Rusland – Bladsy 10 – praag.co.za

Optog vir vermoorde Russiese opposisiefiguur gehou

Ondersteuners van die Russiese opposisieleier Boris Nemtsof het gistermiddag in Moskou ‘n optog gehou en geëis dat die moordenaars van dié vurige teenstander van pres. Wladimir Poetin aan die kaak gestel word en vir dié moord boet.

Die 55-jarige voormalige adjunkpremier is kort voor middernag Vrydag verskeie kere in die rug geskiet terwyl hy ‘n hanetree van die Kremlin af oor ‘n brug gestap het, het AFP berig.

Sy moord het die protesoptog wat hy vir gister beplan het, in ‘n roumars verander met sy hartseer ondersteuners wat foto’s en blomme op die brug neergesit het waar hy minder as 48 uur tevore vermoor is.

Poetin het Saterdag ferm onderneem om die moordenaars te straf terwyl opposisieleiers dit ‘n “politieke moord” genoem het en Westerse leiers daarop aangedring het dat ‘n behoorlike ondersoek na die voorval gedoen word.

Nemtsof het enkele ure voor sy dood in ‘n radio-onderhoud ‘n beroep op mense gedoen om die opposisieveldtog wat hy vir gister beplan het, te steun en aan te dring op die onmiddellike beëindiging van die die oorlog in die Oekraïne en te eis dat Poetin bedank. Die owerhede in Moskou het toestemming gegee dat 50 000 mense aan dié opmars deelneem.

Die sluipmoord Vrydagnag is die jongste van ‘n reeks moorde op opposisiefigure sedert Poetin 15 jaar gelede aan bewind gekom en dit herinner aan die moord op die anti-Kremlin joernalis Anna Politkofskaja wat in Oktober 2006 op Poetin se verjaardag doodgeskiet is.

Poetin het die jongste sluipmoord voor die deur van sy vyande gelê wat die Kremlin se ondergang soek. Hy het Saterdag in ‘n boodskap aan Nemtsof se ma beloof hy sal alles in sy vermoë doen om die “organiseerders en skuldiges agter die veragtelike moord” aan die pen te laat ry.

Bondgenote van Nemtsof wat hom sy lewe lank vir die kruisvaart teen korrupsie beywer het en as adjunkpremier in die regering van Boris Jeltsin gedien het, sê die rede vir sy moord was sy teenstand teen die Kremlin se beleid.

“Hierdie was sonder enige twyfel ‘n opdrag van Poetin,” sê die 59-jarige Alexander Badijef. “Hulle het ons gewys wat die lot sal wees van diegene wat teen hulle opstaan.”

Ondersoekers sê die sluipmoordenaars het ten minste agt skote uit ‘n motor na Nemtsof gevuur wat saam met die 23-jarige Oekraïense model, Anna Durtiskaja, gestap het. Sy is ongedeerd.

Beeldmateriaal deur ‘n verafgeleë CCTV-kamera wys hoe die vermeende moordenaar langs die pad hardloop en in ‘n wagtende motor spring wat daarna wegjaag.

Die sluipmoord op Boris Nemtsof

Die moordaanslag op die aartshertog van Oostenryk-Hongarye en erfgenaam van die Oostenryk-Hongaarse keiserryk, Franz Ferdinand was in 1914 die druppel wat die emmer laat oorloop het om die moeisame vrede in Europa tot ‘n einde te bring. Die sluipmoord het direk aanleiding tot die Eerste Wêreldoorlog gegee.

Franz Ferdinand en sy vrou Sophie was in Sarajevo, die hoofstad van die provinsie Bosnië-Herzegovina. Die keiserlike paar het besoek gebring aan die weermag daar, maar sou die stad nie lewendig verlaat nie.

Bosnië-Herzegovina was in 1914 deel van die keiserryk, maar buurland Serwië is teen die wil van die Serwiërs deur die keiserryk as provinsie in 1908 by Oostenryk-Hongarye ingelyf.

Die Bosnies-Serwiese nasionaliste, die Swart Hand is opgesteek om die aartshertog uit die weg ruim en drie studente is opgelei om die werk te doen. Hulle het uiteindelik ‘n mislukte bomaanslag op Franz Ferdinand se motor uitgevoer waarin niemand omgekom het nie.

Toe Franz Ferdinand een van die beseerdes van die bomaanval egter wou gaan opsoek na sy ontmoeting met die troepe, is hy en sy vrou deur Gavrilo Princip doodgeskiet toe hulle in ‘n systraat beland het nadat hul bestuurder glo verdwaal het.

Daarmee het die Geallieerdes se verdragsverpligtinge oorgeneem en die hele kontinent in ‘n bloedige oorlog gedompel, met Rusland aan die kant van Serwië en Duitsland aan die kant van Oostenryk. Engeland en Frankryk het die kant van die Russe gekies en die Ottomaanse Ryk weer die Duitse kant.

Die sluipmoord Vrydagaand in Moskou op Boris Nemtsof – ‘n uitgesproke kritikus van Wladimir Poetin – het al die bestandele van die intrige wat in 1914 aanwesig was.

Die eerste vraag is natuulik cui bono?

In hierdie geval weet ons dat Rusland, en in die besonder Poetin, geen voordeel kan trek uit die sluipmoord nie.

Die dood van Nemtsof sou, onder huidige omstandighede, nie sin maak uit die oog van Russiese belange nie.

Polities het hy nie ‘n werklike bedreiging ingehou vir die Russiese leierskap nie. Met minder as 5% steun, was hy nie eers bestem vir die Duma nie. En Poetin se gewildheid is steeds bo 85%.

Sluipmoorde deur ‘n regering lyk desperaat, skep ‘n onnodige martelaar uit ‘n marginale karakter en gee brandstof aan die opposisie tuis, en veral in die buiteland.

Terwyl Nemtsof, ‘n Jood, voorheen ‘n belangrike posisie in 1998 onder Jeltsin as adjunk-premier beklee het, het sy politieke loopbaan sedertdien nie die massas geïnspireer nie.

Die Westerse pers het hom voorgehou as die waarskynlikste persoon om Poetin te vervang indien ‘n ernstige krisis politieke stabiliteit in Rusland aantas.

Nemtsof se gewildheid was tasbaar onder diegene wat Westerse liberale waardes as wenslik bo natuurlike en universele waardes regoor die wêreld stel.

Die enigste party wat egter werklik vir Poetin die stryd kan aansê, is die Kommunistiese Party van Zjoeganof. Maar hierdie feit druis in teen Westerse belange, en is in stryd met die Weste se propaganda wat beweer dat die Weste die Koue Oorlog gewen het.

Intussen het die owerhede aangedui dat Nemtsof nie ver van die Kremlin geskiet is nie, waarskynlik deur hoogsopgeleide sluipmoordenaars. Verskillende koeëls is in sy torso gekry. Hy is in die hart getref.

Sy jong Oekraïense vriendin, ‘n model, is ongedeerd. Laasgenoemde feit sal deur talle Russe aangegryp word as die werklike leidraad om op te volg.

Met die konflik in die Oekraïne wat dreig om NAVO-lande by ‘n volskaalse oorlog teen Rusland te betrek, soos in 1914, glo die meeste dat Nemtsof se moordenaars só ‘n uitkoms sal verwelkom.

