As ons eerlik is, moet ons erken dat slegs drastiese optrede Afrikaans nou van volslae ondergang kan red.
Bogenoemde verwys.Ek het met gespitste aandag Dan Roodt se artikel in u publikasie gelees. Ek stem saam met wat hy daar sê. Die vraag is: Watter tipe "drastiese optrede" word voorgestel?
Op een uitsondering na, is alle dwelmklagtes teen die 30 spanlede van SAL wat in twee dwelmvoorvalle by die Heathrow-lughawe in Londen aangekeer is, laat vaar. So het die lugredery gister gesê.
Die Britse owerheid het formeel bevestig dat hulle geen verdere stappe teen die werknemers van SAL gaan neem nie, het 'n SAL-woordvoerder, Robyn Chalmers, gesê.
Die enigste uitsondering is die vorige vlugkelner van SAL, Mmatshuma Matlhara, wat in Suid-Afrika gearresteer is ná haar terugkeer uit die VK en wat van dwelmhandel aangekla is, ná 'n wenk van 'n veiligheidswag.
Die veiligheidswag, Pulane Hlahane, 43, en Matlhara, 35, het verlede maand in die Kemptonparkse landdroshof verskyn. Hulle het R5000 borgtog ontvang.
Hlahane het na bewering vir Matlhare van ekstra veiligheidsetikette voorsien sodat sy met ekstra bagasie vol onwettige middels kon reis.
Die eerste groep kajuitpersoneel van SAL is in Januarie in hegtenis geneem nadat 50 kg dagga en 4 kg kokaïen in hul bagasie gevind is. Die tweede groep is in Februarie aangekeer toe 5 kg kokaïen in hul tasse gevind is.
Chalmers het gesê die Britse owerheid het aangedui dat hulle die reg voorbehou om die saak teen enige individu te heropen indien nuwe getuienis na vore sou kom.
Twee mans wie se bakkie in Dutywa gaan staan het, is deur rowers van onderdele beroof, het die Oos-Kaapse polisie Dinsdag berig.
Kaptein Jackson Manatha het gesê die twee mans was Maandagaand besig om aflewerings in Butywa te doen en was van Kokstad na Oos-Londen op pad. Hul bakkie het rondom 11 nm. gaan staan.
"Terwyl hulle vir die insleepvoertuig gewag het, het drie mans aangekom en die voertuig van twee deure, wiele en ander onderdele gestrooop."
Manatha het gesê een van die rowers het 'n vuurwapen gehad en twee was met messe bewapen.
Hulle het die mans aan bome vasgemaak maar het hulle nie andersins seergemaak nie, alvorens hulle van die toneel verdwyn het.
Uiteindelik het die mans daarin geslaag om hulself los te maak. Een van hulle het in die bosse gaan wegkruip terwyl die ander hulp gaan soek het.
Niemand is nog in verband met die voorval aangekeer nie.
'n Saak van roof met verswarende omstandighede is geopen.
Die Afrikaner bevind hom vandag met dieselfde taalprobleem as in die dertigerjare toe jy in besighede soos die OK Basaars, Greatermans, jou handelsbanke (voor Volkskas) en talle fabrieke geen bediening ontvang het as jy nie Engels gepraat het nie. Jy kon blou in die gesig of grys word, maar jy sou wag totdat jy skaamteloos jou geradbraakte Engels praat om bedien te word. Dít ten spyte van Afrikanerdogters wat jou moes bedien en wat nes vandag terwille van selfbehoud gelate daaraan moes meedoen.
Maar die toentertydse Afrikaner was trots en beneuk in die goeie sin van die woord. Tuis en op skool is jy van jou Afrikanerskap bewus gemaak. Praat jou taal en as daar nie geluister word nie, stap uit en gaan koop iewers anders. Hierdie beginsel is sedertdien eie aan my benadering. As ek enigsins uit sy of haar uitspraak aflei dat die persoon wat my bedien nie ‘n Afrikaner is nie, konfronteer ek daardie persoon openlik met die vraag: Praat jy Afrikaans? Indien nie, moet hy of sy iemand gaan vind wat my in my taal sal bedien of anders lui ek af en soek ‘n ander firma wat dit wel kan doen. Destyds het selfs ons kerke vanaf die kansel meegehelp om trots op ons Afrikanerskap te kweek. So het daar ‘n Afrikanerkorps met leiers in alle vertakkings van die samelewing ontstaan.
Die Afrikaners se pennies en tiekies is versamel in Federale Volksbeleggings. Nuwe Afrikanerbesighede het ontstaan: Volkskas, Sanlam, om maar enkeles te noem. Die Afrikaner kry sy Bybel in sy eie taal. Sy skrywers en digters beweeg weg van die Hollandse en kom onder die indruk van die ellende van die Afrikaner. Die Afrikaner se letterkunde lewe in al sy mooiheid. Tussen hakies, dink u daardie Afrikaners sou hulle Herzogprys na die buiteland laat gaan? Aikôna ! Al was dit ook ‘n Vondel of 'n Shakespeare.
