Zille kruip láág, maar nie laag genoeg vir swart joernaliste

Die voormalige leidster van die DA, Helen Zille, het vanoggend om 11:00 weereens om verskoning gevra vir haar gewraakte twiets oor die positiewe aspekte van kolonialisme. Sy en die huidige leier van die party, asook haar eertydse protégé, Mmusi Maimane, het by ‘n perskonferensie verskyn waartydens sy ‘n voorbereide verskoning voorgelê het.

Zille het gesê:

“Ná ‘n tyd van debat en besinning, erken ek die aanstoot wat my twiet op 16 Maart 2017 aangaande die erfenis van kolonialisme veroorsaak het. Ek vra daarom onvoorwaardelik om verskoning aan die Suid-Afrikaanse publiek wat aanstoot geneem het weens dié twiet en my daaropvolgende verduideliking daarvan.”

Agterna is slegs vyf vrae toegelaat. ‘n Swart joernalis van Enca, Thulasizwe Simelane,  het gesê dat “kolonialisme tot apartheid gelei het, wat die dood van ontelbare (countless) swartmense veroorsaak het”. Hy het apartheid ook met nazisme vergelyk en Zille kwalik geneem dat sy nie met die gelykstelling van apartheid en nazisme saamstem nie.

‘n Gesette swart joernaliste van City Press het ook ‘n aggressiewe houding teenoor Zille ingeneem.

Volgens ‘n interne partybyeenkoms wat bereik is, gaan sy geen pos meer in enige besluitnemingsliggaam van die DA beklee nie, waaronder die federale uitvoerende komitee, die federale raad en die provinsiale raad. Sy sal egter as premier van die Wes-Kaap aanbly totdat haar termyn oor 18 maande verstryk. Enige kommunikasie wat sy namens die provinsie onderneem – en waartoe sy beperk sal wees – sal onderhewig wees aan goedkeuring deur die party.

Verder sal sy as lid van die DA aanbly.

Dr. Dan Roodt van PRAAG het in sy kommentaar vanoggend droogweg opgemerk:

“Tagtig persent van blankes stem vir die DA, maar slegs ses persent van swartes. Om ‘n aantal swart twittereerders ter wille te wees, wat heel moontlik nie eens vir die DA stem nie, het die party die tagtig pesent vervreem.”

Leon Lemmer: Hoe die Nasionale Party-Broeders Afrikaans verloën het

In 2015 is die volgende boek van Niël Barnard gepubliseer, Geheime revolusie: Memoires van ‘n spioenbaas (Kaapstad: Tafelberg, 289p) – ook beskikbaar in Engels. Pas is Barnard se opvolgboek gepubliseer, Vreedsame revolusie: Uit die enjinkamer van die onderhandelinge (Kaapstad: Tafelberg, 328p, R280) – ook beskikbaar in Engels. Sonder om kommentaar te lewer, haal ek uit sy jongste boek aan oor wat hy oor Afrikaans skryf. Wat volg is alles aanhalings, gevolglik plaas ek die teks nie tussen aanhalingstekens nie.

Bladsy 110: Heel aan die begin ‘n persoonlike belydenis. Ek is onbeskaamd lief vir Afrikaans en dus subjektief oor die wonder van my moedertaal. Daarom het die flou lippediens van die NP-politici oor die plek van Afrikaans tydens die onderhandelinge my so dwars in die krop gesteek.

Oor taal in die algemeen en Afrikaans in die besonder het FW de Klerk, Roelf Meyer, Gerrit Viljoen, Dawie de Villiers, Leon Wessels, Pik Botha en al die ander geswore Broederbonders ‘n belangeloosheid getoon wat vir altyd op hul kulturele sonderegisters aangeteken behoort te staan. De Klerk het nogal op ‘n vergadering van die Uitgebreide Kabinet verklaar dat hy “heeltemal geneë sal wees om onderhandelinge te staak as praatjies teen Afrikaans as amptelike taal voortgaan.” Volgens die notule [12 Mei 1993] het hy
Bladsy 111: “bevestig dat hy sterk oor die aangeleentheid voel en dat ‘n miskenning daarvan die potensiaal vir ‘n revolusie het.”

Maar dit was lippediens aan sy moedertaal. Dit is aan my en Koos Pauw, ‘n adjunk-direkteur-generaal van Onderwys en Opleiding, oorgelaat om oor die taalkwessie te onderhandel.

Die minister van Nasionale Opvoeding, Piet Marais, wat as Kabinetslid vir die taalklousule verantwoordelik was, was kennelik self in die duister oor wat hom te doen gestaan het. In skrywes wat hy in Julie en September 1993 aan Roelf Meyer gerig het, murmereer hy oor die taalonderhandelinge met die oog op die Grondwet en beweer dat Meyer nie die Kabinet se opdragte oor die taalklousule nakom nie. “U sal opmerk dat die taalbepaling in die Konsepgrondwet en die taalbepalings wat deur die Kabinet goedgekeur is, nie met mekaar ooreenstem nie.” …

De Klerk het meermale in eie kring sterk uitsprake oor die behoud van Afrikaans tydens en ná die skikkingsproses gemaak, maar dit was kamma-daadkragtigheid wat futloos toegepas en op baie min uitsonderings na skromelik deur die Regeringspolitici verwaarloos en aan praktiese en finansiële dienstigheid verpand is. …

Bladsy 112: Op kultuurgebied het die ANC ‘n eienaardige maar tog verstaanbare teenstrydigheid gehandhaaf. Wat taal betref, was hulle slaafse sendelinge van een van die grootste simbole van Britse imperialisme: die Engelse taal. Oor ander kultuursake het hulle ‘n passie vir die daarstelling van ‘n Afrikanistiese simboliek gehad.

Afrikaans moet beswadder word, maar Engels is cool. Wat uit die kolonialistiese buiteland kom, is goed, maar wat landgenote van meer as 300 jaar help opbou het, is sleg. …

Tydsdruk en die houding van die ANC het daartoe gelei dat Engels spoedig die gebruikstaal van die onderhandelinge geword het. …

Toe ek vroeg in 1992 die hoof van Staatkundige Ontwikkeling word, het die Regeringsonderhandelaars Engels reeds as die voertaal van die onderhandelinge gevestig. Dít terwyl ‘n gewaardeerde ikoon van die Afrikanerkultuur, dr Gerrit Viljoen, die minister belas met die onderhandelinge was. Hy, De Klerk, Meyer en ander
Bladsy 113: wat groot Afrikaners was toe dit hul politieke loopbane gepas het, was nou baie in hul dop gekruip oor die reg op Afrikaans.

Toe ek oor die gebruik van Afrikaans tydens die onderhandelinge begin agiteer, was van die politici sigbaar geïrriteerd, want sulke onbenullighede behoort nie onderhandelaars se tyd in beslag te neem nie. Pik Botha het my openlik meegedeel dat my gebrekkige Engels my tog nie moet verlei om so ‘n beuselagtigheid tot ‘n twispunt tydens die onderhandelings te verhef nie.

Die feit dat die gebruik van Afrikaans en ander inheemse tale tydens die onderhandelinge moes swig voor die praktiese oorheersing deur Engels, het geen geringe rol tydens die onderhandelinge gespeel nie. Onvermoë om jou genuanseerd in die fynste besonderhede uit te druk was vir vele ‘n ernstige struikelblok tydens die onderhandelinge. Dit het vrymoedigheid en spontane deelname aan bande gelê en intellektuele vlugvoetigheid beperk wanneer belangrike kwessies beredeneer moes word. …

Vir my was en is dit ondenkbaar dat ‘n mens oor jou toekomstige lewe en die toekoms van jou kinders moet onderhandel in ‘n taal waarin jy nie volkome tuis is nie.

Die baie bekwame politikus maar ook openlike Afrikaans-hater Pravin Gordhan het met onbeskofte geniepsigheid enigiemand wat iets in Afrikaans wou sê, onderbreek met: “I don’t follow that language.” …

Bladsy 115: Van vrye, moedertalige besprekings en debatte tydens die skikkingsproses het daar dadels van gekom. Nie ‘n enkele Afrikaanssprekende politikus van die Regering was bereid om vir Afrikaans en veeltaligheid in die bresse te tree nie.

Ons onderhandelaars is oor die gebruik van Afrikaans in vrede gelaat – behalwe wanneer iemand by die Kabinet die taalkwessie aangeroer het en ons dan van De Klerk via Meyer taalpatriotiese opdragte ontvang het, maar by die onderhandelinge waar dit prakties beslag kon kry, het geen Nasionale Party-haan daarna gekraai nie.

Net ná 1994 het Afrikaanssprekendes dit in my ervaring ontgeld. In owerheidsinstellings en die privaatsektor is ‘n mens bykans tot ‘n galeislaaf gedoem as jy dit durf waag het om Afrikaans te praat. …

Bladsy 231: Die onderhandelinge oor ‘n taalklousule vir die Grondwet word ten beste in syfers uitgedruk. Vir die Regering was dit 2 plus 9. Die ANC het 1 plus 10 voorgestaan. Byna is ‘n skikking op 4 plus 7 bereik. Uiteindelik is die bod op 11 teen 0 toegeslaan. …

Bladsy 232: Aan die Regering se kant is die taalonderhandelinge grootliks aan my oorgelaat. Kultuursake is slegs voor verkiesings vir politici belangrik. Die man wat aan ons kant die leeue-aandeel aan die taalonderhandelinge gehad het, was Koos Pauw, wat met sy toewyding, harde werk en sosiale vaardighede die spilpunt van die taalonderhandelinge was.

Volgens die 1991-sensus was die “huistaalpersentasies” van die vyf grootste taalgroepe: Zulu – 22; Xhosa – 17; Afrikaans – 15; Noord-Sotho – 9; en Engels – 9. Afrikaans was by verre die taal wat oor die grootste gebied van die land gepraat en verstaan word.

Ons standpunt aan Regeringskant – sonder ‘n duidelike mandaat, moet ek byvoeg – was die behoud van Afrikaans en Engels as die twee amptelike tale met die erkenning dat die 9 inheemse Afrikatale met staatsondersteuning tot volwaardige amptelike tale ontwikkel moes word.

Ek is nie vandag meer so seker of dié standpunt weldeurdag was nie. Klaarblyklik was dit kortsigtig om nie ‘n taal van elkeen van die twee groot swarttaalgroepe, Nguni en Sotho, in te sluit nie. Hoe kon ons hoop om vrede te bewerkstellig met dié voortsetting van “kolonialistiese taalimperialisme”? Die ANC was nog meer kolonialisties gedienstig. Hul voorstel was Engels as die enigste amptelike taal terwyl Afrikaans en die swart tale tot tweedeklastale afgekam word.

Ná talle debatte en byeenkomste het ‘n gesamentlike benadering begin ontwikkel om Afrikaans, Engels, Zulu en Noord-Sotho as die 4 amptelike tale te erken en die oorblywende 7 Afrikatale mettertyd tot volwaardige gelykheid te ontwikkel. Vanselfsprekend
Bladsy 233: het die taalonderhandelaars goed geweet dat die vestiging van al 11 tale as amptelike en gelykwaardige landstale nie prakties moontlik was nie. Dit is vandag steeds die geval.

Dis egter ‘n feit dat die taalklousule die potensiële ontwikkeling van al 11 tale grondwetlik geanker het. As die gebruikers van die inheemse Afrikatale in gebreke bly om dit in die praktyk gestalte te gee kan hulle net hulself, en nie die Grondwet nie, daarvoor blameer.

Die opsie van 4-plus-7 het veld gewen, maar uiteindelik polities gesneuwel. Die ANC kon dit om begryplike redes nie bekostig om Xhosa nie as ‘n amptelike taal te erken nie.

Onder die leiding van hoofsaaklik Pauw en [Albie] Sachs is ‘n beginselraamwerk opgestel wat die hoekstene van die taalklousule in die Grondwet geword het. Dit was ‘n vinding wat as ‘n model kan dien van hoe skaakmatsituasies tydens onderhandelinge oorkom kan word.

In dié raamwerk is veeltaligheid as grondslag aanvaar. Eerstens mag geen taal die ander oorheers nie. Tweedens kan alle lede in die Parlement en provinsiale en munisipale wetgewers die taal van sy of haar keuse besig, en tolkfasiliteite moet beskikbaar gestel word. Derdens moet die Grondwet die taalregte van individuele Suid-Afrikaners erken. Vierdens mag die bestaande amptelike status van Afrikaans en Engels nie op enige wyse verminder word nie.

Vyfdens moet die Grondwet verseker dat die swart tale met staatsondersteuning tot hul volle potensiaal ontwikkel. Sesdens sal die streeksbedeling die geleentheid bied om veeltaligheid in die land tot sy volle reg te laat kom. In die sewende plek moet die taalbeleid met funksionele en praktiese oordeel toegepas word met inagneming van plaaslike voorkeure en omstandighede.

