Tans publiseer Netwerk24 enkele meningstukke deur jongmense, wat ‘n interessante blik op hul denke — of gebrek daaraan — bied. As mens 20 is, dink jy gewoonlik dat jy meer weet as jou ouers en dosente. En natuurlik dat jy meer modern, ingelig en belese as hulle sou wees.
In dié trant skryf Shanté Kroukamp op 18 Januarie 2019:
“Die diep gewortelde afkeur (sic) in die liberale, korrupte en ‘te groot vir hul skoene’ jeugdiges van vandag hang soos ‘n rookwolk om elke ouer tannie en oom terwyl hulle vas glo dat die wêreld soos hulle dit leer ken het, op sy kop gedraai is.”
Hier begaan sy ‘n enorme denkfout — een van vele, ongelukkig — naamlik om te dink dat die vorige geslag Afrikaners “meer konserwatief of behoudend” was as die huidige. Inteendeel, die politieke, sedelike en ander standpunte van die vorige Afrikaner-elite was feitlik deur die bank liberaal en anglosentries.
Ons geslag, asook dié onmiddellik voor ons, het die Afrikanertradisie gesloop en ondermyn, iets wat regstreeks tot die eerlose oorgawe van die Nasionale Party gely het. Dink maar aan figure soos Van Zyl Slabbert, André P. Brink, Leon Wessels, Koos Bekker en les bes, FW de Klerk wat, toe hy moes kies tussen die KP en die SAKP, toe kies hy die SAKP.
Koos Kombuis het ‘n paar mooi liedjies geskryf, maar hy was ook ‘n hopeloos linkse daggaroker. In die mate waartoe daar iets soos ‘n Suid-Afrikaanse tydsgees bestaan en ons nie maar steeds ‘n blote kolonie van die VK en die VSA is nie, is ons altyd so half ‘n dekade of twee agter die res van die wêreld. Toe die Amerikaanse jeug lankal die term “yuppie” gemunt het om die soort ambisie en geldelike aspirasies van die tagtiger- en negentigerjare uit te druk, was daar steeds hippies met lang hare en kombi’s wat in Kaapstad ‘n soort ersatz weergawe van die Amerikaanse sestigerjare volvoer het.
Terloops, een van die sterkste aanklagte teen die dekadensie van die sestigerjare is natuurlik die beroemde roman deur Frankryk se mees vertaalde skrywer, Michel Houellebecq: “Elementêre deeltjies” (Les particules élémentaires in die oorspronklike en Elementaire deeltjes in Nederlands.) Dit val dan ook op dat, terwyl Shanté Kroukamp ‘n “nuwe identiteit” vir die Afrikaner bepleit, haar foto in die Naspersorgane pryk waar sy ‘n Jimi Hendrix-T-hemp dra. Hendrix was seker dié simbool van die Amerikaanse dwelm-en-seks-kultuur van die sestigerjare wat deur Tom Wolfe in sy briljante Electric Kool-Aid Acid Test vasgevang is en is self aan ‘n oordosis dwelms of slaappille dood op 18 September 1970, lank voordat Kroukamp gebore is.
‘n Mens wonder: moet die Afrikaner se “nuwe identiteit” dus by die Amerikaanse hippiebeweging gesoek word? Kroukamp beskou die Afrikaanse rolprentbedryf as, soos sy dit stel, “een van (die) dryfkragte van bevryding en progressiwiteit”. Sy verwys na ene Christiaan Olwagen, wat regisseur was van die rolprent Johnny is nie dood nie, wat gewy is aan die lewe van die sanger Johannes Kerkorrel. Onder andere het Kerkorrel ‘n taamlik cliché-gelade liedjie oor Hillbrow geskryf, die eertydse woonstelbuurt van Johannesburg, maar wat tans tot ‘n krotbuurt met vullis op die sypaadjies en die stank van riool op straat verval het.
Kerkorrel se estetiese konstruksie, indien mens dit so sou kon benoem, het vir alle praktiese doeleindes in duie gestort. Dit is agtergehaal deur die revolusie wat iewers tussen Afromarxisme en ‘n Idi-Amin-agtige korrupsie vasgevang is.
Die onlangse geskiedenis herinner mens aan NP van Wyk Louw se beroemde woorde:
Miskien sal ons ook sterwe en iewers ruggelings stort,
dat hierdie helder aarde in ons verdonker word.
Miskien sal niemand later mooi dinge van ons weet
en nêrens sin te kry wees in al ons stryd en leed,
Ek is bevrees daar is geen sin in mejuffrou Kroukamp se betoog nie. Die Universiteit van Pretoria en veral sy Fakulteit van Geesteswetenskappe het al te naby aan derdewêreldstatus gewentel vir haar om hoegenaamd ‘n begrip van die Westerse tradisie te hê, waarvan die Afrikanertradisie ‘n afsplintering verteenwoordig. Al wat ek raaksien, is iets soos ‘n oneindige herhaling van die vorige geslagte se nihilisme, dekadensie en uiteindelike domheid. As ons effens terugstaan, weg van die propaganda en wensdenkery oor die toekoms, was die geslag van FW de Klerk, Van Zyl Slabbert en hul geesgenote wonderbaarlik onnosel. Hulle het geen benul gehad van waarmee hulle besig was, of selfs bloot wat op die spel was nie. Vandag word dit daagliks in ons ingehamer — met elke plaasmoord, elke universiteit of skool wat onder dwang verengels en verwoes word.
So kom ons om, so kom ons om. Elkeen behoort sy mea culpa te doen. Aan my kinders en elke jong Afrikaner vra ek namens ons geslag om verskoning, dat ons so naïef en sleg was, dat ons nooit teen oorheersing opgestaan het totdat dit te laat was nie. My hart bloei vir elke jongmens wat vandag vervreem in ‘n gewelddadige, korrupte land moet woon waar Angelo Agrizzi van Bosasa kontant in plastieksakke aan direkteurs-generaal van staatsdepartemente aflewer.
Ek dink nie die “Afrikaanse rolprentbedryf” — in die mate waartoe so iets bestaan buite enkele voorspelbare romantiese sepies om — gaan binne die afsienbare toekoms ‘n film begin maak wat iets van ons werklikheid weerspieël nie. Daardie regstellende direkteurs-generaal met hul duur skoene en nog duurder motors in die departementele parkeergarage wat die afspraak vir ‘n Checkerssak vol note nakom… dis mos ‘n land om op trots te wees, die toonbeeld van “liberalisme en progressiwiteit”!
Ek wil ook nie voorgee dat ek alles weet nie; immers het ek aan ten minste twee universiteite gestudeer, wat eerder ‘n nadeel by ‘n mens se begrip is as enigiets anders. Redelik onlangs het ek via minder bekende Franse denkers van die eerste helfte van die twintigste eeu egter ‘n heel ander perspektief op “tradisie” verkry as die soort gemeenplasige, neerhalende manier waarop Shanté Kroukamp die woord gebruik as sy sê:
“Alhoewel blinde volgelinge van norme en eng gekondisioneerde mense tradisies en kultuur preserveer, moet dit nie aangemoedig word nie.”
Eng gekondisioneerde mense? Niks in haar betoog oortuig my dat mejuffrou Kroukamp haar oopstel vir enigiets buite die benepe, koloniale soort Britse kultuurmarxisme wat van ons universiteite besit geneem het en wat klakkeloos (en anglisisties) in Afrikaans nagepraat word nie.
Daar is ‘n groter wêreld daarbuite: die Europese Vasteland met sy veelheid van tale, Japan, Korea… kulture en volkere wat tradisies oor honderde en selfs duisende jare onderhou het. Trouens, kan ‘n mens jou ‘n beskawing of selfs net skoonheid sónder tradisie voorstel?
Ongelukkig bly daardie ryke verskeidenheid van kulture en idees vir ons duister, ewe duister as ons eie geskiedenis en tradisie wat deur die revolusie verteken en verrinneweer is. Ons is te besig om Zimbabwe te word om daarop ag te slaan.
Maar hopelik sal mejuffrou Kroukamp ook eendag soos die uitvoerende bestuurders van ons “demokrasie” met ‘n Checkerssak vol note beloon word vir haar slaafse navolging van die heersende, “progressiewe” ideologie…
Toevallig vang my oog die enigsins uitlokkende opskrif van u rubriek in Beeld, “Engels ook nodig vir Afrikanerskap”. Dis die tipe sin wat teen my hele wese indruis, wat ‘n bespotting van ons hele geskiedenis maak.
Ek stem saam met Andries Hendrik Potgieter wat, toe die Engelse Natal bereik, liewer weggetrek het omdat hy “nooit Brits wou word nie”. Hy het ook gesê dat hy van die see wou wegkom, want “waar die see is, is Engelse”. Hy het uitgewyk Noorde toe, en het onder andere Potchefstroom gestig, wat na hom vernoem is.
Anders as Iere, Skotte en Walliesers, is Afrikaners deur Engelse verower, maar ons het ons taal behou. Soos Hennie Aucamp en vele ander gesê het, verteenwoordig dít die wese van ons identiteit.
Afrikanerskap is geheel en al onversoenbaar met Engelsheid. Jaap Steyn, nog ‘n groot Afrikaner wat meer as enigiemand anders gedoen het om die taalstryde van die verlede op te teken, was ook bekommerd dat Afrikaners se Engels reeds “te goed” is.
My eie kinders het nooit ‘n woord Engels tuis gehoor nie; ons het nimmer enige poging aangewend om die Rooitaal aan hulle oor te dra nie. Wel het ek soggens op pad skool toe gepoog om aan hulle Frans te leer, waarin hulle nie belanggestel het nie, iets waaroor hulle nou baie spyt is. Nietemin het hulle elkeen ‘n onderskeiding in Engels-“Huistaal” aan hul Afrikaanse hoërskool ontvang. Vir my is dit geen aanduiding van hul taalvermoë nie — waarmee sekerlik niks skort nie — maar van die mate waartoe Afrikaners onder die ANC-terroristebewind so omgewe is van Engels dat ons gedwing word om moedertaalsprekers van die taal te word.
U verhaaltjie van die Egiptenaar is eintlik niksseggend. U reaksie op die eentalige spreker van Arabies verraai egter meer aangaande uself as oor hom. In Junie vanjaar was ek in ‘n hotel in Pole waar die man agter die toonbank insgelyks slegs Pools kon praat. Ek het ook Engels probeer, Frans en selfs geradbraakte Duits, maar hy kon slegs sy moedertaal praat. Eerder as wat dit vir my na ‘n probleem gelyk het, soos vir u, was dit vir my verfrissend. Dit het my selfs hoopvol gestem. Eureka! Hier was ‘n uithoek van Europa waar Engels nog nie ingedring het nie!
Engels is soos onkruid; dit neem oor en verdring ander plante. Twintig jaar gelede kon min mense in Parys, selfs in toeristiese dele, Engels praat. Deesdae is Franse en dikwels ook die Noord-Afrikaanse immigrante waarvan ons so baie hoor, gretig om met toeriste Engels te praat. Dis nie meer Frankryk nie; dit raak nou Disneyland met ‘n replika van die Eiffeltoring.
U skryf: “Dié van ons wat Engels magtig is, kan dus ons sterre dank, want die hele wêreld is vir ons toeganklik.”
Watter illusie is dit nie! Ek kan amper sê: Net iemand soos u wat aan ‘n plattelandse universiteit soos dié van Potchefstroom in Afrikaans gestudeer het, kan so ‘n stommiteit kwytraak. As u net Afrikaans en Engels ken, is die wêreld beslis nie vir u toeganklik nie. Die meeste opgevoede Europeërs praat vier of vyf tale: Duits, Frans, Italiaans, Spaans, dalk Russies of ‘n Skandinawiese taal. Dit is die “meertalige sprekers” waarvan u praat, nie Afrikaners in ons land wat gedwing word om Engels te aanvaar omdat ons polities en kultureel oorheers is en word nie.
Wat weet u van Korea of Japan? Dis twee welvarende Oosterse lande waarvan die produkte die wêreld oorspoel en in menige Westerse tale bemark word, maar wat elkeen oor ‘n eie, byna hermeties verseëlde kultuur beskik. Om Japannees of Koreaans te bemeester, is soveel meer van ‘n uitdaging as Engels, die taal wat jy saam met jou eerste pakkie kougom inkry.
Nog iets: In alle Europese tale word ‘n magdom boeke oor en weer tussen daardie tale vertaal, selfs uit Oosterse tale. Behalwe in Engels. Die Engelse leser wil liefs ‘n speur- of liefdesverhaal lees. Of ‘n “sakeboek” in die trant van: “Hoe om vinnig ryk te word.” Daarom bly Engelse salig onbewus van wat daar in ander tale gepubliseer en gedink word… Maar vir u verteenwoordig Engels “die sleutel tot die heelal”.
U skryf:
“Ons moet daarteen waak om die jeug in te perk omdat ons bang is ons kultuur gaan verlore.
Vanweë ons emosionele band met Afrikaans sal Engels altyd ons tweede taal bly. Die verwerwing van dié taal is egter noodsaaklik vir diegene wat wil tred hou met die res van die wêreld se vooruitgang.”
“Die jeug in te perk…?” Bestaan daar nog so iets in Suid-Afrika? Met ‘n dwelmhandelaar of twee op die straathoek van elke skool, prostitusie (letterlik en figuurlik) ‘n eerbare beroep en internetpornografie vir elfjariges? In watter dekade leef u presies?
“Vooruitgang” is ‘n groot woord. Ons kan seker gaan kers opsteek by Hegel en sy Russies-Franse dissipel Alexandre Kojève, en dit van daar af neem. Met al die Eskom-grappies kan ons dalk ook vra: “Wat het ons voor kerslig gehad? Elektrisiteit.” Ons probleem, asook dié van ander wêrelddele, is eerder: agteruitgang, verval, verlaging van opvoedingstandaarde, e.d.m. Daarvoor gaan die grote Engels ons niks help nie, want die agteruitgang in Engelstalige lande is juis soveel sneller as in daardie state wat meer van die Angel-Saksiese Empaaier geïsoleer is.
