VSA – Bladsy 21 – praag.co.za

Bradley Manning kry 35 jaar

Bradley Manning, die Amerikaanse soldaat wat beskuldig word van die grootste lekkasie van geklassifiseerde inligting in die geskiedenis van die VSA, is Woensdag tot 35 jaar tronkstraf gevonnis.

Die 25-jarige Bradley Manning is in ’n krygshof daarvan aangekla dat hy meer as 700 000 dokumente aan WikiLeaks verskaf het.

Kol. Denise Lind het Manning verlede maand skuldig bevind op 20 aanklagte, insluitend spioenasie en diefstal.

Hy sal ook oneerbaar uit die Amerikaanse weermag ontslaan word en sal ’n gedeelte van sy salaris verbeur, het Lind gesê.

Manning het in 2010 as ’n intelligensie-ontleder by ’n Amerikaanse weermagbasis in Bagdad, Irak, gewerk. – AP

“Hel“, “slagting“, “chaos“ is hoe die sogenaamde Dag van Woede in Egipte beskryf word in hoofopskrifte van dagblaaie regoor die wêreld. Nagenoeg 90 mense is gedurende die jongste skermutselings in die land dood.

Egipte word toenemend deur die internasionale gemeenskap veroordeel en massa-optredes teen die Egiptiese weermag word oor die wêreld gehou.

Die dodetal in Egipte hou aan om te styg en na beraming het meer as 800 mense reeds omgekom.

Die Times beskryf hoe ‘n protes in Kaïro se Ramses-plein vreedsaam begin het, maar met ‘n “skielike, oorverdowende geluid van outomatiese geweervuur” in straatgevegte ontaard het, nadat skares in paniek voor die koeëls gevlug het.

Intelligensieverslae dui daarop dat van die polisie- en weermaglede hul uniforms tuis gelaat en met die skare probeer versmelt het in gewone drag, maar nogtans gewapen was, op opponente begin skiet het en straatbarrikades opgerig het ná die chaos uitgebreek het en na woonbuurte versprei het.

Tydens die jagtogte op Morsi-ondersteuners het sommige gewone burgers glo by die veiligheidsdienste aangesluit. Die jongste verwikkelinge het die risiko van ‘n volskaalse burgeroorlog in Egipte verder verhoog.

Die Financial Times berig dat die onderdrukking deur die weermag teen Islamitiese ondersteuners van die afgesette pres Mohammed Morsi ‘n golf van geweld teen Christene in Egipte ontketen het.

Christelike kerke, besighede en skole is vernietig, geplunder en aangeval. Minstens vier mense het in dié geweld omgekom. Die Moslembroederskap het intussen ten sterkste ontken dat hulle Christene teiken.

Die Daily Mirror beskuldig die wêreld se magshebbers dat hulle op die kantlyn staan van wat gebeur in Egipte en pateties hulle hande vryf. Hulle het ‘n beroep op die VSA gedoen om sy militêre hulp dadelik op te skort totdat daar nuwe verkiesings gehou word.

Die Guardian, het in sy hoofberig gewaarsku dat Europa diplomatieke druk op Egipte se leiers moet volhou vir ‘n politieke skikking.

Die koerant wys daarop dat indien Egipte oorgaan tot ‘n burgeroorlog, die ontwortelde noorde ‘n dagreis ver na Europa is en dat die EU met ‘n vloedgolf van immigrante getref sal word.

Die betogings het ondanks ‘n aandklokreël tot in die nag voortgeduur en die Moslembroederskap beplan om vir nog ‘n week met betogings te volhard. Ondersteuners sê hul demokratiese keuse word vertrap deur die veiligheidsdienste se optrede.

Die Europese Unie se Raadgewer oor Buitelandse Sake het die geweld as skokkend bestempel en vir ‘n gekoördineerde reaksie teen die slagting gevra.

Die Duitse kanselier, Angela Merkel sê Duitsland sal sy betrekkinge met Egipte in heroënskou neem.

Die Franse Minister van Buitelandse Sake, Laurent Fabius sê hulp mag dalk heroorweeg word. Denemarke het reeds sy hulp aan Egipte gestaak.

Saoedi-Arabië het egter sy steun aan die Egiptiese weermag toegesê: “Die Koninkryk van Saoedi-Arabië, sy mense en die regering gaan staan vandag by sy broers in Egipte teen terrorisme,” het hy Vrydag gesê in ‘n verklaring op die staats-TV.

Hy het ook gesê dat hulle vol vertroue is dat Egipte sal herstel. Saoedi-Arabië is ‘n bondgenoot van die voormalige president Hosni Moebarak en het in die verlede ‘n moeilike verhouding met die Moslem-broederskap gehad.

Die koning het $5 miljard in hulp aan Egipte belowe verlede maand as Morsi verdryf word uit die presidentstoel.

Terreur-oproep uit Jemen laat VSA ambassades sluit

Besonderhede het aan die lig gekom oor die Al Kaida bedreiging wat gelei het tot die tydelike sluiting van sowat 20 Amerikaanse ambassades in die Midde-Ooste en in Afrika.

Volgens berigte het Amerika gesprekke onderskep tussen die Al Kaida-leier, Ayman al-Zawahri en die organisasie se hoof in Jemen.

Die Obama-administrasie beskryf dit as een van die ernstigste sameswerings teen die VSA.

Geen teikens is uitgesonder nie, maar dit was duidelik dat ‘n terreuraanval binnekort sou plaasvind.

Die onderskepte oproep van al-Zawahri, wat die leisels by Osama bin Laden oorgeneem het, het Amerika genoop om sy ambassases van Mauritanië aan die weskus van Afrika regdeur tot in die Midde-Ooste te sluit.

Kritici van die Obama-administrasie meen egter die bedreiging word oorspeel om fokus van die Bengazi-skandaal af te haal.

Dit het aan die lig gekom dat die VSA wapens aan Islamistiese terreurgroepe beskikbaar gestel het wat gelei het tot die aanval op die Amerikaanse ambassade en die dood van ‘n gesant en ander diplomatieke personeel.

Ambassades in Kaboel, Afghanistan en Baghdad, wat goeie veiligheidsmaatreëls het, is gister heropen.

VSA verskerp pogings om Egipte-krisis op te los

Internasionale diplomatieke pogings word verskerp om die politieke krisis in Egipte op te los.

Die Amerikaanse adjunkminister van Buitelandse Sake, William Burns het weer sy besoek aan Egipte verleng sodat hy verdere samesprekings met albei kante in die konflik kan hou.

