the historic 1994 election in South Africa that brought down the curtain on apartheid” (1522). “Mandela and many other memorable leaders have found in righteous [!] indignation the psychological edge they needed to endure years of doubt and trial” (1748).

Hoe en wat Albright is, kan uit die volgende passasie oor Mandela afgelei word: “His crime was to oppose the racist oppressors who had secured a monopoly on power and privilege in his country. The courageous dissident had a profound cause for grievance, a legitimate reason for bitterness, and thousands of days behind bars to cultivate hate. Instead he chose to spend time learning about the people who had put him in jail – the Afrikaners. He studied their language, history, resentments, and fears. When the long-awaited day came and he was finally released, Mandela not only understood those who had thrown him into prison; he was able to communicate with them, find common ground with them, forgive them, and – most astonishingly – lead them. As president, Mandela pushed back against the many in his party who wanted immediate justice for the multitude of wrongs done to members of the anti-apartheid movement. He appointed a Truth and Reconciliation Commission that received testimony from all sides. Unlike so many, he found the trappings of high office eminently resistible and refused to stand for a second term … [Abraham] Lincoln and Mandela each fought with monsters [!]; neither became one” (3479). “We cannot, of course, expect every leader to possess the wisdom of Lincoln or Mandela’s largeness of soul” (3497).

Die volgende definisie word verskaf: “To my mind, a Fascist is someone who identifies strongly with and claims to speak for a whole nation or group, is unconcerned with the rights of others, and is willing to use whatever means are necessary – including violence – to achieve his or her goals” (208, ook 3397). Die definisie is so breed of vaag dat sowel die ANC as die EFF hiervolgens fascisties is. Die EFF se rooi klere herinner aan die volgelinge van Mussolini se swart hemde en dié van Hitler se bruin hemde. Wanneer ANC- en EFF-politici van “the people” of “nation” praat, word swartes bedoel en die regte van blankes geïgnoreer. Geweld is skering en inslag van albei hierdie politieke partye.

Albright noem dat daar ná die Tweede Wêreldoorlog “Soviet-style Fascism” in haar geboorteland Tsjeggië was (1182). “The Soviet Union in this period continued to exhibit many of the classic symptoms of Fascism” (1261). Sy besin in meer besonderhede oor die verhouding fascisme/kommunisme: “Fascism and Communism were opposites, but the contrast is more complicated” (1133). Vir die fascis Mussolini “‘the State is all-embracing’ … in so doing, he acknowledged its overlap with Communism … Both Fascism and Communism had utopian aspirations … The Nazis sorted humans based on nationality and race; to Communists, the key determinant was class” (1133) terwyl stamverwantskap ‘n groot rol in die politiek van swartes speel. “Communists insisted that national identity was irrelevant” (1144). Die ANC verwater nasionale identiteit deur die plaaslike swartes se rasidentiteit met die res van swart Afrika te beklemtoon. “Like the Nazis, the Communists sought to shape the minds of citizens by owerwhelming their senses with propagandistic spam” (1155). Insgelyks wil die ANC met propaganda al hoe meer die inwoners/kiesers se denke beïnvloed en hulle uitdrukkingsvryheid aan bande lê.

Oor Mussolin skryf Albright: “Justice, he said, could be obtained only through violent struggle. Revolution was essential” (272). Nelson Mandela het gewelddadige revolusie herhaaldelik bepleit ter regverdiging van sy stigting en aktivering van die MK-terreurbendes. In die plek van Mandela se hooggeligte gebalde vuis het Mussolini “a Roman salute” gebruik (358, 826). Hitler het ‘n soortgelyke arm- en handgebaar gehad: “a stiff-armed salute” (508). Die Mandela-saluut wek egter ‘n meer militante en gewelddadige indruk as dié van Mussolini en Hitler. Mussolini het as “Il Duce” bekend gestaan (359), Hitler as “der Führer” (535) en Mandela as “Madiba”.