Probeer gerus, soos ek vir ‘n paar maande vanjaar gedoen het, in ‘n plattelandse Franse dorpie gaan woon en in Engels kommunikeer. Ten eerste sou dit uiters onbeskof wees, om mense in hul idilliese, gekoesterde bestaan waar hulle en hul voorouers al eeue lank woon, met Engels aan te val. Ten tweede praat mense gewoon nie Engels nie. Hul kultuurtaal, opvoedingstaal, wetenskapstaal, kommunikasietaal, universiteitstaal, ens., ens., is Frans en sal vir die afsienbare toekoms Frans bly.
Tensy mev. Theresa May besluit sy is nou moeg vir die Brexit-debakel en sy Frankryk binneval en verower en Engels die enigste amptelike taal maak, soos die ANC in Suid-Afrika gemaak het! Hoewel, met die verdeeldheid wat tans in Engeland heers, kan ek my kwalik voorstel dat ‘n nuwe oorlog teen Frankryk ‘n groot sukses gaan wees…
Terloops, vele van my Afrikaanse vriende sê altyd: “Ek praat net Engels in selfverdediging.” Dis vir my gesond; dit getuig van standvastigheid en van ‘n geborgenheid in jou eie kultuur.
En Brexit gaan vir seker ‘n invloed op die toenemende hegemonie van Engels as kommunikasietaal in Brussel hê. As Engeland nie meer lid van die Europese Unie is nie, is daar nog enige rede om Engels te gebruik? Ek voorspel dat die taalnasionalistiese Franse dan hul stemme gaan begin dik maak om Frans ‘n hoër status te gee. Daarbenewens verteenwoordig Duitssprekendes byna 100 miljoen EU-inwoners. Waarom moet Duitsers en Oostenrykers vir lief met Engels neem as hulle bloot hul eie taal kan gebruik, die taal waarin die moderne wetenskap, ingenieurswese en kwantumfisika uitgedink is? Die Britte koop tog Duitse motors, nie die omgekeerde nie?
Eintlik is Afrikaans, Nederlands en Duits standaardtaalvariante van dieselfde taalkontinuum wat uit letterlik dosyne dialekte bestaan… Dit is moontlik om dieselfde boek in Duits, Nederlands en Afrikaans te lees en telkens nuwe elemente daarin te ontdek. Onlangs het ek dit besef toe ek die Nederlandse vertaling van Spengler se Ondergang van die aandland begin lees het. Geen Duitse boek vertaal ooit goed na Engels nie… behalwe miskien Das Kapital?
Anders as die Nederlanders en die Skandinawiërs, wat Engels ook gretig aanleer, beskik Afrikaners, Franse, Duitsers en Russe oor ‘n geskiedenis van konflik met Engeland. Is dit voorstelbaar dat die Russe ooit hul taal met sy grootse letterkunde, operas en wat nog, vir Engels sou prysgee?
Dit bring my by ‘n verdere punt: hoewel sommige Afrikaners (soos u en ander joernaliste) tans sterk onder Engelse of Angel-Saksiese invloed verkeer, was dit nie altyd so nie. In die verlede was ons politici, skrywers, akademici en wetenskaplikes trots op hul Europese herkoms en het moeite gedoen om met hul eweknieë in Europa te skakel. Jan Rabie het tydens sy verblyf in Parys in die 1950s soveel Franse boeke gekoop dat hy dikwels nie geld vir kos had nie, en koolblare by die mark gaan optel het om sop van te kook, om nie van honger om te kom nie. Het ons honger na Europa nou ‘n honger na Engels geword?
Die Afrikaner is óók, en by uitstek, Eurokaner… Ons het dit tydens die Anglo-Boereoorlog gesien toe die hele Europa kant gekies het téén Engeland. Vandag gebeur dit weer, want al hoe meer Europeërs word met afgryse vervul deur hierdie o so Engelse bestel, met sy korrupsie, plaasmoorde, taal- en rassediskriminasie. Telkens as ek Europa toe gaan, kom ek Europeërs teë wat hier vir militêre diens wil aanmeld om ons van die ANC en sy Engelse hanteerders te bevry!
Die “nuwe” Suid-Afrika, hierdie gewelddadige Klein Engeland, het hom tot vyand van die Weste verklaar. Ons kultuur verbied en onderdruk hy in die naam van sy afkeer van “eurosentrisme”. Hoe lank nog voordat ons Afrikaners, tesame met ons mede-Westerlinge, teen hierdie haatdraende kwasi-Engelse bewind met sy rassehaat, taalhaat, kultuurhaat, elke haat wat daar is, opstaan?
Engels is die antitese van Afrikanerskap. Dis so simpel soos dit, soos ‘n Vlaamse vriend altyd sê. En dis nie ‘n anglisisme nie, eerder ‘n gallisisme, aussi simple que ça.
My pleidooi sou wees dat ons liewers van Engels moes vergeet. As ek daar in Pole of in Frankryk vedwyn, of selfs in Stockholm tuisgaan, probeer ek vergeet dat ek Engels ken. Ek poog eerder om ‘n paar woorde van die plaaslike taal aan te leer, die mense beter te leer ken. In die geval van Frans is dit vir my lekker om byna heeltemal met die plaaslike inwoners te versmelt en om deur hulle as ‘n eweknie of ‘n gelyke aanvaar te word.
Engels is geen kortpad na kennis of ervaring nie. Inteendeel, dit weerhou baie Afrikaners van ‘n meer intieme omgang met ander tale en kulture. Ons word soos Amerikaanse toeriste wat net harder skree as hulle nie deur die plaaslike inwoners begryp word nie.
Daar is ook niks so vervelig soos ‘n Engelse boekwinkel nie. As jy een Exclusive Books of WH Smith gesien het, het jy almal gesien. Dit sê iets oor die oppervlakkigheid van Engelse. Dít wat Nietzsche en ander Europese intellektuele in die negentiende eeu oor Engelse geskryf het, geld steeds: hulle is oppervlakkige sedeprekers. Ervaar ons dit nie ook elke dag in ons land nie? Die aanhoudende gesanik en sedelesse van Engelse (en hul Afrikaner-na-apers natuurlik).
Dog ook: snobisme. Daar is min dinge wat Engelse so beïndruk soos geld. Lees: baie geld. Is dit daarom toevallig dat snobisme so ‘n wesentlike kenmerk van die Suid-Afrikaanse samelewing geword het?
Op die Europese Vasteland het mense agting vir vernuf, kultuur, kennis, styl. Dit gaan nie bloot om rykdom en vertoon nie. Die gemiddelde ANC-politikus of -tenderpreneur jaag ook maar eintlik die Engelse droom na: om ryk en vernaam te wees, iemand waaroor die poniepers in Londen sou skinder.
Saam met Hendrik Potgieter sou ek kon uitroep: Dank God dat ek nie Engels is nie! Afrikaans en my half-Europese identiteit as Afrikaner het vir my soveel deure oopgemaak, insigte gegee, my verryk en my oortuig dat ‘n mens altyd dieper na ‘n probleem moet kyk.
Ongelukkig is dit so dat baie Afrikaners vandag, juis vanweë Engels, oppervlakkig, vulgêr en snobisties geraak het. “Ek ry ‘n BMW,” soos oorle Johannes Kerkorrel gesing het. Nie dat dié arme siel ‘n begrip van enigiets gehad het nie, want hy wou ook maar graag ‘n Engelse Johannesburger wees. En moenie so seker wees dat die half-Engelse Afrikaner steeds ‘n “emosionele band” met sy taal koester nie. By die reünies van my matriekjaar is ek altyd verstom oor hoeveel van die stoere Boere wat destyds sulke swak punte in die Engelse klas gekry het, hul bloedjies na St. Johns, St. Stithians en dergelike meer gestuur het sodat hulle deesdae met Afrikaans sukkel! Maar goed, dis Johannesburg. In Pretoria is dit heeltemal anders gesteld. Johannesburg en Pretoria is soos twee stede in verskillende lande, met verskillende tale en kulture. Wanneer werp Pretoria die juk van Johannesburg af?
In Afrikaans het debat helaas verdwyn. Op tipies Engelse wyse word daar in die blaaie van Beeld, Die Burger en ander Nasperspublikasies vandag vir ons gepreek. Die nuwe evangelie van ANC-gedienstigheid word aan ons verkondig. Daar is niks van die Nederlandse, Franse of Italiaanse voorliefde vir argumenteer, meningsverskil en “oop gesprek” soos Van Wyk Louw dit getipeer het nie.
Diegene wat verskil, word gesnobeer. Geen teenargument word aangebied nie, maar hulle verwys neerhalend na jou “grys skoene” en ander sinnelose slagspreuke wat hulle by Engelse gehoor het.
Om Engels magtig te wees, vervul my helaas met geen “dankbaarheid” nie. Ek het my jeug verspil tussen Engelse op die Wits-kampus en dat ek min of meer sonder letsels en sonder om ‘n dwelmverslaafde te word daaruit ontsnap het, is ‘n wonderwerk. Ek het niks by dom Engelse geleer nie en moes heelwat dinge afleer. Eers toe ek die Europese denktradisie kon bemeester, het dit vir my gevoel asof ek vir die eerste keer mens word. Die helder, skoon lug van my aangenome Franse departement, Cantal, die ou kastele en ruïnes, die aristokratiese sweem wat oor alles hang, dít alles laat my my as Afrikaner beter verstaan.
Die Afrikaner is ‘n Protestantse aristokraat wat steeds, na soveel eeue, vervolg word…
Ons is Amsterdam, maar ook La Rochelle. En die Hanse. Daar waar ek vroeër vanjaar gestaan het, op die stadsplein van Bremen, die Hansestadt, met die bankadvertensie op die bushalte in die plaaslike dialek, wat lyk op Afrikaans, dít het iets in my geroer. Vanuit die Lae Lande met hul kanale en die Oossee met sy Hansestede het ons gekom en aan die Kaap het ons en ons taal uitgespoel. Maar Germane het ons gebly. (Al dig Breyten Breytenbach nou ook wát oor “Ek is Germaans en wreed”; ek wonder wat sê hy nou oor die wreedheid van die swartman?)
Engels is ‘n saai kreools; dis vol Franse woorde wat verkeerd uitgespreek word. Veel eerder sou ek meer Duits wou geken het, of Pools of Sweeds magtig wou wees. Of Italiaans of Spaans. In my motor luister ek knaend Italiaanse liedjies. Dis so vrolik en sjarmant, so anders as die gehyg en gekreun van Amerikaanse kletsrymers of die dekadente nihilisme van Britse popsangers. Wat wou Pink Floyd en die Beatles regtig vir ons sê, behalwe dat dit ‘n lyding is om Engels te wees? Engelse hou van niemand nie, geen ander volk nie, selfs nie eens van ander Engelse nie. Hulle munt uit in meer of minder subtiele beledigings. Ongelukkig is die Afrikaner met sy byna Skandinawiese opregtheid en ongekunsteldheid kwalik teen Engelse beledigings bestand.
Wat u sê oor Afrikaners wat Engelse onderwysers in vreemde lande word, is eintlik afgryslik. Want u laat na om te noem dat hulle weens hul velkleur nie in Suid-Afrika werk kan kry nie. Vanweë die nivellering wat die verderflike Britse en Afro-marxiste op ons land afgedwing het, is alle onderwys en onderwyssalarisse tot ‘n derdewêreldvlak verlaag. Afrikaanse onderwysers moes eintlik R100 000 per maand verdien het, soos vele van hul Noord-Europese eweknieë. Dan sou elkeen in ons land ‘n leraar by sy plaaslike Afrikaanse skool wou geword het, pleks dat hy of sy ontheemd rondflenter agter ‘n paar dollar aan.
Dis nog iets van Engelse: hulle is altyd ontheemd en ontwortel, swerwers na nêrens. Die “ewige Engelsman” wat vandag in Suid-Afrika, môre in Australië en oormôre in Kanada of die VSA gaan bly. Hy beskik oor geen werklike vaderland nie.
Die Afrikaner is van ‘n ander stoffasie. Hy is geanker, gewortel, geplant. Dit pols deur ons Europese bloed; “bloed en yster, bloed en grond”, soos FPK in hul liedjie “Brand Suid-Afrika” sing. Of “Ons vir jou Suid-Afrika!” soos CJ Langenhoven dit in “Die Stem” verwoord het. Noudat ons land afgeneem is en binnekort ons plase, is ons taal voorlopig al wat oorbly. Dis ons ark waarmee ons dié stormagtige oseaan sal moet bevaar.
Die moderne Britse Ryk het as ‘n seerowersprojek teen Spanje onder Elizabeth I begin. Daar sal altyd see- en struikrowers wees.
Daarom sal ons ark voortdurend bedreig word. Ek vra u egter mooi, moenie met u ode aan Engels, die rol van seerower speel nie.
Tydens my onlangse Europese reise het ek heelwat tyd gehad om te dink. Dikwels was ek alleen, wagtend op ‘n stasie of lughawe, of besig om iewers op die Franse platteland vir my aandete te voor te berei met slegs die TV as geselskap met berigte oor suiwer Franse aangeleenthede waarin die res van die mensdom kwalik sou belangstel.