Die Moslem Broederskap hou vol dat die afgesette president Mohamed Morsi weer aangestel word.

Nog twee Amerikaanse senators is na Egipte oppad. Een van die senators, die Republikein, Lindsey Graham sê die weermag moet vinniger die beheer aan die burgers oorgee en ‘n demokratiese verkiesing moet gehou word. – RSG

VSA, EU twyfel oor Zim-uitslag

Amerika en die Europese Unie het hul twyfel uitgespreek oor die geldigheid van Zimbabwe se presidensiële en parlementêre verkiesing.

President Robert Mugabe en sy ZANU-PF party het as duidelike wenners uit die stryd getree.

Die Amerikaanse minister van Buitelandse sake, John Kerry sê hy glo nie dat die amptelike uitslag die wil van Zimbabwiese burgers weerspieel nie.

Kerry het ‘n beroep op die Suider Afrikaanse Ontwikkelingsgemeenskap en die Afrika-Unie gedoen om in te gryp. Hy het ook die Zimbabwiese regering gevra om ‘n plan te maak sodat Zimbabwiërs hul mees fundamentele demokratiese reg in ‘n vry en regverdige omgewing kan uitoefen.

Die Europese Unie het op sy beurt gesê hy is bekommerd oor die beweerde onreëlmatighede en ‘n gebrek aan deursigtigheid in die verkiesings.

Die EU se uiteindelike besluit oor die verkiesing, sal deurslaggewend wees wanneer besluit word oor die verslapping of verstewiging van sanksies teen Zimbabwe.

Die EU se buitelandse beleidshoof – Catherine Ashton – sê die EU sal die verwikkelinge die volgende paar weke noukeurig dophou.

Volgens die amptelike uitslag het president Robert Mugabe die presidentsverkiesing met 61 persent gewen, terwyl Morgan Tsvangirai van die MDC 33 persent van die stemme op hom verenig het.

Die ZANU-PF-party het vroeër ‘n tweederde-meerderheid in die parlement gekry toe hy 150 van die 210 setels ingepalm het. – RSG

Anthony Weiner in nuwe seksskandaal

Die Amerikaanse politikus en selferkende sekspes Anthony Weiner het gesê hy beplan steeds om te staan vir die amp van burgemeester van New York, ten spyte van sy erkenning dat hy wéér seksueel eksplisiete boodskappe en foto’s aan ‘n jong vrou gestuur het.

Weiner geniet die ondersteuning van die meerderheid swart inwoners van die stad.

Dié vrou het aan ‘n skinderwebwerf gesê dat sy verlede jaar ‘n aanlynverhouding met Weiner gehad het.

Weiner, wat ‘n getroude man is, het twee jaar gelede uit die kongres bedank ná ‘n soortgelyke voorval waarin hy prikkelfoto’s van sy onderlyf aan vroue getwiet het.

Hy het egter nou gesê dat hy sy verhouding met sy vrou reggestel het, en dat hy klaar is met die soort gedrag.

Weiner se vrou, Huma Abedin, is ‘n assistent vir Hillary Clinton, die voormalige minister van buitelandse sake. – AP

Bendegeweld in Chicago het met 40% toegeneem sedert Obama verkies is

‘n Amerikaanse Kongreslid, Bobby Rush, is een van vele swart Ametrikaanse leiers wat dweep met Trayvon Martin, die swart tiener se dood. Martin is deur ‘n bruin buurtwaglid Gerorge Zimmerman geskiet nadat Martin vir Zimmerman aangerand het, en hy hom uit selfverdediging geskiet het.

Rush is ‘n kongreslid wat die mees gewelddadige stad in Amerika verteenwoordig. Chigaco is die stad waarin meer as 500 mense dood is verlede jaar, 74 persent van hulle Afro-Amerikaans, en 80 persent van die moorde verteenwoordig, volgens die polisie, bendemoorde.

Bendes het toegeneem in Chicago met 40 persent sedert die VSA se eerste swart president verkies is.

Daar is egter geen federale program om dit te stop nie en geen politieke wil nie. Niemand wil ‘n eerlike gesprek daaroor te hê nie, maar ‘n kongreslid wat se eie distrik in totale chaos verkeer, wat ‘n “hoodie” as ‘n simboliese daad dra, het geen raad met die bendes in sy eie distrik nie, behalwe om wittes daarvoor aanspreeklik te hou.

Gebruik Sirië dié gifgas?

Die propaganda-oorlog tussen Washington en Moskou oor die aanwending van sarin-gifgas in Sirië, het ‘n wenner en ‘n verloorder.

Gebruik Sirië dié gifgas teen sy gewapende opposisie? Ná honderde koerantberigte, het Parys, Londen en Washington besluit dat dit wel die geval is. Die “rooi lyn” wat pres. Obama vir die VSA se betrokkenheid gestel het, is oorgesteek. Die oorlog is op hande.

In werklikheid, kom hierdie Westerse mediaspel te laat. Luidens die internasionale reg, is Sirië nie ‘n ondertekenaar van die Konvensie oor chemiese wapens nie en kan hy dit vryelik gebruik. Vir Damaskus om chemiese wapens van massavernietiging nou te gebruik, is egter oorbodig, aangesien die oorlog waarskynlik aan sy einde gekom het met die Siriese regering wat rebelle uit sleutelposisies verdryf.

‘n Woordvoerder van die Siriese ministerie van buitelandse sake, Jihad Makdisi, het op 23 Julie 2012 gesê sy land sal chemiese wapens net teen eksterne vyande gebruik. Hierdie verklaring is deur die NAVO-lande as ‘n dreigement jeens die “rebelle” vertolk.

Eintlik, en sonder enige twyfel, het die woordvoerder NAVO en Israel bedoel. Die woordvoerder was baie duidelik oor die feit dat daar geen sulke wapens teen die Siriese “rebelle” gebruik sou word nie.

NAVO het in 2003 nie gehuiwer om “wapens van massavernietiging” in Irak te vind nie. Twee keer, op 20 Augustus en 3 Desember 2012, het president Barack Obama Sirië teen die gebruik van chemiese wapens gewaarsku.

Die neokonserwatiewes het hulself daarna druk beywer vir Westerse militêre ingryping. Volgens hulle smag Sirië na ‘n “Arabiese Lente” wat wreed deur ‘n “diktator” onderdruk word. Die internasionale gemeenskap moet ter wille van die mooiklinkende ideale van vryheid en demokrasie ingryp.