Aan alle standaarde gemeet, was dit ‘n wyse en versoenende grondslag. Dit getuig ook van die insig dat Afrikaans in 1976 ‘n
Bladsy 234: vonk in die kruitvat was en dat alle Suid-Afrikaners om hul eie ontwil toeskietlik en versoenend moet wees. Die taalplan moes ruim bydra om die revolusie vreedsaam te hou.

Só is ‘n potensiële wen-wen situasie van 11 plus 0, oftewel 11 amptelike tale, geskep. Tydens die oorweging van wysigings aan die Grondwet drie jaar later het die ANC egter botweg geweier om die vierde punt van die beginselraamwerk – dat die status van Afrikaans (en Engels) nie afgeskaal word nie – te behou. Dit kom nie in die “finale” Grondwet van 1996 voor nie.

Ooggetuies betwis polisieweergawe van moontlike terreuraanval in Amsterdam

Die Nederlandse polisie sluit terrorisme uit by die voorval waarin agt mense beseer is toe ‘n motor buite ‘n Amsterdamse stasie in hulle vasgery het. Maar ooggetuies verskaf ‘n ander weergawe as die amptelike polisieverklaring van wat gebeur het en beskryf die voorval as “vreesaanjaend”.

Agt mense is beseer nadat ‘n swart Peugeot deur voetgangers buite die sentraalstasie in Amsterdam geploeg het. Ses mense is hospitaal toe geneem, waarvan twee in ‘n ernstige toestand verkeer. Twee ander slagoffers is op die toneel behandel.

Volgens die Nederlandse koerant, Het Parool, het die polisie met die bestuurder gepraat en gevra om sy lisensie te sien, wat hy wel getoon het. Die man het daarna weggetrek, verskeie mense raakgekry en in ‘n lae muurtjie naas die moltreiningang vasgery.

Die Amsterdamse polisie het die bestuurder in hegtenis geneem, maar meen daar is “geen aanduiding hoegenaam” dat die motorongeluk ‘n ekstremistiese aanval was nie. Die motor het by die moltreiningang tot stilstand gekom, ná die botsing.

“Die verdagte is ondervra, en dit wil voorkom asof dit nie doelbewus was nie. Maar ons doen verdere ondersoek,” het die Amsterdamse polisie op hul Twitter-rekening gesê.

Volgens die amptelike verklaring, is ‘n 45-jarige Amsterdamse man deur die polisie voorgekeer weens ‘n oortreding, waarna hy in ‘n muur vasgery het. Polisiebronne het aan die Britse koerant The Telegraph gesê dat die bestuurder “siek geword” het en “nie bedoel het” om die motor te laat bots nie. Die motor beskik volgens berigte oor ‘n gekraakte voorruit.

Die bestuurder het iewers op die tremspoor geparkeer, en is deur die polisiebeamptes versoek om sy voertuig te verskuif. Hy het toe weggery en “ongesteld begin voel weens lae bloedsuikervlakke”, waarna hy agt mense beseer het.

Ooggetuies vertel ‘n ander verhaal. Verskeie getuies het aan die Nederlandse nuuskanaal AT5 gesê dat die motor teen hoë spoed vanuit ‘n ander rigting aangekom het, waarmee die polisieverklaring bevraagteken word.

‘n Getuie, wat na trem 26 oorgestap het op die oomblik toe die voorval plaasgevind het, is verbaas oor die polisie se weergawe dat die man ongesteld geraak het.

“Ek het die motor op die tremspoor sien staan en gedink, wel, as daar ‘n aanval sou plaasvind, is dit nou. Die bestuurder is deur twee beamptes genader. Ek het na hulle gekyk en aangestap. Ek was omtrent ‘n honderd treë weg toe motor vinnig wegry. Dit het vir my gelyk asof die man doelbewus vir die polisie wegry, maar niemand gaan vir ons die waarheid vertel nie.

Die motor het die tremspoor na Damrak gevolg en uiteindelik met ‘n muur by die ingang van die moltrein gebots. “Hy het die draai (in die pad) gevolg.”

‘n Tweede getuie, wat besig was om die rigting van die Stationsplein te stap ten tye van die voorval, het ook ‘n ander weergawe van die gebeure. “Ek was aan die westekant en het so pas deur die fietstonnel na trem 5 geloop,” het die man aan AT5 gesê.

“Ek was besig om met ‘n vriend te gesels toe hy my naam skree. ‘Hardloop, hardloop,’ het hy gesê. Ek het na regs gekyk en ‘n swart Peugeot teen hoë spoed na my toe sien aankom.” Die twee mans het opsy gespring en gesien hoe die motor tot stilstand kom omdat daar trems in die pad was.

“Die twee beamptes het toe na die man toe gegaan en sy bestuurderslisensie gevra. Een van die beamptes het aan sy kollegas beduie dat hulle nader moet kom. Die ander beampte het toe die bestuurslisensie van die man teruggegee en gelyk asof hy was dat hy ‘verder moet ry’.”

 

Volgens die getuies, wat minder as tien meter van die motor af was, het die bestuurder ‘n geïrriteerde indruk gemaak. “Hy het die bestuurderslisensie min of meer uit die beampte se hand gegryp. Toe, met ‘n telefoon in sy hand, het hy die motor aangeskakel en op volle spoed in die skare ingery. Ons het letterlik gesien hoe mense deur die lug vlieg.”

Die motor het versnel terwyl dit vorentoe beweeg, het die getuie gesê.

“Daar was paniek, jy kon mense hoor skree. Ek het self oortuig geraak dat dit buite die kwessie was dat die man ongesteld kon geraak het. Ek het dit oral in die media gelees en dis baie frustrerend. Na my mening het hy bloot twee pogings aangewend! Die polisie moes raakgesien het dat iets nie pluis is nie. Dit was nie bloot ‘n ongeluk nie.”

Die stasie en die omringende area is afgekordon, het die Nederlandse spoorwegmaatskappy, die NS, gesê. Tremdienste wat by die stasie se hoofingang eindig, is herlei.

Die Nederlandse polisie wou nie die naam van die bestuurder bekendmaak nie, wat suggereer dat hulle nie die publiek op nog ‘n moontlike Islamitiese aanval wou attent maak nie.

Die voorval het plaasgevind, presies ‘n week ná die terreuraanval by London Bridge wat agt mense laat omkom het, met dosyne wat gewond is. Nederland was sedert op ‘n hoë vlak van waaksaamheid ná die reeks aanvalle in ander Europese stede oor die afgelope maande.

‘n Nederlandse burger is laat Vrydag in hegtenis geneem nadat hy betrap is terwyl hy besig was om ‘n video te neem van een van die land se grootste stadions, het die polisie gesê.

Die 29-jarige Amsterdammer is buite die Philips-stadion in die suide van Eindhoven in hegtenis geneem waar die Nederlandse popsanger Guus Meeuwis opgetree het. Hy kon geen verduideliking bied oor waarom hy besig was om ten tye van die konsert die infrakstruktuur te verfilm nie, het NDTV berig.

Die verdagte is geradikaliseer, glo die polisie, en het hom Saterdagaand ‘n tweede keer in hegtenis geneem. Meeuwis het met die beplande konsert voortgegaan.

Brief: Wat kan ons doen?

“Ons moet ophou net praat, en iets begin doen!”
— Smoorkwaad regse aktivis

Die aanhitsing van regse aktiviste het tot onlangs meer daartoe geneig om mens in die moeilikheid te kry as om iets te bereik. Hetsy weens polisie-informante, hetsy weens mans wat van nature ‘n vurige temperament het; regse aktivisme het gedurende my leeftyd amper heeltemal irrelevant geraak.

Dit is ‘n groot probleem.

Die bereiking van enige doel verg: identifisering van probleme, insameling van inligting, bepaling van hulpbronne, kort- en langtermyn strategiese beplanning, hersiening van die bogenoemde; en dan eers praktiese uitvoering. Die bogenoemde onthou ek nog vaagweg van my Graad 8-Tegnologieklas. Dit is só eenvoudig dat dit selfs vir tieners geleer word.

Omdat meeste van ons mense skaars verby die eerste twee stappe kom (probleemidentifisering en inligtingsinsameling, of in ons geval bewustheid van ons geskiedenis en huidige uitdagings), en met óf verkeerde kennis óf verkeerde bedoelings hals-oor-kop die wêreld invaar, word hulle gewoonlik deur slinkse karakters ingewag.

Hoe dan nou?

‘n Eerste stap vir ons volk sal wees om hul te vergewis van hulle geskiedenis, kultuur en identiteit. Sterk selfbewustheid is ‘n voorvereiste vir gesonde selfvertroue, waaroor ons as volk tans weinig beskik. Dit geld veral vir die jeug. Die vigsbesmette geskiedenis wat ons op skool leer, en die morele gif wat ons van Hollywood af inneem, werk saam om ‘n haat en afkeer van ons volk en ras in ons te bewerkstellig.

Vóór ons iets kan doen, moet ons eers bewus wees van wat gedoen moet word, en hoekom ons dit doen.

Wat ons wil bereik, is ‘n sterk, soewereine, gesonde Boerevolk in Suidelike Afrika. Ons wil ons Europese beskawing hier koester en uitbou, soos wat suksesvol in ander dele van die wêreld gedoen is. Ons wil die lasterlike leuens wat oor ons versprei is, uit ons denke en harte uit ontwortel én dan ons eie denkwyse en visie plant. Ons wil nie soos die Britse Rhodesiërs, die Belgiese Kongolese, die Nederlandse Suriname, of enige ander mislukte blanke volk ‘n voetnota in die geskiedenis wees nie.

Daar is onlangs ‘n blanke optog in Pretoria gehou wat, as dit nie so onsettend belangrik was nie, as ‘n belaglike vertoning beskou kon word. Hiermee bedoel ek nie dat die mense wat dit gereël of bygewoon het belaglik is nie. Maar dat die optog self belaglik was. As die optog gemeet word aan die maatstaaf van die doel van optogte, naamlik: die vertoning en afdwinging van politieke mag, was hierdie optog belaglik gewees.

Dit sit dalk nie in die leser se koue klere om sulke verkleinering van ons mense se pogings tot iets beters aan te hoor nie, maar dit moet gesê word. As ons wil verbeter, moet ons ons foute en tekortkominge erken.

So wat moet ons doen? Waar kan ons begin met werk wat ons volk se belange sal bevorder en dryfkrag gee?

Ek dink nie dit is by optogte nie. Vir so lank as wat ons nie met sekerheid 1000 mense met gemak by ‘n optog kan monster nie, moet ons dit nie doen nie.

Dat ons nog nie die morele moed en wilskrag het om ons probleem doelgerig aan te pak nie, is duidelik. Dit is ook heeltemal normaal en te verwag onder Europese volke op die oomblik. Trouens, ek dink ons is steeds in ‘n sterker morele posisie as wat die meeste ander Westerse, Europese nasies tans is (Amerika uitgesluit). Die welvaart en gepaardgaande dekadensie wat ander Europese volke se laaste twee of drie generasies sag gemaak het, is nie soveel die geval met ons nie. Ek dink om in so ‘n gevaarlike land soos hierdie te woon, help om ‘n mens eerlik en wakker te hou.

Die leser moet my verskoon as ek tot dusver rondgeswerf het met my brief, en my nie duidelik by een onderwerp bepaal het nie. Ek glo tog dat dié vir wie dit bedoel is, die bogenoemde sal kan verstaan.

Om weer ons voete op die grond te plaas: wat kan ons begin doen om ons toestand te verbeter?

Ekonomiese stryd. Geen mens wat verstaan wat ter sake is in ‘n militêre stryd tussen twee of meer groepe, sal aanbeveel dat een groep brood en ammunisie vir sy opponent verskaf nie. Maar tog is dit wat ons in effek elke dag doen. Om ‘n paar sjekels te spaar, sal ons eerder by ‘n wildvreemde volk ons melk en botter koop, terwyl ons mense op hulle eie in die markplein moet verkeer. Ons finansier dus ons eie ondergang.

Wat elke Afrikaner vandag kan begin doen, is om volksbewuste Afrikaners, of naas hulle rasbewuste blankes, of naas hulle normale blankes, ekonomies te ondersteun. Onthou dat dit so belangrik is om nie ons opponente te ondersteun nie, as wat dit is om ons eie mense te ondersteun. Ek dink die Spurboikot stel ‘n goeie presedent hiervoor.

