Die propaganda-oorlog tussen Washington en Moskou oor die aanwending van sarin-gifgas in Sirië, het ‘n wenner en ‘n verloorder.
Gebruik Sirië dié gifgas teen sy gewapende opposisie? Ná honderde koerantberigte, het Parys, Londen en Washington besluit dat dit wel die geval is. Die “rooi lyn” wat pres. Obama vir die VSA se betrokkenheid gestel het, is oorgesteek. Die oorlog is op hande.
In werklikheid, kom hierdie Westerse mediaspel te laat. Luidens die internasionale reg, is Sirië nie ‘n ondertekenaar van die Konvensie oor chemiese wapens nie en kan hy dit vryelik gebruik. Vir Damaskus om chemiese wapens van massavernietiging nou te gebruik, is egter oorbodig, aangesien die oorlog waarskynlik aan sy einde gekom het met die Siriese regering wat rebelle uit sleutelposisies verdryf.
‘n Woordvoerder van die Siriese ministerie van buitelandse sake, Jihad Makdisi, het op 23 Julie 2012 gesê sy land sal chemiese wapens net teen eksterne vyande gebruik. Hierdie verklaring is deur die NAVO-lande as ‘n dreigement jeens die “rebelle” vertolk.
Eintlik, en sonder enige twyfel, het die woordvoerder NAVO en Israel bedoel. Die woordvoerder was baie duidelik oor die feit dat daar geen sulke wapens teen die Siriese “rebelle” gebruik sou word nie.
NAVO het in 2003 nie gehuiwer om “wapens van massavernietiging” in Irak te vind nie. Twee keer, op 20 Augustus en 3 Desember 2012, het president Barack Obama Sirië teen die gebruik van chemiese wapens gewaarsku.
Die neokonserwatiewes het hulself daarna druk beywer vir Westerse militêre ingryping. Volgens hulle smag Sirië na ‘n “Arabiese Lente” wat wreed deur ‘n “diktator” onderdruk word. Die internasionale gemeenskap moet ter wille van die mooiklinkende ideale van vryheid en demokrasie ingryp.
Professor Anne-Marie Slaughter, voormalige direkteur van beplanning vir Hillary Clinton (2009-2011), het Obama se laissez-faire in Sirië selfs met die Rwandese geval vergelyk! Haar Washington-Post-artikel in ‘n histeriese trant was bedoel om die Amerikaanse bevolking tot ingryping te oorreed. Meer as 60% was egter daarteen gekant.
In 2003 is bewyse van “wapens van massavernietiging” in Irak deur ‘n verrassende getuie na vore gebring. Terwyl die hoof van die inspeksiemissie van die Verenigde Nasies, Hans Blix, voor die Veiligheidsraad bevestig dat sulke wapens nie in Irak nie meer sedert 1991 bestaan nie, het Hussain al-Shahristani, ‘n wetenskaplike in ballingskap, Colin Powel egter daarvan oortuig: Saddam Hussein hét chemiese, bakteriologiese en kernwapens.
Sy woorde is deur die Internasionale Instituut vir Strategiese Studies (IISS) in Londen bevestig. Nie een van sy uitsprake was waar nie. Ná die inval het Washington erken dat hy verkeerd was.
Dié valse getuie het nietemin die Adjunkpremier van die “bevryde” Irak geword en die IISS gaan steeds ongestoord voort met sy naakte propagandabedrywighede asof daar nie ‘n miljoen onskuldige mense gesterf het nie.
Die twee koloniale magte, Frankryk en die Verenigde Koninkryk, wat die Midde-Ooste in 1916 verdeel het, is baie gretig dat Westerse militêre ingryping – ten spyte van die drie Russiese en Chinese veto’s – moet voortgaan. Op 27 Mei, die vooraand van ‘n belangrike vergadering van EU-ministers oor die moontlike lewering van wapens aan die “rebelle”, het die invloedryke Franse koerant Le Monde skielik ‘n ondersoek van Jean-Philippe Rémy op die voorblad geplaas wat van die gebruik van saringas in Damaskus getuig.
Die verslaggewer het bloed- en urinemonsters wat deur ‘n Franse militêre laboratorium getoets is, teruggebring. Die Franse minister van buitelandse sake, Laurent Fabius, reageer soos verwag kan word, en die Britse regering skree “oorlogsmisdaad”. Uiteindelik, volg die Withuis met: “Ons intelligensiegemeenskap bevestig dat die Assad-regime baie keer gedurende die afgelope jaar chemiese wapens teen die opposisie aangewend het, waaronder saringas op ‘n klein skaal.”
Die probleem is ten eerste dat daar nie ‘n probleem is nie: Die gebruik van saringas is in 2007 deur die Konvensie op chemiese wapens verbied maar is nóg deur Israel nóg Sirië bekragtig.
Dit beteken dat hierdie twee lande wettig sonder die pleeg van “oorlogsmisdade” die gas mag aanhou en aanwend.
Tweedens, die gebruik van saringas deur gereelde troepe, selfs al word dit nou deur Parys, Londen en Washington “bevestig”, bly hoogs onwaarskynlik. Die saak soos dit deur Le Monde aangekondig is, kan net die onwaarskynlikheid verder verhoog.
Die Siriese weermag het na bewering in Damaskus, in die distrik van Jobar, die gas gebruik sonder dat die gas die straat na die burgerlike bevolking en die res van die hoofstad versprei het. Rebelle se reaksies dui daarbenewens op ‘n baie lae dosis. Hulle is dadelik met atropien behandel, maar ook met plaaslike behandelings waaronder oogdruppels, wat blyk onnodig te wees vir ‘n gas wat deur die vel dring. Kortom, die getuienis sal nie die feitetoets eers naastenby slaag nie. Net so min as wat George W. Bush en Tony Blair se “feite” en “bewyse” in Irak van WMV (Wapens van Massavernietiging) geslaag het.
Joeri Oesjakof, die buitelandsebeleidsadviseur vir die Kremlin, het begin lag toe hy die “bewyse” sien. Hy sê hy kon nie verhelp om aan die proefbuisie vol antraks te dink wat deur Colin Powell aan die Veiligheidsraad voorgehou is nie.
‘n Mens wonder waarom die bewerings van Carla del Ponte, ‘n lid van die Kommissie van Ondersoek vir die Hoë Kommissaris vir Menseregte, nie dieselfde reaksies ontlok het nie. Sy het op 5 Mei 2013 op die Switserse televisie gesê: “Tydens ons ondersoek […] is konkrete bewyse van die gebruik van saringas gevind. En dit is gebruik deur teenstanders, maw deur die rebelle, en nie deur die regering nie.”
Turkye word tans deur ‘n politieke opstand teen die Moslem-broederskap verlam, wat deur Erdogan in plek gehou word, terwyl Washington in Katar die troon aan die diktator se seun Tamim moet oorhandig. Die tydsberekening in die Midde-Ooste vir hierdie omwentelinge beteken dat die Russe en Amerikaners sal moet gaan sit om uiteindelik vrede te bespreek.