Professor Anne-Marie Slaughter, voormalige direkteur van beplanning vir Hillary Clinton (2009-2011), het Obama se laissez-faire in Sirië selfs met die Rwandese geval vergelyk! Haar Washington-Post-artikel in ‘n histeriese trant was bedoel om die Amerikaanse bevolking tot ingryping te oorreed. Meer as 60% was egter daarteen gekant.

In 2003 is bewyse van “wapens van massavernietiging” in Irak deur ‘n verrassende getuie na vore gebring. Terwyl die hoof van die inspeksiemissie van die Verenigde Nasies, Hans Blix, voor die Veiligheidsraad bevestig dat sulke wapens nie in Irak nie meer sedert 1991 bestaan nie, het Hussain al-Shahristani, ‘n wetenskaplike in ballingskap, Colin Powel egter daarvan oortuig: Saddam Hussein hét chemiese, bakteriologiese en kernwapens.

Sy woorde is deur die Internasionale Instituut vir Strategiese Studies (IISS) in Londen bevestig. Nie een van sy uitsprake was waar nie. Ná die inval het Washington erken dat hy verkeerd was.

Dié valse getuie het nietemin die Adjunkpremier van die “bevryde” Irak geword en die IISS gaan steeds ongestoord voort met sy naakte propagandabedrywighede asof daar nie ‘n miljoen onskuldige mense gesterf het nie.

Die twee koloniale magte, Frankryk en die Verenigde Koninkryk, wat die Midde-Ooste in 1916 verdeel het, is baie gretig dat Westerse militêre ingryping – ten spyte van die drie Russiese en Chinese veto’s – moet voortgaan. Op 27 Mei, die vooraand van ‘n belangrike vergadering van EU-ministers oor die moontlike lewering van wapens aan die “rebelle”, het die invloedryke Franse koerant Le Monde skielik ‘n ondersoek van Jean-Philippe Rémy op die voorblad geplaas wat van die gebruik van saringas in Damaskus getuig.

Die verslaggewer het bloed- en urinemonsters wat deur ‘n Franse militêre laboratorium getoets is, teruggebring. Die Franse minister van buitelandse sake, Laurent Fabius, reageer soos verwag kan word, en die Britse regering skree “oorlogsmisdaad”. Uiteindelik, volg die Withuis met: “Ons intelligensiegemeenskap bevestig dat die Assad-regime baie keer gedurende die afgelope jaar chemiese wapens teen die opposisie aangewend het, waaronder saringas op ‘n klein skaal.”

Die probleem is ten eerste dat daar nie ‘n probleem is nie: Die gebruik van saringas is in 2007 deur die Konvensie op chemiese wapens verbied maar is nóg deur Israel nóg Sirië bekragtig.

Dit beteken dat hierdie twee lande wettig sonder die pleeg van “oorlogsmisdade” die gas mag aanhou en aanwend.

Tweedens, die gebruik van saringas deur gereelde troepe, selfs al word dit nou deur Parys, Londen en Washington “bevestig”, bly hoogs onwaarskynlik. Die saak soos dit deur Le Monde aangekondig is, kan net die onwaarskynlikheid verder verhoog.

Die Siriese weermag het na bewering in Damaskus, in die distrik van Jobar, die gas gebruik sonder dat die gas die straat na die burgerlike bevolking en die res van die hoofstad versprei het. Rebelle se reaksies dui daarbenewens op ‘n baie lae dosis. Hulle is dadelik met atropien behandel, maar ook met plaaslike behandelings waaronder oogdruppels, wat blyk onnodig te wees vir ‘n gas wat deur die vel dring. Kortom, die getuienis sal nie die feitetoets eers naastenby slaag nie. Net so min as wat George W. Bush en Tony Blair se “feite” en “bewyse” in Irak van WMV (Wapens van Massavernietiging) geslaag het.

Joeri Oesjakof, die buitelandsebeleidsadviseur vir die Kremlin, het begin lag toe hy die “bewyse” sien. Hy sê hy kon nie verhelp om aan die proefbuisie vol antraks te dink wat deur Colin Powell aan die Veiligheidsraad voorgehou is nie.

‘n Mens wonder waarom die bewerings van Carla del Ponte, ‘n lid van die Kommissie van Ondersoek vir die Hoë Kommissaris vir Menseregte, nie dieselfde reaksies ontlok het nie. Sy het op 5 Mei 2013 op die Switserse televisie gesê: “Tydens ons ondersoek […] is konkrete bewyse van die gebruik van saringas gevind. En dit is gebruik deur teenstanders, maw deur die rebelle, en nie deur die regering nie.”

Turkye word tans deur ‘n politieke opstand teen die Moslem-broederskap verlam, wat deur Erdogan in plek gehou word, terwyl Washington in Katar die troon aan die diktator se seun Tamim moet oorhandig. Die tydsberekening in die Midde-Ooste vir hierdie omwentelinge beteken dat die Russe en Amerikaners sal moet gaan sit om uiteindelik vrede te bespreek.

Onderweg na globale finansiële ineenstorting

Terwyl die media dikwels oor die politiek van die huidige globale finansiële krisis verslag doen, word daar min oor die besonderhede daarvan berig. Slegs enkele waagmoedige verslaggewers en TV-programme gaan dieper op al die implikasies van Amerika se skuld van 16 triljoen dollar en die EU se hulppakket aan Griekeland in.

Kortom, die VSA, Brittanje, die suide van Europa, maar ook Ierland, staar bankrotskap in die gesig. Wanneer die proses tot sy logiese uiteinde gevolg gaan word, sal sommige lande ‘n verlaging in lewenstandaard van tot 40% moet aanvaar. Daar sal onluste uitbreek en selfs demokrasie, die slagspreuk van die twintigste eeu, sal onder skoot kom. Die feit dat Duitsland tans aan Griekeland voorskryf hoe om sy ekonomie te bestuur, beteken reeds die einde van Griekse demokrasie en soewereiniteit omdat dié land se burgers voortaan aan eksterne beheer onderworpe gaan wees.

Die uitgesproke TV-aanbieder Max Keiser beskryf diegene wat in beheer van die New Yorkse en Londense finansiële bedrywe verkeer, as “bedrieërs en misdadigers”. Trouens, wat ons oor die afgelope vier jaar of meer gesien het, is dat die banke hul private verliese van honderde miljarde dollar na die belastingbetaler oorgedra het. Intussen het bankiers aangehou om aan hulself groot salarispakkette en veral bonusse te betaal.