Ek stem volkome saam, die Afrikaner staan by die kruispad. ‘n Keuse moet gemaak word. Dis maklik as jy glo… Geloof maak jou trots op dít waaraan jy glo. Glo die Afrikaner nog en is hy trots op sy Afrikanerskap met alles wat dit behels? Geloof gee ook wysheid omdat jy die beste sal kies terwille van dít waaraan jy glo. Boonop sal jy diskrimineer. Die Egiptenare sou nooit Israeliete word nie. Selfs vandag toi-toi ‘n Israeliet nie saam met die Palestyne nie.
Wees beneuk wat jou Afrikanerskap aanbetref. Ons het niks om oor skaam te wees nie. Ons is nie ‘n volk van diewe en moordenaars nie. Bedrieërs en geldsugtiges is ons sekerlik nie. Apartheid was nie ‘n skande nie. Soort soek altyd soort en sorg vir eie soort, al gaan jy waar. Is die apartheidsbeleid van die huidige regering dan eerbaarder? Sorg hy nie ook maar vir sy eie mense tot uitsluiting van die ander nie?
Ons moet hande vat. Ongelukkig sal ons weer soos destyds van vooraf moet begin, ons sente en rande bymekaarskraap en ‘n nuwe Afrikanervolksbeleggings in die lewe roep. Verstand ontbreek nie by die Afrikaner nie, dis net die trots en beneuktheid en die geloof.
Of is dit dalk vrees wat ons klein en benepe maak?
Die Tshwane-metroraad se Stadsbeplanning-, nntwikkeling- en streeksdientekomitee is deur die Vryheidsfront Plus gedwing om ‘n agendapunt, waarvolgens naamborde wat slegs die naam "Tshwane" bevat by toegangsroetes in Pretoria opgerig gaan word, te wysig omdat dit strydig is met ‘n hofinterdik wat sulke naamborde verbied.
Mnr. W
Ek lees die pessimistiese skrywe van Dan Roodt, Wil die Afrikaner nog veg vir Afrikaans?, wat meer waarhede bevat as baie van die linkse media saamgevoeg en 'n tydige dokument verteenwoordig.
Daar is baie geskryf en gedebatteer oor 'n volkstaat, die moontlikheid of dit kan werk en ook waar dit moet wees en of dit ons enige hoop bied om ons kultuur, taal en volk te beskerm. Nou ek is geen voorstander van hierdie idee nie, maar ek gaan dit ook nie as 'n mislukte idee afmaak nie.
Die gedagte dat ons moet veg vir Afrikaans in elke sfeer van die samelewing en die feit dat die pogings geen vrugte afwerp nie het my laat besef dat ons aksies meer radikaal moet wees. Nou hiermee sê ek nie ons moet onsself soos Moslemselfmoordenaars opoffer nie maar ons sal daadwerklik aan radikale idees moet merk om ons merk te maak en om te verseker ons beskerm dít was vir ons belangrik is.
Of mis ons die punt, moet ons nie maar boedel oorgee nie? Het ons nie alreeds te veel verloor dat daar geen terugkeer is nie? Het ons nie al juis 'n besluit gemaak dat dit te laat is en dat enige optrede futiel is nie? Het die linkse media ons nie alreeds met hul propaganda en voete-was-skuldgevoel laat boedel oorgee nie? En is dit nie nou net die laaste onwillekeurige stuiptrekking wat ons nog hier laat skop nie?
Daar is egter een ding wat ons nie uit die oog moet verloor nie: die wêreld se hulpbronne is beperk en Suid-Afrika is nie immuun teen hierdie tekort nie. Soos die finansiële krisis nou mooi bewys het, is ons almal maar deel van een globale gemeenskap. Ek is geen doemprofeet nie, nog minder 'n pessimis; eerder 'n realis en die xenofobie wat verlede jaar opgevlam het, het my laat besef dat ons as blankes baie naby aan daardie kategorie van "uitlanders" in die oë van die massa verkeer. Hulle word male sonder tal deur die linkses se propagandamasjien vertel dat ons nie in SA hoort nie.
As ons onsself later in die posisie sal bevind waar ons moet meeding om basiese hulpbronne soos water en voedsel dan gaan ons met hierdie massa te doene kry en ons weet waar dit kan eindig. Rwanda, Soedan, Zimbabwe, ensovoorts, is goeie voorbeelde, om nie te praat van die gebeure in Gauteng gedurende Mei 2008 nie. Wanneer mededinging om skaars hulpbronne eers aanbreek en die massas op ons toesak – met die polisie en die weermag onder die beheer van die regering en die propagandamasjien – weet ek waar ek eerder sal wil wees.
Nou wat is my punt nou eintlik? Terug by die volkstaatidee.
Die gebrek aan beplanning wat tans in SA heers, moet ons tot ons voordeel benut, hoe ons dit moet doen is nie deel van die brief nie maar ons moet dit dringend aanspreek. Ons beskik oor die vermoë, ons het dit reeds tevore gedoen, om na onsself om te sien en die idee van 'n volkstaat in die ooste van Pretoria is dalk nie so verregaande soos wat baie mense dit afmaak nie. Hier kan ons onsself regeer en ons kan onsself teen moontlike etniese konflikte rondom hulpbronne in die toekoms beskerm . Ja, ek weet dit klink soos die doemprofete van ouds maar dit sal dom van ons wees om hierdie moontlikheid te ignoreer.