Selfkennis en paraatheid. Elke leser moet dit op homself neem om hom en sy geskiedenis te leer ken. Mens se identiteit en geskiedenis is noodwendig deel van ‘n volk en ‘n ras. Leer jouself ken en leer jou volk ken. Met paraatheid verwys ek nie hier na fiesiese paraatheid nie (daar is ander mense wat dit beter as ek ken en kan verduidelik), maar verstandelike paraatheid.

Die konstante fusillade van verskeie mediabronne en meningsvormers, lei daartoe dat mens deurmekaar en onseker is oor wat om jou aangaan. Baie mense trek dan terug in hulle skulpe in en steur hulle nie aan wat om hulle aangaan nie. Mens kan nie met toegeknypte oë deur die lewe gaan nie. Mens moet weet wat om hom aangaan en gereed wees vir wat ook al mag kom.

In verband met die pers wil ek nie te veel tyd daaraan bestee nie; ons mense moet wel verstaan dat die Naspersgroep (DSTV, KykNet, MNet, Media24, Huisgenoot, meeste Afrikaanse koerante, ens.) en die Times Media-groep (Business Day, Times Live, Financial Mail, ens.) nie aan ons kant is nie. Dat hulle net “die nuus en feite” wil weergee om jou in te lig, is soos die elektriese skokke en skoppe wat vir vee gegee word om hulle na die slagpale toe te lei.

‘n Skaakmetafoor: ons koning is lankal deur ons opponent ontvoer en gyselaar gehou. Ons koningin proebeer tevergeefs die koning se rol te vul. Ons voorste ry staan agter en ons agterste ry staan voor, almal staar in die verkeerde rigting, en ons het nog nie eers begin om te speel nie.

— Pierre Fouché

Leon Lemmer: Elsa Joubert se onpatriotiese reis

Elsa Joubert (gebore in 1922) het in 1950 met ‘n mede-joernalis en -skrywer, Klaas Steytler (1922-1998), getrou. Haar outobiografie is in twee dele gepubliseer, ‘n Wonderlike geweld (Kaapstad: Tafelberg, 2005), vertaal as A lion on the landing: Memories of youth (Hermanus: Hemel & See, 2014), en Reisiger (Kaapstad: Tafelberg, 2009, 381p; Amazon Kindle $35), vertaal as A daughter of Africa: Writing through the apartheid years (2017, 609p; Amazon Kindle $11,39). Aangesien die tweede deel oor Joubert se lewensloop van 1948 tot 2007 handel en ek veral haar politiek wil belig, skenk ek slegs aan hierdie deel van haar outobiografie aandag. Die Afrikaanse e-teks is buitensporig duur, gevolglik gebruik ek die Engelse weergawe. Dit het die voordeel dat dit dan makliker is om Joubert se teks (die Engelse aanhalings) van my kommentaar in Afrikaans te onderskei. Let op hoe die titel van die Engelse teks, wat seker veral met die oog op buitelandse lesers gepubliseer is, aangepas is om aan die werk ‘n uitdruklike politieke konnotasie te gee. Die Engelse boektitel is ontleen aan ‘n 1992-kortverhaal van Joubert, “Dogters van Afrika”: “The women here in Africa are sisters in their inner being. They are all daughters of Africa” (Kindle 219).

In sy boek, Die Afrikaanse literatuur, 1652-1987 (Pretoria: Academica, 1988, 494p), noem JC Kannemeyer dat dit vir Joubert veral om “volkereverhoudings” gaan (p 267) en dat Suid-Afrika ‘n land is “waarin sy wesenlik ontuis is” (268). Haar gevoel van ontuisheid vind uitdrukking in ‘n gebrek aan vaderlandsliefde/patriotisme. Daarmee gee Kannemeyer uitdrukking aan kernaspekte van Joubert se skryfwerk.

Reeds as 16-jarige het Joubert besluit om ‘n skrywer te word “to shake South Africa awake” (188). Dit klink ambisieus, indien nie voorbarig nie. Terwyl Joubert in ‘n bus vol inboorlinge in Madagaskar ry, wek hierdie mense se primitiwiteit aanvanklik weersin by haar. “A great repugnance has built up in me over the last few days against those that I think of as uncivilised” (2905). Toe ‘n kind op die skoot van ‘n tienerma vir Joubert in haar sy wakker skop, is daar hierdie eienaardige, eintlik ongeloofwaardige, reaksie by Joubert: “When I realise what it is, the bitter aversion that has travelled with me falls away. A great, deep feeling of oneness with her, with the people on the bus, with all people, all life around me, fills my being” (204, 2910).

Die vertaler, Irene Wainwright, ‘n oud-Suid-Afrikaner wat haar in Amerika gevestig het, borduur na aanleiding van hierdie insident soos volg voort: “For Elsa, it is this connection at a personal level that is the key factor in overcoming differences between groups that are separated by race, religion, and/or culture. And it is especially women who are the harbingers of this concept since they are connected to all other women by the instinctual nurturing of their children that all women share” (209). Hierdie soort feministiese betoog is kenmerkend van baie Amerikaanse geskrifte. Joubert toon ook feministiese neigings. Andersins is die verregaande boodskap dalk dat blankes tot begrip van die wesenlike eenheid van die mensdom geskop kan word.

Naòmi Morgan het ‘n artikel oor hierdie vertaling gepubliseer (LitNet, Books & writers, 27 April). Haar kommentaar is deels in die Kindle-katalogus gereproduseer. Wainwright sê Joubert “would like all the people of Africa of whatever origin, nationality or race to consider themselves equally African.” Joubert het oor haar reis in Madagaskar geskryf: “We are all travellers, bound for our destination together, and can travel together if we accept each other as equal human beings. And what, then, is our ultimate calling in Africa? Perhaps simply this: mutual compassion” (225). In die nuwe Suid-Afrika is daar by swartes egter (op die amptelike vlak) bitter min sprake van empatie jeens blankes. Joubert se reise in Afrika en elders het volgens Wainright by Joubert die gevoel gewek van “belonging to her country and her continent” (231). Ja, Joubert wil Afrikaan wees maar, soos ek hier onder aantoon, was sy glad nie patrioties tydens die Nasionale Party-bewind nie.

Dit blyk dat Wainright goed met Suid-Afrika se geskiedenis bekend is, want sy skryf (dalk ietwat oordrewe): “the colour bar has been in full force for centuries before apartheid” (231). Rassediskriminasie is ‘n Britse erflating maar word in die nuwe Suid-Afrika by voorkeur aan Afrikaners toegedig. Joubert beskou rassesegregasie as ‘n victoriaanse idee waarvan “the falseness remains clinging to us” (3268). Dit blyk dat Joubert ‘n (gesonde) weersin in die Britte het. Toe sy in 1948 ‘n skeepsreis na Oos-Afrika onderneem, ervaar sy sommige van die passasiers as “claustrophobically British” (254). Oor Kenia skryf sy: “I am ill at ease with the British colonials who have moved from India to Kenya … They are derogatory about the Indians. They were shocked to the marrow when they were displaced from that country” (376). “Don’t think that the English don’t feel strongly about the colour bar. At Nairobi they booed at me when I entered a bioscope with Mahmoed [see next paragraph]. They didn’t want to allow me in a hotel because he was with me” (480).

In 1948 was Joubert se toekomstige man, Klaas Steytler, in Kanada en hulle het gekorrespondeer. Hy was daar in ‘n verhouding betrokke (Klaas “left behind a girl in Montreal” – 1686) terwyl Joubert in Kenia hals oor kop op ‘n Indiër, Mahmoed Hassan, verlief geraak het. “I am at peace and happy with Mahmoed” (420). “I’m living in a heightened state of excitement. I want to go anywhere, anywhere, with Mahmoed” (425). “I drink water from his amber-coloured hands” (439). “He kisses me with herb-covered hands. Everything open up around me” (443). “When I have to take leave of him, it feels as if a part of my body is being torn away” (455). “I don’t know what it is that I feel, but it overwhelms me. It burns like a flame in me” (475). Sy het toe “two boyfriends” gehad (544).

Joubert reis van Kenia na Uganda en van daar na die oorsprong van die Nylrivier en verder noord met die rivier langs. Sy ontmoet ‘n Sweedse verpleegster wat in Abessinië werk en van ‘n inheemse stam sê: “They didn’t want white blood in their tribe” (529). In die Britse kolonies in Oos-Afrika het Joubert rassesegregasie ervaar. “The culprit … is England” (650). “England … left racial remorse amongst her ‘stepchildren'” (659). Sy ervaar Suid-Soedan heeltemal anders. “Why this sudden uplifting, a feeling of freedom that I am experiencing for the first time in my life? … I hear all sorts of languages and see all sorts of people … We were under the tyranny of the colour bar. The freedom of Juba is overwhelming – my first experience of relating as a free person to a free person” (539). “I feel at home” (591). Sy ervaar ‘n “complete shift in values” (705). “This trip through Africa has changed my perception of the world” (710). Ná 1990 ervaar sy dieselfde soort vryheid in Suid-Afrika maar sonder dat sy in ekstase daaroor is. Politieke verligtheid het sy perke.

Joubert ontmoet ‘n Egiptiese meisie wat vertel dat haar ouers vir haar ‘n man kies. Dit blyk dus dat mense kultureel verskil: “It’s different with us, very different” (556). In die Soedan word in 1948 met vreugde kennis geneem dat Jan Smuts en sy Sappe in die verkiesing deur DF Malan se Natte verslaan is. “Smuts is anti-Arab. He is on the side of the Jews” (598). In die Soedan “I have gained a strange sort of reputation as a Malan supporter, which I am not” (622). Sy skryf van die Soedanese se “false trust in Malan … everybody knows that what is going on is evil” (1404). Joubert weet dat haar ouers Malan se oorwinning in die Paarl vier, maar sy onthou die woorde van haar ma se suster: “Malan and his colour pettiness” (617). Sy skryf aan Klaas: “I have not been a Patriot anymore. I grew up in a Malan household, but I cannot identify with his policy at all. I detest it” (670).

Via Egipte gaan Joubert na Parys in Frankryk. Daar ontmoet sy die Suid-Afrikaanse skilderes, Maud Sumner (1902-1985), wat haar vertel van “creative joy” (730). Sumner raak die volgende groot waarheid oor die kunstenaarslewe kwyt: “It’s difficult to handle a life without structure” (754). Dus, as ‘n mens nie ‘n formele pos beklee nie, moet jy self struktuur aan jou lewe gee; eintlik aan elke dag. In Parys maak Joubert ook kennis met die Afrikaanse skrywer, Jan Rabie (1920-2001). ‘n Kort tyd werk Joubert as tikster in die Suid-Afrikaanse ambassade in Lissabon, Portugal. “I am making use of the hospitality of the embassy of a country that I hate” (864). “All of them are for the preservation of the white man” (840). ‘n Mens kan jou afvra: Waarom nie? Sy wil nie terug na Suid-Afrika gaan nie (849).

“When an Angolan black man and his family, on holiday in Lisbon, move into the pensão [herberg], the Portuguese occupants don’t associate with them. It shocks and confuses me” (859). Jare later het Joubert besoek gebring aan Mauritius, wat ‘n Hollandse, Franse en Britse koloniale geskiedenis het en ‘n soortgelyke situasie waargeneem. “There is no social intermingling amongst the groups. The French and English form a small minority as do the Creoles” (2919) en dan is daar die Indiërs, “the majority by far” (2914). Op Madagaskar is daar dieselfde verskynsel: “The Malagasies complain … ‘The French don’t socialise with us'” (2928). ‘n Mens kan vra: Is dit geregtigheid as die swart meerderheid in Suid-Afrika deesdae gedwonge rasse-integrasie aan blankes opdring?

Van Lissabon keer Joubert terug na Parys. Na ‘n verblyf van twee jaar in Kanada kom Klaas daar aan. Spoedig gaan Joubert na Swede waar Mahmoed in ‘n Stockholmse hospitaal weens ‘n longkwaal behandel word. “He is used to friendly, warm, helpful Africa, not the cold, aloof Europeans” (932). ‘n Mens kan vra: Waarom sou Afrikane hulle dan so oorgraag in Europa tuismaak? Joubert vertoef ses weke in Stockholm, “the expensive, shiny, aloof city” (1030). Sy word toegelaat om Mahmoed net twee keer per week vir ‘n uur lank te besoek. Daarna vra hy haar om liewer weg te gaan: “I will not write or talk to you again. It’s better this way … Put it behind you now. It’s in the past. Allah is above all” (1137). Lank daarna skryf sy aan hom en ontvang selfs ‘n antwoord. Dan kom daar uiteindelik by Joubert hierdie besef: “I now know I would not have fitted in” (1349).