Jaar van die skaap of Eeu van die draak?

Die vieringe van die Chinese nuwe jaar wat die jaar van die skaap inlui, het pas tot ‘n einde gekom.

Fortuinvertellers in Hongkong sê die jaar van die skaap sal kalmer wees as die vorige jaar van die perd wat gekenmerk is deur katastrofiese lugrampe, wrede terreuraanvalle, globale politieke onstabiliteit, die Ebola-virus en oorloë.

Rusland, Indië en China, het intussen ‘n kragtige boodskap na die Weste gestuur: Dié drie lande is besig om ‘n komplekse trilaterale strategie op te stel wat’n netwerk van ekonomiese deurgange insluit, bekend as “Syroetes”.

Die nuwe Syroetes strek regoor Eurasië. Beijing is ook besig om ‘n maritieme weergawe, geskoei op die prestasies van Admiraal Zheng uit die Ming-dinastie, op te rig. Zheng was die bevelvoerder van ‘n vloot van meer as 200 vaartuie.

Moskou en Beijing beplan om ‘n nuwe hoë-spoed spoorverbinding, soortgelyk aan die Trans-Siberiese een aan te lê. Beijing is ook verbind tot sy groeiende strategiese vennootskap met Rusland wat kritieke finansiële en ekonomiese hulp betref. Terwyl sanksies Moskou in die gesig staar en ‘n rampspoedige olieprysoorlog dreig, is dit ‘n heel nuttige en voordelige vennootskap.

China se suidelike bure, te wete Afghanistan, is ten spyte van die 13-jarige Amerikaanse oorlog daar, vinnig besig om in die Chinese se hoëspoed ekonomiese baan ingetrek te raak, terwyl ‘n beplande China-Myanmar oliepyplyn as ‘n spelbreker beskou word in die herkonfigurasie van Eurasiese energiebehoeftes.

Dit is maar enkele projekte van die dolle vaart waarmee Beijing se leierskap gedefinieer word.

Die visie van ‘n nuwe, verbysterende infrastruktuur, sal China, Sentraal-Asië, die Midde-Ooste, en Wes-Europa verbind, in ‘n soort omgekeerde reis van Marco Polo, tot in Venesië.

Poetin vra dat internasionale gemeenskap Krim erken

Die leiers van Frankryk en Duitsland is werklik op soek na ‘n skikking wat sal help om ‘n einde aan die konflik in die ooste van die Oekraïne te bring, het die Russiese president Wladimir Poetin gesê in sy jongste onderhoud.

Tydens ‘n onderhoud met Rossiya 1 TV-kanaal oor die deurbraak van die Minsk-ooreenkoms waarvan die VSA nie deel is nie, het Poetin gesê “Dit lyk vir my [die leiers van Frankryk en Duitsland], het ‘n opregte begeerte om ‘n kompromie te bereik en oplossings te vind wat sal lei tot die uiteindelike skikking [van die konflik] … ”

Hy het verwys na die Minsk-protokol wat die desentralisering van mag in die Oekraïne voorstel.

“Ek het die indruk dat ons vennote meer vertroue in ons het as wantroue, en in elk geval glo in ons opregtheid,” het Poetin gesê.

Poetin het weer die belangrikheid van die implementering van die Minsk-ooreenkoms benadruk wat op 12 Februarie deur die Normandië Vier – Oekraïne, Rusland, Frankryk en Duitsland – gesluit is. “As die Minsk-ooreenkoms geïmplementeer word, is ek seker die situasie sal geleidelik normaliseer,” het hy gesê.

Intussen probeer die VSA die konflik aanwakker waarin duisende burgerlikes reeds omgekom het, deur wapens aan die junta te kanaliseer. Dit is een van die hoofredes waarom die VSA nie na die vredesamesprekinge in Minsk genooi is nie.

Oor die moontlikheid van Rusland wat betrokke raak in ‘n oorlog met die Oekraïne, het Poetin gesê “so ‘n apokaliptiese scenario is skaars moontlik, en ek hoop dit sal nooit gebeur nie.”

Wat die Krim betref, het die president die internasionale gemeenskap versoek om die Russiessprekende streek se keuse om deel van Rusland te wees, te respekteer.

“Met betrekking tot nasionaliteit, het die inwoners van die Krim hul keuse gemaak [toe hulle gestem het om by Rusland aan te sluit] en dit moet gerespekteer word. Rusland kan nie anders optree nie,” het hy gesê.

Oor die juntapresident Poroshenko se stelling dat Kiëf van voornemens is om die Krim te herower, het Poetin het gesê dat sulke optrede “wraaksugtig” is. Hy het beklemtoon dat ‘n groot Europese land soos die Oekraïne moet fokus op “die bevordering van die ekonomie en sosiale sektor, en verhoudings met die suidoostelike deel van die land behoort te herstel.”

Die Oekraïne sê intussen hy gaan nie sy wapens onttrek volgens die besluite van die jongste Minsk-vredesooreenkoms nie, omdat “pro-Russiese rebelle aanhou om die skietstaking te verontagsaam”.

‘n Woordvoerder van die ministerie van verdediging in Kief, Wladislaf Seleznijof sê hulle oorweeg dit nie om swaar wapentuig te verwyder nie. Seleznijof sê die skietstaking moet vir minstens 24 uur gehoorsaam word, voor ‘n onttrekking kan begin.

Die Oekraïense minister van buitelandse sake, Pavel Klimkin het voorts met konsternasie gereageer op voorstelle van ‘n VN- of EU-vredesmag in die wegbreekrepublieke waar regeringsmagte reeds swaar verliese gelei het en honderde van sy soldate gedros het.

Ten minste 8000 mans in die Ivano-Frankivsk-streek wat deur Kiëf opgeroep is vir weermagdiens, is soek, het die nuusportaal Vesti berig. Die meeste het glo na ander lande gevlug om nie weermagdiens te doen nie.

‘n Britse regeringswoordvoerder sê die vredesmagbesluit sal alleen deur die VN se Veiligheidsraad geneem word, maar daar is geen sprake daarvan op dié stadium nie.

Klimkin het gesê hy bevraagteken die “rasionaliteit” van só ‘n besluit en gesê sy regering se versoek om ‘n buitelandse aanvalsmag op die been te bring behoort nie deur die Minsk-ooreenkoms ongedaan gemaak te word nie.

Die Oekraïne het vroeër gesê hy sal Sondag sy wapens begin onttrek, ná ‘n nuwe ooreenkoms met selfverdedigingsmagte en die Russiese weermag gesluit is.

Volgens selfverdedigingsmagte het regeringstroepe egter 29 keer op hulle stellings gevuur in ‘n poging om die skietstilstand tot niet te maak.

Wie het Zuma probeer vergiftig?

President Jacob Zuma se kantoor het ‘n Sunday Times-berig dat sy vrou Nompumelelo Ntuli-Zuma hom vergiftig het, as skinderpraatjies afgemaak.

Mac Maharaj, die presidensiële woordvoerder, sê die berig is gebaseer op totale spekulasie en skinderpraatjies en hy sal nie kommentaar lewer daarop nie.