Van Mussolini word gesê: “He had not learned which spoon or fork to use at a social dinner”(415). Mandela skryf: “I was still used to eating at home, where we did not use a knife and fork” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 28). “In the [Italian] countryside, Socialist peasants claimed the land they had long been tilling, sometimes murdering estate owners to spread terror and settle personal scores … and seize and redistribute land” (Albright 294). Grondbesetting en plaasmoorde is kennelik nie eers ná 1994 in Suid-Afrika uitgevind nie. Mussolini het Hitler se rasideologie, bv anti-semitisme, aanvanklik verwerp (646). Hitler het in “a master Nordic race” geglo (646), asook in “the racial inferiority of Mediterranean peoples” (663), wat die Italianers ingesluit het. In 1938 is Mussolini tot Hitler se anti-semitisme bekeer (1056). Soos Mandela was Mussolini uiters militant: “War is to a man what motherhood is to a woman” (686).

In 1933 Hitler “assumed power not via popular acclaim but because he commanded the most violent gangs” (448). Toe die ANC in 1994 die politieke beheer in Suid-Afrika oorgeneem het, was dit onder meer te wyte aan die geweld wat hy vanaf veral 1984 tot 1994 gepleeg het. Anders as in Nazi-Duitsland het die ANC aanspraak op meerderheidsteun by die kiesers gemaak na ‘n chaotiese verkiesing waarin bv baie ongeletterdes en oningeligtes geïntimideer is om vir die ANC te stem. Hitler het sy magsoorname “a legal revolution” genoem (552). Die eerlose magsoorgawe aan die ANC is deur Allister Sparks in die titel van sy 1994-boek ‘n “negotiated revolution” genoem. Soos in Suid-Afrika onder ANC-bewind (bv swart ekonomiese bemagtiging) het Hitler spoedig begin met “share-the-wealth measures directed at the rich” (491). Oor die Nazi-gepeupel word gesê: “In the cities, they wanted jobs; in the countryside, land” (569). Hierdie soort bakhandstanery is oorbekend in die nuwe Suid-Afrika. “Hitler told his fellow Nazis, ‘The Constitution only maps out the arena of the battle, not the goal … once we possess constitutional power, we will mold the state into the shape we hold to be suitable'” (1532). Op ‘n soortgelyke manier beskou die ANC die 1996-Grondwet bloot as ‘n manier om onder die dekmantel van demokrasie die politieke mag te bekom en die Grondwet daarna na goeddunke te hervertolk (bv eiendomsreg) en te verander. Die moontlikheid van ‘n eenpartystaat word nie uitgesluit nie.

Albright skryf: “All humans are of equal worth. This generosity of spirit – this caring about others and about the proposition that we are all created equal – is the single most effective antidote to the self-centered moral numbness that allows Fascism to thrive”(933). In werklikheid is die gelykverklaring van alle mense geen teenmiddel teen fascisme nie. Ekonomies is die sakeman of nyweraar heelwat meer werd as die werklose plakker. Mense word op dieselfde manier gebore, maar dit volg nie dat hulle gelyk geskape is nie. Byvoorbeeld, selfs in dieselfde gesin kan kinders hemelsbreed verskil, bv wat intelligensie of ander talente betref. Gelyke stemreg maak nie mense terselfdertyd in ander opsigte gelyk nie – soos Mussolini (251 hier bo) tereg opgemerk het.

Albright spoor fascistiese kenmerke by baie staatshoofde en ander politici op, bv by die Amerikaner Joseph McCarthy (1277), Hugo Chávez in Venezuela (1671), Recep Tayyip Erdogan in Turkye (1889), Vladimir Poetin in Rusland (2128), Viktor Orbán in Hongarye (2355) en Kim Il-soeng, Kim Jong-il en Kim Jong-oen van Noord-Korea (2661). Al die regse politieke partye in Europa (“goose-stepping right-wingers” – 3215) is volgens Albright ‘n teelaarde vir fascisme met “such sentiments as ‘White Europe’ and ‘Refugees Out'” (2536).

Hoofstuk 15 word in die konteks van fascisme gebruik om allerhande besware teen Donald Trump as persoon (bv “his country-club lifestyle” – 3164) en sy beleid te opper, bv “America First is a slogan with a past” (3000). Trump het in die VN gesê: “I will always put America first, just like you, as the leaders of your countries, will always and should always put your countries first” (3011). Dit is immers wat Albright ampshalwe vir Amerika probeer doen het. Barry Hertzog se beleid was: Suid-Afrika eerste – nie Brittanje nie. In soverre die ANC se beleid (swart) Afrika eerste is, is dit onverdunde dwaasheid.