Sy gaan terug na Klaas in Parys en vandaar gaan hulle na Duitsland waar hulle kennis maak met “the de-Nazification of all primary school children … It shocks me and reminds me of Milner with his anglicisation of South African schools” (1213). In die 1960’s bring hulle weer ‘n besoek aan Duitsland. “There’s distancing of the self from the past, excessive guilt or nostalgia, or complete surrender to materialism, even hedonism” (3643). “One young man tells us he is bringing up his children as Europeans, not Germans” (3648). Dit herinner aan mense wat eens Afrikaners was maar deesdae probeer om Afrikane en Engelssprekend te wees. In ‘n museum sien Joubert ‘n foto’s uit die Nazi-tyd van banke in parke met die woorde, “Nur für Arier (literally, ‘Only for Arians’). It strikes me like a blow in the stomach; the Afrikaans equivalent, Slegs vir Blankes” (3674). By nabaat vervolg sy: “Will we also throw ourselves into a paroxysm of materialism … one day when our government is overthrown and the Afrikaners are shattered into nothing? It’s a day that will have to come to our country. Everybody knows it must come” (3674).

Sy en Klaas raak in Londen verloof. Wanneer die inwyding van die Voortrekkermonument in 1949 genoem word, “the words fall like a bucket of ice-cold water over me” (1277). In 1938 het Joubert die hoeksteenlegging van die monument meegemaak, maar nou het sy “completely altered convictions … How being an Afrikaans writer will fit with no longer being a Patriot, I don’t know” (1282). Later wanneer ‘n Afrikaanse koerant oor die bevordering van Afrikaans berig, is die reaksie by die Steytler-egpaar “disdain that this should make front page news … we feel a slow hardening against the concept of ‘preserving’ the language” (1381). In die nuwe Suid-Afrika word hierdie dwase gesindheid by baie Afrikaanssprekendes aangetref. Dit het (ver)regs en verkramp geword om vir Afrikaans te veg. Joubert skryf: “One’s ‘country’ is a loaded word, as I myself know from experience. Although the over-emotional concepts of volk and fatherland that I experienced as a schoolgirl died away after a few years and then disappeared, I still wonder sometimes: ‘Are the templates still lying buried deep within me?'” (3425) – “I who as a child had so much love for my volk” (5747). Ná die koms van die nuwe Suid-Afrika sal daar elemente van haar gesonde Afrikaneragtergrond uiteindelik na vore tree, soos hier onder blyk.

In Johannesburg wil Joubert nie lid word van die Klub Maria van Riebeeck vir Afrikanervroue nie (1517). Klaas is ‘n joernalis by ‘n Afrikaanse koerant. Die Steytler-egpaar “are invited to welcoming dinners by the Afrikaners on the Rand … But we don’t find a rapport with these people … They don’t know much about culture, although they always have pretentious opinions. Some of them haven’t even been as far as the Cape. We feel superior” (1517). “We don’t have many friends” (1648). “I realise what these years have brought – total isolation, claustrophobic isolation in my idyllic, soundproof cell with my husband, my children and my white gardenia trees” (2101). Ook in ‘n ander opsig distansieer die Steytler-egpaar hulle van die Afrikaners. “We don’t agree with the policy of segregation practised by the church. On the contrary, we find it evil, in direct opposition to the Christian teaching of loving one’s neighbour” (4169). Joubert se ma sê: “I know you are not church people or strongly religious” (1551). Klaas word ‘n kommunis genoem (2154). Hy sny selfs die grasperk op ‘n Sondagoggend (2184). “Klaas says that the only bit of Afrikaans culture that still speaks to him is the old-time dance music that is played on the concertina [boeremusiek]. The rest is forgetable” (2179). Ook Afrikaans?

Hendrik Verwoerd word as “cruel” bestempel (1850). Die Steytler-egpaar begeer “that the walls of apartheid-Jericho should fall” (2287). Wanneer swart vroue in Pretoria ‘n optog na die Uniegebou hou uit protes teen die dra van passe probeer Joubert die samewerking van MER(othmann) (1875-1975) kry om vroue teen die NP-regering te mobiliseer (2092). Sy ontvang geen reaksie nie. Noudat Joubert getroud is, is sy nie meer so entoesiasties oor ongebreidelde vryheid soos destyds in die Soedan nie. Sy begin toepas wat Maude Sumner in Parys gesê het.”I would not fit into an unstructured life and Klaas even less. We are not Bohemians. I only feel free when I’m anchored” (2261). Maar dan wil sy tog Afrikaners se ankertoue losmaak. Wat Klaas begeer is “an open mind … and an open heart” (2266).

Daar is een saak waaroor die Steytler-egpaar nie ‘n oop gemoed het nie: “The heroic past, something for the volk to feel proud about” (2315). Dit word as ‘n mite bestempel (2315). Joubert sê: “The days of the generals are over. We must forget about the Boer War. We must think about today. We must start building our own myths” (2321). Miteskepping is iets wat die ANC sedertdien in oortreffende mate gedoen het. Joubert skryf oor “the love-hate feeling I have for my country. I am proud of my Afrikaner origins but ashamed of my people for what they are doing” (2864). Die woord volk irriteer Joubert. Haar pa was die hoof van die Opleidingskollege Paarl (OKP) vir onderwysers. Na sy dood lees Joubert die teks van sy toesprake, bv: “Above all, love of the volk” (3757). Joubert: “Ai, Pappa, what were you teaching us there? Where is that love of the volk leading us now? I am no longer in touch with the concept” (3757).

1959 was die jaar waarin “Die Wonder van Afrikaans” gevier is. Joubert het daaroor ‘n voordrag by Kollege Helpmekaar in Braamfontein gelewer. “I tried to awaken enthusiasm for the first Afrikaans newspaper, the Patriot, and the First Language Movement … Jokes about Pannevis and Uncle Lokomotief, SJ du Toit and the young farmers of Dal Josafat and the reading of a few poems held their attention, but whether they could see the broader picture, I don’t know. There were no real signs of interest. The boys and girls in their school clothes seemed too self-satisfied and pink and plump” (2327). Dalk het Joubert as nie-patriot nie met genoeg oortuiging oor die Afrikanernasionaliste van die Genootskap van Regte Afrikaners gepraat nie.

Aan die Coronationville Opleidingskollege vir Onderwysers word die Wonder van Afrikaans deur bruin mense gevier. “These are our people. How can we ever compensate for the injustice that we are doing them? What became of my ideals after I got to know Mahmoed and his people? How can I endure any longer this barred cage that has been built around my country’s people?” (2410). “The Coloured people are not only close to us, they are us en we are they” (2840). Die kulturele ooreenkomste tussen blankes en bruines word deur Joubert beklemtoon en die verskille gerieflikheidshalwe geïgnoreer.

Wat eienaardig is, is dat die ergste moontlike gewelddadige onreg wat elders in Afrika teen blankes gepleeg word nie vir Joubert in dieselfde mate ontstel as blanke owerheidsoptrede in Suid-Afrika nie. “My first personal contact with Belgian refugees from the Congo hits me hard. Reports of the Mau-Mau murders in Kenya didn’t alarm me as much. I have no ties with the white [Afrikaner] settlers of the highlands” (2521). In 1960 het David Pratt ‘n aanslag op Hendrik Verwoerd se lewe gemaak. Die Steytler-egpaar was blykbaar teleurgesteld dat die sluipmoordpoging misluk het. “We are shocked and upset when we hear that the Afrikaans actress and writer, Anna Neethling-Pohl and her producer sister, Truida Louw, stood watch the whole night in the passage outside the ward where Verwoerd was lying. NP van Wyk Louw (who is married to Truida) sat and waited in his car in the parking area. The word is that NP van Wyk Louw is a member of the Broederbond. Now it looks as though he is also a Verwoerd-man. I hear that MER is a good friend of the Verwoerd family. She probably prayed hard for his recovery. So much for my writing to her asking her to lead us against Verwoerd! It’s no wonder she didn’t even acknowledge my letter” (2667). “I don’t want to fall, like Van Wyk Louw, into a watered-down ‘loyal resistance’ [lojale verset]” (2868, ook 3430).

Later noem Joubert dat Van Wyk Louw sy vorige vriend, Beyers Naudé, nie eens meer groet nie (3344). Joubert het haar blykbaar heeltemal van ‘n Afrikaner van die formaat van Van Wyk Louw gedistansieer: “I cancelled the invitation that I had accepted to deliver the Van Wyk Louw commemoration lecture at Stellenbosch … I can’t do it. I don’t know how” (5638). Maar die Steytlers se afkeer van die Britte is selfs sterker: “Klaas and I both vote for a republic” (2717). Maar “the concept of a republic tastes bitter because it’s Verwoerd’s Republic” (2864). “I have never been an admirer of Dr Verwoerd … but I have to admit that he is indeed brilliant. I can see how he sweeps along the Caucus and also Parliament with his reasonings” (3278). Dit herinner aan die linkse joernalis, Allister Sparks, wat Verwoerd tereg intelligent genoem het en toe verplig is om sy stelling terug te trek.

Joubert het die stigting in 1963 van Beyers Naudé se Christelike Instituut verwelkom. “At last there will be a place for anti-apartheid Afrikaners” (3337). Joubert wek by my die indruk van ‘n bokser wat probeer om bokant sy gewigsklas te veg. “My own talent, I know, is not so great and all-encompassing” (6797). Dit blyk telkens dat Klaas meer gesonde verstand en ewewig as sy het. “He can stand back and evaluate things from a wider perspective” (6696). “Klaas is not as emotional as I am” (5019). “I cry so easily. I don’t know what I would do without Klaas” (5773).

Joubert skryf oor Nelson Mandela se 1964-betoog in die Rivonia-verhoor: “His closing arguments impressed us: ‘I have fought against white domination and I have fought against black domination. I have cherished the ideal of a democratic and free society in which all persons live together in harmony and with equal oppportunities'” (3365, 7486). Mandela het inderdaad teen blanke gesag geveg. Maar dit is ‘n infame leuen dat hy ooit teen swart oorheersing geveg het of daarteen gekant was. Swart mag was sy ideaal. Weens die ruggraatloosheid van ‘n klein groepie blanke politici het Mandela sy ideaal verwesenlik. Ervaar ons sedert 1994 vryheid, bv van beweging en uitdrukking, bv spraak? Lewe ons in harmonie of word ons deur misdaad, bv koelbloedige moorde, geteister? Is daar sprake van gelyke geleenthede en regte vir blankes of word daar suiwer op grond van ras teen ons gediskrimineer?

Na vyftien jaar in Johannesburg word Klaas in 1965 na Kaapstad verplaas. Afrikaners was geneig om die noordelike provinsies as polities meer konserwatief as die suidelike provinsies te beskou. As iemand wat in verskeie opsigte ‘n nie-Afrikaner wil wees, het Joubert ‘n ander siening: “I don’t relish exchanging the freedom of the big city for the more conservative, in some ways more limiting, Cape Town society” (3550). Hulle vestig hulle in Oranjezicht. “The Afrikaner community of Oranjezicht is claiming us … The establishment is enfolding us” (3624).

Joubert probeer deurgaans om die deurslaggewende belang van verskille in ras, etnisiteit en kultuur te ondergrawe; selfs te ontken omdat swart aktiviste die mite van ‘n enkele swart etnisiteit koester. Sy stel eerstehands vas dat daar by swartes by bv onderrig “opposition to using the mother tongue” is (4426). Oor etniese tuislande voel die swartes “that ethnic identity is an anachronism that we [the white government] are forcing upon them” (4468). “We don’t need ethnic grouping. We are united into a much larger group by our black skins” (4503). Dit is ‘n rasgebaseerde argument wat op swart mag neerkom. As swartes versuim om hulle etnisiteit en moedertaal na waarde te skat, hoef blankes of Afrikaners nie dieselfde te doen nie.

Joubert se anti-Afrikanerinslag blyk duidelik uit die volgende sin: “The more solid the Afrikaner bloc in the National Party becomes … the more pressing the need for outright resistance” (4706). Die Steytler-egpaar koop ‘n strandhuis op Onrus. Hulle assosieer daar met NP-teenstanders. “Everyone is outspoken against apartheid. Jan [Rabie] refuses to speak a word of English” (4721). Hulle vind die bruin skrywer, Richard Rive (1931-1989), wat net Engels wil praat, wonderlik. Rive bring van sy swart skrywersvriende na hulle strandhuis (4779). Joubert skryf: “I find it a tragedy that in our fenced-off, divided country we are barred from getting to know our fellow South Africans by virtually the only way that we could – through their books” (4783). Sy hou van swartes se “resistance prose and resistance poetry” (4868). “I am blown over by the new world that Richard, with the array of banned books on his shelf, has opened up for us. I make it my goal to convey what I have discovered to the reading public, especially the whites” (4811). Rive se homoseksualiteit lei daartoe dat hy vermoor word (7096). Adam Small en Franklin Sonn wou glad nie met Rive assosieer nie, dalk onder meer omdat “Richard was totally against the boycott of classes or the burning down of schools” (7106). Afrikaans is die sterkste en dalk feitlik enigste band wat die Steytler-egpaar met Afrikaners behou. Soos Braam de Vries dit gestel het: “We are Afrikaans language Patriots” (4971, 6576). Joubert besing “the vigour and explosion of Afrikaans in the Coloured community” (5047) maar rep geen woord van kritiek oor die gehalte/suiwerheid van daardie Afrikaans nie.