Die Sunday Times het berig dat drie “anonieme bronne” bevestig het dat Zuma siek was en in Junie verlede jaar in die hospitaal opgeneem is.

Tydens ‘n besoek aan die VSA twee maande later het hy ontdek dat hy vergiftig is. Die diagnose is glo bevestig deur die Russiese dokters in Augustus nadat die president agterdogtig was oor die Amerikaners se diagnose.

Ntuli-Zuma het die president op sy Augustus-reis na die VSA vergesel, maar het Kersfees en Oujaarsaand alleen in haar huis in Nkandla deurgebring.

Spekulasie oor die egpaar se gespanne verhouding is al vir maande ryp, en is verder verlede week aangevuur deur haar afwesigheid by Zuma se staatsrede.

Die koerant berig dat Ntuli-Zuma in Januarie uit Nkandla getrek het en nou in Durban met haar drie kinders woon.

Sy is steeds geregtig op voordele uit die presidensie omdat sy en Zuma nie geskei is nie.

Zuma se broer, Michael, het bevestig dat Ntuli-Zuma “nie lank gelede nie” uitgetrek het.

Die direkte skakel tussen Ntuli-Zuma en ‘n gifkomplot kon egter nie finaal vasgestel word nie.

Berigte dat sy ‘n buite-egtelike verhouding gehad het, het ‘n paar jaar gelede opgeduik, maar is nie afdoende bewys van die aanslag nie.

Zuma, as die voormalige hoof van ANC-intelligensie in ballingskap, glo dat net iemand in sy binnekring toegang tot sy kos kon gehad het.

Gedurende die 10 dae tussen 7 en Junie 17 Junie sou Zuma na Brasilië reis vir die opening van die Wêreldbeker-sokkertoernooi en die amptelike oorhandiging omdat Suid-Afrika die vorige gasheer in 2010 was.

Maar Zuma was so siek gedurende daardie tydperk dat hy verward en onsamehangend geraak het.

Kort na Zuma se terugkeer, het hy sy persoonlike geneesheer, dr Harold Adams, afgedank vir versuim om die regte diagnose te maak, volgens twee onafhanklike bronne.

Adams, ‘n bruinman, het hierdie week ontken dat hy afgedank is, en sê dat hy tyd nodig het om verder te studeer.

Butana Komphela het voorheen Adams se rol in die Caster Semenya-sage gekritiseer, en hom beskuldig dat hy verantwoordelik is vir die uitlek Semenya se toetsuitslae aan die media.

“Waar is die Adams? Hy is die mees gevaarlike persoon wat ek nog gesien het in my lewe, wat ander mense se inligting uitlek. Ons moet na die raad waar hy geregistreer is gaan en hierdie kwessie met hulle opneem.”

Komphela het toe gesê Adams behoort nie naby die president toegelaat te word nie.

Koue weer vir VSA, warm weer vir Rusland

Besondere koue toestande teister steeds groot dele van Amerika. In die noordoostelike gebiede van die land het Amerikaners deurgeloop onder hul vierde winterstorm die maand.

Die kouefront het na dele in die suide uitgebrei, terwyl die middel-Atlantiese-streek ook deurloop onder die bibberweer.

Boston en die omliggende New England streek het in Februarie reeds ‘n rekord hoeveelheid sneeu gehad. New York het minder sneeu aangeteken, maar Maandag is ‘n maksimum temperatuur van minus twee grade aangeteken.

Duisende vlugte wat opgeskort is sal na verwagting hervat word namate die front oor die oseaan beweeg.

Intussen sê weerkundiges dieselfde ‘pooldraaikolk,’ veroorsaak die koue weer in die VSA sowel as warmer weer in Rusland.

Mense in die sentrale dele van Rusland is verbaas deur warm reënweer wat al die sneeu wegsmelt. Kenners sê die twee teenstrydighede is in werklikheid deel van dieselfde verskynsel.

Inwoners van die VSA en Kanada is verras deur die ysige daling in temperatuur onder minus 30 grade Celsius, terwyl die Russe ook verras is deur die Januarie-weer met temperature in Moskou wat sowat 11 grade bo die gemiddeld is.

Westerse media rig ultimatum aan Poetin

Rusland het Maandag gesê pres. Wladimir Poetin sal geen ultimatums rakende die Oekraïne duld nie.

Dié reaksie volg op Anglo-Amerikaanse mediaberigte dat Duitsland Poetin “tot môre tyd gegee het om tot ’n nuwe vredesplan in te stem, anders sal Rusland nuwe sanksies in die gesig staar”.

Poetin se woordvoerder, mnr. Dmitry Peskof, het op ’n Russiese radiostasie verbaas gesê dat niemand nog ooit aan die president ‘n ultimatum gestel nie. Dit bly ongeoorloof, ongeag die versoeking, het Peskof gemaan.

Die leiers van die Oekraïne, Duitsland en Frankryk maak gereed vir ’n beraad met Poetin in Minsk, in Belarus, môre.

Die doel is om ’n einde van tien maande se bloedvergieting in Oos-Oekraïne te bewerkstellig.

Intussen oorweeg Amerika dit om die regeringstroepe van die Oekraïne te bewapen om pro-Russiese selfverdedigingsgroepe aan te val.

Die VSA probeer ‘n burgeroorlog in die land stook na ‘n gefaalde kleurrewolusie namens groot oliebelange.

Poetin het Sondag gedreig om hom aan môre se beraad te onttrek indien die ander leiers nie tot “verskeie punte” instem nie. Hy het nie oor dié punte uitgebrei nie.

Poetin het Vrydag tot ounag in die Kremlin met me. Angela Merkel en Francois Hollande, onderskeidelik die Duitse en Franse leiers, vergader. Dit was Merkel se eerste besoek aan Rusland sedert die krisis in die Oekraïne meer as ’n jaar gelede begin het.

The Wall Street Journal het Sondag berig dat Merkel Poetin voor ’n ultimatum gestel het, maar dit is onwaarskynlik aangesien Duitsland van Russiese gas afhanklik is.

Merkel, wat geen geheim daarvan maak dat sy heftig gekant is teen die verskaffing van wapens aan die regeringsmagte van die Oekraïne is nie, het ondersteuning van Frankryk gekry.

Merkel het Maandag haar vredesplanne met pres. Barack Obama by die Withuis in Washington bespreek.

Le Pen sien regdeur Amerikaanse oorlogsplanne

Die leier van Frankryk se opkomende Front National (FN), Marine Le Pen, het Brussel daarvan beskuldig dat hulle “Amerikaanse lakeie” is wat die EU-beleid in die Oekraïne betref.

Sy het Washington voorts beskuldig dat hulle probeer om ‘n “oorlog in Europa” te ontketen en met NAVO uit te brei tot teenaan Rusland se grense.

“Europese hoofstede het nie die wysheid om te weier om afhanklik te wees van Amerikaanse posisies oor die Oekraïne nie,” het Le Pen Sondag aan Franse joernaliste gesê.

“Wat die Oekraïne aanbetref, het ons onself gedra soos Amerikaanse lakeie,” het sy gesê, voordat sy gewaarsku het dat “die doel van die Amerikaners is om ‘n oorlog in Europa te begin deur NAVO na die Russiese grens uit te brei.”