“Trump has attempted to fulfill campaign promises that he should never have made … squandering resources on the Mexico wall; trying to ban Muslim immigrants” (3073). “I continue to believe that the United States banked enough international goodwill in the interval between George Washington and Barack Obama to recover from the present embarrassment” (3078). “Years from now, we may look back on Trump as a onetime oddity who taught us a lesson we will not forget about the quirks of democracy” (3247).

Omdat Albright self ontworteling ervaar het, kom sy met die volgende sinvolle opmerkings vorendag: “The identification we feel toward the places where we live or were born can give us an anchor in a chaotic world and strengthen our connections to family, community, and the generations that preceded and will follow us. At the best, such feelings are a celebration of culture and all that comes with it in the form of literature, language, music, food, folktales, and even the wildlife we associate with our homelands” (1356). Maar het Albright hierdie sensitiwiteit in haar besluite oor bv Kosovo and Serwië geopenbaar? Dit is onwaarskynlik dat Albright enige simpatie met ons as Afrikaners het wat onverdiend en op die allerskandaligste verraderlike manier van ons vaderland beroof is.

Polisie soek na moordenaars van Engelbrecht-egpaar

Die Gautengse polisie soek glo na die moordenaars van die Engelbrecht-egpaar wat oor die naweek digby Westonaria vermoor is. ‘n Woordvoerder van die polisie, Kay Makhubele, het ‘n beroep op die publiek gedoen om na vore te kom met inligting oor die verdagtes of die voorval indien enigiemand iets sou gesien of gehoor het.

Fanie, 78, en Colleen Engelbrecht, 74 is op hul plaas Welgevonden gisteroggend omstreeks 9:00 gedood. Volgens berigte is Fanie se keel afgesny en Colleen met ‘n strykysterkoord doodgewurg.

Volgens die polisie is handwapens, kontant, selfone en ‘n iPad geroof.

Die egpaar het met beeste en gewasse geboer.

 

Leon Lemmer: Die Britse rol in die ondergang van blank Suid-Afrika

In my jongste rubriek toon ek aan hoe buitelandse (veral Westerse) inmenging die feitlik volledige Islamisering van Kosovo veroorsaak het, met die gepaardgaande ondergang van die Milosevic-bewind en die benadeling van die belange van die ortodoks-christelike Serwiërs. Die vraag wat ek daar in die midde lê, is of iets soortgelyks in 1990/94 in Suid-Afrika gebeur het, dus die ondergang van die blanke politieke bewind en die grootskaalse benadeling van die belange van blankes weens buitelandse (veral Westerse) inmenging. (Ek wou hierdie teks aanvanklik as ‘n reaksie op my rubriek publiseer, maar ag dit van soveel belang dat ek gevra het dat dit liewer onder ‘n eie opskrif gepubliseer behoort te word.)

In die Kosovo-geval was inmenging deur die Amerikaanse regering, veral dié van die oorlogsugtige derduiwel Madeleine Albright, van deurslaggewende aard. In die geval van Suid-Afrika kom hierdie twyfelagtige eer die Britse regering toe. “Robin Renwick roem daarop dat Brittanje, wat buitelandse regerings betref, die hoofrol in die myns insiens skandalige plaaslike revolusie gespeel het (Kindle 45). ‘Great admirer as I am of George Bush senior, he did not make anything like as strenuous an effort as Thatcher did to bombard [!] the South African government with demands for reform and the release of Mandela’ (1461)” (Praag 28.10.2017 – vir meer inligting oor Renwick: Praag 6.05.2018).

In die geval van Kosovo het die Amerikaanse en Britse regerings, afgesien van NAVO-lugaanvalle, wapens en opleiding aan die Moslem-terroriste verskaf. Renwick skryf: “Ná sy vrylating Mandela ‘needed some practical help from us. Not wanting to rely for his security only on the South African police, he asked us to provide training for his personal bodyguards, which we arranged for the SAS [British Special Air Service] to do’ (Kindle 1833)” (Praag 28.10.2017). ‘n Oud-MK-terroris en kommunis, Jeremy Vearey, wat sedertdien deur die ANC ryklik met hoë poste in die polisiemag beloon is, het pas ‘n boek gepubliseer wat interessante lig op hierdie SAS-opleiding werp: Jeremy vannie Elsies (Kaapstad: Tafelberg, 2018, R275; Amazon Kindle $23).