Daar is ‘n Franse skrywer wat taamlik bekend op sosiale media is en ook dikwels as “verregs” afgemaak word. Hoewel, deesdae word enigiemand wat nie die ondergang van sy land of van die Westerse beskawing klakkeloos aanvaar nie, deur die hoofstroommedia as “verregs” gestigmatiseer. Renaud Camus, die betrokke Franse skrywer, het egter die frase “die Groot Vervanging” (le grand remplacement) beroemd gemaak sodat dit dwarsdeur Europa weerklink. In ‘n neutedop kom dit daarop neer dat die totale Europese of blanke bevolking deur immigrante, veral Moslemimmigrante uit Noord-Afrika, vervang gaan word. Dit is waarop die beleid van die Europese Unie te Brussel, asook vele linkse regerings op die Vasteland, neerkom.
In Suid-Afrika het ons natuurlik iets soos “transformasie” wat gedefinieer kan word as die “vervanging van blankes deur gekleurdes”. Dié beleid het ook Afrikaners, wat voor 1994 in groter getalle werksaam in die staatsdiens en staatsondernemings as Engelssprekendes was, veel harder as blanke Engelssprekendes getref. Vele Engelse was ook ten gunste van dié beleid om Afrikaners deur ander te laat vervang. Tans bevorder die Engelse media en akademici soos dr. Ruth Hall en prof. Ben Cousins die beleid om Afrikanerboere op hul eie grond deur swart boere te laat vervang.
Dog veel verder terug in ons geskiedenis was daar nog altyd ‘n beleid om Afrikaners deur ander, veral Engelse, te laat vervang. Ná die tweede vryheidsoorlog het Lord Milner sy bes probeer om soveel Engelse immigrante na die ou Boererepublieke te laat kom ten einde ons, wat juis demografies deur die volksmoord in die konsentrasiekampe verswak is, onder te ploeg.
Die huidige transformasie- en vervangingsbeleid beskik oor ‘n onderliggende veronderstelling waarvoor die meeste Afrikaners blind is: nóg die liberale Engelse, nóg hul lakeie of bondgenote onder die anderskleuriges (swart, bruin en Indiër), beskou ons as “Suid-Afrikaners” in die huidige sin van die woord. In die twintiger- en dertigerjare van die vorige eeu het rasegte Engelse aanstoot geneem aan die term “Suid-Afrikaner” wat veral deur genl JBM Hertzog bevorder is. Een Engelsman, Leonard Barnes, het selfs ‘n boek daarteen gepubliseer waarin hy Hertzog as die “Caliban van Afrika” verguis het. Die volle titel van sy publikasie was: Caliban in Africa: an impression of colour madness. In ‘n ander werk, The New Boer War, het Barnes bepleit dat Engeland die Britse kolonies rondom Suid-Afrika moet versterk en saam met swartes moet werk om Suid-Afrika tot ‘n val te bring.
Barnes en vele ander het geglo dat almal in ons land Britte moes wees — onderdane van die Britse Ryk — en dat enige “Suid-Afrikaanse” identiteit dus uit die bose was. Daarom is dit tans so ironies dat die term “Suid-Afrikaner” wat ten eerste deur Hertzog, die gehate “Caliban” (half-mens, half-monster en slaaf), verkondig is, vanaf 1994 toegeëien is om ‘n nuwe, eksklusief Engelse, identiteit te skep. Tans word Suid-Afrika gesien as “net nog ‘n Afrika-land” en “net nog ‘n vorige Britse kolonie met Engels as enigste voertaal”.
‘n Hele nuwe geslag Boerehaters en -vervolgers is besig om na vore te tree. Die veldtog op die kampus van die Universiteit van Pretoria, “Afrikaans must fall”, is geesdriftig deur die meerderheid Engelse verwelkom en die volgende stap, om Afrikaanse skole te verbied, lê net om die draai. Panyaza Lesufi, die fanaties anti-Afrikaanse LUR vir onderwys in Gauteng, het by Hoërskool Vereeniging en elders gepoog om Afrikaanse onderwys die doodskoot toe te dien.
Erger as Lesufi, wat bloot soos ‘n ANC-terroris (wat hy eintlik maar is) optree, is sy sikofante en napraters onder die hoernaliste. Daar is bekendes en gehates soos Adriaan Basson en Max du Preez wat maar altyd die logika agter elke magsgreep jeens Afrikaans en Afrikaners insien en probeer goedpraat. Maar die anti-Afrikaanse koor beskik oor meer as een stem, om ‘n musikale metafoor in te span. In sommige van die Engelse koerante wat minder deur ons mense gelees word, dikwels ook met betaalmure sodat hulle minder toeganklik is, word daar egter ‘n verbete veldtog teen ons taal en kultuur deur betaalde haatskrywers gevoer.
Onlangs is daar so ‘n sarsie in die Business Day afgevuur deur twee individue, Neels Blom en Hans(ie) Pienaar. Albei is uit huis uit Afrikaans, maar het nou Engels omhels soos die “Franskiljons” (om ‘n term by die Vlaminge vir Fransgesindes te leen) Frans omhels het. Blom, wat toevallig saam met my op skool was, destyds die Hoër Seunskool Helpmekaar, is nou so Engels dat hy ‘n soort politieke “vlieghengelrubriek” in die Business Day bedryf waarin hy gereeld gal oor Afrikaans en Afrikaners braak.
In sy mees onlangse skryfsel — dit rym met opdrifsel, so iets wat na mens toe aangedryf kom soos ‘n dooie, vrot vis — vaar hy teen Afriforum uit wat saam met die Zoeloekoning wil werk om grondgryp in Suid-Afrika te voorkom. (“Cold, calculated unity in a cause that has no substance”, Business Day 15 Oktober 2018.) Hy beskryf hulle en veral hul ondersteuners as “waansinnige nasionaliste” (delusional nationalists). Maar natuurlik is die o so Engelse gepeupel in dié land met hul Afrikaanshaat wat al dansend soos om ‘n teregstelling tydens ‘n halssnoermoord uitgespuug word, heel “rasioneel”.
Ek het al daaraan gedink om ‘n boek te skryf met die titel: Ken u vyand. Want die rede waarom die Afrikaner sy huidige ondergang beleef, waarom ons stadig maar seker óf tot emigrasie gedwing óf gewoon doodgemaak word, hang saam met ons onbewustheid sover dit ons vyande en hul planne aanbetref.
Die Engelse politieke leierskap in Suid-Afrika het nog nooit vir lief geneem met Afrikaners nie. Daarmee bedoel ek dat hulle nóg ons bestaansreg erken nóg ons reg om in die land te wees. Dit kom daarop neer dat Jan van Riebeeck se koms in 1652 ‘n fout was, maar nie Sir David Baird s’n in 1806 nie. Suid-Afrika moes ‘n “Klein Engeland” word. Toe Elizabeth II die land in 1947 per trein besoek het, het sy blykbaar opgemerk: “It is just like England.”
Juis dít is deel van ons probleem. Want ‘n groep Britte wat nie kommunisme en marxisme in hul eie land deurgevoer kon kry nie, wil dit in Suid-Afrika doen. Die mees ekstreme Engelse idees wat in London of Oxford uitbroei, word in ons land toegepas. Ons is die Frankenstein-monster binne ‘n Britse eksperiment.
Hier bo het ek genoem dat Afrikaners tans nie as “Suid-Afrikaners” beskou word nie. Die Engelse akademici en joernaliste bestee baie energie daaraan om te bewys dat ons nie werklik hier hoort nie, ons besittings (soos plaasgrond) by die swartes gesteel het en “deur apartheid bevoordeel is”. Trouens, die feit dat alle Afrikaners nie in plakkerskampe of selfs in konsentrasiekampe verkeer nie, is ‘n wonderwerk-in-die-kleine.
In ‘n privaat e-pos het ek aan Neels Blom van die Business Day gevra of hy wel Afrikaners as Suid-Afrikaners sou erken. In ‘n sarkastiese antwoord het hy teruggeskryf:
“Maar siende jy klaarblyklik onseker is oor jou Afrikaner-identiteit, Afrikaners is na my mening Suid-Afrikaners, by uitstek.”
Hoe kan iemand wat elders in die Business Day betoog het dat Engels die enigste opvoedingstaal in Suid-Afrika moet wees, vanaf laerskool tot universiteit, so iets sê? Ek vermoed dat Blom bedoel dat ons reeds gekoloniseer en verengels, en daarom deur die Engelse “reënboognasie” geassimileer is.
Toe ek op skool en universiteit was, het Engelse wat domheid in ‘n gesprek wou aandui, met ‘n gemaak Afrikaanse aksent begin praat. Met al die briljante swartes wat ons deesdae regeer, het dié gewoonte lyk my so effens verminder; nietemin sal geen Engelsman waag om domheid deur middel van ‘n swart Engelse aksent te illustreer nie, want dit sou mos rassisties wees. Wat my so aangaande uitbarstings van Boerehaat in die Engelse media fassineer, is hoe die Engelse onbewuste daardeur vir oomblikke sigbaar word, soos ‘n gordyn wat vir ‘n sekonde oopwaai.
Waarskynlik sou die Engelse redaksie van Business Day dit nie self waag om etniese haat jeens Afrikaners te verkondig nie. Maar as twee verloopte Afrikaners soos Neels Blom en Hans(-ie) Pienaar dit doen, is dit mos aanvaarbaar, nie waar nie? Ek meen egter dat sowel Blom as Pienaar bewustelik of onbewustelik aanvoel dat hul anti-Afrikaanse uitlatings groot byval by Engelse sou vind. Dis soos daardie Afrikaanse aksent wat jy namaak om domheid aan te dui: daardeur raak jy lid van die “Engelse klub”.
In Pienaar se geval, vaar hy uit teen die Gelofte van Bloedrivier en noem dit:
“…the document that has been at the centre of the racist version of Afrikaner nationalism, which brought us apartheid, decades of minority rule and untold misery for generations of nonwhites.” (“Afriforum strikes a strange chord when it comes to uniting Afrikaners”, Business Day 17 Okt. 2018.)
Eintlik is Bloedrivier ‘n klad op die geskiedenis, volgens Engelse historici. Die Zoeloes moes ons eerder almal daar uitgemoor het, man, vrou en kind. Dan sou Suid-Afrika mos van die negentiende eeu af suiwer Engels gewees het, nie waar nie? Geen Boererepublieke nie, geen Paul Kruger of Christiaan de Wet nie.
Nog iets: Anders as Afrikaners wat hulle vandag oor die Gelofte en hul pioniersgeskiedenis moet skaam, is Engelse trots op hul koloniale geskiedenis. Selfs linkse Engelse skryf met ademlose bewondering oor Lord Alfred Milner of Kitchener. Ditto Neels Blom en Hans(-ie) Pienaar. Britse kolonialisme herinner aan gholf op Woensdaemiddae, asook jenewer-en-tonikum, nie aan tienduisende swartes wat in die myne weens onveilige toestande gesterf het nie. En natuurlik vlieghengel. Laasgenoemde sport word gewoonlik in Skotland beoefen, dus weet ek nie of dit suiwer Engels is nie. Maar as jy vlieghengel met Boerehaat as aas kan beoefen, het jy ‘n wenresep.
Geen koloniale Britse naam is al ooit deur die ANC in Suid-Afrika, sover ek weet, verander nie. Rondom die erg linkse en marxistiese Universiteit van die Witwatersrand, is daar Empireweg en die Koningin Elizabeth-brug. Die Britse Ryk rym heel goed met Marx en Lenin.
Rassesegregasie is elders in die Britse Ryk en in die Amerikaanse Suide ewe geesdriftig as hier by ons beoefen. In die 1970s het die Amerikaanse presidentskandidaat en goewerneur van Alabama, George Wallace, steeds apartheid tussen blank en swart bepleit. Hy is tot vandag toe beroemd vir sy uitspraak: “Segregation now, segregation tomorrow, segregation forever.” Daaroor swyg die plaaslike Engelse en twee opperste joiners soos Blom en Pienaar in alle tale, veral in hul geliefde Rooitaal.
Terloops, die liberale sanger Neil Young, het ‘n liedjie teen Alabama geskryf, iets wat later deur die Suidelike rockgroep Lynyrd Skynyrd beantwoord is met die beroemde nommer, “Sweet Home Alabama”. Hulle was nie skaam om vir hul kultuur en identiteit op te staan nie.
Nêrens elders in die Westerse wêreld (Kanada, België, selfs Brittanje waar Wallies, Iers en Skots erkenning geniet) sou ‘n situasie geduld word waar een taal ‘n ander oorheers soos in Suid-Afrika nie. Engelse werk saam met swartes, Indiërs en daardie afskuwelike bruines waaroor Leon Lemmer al male sonder tal geskryf het om ons taal en kultuur dood te maak.
Afrikaans se heil lê by Europa, asook by die konserwatiewe deel van Amerika. Hoewel Amerikaners Engelssprekend is, is hulle nie hatig op ander tale nie, anders as Engelse. Ek ken ‘n Amerikaner wat vir homself Afrikaans vanaf CD’s in sy motor geleer het. Tans heers daar groot belangstelling in Afrikaners by die meer regse Amerikaners wat ook meesal Trump-ondersteuners is. Hulle het gesien hoe Detroit onder swart bestuur van ‘n ryk, welvarende en stylvolle stad tot ‘n misdaadgeteisterde hool verval het, daarom het hulle begrip vir wat ons in Suid-Afrika deurmaak. As deel van PRAAG se nuwe media-inisiatief, gaan ons video’s van die middestede van Johannesburg en Pretoria maak om aan die wêreld te toon hoe “vooruitgang” onder “progressiewe Engelse regering” in Suid-Afrika lyk.
Daar is maar 1,6 miljoen Engelse in Suid-Afrika, waarvan ‘n miljoen of so rasegte Britte is. Die res bestaan uit verengelste Afrikaners, Grieke, Portugese, Italianers en ander immigrante. Hulle word deur geen gemeenskaplike identiteit of nasionalisme gebind nie. Sommige is ons wel goedgesind, het Afrikaans geleer en ons kultuur van te kuier en die buitelewe te geniet hul eie gemaak. Maar ons moet aanvaar dat die meerderheid stedelike Engelse, veral in Johannesburg en Kaapstad, hul Boerehaat in samewerking met die ANC tot nuwe hoogtes gaan voer.