Dit is 'n kwessie van tyd, dalk nie in ons leeftyd nie, maar dit gaan aanbreek. As ons nie nou al moontlikhede oorweeg en oplossings soek nie, dan gaan Afrikaans ons nie veel help nie. Hierdie kwessie strek veel dieper as 'n taalstryd. Radikale optrede is nou nodig; daar is maar sekondes voor twaalfuur oor.
Die Chana-motormaatskappy, 'n Chinese staatsbeheerde voertuigvervaardiger, gaan VS$80 miljoen (omtrent R662,4 miljoen) in Suid-Afrika belê, berig Business Report Dinsdag.
Jang Kieng, die algemene bestuurder van Chana Internasionale Korporasie, het aan Business Report gesê dat die belegging, wat 1 000 werksgeleenthede gaan skep, in drie fases opgerig gaan word.
Die vestiging van 'n monteringsaanleg sal die finale fase wees, as Chana 'n vierpersentmarkaandeel van die plaaslike mark bereik het, het hy gesê.
Tony Twine, 'n motornywerheidsontleder en direkteur van Econometrix, het gesê dit sal die eerste belegging in 'n nuwe motormonteringsaanleg in Suid-Afrika oor die afgelope 40 jaar wees.
Ander fases van Chang se belegging sluit die oprigting van 'n maatskappy om Chana-verkope in Suid-Afrika aan te moedig in, asook 'n motorfinansieringsmaatskappy met strategiese vennote in die vorm van China Construction Bank, Absa en Wesbank.
Volgens Business Report, betree Chana die Suid-Afrikaanse mark in 2006 via Abrina, 'n plaaslike invoer- en verpreidingsmaatskappy.
"Tot op hede is ongeveer 7 000 Chana-voertuie in die plaaslike mark verkoop," het die verslag gesê.
Chang is China se vierde grootste voertuigvervaardiger.
Die maatskappy het nog nie die ligging van die monteeraanleg bepaal nie, word berig.
Iqbal Sharma, die adjunkdirekteurgeneraal by die departement van handel en nywerheid, is aangehaal waar hy sê dat die belegging deur Chana 'n mylpaal in die verhouding tussen Suid-Afrika en China verteenwoordig.
Ek dink Fanie van Heerden is reg. Oral waar jy in die openbare plekke, soos by die poskantoor, banke, kettingwinkels, ens. kom, en in die rye staan, hoor jy hoe "Afrikaners" Engels met mekaar en die toonbankbeampte praat. As jy as enkeling wat Afrikaans wil praat, by die beampte kom en Afrikaans met hom/haar praat, dink hulle jy's snaaks of moedswillig om nie ook Engels te praat nie en hou maar net aan Engels met jou praat. Ek gaan natuurlik in Afrikaans voort.
Net laas week moes ek my telefoon by Telkom se Hulplyn wat hulle 'n paar 'n paar jaar gelede spesifiek vir Afrikaanssprekende kliënte ingestel het, rapporteer. Nadat ek net soos met al hierdie "hulplyne" ook na die stem met 'n klomp aankondigings moes luister en aanhou, antwoord iemand uiteindelik in Engels. Ek het hom geïgnoreer en my probleem in Afrikaans gerapporteer, maar sal die persoon wraggieswaar nie vir my in die rede val en sê hy verstaan nie Afrikaans nie en of ek dit nie in Engels kan doen nie!
Ek was natuurlik sommer dadelik kwaad maar het hom kalm en beskaafd meegedeel dat die betrokke fasiliteit dan kamtig vir die Afrikaanssprekende kliënte ingestel is en hoe is dit dat hy nie eers Afrikaans kan verstaan nie, waarop hy onmiddellik afgelui het. Toe ek 'n tweede keer inskakel, het die persoon ook weer in Engels geantwoord maar darem gesê dat as ek sy swak Afrikaans sal verskoon, hy in Afrikaans met my sal praat. Sy Afrikaans was toe glad nie so swak as wat hy wou voorgee nie maar dit wys jou net dat daar 'n moedswilligheid by hierdie spul "nuwe SA's" is om teen Afrikaans te diskrimineer.
Ons groot probleem is natuurlik nie hierdie "nuwe SA's" nie, maar ons "eie mense" en voordat daardie slapgatgeit wat jy van praat nie by hulle regkom nie, sal die probleem ad infinitum bly voortbestaan. Sonder om negatief te wil wees, is ek van mening dat die Afrikaner nie meer vir sy eie taal wil veg nie. Daar bestaan wel 'n klein groepie binne die "Afrikanerdom" wat dit wil doen, maar die grootste persentasie het reeds boedel oorgegee.
As ou Fanus Rautenbach van "Flink uit die Vere"-faam in sy tyd al die volgende oor Afrikaans en die Afrikaanssprekende gesê het: n Afrikaner is iemand wat by die huis Afrikaans praat maar Engels in die openbaar en wanneer hy met vakansie gaan (of min of meer, so iets), is dit maar net 'n bewys van waar en wanneer af die traak-my-nie-agtige houding van "Afrikaners" teenoor Afrikaans, vandaan kom.
Al hoe meer mense kla oor die gebrek aan Afrikaans by banke, staatsdepartemente en natuurlik op SAL-vliegtuie. Nou die dag sien ek die voorafbetaalde sim-kaarte wat MTN verkoop. Die verpakking is in Engels, maar daarop staan: “Sotho and Zulu translation inside.” Maar geen Afrikaans nie.