Weens al die finansiële skandale wat in die Londense bankbedryf woed, geniet geen bankier meer die geloofwaardigheid om as goewerneur van die Bank van Engeland aangestel te word nie. Daarom het die Britse regering besluit om die huidige Kanadese sentrale bankier, Mark Carney, te werf in ‘n poging om die land se finansiële probleme uit te stryk.

Tydens die sogenaamde LIBOR-skandaal, is bevind dat Barclays en ander Londense banke die daaglikse vasstelling van rentekoerse tot hul eie voordeel gemanipuleer het. LIBOR, oftewel die “London Interbank Offered Rate” bepaal die koerse waarteen triljoene dollar se afgeleide en ander transaksies wêreldwyd betaal word, ook in die VSA.

Die krisis wat Brittanje egter in die gesig staar, is veel groter as die aanvanklike bankrotskap van banke wat deur die regering staande gehou moes word. Deels vanweë die bankkrisis, maar ook omdat die Britte al jare lank bokant hul vermoëns leef, skuld die Verenigde Koninkryk meer as 900% van haar eie Bruto Nasionale Produk. Dit is min of meer dieselfde skuldvlak as dié van Duitsland in die dae van die Weimarrepubliek tydens die 1920s toe daar hiperinflasie geheers het en dit goedkoper was om jou huis se mure met banknote te versier as om muurpapier te gebruik.

Die logiese vraag is: waarom breek daar nie vandag hiperinflasie in Brittanje of selfs die VSA uit nie, gegewe die hoë skuldvlakke van beide lande? Die antwoord is dat die regerings en veral die sentrale banke tans rentekoerse met ‘n ysterhand beheer. Op die oomblik is korttermynrentekoerse in die meeste ontwikkelde lande so te sê gelyk aan nul persent en langtermynkoerse die laagste in 300 jaar!

Hier volg die 3-maandekoerse (LIBOR) vir die vernaamste geldeenhede:

USD 0.30950 %

EUR 0.12357 %

GBP 0.51938 %

JPY 0.18143 %

CHF 0.01400 %

ZAR 5.13% (JIBAR)

Die Switserse frank (CHF) “betaal” of vereis reeds negatiewe rentekoerse vir enigiets vanaf oornagdeposito’s tot en met 2 maande. Dit wissel van -0.02200 % tot -0.00600 %. Die rede hiervoor is dat die Switserse frank vanweë die wêreldwye finansiële krisis soveel in waarde gestyg het dat die Switserse Nasionale Bank besluit het om buitelanders met lae of negatiewe rentekoerse te “straf” as hulle net hul geld in Switserland wil kom “parkeer”. Verdere stygings in die Switserse frank sou die mededingendheid van Switserse maatskappye nog verder knou.

As ‘n mens dink dat soveel lande en instellings deesdae nie hul lenings kan terugbetaal met sulke uiters lae rentekoerse nie, stel jou voor indien rentekoerse na die meer normale vlakke sou styg waaraan ons in Suid-Afrika gewoond is! Indien die Amerikaanse rentekoerse môre tot 5% sou styg, sou die hele Amerikaanse ekonomie waarskynlik tot stilstand kom en sou die banke weereens min of meer bankrot wees.

Ons sien dus hoe die globale ekonomie tans deur kunsmatige, lae of nulrentekoerse drywend gehou word. In die regte wêreld is daar egter skommelinge in die waarde van goedere en bates. Veral goud en silwer het sedert 2008 toe die krisis begin het, drasties gestyg. Wat tans besig is om te gebeur, is dat omtrent al die geldeenhede waarde verloor, net soos tydens klassieke inflasie en dis net ‘n kwessie van tyd voor mense dit agterkom en desperaat gaan probeer om ander bates as papiergeld te bekom.

Vanweë die waardevermindering van geld, het aandele ook die afgelope tyd ietwat gestyg. Maar die Amerikaanse aandelebeurs is nou so afhanklik van hierdie lae rentekoerse dat enige styging in rentekoerse, soos byvoorbeeld om die waarde van die dollar te probeer beskerm, tot ‘n ineenstorting van die beurs mag lei, iets wat baie maklik ‘n Groot Depressie mag ontketen.

Ook die stryd tussen die Demokrate en die Republikeine in die VSA rondom die sogenaamde fiskale afgrond (“fiscal cliff”) gaan oor ‘n keuse tussen twee moontlik fatale opsies vir Amerika: die verhoging van belasting of die verlaging van staatsbesteding. Ongeag die dosisse waarin hulle toegedien word, gaan beide ‘n uiters negatiewe uitwerking op die Amerikaanse ekonomie hê. Indien die belastingbetaler meer moet betaal, gaan hy minder verbruik en word die ekonomie verder in ‘n resessie gedompel. Net so kan ‘n afname in staatsbesteding ook die ekonomie laat krimp, met min of meer dieselfde resultaat.

Die groot vraag is hoe die voortslepende internasionale geld- en bankkrisis Suid-Afrika gaan raak? Vanweë valutabeheer en ander faktore is Suid-Afrikaanse banke nie regstreeks deur die internasionale finansiële krisis geraak nie, maar hier by ons is die politieke probleem besig om al hoe meer ondoeltreffendheid in die ekonomie te veroorsaak. ‘n Groter wordende deel van die swart elite plunder eenvoudig die staat, die munisipaliteite en groot maatskappye sonder dat hulle enigiets tot die ekonomie bydra. Hoewel ons nie met die enorme staatskuld van ‘n Brittanje, ‘n Griekeland of ‘n VSA te kampe het nie, neem die vertroue in ons ekonomiese stelsel weens korrupsie, onbekwaamheid, asook stakings en geweldpleging, insgelyks af.

Die ander probleem is dat ons ekonomie en veral ons finansiële stelsel sterk aan dié van Engeland gekoppel is. Onder andere besit Barclays reeds vir ABSA en ons banke dryf elke dag handel met die groot Britse banke in Londen. Die komende ineenstorting van Londen sal dus nie Johannesburg ongeskonde laat nie.