Dit is die blankes wat alewig van rassisme beskuldig word, maar in Angola het Joubert gesien hoe die blankes en basters uitgemoor of uit daardie land verdryf word. “They murder the mulattoes. Not a drop of white blood must remain” (4662). Sy kom blanke Angolese vlugtelinge in Grootfontein in Suidwes-Afrika/Namibië teë, sommige met Afrikaanse name en vanne, wat gruverhale vertel. Hoe reageer Joubert hierop? “I am more handicapped than a newly arrived person because his slate is still clean, but mine is tainted by the false concepts and prejudices of centuries. Today I was touched to the quick by these sweaty, unkempt, uncomprehending refugees. I don’t want to be like them one day. … I don’t want to live in the cocoon of false safety … never questioning anything. It must no longer be tolerated by us” (4668). Sy uiter nie ‘n woord van veroordeling teen die rassisme, gewelddadigheid en barbaarsheid van die Angolese swartes nie.

“I have spent enough time travelling in foreign African countries, noting down all that I see or hear and coming back to write it up in our false country” (4673). “But it would not be my own travel story that I write. It eventually becomes the journey of a black woman, Poppie Nongena, and, through her, my journey” (4684). Uit die voorafgaande blyk dit duidelik dat Joubert wil verseker dat die hoofkarakter Poppie, in haar boek, Die swerfjare van Poppie Nongena (1978), die politieke menings uitspreek wat die outeur tydens haar reise in Afrika en haar verblyf in Suid-Afrika gevorm het. “I am familiar with her background through all my journeys” (5216). Die fiktiewe elemente in die roman begin met die naam van die hoofkarakter. In werklikheid is sy Ntombizodumo Eunice Ntastha (6030), Joubert se huishulp, wat ‘n noodsaaklike rol vervul omdat Joubert volgens eie erkenning ‘n “incompetent housewife” is (2215). “For safety, and also for personal reasons, Eunice and I decided right at the start to use a pseudonym for her in the book” (5297). “Eunice becomes part of our household. We love her” (5119).

In hierdie tyd is daar onrus in die swart woongebiede by Kaapstad. “Police cars drive past followed by an open truck with white boy-soldiers with upright gunstocks between their knees. I want to march out into the street and stand in their way, to stop them with my hand. I want to take the guns out of the children’s hands” (5181). Sy wil vir die soldate sê: “This is your city, your [Table] mountain. Are you going to shoot its people and children? Wake up and look around and see that this is your world; these are your people!” (5186). “Even the army is sent in against the seething, wronged masses. Don’t they realise that the army with the tanks and machine guns and the grim faces of the white youngsters in uniform is oil on the flames?” (6006). Dit kom blykbaar nie by Joubert op dat hierdie soldate wet en orde probeer handhaaf nie; dat hulle lewens en eiendom teen vernietiging beskerm nie. “My heart sinks when I see the many recruits with their long guns” (5659); daardie mense wat ons land so uitnemend teen oorname deur terroriste beskerm het. Dit is in hierdie emosionele atmosfeer dat die emosionele Joubert met werk aan die boek begin.

Eunice/Poppie vertel in werktyd, dus terwyl sy betaal word, “three mornings a week, two-hour sessions with a short break for tea” (5220), haar lewensverhaal wat deur Joubert op band opgeneem word. Klaas lees Joubert se aanvanklike formulerings. “He says that there is too much of me in the book” (5231). Sy dik die verhaal doelbewus aan: “The main thing is that they [the readers] should not get bored” (5231). “The narrative threatens to become boring, and I have to think up new ways to recreate the immediacy of the events” (5352). “I wanted to make a personal statement with this book” (5297), bv “the enormity of the abyss that the government has created between its citizens” (5522). “There was heartache in the writing of this book, an intentional exaggeration [!] of the spiritual abyss towards which the laws are leading us” (5959). Reeds vroeg in haar outobiografie erken sy: “I fabricate” (816). “I wrote the book … for my people, the Afrikaner people” (5372). ‘n Vergelyking van die bandopnames en die boek behoort interessante inligting na vore te bring, bv wat en hoeveel in die roman het Eunice as oorsprong en wat en hoeveel is deur Joubert bygevoeg. Ten einde nog inligting te kry “I invite Eunice’s family to dinner – her brothers and half-sisters whom I have come to know from our sessions. I put the tape-recorder in the middle of the table” (5238).

Oor die boek skryf Joubert: “I begin working on it in January, 1977, and in May, 1978, I hand in the over-long manuscript to my publisher” (5269). Die boek was ‘n reuse sukses, deels vanweë die onderwerp en die tydstip waarop dit gepubliseer is. Die teks is in 13 tale vertaal. Die roman is ook tot ‘n drama verwerk. “Ever since the appearance of the English edition [1980], the English South Africans here and overseas want to own me as one of them, a deserter to their side, a traitor” (5377). “I am a writer, not a political activist” (5392). Byvoorbeeld, José Donoso het gesê: “I believe that the writer has only one ‘duty’: to strive for literary quality. It is more important than his opinion” (6146, ook 7193). ‘n Vrou het aan Joubert gevra: “How can you air your people’s dirty linen in public?” (5356). Joubert het geantwoord: “Because it’s true and we should be aware of it” (5356). ‘n Ander persoon het gevra: “If our country is so awful, why don’t you get on the next boat and leave?” (5362).

Poppie is die soort leesstof wat die huidige bewindhebbers in Suid-Afrika graag as voorgeskrewe boek, dus as verpligte leesstof, aan skoolkinders opdring, wat groot drukoplae meebring. Die boek het Joubert in ‘n welvarende skryfster omskep. “At functions he [Klaas] introduced himself as ‘Uncle Poppie’, and the atmosphere is immediately congenial. Half of the money from the prizes and royalties goes to Eunice” (5341). Glad nie sleg vir iemand wat in werktyd bloot haar lewensverhaal mondeling as die basis vir die boek vertel het nie. Wat het van die oorgekompenseerde Eunice geword? “Eunice doesn’t come back to work for me. She wants to take care of her children” (5443). Eunice is in 1992 oorlede (5978). “According to custom, I give money and flowers to Eunice’s family” (6015).

Klaas het by geleentheid die ooreenkomste tussen Afrikaners en Afrikane/swartes probeer opsom, maar ek vind dit moeilik om sy poging te waardeer en onmoontlik om dit te onderskryf: “Both Afrikaner and African are followers, power followers; have the ‘short-leash’ controlling mentality; are hungry for land; practice land politics; are destructive of nature; possess a degree of innocence and disinterest in politics; excel in collective activities and spirit; have a strong psychical bent; have feasts – compare the Afrikaners’ National Party festivals and black feast days. Both can be cruel, are conservative. Both have a mania for learning. Both are conservative and strongly family-oriented” (5567). Oor elke item kan uitgebreide kommentaar gelewer word. Die ooreenkomste is kunsmatig of oppervlakkig of as daar ooreenkomste is, is daar aard- of graadverskille. Klaas moes eerder die verskille probeer opnoem het maar dit sou nie sy politiek gepas het nie.

Om Afrikaners verder te diskrediteer, voeg Joubert haar stuiwer by: Die Afrikaner het ná 1652 uit Hollanders, Franse en Duitsers ontstaan “and then, as it were, existing in hibernation, especially in the hinterland, for close on two centuries. They totally missed out on the Enlightenment” (5573). Dit is blykbaar gebaseer op hierdie stelling van Klaas: “Our spirit went to sleep, and we revitalised, shedding centuries of cultural memory” (5578). Klaas het gesê: “The Afrikaner is a person still in the making.” (5578) As rede hiervoor word beïnvloeding deur Afrika aangegee: “We de-westernised ourselves in Africa” (5578). Die omgewing het seker ‘n impak, maar om sy gesonde kern te behou, sal Afrikaners myns insiens hulle Europese wortels moet bly koester. Dalk moet die Steytler-egpaar, wat hulle doelbewus op die rand van die Afrikanerdom geposisioneer het, hulle eerder van sulke uitsprake oor Afrikaners weerhou. Hierna volg ‘n stelling wat meer gewig dra: “Perhaps we are misleading ourselves when we think there is still a place for the white man in Africa. Perhaps it is a terrible self-deception” (5589). Dít dui op fundamentele verskille tussen wit en swart mense.

Joubert hammer op hoe onaanvaarbaar apartheid in die praktyk is. Dalk nie meer as ‘n enkele keer nie, kom sy uit by ‘n geldige rede daarvoor: “Perhaps the whole system of apartheid is self-defence” (5594). Apartheid het myns insiens primêr om die selfbehoud van die blankes gegaan; nie net tot voordeel van die blankes nie, maar ook ter bevoordeling van die land. Met die afskaffing van apartheid en die soort grondwetlike bedeling waaraan toegegee is, het die voorbestaan van blankes in Suid-Afrika (hoogs) twyfelagtig geword. “The psychiatist says I have a conflict between the conventional establishment and the rebellion inside me” (5841). “I am grieving for the death of the child of six who wanted to be a Patriot; the child of sixteen with a burning torch [a reference to the laying of the corner stone of the Voortrekker Monument in 1938] in her hands who wanted to pour herself out into the burning oil for her people. It is that child that I have betrayed” (5847).

Sy erken geredelik dat sy hardkoppig is (1722, 1986, 4827). “I said yes [to my mother] and then did what I wanted” (7309). Sy het van haar ouerhuis weggeloop toe sy in 1948 Afrika ingevaar het (3568, 7303). Sy vra vir Klaas of sy na Madagaskar mag gaan, maar skryf dat sy in elk geval sou gegaan het (2890). Tydens die lees van hierdie outobiografie het ek dikwels gewens ek kon vir Klaas ‘n handdrukkie gee, uit simpatie en ter bemoediging. Weens haar fundamentele onpatriotisme jeens Suid-Afrika tydens die “apartheidsregime” distansieer Joubert haar van Afrikaners. Maar dan kla sy: “My people would never give me an ovation for my work” (7092).

Vir my was hoofstuk 7 die treffendste. Die Steytler-egpaar het in 1984 na Argentinië gereis en die Afrikanerdiaspora in Patagonië opgesoek. Die Afrikaners wat na die Anglo-Boere-oorlog daarheen uitgewyk het, het feitlik almal al uitgesterf en hulle nageslag is almal vinnig besig om te verspaans. “Oom Tobias [Norval] is not very hopeful that Afrikaans will survive … I give the language another twenty years” (6361). En in die 21ste eeu? “Nothing” (6366). Verder is daar hierdie ontstellende feit, wat die afgelope drie dekades veel ernstiger afmetings aangeneem het: “The Argentineans complain that when they visit Africa the Afrikaans they hear is truly a mishmash with English!” (6435). Joubert sê: “I feel sad at heart for these people without a future” (6457). “Without an Afrikaans future, you mean,” sê Klaas (6457). Joubert skryf: “The community will also die out, I know. The Afrikaans character of the first generations will disappear; Spanish will take its place. And so it should. It’s right that way. Is there anywhere a life for Afrikaans outside Africa?” (6500). Myns insiens het Afrikaans (op die lange duur) nie ‘n toekoms buite Afrika nie. Het blankes ‘n toekoms in Afrika? “What is the Westerner doing in Africa?” (6841). Moontlik het die Afrikanerdiaspora in Argentinië ‘n beter toekoms daar (al is dit sonder Afrikaans) as blankes/Afrikaners in Suid-Afrika. In Argentinië is blankes in die meerderheid. Die enormiteit van die grondwetlike vergrype in 1990/94 het nog glad nie algemeen ingesink nie. Dit is ‘n groter terugslag vir Afrikaners as die Anglo-Boere-oorlog. Van die ABO kon ons herstel. Is herstel moontlik na 1994? Tans lyk dit nie so nie.