Indien die Afrikaner polities en ekonomies weer kon opstaan, sou ons hulle egter geredelik kon vervang. Daar is miljoene Europeërs wat ons goedgesind is, waardering vir ons kultuur het en graag na Suid-Afrika sou wou emigreer indien ons daarin sou kon slaag om die juk van die ANC (en linkse Engelse en hul Afrikanermeelopers) van ons af te werp.
Die Afrikaner se grootste stryd is in eie geledere, om die ou spreuk wat uit die Nederlands-Spaanse oorlog van die 1500s dateer, te verwesenlik: Eendracht maakt macht. Afrikaners se verhouding tot Engelse was dwarsdeur ons geskiedenis ‘n verdelende faktor. Ook om daardie rede moet ons ons geledere teen teen die linkse Engelse van Johannesburg en Kaapstad sluit.
Wat Blom en Pienaar betref, verdien hulle om teen ‘n muur gesit en doodgeskiet te word. Jan Smuts, wat saam met Bram Fischer en Beyers Naudé een van die min Afrikaners is wat ooit deur Engelse geëer is, het as Boeregeneraal geen genade teenoor verraaiers betoon nie en hulle voor die voet laat fusilleer.
Die nasate van die Britsgesinde Sappe sal dus kwalik omgee om só te sterf, volgens die Smuts-metode.
Onlangs het ek drie weke in Amsterdam deurgebring. Daar is sekerlik geen ander land — behalwe miskien die Vlaamse streek in België — waarvan die geskiedenis so nou met ons s’n verweef is nie. Sonder die Nederlandse V.O.C., sou daar geen volksplanting in 1652 en geen Suid-Afrika gewees het nie.
Die eerste opvallende verskil met die huidige Suid-Afrika is dat Nederland veel beter en meer modern georganiseer is. Onder die ANC-bewind het ons tot die vlak van ‘n derdewêreldland verval, met ‘n outydse, magtige (en swart) burokrasie wat die bevolking administreer en verdruk. Vir my koms na Europa moes ek ‘n magdom geboortesertifikate vir my kinders van Binnelandse Sake in ‘n stink, chaotiese kantoortjie in Randburg aanvra. In Nederland geskied die meeste van jou interaksie met die staat, die munisipaliteit of die administrasie aanlyn. Naby die plek in Amsterdam waar ek en my gesin tuisgegaan het was ‘n kantoor van die “gemeente” oftewel munisipaliteit. Dit was skoon, netjies en modern. Ook sonder toue mense wat wag.
Amsterdam is ‘n bekoorlike, gesofistikeerde en kultuurryke stad wat jaarliks deur miljoene mense van regoor die aardbol besoek word. Oor die algemeen is die mense vriendelik en behulpsaam. Net hier en daar het ek ‘n onbeskofte of afsydige persoon teëgekom.
Nederland is natuurlik sinoniem met fietse. Oral is daar tweewielrytuie in sogenaamde “fietsstallings”. Veral by die Centraalstation van Amsterdam kan honderde, indien nie duisende, fietse opgemerk word wat daar gelaat is, terwyl die eienaars iewers heen met ‘n trein vertrek het. Openbare vervoer soos treine, trems (hulle noem dit “trams”) en busse werk goed en mens kan selfs laataand nog gemaklik elke tien minute of wat ‘n trein of ‘n trem haal.
Naas feitlik elke pad, is daar ‘n fietspad of -baan waar fietsers mag ry. Die meeste verkeersligte bevat drie soorte ligte: een vir motors, een vir fietse en een vir voetgangers. Dit neem ‘n rukkie om daaraan gewoond te raak, maar dis ‘n baie logiese stelsel.
Nederland is ook veilig – so anders as Suid-Afrika. Ek het nêrens bedreig gevoel nie. Hoewel daar ‘n toenemende aantal Moslems, swartes en ander immigrante in Nederland verkeer, is die soort geweld en wetteloosheid wat ons in Suid-Afrika ervaar, eenvoudig ondenkbaar. As mens daaraan dink dat daar in Nederland maar 110 moorde per jaar plaasvind, teenoor 19 000 in Suid-Afrika, dan besef jy dat daar ‘n hemelsbreë verskil in misdadigheid is.
In Nederland is daar so te sê volle indiensneming. Volgens beskikbare syfers van die owerheid bestaan daar 250 000 vakatures wat nie gevul kan word nie. Oral in Amsterdam, by winkels en ander ondernemings, het ek plakkate gesien wat ‘n “leuke baan” adverteer. Derdewêreldimmigrante word egter by voorkeur nie in diens geneem nie, omdat hulle nie oor die nodige kwalifikasies beskik nie, maar ook omdat werkgewers agterdogtig teenoor hul werksetiek staan. Hoewel Nederland ‘n polities korrekte beeld uitstraal, bestaan daar dus tog iewers ‘n “voorkeur vir blankes” as dit by indiensneming kom.
Aan die ander kant is daar ‘n skokkende hoeveelheid gemengde pare in Nederland, met vele “nuwe kleurlinge” wat uit sulke huwelike of saamwoonverhoudings gebore word. Dikwels het ek op straat gewonder wat ‘n mooi, lang, blonde Nederlandse meisie of vrou in die swartman of Surinamer aan haar sy sien. Maar soos in Suid-Afrika, moedig die media en die advertensiewese vermenging aan as “iets normaals” en selfs wensliks.
Blykbaar is dit net Afrikaners en suidelike Amerikaners wat afsydig staan teenoor rasvermenging, miskien vanweë ons eeue lange ervaring van die ongeluk en verval wat daarmee gepaardgaan; in Wes-Europa gaan mense nog harde lesse in dié verband leer.
Hoewel vele jong Nederlanders en studente “regs” is en vir die Partij voor de Vrijheid (PVV) van Geert Wilders stem, verkeer die media en universiteite steeds in die hande van linkses. Tydens my verblyf in Amsterdam het ek ‘n demonstrasie daarvan gesien toe die minister van buitelandse sake, Stephanus Abraham (Stef) Blok hom tydens ‘n privaat geleentheid negatief oor immigrasie en derdewêreldimmigrante uitgelaat het. Onder andere het Blok gesê dat hy “geen multikulturele of multietniese land ken waar mense vreedsaam met mekaar saamleef nie”. Volgens sommige Nederlandse koerante sou hy selfs “genetiese redes” daarvoor aanvoer.
Verder het Blok gemeen dat Suriname, die voormalige Nederlandse kolonie met sy grotendeels swart en kleurlingbevolking, ‘n “mislukte staat” sou wees. “En dit het veral te make met die etniese samestelling,” het Blok gesê. Hy het Singapoer geprys omdat dié land “geen arm migrante toelaat nie, moontlik wel as skoonmakers.”
Die hoofstroommedia het onmiddellik histeries geraak. Selfs al het Blok noodgedwonge verskoning gemaak in ‘n brief aan die Tweede Kamer (die Nederlandse Volksraad) dat hy hom “in te skerp bewoordinge uitgelaat het”, het die pers so min of meer sy kop geëis. Die dagblad Het Parool, het dit op sy voorblad uitgedruk met die woorde: “Blok heeft spijt, maar is het genoeg?”
‘n Poging om ‘n mosie van wantroue teen Blok te laat aanneem deur die Tweede Kamer op 5 September 2018 het egter misluk, aangesien dit slegs die steun van die linkse partye, by name GroenLinks, die PvdA (Partij van de Arbeid) en die Partij voor die Dieren kon verwerf.
Soos elders in Europa, waar vernuwende denke meesal aan die regterkant van die politieke spektrum te vinde is, verkeer Links meerendeels in die verlede en hang die negentiende-eeuse sosialisme en kommunisme aan. Dit geld ook Suid-Afrika waar min of geen van die linkse partye hulle aan die toenemende krisis in ons land steur. Vir hulle gaan dit nog steeds om anti-apartheid, die Mandelakultus of Afrikaners wat bestraf of gestigmatiseer moet word. Die twee partye wat die meeste kommentaar oor Suid-Afrika en Afrikaners lewer, is die PVV van Geert Wilders en Forum voor Democratie van die jong politikus, Thierry Baudet.
Soos in Frankryk, Duitsland, Groot Brittanje, Swede en ander lande, is die enigste partye of groepe wat in Afrikaners belangstel of ons belange op die hart dra, diegene aan die regterkant van die politieke spektrum. Daarom het ons geen ander keuse as om met hulle saam te werk nie.
Daar bestaan ook ooreenkomste tussen Nederland en Suid-Afrika sover dit media en politiek betref. Die Engelse media in Suid-Afrika wat tans ANC-beleid propageer, is verlinks, anti-Westers, sosialisties en selfs kommunisties plek-plek, met die Afrikaanse media nie ver daarvandaan nie. Ons en die Nederlanders voer dus dieselfde tipe stryd net om gehoor te word en om ons as ‘n nasionale groep te handhaaf. Hoewel Nederland steeds oor ‘n eie, soewereine koninkryk beskik, is die land egter ondergeskik aan die Eurokrate van Brussel aan aan groter moondhede soos die VSA wat Nederland as ‘n klein landjie kan hiet en gebied.
Die grootste onderneming in Nederland – en in die hele Europese Unie! – is Koninklike Olie, oftewel “Royal Dutch Shell” soos dit op Engels bekendstaan. Shell is ‘n multinasionale maatskappy wat regoor die aardbol handel dryf, Engels as voertaal het en uitgelewer is aan die geopolitiek. In 2013 was Shell eerste op die Fortune Global 500-lys van die wêreld se grootste maatskappye, met ‘n omset van $556 miljard, ‘n bedrag wat gelykstaande was aan 84% van Nederland se BNP. Trouens, Shell se omset is rofweg twee keer so groot soos die hele ekonomie van Suid-Afrika!
Omdat Nederland via sy groot globale maatskappye soos Shell, Philips en Unilever so sterk deel uitmaak van die internasionale ekonomie, is die land ewe seer uitgelewer aan verengelsing en politieke korrektheid. Die Anglo-Amerikaanse oorheersing van die land is dus minder direk en ooglopend as by ons, maar nie minder skadelik vir die Nederlandse taal, kultuur en identiteit nie. Nie lank gelede nie, het Nederlanders die Swede verbygesteek as die tweedetaalsprekers wat die beste Engels magtig is. In Amsterdam wat toenemend deur toeriste oorval word, is dit soms irriterend hoe vinnig Hollanders met jou wil Engels praat as hulle hoor dat jy oor ‘n ander tongval beskik.
Verwoerd is in Amsterdam gebore en is, naas Paul Kruger sekerlik, tot vandag toe die mees gehate Afrikaner omdat hy dit durf waag het om teen Britse oorheersing in Suid-Afrika op te staan en insgelyks nie die dreigende Afromarxistiese revolusie wou aanvaar nie. Ná die tweede wêreldoorlog het vele Nederlanders na Suid-Afrika geëmigreer. Ook tydens en net ná die tweede vryheidsoorlog was daar sterk bande tussen Nederlanders en Afrikaners.
Hoewel daar vele struikelblokke bestaan, glo ek vas dat daardie gemeenskaplike Dietse identiteit van Afrikaners en Nederlanders – om van Vlaminge nie te vergeet nie – kan herleef. Dit hang van ons af of dit gaan gebeur of nie.
Dis ‘n ander groot onderwerp, maar ons moet besef dat die Afrikaner eintlik ‘n Europeër is, op ‘n manier wat Britte en Engelssprekendes nié is nie. Al woon ons reeds byna vier eeue op die Afrikakontinent, het ons in ons denke en in ons bloed getrou aan Europa en ons Dietse afkoms gebly en eintlik niks van Afrika behalwe die son en buitelug ons eie gemaak nie. Elke Afrikaner wat Nederland besoek, behoort dit binne enkele ure te besef.
‘n Week gelede het ek by Jan Smutslughawe geland, terug van ‘n warrelwindtoer deur Europa waartydens ons ‘n groot aantal Afrikanervriende ontmoet het en vele meer gemaak het. Let wel: Ek sê nie OR Tambolughawe nie, omdat ek hom nie as marxistiese terroris wil vereer of erken nie. (Meer oor Jan Smuts en Pole later, want soos William Faulkner gesê het: “Die verlede is nooit dood nie. Dis nie eens verby nie.”)
Waar sal ek begin om die vele opwindende vergaderings, konferensies en ontmoetings te beskryf? Ter inleiding kan die leser dalk die YouTube-video kyk wat ons sommer op ‘n selfoon by die Brandburghek in Berlyn op Vrydag 8 Junie opgeneem en dadelik aanlyn gepubliseer het:
Indien ek op dié video moeg lyk, is dit omdat die reis teen dié tyd al sy tol begin eis het: ons het byna 4000 km per motor afgelê, hoofsaaklik op snelweë tussen Lublin in Pole en Brussel, met die grand finale in die Duitse hoofstad.
Dít alles het met ‘n twiet begin! Enkele maande gelede het ek op Engels getwiet dat ons die Pole destyds ‘n toevlug gebied het toe hulle van kommunisme wou vlug, en dat hulle ons tans dalk die guns kan terugbetaal:
In the 1960s Afrikaner South Africa accepted 1000s of Poles and Czechs fleeing communism. Now we suffer under communism; perhaps the Poles and Czechs will help us in our need too? pic.twitter.com/WxeLaFjfAX
Twitter is ‘n vreemde medium: ‘n mens druk ‘n gedagte of idee of feit in 140 karakters (tans darem bietjie meer) uit, maar gewoonlik val dit op dowe ore, of só lyk dit altans. Groot was my verbasing dus toe ek feitlik onmiddellik reaksie vanaf individuele Pole verkry! En só, bietjie vir bietjie, het die 140 karakters op Twitter tot ‘n grootse reis na Lublin en Warskou ontwikkel, wat my ook na Brussel, die hoofstad van die EU en Berlyn, die hoofstad van die belangrikste EU-land geneem het.