In globale terme is die rand ‘n baie klein geldeenheid. Trouens, in Londen word dit as ‘n sogenaamde “eksotiese geldeenheid” gesien wat slegs in klein hoeveelhede verhandel word, anders as die euro of die jen wat byna in miljarde per minuut verhandel word. Daarom kan die waarde van die rand baie maklik deur ‘n groot buitelandse bank gemanipuleer word, net soos wat die LIBOR-koerse deur Barclays gemanipuleer is. Indien die rand drasties sou verswak, sou al ons spaargeld vernietig word en ‘n golf van hiperinflasie soos in Zimbabwe oor ons land spoel.

Een ding wat egter in die rand se guns tel, is die hoeveelheid minerale wat steeds onder ons grondoppervlak verkeer en dus potensiële goud- of platinumreserwes verteenwoordig. Indien mynproduksie egter weens arbeidsonrus soos by Marikana en elders permanent ontwrig word, kan die rand insgelyks binne ‘n ommesientjie verswak, terwyl petrol- en voedselpryse die hoogte inskiet.

Tans beheer die groot banke en versekeringsmaatskappye feitlik al ons finansiële bates, soos aandele, effekte en kontant. Synde sterk onder Britse invloed, is Suid-Afrikaanse banke feitlik deurgaans baie anti-Afrikaans en sou niks daarvan dink om hierdie bates op een of ander manier op te veil en in die bodemlose “swart gat” van die internasionale finansiële stelsel te stort nie. Oor die afgelope paar jaar was daar allerlei onrusbarende maniere waarop gewetenlose bankiers onskuldige middelklasmense se pensioene en spaargeld vir hul eie doeleindes toegeëien het. Ons banke is reeds ten dele betrokke by regeringskorrupsie en die soort “wettige plundery” wat as “swart ekonomiese bemagtiging” bekendstaan. Hulle sou dus niks daarvan dink om ons huidige spaargeld en kapitaal vir hul eie doeleindes aan te wend, met die volle samewerking van Gill Marcus en die Reserwebank nie. In al die vernaamste nywerheidslande het ons onlangs gesien hoe die banke en die regerings saamspan om die gewone man met reuseverliese en belastings op te saal. Selfs mev. Angela Merkel wat hoog en laag gesweer het dat die spaarsamige Duitsers geensins vir die Grieke sal betaal nie, het onlangs daartoe ingestem dat die Duitse belastingsbetaler wel ‘n gedeelte van die Griekse staatskuld sal vereffen.

Dis so goed die Suid-Afrikaanse belastingbetaler word gedwing om Zimbabwe of Swaziland se staatskuld te delg. Uiteraard gebeur dit reeds, want die ANC het al skenkings aan beide lande gemaak, hoewel dit nie van dieselfde omvang is as wat Duitsland aan Griekeland sal moet betaal nie.

Die Afrikaner het reeds alle politieke invloed in die land verloor en loop gevaar om ook sy vasstrapplek in die Suid-Afrikaanse ekonomie kwyt te raak soos wat ons Londen-georiënteerde banke en versekeringsmaatskappye die belang van hul Britse moederland nastreef en nie die belang van hul eie kliënte nie. Ook gaan pensioenfondse gedwing word om in bepaalde regeringsprojekte te belê wat die opbrengs van sulke fondse drasties gaan beïnvloed.

Myns insiens moet Afrikaners met oplossings kom om ons afhanklikheid van die Britse finansiële stelsel en sy gevaarlike, astronomiese skuldlas te verminder. Ons moet ons meer op Switserland rig waar daar groter stabiliteit is. Maar ons moet ook begin om ons eie bates te bestuur, pleks van op die verraderlike bankiers te vertrou. SANLAM en ander instellings wat Afrikaners in die verlede geskep het, is lankal deel van die soort Britse kartel wat Johannesburg, die finansiële sentrum van Suid-Afrika, beheer. Op sy minste moet daar weer ‘n eg inheemse versekeringsmaatskappy gestig word sodat ons nie verder uitgebuit word nie. Op die duur moet Afrikanerkapitaal aangewend word om vir ons mense werk te skep, buite die regstellende-aksie-ekonomie wat ewe groot risiko’s in hom ronddra as dié van Griekeland, Ierland of Brittanje.

Hier vanuit Suid-Afrika gaan ons heel moontlik die finale afgang van Groot Brittanje aanskou, hoe dié land finaal onder ‘n skuldtsoenami in duie stort. Daar mag weer onluste in die strate van Londen uitbreek soos wat mense al hul spaargeld en pensioene verloor en werkloosheid drasties toeneem.

As ons slim is, sal ons verhoed dat ons saam oor die afgrond stort en hierdie moeilike tye eerder as ‘n geleentheid sien om ‘n nuwe ekonomie in Suid-Afrika tot stand te bring. Ons moenie meer afhanklik van Britse banke en mynhuise wees nie, want in die tagtigerjare was dit die manier waarop Suid-Afrika finansieel afgepers is om ons mense uiteindelik tweedeklasburgers in hul eie land te maak.

Indien ons oor die verbeelding en inisiatief beskik om, noudat Brittanje al hoe swakker raak, ons eie finansiële sektor op die been te bring en ‘n Afrikaanse kennisekonomie soortgelyk aan dié van die huidige Duitsland tot stand te bring, kan ons weer in Suid-Afrika koning kraai.

Soos George Osborne, die huidige Britse minister van finansies, vandeesweek tydens sy sogenaamde Herfstoespraak gesê het: “Hulle (die Duitsers) het vele dinge gedoen soos om in opvoeding te belê, wat ons moes gedoen het.”

Hoewel Afrikaners oor die afgelope tyd alle politieke invloed in Suid-Afrika verloor het en ook ekonomies gemarginaliseer is, het ons tog ‘n paar dinge reg gedoen, soos om in ons kinders se opvoeding te belê. As volk is ons verreweg die beste opgevoed en opgelei in Afrika, gemiddeld ook veel beter as die Britte. Ons opvoedingsvlak kan enige tyd met dié van Duitsland of die Skandinawiese lande vergelyk word. Dat van ons mense in armoede moet leef, is ‘n absolute skande.

Dis hoog tyd dat ons daardie Afrikanerkundigheid wat oor geslagte opgebou is tot ons eie voordeel begin aanwend en dit nie in diens van ons oorheersers verkwis nie.

Sielkundige impak van wêreld-ekonomiese krisis

Terwyl ‘n Amerikaanse paneel nog nie onomwonde kon bevestig dat die wêreld-ekonomiese krisis iets van die verlede is nie, is dit duidelik dat state, instansies en individue nie deur die krisis onaangeraak is nie.