Sy het die Europese leiers beskuldig dat hulle hulself blind hou vir die Oekraïense regering wat burgerlikes bombardeer en bygevoeg dat beide die Krim sowel as die Oos-Oekraïne onafhanklik behoort te word.

In Junie, het sy insgelyks aan RT se Sophie Shevardnadze gesê dat daar “geen onafhanklike state in Europa is nie,” en baie van hul buitelandse beleidsfoute in die afgelope tyd is gemaak “onder Washington se invloed”.

Haar woorde eggo verklarings deur die voormalige Franse premier Francois Fillon, wat dié naweek aan die openbare uitsaaier France 5 herhaal het dat die Verenigde State van Amerika ‘n poging aanwend “om ‘n oorlog in Europa te ontketen, wat sal eindig in ramp”. Hy het bygevoeg dat sodra ‘n oorlog uitgebreek het, die VSA boonop sal probeer om homself te distansieer daarvan.

“Die Amerikaners het een fout na die ander gemaak en vandag is hulle eenvoudig gediskrediteer,” het Fillon gesê.

“Om Rusland te verneder is eenvoudig onaanvaarbaar.”

Saterdag, het die voormalige Franse president Nicolas Sarkozy gesê dat Europa deel is van “‘n gemeenskaplike beskawing met Rusland,” en dat dit daarom nodig is om konflik op die vasteland te vermy.

“Die belange van die Amerikaners en die Russe is nie die belange van Europa en Rusland nie,” het hy gesê, en bygevoeg dat die herlewing van ‘n Koue Oorlog tussen Europa en Rusland ongewens is.

Intussen het gerugte die rondte gedoen dat ‘n kernontploffing Donetsk in Oos-Oekraïene geruk het waar hewige gevegte steeds voortduur tussen selfverdedigingsgroepe en die junta in Kiëf wat deur die VSA bewapen word.

Terug na die volk: ‘n literêre slagspreuk?

Geruime tyd reeds dink ek daaraan om iets oor die Afrikaanse letterkunde te skryf, daardie letterkunde wat dreig om saam met ons taal uit te sterf soos wat Engels en politieke korrektheid tsoenami-gewys oor ons spoel. Miskien bied die dood van André P. Brink eergisteraand ‘n gepaste oomblik vir nabetragting oor die rol van letterkunde in die lewe van elke volk.

Hoe minder daar egter oor André P. Brink gesê word, hoe beter. Vir my verteenwoordig hy die FW de Klerk van die letterkunde. Lank voordat FW hom met gelatenheid tot politieke korrektheid en ‘n slaafse navolging van Britse idees gewend het, het Brink dit gedoen. Toevalllig kom albei ook uit Dopperhuise en het aan die PUK gestudeer; moet ons iets daarin lees? Hoewel Brink met Frankryk gedweep het en allerlei toeristiese gemeenplase oor Parys kwytgeraak het – onder meer dat hy “op ‘n bankie in die Luxemburgtuin gebore is” – het hy daardie land, asook sy skrywers en denkers nooit behoorlik verstaan nie. Ek het dit destyds as twintigjarige student agtergekom en hom so bietjie in die destydse Rapport daaroor probeer uitvra, waarop hy met kenmerkende bitsigheid geantwoord het. Doer in die sewentigerjare kon ‘n mens nog in Rapport ‘n literêre polemiek voer, terwyl dié koerant met sy dalende sirkulasie ons deesdae net met polities korrekte propaganda oor die kop knuppel. In ‘n hoë mate is die Afrikaanse kultuur en gesprekke daaroor besig om na die internet te migreer, terwyl die meer tradisionele instellings streng onder ANC-beheer verkeer.

Die ANC en sy meelopers – soos die hand vol Afrikaanse skrywers wat dié party en sy geskiedenis van propaganda en terreur aanbid – poog om te bepaal wat ons mag lees en wat ons behoort te dink. In die plek van die Afrikaanse letterkunde het hulle hul ‘n “Suid-Afrikaanse letterkunde” verbeel wat uit figure soos die Boerehater Nadine Gordimer, Brink, Antjie Krog en ‘n horde middelmatige swart skrywers bestaan. Die “Suid-Afrikaanse letterkunde” is Engels, met ‘n paar vertalings uit Afrikaans of “tweetalige werke” soos Brink s’n, wat daarby aangelas word. En iewers prewel iemand die reël uit Rusty Bernstein se “Freedom Charter”: “that South Africa belongs to all who live in it, black and white”… Behalwe dat die boere kwansuis die swartes se plase “gesteel het”.

Ek het dit al iewers voorheen gesê: Ons beleef iets soos ‘n besetting, die Derde Britse besetting, of dalk is dit dié keer ‘n Engelse Nguni-besetting, maar ‘n mens is baie bewus daarvan dat jy deur vreemdes regeer word wat ook hul taal op jou afdwing, soos wat die Britte al meermale in ons geskiedenis gedoen het.

Vandaar dan ook die pogings om Steve Hofmeyr by kunstefeeste te verbied. Om Afrikaanse liedjies – veral met heelwat Engelse woorde – te sing, is steeds toelaatbaar, mits dit ter ere van die vreemde bewind gedoen word. Sangers moet egter op plekke optree en moet glo “genooi” word. Daarom word die Afrikaanse musiekbedryf, wat ná 1994 ‘n onverwagse opbloei beleef het, toenemend beheer en gesensureer. Jy mag nie “Die Stem” of “Die lied van jong Suid-Afrika” of “De la Rey” sing nie. Of binnekort dalk ook nie meer die “Oukraalliedjie” nie. Dis “te polities”. Want sien, netnou word almal daaraan herinner dat daar nog Afrikaners – naas die “Suid-Afrikaners” wat almal skeef en krom die Rooitaal vir mekaar gooi – in die land bestaan.

Aan die ander kant is dit glad nie “polities” vir Karen Zoid om te sing van swartes wat “die skole afbrand” nie, want sy is mos ‘n anti-Afrikaner en ANC-meeloper. Dis nie soseer wát jy sing nie, dis wié dit sing. Maar ook: solank jy soos Karen Zoid multikultureel nihilisties is (“dit maak nie saak nie”), is alles dooddollies en mág jy maar.

Musiek is op ‘n sekere vlak vermaak. Daar is egter iets ondermynends aan ‘n boek. ‘n Maand gelede het daar ‘n boek in Frankryk verskyn, Onderwerping, uit die pen van Michel Houellebecq wat die bekering van sy hele land tot Islam in die vooruitsig stel. Dis sekerlik nie ‘n polities korrekte roman nie. In Suid-Afrika en in Afrikaans sou geen groot uitgewer selfs so ‘n boek publiseer nie, want dit verteenwoordig mos geen ophemeling van die multikulturele samelewing, gedwonge integrasie, “meng”, seks tussen rasse (Brink se obsessie) en alles wat daarmee saamhang nie. Dis eerder… “reaksionêr” en hoewel Houellebecq in sy jeug ook vir ‘n kort rukkie met die Franse Kommunistiese Party deurmekaar was, skram hy nie van die etiket “reaksionêr” weg nie. Hy het selfs al erken dat hy een van die “nuwe reaksionêre” is, ‘n losse versameling skrywers en denkers wat durf om begrippe soos “witskuld” en multikulturalisme te bevraagteken. Hulle vra ook belangrike vrae oor die toekoms van Frankryk en die Westerse beskawing in essays en romans wat wyd en syd gelees word, asook in die media aangehaal en bespreek word.