Toe Brittanje tussen Afrikaner-Suid-Afrika en die Sowjet-geïnspireerde ANC moes kies, het sy die ANC gekies.

Vearey is in 1990 danksy die goedertierenheid van FW de Klerk uit die Robbeneiland-gevangenis vrygelaat. Hy het ‘n lid van Nelson Mandela se persoonlike lyfwag geword, in diens van die ANC se Departement van Intelligensie en Sekuriteit (DIS). “My salaris sal direk deur die World University Service … betaal word … Ek word gepas toegerus met ‘n arsenaal op nabye bystand met ‘n Makarov-pistool [en] ‘n AK47-aanvalsgeweer” (Kindle 1627). “In November 1990 word ek … deur die ANC se DIS opgeroep om lyfwagopleiding onder die Britse Special Air Service (SAS) te doen” (1631). “Die opleiding begin in alle erns ‘n maand later in Zimbabwe … buite Harare” (1636).

“Net voor Kersfees [1990] sypel ons en ons Britse instrukteurs Suid-Afrika per Suid-Afrikaanse Lugdiens (SAL) binne en saam met ons ‘n arsenaal persoonlike FN Browning-9mm-pistole, Heckler & Koch se MP5-outomatiese masjiengewere, bokse ammunisie en ander toerusting. Dis ‘n angstige eerste vir my in baie opsigte. Nie net vlieg ek nou met ‘n Suid-Afrikaanse paspoort – sonder ‘n benul hoe die ANC dit bekom het – nie, maar die vlugte heen en weer is my eerste ooit. En dit met ‘n arsenaal wapens. Die SAS-soldate blyk geen probleme te hê om daarmee deur die doeane in albei lande te beweeg nie. Hoe word dit deur die ANC en Britse regering in die onsekere politieke klimaat van 1990 onder ‘n steeds vyandiggesinde apartheidsveiligheidsmag vermag? (1640). “Met ons aankoms by die destydse Jan Smuts-lughawe in Johannesburg wag daar geen Veiligheidspolisielede om ons te visenteer of ondervra nie. Inteendeel, ek kom agter dat die Britte onverstoord met die hulp van hul diplomatiese status saam met ons beweeg” (1645).

Daardie aand het hierdie Mandela-lyfwagte in die Hotel Sandton Sun “gegradueer” met Mandela wat die swierige onthaal bywoon – klaarblyklik deur die Britse regering betaal. Mandela se “onthullings oor ons Britse gashere in sy toespraak beantwoord al my kwelvrae toe hy hulle as lede van hul land se geheimediens M16 bedank vir ons opleiding. Hy meld dat dit die gevolg was van ‘n onlangse ooreenkoms met eerste minister Margaret Thatcher gedurende sy eerste besoek aan Brittanje en dat dit op haar aandrang* geskied het. Hy beklemtoon dat dit die begin van vele ander geleenthede vir intelligensieopleiding deur M16 is” (1658). In 1993 het Vearey verdere opleiding deur M16 in Portsmouth in Brittanje ondergaan (1663, 1737). [* Mandela en/of Vearey lieg waarskynlik hier. Ek is geneig om eerder vir Renwick te glo, dus dat die Britse opleiding van sy lyfwagte op Mandela se versoek was (kyk hierbo).]

Dit is bekend dat FW de Klerk hom van sy voorganger, PW Botha, wou onderskei deur nie sekuriteitsbewus te wees nie. Dit het ANC-terroriste met hulle wapens in staat gestel om in 1990/94 op groot skaal die land binne te sypel. Heel moontlik vandaar De Klerk se kompliment aan homself dat hy deur sy mandaatlose magsoorgawe aan die ANC ‘n burgeroorlog verhoed het. Wat uit Vearey se boek afgelei kan word, is dat De Klerk reeds in 1990 in groot mate aan die ANC en Britse druk toegegee het en toegelaat het dat hulle met wapens en al vryelik die land binnekom. Die wapens wat na sy vrylating in 1990 aan Vearey uitgereik is, toon dat die De Klerk-regering aan die bewapening van ANC-lede meegewerk het. Vearey noem dat hulle almal “wettige vuurwapenlisensies” gehad het (1857). Sekerlik ook wettige paspoorte wat deur die ANC verskaf is (1645). De Klerk het die blanke kiesers jammerlik gefaal. Hoe is dit moontlik dat hy hulle steeds in die oë kan kyk?