In die VSA is daar selfs ‘n groep wat ‘n dubbele insinking, die sogenaamde “double dip” verwag.

Versigtigheid is nou die wagwoord. Die versigtigheid kleef nog duidelik na aanvanklike woede toe dit geblyk het inhalige magnate het so laag gedaal om staatshulp om hulle kop bo water te hou, te gebruik om opnuut banale bonusse aan hulself toe te ken.

Trouens, die woede was so erg dat daar in Nederland ‘n ernstige poging was om bankbase persoonlik aanspreeklik te hou vir verliese as gevolg van dom-onnosele besluite, terwyl sommiges selfs wetgewing gevra het wat tronkstraf moontlik sou maak.

Die Pew Research Center in die VSA het ‘n peiling gedoen oor hoe die krisis gesinne geraak het, en hoe dit mense se denke beïnvloed het. Meer as die helfte van die VSA se werksmag het werksverliese ervaar, moes instem tot salarisvermindering of moes verminderde ure werk.

Agt elemente is geïdentifiseer oor hoe dit Amerikaners geraak het:

32 % van die volwasse werksmag het in die resessie tye van werkloosheid ervaar.
28 % van die mense wat werk het, se werksure is verminder, 23 % se salarisse is verminder, en 11 % is van permanente na tydelike werkers omgeskakel.
62 % volwassenes het aangedui hulle spandeer minder as voor die resessie, en 31 % beplan om na die resessie steeds minder te bly spandeer.
Ongeveer 6 uit tien mense wat ouer as 50 is, meen hulle sal dalk aftreeplanne moet uitstel omdat hulle nie seker is dat hulle genoeg voorsiening gemaak het nie. Die opname wys egter dat dit die sg “baby boomers” is wat die hardste getref is, en ongeveer 30 % van hierdie jong mense is nou onseker of hulle genoeg sal kan verdien om vir aftrede voorsiening te maak. (Dit is veelseggend in die VSA met sy Green Card-stelsel).
Ongeveer die helfte van die huiseienaars meen hul huise se waarde het afgeneem, en amper 40 % meen dit sal 6 jaar of langer neem om te herstel.
Altesaam 26 % van die Amerikaners meen hul kinders sal, wanneer hulle die ouers se huidige ouderdom bereik, ‘n laer lewenstandaard handhaaf. ‘n Dekade tevore was slegs 10 % hierdie mening toegedaan.
63 % meen dit sal die VSA tot drie jaar neem ekonomies heeltemal te herstel.
Die peiling toon dat meer republikeine positief is oor die ekonomie wanneer die land deur ‘n republikeinse president regeer word, terwyl meer Demokrate die mening toegedaan is wanneer ‘n Demokraat sy intrek in die Wit Huis geneem het.

In lande soos België is omvattende hoofstukke oor moraliteit in die ekonomiese herstelplanne ingeskryf.

Teen dié agtergrond is dit belangrik om die oog te hou op faktore hier te lande, soos Mangaung wat nou blykbaar van ‘n ontwikkelingsbegroting na ‘n welsynsbegroting oorgeslaan en die gans wat die goue eiers lê geslag het. Ministers wat peperduur vuurwaens aanskaf terwyl die nasionale begroting nie meer al die (slag)gate toestop nie. Korrupsie, die diefstal van ‘n land se toekoms, wil maar nie wyk nie. Hierdie swartgallige lysie is ongelooflik lank.

Die Fifa-toernooi is nog nie eens in die pylvlak nie, en die “double dip”-sindroom slaan wyd uit. Ekonomies gesproke is volslae swartgalligheid dalk oordadig, maar versigtigheid is aangewese, en belê in die toekoms onontbeerlik.

poteha-detyam

Zille gekant teen Wêreldbanklening

Die Suid-Afrikaanse opposisieleier het Woensdag die Verenigde State en Brittanje versoek om nie die land met ‘n Wêreldbanklening te ondersteun om ‘n nuwe kragstasie te bou nie.

Helen Zille, leier van die opposisie Demokratiese Alliansie, het aan die ambassadeurs van beide lande wat die toekenning van die 3,7-miljard-dollar (2,8 miljard euro) lenings sal maak, gesê dat dit as brandstof vir korrupsie sal dien as die regerende African National Congress (ANC) ‘n aandeel het in die maatskappy wat die tender gewen vir die projek.

“Ons vra hulle hul invloed gebruik en verklaar dat hulle nie enige lening sal toestaan nie, tensy die ANC sy 25 persent belang in Hitachi-Afrika heeltemal onttrek,” het Zille na die ontmoeting met die ambassadeurs gesê.

Eskom wil die geld gebruik vir die bou van ‘n mega-steenkool-aangedrewe kragsentrale wat sal help met sy vermoë tot opwekkingskapasiteit.

“Dit is heeltemal korrup vir ‘n politieke party om miljarde rande uit staatstenders te maak, wanneer die politieke party in beheer van die staat is,” sê Zille.

“As die lening toegestaan word onder hierdie omstandighede, sal die ANC se mag verderflik verskans wees en Suid-Afrika sal ‘n kriminele staat word,” het sy bygevoeg.

In 2008 is Suid-Afrika deur deurlopende kragonderbrekings getref omdat die nutsmaatskappy gesukkel het om aan die vraag te voldoen.

Vroeër Woensdag, het die ANC Zille se pogings skerp gekritiseer, en gesê dat sy teen die belang van die land optree.

“Zille is gekant teen die ontwikkeling van die land, die lening sal help met Eskom se kragvoorsiening. Ons is tans in vennootskap met Hitachi,” het die ANC se sekretaris-generaal Gwede Mantashe, gesê.

Eskom het reeds lenings uit verskillende Europese finansiële instellings ontvang.

Die Wêreldbank se besluit sal na verwagting op Donderdag bekendgemaak word.

casino gamed

VSA toets kernmissiel

‘n Westerse militêre amptenaar sê die VSA het ‘n toetslansering van ‘n ballistiese missiel wat kernkoppe kan dra vanaf ‘n duikboot gedoen in ‘n gesamentlike militêre operasie met Saoedie-Arabië.

Die amptenaar sê die Trident-missiel is Woensdag afgevuur, maar kon nie ‘n spesifieke plek gee vanwaar dit gedoen is nie. Hy het op voorwaarde dat hy anoniem bly gepraat vanweë die sensitiwiteit van die kwessie.