Ook was ek onlangs toevallig in die Randburgse Landdroshof. Groot was my verbasing om te sien dat al die kennisgewings in die hofgebou tweetalig is: in Engels en ‘n swart taal… Weereens geen Afrikaans nie.
Ek dink nie daar is meer enige twyfel dat die staat, meer nog as die Britse koloniale staat van 60 of 150 jaar gelede, ‘n doelbewuste veldtog teen Afrikaans voer nie. Uiteindelik spruit die toestand uit politieke mag, of gebrek daaraan. Die persepsie wat die staat, groot sake en die algemene publiek van Afrikaners het, is dat hulle die politieke verloorders van Suid-Afrika is wat die verste van die politieke mag af verwyder is.
As ons dink aan ‘n soort Venn-diagram van politieke mag in die land, met ‘n al hoe kleiner area wat die sirkel van politieke mag sny, dan lyk dit waarskynlik so:
Die enigste gebiede waar Afrikaans nog te siene is of gehoor word, is dié wat aan staatsbeheer of beheer deur groot maatskappye ontkom, soos die Afrikaanse musiek, gemeenskapsradiostasies en die internet. Ek weet nie of daar ‘n groot toekoms vir die Afrikaanse koerante is nie, want hulle gaan vir seker – soos die Afrikaanse universiteite – getransformeer word en sal stadig maar seker na Engels oorslaan. Daar verskyn reeds Engelse advertensiebylaes by die Afrikaanse koerante en ons kan sien hoe Die Burger en Rapport se redaksionele standpunte oor Afrikaans toenemend ooreenkom met dié van die rektor van Stellenbosch, naamlik dat “eentalig-Afrikaanse instellings ‘n mite is”. Indien daar nie meer plek vir eentalig-Afrikaanse universiteite of skole is nie, waarom sal eentalig-Afrikaanse koerante nog verdra word?
Trouens, was dit nie vir die internet nie, het Afrikaans al so te sê uit die openbaar verdwyn. Ons moet in gedagte hou dat die huidige taalstryd hoofsaaklik op die internet gevoer word. Diegene wat ten gunste van “die mite van eentalig-Afrikaanse instellings” is, word sistematies gesensureer deur die tradisionele media, sowel die gedrukte media as radio en TV – met die uitsondering van enkele gemeenskapsradiostasies. Die druk wat daar vanuit die internet toegepas word, veroorsaak egter dat die verengelsingsproses stadiger verloop as wat andersins die geval sou gewees het.
Indien enigiemand in 1994 sou voorspel het dat Afrikaans binne 15 jaar tot dieselfde vlak as die swart minderheidstale soos Venda of Tsonga gereduseer sou word, sou so ‘n persoon as ‘n regse doemproefeet uitgeskel gewees het. Nietemin ervaar ons tans die doodsnikke van Afrikaans as kultuurtaal en wetenskapsmedium. Die oorgrootte meerderheid Afrikaners onder 30 en veral dié wat ná 1994 hul skoolopleiding ontvang het, kan nie meer ingewikkelde begrippe in Afrikaans oordra nie. Eintlik verkeer hulle in ‘n fase van oorgangstweetaligheid waar hulle woordeskat toenemend Engels en slegs die sintaksis nog Afrikaans is. Hulle kinders – die volgende geslag – gaan in ‘n feitlik volledig eentalige Engelse wêreld grootword, met Engelse skole, universiteite, howe, staatsdepartemente, munisipaliteite, werkomgewings en selfs kerke.
Die NG Kerk het hom reeds teen die gedagte van taalhandhawing uitgespreek en sal lidmate bedien in die taal wat hulle verkies of wat ‘n gedeelte van die lidmate verkies. Ek weet van ten minste een NG-gemeente – een van die oudstes in die land – waar eredienste reeds in Engels plaasvind omdat die jonger lede van die gemeente, sowel as die predikant, dit so verkies. Dit rym meer met ‘n “loslitstyl” van godsdiensbelewing.
Niemand van ons wat in die goue tydvak van Afrikaans grootgeword het en dit as iets vanselfsprekends aanvaar het, sou destyds kon voorsien dat die taal in ons leeftyd sou teruggly na waar dit 150 jaar gelede was nie, waar vele mense skaam was om dit te praat en daar gelag is vir diegene wat “kitchen Dutch” as kultuurtaal wou gebruik het.
As ons eerlik is, moet ons erken dat slegs drastiese optrede Afrikaans nou van volslae ondergang kan red. As Afrikaans oor die afgelope vyftien jaar soveel veld kon verloor, hoeveel te meer gaan dit nie oor die volgende vyftien jaar wegkwyn nie?
Die Afrikaner het by ‘n kruispad gekom: óf hy moet veg vir sy kulturele (en fisieke) voortbestaan, óf hy moet maar tou opgooi en verengels of emigreer, wat op dieselfde neerkom.
Die vraag is: wil hy veg? Gemeet aan die aanloklikheid van ‘n globale verbruikersbestaan in Engels, watter waarde of bekoring hou Afrikaans, die produk van ‘n vervloeë nasionalisme van sewentig of tagtig jaar gelede, steeds vir hom in?