Hein Willemse, weens transformasie tans ‘n Afrikaansdosent aan die Universiteit Pretoria, sê: “he doesn’t use the terms white and black anymore but rather master construct and worker construct … ‘I write for the working class'” (6664). “Hein … is openly Marxist” (6674), soos sy leermeester, Jakes Gerwel, wat ‘n soortgelyke nie-wit, selfs anti-wit, politieke oriëntasie gehad het. Gerwel ” looks at each novel in terms of social relevance … He has separated the teaching of Dutch and Afrikaans making Dutch a separate language like German, so that the students don’t have to think that their language comes directly from Europe or is ‘Western’ but is a language of Africa. Of course, this is only a half-truth” (6669). Dan hierdie bekende gespog met die grootte van die destydse Departement Afrikaans aan die Universiteit van Wes-Kaapland: Gerwel se “first-year Afrikaans class outrivals in size all Afrikaans classes at other universities in the country” (6674). Eintlik was dit die grootste Afrikaansdepartement in die wêreld. Maar Gerwel het nie in die eerste plek Afrikaans doseer nie. Hy het graag gesê dat hy literatuursosiologie doseer, dus primêr politiek en daarby politiek van ‘n marxistiese aard. Tot op hede beïnvloed Gerwel se benadering tot Afrikaans sy oudstudente, soos Willemse en Michael le Cordeur, ten kwade. Dit is waarom hulle bv Kaaps pleks van Standaardafrikaans bevorder.

Hoe nader die nuwe Suid-Afrika gekom het, hoe meer realisties het Joubert soms geword. “The black people are streaming into Crossroads. They are inundating us with a strength and power that will overwhelm us” (6979). Swartes se gewoontes en veral hulle gewelddadigheid irriteer haar al hoe meer. In haar is daar “a remaining bit of white fear – give it its name: ‘racism’ – that fights against this intrusion that they and their traditions and their power are making on my life, forcing me to give in” (7037). “We [whites] sit and count our money and invest for inflation and old age, and they [blacks] invest in people and family and the performance of family duties” (7041).

In 1989 word skrywers deur die ANC “cultural workers” genoem. “A great many of the [ANC’s] ideas … are disturbing for us” (7536). Naïewe, oorverligte blankes word die eerste keer bewus van die deurslaggewende belang van kultuurverskille. “Where does this recognition of the Freedom Charter [1955] come from?” (7545). “I am 100% for working together with COSAW [Congress of South African writers] as a literary organisation and would like to become a member, but why UDF, SARK, Cosatu, or IDASA [Institute for a Democratic Alternative in South Africa]?” (7551). Toe die Afrikaanse Skrywersgilde vergader, moet hulle aanhoor: “‘IDASA is paying for everything – for the speakers and all the meals for members’ IDASA also paid for the Waterfall Conference” (7562). Joubert skryf: “Forces from outside, such as the [ANC’s] Cultural Desk, will take over too much. Will the unknown overwhelm us?” Joubert gooi wal: “I think it is firstly important for the individual to hold onto what is his own” (7598). Dit klink nogal patrioties en konserwatief. Die oorverligte Jan Rabie kom ook in ‘n mate tot inkeer: “I want to say a few things about my language. It is the greatest multiracial achievement in our country ever, with roots in the West, in the East and in Africa … I am my language. Without Afrikaans I am nothing” (7608).

“Klaas says he is still unwilling to accept or adapt to a Marxist state. I can’t either” (7122). Wanneer Die Stem van Suid-Afrika gespeel word, “Klaas and I stand up” (7129). FW de Klerk se 1990-toespraak lui die begin van die nuwe Suid-Afrika in. “I am aware of a release, a feeling of lightness, as though a heavy burden has slid off my back. It begins to penetrate: a free society, no apartheid in any form, one man one vote, and no longer the dichotomy of being an Afrikaans writer and not a Patriot which carved me in two. Now I can be a complete person. There is no longer the angst and shame over the evil of my own people” (7465). “My heart is full of joy. The melting ice is a miracle; everything is a miracle. The frozen pieces of fear and hatred will also melt away to nothing – God’s miracle” (7470), wat spoedig Nelson Mandela se toorkuns/”magic” word. Oor Mandela skryf Joubert: “‘I will follow this man,’ I say to Klaas later as I am making tea. ‘He inspires trust.’ Joy rises in me once more. A new future lies before us” (7486). Deel van Joubert se vertroue in Mandela is dat hy “promised to retain the status of Afrikaans” (8032); uiteraard ‘n (doelbewuste) valse belofte. Later sê Mandela: “It’s the role of writers and journalists to help build a nation … I don’t know why the white Afrikaners think that they are being discriminated against” (8667). Joubert skryf: “A new spirit prevails now. I see no policemen” (7496). Dit is in werklikheid deel van die probleem. Daar is nie meer doeltreffende polisiëring nie.

Maar as dit hoe is, kom Joubert met die afgesaagde argument dat sowel wittes as swartes se bloed rooi is (7428). Dit is ‘n liggaamlike ooreenkoms en glad nie aanduidend van die groot kulturele verskille nie. Antjie Krog word soos volg aangehaal: “How do I rid myself of this exclusive stain?” (7432). Joubert besin oor haar tradisionele dislojaliteit teenoor Afrikanerkultuur: “The concepts of ‘Volk’ and ‘Fatherland’, the world of the FAK Songbook – which have made me cringe on occasion – were the easy butt of ridicule” (7665). “Can I still say ‘our country’?” (7692). Dit het klaarblyklik tyd geword om weer ‘n egte Afrikanerpatriot te word. Pleks daarvan besluit die Steytler-egpaar: “We will be Patriots of a broader conception” (7987). “Klaas calls it [the political transition] getting rid of one’s identity. He says he is not like that; he is and remains an individual” (7712). “Klaas calls himself a Boer. The newspapers now talk about the ‘Afrikaanses'” (8662).

“We didn’t think that the political shift would alter everything” (7772). Wat het nie verander nie? “Peace does not come to the country” (7907). Toe hulle in die 1992-referendum gaan stem, kom hulle agter dat dinge oornag verengels het (7987). “The heavy, nauseous feeling in my heart rears its ugly head again. Will it always be ‘Afrikaans on request’ from now on?” (7991). Die volgende nuwe neiging wat sy kop uitsteek is die “degenerate language of [Afrikaans] teenagers and young people, apparently in resistance against the older generation and especially against Afrikaans, the so-called ‘language of apartheid'” (8022). Kort hierna sterf die Afrikaanse Skrywersgilde ‘n stille dood (8173). “Amongst the younger writers especially, there is … not much enthusiasm for an organised Afrikaans group … Pure Afrikaans is politically incorrect” (8178).

Joubert “poke[s] a little fun at the new tendency to bend over backwards in order to be politically correct” (8311). “Refuse to be brainwashed by other people … Challenge their opinions and judge for yourself” (8420). “We have to keep fighting for what is ours, in our case Afrikaans” (9576). Dit lyk asof sy in ‘n mate uiteindelik tot ‘n beter Afrikaner gelouter is. Nog ‘n nuwigheid: “Our kitchen language, strangely enough, is English” (8326). Ons geskiedenis word “the heart-wrenching mutilation of our past” (8358). Joubert skryf: “As a writer I was never an activist” (9581). Dalk is dit ook hersiene geskiedenis; ‘n ontkenning van wat sy voorheen gedoen het. “I get the strange feeling that the ATKV has broadened to such a degree, that they reach out to all races and want to include everyone” (9591). Vandaar die uittredende ATKV-hoof, Japie Gouws, se skandalige raad: “Ons moenie veg vir Afrikaans nie” (Die Burger, By, 25 Mei, p 2).

“Who and what am I, then? Neither fish nor flesh, a fence-sitter. At one function the word, ‘bridge’, is used. For me this is a better word … I don’t fit in completely with either of the two groups, neither with the Afrikaners nor with the black resistance heroes” (9596). In 2001 ontvang Joubert ‘n eredoktorsgraad van die Universiteit Stellenbosch. “I made a plea for the continuation of Afrikaans at the tertiary level” (9654). In 2007 ken die Universiteit Pretoria ook ‘n eredoktorsgraad aan haar toe (9715).

Vier vas wat ontruimde huise in Knysna besteel

Vier verdagtes is in hegtenis geneem op Knysna vir die beweerde besit van gesteelde goedere wat behoort aan inwoners wat hul huise moes ontruim het weens die brande.

‘n Woordvoerder van die polisie, Chris Spies, sê hulle het vermoed dat eiendom gesteel is by huise wat die vorige dag deur die nooddienste ontruim is.

Die verdagtes is in die besit van goedere ter waarde van R80 000 gevind. Hulle sal aanstaande week in die hof verskyn.

‘n Rooikop-brandslaner, die 24 jarige Bradley Richards word deur kollegas beskryf as toegewyd en altyd gereed om te gaan help brand slaan wanneer nodig.

Richards is oorlede nadat hy deur vlamme oorval is, terwyl hy en nog ‘n spanmaat besig was om brande te bestry in die Harkervillebos in die Plettenbergbaai omgewing, Woensdagoggend.

Die brande, oor ‘n groot gebied, het reeds groot skade aan eiendom en skole aangerig en duisende mense moes hul huise verlaat. Knysna is tot ‘n rampgebied verklaar.

Duisende inwoners van Knysna het vir ‘n tweede agtereenvolgende nag in skole en sale in die dorp deurgebring vir hul eie veiligheid. Nagenoeg eenhonderd huise, ‘n kerk en ‘n skoolkoshuis is in die brande vernietig.

Brandbestryders en lede van die weermag was deur die nag steeds besig om die brande te blus wat deur ‘n sterk wind aangeblaas word.

‘n Woordvoerder van die organisasie Working on Fire, Linton Rensburg, sê die brande woed oor ‘n groot gebied, wat pogings bemoeilik om dit onder beheer te kry. Rensburg sê verskeie groepe werk egter saam om die brande te blus.

Nog ‘n brandbestryder het ernstige brandwonde opgedoen in die verwoestende brandende in Knysna. Dit bring die dodetal in die gebied op vyf te staan.

Die brande is meestal onder beheer langs die Tuinroete tot by Nelson Mandelabaai waar vier brande steeds woed, maar onder beheer is.

Brandbestryders en weermagsoldate het deurnag in Knysna die vlamme onder beheer probeer bring waar vyftig hutte ook in die slag gebly het.

Veertig brandbestryders sal vandag vanaf die O R Tambo Internasionale Lughawe in Johannesburg vertrek na die Suid-Kaap om te help met brandbestryding in Knysna.

‘n Johannesburgse sakeman, Diederichs Stopforth het die span brandbestryders byeengekry. Hulp het intussen ingestroom en vliegkaartjies is gekoop om die brandbestryders met hul toerusting in die Suid-Kaap te kry.

Groot sakeondernemings het ook hulp beloof met vervoer, kos, komberse en tweerigtingradios.

Vier brande woed steeds in die Nelson Mandelabaai-metrogebied in die Oos-Kaap, maar brandbestryders is op die toneel by Colleen Glen, Bushbuck Ridge, Sardiniabaai en Elandsrivier. Die wind is glo besig om te bedaar.

Die polisie van Walmer ondersoek intussen ‘n saak van brandstigting ná ‘n verklaring van ‘n ooggetuie wat na bewering gesien het dat verdagtes petrol in die veld by Sardaniabaai uitgegooi het.

Die Bitou-munisipaliteit by Plettenbergbaai huisves 48 mense in gemeenskapsale nadat hulle daarheen geneem is weens brande en rook in die gebied.

‘n Woordvoerder, Howard Swartz, sê die een brand het gedurende die nag naby Airportweg opgevlam, maar is nou onder beheer. Onderbrekings in watervoorsiening in sommige gebiede is ook reeds herstel.

Theresa May: Findus pannekoeke in ‘n stukkende vrieskas

Die Skotse Nasionale Party, Brittanje se derde grootste party, kan moontlik ‘n sogenaamde progressiewe alliansie vorm met die Arbeidersparty om die Konserwatiewe Party uit die regering te kry.

Die leier van die SNP, Nicola Sturgeon wou dit nie bevestig of ontken nie en het slegs gesê dit is nog te vroeg om enige besluite te neem.

Die Skotse nasionaliste het meer as 20 setels in die verkiesing verloor. Die Britse eerte minister, Theresa May se Konserwatiewe Party kon ook nie ‘n volstrekte meerderheid behaal nie.

Die terreuraanvalle in Londen en Manchester is op May se brood gesmeer na haar ses jaar van leiding, aangesien sy as minister van binnelandse sake onder die loep gekom het, veral weens die besnoeiing van polisiegetalle. Haar versuim om aandag te geen aan wetstoepassing het verhoed dat die jihadiste gestop word.

En haar toestemming dat Libiese terroriste mag gaan deelneem aan ‘n coup d’etat in Libië en dat hulle daarna mag terugkeer volgepomp met jihadistiese ideologiese ywer, het ook nie gehelp nie.

Die uitslae tot dusver dui op ‘n hangparlement. Die finale uitslae word binnekort verwag.