Die VSA het hulle missielverdediging opgeskerp in die Golf om enige moontlike missielaanvalle vanuit Iran die hoof te kan bied.

‘n Amptenaar uit die departement van verdediging in Washington het die lansering bevestig maar wou ook anomiem bly omdat hy nie toestemming gehad het om op rekord te praat nie. Hy het egter gesê dit het laat verlede week plaasgevind en dit was deel van ‘n demonstrasie.

Blair voer oorlog glo vir sy eie sak

Tony Blair, eertydse Britse premier, is twee jaar lank al in ‘n stryd gewikkel om sy geheime olie-ooreenkoms ‘n geheim te probeer hou.

Blair het ‘n uiters lukratiewe sake-ooreenkoms met ‘n multinasionale oliereus gesluit met uitgebreide belange in Irak.

Die voormalige Arbeidersregeringleier het probeer om sy ooreenkoms met die UI Energy Corporation van Suid-Korea, waarmee hy intussen sowat R220 miljoen verdien het, nie te laat uitlek nie deur oproepe van ‘n regeringswaghond te ignoreer.

Hy het ook gepoog om ‘n ooreenkoms met Koeweit waarin hy as adviseur vir die koninklike gesin opgetree het en ongeveer R11 miljoen ontvang het, uit die nuus te hou.

Blair se geldmakery het nou op die lappe gekom nadat die komitee wat sake oorsien, die Advisory Committee on Business Appointments geduld met hom verloor het.

Die voormalige eerste minister misbruik kennelik sy rol as Westerse gesant in die Midde-Ooste vir sy eie gewin, word beweer.

Kenners wat oor Blair se sakebelange spekuleer, meen dit is slegs die puntjie van die ysberg, Hy het glo sy reuse inkomste wat hy uit allerlei verdien, goed verskans met skadumaatskappye en vennootskappe.

Sodoende kon hy tot op hede verhoed dat die volle prentjie van sy rykdom openbaar gemaak word.

Kritici wys ook daarop dat ‘n groot deel van sy inkomste uit die VSA en die Midde-Ooste kom. Dit is ‘n duidelike bewys dat Blair gebaat het by die Amerikaanse inval in Irak en sy “noue bande” met George Bush.

‘n Britse parlementslid het Donderdag gesê, die kwessie “lyk nie net sleg nie, dit stink”.

“Dit blyk dat die voormalige premier van Brittanje op die betaalstaat van ‘n baie groot buitelandse oliemaatskappy is en ons word in die duister gehou daaroor,” het hy gesê.

Nog ‘n parlementslid het uitgewys dat Blair “te koop” is.

Die Suid-Koreaanse UI Energy is een van die grootste investeerders in Irak se olieryke en semi-outonome Koerdistan.

Blair wou nie Donderdag kommentaar lewer oor die aangeleentheid nie.

online slots no deposit bonus Лобановский

Zuma-gesprekke bevorder Afrikanervryheid

Verlede Donderdagaand se dinee tussen ‘n groep Afrikaners en president Jacob Zuma het intussen heelwat kommentaar en – ongelukkig – verwarring veroorsaak. Soos ek reeds in my antwoorde op vrae van Rapport gister gesê het, voel ek dat ons in ‘n vyandige media-omgewing verkeer, met sowel die magtige Britse media as hul Suid-Afrikaanse eweknieë wat tegelykertyd die Afrikaner en die Zuma-faksie van die ANC verguis.

Wat aanvanklik ‘n privaat geleentheid sou wees waartydens Afrikaners griewe kon lug en die water kon toets vir moontlike toegewings van die ANC, is egter vooraf uitgelek en word nou deur sowel die liberale Naspers-koerante as die konserwatiewe Radio Pretoria verdag gemaak. Ook die leserskommentaar by die Rapport-berig van gister op hul webblad is oorwegend negatief.

Soos ek reeds ná ona eerste braaivleis met Zuma in Houghton enkele jare gelede geskryf het, moet ons nie die waarde van diplomasie onderskat nie. Mandela het, deur blote diplomasie, vanuit sy tronksel die hele Nasionale Party met sy magtige militêre masjien om sy vinger gedraai en uiteindelik die staatsmag vir sy terroriste-organisasie verower. Sekerlik het dit met die hulp van die buiteland, die VN en die ou Oosblok, maar veral Brittanje en Amerika geskied. Feit is egter dat die ANC hierdie land deur blote diplomasie en slim politiekery deur wit en Indiër-kommuniste ingepalm het. De Klerk, Roelf Meyer en hul Broederbond-maatjies het die hele land, asook elke Afrikanerbate soos staatsmaatskappye, universiteite en skole, op ‘n skinkbord aan hulle oorhandig.

Is ons Afrikaners dan dommer as die ANC se sluwe blanke en Indiërkommuniste?

Vanmôre is daar op busse en treine vanuit Soweto deur taxi-eienaars gevuur; in Brits kan ‘n mens nie die water drink nie. Daar is sprake van die nasionalisering van alle plase. Terwyl Suid-Afrika al hoe meer in anargie en wanorde versink, styg die potensiaal vir geweld eksponensieel. In sommige Afrikanerkringe word die term “oorlog” rondgeslinger, terwyl Julius Malema natuurlik sy eie bydrae lewer om die temperatuur te laat styg.

Een goeie rede om met Zuma te praat, is sekerlik om hierdie dreigende etniese konflik in Suid-Afrika te probeer afweer. Die stelsel wat De Klerk, die Britse marionet en naïewe kruiper, vir ons ontwerp het, is vinnig besig om in duie te stort. Die twak van ‘n “reënboognasie” en ‘n liberale demokrasie waarin die swart ras sy eie apartheid – maar sonder ‘n tuisland vir die blanke verdruktes – handhaaf, is eenvoudig nie genoeg om die reeds wankelende staat regop te hou nie. Daar móét verandering kom, hetsy deur geweld, opstand en oorlog, hetsy deur… te praat.

Vanweë al die negatiewe propaganda deur die wêreldmedia – gelei deur die Britse media – téén ons volk, kan ons nie bekostig om as die aanstigters van geweld en konflik in Suid-Afrika gesien te word nie. Ná Zimbabwe en met Suid-Afrika goed op pad na ‘n soortgelyke ineenstorting, soek Brittanje en Amerika ook na ‘n sondebok vir hul mislukte politieke eksperiment in Suider-Afrika. Hulle sou ons graag die skuld daarvoor wou gee.