My twiet is intussen 327 kere hertwiet en 636 mense het daarvan gehou. In Maartmaand was dit my toptwiet wat die meeste mense bereik het. Dit is 87 000 kere gelees.
Dit voel egter asof ek ‘n miljoen karakters nodig het om die gevolge van my eerste 140 te beskryf. Daarom moet ek miskien met die belangrikste elemente begin: die bereiking van PRAAG se doelwitte in Europa.
As ek die doelwitte skoolmeesteragtig sou moes lys, lyk hulle so:
Om steun van regse partye in Europa te werf vir ‘n plan teen grondonteiening;
om plaasmoorde en die gestadigde volksmoord teen ons verder te internasionaleer deur daarvan insgelyks ‘n Europese politieke kwessie te maak
om kulturele en talige diskriminasie teen Afrikaans, wat aan ander Europese tale soos Nederlands en Duits verwant is, aan Europeërs bekend te maak;
om die ophemeling van kommunistiese leiers soos Joe Slovo en Bram Fischer na wie strate vernoem word, onder Europeërs se aandag te bring.
In al hierdie doelwitte het ons ryklik geslaag. In drie Europese parlemente (die Poolse Sejm, Duitse Bundestag en Europese parlement in Brussel), sal die kwessie van plaasmoorde geopper word sodat regerings en alle politici daarvan kan kennis neem.
Verskeie politieke partye en bewegings in Europa is bereid om aan ons alle steun te verskaf ten einde grondonteiening te stuit: Duitse AfD en Blou Party, die Poolse onafhanklike parlementslid Robert Winnicki (voorheen van die Kukiz’15-beweging), asook die regerende Wet en Orde-party ( Prawo i Sprawiedliwość) in dié land. By die Europese parlement in Brussel het die volgende partye hul steun aan ons stryd toegesê: Vlaams Belang (België), Rassemblement National (Frankryk, voorheen Front National), tesame met mev. Janice Atkinson (tans onafhanklik, maar voorheen lid van die Britse UKIP).
Mev. Atkinson het vir ons ‘n hele konferensie in ‘n ouditorium van die Europese Parlement gereël waaraan ek, sy, Philip Claeys van die Vlaams Belang en Jacques Colombier van die Rassemblement National deelgeneem het. Aanvanklik het sy byna ‘n uur lank met my ‘n onderhoud gevoer wat oor die Europese parlement se kanaal uitgesaai is.
Mnr. Philip Claeys gaan versoek dat reisbeperkings op ampsdraers van die ANC soos Cyril Ramaphosa en sy hele kabinet op Europese vlak ingestel word, soortgelyk aan dié wat teen Mugabe en lede van ZANU-PF gegeld het nadat dié land tot grondgryp oorgegaan het.
By die Europese Parlement in Brussel het ek ‘n konferensie van die parlementêre groep “Europa van Nasies en Vryheid” toegespreek, wat goed bygewoon is. Onder andere het ek ook ‘n paar woorde in Afrikaans en Frans gesê wat getolk is. Ek het boonop versoek dat Afrikaans tot minderheidstaal in Europa verklaar word aangesien dit slegs in naam enige amptelike status in Suid-Afrika geniet en daar aktief teen Afrikaans deur die ANC-bewind gediskrimineer word.
Agterna het ek ook met mnr. Marcus Pretzell van die Duitse Blou Party (gelei deur sy gade, Frauke Petry) gesels wat insgelyks oor Suid-Afrika bekommerd is. ‘n Jonger lid van die Franse Rassemblement National, Bastien Rondeau-Frimas, het my op Frans verseker dat “die lot van Afrikaners die een kwessie is waaroor die Franse jeug almal begaan is”. Blykbaar sal ek op ‘n volgende besoek aan Europa met twee van die belangrikste Franse politici, Louis Aliot en Marine Le Pen, kan vergader om die Franse steun vir Afrikaners verder te bespreek. Let daarop dat ongeveer vyftig persent van alle Franse onder 25 vir die Rassemblement National stem, dus is die helfte van jongmense in daardie land aan ons kant, moontlik selfs meer!
‘n Vriend en ondersteuner wat ek verlede jaar tydens my besoek aan Bonn, Brussel en Amsterdam ontmoet het, mnr. Johan Grobbelaar, het my op die tog vergesel. Ons het per motor vanaf Warskou na Lublin in Pole gereis, daarna deur Duitsland tot in Brussel en weer terug na Berlyn waar ons die toer afgesluit het; dít alles binne iets meer as ‘n week. Uitputtend, maar dubbel en dwars die moeite werd!
Besoek aan Lublin
In Lublin, Pole is ek genooi om ‘n politieke en Protestant-godsdienstige groep, Stroomop (Idź Pod Prąd) tydens hul jaarlikse politieke kongres oor Suid-Afrika toe te spreek. Dié groep word gelei deur ‘n Protestantse pastoor, mnr. Pawel Chojecki, asook die politikus en vorige liggaamsbouer Marian Kowalski. Hulle modelleer hul op president Trump en die Amerikaanse konserwatiewe beweging wat sowel ‘n Christelike as ‘n anti-liberale en anti-kommunistiese aanslag saamvoeg. In Pole is die gruweldade van kommunisme oral nog vars in die geheue en wat my verstom het, is hoe die Pole onmiddellik ons situasie as ‘n uitvloeisel van die ANC-SAKP se marxistiese ideologie begryp het. Die gedagte dat ons eiendom binnekort deur die staat onteien gaan word, vervul hulle met afgryse, juis omdat dieselfde met hulle tydens veertig jaar van kommunisme gebeur het.
Een van die skyfies tydens my lesing oor Suid-Afrika en ons kommunistiese oorname.
Die beweging Stroomop staan krities teenoor die Katolieke Kerk, vanweë hul Protestantse ingesteldheid, maar ook omdat die Roomse Kerk oor die afgelope aantal jare polities links en selfs marxisties geraak het. Die vorige Poolse pous, Johannes Paulus II oftewel Karol Józef Wojtyła, het tydens sy ampstermyn van 1978 tot 2005 ‘n meer konserwatiewe benadering gevolg en word steeds in Pole vereer, onder andere in die kapel by die Poolse parlement waar die stoel waarop hy ingehuldig is, steeds bewaar word. Die huidige Argentynse pous, Franciskus (Jorge Mario Bergoglio) is ‘n Jesuïet en ondersteuner van mevrou Merkel en immigrasie na Europa.
Hier verduidelik ek wat grondonteiening sonder vergoeding behels terwyl my Poolse tolk dit na dié taal vir die gehoor vertaal.
Interessant is ook dat vele lede van Stroomop in Lublin ‘n T-hemp gedra het met die Engelse slagspreuk: “I am a Chirstian, not a pacifist.” Ek het verskeie lede van die groep daaroor uitgevra, en hulle verstaan daaronder dat Christene bereid moet wees om hulself te verdedig, asook meer strydvaardig te wees in die konflikte wat steeds die wêreld teister, sowel in Europa as in Suid-Afrika.
Tydens my twee toesprake in Lublin het ek genoem dat daar groter ekonomiese samewerking tussen Pole en Afrikaners behoort te wees, iets wat groot byval gevind het. Sowel Pole na die tweede wêreldoorlog as Suid-Afrika tans, het onder kommunisme gely. Daardeur is mense mishandel, verontmenslik en verarm. Daarom moet miljoene patriotiese Pole tans buite die land self werk omdat hul ekonomie steeds nie groot genoeg is om aan die totale bevolking werk te verskaf nie. Net so eindig honderde duisende Afrikaners vandag in plakkerskampe of moet emigreer weens die ANC-kommunistiese regering se diskriminerende wetgewing en maatreëls.
Omdat Pole oor sy eie geldeenheid, die zloty, beskik, is pryse daar redeliker as in die eurosone waaronder Duitsland, Benelux, Italië, Frankryk, ens. val. In teorie behoort handel tussen Pole en Suid-Afrika dus moontlik te wees aangesien daar nie sulke groot prysverskille soos tussen ons en die eurosone bestaan nie. Ek was beïndruk met die gehalte van Poolse verbruikersprodukte, veral voedselprodukte. Vele van die voedselvervaardigers in Suid-Afrika staan nie net volksvyandig teenoor Afrikaners en Afrikaans nie, maar het ook hul pryse hemelhoog opgestoot.
Saam met Pastoor Pawel Chojecki van Stroomop (Idź Pod Prąd) (regs)
Danksy Stroomop en ander aktivistiese groepe in Pole, beskik ons nou oor ‘n vriendelike kanaal vir kommunikasie en samewerking met dié groot land met sy byna veertig miljoen inwoners, benewens die diaspora-Pole wat ‘n verdere tien tot twintig miljoen mense bedra.
Terug in Suid-Afrika, het ek my in ‘n muur van vyandigheid, veral van die ANC-beheerde staatsmedia, vasgeloop. Anders as vir Kallie Kriel van Afriforum, wou RSG my nie geleentheid gee om my wedervaringe tydens die Europese toer met hul luisteraars te deel nie. Volgens Foeta Krige, uitvoerende regisseur van Monitor, kan hy “niemand op RSG toelaat wat sy kollegas op sosiale media aanval” soos wat ek dit gedoen het met Lynette Francis nie. In ‘n vorige rubriek het ek verwys na Francis se “marxistiese sekte” genaamd “Praat Saam”, tesame met die werfbobbejane soos Hein Willemse, Rudi Buys en Elmien du Plessis wat hy sy as enigste “gesaghebbende” meningsvormers oor ingewikkelde kultureel-politieke kwessies gebruik.
Foeta Krige het gedreig “om Beeld te bel” wat my sou swartsmeer sodat ek uiteindelik soos Vicki Momberg in die tronk sou beland weens my kritiek op Willemse, Buys en Du Plessis. Ek vind dit nogal interessant dat RSG en die Naarpersorgane so nou saamwerk in hul propaganda-aksies teen Afrikaners wat die heersende marxistiese ideologie verwerp.
Tot dusver het daar egter niks van Krige se dreigement gekom nie, en eintlik sou ek dit geniet om deur die hoofstroom- linkse media aangevat te word, want ek het soveel minagting vir hulle en hul klakkelose, onnosele aanvaarding van die SA Kommunisteparty se idees dat ek geen so ‘n aanval vrees nie. Iewers is daar nog redelike mense in Suid-Afrika en in die buiteland wat deur die fanatisme en leuens van dié bestel kan sien.
Nog iets wat vir my baie leersaam in Pole was, was hoe ‘n groep soos Stroomop (Idź Pod Prąd) YouTube gebruik sodat hulle as’t ware oor ‘n aanlyn-TV-kanaal met direkte uitsendings beskik. ‘n Doktorale student en dogter van die stigter, Eunika Chojecka, 29, het haar Ph.D.-proefskrif opgeskop om haar voltyds aan die kanaal te wy. Tans in Suid-Afrika gebruik ons YouTube en soortgelyke kanale nog veels te min om alternatiewe media teenoor KykNET en die SAUK te skep.
In Augustus gaan ek vir vakansie terug Europa toe, maar gaan ook ‘n draai in Parys te maak om verdere kontak met Franse groepe en partye te bewerkstellig. Ek mag dalk selfs die betoging voor die SA ambassade in Den Haag bywoon.
Soos ek al voorheen gesê het, is die Pro-Afrikaanse beweging internasionaal veel sterker as wat die kunsmatige anti-apartheidsbeweging van destyds ooit was. Anti-apartheid was kunsmatig, omdat dit bloot deur ‘n klein groepie links-radikales met Skandinawiese, Nederlandse en Sowjetfondse aan die gang gehou is. Die internasionale afkeer van die ANC-bewind en die geweld van plaasmoorde is tans veel sterker onder gewone mense as wat die kunsmatige anti-apartheid ooit was!
Soms gebeur dit dat ek soggens op die pad is en hoewel ek oor 32 gigagrepe se klassieke musiek op ‘n geheuestokkie in my motor beskik, skakel ek dikwels in op RSG. Dis seker die mees nasionale radiostasie in Suid-Afrika, want dit vebind die Afrikaner bo in Louis Trichardt met sy eweknie aan die Weskus. En op ‘n manier verskaf dit ‘n lewende portret van, soos Gustav Venter dit ook reeds gestel het, “die skrander Afrikaner” in sy ryke verskeidenheid, van boer tot stedelike prokureur, van dieetkundige tot sterrekundige wat sinvol en in suiwer Afrikaans oor voedsel of die heelal die rede kan voer.
Maar natuurlik verteenwoordig my eerste paragraaf hier bo ‘n geïdealiseerde prentjie van RSG. Die genadelose revolusie van die ANC-terroristebewind beteken ook dat ons daagliks met afskuwelike propaganda oorspoel word. Onderliggend aan die volksmoord op ons boere is die haat en nyd wat daagliks oor die eter uitgesaai word en die gepeupel bedek of onbedek tot geweld teen ons aanhits.
Sekerlik is daar ten minste twee vorms van propaganda: een spoor mense tot oorlog of optrede aan, soos reeds genoem, maar ‘n ander breinspoel hulle sodat hulle apaties, verward, moedeloos, passief en vol skuldgevoelens bloot die geweld en onreg van die aggressiewe groepering verduur.