Suid-Afrika onder die ANC is egter nie Frankryk nie. Dis ‘n toenemend barbaarse, filistynse, agterlike land waar bier drink, vreet en fuif mode is – afgewissel met ‘n bietjie kwotarugby en geenkwotasokker. Kwalik ‘n omgewing waarin die kunste en veral letterkunde kan gedy! Ek staan eenvoudig verstom oor hoe die Europeërs en veral die Skandinawiërs met rojale staatsteun hul tale en letterkundes bevorder. Hier ondersteun die staat net Nkandla en nuwe BMW’s vir staatsamptenare.

Nou onlangs wissel ek ‘n epos of twee uit met ‘n jongerige letterkundige; anders as die polities korrekte literatore van Stalinbos het sy darem haar doktorsgraad klaargemaak. Sy het egter heeltemal haar geesdrif vir die Afrikaanse letterkunde en uitgewerswese verloor en gaan haar nou heeltemal in ‘n nuwe beroep begewe.

Soos die Afrikanerpolitiek, het die Afrikaanse letterkunde die nulpunt bereik, die degré zéro waarvan die Franse praat. Saam met die res, kwyn dit eenvoudig weg en word ons in gemors verswelg deur mense wat niks van denke, idees of ‘n skryfstyl verstaan nie.

Waarom is letterkunde belangrik? Iewers in die laat sestiger- of vroeë sewentigerjare het N.P. van Wyk Louw blykbaar tydens iemand anders se intreelesing aan die Universiteit van die Witwatersrand opgespring om te beklemtoon dat die opkoms van Afrikaans deel van die nasionalistiese oplewing van kleiner kulture aan die einde van die negentiende eeu in Europa was.

In vele opsigte word enige nasionale kultuur – meer as enigiets anders – deur letterkunde gevorm. In lande soos Frankryk of Rusland het meer mense al die begrafnisse van groot skrywers soos Victor Hugo of Leo Tolstoi bygewoon as die teraardebestellings van politici. Letterkunde word ook op skool saam met die taal gedoseer. Ek het al voorheen die Duitse filosoof Peter Sloterdijk aangehaal waar hy praat van boeke as “dik briewe wat vriende tradisioneel aan mekaar gestuur het”.

Selfs as Eskom die ligte afsit, kan jy nog ‘n papierboek lees, mits dit dag is of jy darem saans ‘n kers of flitsie byderhand het. Anders as musiek, teater, toesprake – die soort dinge wat by “kunstefeeste” bedryf word – het ‘n mens geen saal of uitgebreide organisasie nodig om ‘n boek te lees nie. Selfs om boeke uit te gee, is so maklik dat feitlik enigiemand dit kan doen. Jy kan selfs jou boek gratis op die internet publiseer. In Europa tref mens natuurlik ‘n hele fynproewery rondom boeke, papier, druk- en bindwerk aan wat veroorsaak dat mense hul neuse optrek vir boeke wat nie mooi en keurig uitgegee is nie. Voorheen was dit in Afrikaans ook so. Van die mooiste boeke in ons taal is in die sestigerjare in die tyd van dr. Verwoerd gepubliseer. Die punt is egter dat jy nie ‘n meestertipograaf of -proefleser hóéf te wees om ‘n boek uit te gee nie. Om ‘n film te maak, kos miljoene rand. Vergeleke daarmee is die koste van ‘n drukoplaag eintlik goedkoop.

‘n Baie klein groepie skrywers en min boeke kan ‘n reuse-invloed uitoefen. Eenkeer het ek die volledige Latynse letterkunde as geskenk ontvang en dis verstommend hoe min dit is; nie eens genoeg om ‘n baie klein boekerak vol te maak nie. Nietemin word sinsnedes uit daardie boeke al tweeduisend jaar in Europa/die Weste aangehaal. Wie het nog nie van die “Rubicon” gehoor nie? Of het nie Cicero se beroemde beskrywing van verraad gelees nie? Dus: die massa kan maar toitoi soos hy wil, maar sy kreet is eintlik verlore terwyl die stille boodskap op papier of selfs op jou skerm vir ewig duur.

Dis sekerlik nie toevallig dat sowel die Bybel as die Koran boeke is nie! In vele opsigte beskik ‘n boek oor ‘n groter vermoë om iemand te bekeer as enige ander medium. Jy kan jou gunstelingvers of -sinsnede oor en oor lees totdat dit by jou insink. Dis ook iets privaats, intiems wat net tussen jou en daardie stem op skrif gebeur.

Boeke het sekerlik al die wêreld verander. Dink maar aan die Franse revolusie. Of die Russiese. Die regte idee op die regte tyd kan soos ‘n veldbrand versprei. Sonder die boekdrukkuns van Gutenberg sou die Protestantse hervorming nooit plaasgevind het nie, want die reproduksie van handskrifte is tydens die Middeleeue streng deur die Katolieke Kerk in kloosters beheer.

Vir my persoonlik is daar iets van ‘n paradoksale en ironiese “huwelik van teenoorgesteldes” tussen boeke en die internet. Die boek as medium is al eeue oud, terwyl die internet baie nuut is. My kinders kan nie glo dat my geslag sonder die internet grootgeword het nie. Beide die boek en die internet is egter draers van nuwe en kritiese denke, terwyl die sogenaamde hoofstroommedia (HSM) slegs tot eenselwigheid en politieke korrektheid in staat is. ‘n Gedagte wat as ‘n aanlynwoernaalinskrywing (is dit nie ‘n mooi, lang Afrikaanse woord nie, terloops?) begin, eindig dalk in meer uitgebreide vorm as ‘n boek op. En danksy die internet, kan ons nou regstreeks aan mekaar boeke verkoop, sonder die tussenkoms van boekwinkels waar daar insgelyks sprake van sensuur en beheer van Grootbroer mag wees…

Op ‘n stadium, eer dit alles deur kultuurmarxisme en politieke gedienstigheid bederf is, was Afrikaans op pad om ‘n groot letterkunde te ontwikkel. Onlangs is ek verstom toe ek lees dat daar in ‘n klein landjie soos Denemarke jaarliks 30 miljoen boeke verkoop word, ses boeke per lid van die Deense bevolking! Stel jou voor dat daar dalk 15 miljoen boeke per jaar in Afrikaans verkoop kan word, ‘n potensiële mark van R3 miljard wat aan duisende van ons mense werk kan verskaf… Romans of essays waarin Afrikaners eenvoudig vertel van hoe hulle dinge sien, of van die soort wêreld waarvan hulle droom “terwyl ons op die barbare wag”. Nee, laasgenoemde is nie ‘n “rassistiese sinsnede” nie; dit verteenwoordig bloot ‘n boektitel van J.M. Coetzee, Waiting for the barbarians, in die oorspronklike Engels. Die boek is heelwat minder werd as die titel.