Aan die ander kant is dit miskien ‘n wonderwerk dat Afrikaans – wat nader aan Middel-Nederlands verwant is as Nederlands self – al soveel eeue lank oorleef en telkens soos ‘n feniks uit die as verrys.
In hierdie desperate tyd is dit waarskynlik ons enigste bron van troos en inspirasie.
Onlangs het ek twee baie interessante gesprekke met 'n swartman gehad. Volgens hom het my boek, Scourge of the ANC, sy oë oopgemaak vir die dreigende ramp in Suid-Afrika soos wat dié beweging ons land verder en verder oor die afgrond sleep.
Maar toe vertel hy my iets wat my koue rillings gegee het: dat Thabo Mbeki reeds tien jaar gelede 'n meesterplan ontplooi het om van die blankes in Suid-Afrika ontslae te raak. Mbeki se strategie rus op twee bene: die stimulering van die plaaslike swart geboortesyfer deur kindertoelaes en die oopgooi van ons landsgrense sodat swartes vanuit die hele Afrika die oorblywende wit residensiële enklawes in die land kan oorstroom.
My swart kennis is 'n oud-PAC-man en staan dus objektief teenoor die ANC, wat hy sien as 'n party wat deur Xhosa-intellektuele oorheers word. Die interessante ding omtrent die Xhosa-intellektuele is dat hulle blykbaar meerderwaardig teenoor die res van die swartes in die land voel wat nie oor hul linkse opvoeding, wat deels deur die Kommunistiese Party en deels deur die Anglikaanse kerk voorsien is, beskik nie. Mandela, die skrywer van How to be a good communist, is 'n sprekende voorbeeld van 'n Xhosa-intellektueel, maar so ook natuurlik Mbeki.
Aan die ander kant voel die Xhosa-intellektuele minderwaardig teenoor die blankes en veral vanweë die geskiedkundige voorval toe die 11-jarige profetes, Nongkwasi, voorspel het dat die son op 18 Februarie 1857 rooi sou opkom, waarna die voorvaders die blankes in die see sou jaag. Maar eers moes die Xhosas al hul beeste doodmaak. Historici beraam dat die Xhosas op Nongkwasi se aandrang 300 000 tog 400 000 beeste van kant gemaak het.
Natuurlik is die voorspelling nooit bewaarheid nie en het die son op 18 Februarie 1857 net normaal op die horison verrys. Die gevolglike hongersnood onder die Xhosas wat hul beeste manies om die lewe gebring het, het blykbaar die Xhosa-getalle van 105 000 tot 27 000 laat afneem. Intussen het die vrugbare Xhosas uiteraard weer vermeerder van die destydse 27 000 tot die huidige 8 miljoen, geen geringe prestasie nie!
Maar die sielkundige en politieke gevolge van Nongkwasi se rampspoedige visioen is nog lank nie verby nie. Volgens my swart geesgenoot – soos wat die gesprek gevorder het, het ons allerlei raakpunte in ons denke ontdek – het die Xhosa-intellektuele almal 'n obsessie oor Nongkwasi. Die kombinasie van vernedering en mislukking wat op haar droom gevolg het, spook nog steeds by die Xhosa-leierskap, waaronder Mandela en veral Mbeki.
Daarom het Mbeki 'n meer rasionele manier bedink om die vernedering en neerlaag van die Nongkwasi-insident te wreek. Pleks van 'n massa-offerande van beeste om die voorvaders te laat opstaan, vertrou Mbeki op die miljoene swart jeugdiges wat deur die ANC se bevolkingstimulasieprogram verwek word, asook die massa-immigrasie vanuit Afrika suid van die Sahara, om die blankes dié slag werklik vanuit die land te suiwer.
Dié tweepuntplan – die stimulering van die bevolkingsaanwas en die oopstel van ons grense – is reeds aan die gang en die Zuma-ANC gaan dit nie keer nie.
Volgens die minister van sosiale ontwikkeling, Edna Molewa, ontvang 13 miljoen inwoners van Suid-Afrika tans toelaes van die staat. Onder hulle tel 9 miljoen kinders.
Hoewel ek in The Scourge of the ANC mense attent wou maak op die implikasies van die ANC se natalistiese bevolkingsprogram, het my swart kennis my op 'n skrikwekkende aspek gewys waaraan ek self nie gedink het nie: In 'n hoë persentasie van gevalle waar om kindertoelaes aansoek gedoen word, geskied dit ná ouer swart mans skoolmeisies van jonger as sestien swanger gemaak het.
Om seksueel met iemand jonger as sestien te verkeer, is statutêre verkragting. Mbeki se plan om deur kindertoelaes die swart bevolking te stimuleer, subsidieer dus regstreeks of onregstreeks die massaverkragting van honderde duisende, indien nie miljoene, kinders onder sestien. Die babas wat so verwek word, word dikwels voortydig gebore vanweë die jeug van hul moeders. Nie net word die druk op ons reeds oorbelaaide openbare gesondheidstelsel hierdeur verhoog omdat sulke suigelinge tyd in broeikaste moet deurbring en ander vorme van spesiale behandeling moet ontvang nie, maar hulle word haglik verwaarloos. In die eerste plek is hulle liefdeloos verwerk om vir 'n toelae in aanmerking te kom. Uit die geledere van daardie nege miljoen kinders waarvan die ouers, let wel, toelaes ontvang, word die volgende geslag misdadigers wat "apartheid" en blankes vir hul toestand gaan blameer, letterlik geteel.