Ons beskik oor ‘n navolgenswaardige voorbeeld in oudpresident Paul Kruger, wat in enige konflik met Brittanje tot op die laaste oomblik vrede deur onderhandeling nagestreef het. Anders as diegene wat vandag meen Afrikaners kan net in isolasie met mekaar praat – maar dan wil die meeste Afrikanerleiers en -faksies nie eens dít doen nie! – en nie met ons volk se vyande nie, het Kruger gedurig met sy vyande gepraat en probeer onderhandel.

Terwyl ons, soos dit ordentlike, Christelike mense betaam, vrede in dié wêrelddeel nastreef, moet ons egter die ou Latynse spreuk, si vis pacem, para bellum (“As jy vrede wil hê, maak vir oorlog gereed”) in gedagte hou. Afrikanerswakheid onder De Klerk het ons vandag by dié kruispad gebring waar sommige selfs die kulturele, taalkundige en demografiese verdwyning van die Afrikaner voorspel.

Onderwyl geweldsmisdaad en wanorde oplaai, sal ons die geledere móét sluit en eie gemeenskapsveiligheidstrukture op die been bring om ons lewens – en veral dié van ons vrouens en kinders – te beskerm. Zuma soek nie om dowe neute toenadering by Afrikaners nie. Dit is juis omdat hy, met die fyn politieke aanvoeling van die Zoeloehoofman, besef dat daar roeringe in Afrikanergeledere is dat hy so graag die kommunikasiekanaal met Afrikaners wil oophou.

Voortgesette gesprekke met Zuma of ander ANC-leiers sal geen doel dien indien die Afrikaner homself nie ordentlik kan begin organiseer en mobiliseer nie. Maar dit is so ooglopend dat ‘n mens dit seker nie eens hoef te sê nie.

Soos ek ook reeds voorheen geskryf en gesê het, verteenwoordig Zuma se gesprekke met ‘n mengelmoes Afrikanerleiers en -organisasies ‘n implisiete erkenning van ons status as ‘n volk en as ‘n nasionale minderheid in Suid-Afrika. Ons moet die volgende onthou: soos wat geen Arabiese staat nog ooit die bestaan van Israel erken het nie, net so erken Groot Brittanje nie die bestaan van die Afrikanervolk nie. Die Swazi’s, die Basotho’s en die Tswanas word deur Brittanje erken en het hul volkstate van die koloniale moondheid ontvang, maar nie die Afrikaner nie. Sowel Brittanje as die VSA beskou ons as blote individuele lede van ‘n “reénboognasie” soos deur ‘n verteenwoordiger van die “Church of England”, aartsbiskop Tutu, aangekondig is. Wat FW de Klerk, Nasionale Pers en die reste van die ou Broederbond betref, is ons hoogstens “kleurlinge-in-wording” wat moet ophou Standaardafrikaans praat en so gou moontlik met ons demografiese meerderes, die snel groeiende kleurlingbevolking van die Wes-Kaap moet ondertrou en assimileer.

Zuma, ongeag al die skandale en negatiewe dinge wat daar oor hom gesê word, is die de facto-staatshoof van Suid-Afrika wat universeel in die buiteland as sodanig erken word. Dat hy in die openbaar die Afrikaner as ‘n blanke volk, inheems aan Afrika, erken het, is reeds vir ons van onskatbare waarde en maak enige ete of braaivleis met hom dubbel en dwars die moeite werd.

Toevallig is FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker van Nasionale Pers, asook Willie Esterhuyse en ander akademiese konkelaars op Stellenbosch, diegene wat die Mbeki-faksie téén Zuma ondersteun het. Tans het hul steun na Cope en mev. Zille se DA verskuif, twee partye wat wesentlik dieselfde beleid van ‘n Engelse “reënboognasie” en Afrikaner-onderploeging as die Afro-Saksiese Mbeki-faksie nastreef.

Die hele oorgang van die vroeë negentigerjare en die endemiese korrupsie wat hom van Suid-Afrika meester gemaak het, het benewens “tenderpreneurs” ook ‘n spesie van Afrikanerverraaier na FW de Klerk se voorbeeld geskep. Dit is mense wat vir eie gewin of eie aansien hul mede-Afrikaner in die rug sal steek, nuus sal aandra, teen hom in die hof sal getuig soos in die Boeremagsaak, Afrikaanse skole of universiteite sal verengels en ander vorme van onderkruipery daagliks sal aanhou pleeg.

Ek vertrou Jacob Zuma van Nkandla in Zoeloeland méér as wat ek dié verfoeilike spesie van Afrikanerverraaier en -hensopper vertrou.

Afrikaners is egter vandag nie verniet verdeeld nie. Ons is met opset oor baie jare deur ons vyande verdeel wat die verraad in ons midde aangestig en befonds het.

As ons net tien persent van die sukses in ons gesprekke met die ANC kan behaal, wat die ANC destyds in sy geheime en openbare ontmoetings met die Broederbond, Nasionale Intelligensie en die bruikbare idiote van die Afrikaanse intellektuele by Dakar en elders behaal het, sal ons reeds fenomenaal vooruitgang gemaak het.

Soos ons tydens die hopelose geploeter van die ou Nasionale Party in die vroeë negentigerjare gesien het, is dit dikwels nie jou militêre slaankrag wat die uitkoms van ‘n konfrontasie bepaal nie, maar die gehalte van jou argumente.

In dié opsig is ek vol vertroue dat PRAAG deur sy openbare standpunte asook sy vlugvoetige diplomasie agter die skerms teenoor nie net president Zuma nie, maar ook buitelandse ambassades en organisasies, besig is om ‘n wesentlike bydrae tot Afrikanerbevryding te lewer.

Die uiteindelike vraag wat ons onsself moet afvra, is: dien gesprekke met Zuma en die ANC die saak van uiteindelike Afrikanervryheid of nie? Indien nie, moet ons dit onmiddellik staak. Tot dusver kan ek egter met ‘n rein gewete sê dat ons, sedert die gesprekke met Zuma begin het, die flikkerende kersvlammetjie van Afrikanervryheid bakhand teen ‘n warrelwind vertroetel het tot nou waar dit reeds sterk en standhoudend soos ‘n fakkel brand. Dat daardie fakkel nou die vuur moet aansteek, is gewis, maar sonder ‘n intellektuele en diplomatieke basis vir ons aansprake bly dit ‘n blote opwelling wat met die tyd sal vergaan.

jewel set for

Etiket: VSA