Iewers in Houellebecq se Onderwerping vertel hy hoedat die Franse volk “al meer na regs” beweeg het terwyl die politieke en media-elite hul eenvoudig nie hieraan gesteur het nie. Dis een van die redes waarom die Franse Sosialistiese Party uiteindelik verkies om ‘n ondemokratiese Moslem-oorname te steun, omdat die elite en die volk van mekaar vervreem geraak het. Is dit nie ook op ‘n effens ander manier deel van ons Afrikaanse dilemma nie? Die sogenaamde “verligtes” – wat helaas niks van die Europese Verligting verstaan het nie – het van gewone Afrikaners vervreem geraak en daarom gemeensaak met die ANC gemaak. Net so het ‘n Supersapskrywer soos André P. Brink toenemend Engelsgesind en polities korrek geraak, met ‘n soort renons of haat in sy eie mense. Tydens die Goue Dekade van Afrikaans, die 1960’s, was die volk Natte en die skrywers feitlik almal Sappe waarvan vele in die omhelsing van Joe Slovo en sy SAKP geëindig het, of hulle dit nou wil weet of nie. Geen letterkunde kan sónder die volk bestaan nie; uit politieke snobisme of afkeer van jou eie mense is geen literatuur te make nie. Dis wat so wonderlik aangaande Frankryk is: die lang Franse brood en die camembertkaas en die boer op sy plasie iewers ver op die platteland waar niemand ‘n woord Engels verstaan nie en die gesofistikeerde skrywer wat in ‘n Paryse kafee sit en filosofeer; dít alles maak deel uit van een groot geheel. (Smuts se holisme?) Die skrywer loof die boer en andersom.

Tans voel ek egter aan dat ons, danksy die internet en Grootbroer (sommige mense praat van “die Katedraal”, met al die eggo’s van ‘n Middeleeuse verlede) wat besig is om beheer te verloor, op die vooraand staan van ‘n grootskaalse opbloei in die Afrikaanse letterkunde.

En watter meer ondermynende slagspreuk is daar nie as “Terug na die volk” nie? Al hierdie sogenaamde “demokrate” vrees die gewone mense en hul menings, wat nie meer skroom om oor hul probleme met misdaad, korrupsie en verval te praat nie. Juis daarom moet Mevrou Letterkunde aanhou om die borstrok van politieke korrektheid te dra en veral van die man of vrou op straat weerhou word. Boeke is net goed genoeg om inflasionêr aangeprys en “bekroon” te word weens hul heilsame sosiopolitieke en veral sosiogeniërende invloed, nie om geléés te word nie.

Met die uitsondering van dele van die twintigste, was letterkunde deur die eeue nog altyd aan die kant van beskawing, verfyndheid, goeie taalgebruik en styl. Sowel Naspers as die ANC wil nie hê dat Afrikaners weer met hierdie soort verfynde, stylvolle Afrikaans moet identifiseer nie. Slegs as ons vloekend platvloers en polities korrek is, is ons aanvaarbaar. Die kultuur en taalgebruik van die Kaapse Vlakte is die nuwe ideaal wat die verengelste heersersklas van Suid-Afrika aan die Afrikaner voorhou. Reeds beskou die onderwysdepartement Kanna hy kô hystoe deur Adam Small as die enigste drama wat daar in Afrikaans geskryf is, in die nastrewenswaardige Engfrikaans.

Behoort ons nie almal saam in opstand teen die omringende barbarisme te kom nie?

@danroodt volgen

Krisis in die Oekraïne nader breekpunt

Minstens 7 mense is Maandag doodgeskiet en sowat 19 beseer in grofgeskut-aanvalle toe regeringsmagte en selfverdedigingsgroepe in Donetsk in die ooste van die Oekraïne op mekaar losgebrand het, het owerhede in dié land Woensdag gesê.

Die krisis in die Oekraïne nader breekpunt soos ontleders voorheen gewaarsku het dit sou, nadat die VSA ‘n kleurrewolusie vanaf Maidanplein georganiseer het om die land by NAVO in te lyf.

Die Oekrïene het in ‘n smeltkroes van konflik ontaard en word tans in flarde geskeur deur die bekende Atlantiese vyande van vrede.

Amerikaanse nuusbronne waaronder die Wall Street Journal, die Atlantic, Reuters en die LA Times is byna histeries in hul eenderse aandrang om ‘n volskaalse oorlog te bespoedig: “Bewapen Kiëf”.

Die selfverdedigingsmagte het hul stellings probeer beskerm na grofgeskut huise in vier gebiede van die stad getref het, het stadsowerhede in ’n verklaring bekend gemaak.

Onlangse samesprekinge om die geweld tot ‘n einde te bring, het Vrydag ’n dooiepunt bereik met regeringsfaksies onder Washington se invloed, wat die ontsporing van die vredesproses wil bewerkstellig.

Die vredesamesprekinge, deur Rusland voorgestel, was veronderstel om die geweld wat die lewe van meer as 5 300 mense geëis het, te beëindig. Die skrikwekkende dodetal is nalv die VN se jongste beramings.

Die vyandigheid tussen die pro-Russiese selfverdedigingsgroepe en die Oekraïense regeringstroepe het in Januarie, ná ‘n maand van relatiewe kalmte, opnuut opgevlam, nadat die VSA en NAVO hernude steun vir die junta in Kiëf aangebied het.

Tans is hul grootste offensief Debaltseve, ’n spoorwegaansluiting wat vantevore ’n tuiste aan 25 000 mense gebied het en geleë is tussen die stede Luhansk en Donetsk, wat beide deur selfverdedigingsgroepe beheer word.

Sowat 2 000 van die inwoners het in die afgelope paar dae gevlug.

Selfverdedigingsgroepe het verlede week die dorp Vuhlehirsk, van kardinale belang in die opmars na Debaltseve, beskerm teen aanvalle deur regeringstroepe. Hulle dring egter aan dat hulle nie beplan om Debaltseve aan te val nie, vanweë potensiële groot burgerlike sterftes.

Die selfverdedigingsleier van Donetsk, Alexander Zakharchenko, het gesê hulle help om Vuhlehirsk vanweë die swaar gevegte in die gebied te ontruim.

Intussen het broodpryse in die land die hoogte ingeskiet agv die konflik.

Griekeland se skuldsirkus

Die Griekse eerste minister, Alexis Tsipras, het gister gesê sy linkse regering sou ten volle gebruik maak van ’n mandaat om onderhandelinge met Europese vennote aan te gaan en ten sterkste ontken dat hy bystand by Rusland sal vra.

“Ons is in ’n gevorderde stadium van onderhandelings met ons vennote in Europa en ander wat vir ons geld geleen het. Ons het ’n verpligting teenoor hulle,” het Tsipras tydens ’n mediakonferensie gesê toe hy gevra is of hy bereid is om bystand van Rusland te ontvang.

“Op die oomblik is geensins sulke gesprekke op die tafel nie.”

Tydens sy eerste buitelandse reis as eerste minister, het Tsipras in Nicosia gesê hy en pres. Nicos Anastasiades van Ciprus het ’n gekoördineerde standpunt bespreek vir ’n “brug van vrede en samewerking tussen Europa en Rusland”.