Die enigste ander voorbeeld in die onlangse geskiedenis wat met Mbeki en die ANC se geboortebeleid vergelyk kan word, is dié van die Roemeense diktator Nikolai Ceauşescu. Ceauşescu het in die sestigerjare gesinne sonder kinders swaar belas en geboortebeperking feitlik onmoontlik gemaak. Vroue met vyf kinders of meer is deur die staat met allerlei voordele beloon.
Ceauşescu is veral deur Mao se Kulturele Revolusie beïnvloed, asook die Noord-Koreaan Kim Il-soen se opvatting van "Djoesjê" wat letterlik beteken: "die mens is meester van alles is en besluit alles". Soos Mao en Kim Il-sung het Ceauşescu die "totale transformasie van die samelewing" nagestreef. Totale transformasie deur bevolkingsaanwas… klink dit dalk bekend?
Voedselskaarste en hongersnood is vir die ANC van sleutelbelang omdat dit die "nuwe geslag vryheidsvegters" wat met kindertoelaes geskep word tot misdaad en geweld sal oorhaal. Vandaar grondhervorming waarvan die doel tweeledig is: om Afrikanerboere van hul plase te verjaag en om voedselproduksie te verlaag sodat die jeugdige bevolking honger en meer aggressief kan raak. Mandela het die houding van die Xhosa-intellektuele destyds opgesom toe hy gesê het dat "diegene wat nie met die nuwe Suid-Afrika tevrede is nie maar kan emigreer".
Hy kon seker bygevoeg het: en daardie blankes en Afrikaners wat nie wil emigreer nie, sal deur ons verwekte kindersoldate doodgemaak word.
Die Xhosa-weerwraak vir Nongkwasi se fout is reeds in volle swang en dié keer gaan die blankes wel in die see gejaag word. Aldus my swart vriend.
In Suid-Afrika word die grootste misdadigers heel dikwels in die regering of in die parlement gevind, soos die honderde LP's wat die land se regeringsetel gedurende die sogenaamde parlementêre reisskandaal bedrieg het.
Dinsdag het 'n vorige adjunkminister van maatskaplike ontwikkeling, David Malatsi, egter in die hof op Ekangala naby Bronkhorstspruit verskyn, het die SAUK berig.
Malatsi is na bewering in die besit van 'n gesteelde voertuig betrap en is op borg van R5000 vrygelaat.
Konstabel Sally Skosana sê volgens die SAUK dat die Ford Bantam-bakkie Maandag as vermis deur 'n motorhandelaar in Centurion, suid van Pretoria, aangemeld is.
Simon Grindrod, 'n hooffiguur in die Kongres van die Mense, oftewel COPE, het Dinsdag 'n aanval op die partyleierskap geloods.
"Dis besig om vir my helder te raak dat 'n groot bedrogspul jeens die Suid-Afrikaanse kieserspubliek gepleeg is en ek wil nie langer aan die leiding daarvan deelneem nie," het hy in 'n brief aan die party se algemene sekretaris gesê.
Hy het bedank as lid van COPE se nasionale werkskomitee en as die party se verkiesingshoof, maar bly as partylid aan.
"Ná agt maande van opregte pogings om die werk van die party as 'n lid van die nasionale dagbestuur te bevorder, is ek nou daarvan oortuig dat min geesdrif bestaan om die baie ernstige uitdagings aan te spreek waarvoor die party tans staan, wat nog te sê om hulle op te los."
Grindrod sê die party word deur probleme geteister, wat wissel van die leierskapstryde tussen die partypresident Terror Lekota en sy adjunk Mbhazima Shilowa, partylysmanipulasie, 'n kultuur van ontkenning, 'n onaktiewe partywebwerf en 'n leë hoofkantoor in die Johannesburgse middestad wat R60 000 per maand kos.
Hy het die partyleierskap daarvan beskuldig dat hulle hul langtermynvolhoubaarheid afskeep.
"Dit lyk baie, in die lig van onlangse gebeure, asof COPE weinig meer as 'n alternatiewe voertuig vir sekere sleutelindividue was wat tans van plan is om ANC-beleid en -prosesse onder 'n ander naam wil bevorder."
COPE het 'n "program van hoop en verandering vir alle Suid-Afrikaners" belowe.
Dis vir my glashelder dat "hoop" op die afdraande pad verkeer, dat daar geen "verandering" van ANC-praktyk is nie en dat die enige Suid-Afrikaners wat die "program" bepaal huidige en voormalige ANC-lede is, met die uitsluiting van die res."
'n Interessante artikel Nation Making in Russia's Jewish Autonomous Oblast: Initial Goals and Surprising Results (pdf) deur William R. Siegel het my nou die aand geboei. Hoeveel van ons weet dat daar ook 'n ander Joodse volkstaat as Israel bestaan?
Volgens Siegel bestaan daar sedert 1934 wel so 'n volkstaat in Rusland, genaamd die Joodse Outonome Oblast — wat in Russies bekend staan as die Yevreiskaya Avtonomnaya Oblast.