Vandaar dus die rol van Lynette Francis en haar openlik propagandistiese program, “Praat saam”, wat soggens tydens deel van die spitsuur uitgesaai word. Enkele weke gelede het ek ‘n klag ingedien teen die eensydigheid en ideologiese eenogigheid van veral die program oor die “verafrkanisering en dekolonisering van hoër onderwys” wat op 18 April 2018 uitgesaai is. Nodeloos om te sê, het die Uitsaaiklagtekommissie my klag van die hand gewys. Marxistiese revolusionêre wat ons universiteite wil omvorm tot sentra vir indoktrinering en Afrosentriese “wetenskap” beskik oor vryheid van spraak, terwyl ons as luisteraars en belastingbetalers aan die SAUK oor geen regte beskik nie. Intussen probeer ek teen die bevinding appelleer.
Vanoggend het Lynette Francis weereens drie van haar gunsteling- marxistiese propagandiste uitgenooi om ons te vertel “hoe universiteite gaan en moet verander”. Die meeste SA universiteite is reeds so links dat Mao Zedong of Pol Pot sou meen dit gaan al bietjie ver, maar kennelik is die revolusie maar nog in sy kinderskoene wat dit betref.
Die drie werfbobbejane wat Francis vanoggend aan hul kettings teen die Afrikaanse luisteraars ontplooi het, was “professore” Hein Willemse, Elmien du Plessis en Rudi Buys. Ek skryf deesdae die term “professor” in aanhalingstekens, want geen akademikus wat in die onlangse tyd iewers in ons land aangestel is, het sy pos op meriete bekom nie. As hy nie tot die marxistiese sekte behoort het nie, sou hy nooit die titel bekom het nie.
Hein Willemse is ‘n “professor” van Afrikaans wat dié taal by een van die oudste Afrikaanse tydskrifte, die Tydskrif vir Letterkunde, afgeskaf het. Hy gaan ook elke dag op sy knieë en dank die Here vir apartheid wat hom as “kleurling” geklassifiseer het, want daarsonder sou hy nooit verder as miskien ‘n pompjoggie by die vulstasie of ‘n kelner by Spur gevorder het nie. Regstellende aksie en kleurlingskap kan wondere vir jou loopbaan verrig. Sover ek weet, verwerp Willemse ook die Afrikaanse letterkunde waarvan hy in elk geval nie veel kennis dra nie. As ek ‘n kleurling was en ek het die mediese wetenskap verwerp, sou hy hulle my seker ook as “professor” van medisyne aangestel het.
Nog dommer as Hein Willemse, as so iets moontlik is, is Elmien du Plessis, die “medeprofessor” van regte aan die Noordwes-Universiteit. Soos wat Hein Willemse in die verwerping van Afrikaans spesialiseer, is Elmien ‘n deskundige op die gebied van grondonteiening sonder vergoeding, dus die verwerping van eiendomsreg en waarskynlik die
reg tout court.
Ek het voorheen al getwiet dat dit vir my moeilik is om te glo dat sy ‘n “professor” kan wees, aangesien sy nóg Afrikaans nóg Engels werklik magtig is. Dalk het sy grootgeword in ‘n fanagalô-omgewing, ek weet nie. Vanoggend het sy vir my twee grade beter gepraat, miskien omdat iemand haar van my twiet vertel het — sy het my al lankal op Twitter versper, kom ek gister agter, want sien: lede van die marxistiese sekte glo nie aan “dialoog” of sulke “bourgeois” praktyke nie. Jy moet jou net bekeer, Karl Marx of een van sy dissipels op jou hart skryf, en dan gló jy. Dan probeer jy alle nie-marxiste uitwis, in die tronk smyt of, les bes, sensureer.
Op ‘n stadium het ek probeer inbel RSG toe, maar kennelik het hulle my selnommer op hulle stelsel herken, want niemand tel op nie. Een van die dinge wat ek aan die drie horingdom, pseudo-intellektuele werfbobbejane sou wou tuisbring, is dat sensuur in die Nuwe Suid-Afrika veel erger is as in die ou dae. Die Nasionale Party, soos koning Lodewyk XVI wie se kop afgekap is, was nie baie goed met sensuur nie. Hulle het ‘n paar van hul eie mense die swye opgelê, maar hul vyande het vrye teuels gehad. Synde marxiste, is die ANC baie slimmer met sulke dinge. Alles word agteraf en in die geheim gedoen. “Ons maak asof ons ten gunste is van spraakvryheid, maar intussen sorg ons dat geen fascis of teenrevolusionêr naby ‘n koerant of radiostasie kom nie.”
Terloops is “pseudo-intellektuele” die verkeerde woord. Skrap dit. Nie een van die drie hansworse wat — dis regtig baie snaaks — aan die luisteraars vertel dat hulle “oor meer komplekse idees as gewone mense beskik”, kan as “intellektueel” getipeer word nie. Want, daar is geen intellek nie. Vir intellek het jy bietjie IK nodig. Al twee die here en dame — as sy ‘n dame is, want ek dink nie sulke terme is toelaatbaar vir ‘n marxistiese sektelid nie — stamp hulle koppe so half teen die plafon van domheid en middelmatigheid.
Iemand soos die Fransman Bernard-Henri Lévy sou ek as ‘n “pseudo-intellektueel” beskryf; hy misbruik eintlik bepaalde begrippe vir sy eie geldgierige of politieke doeleindes. Maar ten minste is hy bewus van daardie begrippe. Helaas, buite die dampkring van ongekunstelde, bevooroordeelde, sektaries marxistiese vooroordele, is hulle salig onbewus van 3000 jaar se Westerse denke.
Destyds toe ‘n mens nog in Hillbrow kon rondloop sonder dat jy beroof of doogemaak is, was daar sulke lede van die Hare Krisjna-sekte wat kaalvoet en met pastelkleurige gewade soms op die sypaadjie rondgeloop en geteem het: “hare, hare krisjna”. Dis blykbaar ‘n mantra. Trouens, ek het dit so pas op die internet opgekyk en dit lyk so:
Hare Kṛṣṇa Hare Kṛṣṇa Kṛṣṇa Kṛṣṇa Hare Hare Hare Rāma Hare Rāma Rāma Rāma Hare Hare
Die werfbobbejane van die agterlike plaaslike marxistiese sekte beskik ook oor so ‘n mantra:
Tydens Lynette Francis se propagandasessie oor RSG vanoggend, kon ‘n mens nouliks verstaan waaroor die drie agterlike regstellingsprofessore praat, so deurmekaar en sinneloos is dit, behalwe dat universiteite die plig het om die samelewing “te verander”.
Nou daar het jy dit: die marxistiese mantra van die werfbobbejaan: revolusie, en nogmaals revolusie. Marx en Engels se doktrine van maatskaplike omwenteling deur geweld en ontwrigting. Mens sou dit ook Trotski se “permanente revolusie” kon noem. Dit maak nie saak of die universiteite in duie stort, afgebrand word of terug na die toordokter en sy dolosse van Oerafrika “gedekoloniseer” word nie, solank dinge “verander”, is dit goed. Pol Pot of Mao of Robert Mugabe selfs, sou dit hiermee eens wees.
Sedert ek as tweedejaarstudent by Wits destyds ‘n lesing met die titel “Marx is dead” georganiseer het, verkeer ek in opstand teen die marxisme. Dit loop so half in my familie, want my pa wat in die 1940s by Wits was, het my as kind vertel hoe hy gepoog het om die twee aartskommuniste Joe Slovo en Harold Wolpe se idees op die kampus te bestry.
Die ongelukkige is nou: Daniel Roodt snr. en ek, Daniel Francois Roodt, het misluk en die Slovo-Wolpe-Mandela-faksie het gewen. Maar dis nie te sê ons behoort die Muur van Propaganda wat in ons land met ons eie belastings gebou is te aanvaar nie! Daardie Muur is bedoel om ons in te kerker in ‘n klein wêreldjie van vooroordele, anglisismes en linkse slagspreuke. Ons word gesensureer, afgedank en deur die Menseregtekommissie (watter Orwelliaanse benaming is dit nie!) gejag. Óf jy konformeer en aanvaar die Rooi Geloof, óf daar sal met jou gal gewerk word.
Iewers in die toekoms gaan elke vuige “professor” wat plaasmoorde, grondonteiening, antiwit rassisme, kortom totalitêre kultuurmarxisme, in ons land afgedwing of bevorder het, strafregtelik vervolg en ná die uitdiening van hul vonnis, van hul burgerskap gestroop en deporteer word. Slegs wanneer ons geliefde Republiek — oor drie dae is dit juis Republiekdag en vive la république! soos die Franse sê — van lae-IK-fanatici ontslae geraak het, sal ons weer vordering as die mees welvarende en ontwikkelde staat in Afrika kan maak.
Intussen moet ons ons verset teen die huidige oorheersing, veral deur werfbobbejane wat hulself “professore” noem. Lynette Francis behoort summier in die pad gesteek te word, want met haar onverdunde en aanstootlike propaganda oortree sy elke uitsaaikode wat daar mag bestaan. Sy dra niks by tot enige debat of beter begrip nie. Ons betaal haar salaris wat sy en die korrupte kaders van die ANC-terroristebewind elke dag uitmors.
Om “professor” Rudi Buys se sektariese linkse geteem uit een of ander Sowjeteggokamer aan te hoor, is genoeg om jou jou ontbyt in die naaste lugsakkie te laat verloor. Wie gee ‘n sot soos hy die reg om ons met sy gebrek aan insig en goeie Afrikaans oor die lug te kom terroriseer, van die Limpopo tot by Kaap Agulhas?
Dit is tyd dat die skrander Afrikaner begin om sy stem dik te maak teen die dommes, die gekooptes, die verraaiers en verlooptes. Al moet ons ‘n klag by die Uitsaaiklagtekommissie lê oor elkeen van Lynette Francis se programme, petisies met tienduisende name aan die SAUK stuur, of selfs internasionale organisasies betrokke kry om dié afskuwelike propaganda te laat end kry, moet ons dit doen.
Daar bestaan deesdae ‘n hele paar lande in Europa met regerings wat ons moontlik behulpsaam kan wees met so ‘n internasionale aksie rondom RSG en die libdiote se ystergreep op ons nasionale radiostasie. Ná alles, selfs al is ons deur die ANC-SAKP verower, soos hulle so dikwels spog, verkeer hulle steeds as veroweraar en besetter van ons land onder die verpligting om ons toe te laat om ons taal en kultuur uit te leef.
Lynette Francis twiet net in Engels. Sy verkies Engels. Eintlik ís sy Engels. Dieselfde geld elkeen van haar onnosele ekstreemlinkse gaste met hul mantra oor revolusie, transformasie, verafrikanisering, dekolonisering en verandering.
Ons is siek en sat vir oorheersing. Lynette Francis moet bedank en sy moet haar hele bende, Piet Croucamp, Christi van der Westhuizen en ander malles wat sy aan ons opdring, saam met haar vat. Hulle moet sommer vroegtydig landuit voetsek, terug na hul geliefde Engeland toe. Of dalk Kuba. Moontlik word hulle Spaans beter as hul Afrikaans; dit maak in elk geval nie saak nie. Ons gee nie om nie. Dis nie ons mense nie. Soos Koos Kombuis, het hulle uit die volk bedank. En die Here weet, ons het hul bedanking met vreugde aanvaar!
Ons stel nie belang in jul psigiese of spraakprobleme nie. Ons wil opgevoede, wellewende, belese, ingeligte mense wat sprankel van idees hoor.
Skrander Afrikaners, nie vulgêr-marxistiese werfbobbejane nie.
“Op die gevaar af dat ek soos destyds toe dit mode was, ‘postmodern’ klink, meen ek die sin van ons Afrikaanse kultuur is juis in daardie tussen-in-wêreld te vind: tussen Afrika en Europa, maar ook tussen Europese kulture.” In hierdie wydlopende onderhoud oor die Afrikaanse kultuur, media en letterkunde, antwoord dr. Dan Roodt op ‘n hele reeks indringende vrae deur die rubriekskrywer Suidpunt.
Letterkundiges en resensente het die neiging om te sien wat hulle wil sien in ‘n teks. Dikwels sal hulle ook Barthes of Derrida se leerstellinge op ‘n roman probeer maak pas. Pas dit nie, is die boek outomaties ‘n flop. Dit noem ons Hineininterpretierung of inlegkunde. Daarom soek ek by u die waarheid: wat het Dr. Dan Roodt met Moltrein beoog? Is H.P. van Coller korrek as hy sê Moltrein is ‘n parodie van die Sestigersbeweging, en veral Die Ambassadeur en Donkermaan deur André P. Brink? Ek sien tog ‘n bietjie waarheid daarin. Afgesien van die vurige passie, is ons intellektuele hoofkarakter soos in Orgie meer ingesteld op (selfs behep met) werke uit die verlede, maar skep self nie werke nie. Behalwe die boek self.
Ja, ‘n vriend van my het gesê “dit is die laaste Sestigerroman”. Dit bied egter ‘n realistiese en nie-verromantiseerde blik op Parys. Maar dit het ook vir my daaroor gegaan om ‘n tydvak (die tagtigerjare) te beskryf, ‘n tyd toe daar oral geweldige propaganda teen Suid-Afrika en Afrikaners geproduseer is. Origens is dit ‘n roman in die Franse styl, ietwat ironies en vol detail oor Parys, die moltrein en Frankryk self.
Die uiteenlopende resensies verstom my. Joan Hambidge het om politieke redes toe pas PRAAG verlaat (as ek dit reg het), maar haar resensie was steeds vleiend en waardig. Jakes Gerwel het beslis nie met u politieke standpunte saamgestem nie, maar het die roman eweneens geloof. Daar was L.S. Venter en Deborah Steinmar wat nie u werk gunstig ontvang het nie. Maar hier kom André P. Brink en skryf ‘n “hatige strydskriffie”, soos u dit stel, op 6 Junie 2004. Eers 6 jaar later (14 Junie 2010) plaas u die repliek op LitNet en toe ‘n maand of wat later op PRAAG. Waarom dan so lank wag?