Die Britse Eerste Minister het in die onlangse Britse politieke geskiedenis een van die mees dramatiese ineenstortings ervaar van enige leier nog, en het ‘n algehele meerderheid in die parlement verloor in ‘n blitsverkiesing wat sy voorspel het dat sy gemaklik sal wen.

May se arrogansie kan ook beteken dat Boris Johnson na vore kan tree as nuwe premier, nog ‘n algemene verkiesing en ‘n groter gemors by die puinhoop wat die Brexit-onderhandelingstafel vir die Konserwatiewe Party is.

Haar eindelose mantra van “sterk en stabiele leierskap” het talle begin irriteer en aan haar die bynaam van “Maybot” besorg met haar robotiese herhalings en geprogrammeerde leë frases. Vergeleke met Arbeiderleier Jeremy Corbyn, ‘n veteraan, wat die publiek as eg ervaar het, was May ‘n teleurstelling.

In ‘n seldsame onbekende ontmoeting met ‘n kieser wat verfilm is en viraal geraak het, het May gereageer deur leë veldtogslagspreuke te herhaal nadat ‘n vrou wat kwaad was vir welsynsinkortings, haar gekonfronteer het.

“Theresa May het die persoonlike warmte, kwinkslae, oratoriese vermoë en aantreklikheid van ‘n Indesit-yskas-vrieskas, wat foutief deur ‘n man genaamd Trevor vir vyf pond, kontant in die hand, ‘n bietjie reggetimmer is en wat nou vol ontdooiende Findus Crispy Pannekoeke is,” het die satiriese skrywer Rod Liddle het in die konserwatiewe politieke weekblad The Spectator geskryf.

TV-aanbieder Johann Botha gisteraand doodgeskiet in Johannesburgse middestad

Die voormalige aanbieder van die TV-program 50/50, asook aanbieder van ‘n klassieke musiekprogram op Pretoria FM, Johann Botha, is gisteraand tydens ‘n rooftog in die Johannesburgse middestad doodgeskiet. Botha het in ‘n kroeg in die Maboneng-buurt gekuier toe daar ‘n rooftog plaasgevind het. Die kroegeienaar self is insgelyks tydens die rooftog doodgeskiet.

Die direkteur van Pretoria FM, Willie Spies, het in ‘n verklaring gesê dat sy “dood… ‘n reuseverlies vir die land, media en die mense van Suid-Afrika” is. Sy dood onderstreep weer eens die vlaag van gewelddadige misdaad en rampokkery wat Suid-Afrika tans gevange hou.

Die Johannesburgse middestad, waar feitlik geen blankes meer woon nie, is volgens die Suid-Afrikaanse Polisiediens se misdaadstatistiek die derde gevaarlikste polisiedistrik in die land, ná Mitchellsplein en die middestad van Kaapstad.

Die Maboneng-buurt wat aan die oostekant van die stad in Jeppesdorp geleë is, bestaan uit opgeknapte geboue wat deur ‘n jong eiendomsontwikkelaar, Jonathan Liebmann, tesame met kroeë en ander vorme van vermaak, tot stand gebring is. Liebmann is reeds enkele jare gelede as die “ABSA Jewish Report Achiever of the Year” vir sy werk in die Maboneng-buurt aangewys. ABSA borg dié seremonie jaarliks met R4 miljoen.

In 2016 is daar 75 moorde in die Johannesburgse middestad gepleeg, volgens polisiestatistiek.

Migrant steek Duitse Rooikruis-werker dood

‘n Migrant uit Sirië het ‘n Rooikruisgeestesgesondheidsraadgewer in die suidwestelike Duitse stad Saarbrücken doodgesteek, volgens die Duitse polisie. Saarbrücken is die hoofstad van Duitsland se kleinste deelstaat, Saarland.

Die moordenaar en sy 30-jarige slagoffer wat as sielkundige gewerk het, het glo tydens ‘n terapeutiese sessie ‘n argument gehad. Die slagoffer is op die toneel dood. Duitse amptenare het ontken dat die voorval verband hou met terrorisme.

Die slagoffer het sedert 2014 by die Rooikruis gewerk. Die Duitse owerhede het die verdagte kort ná die Woensdagaanval gevang, slegs ‘n paar honderd meter van die misdaadtoneel in Saarbrücken. Die man is in die hospitaal opgeneem vir ernstige beserings, wat self toegedien is.

Die polisie glo dat die 27-jarige Siriese immigrant die terapeut tydens ‘n beradingsessie gesteek het, by die sentrum vir getraumatiseerde vlugtelinge wat deur die Rooikruis bestuur word. Die sentrum in Saarbrücken, naby die Franse grens, spesialiseer in die behandeling van migrante wat ly aan post-traumatiese stres of nuwelinge wat probleme ondervind met die aanpassing in Duitse kultuur.

“Ons is almal verskrik en geskok,” het die Duitse Rooikruishoof, Rudolf Seiters, gesê. Hy het gesê dat alle Duitse Rooikruis-medewerkers die slagoffer “roem as ‘n lofwaardige werknemer”. Sy mede-werkers het tevergeefs probeer om hul kollega te red.

Die polisie het ook ‘n mes op die toneel gevind, maar kon nie sê of dit die moordwapen was nie.

“Dit is nogal vreeslik,” het Martin Erbelding, woordvoerder van die Saarland se DRK-nasionale vereniging, gesê. “Die kommer oor kollegas is baie, baie hoog.” ‘n Krisisintervensiespan en nood mediese sorg was ter plaatse.

Die skokkende moord kom na ‘n aanval op Sondag toe ‘n vyfjarige kind in ‘n vlugteling-skuiling in Suidoos-Duitsland deur ‘n Afghaan doodgesteek is. Die 41-jarige aanvaller het ook die kind se ma, ‘n Russiese burger, beseer.

‘n Sesjarige kind op die toneel moes vir skok behandel word by die vlugtelingsentrum in Arnschwang, naby die Tsjeggiese grens, en na die hospitaal geneem word.

Die jongste aanval lyk ook soos ‘n dodelike mesaanval in Swede verlede jaar, toe ‘n 22-jarige vroulike maatskaplike werker deur ‘n jong immigrant vermoor is.

Oproeriges by Krugersdorp steek huis aan die brand

Die polisie ondersoek ‘n saak van brandstigting nadat oproeriges van die Princess-plakkerskamp in Roodepoort, Dinsdagaand ‘n huis aan die brand gesteek het.

Tydens oproer en onluste, wat RSG beskryf as ‘n “diensleweringsbetoging”, is verbygaande voertuie en motoriste ook met klippe bestook.

Motoriste word aangeraai om Ontdekkersweg of die N12 te gebruik. Tot dusver is geen beserings nog aangemeld nie.

Die Johannesburgse Metropolisie sê Albertina Sisuluweg langs die plakkersgebied in die rigting van Krugersdorp, bly gesluit.

Die polisie wil duidelik nie kanse waag nie want drie maande gelede het plakkers van Princess aan die Wes-Rand ‘n vragmotor gekaap en aan die brand gesteek ná ‘n gewelddadige protes deur inwoners. Die vragmotor vol groente en vrugte op die Hoofrifpad is eers geplunder en daarna aan die brand gesteek.

Die polisie het gereageer met rubberkoeëls en skokgranate om die skare te verjaag en van die gesteelde goedere terug te vind.

Die inwoners sê hulle wil hê die regering moet hul belofte van behuising, water en elektrisiteit nakom.

Terwyl kalmte op Hoofrifweg herstel is, was dit lank gesluit aangesien beamptes moes werk om te verwyder wat oorgebly het van die brandende vragmotor, bande en sementblokke.

Gemeenskapsleier David Mathibe sê die protes sal nie ophou nie, want die regering het voortgegaan om leë beloftes te maak.

“Die regering luister nie na ons nie, wat beteken dat hulle nie omgee vir ons mense nie.”

“Ek is al so lank hier, ek behoort nou in ‘n pragtige huis te bly. Hulle neem ons nie ernstig op nie. Laat hulle dus doen soos hulle wil, en ons sal dieselfde doen,” het ‘n inwoner gesê.

Die polisie sê hulle sal in die omgewing bly om seker te maak dat protes nie weer opduik nie.

In Maart het betogers ‘n gedeelte van Elsburgweg en ander strate wat na die Ramaphosa-plakkers en Reigerpark gelei het, met brandende bande, gemors, boomtakke en vullis afgesper.

“Ons het besluit om ons griewe na die strate te neem, want daar is nog steeds geen ontwikkeling in ons omgewing nie, alhoewel ons baie keer gestem het,” het een van die inwoners gesê.

Ramaphosa word nie ontwikkel nie, terwyl ontwikkelings in ander gebiede langs hul area in die bruin gebied plaasvind, sê hulle.

“Skole, ‘n biblioteek, gemeenskapsale, sportgeriewe, teerpaaie en ander dienste is aan die orde van die dag in Reigerpark, maar nie Ramaphosa nie.

“Ons het nie eens sportgeriewe om jongmense van die strate te hou wat verslaaf is aan dwelms nie.”

Londen se burgemeester eis dat Trump se staatsbesoek gekanselleer word

Die burgemeester van Londen, Sadiq Khan, het ‘n beroep op die Britse regering gedoen om ‘n beplande staatsbesoek van die Amerikaanse president Donald Trump te kanselleer nadat hy op Twitter deur Trump gekritiseer is.

Vir meer as ‘n jaar nou al, word Londen getref deur terreurvoorvalle, waaronder drie groot aanvalle in die afgelope drie maande. Volgens Premier Theresa May is vyf geloofwaardige terreurkomplotte gedurende dieselfde tydperk gefnuik. In baie gevalle blyk dit dat die voorvalle deur beide owerhede en die media onderspeel is.

In sy tyd as burgemeester, het Londen ‘n toename in terreurvoorvalle gesien, terwyl die meeste van die mense wat toegang tot Brittanje verbied word, onder meer “wit nasionaliste” is soos die Amerikaanse radiopersoonlikheid Michael Savage, blogger Don Black en die Nederlandse politikus Geert Wilders. Selfs die Amerikaanse beroemde kok Martha Stewart is in 2008 verbied, omdat sy aan aandelemarkondersoekers onwaarhede verklaar het.

In plaas daarvan om te fokus op terreurbestryding, het Khan Londense burgers asook inwoners in ander dele van Europa sowel as die Verenigde State aangemoedig om te leer om met terrorisme saam te leef as deel van die daaglikse lewe.

In September 2016 het Khan in die nasleep van die bomaanvalle in New York en New Jersey verklaar dat die bedreiging van terreuraanvalle “bloot ‘n deel van ‘n groot stad is”.

Hy het Skotse nasionaliste vir die bevordering van “rassisme” gekritiseer, maar was stil toe groot skares Islamitiese in Desember 2016 in Londen vergader het vir ‘n week van protes in die oproep tot die vestiging van ‘n wêreldwye kalifaat. Oproeriges by die geleentheid het vlae geswaai ter ondersteuning van die Taliban.

Volgens die burgemeester, mag Trump nie na Londen toe kom nie, totdat hy sy voorgestelde verbod op reisigers na die VSA van ses Moslemlande teruggetrek het.

Gedurende sy tyd as regshulp het Sadiq Khan gedien as die Hoofregsadviseur vir die Moslemraad van Brittanje se regsake-komitee. In 2003 het Khan protes gelewer teen wat hy beskryf het as “onoordeelkundige” arrestasies van Moslems vir beweerde terreurbande. In 2004 het Khan gepraat by ‘n geleentheid wat Ibrahim Hewitt ingesluit het; Hewitt is op rekord waar hy steniging as ‘n straf vir owerspel verdedig.

In 2009 was Khan deel van ‘n internasionale veldtog wat die uitlewering van Taliban- en Tsjetsjeense jihadiste aan die Verenigde State uitgedaag het.

Gedurende die 1990’s het Khan se swaer, Makbool Javaid, ‘n beroep gedoen op jihad as lid van die Islamitiese groep Al-Muhajiroun. Die groep het onlangs opgetree as borg en werfer van Britse jihadiste wat by ISIS wil aansluit.

Al-Muhajiroun is ook gelei deur Anjem Choudary, ‘n Britse Islamiet wat in 2016 tronk toe gestuur is vir die ondersteuning van die Islamitiese staat nadat hy instruksies uitgereik het oor die maak van bomme en die vestiging van “Moslem bendes” vir die doel om terreuraanvalle te pleeg en word verbind met georganiseerde misdaad.

Terwyl Khan hom van sy swaer en Al-Muhajiroun probeer distansieer het, het hy in 2003 ‘n verhoog met ‘n ander lid van Al-Muhajiroun en ‘n veroordeelde terroris wat Taliban-militantes opgelei het, gedeel.