Lenin het 'n nasionale beleid geformuleer wat Josef Stalin geïmplementeer het. Daarvolgens sou elk van die nasionale volksgroepe van die Sowjetunie 'n grondgebied kry waar kulturele selfbeskikking binne 'n sosialistiese raamwerk geniet kon word. Die amptelike godsdiensbeleid was ateïsme en Judaïsme was dus in konflik daarmee. Hul idee was om 'n Sowjet-Sion te vestig waar 'n Joodse proletariaatkultuur kon ontwikkel en waar Jiddisj liewer as Hebreus die amptelike taal sou wees. Hier sou 'n nuwe Joodse letterkunde en kunste hul godsdiens as primêre kultuuruitdrukking kon vervang.
Die Bolsjewiste het gereken dat outonomie vir etniese groepe op plaaslike vlak die Bolsjewiste sou toelaat om hul mag oor moedertjie Rusland in sy geheel te konsolideer. Die ongeveer 90 outonome gebiede of Oblasts moes genoegsame politieke outonomie oor eie sake verkry wat hulle vir dekades gelukkig sou hou. As gelykes het die Oblasts in 'n federale verhouding teenoor mekaar gestaan. Outonomie oor eie sake sou bewys lewer van Sowjet-Rusland se verdraagsaamheid teenoor gekoloniseerde minderheidsvolke wat onder kommunistiese dwingelandy verkeer het.
Lenin se etnofederalisme was 'n strategiese ideologiese skuif wat moes verseker dat die etniese minderheidsvolke sou help om die burgeroorlog vir die Bolsjewiste te wen. Op die langer termyn sou dit ook 'n model wees hoe om kommunisme regoor die aarbol te vestig deur die vrese van minderhede daardeur te besweer. Om die Russiese nasie te bou, wou Lenin die proletariaat dus vernasionaliseer. Om wêreldwye kommunisme daarna te vestig, moes die proletariat vervolgens verinternasionaliseer word (Workers of the world unite!). 'n Internasionale proletariaat sou kultuurverskille kon transendeer en hiervoor sou hy baie groot toegewings op plaaslike en kulturele gebiede maak om minderheidsvolke tevrede te hou. Die proletariaat moes deel word van die kommunistiese oplossing en moes dus nie nuwe etniese probleme skep nie.
Deur die verantwoordelikheid van ekonomiese streeksontwikkeling vierkantig op die skouers van die politieke elite van die Oblasts te plaas, sou hy ook verseker wees van samewerking tussen streeksowerhede.
Terloops, ek het al gewonder tot welke mate Lenin se etnofederalisme dr. Verwoerd se eertydse Bantoestanbeleid beïnvloed het. Mens kan nie help om die Verwoerdiaanse denkpatroon duidelik hierin te sien nie en bespiegelings dat sy voortydige dood dr. Verwoerd verhinder het om die federale konsep vir Suid-Afrika as volgende stap deur te voer, was dalk nie so vergesog nie. In plaas daarvan is die plaaslike politiek in die rigting van aparte hysbakke, ens. gestuur.
Om die Joodse Oblast te vestig, word die Komitee vir Landelike Vestiging van Joodse Werkers (Komzet) in 1924 gestig. Hulle moes met 'n plan vorendag kom om Jode te hervestig. 'n Aparte komitee sou die fondsinsameling behartig deur die internasionale Joodse gemeenskap te bearbei.
Die Komzet het vas geglo dat die Sowjet-Joodse vraagstuk slegs op tipiese Leninistiese wyse bygelê kon word, d.w.s. die Jode moes op een grondgebied versamel word waar hulle hul politieke en ekonomiese lewens volgens eie aard in 'n volwaardige outonome gebied binne die Sowjetfederasie sou kon organiseer.
Komzet het Joodse hervestigingsprojekte in die Oekraïne asook in die Krim begin, maar die Sowjetelite het sonder enige inspraak van Komzet, 'n relatiewe onbevolkte gebied aan die suidelike grens van die Russiese verre-ooste uitgesoek wat as Joodse volkstaat sou dien.
Vir Komzet was dit heeltemal onverwags en dit was duidelik dat die Bolsjewiste se oorwegings heeltemal van hul eie verskil het. Vir die Sowjetowerhede was die ekonomiese en militêre oorwegings van 'n leë gebied belangriker as die spesifieke belange van die Joodse gemeenskap. Hulle was gretig om 'n menseskild teen moontlike aanvalle deur Sjina of Japan te vestig. Hoewel die klimaat nie geskik was vir landbou nie, was die gebied tog ryk aan natuurlike minerale en ander hulpbronne wat ontgin kon word.
In 1928 keur die Opperste Sowjet 'n versoek van Komzet goed dat hulle met die hervestigingsprojek kan begin. In die lente van 1928 vestig 654 Jode hulle in Birobitsjdjan, soos die plek toe bekend was. Gedurende die daaropvolgende klompie jare vloei 'n konstante stroom Jode na Birobitsjdjan, sodat daar in 1930 reeds 1500 Jode gevestig het, uit 'n totale nie-Joodse bevolking van 37 000 vir die gebied. Tydens die hongersnood van 1932 in die Oekraïne pak 'n verdere 14 000 Jode die lang tog na Birobitsjdjan aan.