Tsipras het gesê sy land sal voortgaan om die euro te gebruik, en bygevoeg dat enigiemand wat glo klein eurosone-lande soos Griekeland en Ciprus is nie noodsaaklik in die blok nie, verkeerd bewys sal word.

Tsipras het ook ’n beroep gedoen op die vervanging van die “troika” meganisme van die Europese Kommissie, Europese Sentrale Bank en Internasionale Monetêre Fonds wat die finansiële toestand van sukkelende lidlande beheer.

Die president van die Europese Parlement, Martin Schultz het ‘n beroep op die nuwe Griekse regering gedoen om sy anti-Duitse retoriek in te perk.

Schultz sê dit is teenproduktief om Duitsland en sy leier in die openbaar te beledig.

Tsipras het voorts beweer dat Duitsland Griekeland miljarde euro skuld weens die Nazi-besetting gedurende die Tweede Wêreldoorlog. Griekeland skuld Duitsland tans miljarde euro.

Samesprekings oor Griekeland se internasionale skuld duur intussen voort. Die land se minister van finansies, Yanis Varoufakis is tans op besoek in Parys waar die Franse regering Griekeland teen Duitsland probeer afspeel het.

Varoufakisis ‘n burger van Australië wat in Brittanje studeer het en as ‘n professor by die Universiteit van Texas werksaam was.

Hy mag een van diegene wees met botsende lojaliteite in die EU. Varoufakis was voorheen ‘n ekonoom-in-opleiding vir die Valve Corporation, wat deel is van Microsoft.

Die waarskuwingstekens sê ontleders, dat Varoufakis ‘n “Trojaanse perd” vir George Soros is, is vollop.

Hy het intussen voorgestel dat sy land se terugbetalings aan ekonomiese herstel gekoppel word.

Die Britse minister George Osborne het Varoufakis gul ontvang, maar gewaarsku dat die stygende konfrontasie tussen Griekeland en die eurosone die “grootste risiko vir die globale ekonomie” inhou.

Duitsland en ander noord-Europese lande staan volgens Osborne “onverskillig” teenoor die gedagte dat Griekeland gedwing sal word om uit van die euro te tree.

Sommige ekonome sê die euro kan selfs beter sonder Griekeland vaar.

Joschka Fischer, die voormalige Duitse minister van buitelandse sake en visekanselier, sê die Syriza-oorwinning is regtig ‘n “Griekse begrafnis” vir die breër Duitse strategie van besuiniging en soberheid vir Europa.

Die regse politikus Bernd Lucke het by die AfD se partykongres in Bremen gesê Griekeland behoort so gou as moontlik uit die EU-groep van 19 lande te tree.

Obama maak reg vir Indië

Die Amerikaanse president, Barack Obama, kom die naweek op sy tweede besoek in Indië aan. Washington is gretig om bande met Indië te herstel, om Rusland en China se goeie verhoudinge met dié Asiese reus te troef.

Obama sal die gas van premier Narendra Modi wees, wat skaars ’n jaar gelede ’n uitgeworpene in Washington was.

Benewens bilaterale gesprekke, sal die leiers van die wêreld se twee grootste “demokrasieë” hoof uitvoerende beamptes toespreek, aan ’n inbelprogram oor die radio deelneem en ’n skouspelagtige optog dophou wat glo die weerspieëling van hul hegte bande sal wees.

Obama en sy vrou, Michelle, sal ook die Taj Mahal besoek waar honderde fotograwe die paartjie se eerste besoek aan een van die wonders van die wêreld sal inwag.

Eurosone verwelkom nuwe lid

Litaue het gister op Nuwejaarsdag na die euro oorgeskakel en die jongste Baltiese land geword wat Europa se geldeenheid aanvaar het.

Die euro-sone het sy 19de lidland gekry terwyl vuurwerke die einde van ’n jaar afgesluit het wat gekenmerk is deur kommer oor die VSA se rol in die konflik in die Oekraïne en sy ekonomiese krisis.

Premier Algirdas Butkevicius het kort ná middernag sy eerste 10 euro-noot van ’n kontantmasjien in die hoofstad, Vilnius, onttrek.

Vir Litaue, wat vir dekades onder Sowjet-besetting gebuk gegaan het, is die toetrede tot die euro-sone ’n belangrike stap en ’n simbool van groter politieke en ekonomiese integrasie met die Weste, het Litaue se president, Dalia Grybauskaite, gesê

Amerika speel ‘n gevaarlike spel

‘Met 2500 strategiese kernplofkoppe en nog sowat 2000 taktiese kernplofkoppe is Rusland nie ‘n Afghanistan, Irak of Sirië nie’

Sedert die einde van die Koue Oorlog het Amerika sigself die titel as oorwinnaar van daardie konflik opgeëis. Natuurlik is daar groot waarheid daarin, want destyds, net soos tans het Amerika die olieprys afwaarts gemanipuleer en daardeur Sowjetinkomste nadelig beïnvloed. Die eskalering van die wapenwedloop onder leiding van Ronald Reagan het boonop meegebring dat die Sowjetbegroting weens militêre besteding uitgeput is. Die afname in inkomste en gelyktydige vehoging in millitêre uitgawes het die Sowjetekonomie op sy knieë gedwing.

Tog, dit was nie net Amerika wat die USSR ekonomies verslaan het nie. Nee, sedert die Bresjnjef-jare het die Sowjetekonomie gebuk gegaan onder korrupsie en stagnasie. Teen die tagtigerjare het hierdie wanfunksie van die Sowjetekonomie tesame met die lompheid van ‘n sentraal beplande ekonomie reeds dit sodanig afgetakel dat slegs groteske hervorming (vandaar Gorbatsjof se perestroika) dit van totale ondergang sou kon red. Perestroika was egter te min, te laat.

Nietemin, sedert die einde van kommunisme en veral sedert Amerika se eerste golforlog het daardie land ‘n toenemend aggressiewe internasionale rol begin speel. Amerika se siening van haarselfs as die wêreld se enigste oorblywende supermoondheid is versterk. Ook met die konflik in Joegoe-Slawië sien ons hoe Amerka haar die rol van internasionale polisieman toeëien. Boonop orkestreer die CIA ‘n hele rits “kleurrewolusies” in voormalige Oosbloklande. Meer as ooit word “regimeverandering” Amerika se mantra. Onder die vaandel van “demokrasie” word pro-Amerikaanse regerings geïnstalleer. Met die histerie wat volg op die 9/11-aanval in New York, word Amerika se intervensionisme tot nuwe hoogtes gedryf.

Onder die korrupte alkoholis, Boris Jeltsin, was Rusland presies waar Amerika dit wou hê. Sonder die USSR was hierdie sentrale republiek (RSFR) van die voormalige Unie se bevolking die helfte van die oorspronklike Moederland s’n. Boonop was dit in ekonomiese vryval waar alles te koop was aan die hoogste bieder. Tesame met Russiese oligarge was dit soos Kersfees vir Westerse grootsake. Alles, van Sowjet- militêre tegnologie, wat sorgvuldig oor dekades opgebou en geheim gehou is, tot die enorme Russiese minerale rykdom kon nou op die internasionale markplein deur die Westerse elite en hul Russiese eweknieë opgeraap word.