Hy beweer dat sy gereelde assosiasie met verskeie individue en groepe wat aan jihad en terrorisme gekoppel is, die gevolg is van sy werk as menseregte-prokureur. Maar soos die Daily Beast opgemerk het, het Khan die meerderheid van hierdie geleenthede bygewoon, nie in sy hoedanigheid as ‘n prokureur nie.

Op 6 Oktober 2016: News World India het berig dat die polisie in Karachi, Pakistan die grootste vonds van NAVO-wapens in die hande van Islamitiese jihadiste in die stad se geskiedenis ontdek het. Karachi se polisiehoof het gesê dat die wapens geskeduleer is om na militante groepe in Londen verskeep te word vir ‘n groot operasie wat hulle beplan. Hoe die militantes die massiewe cache van NAVO-wapens kon bekom, is onduidelik.

Hierdie berig is spesiaal nagevors vir PRAAG. Ondersteun ons asseblief om hoofstroomfopnuus teen te werk!

Terreuraanval buite katedraal in Parys

“Dit is vir Sirië!” het ‘n Algerynse man met ‘n hamer en messe Dinsdagmiddag geskree, buite die Notre Dame-katedraal, en die polisie aangeval voordat hulle geskiet het.

‘n Algerynse man, wat as ‘n ISIS-soldaat geïdentifiseer is, het sy wraak geskree toe hy Dinsdag ‘n Franse polisiebeampte buite die beroemde Parys-katedraal aangeval het.

Paniek het gevolg kort nadat die 22-jarige polisiebeampte in die voorhof van die katedraal aangerand is deur ‘n “student” wat kombuismesse, ‘n hamer en ander ongesofistikeerde wapens gehad het.

Hy is geneutraliseer en gewond deur polisie-vuur, en die aanvaller is na die hospitaal vervoer. Volgens ‘n bron naby aan die ondersoek het hy beweer dat hy ‘n “Kalifaat-soldaat” is, van die Islamitiese Staat. Volgens Gerard Collomb, die Franse minister van binnelandse sake, het die aanvaller geskree: “Dit is vir Sirië” toe hy die polisieman geslaan het.

‘n Deursoeking van die woonstel van die aggressor is in Cergy-Pontoise, Val-d’Oise, gehou.

‘n Identiteitsdokument is in die naam van Farid I gevind. Volgens inligting wat deur Le Parisien verkry is, het die veiligheidsmagte ‘n identiteitsdokument met dieselfde naam op die aggressor gevind met die geboortedatum wat 18 Januarie 1977 aandui. Hy was onbekend aan die Intelligensiedienste.

Een van die beamptes het gereageer met twee geweerskote, wat die aanvaller beseer het.

Parys-aanklaers het kort ná die aanval deur die Algerynse hameraanvaller, ‘n teenterrorisme-ondersoek geloods.

Die katedraal is gesluit en word tans deur soldate bewaak.

Dié naweek het ISIS ‘n verklaring uitgereik waarin volgelinge in Frankryk gevra word om “aanvalle en gruwel uit te voer soos julle in die stede van Parys en Nice ervaar het”.

Collomb het aan verslaggewers naby die katedraal in die sentrum van Parys gesê: “‘n Man het agter hierdie polisiebeamptes ingekom en, met ‘n hamer gewapen, het een van hulle begin slaan. Sy kollegas het met kalmte gereageer … en geskiet.”

Die minister het bevestig dat die man “in die hospitaal is” maar nie verdere besonderhede gehad het nie.

Voormalige Amerikaanse ambassadeur van die Verenigde Nasies, Nancy Soderberg, is ná die aanval binne die katedraal toegesluit.

Sy het ‘n foto van die binnekant van die Notre Dame getwiet, wat toeriste wys wat hul arms in die lug hou soos deur die polisie versoek is.

Mense in Notre Dame, die nabygeleë Sainte-Chappelle-katedraal en die area se kafees is aangesê om binne te bly tydens die polisie-operasie.

Duitse Facebook-gebruiker swaar beboet oor anti-migrante grap

‘n Duitse Facebook-gebruiker is 1 350 euro beboet deur haar regering nadat sy ‘n anti-migrante grap op haar Facebook-bladsy gedeel en ge-houvan het, en volgens die Duitse koerant Berliner Morgenpost.

Jutta B. is een van ‘n groeiende aantal mense wat aangekla word vir “haatspraak”. Die Berlynse inwoner van Lichtenberg is in hegtenis geneem en haar huis is deur die polisie deursoek nadat sy ‘n foto op Facebook gedeel het en gekliek het dat sy daarvan hou.

Ook ‘n 52-jaar-oue rekenaarwetenskaplike wat gekla het dat die Duitse polisie migrante diewe laat gaan het, ‘n 66-jarige wat pamflette uitgedeel het wat sê “vlugtelinge moet huis toe gaan” en ‘n paartjie wat ‘n Facebook-groep geskep het wat die “anti-Vlugtelingebeweging” voorgestel het, is beboet, het Breitbart berig.

Die foto wat Jutta gedeel het, getiteld “Het jy iets teen vlugtelinge?” het negatiewe kommentaar oor migrante bevat. Die aanklaer het gesê haar optrede was aanhitsing van haat en aantasting van die menswaardigheid van ander.

Facebook het sedertdien Jutta se rekening geblok, al het sy gesê sy het die prentjie gedeel sonder om die inhoud ten volle te lees. “Ek hou daarvan om snaakse dinge rond te stuur,” het sy aan die hof gesê.

Die pos het die aantal moontlike antwoorde ingesluit, soos: “Ja, masjiengewere en handgranate”, en is deur ‘n sowat 500 mense besigtig en gedeel, insluitende die een wat die 62-jarige Jutta by die polisie aangemeld het.

Jutta het reeds drie doodsdreigemente ontvang van die linkse ekstremistiese groep Antifa, in Berlyn. Die “outonome gemeenskappe” van Antifa breek dikwels onwettig in geboue in, pleeg gereeld geweld tydens oproer en val die polisie aan.

Haatspraak in Duitsland het sedert die begin van die migrantkrisis in 2015 ‘n belangrike kwessie geword vir Angela Merkel se regering. Die Duitse polisie het alreeds tientalle huise vir beweerde “haatspraak” bestorm en deursoek, vir klagtes wat wissel van die verheerliking van Nazisme tot “xenofobie”.

Hul poging om “verregse geweld” te vervolg het tot dusver platgeval weens ‘n gebrek aan bewyse.

Na ongeveer 60 huise só bestorm is, het die minister van binnelandse sake, Thomas de Maizière, die uiterste polisie-optrede geregverdig deur te verklaar dat “geweld, selfs verbale geweld, in enige vorm en in enige konteks” onaanvaarbaar is. Maar blykbaar is geweld teen Duitse burgers wat hul spraakvryheid opeis nie ‘n probleem nie.

Die omstrede besluit van Merkel se regering om ‘n voormalige lid van die berugte kommunistiese Oos-Duitse Stasi aan te stel om sosiale media te polisieer, is met verontwaardiging begroet.

Identitêres het in ou Stasi-uniforms aangetrek en die voormalige Stasi-logo op die deure van die stigting se kantoor geplaas waar oud-Stasi-agent Anette Kahane die Amadeu Antonio-stigting bestuur.

Gedurende die Koue Oorlog is Oos-Duitsers se privaatbriewe oopgemaak deur kommunistiese owerhede, en gedeeltes wat geag is as onwenslik in die kommunistiese ortodoksie, is deurgehaal.

In April het die minister van Justisie gesê dat die maatskappye wat aanlynplatforms bestuur, verantwoordelik is vir die verwydering van haatlike inhoud. Hy het gesê ‘n nuwe wetsontwerp sal “ingryp wanneer kriminele haat of opsetlike vals nuus gepos word”.

Die minister het gekla dat sosiale netwerke nie genoeg strafbare inhoud verwyder nie, en met verwysing na navorsing gesê, Twitter het net 1 persent van onwettige inhoud wat deur gebruikers gemerk is, verwyder. Facebook het 39 persent verwyder, het die Associated Press berig. “Ons moet die druk op sosiale netwerke verhoog … Daar is net so min plek vir kriminele propaganda en laster [op sosiale media] soos op die strate,” het minister van Justisie Heiko Maas gesê.

Maar wat is “kriminele haat”? Duidelik beteken dit vir Duitse owerhede teenkanting teen hul beleid rakende Moslem-migrasie. Duitsland voel dat die res van Europa hul voorbeeld moet volg: “Op die ou end het ons ook Europese oplossings nodig vir Europese maatskappye,” het Maas gesê.

Verklarings wat volgens die Duitse wet onwettig geag word, is sommer nou stellings wat bloot subjektief en op grond van totale ewekansigheid deur verlinkse sosiale media-gebruikers as “haatspraak” beskou word.

Facebook en Twitter het byvoorbeel al 90 persent van die webwerf Jihad Watch geblokkeer. Die regering van Pakistan het bevestig dat Facebook inhoud verwyder wat die Sharia-godslasteringswette oortree.

Kritiek teen Kanselier Merkel se migrasiebeleid kan byvoorbeeld as “Islamofobie” gekategoriseer word, en word dikwels beskou dat dit “Gemeenskapstandaarde” oortree, terwyl die aanhitsing van werklike geweld teen blankes algemeen beskou word as in ooreenstemming met Facebook se “Gemeenskapstandaarde”.

Facebook het intussen aangekondig dat die aantal werknemers in klagtesbestuur in Berlyn teen die einde van 2017 tot 700 sal styg.

Om presidente te onthoof: Chelsea Clinton se grinnik het verdwyn

Hillary Clinton het laggend gekekkel: “Ons het gekom, ons het gesien, hy het gesterf” oor die moord op Muammar Gaddafi van Libië nadat die VSA onder haar toesig sy bewind omver gegooi het. Maar haar dogter Chelsea vir een, waardeer nie sulke grappe oor die dood van presidente nie:

Die voormalige Amerikaanse minister van buitelandse sake Clinton was die argitek van die rampspoedige NAVO-ingryping in Libië en ‘n Amerikaanse regsprofessor Francis Anthony Boyle beskou haar as ‘n oorlogsmisdadiger volgens die internasionale reg.

ISIS-terroriste-indringers regeer Libië sedert president Obama en Clinton saamgesweer het met NAVO om Gaddafi in 2011 te verwyder. Clinton se aanval op Libië is die ernstigste van haar baie oortredings van die wet.

Behalwe dat die Amerikaanse federale wet verbreek is, het haar oorlog in Libië ‘n bloedspoor gelaat wat tot vandag toe bly, met ISIS-onthoofdings van Christene wat die wêreld in skok gelaat het. In Februarie 2015 het ISIS ‘n verslag vrygestel in hul aanlyn-tydskrif Dabiq wat foto’s toon van 21 Egiptiese Koptiese Christen-konstruksiewerkers wat hulle in Sirte, Libië ontvoer en onthoof het. In hul gruwelike, vreeslike video het die gevangenes die “mense van die kruis” genoem.

Die Amerikaanse komediant, Kathy Griffin, het onlangs bekend gemaak dat sy van plan is om in die moeilikheid te kom toe sy ‘n foto van ‘n bloedige afgesnyde kop van president Donald Trump opgehou het.

Dit het dus as geen verrassing gekom toe haar werkgewer CNN, die Amerikaanse publiek en die Eerste Gesin, sowel as die Amerikaanse Geheimediens, dit as ‘n doodsbedreiging teen die president geïnterpreteer het nie.

By ‘n perskonferensie het Griffin haarself probeer verdedig teen die politieke stortvloed van kritiek as gevolg van haar “grap”.

Maar selfs Chelsea Clinton kon niks vind om oor te kekkel nie. Die beeld van Griffin is soortgelyk aan dié van die ware Mohammed Emwazi, die Britse burger wat bekend staan ​​onder die skuilnaam “Jihadi John”, wat in verskeie video’s van die Islamitiese staat, sy Christelike gyselaars onthoof.

Griffin se idee van “grap” oor ISIS-agtige onthoofdings was ook nie baie oorspronklik nie. Die Duitse nuusblad Der Spiegel het in Februarie vanjaar kontroversie veroorsaak met ‘n voorblad wat Amerikaanse president Donald Trump uitbeeld wat die afgesnyde bloedige hoof van die Statue of Liberty in een hand en ‘n bloedige mes in die ander vashou.

“Op ons voorblad hou die Amerikaanse president die simbool wat immigrante en vlugtelinge sedert 1886 tot nou in die Verenigde State verwelkom is, met demokrasie en vryheid,” het Spiegel se hoofredakteur, Klaus Brinkbaeumer, aan die Duitse nuusagentskap DPA verduidelik. Maar sy onverkwiklike siening oor migrasie in wêreldpolitiek, is klaarblyklik besig om hom ook vinning in te haal soos wat mesaanvalle deur Moslems oor Europa spoel.