Maar 'n uittog uit Birobitsjdjan het begin en teen 1932 het die helfte van die oorspronklike 654 Jode nie meer kans gesien vir die harde klimaat van die gebied nie. 'n Amptelike propagandaveldtog het tog daarin geslaag om Jode na Birobitsjdjan te lok.
Mens kon dit verstaan, want die armlastige Joodse gemeenskap het uitgesien na die welvaart en politieke outonomie in die Sowjetamptenare se beloofde land. Maar die Sowjetpropaganda het nooit gebruik gemaak van dít wat vir Jode belangrik was nie, naamlik die Sionistiese retoriek en slagspreuke, Judaïsme en die Tora.
Inteendeel, die Sowjetamptenare se oogmerk was presies die teenoorgestelde. Dit was daarop gemik om die historiese waardes van die Joodse tradisies en godsdiens te negeer. Selfs Hebreus was verbied en skole kon onderrig in slegs Russies en Jiddisj (Joodse Duits) gee. Selfs sinagoges was kategories verbied. Dit was gevolglik baie moeilik vir Jode om hul eie volkstaat te bou sonder enige fundamentele wortels wat as gom moes dien om die mense as etniese eenheid te verenig. Die Sowjetpropagandaveldtog was ook daarop gerig om Jode af te raai om Palestina as toekomstige volkstaat te oorweeg.
Die Joodse volkstaat het gevolglik klaaglik misluk. Aan die een kant het die Sowjetheersers geglo dat dit moontlik was om 'n etniese tuisland kunsmatig van die grond af te begin deur die gebied beskikbaar te stel en die vestigingskoste daarvoor te absorbeer. Aan die ander kant het hulle probeer om hul doelwit te bereik sonder inagneming van die volkswil en historiese gehegtheid wat volksgenote het vir hul grondgebied, faktore wat sentraal staan in enige poging tot volksbou.
Die projek was dus doodgebore.
In 1998, sestig jaar ná sy stigting, het die Joodse Outonome Oblast, oftewel Joodse volkstaat in Rusland, 'n Joodse bevolking van 589 gehad teenoor die nie-Joodse bevolking van 214 085. Die naam is nog die Joodse Outonome Oblast en Jiddisj word nog in enkele skole gebruik. Daar bestaan nog Joodse straatname, en selfs 'n Joodse televisieprogram. Hoewel eienaardig vir ander mense, is die inwoners trots op hul uniekheid as nie-Joodse inwoners van 'n Joodse volkstaat.
Kan Afrikaners enige lesse uit hierdie geskiedenis leer? Beslis.
Is die gebied rondom Pretoria nie ook maar die Boere se Palestina nie? Daar is die heldeakker, die Voortrekkermonument, die Ou Raadzaal, Kerkplein, die Staatsteater, al die kerke, honderde skole, Loftus, en natuurlik die honderde duisende Afrikaners wat daar woon en werk…
Die veroordeelde reeksverkragter Tsediso Letsoenya is 'n gevaarlike misdadiger en 'n gevaar vir die samelewing, is Maandag in die Kaapse Hoëhof aangevoer.
Die aanklaer Christenus van der Vijver het aan die hof vertel dat hy "nie in die minste hieraan twyfel nie". Van der Vijfer het voor regter Abe Motala en twee assessore betoog oor 'n geskikte vonnis wat Vrydag aan Letsoenya opgelê sal word.
Letsoenya gaan op 28 aanklagte van verkragting gevonnis word, waarvan agt vir lewenslange tronkstraf kwalifiseer, asook agt van roof waarvoor hy vir die minimum van 15 jaar op elk van die roofklagte in aanmerking kom.
Van der Vijver het gesê dat hy van plan is om die hof te versoek om Letsoenya tot 'n gevaarlike misdadiger te verklaar, wat sou beteken dat Letsoenya weer in die hof moet verskyn voordat hy uiteindelik op parool vrygelaat mag word.
Die voorgeskrewe minimum vonnis vir iemand wat as 'n gevaarlike misdadiger verklaar word is trouens swaarder as 'n lewenslange vonnis van 25 jaar in die sin dat 'n oortreder wat tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis word nie in die hof hoef te verskyn alvorens hy op parool vrygelaat word nie.
Van der Vijver het gesê die jurisprudensie skryf voor dat, waar moonlik, 'n oortreder 'n lewenslange straf moet ontvang eerder as wat hy tot 'n gevaarlike misdadiger verklaar word.
Volgens die Appèlhof is lewenslange gevangenisstraf die hoogste vonnis in Suid-Afrika, aangesien dit die doodstraf vevang het, het hy gesê.
Van der Vijver het gesê as daar ooit 'n saak was waar 'n mens kon sê dat die feite vir sigself spreek, dan was hierdie so 'n saak.
Hy het gesê die verkragtings is almal sorgvuldig beplan en elke keer het Letsoenya verseker dat hy op 'n plek soos 'n stasie was waar hy sy slagoffers sorgvuldig kon uitsoek.
Hy het voortse gesê dat die verkragtings oor 'n lang tyd plaasgevind het waartydens Letsoenya genoeg tyd gehad het om te besin en op te hou.
Van der Vijver het gemeen dat Letsoenya slegs opgehou het vanweë die tussenkoms van die polisie.
Volgens hom is verkragting een van die mees aftakelende en vernederende dinge wat 'n vrou kan oorkom.