Boonop was Jeltsin, wat soos ‘n benewelde Kersvader die gegryp na die Kersgeskenke onder die boom toelaat, ‘n geliefde figuur in Westerse hoofstede. Onder Jeltsin was geen CIA-kleurrewolusie in Moskou nodig nie, want Jeltsin het beter meegedoen aan die afbreek van sy land as wat enige Amerikaanse popperegering sou kon doen. Rusland was in chaos, op sy knieë en daar vir die wêreldkapitaliste om na hartelus te plunder. Dis presies waar die Weste Rusland wou hê – verneder en misbruik. Terloops, dit laat my heelwat aan die Afrikaner se situasie sedert 1994 dink.

Dan verskyn Wladimir Wladimirowitsj Poetin op die toneel. Alles verander. Die “verskynsel Poetin” verdien ‘n skrywe opsigself. Hoe Poetin die situsie omkeer, wat hom dryf en sy strategie verdien ‘n aparte artikel. Poetin herstel orde in Rusland en daarmee saam Russiese trots. Soos die USSR, herstel Poetin ook Rusland se status as ‘n land met ‘n onafhanklike internasionale beleid en status. Meteens is Rusland nie onder die Amerikaanse invloedsfeer nie, en hier begin die probleme. Wat die Westerse media betref, is Poetin ‘n oorlogsugtige diktator. Ons moet onthou dat die Westerse media deur dieselfde belangegroepe wat by Amerikaanse millitêre besteding baat en wat onder Jeltsin vrye toegang tot die Russiese skatte gehad het, beheer word. Op die hoogste vlakke is daar geen onderskeid te tref tussen die belange van die Westerse kapitalistiese elite, Washington, die VSA- millitêre bedryfsektor, en die Westerse media nie.

Laat ons nou die tyd aandraai tot waar ons vandag is: Amerika het onder leiding van die CIA en Victoria Nuland (van die Amerikaanse dept. van buitelandse sake) ‘n poetsj in Kiëf uitgevoer en daarmee ‘n pro-NAVO/VSA/EU-regering in die Oekraïne aangestel. Dit is gedoen om van die pro-Russiese president Viktor Janoekowitsj ontslae te raak. Die Amerikaanse/Westerse plan, wat reeds in 2013 deur die Jalta- Europese Strategieberaad bedink is, is bedoel om die Oekraïne nader aan die EU te bring. “EU” is ook kodetaal vir NAVO. Die staatsgreep in Kiëf is bewerk deur ‘n CIA- en Amerikaanse-buitelandsesakegekonkel waardeur Neo-Nazi-bullebakke en Oekraïniese oligarge gesamentlik Kiëf in chaos gedompel het en die demokraties verkose pro-Russiese regering van die dag verjaag het.

Elke optrede in hierdie teater, deur Rusland, was deurgaans slegs ter wille van selfbeskerming. Die mees drastiese in hierdie stappe, nl. die terugname van die Krim deur demokratiese referendum (nadat Kroestjof dit in die vyftigerjare op ondemokratiese wyse aan die Oekraïne oorhandig het (let wel die Oekraïne was deel van die USSR), was om te verseker dat die eeue oue Russiese vlootbasis van Sewastopol, nie in NAVO-hande beland nie. Wie kan Rusland hiervoor blameer? Ook beweerde Russiese militêre betrokkenheid in die Russiessprekende Oos-Oekraïne, is moreel regverdigbaar, gegewe dat Kiëf hierdie provinsies eerste aangeval het.

Rusland het geen ander opsie as om te verseker dat die Oekraïne nie in NAVO-hande beland nie, want indien NAVO-magte in die Oekraïne gestasioneer word, bring dit daardie bedreiging tot op die Russiese grens. Maar erger, dit bring dan ook Amerikaanse missielverdedigingstelsels tot op die Russiese wesgrens. Hierdie stelsels het die vermoë om Rusland se kernarsenaal groot skade te berokken. Sonder sy kernarsenaal is die Russiese beer se tande getrek. Die rede waarom daar nooit ‘n “warm millitêre konflik” in die Koue Oorlog-jare tussen die VSA en die USSR uitgebreek het nie, was juis omdat elk van hierdie moondhede oor ‘n kernarsenaal beskik. Hierdie vermoë van beide die VSA en die USSR het voorkom dat hulle mekaar enigsins direk militêr aanvat, selfs konvensioneel, want enige gevegshandeling sal vinnig tot ‘n kernaanval eskaleer. In so ‘n geval sou dit hul gesamentlike en totale vernietiging verseker, sg. “mutually assured destruction” of “MAD”. Eintlik sou die totale mensdom in so ‘n situasie omkom.

Hierdie wedersydse skaakmat van die Koue Oorlog het ‘n kernoorlog voorkom. Amerika wil dit nou verander. Sommiges mislei hulself met die idee dat Rusland hardhandig hanteer kan word omdat dit kwansuis net ‘n skadu van die voormalige USSR is, ‘n argument wat net op konvensionele vlak geld. Hulle dink waarskynlik in terme van ‘n toekonstige situasie waar Amerikaanse missielverdedigingstelsels reeds op die Russiese Rostofgrens ontplooi is. In so ‘n geval sou Rusland teoreties gesproke slegs op sy konvensionele magte kon staatmaak. Hierdie is egter ‘n gevaarlike dobbelspel, want hoewel Rusland tot op datum enorme selfbeheersing uitgeoefen het, sal die ontplooiing van Westerse missielstelsels in die Oekraïne al die waarskuwingsligte in die Kremlin laat afgaan. Rusland sal so ‘n skuif probeer voorkom nes daar vroegtydig opgetree is om Sewastopol onder hulle beheer te hou. Hierdie sou dus ‘n strategiese rooilyn vir die Russe verteenwoordig. Die Weste moet nie Rusland se konvensionele vermoë onderskat nie, en dan die moontlikheid van nog erger – sy kernmagte.

Vir Rusland is die Navofisering van die Oekraïne op elke vlak net so ‘n groot bedreiging as wat die ontplooiing van Sowjetmissiele in Kuba vir President Kennedy se VSA ingehou het. Intussen is NAVO/VSA besig met ‘n millitêre opbou in Pole en die Baltiese state, op die Russiese grens. Boonop suggereer Washington d.m.v. nuwe wetgewing ‘n rigting van millitêre opleiding en hardeware aan die Oekraïne. Verder streef die Oekraïne daarna om ‘n NAVO-lid te word en die ope geheim is dat Brussel dit ook begeer.

Terwyl die Weste die oorlogstromme slaan, die Russiese ekonomie deur sanksies en olieprysmanipulasie (weereens) deur die VSA en Saoedi’s gekniehalter word, en onderlangs bedink word hoe om die Oekraïne by NAVO in te lyf en daarmee NAVO tot op die grens van Rusland se Rostofstreek te bring, word die Russiese beer in ‘n hoek gedryf. Die oorlogsugtige Weste moet baie versigtig wees, want met 2500 strategiese kernplofkoppe en nog sowat 2000 taktiese kernplofkoppe is Rusland nie ‘n Afghanistan, Irak of Sirië nie. Die Weste mag weliswaar nog hulle oorlog met Rusland kry, maar dit sal nie langer as ‘n halfuur duur nie…