Ek was aanvanklik nie seker of ek hoegenaamd daarop moes antwoord nie. Dit is seker nie etiket vir ‘n skrywer om op ‘n resensent te antwoord nie. In die ou dae het ‘n mens dit maar gedwee verduur. Gegewe Brink se vooroordele en mistastinge, het ek egter besluit om my eie reëls te maak en wel daarop te antwoord. Brink is nou oorlede, ek wil amper sê gelukkig, en daarom kan ‘n mens nou meer vrylik oor sy rol in die Afrikaanse letterkunde praat. Myns insiens het hy ‘n baie negatiewe rol gespeel. As resensent in Rapport het hy dikwels skrywers om persoonlike redes of uit jaloesie bygekom en geen objektiewe maatstawwe gebruik nie. Verder was hy ‘n soort anglofiele, linkse Bloedsap wat selfs volksmoord oor Afrikaners wou afroep, ten minste in een van sy onderhoude met ‘n Franse TV-span. Hy kon nie vir homself dink nie, het nie veel van filosofie en ander dinge geweet waarna hy dikwels verwys het nie en het maar net die anti-Afrikaanse, anti-Suid-Afrikaanse stroom gevolg, hopende om die buiteland te beïndruk. Waarskynlik het hy gehoop om deur verraad teen sy eie mense die Nobelprys te verwerf; die Swede is seker mal genoeg vir so iets. Daarom is dit seker nie verbasend dat hy nie van Moltrein met sy meer onafhanklike, ironiese perspektief op ons politiek gehou het nie.
In “Volksblad” van 5 Oktober 1985 is daar die berig getiteld: “Skryf Brink blitsverkopers?”. Daarin staan nog op bl. 7: “Die verwoede jong akademikus en skrywer Dan Roodt gaan selfs so ver om Brink se ‘Kennis van die aand’ saam met Ena Murray se ‘Sluiers van wierook’ in ‘n kursus oor triviaal-literatuur by die Universiteit van Durban-Westville aan te bied. “In albei boeke word ‘n morele stryd uitgebeeld – ‘n eienskap van triviaal-literatuur. Baie stereotipes kom ook voor, veral in die uitbeelding van die vrou. Sy is of ‘n madonna of ‘n hoer”, sê mnr. Roodt. Hy gee toe dat daar by Brink ‘n literêre aanbod is. “Maar dis ‘n ooraanbod. Die boek het byvoorbeeld sewe motto’s”.
Ja, dis waar, ek het so ‘n kursus aangebied destyds. Daar was ‘n sentimentele, soetsappige element by Brink, iets uit Die Huisgenoot of Ena Murray waarvan hy nooit ontslae kon raak nie. Hy wou hom ook as ‘n groot intellektueel aanbied, vandaar die oordadige motto’s en aanhalings om ons van sy erudisie te oortuig.
Dink u Brink het sy kans afgewag om wraak te neem of was hy maar net in sy gewone sorgelose bui? Of was dit miskien oor sy naam genoem word op bl. 99? Langs “Ingrid Jonker”, “wat in ‘n gestig opgeneem is”, juis oor hul verhouding wat op die rotse beland het? “Wat haar miskien vir altyd geknak het”?
Ja, dit het moontlik ‘n rol gespeel. Toe ek die boek geskryf het, was ek nie so bewus van al die fynere besonderhede rondom Ingrid Jonker en Brink se verhouding nie. Later toe die biografieë eers verskyn het, het ek daarvan bewus geraak. Dus het hy moontlik aanstoot geneem.
Weet u min of meer hoeveel gedrukte boeke (of miskien e-boeke) van “Moltrein” al verkoop is? By die Wes-Kaapse openbare biblioteke was daar destyds ‘n besonder groot aanvraag – daar is vandag so 160 eksemplare op die biblioteekrakke oor (dié wat nog nie voete gekry het nie). Is dit wel moontlik om ‘n syfer en ‘n datum te gee?
Sover ek onthou, het ons 2500 boeke gedruk en daar is seker so 300 oor, dus het daar 2200 verkoop oor die jare. Ek het ook gehoor dat daar by die Engelse meisieskool Roedean in Johannesburg voortdurend eksemplare daarvan uit die biblioteek en klaskamers gesteel word. Daar is ook heelwat Afrikaanssprekende meisies in die skool, dink ek. Op ‘n manier is dit nogal ‘n eksotiese roman in Afrikaans, gefokus op Parys, maar tog met allerlei soort klassieke verwysings na Balzac en die hedonistiese eet- en drinkgewoontes van die held en heldin.
Driehonderd bladsye skryf mens nie op ‘n enkele Sondagmiddag klaar nie. Hoe lank het die skrywe van hierdie roman geduur?
Ja, dit was nogal vreemd, want ek het jare gelede in Parys daaraan gewerk en dit toe weer in Suid-Afrika voltooi. Maar soveel tyd het eintlik verloop dat dit nie meer tydsgebonde was nie. Dit was eers meer onmiddellik en daarna ‘n soort herinnering, ‘n terugskouende blik. Ek wou egter doelbewus iets Proustiaans ook daarin verwoord… ‘n soort terugreik en herskepping van die verlede. Die eintlike skryfwerk het my miskien nie so lank geneem nie.
Moltrein vind ek geen “regse” boek nie – eerder op dieselfde politieke niveau as “Om na ‘n wit plafon te staar” deur Jaco Kirsten (2009). As ek na Z.B. du Toit se boek “Die nuwe toekoms” kyk, verbaas dit my hoe hierdie boek nog in 1999 deur die voorganger van LAPA, J.P. van der Walt en Seun, gepubliseer is. Maar reeds in die Wes-Kaapse staatsbiblioteke is min sulke “uitdagende leesstof” (sic) vir “groter biblioteke” (sic) oorweeg, hoewel “What if there were no whites in South Africa?” (2015) vandag in byna elke lokasiebiblioteek te vinde is. Terloops, die vertaling “Negrologie” se lot is bepaal op grond van ”Die Burger” se resensie van 13 Februarie 2006 – “Ongunstige resensie. Los eerder.” Wanneer sou u sê het die aanslag op sogenaamde “regse” boeke begin?
Weereens dink ek die verlinksing van die Afrikaanse letterkunde het met Brink en waarskynlik met Breytenbach reeds in die sestigerjare begin. Brink se negatiewe resensies in die vroeë sestigerjare oor F.A. Venter se boeke het reeds op sy verskuilde anti-Afrikaner-ingesteldheid gedui. Enigiets wat histories of nasionalisties van aard was, het hy verwerp. Die ander Sestigers was gewoon nie in staat om hom teë te gaan nie. Ek vermoed Etienne Leroux was nie so links nie, maar hy sou dit nie gewaag het om dit te sê nie, want Brink en ander sou hom onmiddellik daarvoor gestraf het.Nou onlangs lees ek iets raak wat Etiennie Leroux oor die (myns insiens patetiese) bruin skrywer Adam Small kwytgeraak het, in Kannemeyer se biografie oor Leroux. Kortom, Small het Leroux daarvan beskuldig dat sy mitologies geïnspireerde, sardoniese boeke eintlik ‘n verskuilde “affiniteit met apartheid” had. In Leroux se notaboek teken hy volgens Kannemeyer (Leroux: ‘n lewe, bl. 482) aan:
“As ek nie wit was nie, en hy nie so kleurbewus was nie, sou ek Adam Small al lankal onder sy gat geskop het.”
Duidelik het Etienne Leroux teen die prikkels geskop. Maar die polities korrekte Brink het bloot die Engelse Suid-Afrikaners soos Nadine Gordimer en Alan Paton nagepraat. Dan was daar “betrokkenheid” oftewel engagement wat aan Jean-Paul Sartre ontleen is. Daar was egter nooit werklik ‘n debat oor politiek en letterkunde in Afrikaans nie, of enige nuanse en verwikkeldheid soos dit in Europa gedoen is nie. Dis eenvoudig maar net ingevoer soos wat ons deesdae Chinese skoene invoer. En almal het dit klakkeloos begin napraat. Teen die tagtigerjare was die Afrikaanse letterkunde feitlik marxisties. Ampie Coetzee, wat by Wits ‘n dosent van my was, het so ‘n barbaarse klein boekie, Marxisme en die Afrikaanse letterkunde, geskryf wat so min of meer die kroon op dit alles gespan het. Deesdae sien ons eintlik maar net die voorsetting daarvan: almal verkeer nog in ‘n soort dwaal en het nog nooit uit die tagtigerjare wakker geskrik nie. Daar is nie nuwe idees nie. En natuurlik: enige kritiek op die huidige bestel of op Afrikaregerings word as “regs” en selfs “verregs” deur akademici en letterkundiges gesien. Vandaar dus die negatiewe resensies vir Negrologie wat deur ‘n liberale, dog Afro-realistiese joernalis geskryf is. Nog iets wat ek intussen vir myself uitgewerk het, en intussen bevestig het, is dat die Swede tydens die tagtigerjare ook geld aan die linkerkant van die literêre spektrum ingepomp het by wyse van ‘n skenking aan die uitgewery Taurus. Nie te lank gelede nie het ek ‘n e-pos aan John Miles geskryf en hom direk daaroor uitgevra, waarna hy dit erken het.
Dis nogal uiters ironies. Tans het ek ‘n taamlike belangstelling in Swede en veral die regse beweging aldaar. Selfs die Sweedse ambassadrise in Suid-Afrika volg my op Twitter. Op ‘n vreemde manier sien ek ‘n lotsverbondenheid met Swede, wat ons deur hul kranksinnige inmenging en steun vir die ANC oor die afgrond gestoot het, maar nou self weens Islamitiese immigrasie ondergang in die gesig staar. Die punt is egter: net so min as wat die gemiddelde Afrikaner ‘n marxis is, iets wat ‘n mens vanuit die Afrikaanse hoofstroommedia en akademie sou kon aflei, net so min is die gemiddelde Sweed so waansinnig links soos hul huidige regering met sy oordrewe feminisme en etnomasochisme.
Ek het ‘n sterk vermoede u het voor u verblyf in Frankryk op hoërskool reeds Frans geleer. Kyk, ek het nou al baie grammatikaboeke, woordeboeke en klaswerkboeke in Afrikaans oor die Duitse taal gevind en gekoop, maar slegs één tweetalige Afrikaans-Franse woordeboek uit die 1950’s wat nooit herdruk is nie. Hoe op dees aarde kon mens Frans op skool in Suid-Afrika destyds leer? Daar was immers nie die geriewe wat ons vandag het nie. Ook nie YouTube, Larousse Online en Duolingo nie. Was daar byvoorbeeld Bescherelle vervoegingsboekies (“La conjugaison pour tous”) beskikbaar? Hoeveel woorde kon mens dan nou leer? En watter voorgeskrewe werk het leerlinge gekry?
Ek het destyds op skool so effens Frans gedoen, maar dit was eintlik meer op universiteit en in Frankryk self waar ek blootstelling aan die taal gehad het. Ek weet egter by Helpmekaar hier in Johannesburg, asook by verskeie hoërskole in Pretoria en elders word Frans steeds gedoseer. Daardie woordeboek is beslis verouderd en ons kort ‘n nuwe, meer uitvoerige weergawe. Bescherelle het my gehelp met vervoegings van werkwoorde en deesdae kan mens sommer sulke dinge op die internet opkyk. Vir vertaling help die Frans-Nederlandse woordeboeke ook taamlik, want Afrikaans is mos maar naby aan Nederlands.
Aan Stefanie Niewoudt het u op 15 Junie 2004 oor u verblyf in Parys geskryf: “Veral in Frankryk was die anti-apartheidsbeweging ‘n blote afdeling van die Franse Kommunistiese Party, en dit het my laat besef dat hulle ‘n eie agenda gehad het om Afrikaners te beswadder in reaksie op hul eie morele probleme as gevolg van die kritiek op die kommunisme en die uiteindelike heengaan van die stelsel in Oos-Europa.” Daarnaas het u ook geskryf: “Dit is nodig dat ons belangrike internasionale werke ook in Afrikaans lees en ontslae raak van die filistynse luiheid om Engels as ons venster op die buiteland te, beskou.” Is daar nog iets wat u vandag sou wou byvoeg wat die Franse taal u geleer het? Hoe het Frans u lewensuitkyk andersins ook verander?
Sjoe, ja, dit is nogal ‘n ingewikkelde en taamlik persoonlike vraag. Toe ek jonk was, het ek ‘n soort frankofiele fase beleef toe alles wat Frans was vir my wonderlik was: Franse letterkunde, filosofie, voedsel, klere, sjampanje en wat ook al. Mettertyd het ek egter ook meer realisties of krities na Frankryk begin kyk en vandag voel ek my meer aangetrokke tot Noord-Europa, die Lae Lande en selfs Skandinawië. Daar is egter bepaalde dinge in Frankryk wat uniek is en ‘n sekere soort intellektuele onverskrokkenheid wat ‘n mens net kan bewonder. Alain de Benoist, wat seker die grootste onbeskaamde regse denker van ná die tweede wêreldoorlog in Europa was, is iemand wat vir my heelwat perspektiewe geopen het, oor hoe ‘n mens denke en taaltrots of volkstrots met mekaar kan laat rym. Ek staan ook by die gedagte dat ‘n mens eerder Europese tale as Engels moet lees, want dit sluit nouer by Afrikaans aan. Nederlands en Duits, wat naby aan Afrikaans is, maar ook Frans en selfs Italiaans. In die vroeë twintigste eeu het baie Afrikaanse skrywers noue kontak met Europa gehad en was ook Europese tale magtig. Nederlands is ‘n taal wat onderskat word: mens kan die meeste dinge ook in Nederlands of Nederlandse vertaling lees. Ongelukkig is Nederlandse boeke nie so beskikbaar by ons nie, maar in e-boekvorm kan hulle seker wel bekom word.
Rue Meslay in Parys se 3de arrondissement, waar die Roodts destyds gewoon het.
Was die egpaar Roodt dus voorbereid op Frankryk? Mense soos Jan Rabie is op 27-jarige ouderdom soontoe sonder om ‘n woord Frans te ken. Inteendeel, hy moes sukkel-sukkel met ‘n woordeboekie om verblyf vra; en het wel blyplek in ‘n chambre de bonne gekry. Het u miskien later (soos Rabie) in Frankryk klasgeloop by Alliance française? Of was dit onnodig?
Ons het aanvanklik ook maar gesukkel, want mense praat nie op straat soos in die boeke nie, maar ná so ‘n paar maande het ons darem goed reggekom. Ek het elke dag die koerant gelees en TV en radio het ook baie gehelp. Ek het nooit eintlik formeel die Franse taal in Frankryk bestudeer nie, wel Franse filosofie waarin ek ‘n soort pre-doktorsgraad behaal het. Agterna het ek ook vir ‘n doktorsgraad in Franse filosofie geregistreer, maar dit nooit voltooi nie, anders as my Ph.D. in Afrikaans natuurlik.
Party mense glo die beskrywing van geslagsomgang hoort nie eens in mediese vaktydskrifte nie, laat staan nog op maagdelik reine papier in letters rangskik om in Afrikaans verwoord te word. Maar seks in u boek kry uiteenlopende simboliek en dit verskil van karakter tot karakter. Soos die daad voor die setel van die Europese Gemeenskap wat volgens die boek self as middelvinger dien. Maar veral die “wisselwerking” tussen Anton du Preez en Madame de Laisné herinner my in die besonder aan ‘n ou veteraanmotor wat onder die stof met die eerste sleuteldraai die V12-enjin laat brul. Versinnebeeld dit miskien ou tradisies (of ou Frankryk) wat bietjie meer lewe ingepomp moet word? Of is hierdie herlewingspoging, soos in die geval van die onvrugbare, verraaide en bejaarde Madame de Laisné, vrugtelose tydverdryf wat spot met die eksistensialisme? Of was dit maar net ‘n doodgewone ruiltransaksie soos die boek dit stel? ‘n Guns vir ‘n guns?
Ja, terugskouend het dit miskien nie in ‘n Afrikaanse boek gehoort nie. Ek respekteer die norme en waardes van Afrikaners en dat hulle dikwels meer konserwatief oor sulke dinge as byvoorbeeld Franse is. ‘n Mens word egter afgestomp deur al die seksbeskrywings in soveel Franse romans sodat heelwat daarvan ook hul weg na Moltrein gevind het. Dit was ook ironies bedoel, as ‘n soort antwoord op die kitsch van Brink en die Sestigers waarin daar altyd ‘n jong meisie met “appelborste” teenwoordig is.
Dit val my onmiddellik op u gebruik die ouer Gänsefüßchen-aanhalingstekens. Is dit met opset so gedruk (tradisie vs. Naspers se Engelse “aanhalingstekens”), of volg u slegs die definisie uit die WAT van 1970 letterlik: Leesteken bestaande uit dubbele kommas – soms ‘n enkele komma – wat in Afrikaans, Nederlands en Duits voor onder die reël geplaas word (,, _____ “)[…]
Ek hou nogal van daardie aanhalingstekens en wonder waarom hulle nie kan terugkom nie. Oorspronklik het die Afrikaanse drukwese oorgeskakel na die Engelse tipe aanhalingstekens in die vroeë dae van elektronika toe meeste stelsels in Suid-Afrika net vir Engels voorsiening gemaak het. Maar deesdae bied tegnologie mos ‘n legio moontlikhede. Dit was my poging om ons ou Afrikaanse aanhalingstekens te laat herleef; dit lyk net soveel mooier.
Is die Parysenaars werklik so afsydig en geslote soos in die boek uitgebeeld word? Of is dit maar ‘n eienskap van alle Europese hoofstede wat deur “indringers” bedreig voel?
Ek dink Parysenaars is nogal afsydig, anders as op die Franse platteland byvoorbeeld, waar mense vriendeliker is, op voorwaarde dat jy Frans kan praat. Ander stede wat ek met Parys sou kon vergelyk, sou Amsterdam of Stockholm wees, waar mense oor die algemeen baie hofliker en behulpsamer is. Self was ek egter lanklaas in Frankryk, hoewel ek later vanjaar vir ‘n hele paar weke wil teruggaan. Dalk sal ek dan beter kan sê of die Parysenaars steeds afsydig is!
Waarom het die land Frankryk vir Afrikaners soveel meer bekoring in die letterkunde as byvoorbeeld Duitsland, Holland en België? Dink die Germaanstaliges te veel dieselfde of is daar ander mites waarvan ons onbewus is? Of is dit miskien omdat die Franse kultuur so versluier is met paradokse, soms skynheiligheid, geringstellings en mooi woorde, terwyl die Germaanse stamme amper barbaars reguit is? Of is dit die ancien regime, of die magtige Franse Ryk (onder Napoleon), vooruitgang, dekadensie en geskiedenis wat steeds mense na Parys toe lok? Of lyk die Franse taal op die oog af net eksoties?
Ja, dis nogal ‘n interessante vraag. Ek vermoed dat die ontdekking van Parys deur Amerikaanse skrywers soos Hemingway of Norman Mailer heelwat hiermee te make gehad het. Dit was met ander woorde ‘n mode in die Engelse of Angel-Saksiese wêreld, wat noodwendig ook na Afrikaans oorgewaai het. Maar u is reg oor die eksotiese: omdat Frans as Latynse of Romaanse taal so ver van Afrikaans verwyder is, vind mense dit eksoties en daarom interessant. Aan die ander kant meen ek dat vele Afrikaners ‘n band met Frankryk voel vanweë die Hugenote-geskiedenis. Daar is soveel Afrikaners met Franse vanne en selfs Franse voorname — terwyl hulle natuurlik self geen woord Frans kan praat nie! Dis daarom ook ‘n geval van bloed is dikker as water. Dan is daar die groot hoeveelheid publisiteit wat die geslag Franse skrywers wat as “eksistensialiste” bekendgestaan het, ontvang het, regoor die wêreld. Ek onthou dat selfs van my Engelstalige medestudente aan Wits destyds intens hierin belanggestel het. En dan seker Franse kultuurbemarking: die Franse maak op een of ander manier seker dat ander van hul kultuur te hore kom!
Daar word gereeld in die media geskryf Frankryk is gebou op ‘n elitêre samelewing: van die skoolvakke wat jy neem, tot die handelsmerk van jou plakkies – dit maak alles saak. Is dit nie maar ‘n mite wat deur die Franse regering self geslagtelank aan die lewe gehou word nie? Nou die dag kom ek op ‘n Franse regeringsverslag af wat (steeds!) aanvoer Latyn word slegs deur “kinders uit bevoorregte gesinne” geleer (om hul glo van onderpresteerders af te sonder). Dit is ‘n voorstelling uit die 1800’s wat beslis nie in Duitsland en Nederland geldig sou wees nie; daar is Latyn net nog ‘n taal soos C++ vir ‘n programmeerder.
Ja, dis nogal ironies. Die Franse het die aristokrate se koppe tydens die Revolusie afgekap, maar die aristokratiese of elitêre norm geld steeds. Franse is geneig om snobisties te wees en as jy deftig aangetrek is, behandel mense jou beslis beter en meer beleefd. Latyn en ou-Grieks word steeds as skoolvakke aangebied; nie almal neem dit nie, maar ‘n bepaalde elite seker wel. Frans en wiskunde is egter die twee vakke wat werklik saak maak. En skoolkinders moet omtrent vyf honderd jaar se letterkunde onder die knie kry en eksamens daaroor skryf.
Ek kan nie verstaan waarom Suid-Afrikaanse skrywers soos Rabie en Brink destyds gereeld boeke by boekekraampies (bouquinistes, p. 17) gekoop en dan vir ‘n ander boek ingeruil het nie. Niemand skryf oor Parys se gratis openbare biblioteke vir brandarm reisigers nie. Wat maak hierdie boekhandel so besonders? Waarom die groot bohaai?
Ja, die Franse dorpsbiblioteke of stedelike biblioteke in Parys is heel goed. Persoonlik het ek hier en daar ‘n boek by die boekekraampies langs die Seine gekoop, maar oorwegend tyd in boekwinkels deurgebring. ‘n Franse boekwinkel is nogal spesiaal, moet ek sê en geen twee is presies dieselfde nie. En in min ander lande sal filosofiese essays seker ooit blitsverkopers word.
Sonder u besoek aan Frankryk sou Moltrein nie kon bestaan het nie. Maar, in ‘n alternatiewe geskiedenis, waar sou u anders destyds wou wees op daardie tydstip?
Miskien in Japan? Op ‘n stadium was ek ‘n Japanofiel, en my jongste seun leer knaend Japannees en kan dit selfs lees. Daar is iets aan die minimalistiese estetiek van die Japannese wat my aantrek. En dan is dit ook so ‘n inherent nasionalistiese en homogene land. My vriend Jared Taylor in die VSA, wat in Japan grootgeword het, se sin vir ‘n homogene blanke of Westerse kultuur is sterk daardeur beïnvloed, dink ek.
Hoe sou u sê stem die Franse kultuur die meeste en die minste met die Afrikanerkultuur ooreen? Nou, meer as 13 jaar na u skrywe van “Moltrein”?
Die eerste en ooglopende verskil is dié van godsdiens. Frankryk is van oorsprong ‘n Katolieke land terwyl ons weer Protestants of Calvinisties is. Al is tagtig persent van Franse vandag ateïste of agnostici, merk ‘n mens tog die Katolieke waardes in Frankryk sterk op. Dis nou nog afgesien van die groot hoeveelheid indrukwekkende katedrale waarmee die land besaai is. Franse is sekerlik meer intellektueel en verfynd as Afrikaners, maar ons aan die ander kant is meer gesteld op persoonlike higiëne en meer gedissiplineerd. ‘n Ooreenkoms wat Andŕe P. Brink en ander nooit sou raaksien of toegee nie, is dat sowel Franse as Afrikaners baie nasionalisties is, veral natuurlik taanasionalisties! Kyk maar na die groot hoeveelheid Franse vanne tydens die Eerste Taalbeweging in Afrikaans. Dan het ons dít in gemeen dat ons histories dikwels nogal oorlog teen Engeland gemaak het. In die negentiende eeu was dit net ons, Napoleon en Tsaar Niklaas I wat dit gewaag het om militêr met Brittanje op die kruin van haar mag slaags te raak. Nog ‘n ooreenkoms dink ek, is dat sowel Afrikaners as Franse baie op kookkuns gesteld is. Ek dink selfs dat Afrikanervroue beter kokke as Franse vroue is, hoewel ons natuurlik nie oor so ‘n groot tradisie van restaurant-kookkuns beskik nie, anders as die wêreldberoemde Franse.
Gepraat oor taal. Die gebruik van stringe Franse sinne in u boek het my vrééslik geboei (dit kon netsowel esoteriese Latyn gewees het); ons is al so uitgekuier met die Engelse slêngwoorde. Ek het in die WAT van 1970 opgemerk hoeveel Franse leenwoorde en verwaarloosde Afrikaanse woorde daarin opgeneem is wat ons so te sê nooit in die hoofstroommedia lees of hoor nie. Soos bête noir. Raadpleeg mens Nederlandse bronne, is juis die teendeel waar – die een joernalis probeer meer geleerd en voorbarig as die ander lyk. Waaraan kan mens hierdie Suid-Afrikaanse tendens toeskryf? Verstandelike isolasie? Of probeer die hoofstroommedia die taal so eenvoudig hou om die maksimum gehore te trek? Vir meer geld? Of is dit sprekend van onkunde of laksheid, soos die AWS wat in die 2002-uitgawe (p. 528) van “babasitter” gebruik maak, al is “babawagter” reeds in die 1950’s in die WAT opgeneem?
Dit kan seker maklik as pretensieus opgeneem word om soveel Franse sinne in ‘n boek in te sluit, maar my bedoeling daarmee was juis ‘n “vervreemdingseffek” by die leser, iets soos Bertolt Brecht se fameuse Entfremdungseffekt. Die leser behoort te ervaar dat dit juis ‘n vreemde wêreld is, wat heelwat aanpassing verg.
Self het ek natuurlik ‘n broertjie dood aan Engelse slêngwoorde. Dis ook waar wat u sê aangaande al die Franse leenwoorde in Afrikaans wat natuurlik via sewentiende- en agtiende-eeuse Nederlands na ons toe gekom het. Baie Afrikaners gebruik “mushroom” in plaas van die korrekte “sampioen” wat uiteraard aan die Frans champignon ontleen is. Ek skryf dit aan die Engelse verpakkings en restaurantspyskaarte toe. Dit maak egter my ore seer! Trouens, daar is niks wat my dag so kan bederf as om die woord “mushroom” te hoor nie.
Wat die onnoselheid van ons joernaliste betref, dink ek juis dis ‘n gebrek aan enige Europese blootstelling wat tot hul verdomming lei. Dis nie soseer IK of ‘n gebrek daaraan nie, maar hulle leef heeltemal in ‘n Engelse wêreld, lees net Engels of sien die wêreld vanuit ‘n Brits-Amerikaanse perspektief, sonder veel nuanse of begrip. Dan is die eenvoud van die koeranttaal ook in nabootsing van die Londense tabletkoerante wat poog om so wyd as moontlik te hark. Trouens, sedert 1994 is daar feitlik geen verskil tussen die Britse poniekoerante en Beeld of Die Burger nie; hulle wy insgelyks ewe veel aandag aan die Britse koningsgesin! Pleks dat hulle oor die Nederlandse koningsgesin skryf, as hulle dan móét.
“Babawagter” is beslis ‘n mooier woord. Ek is bevrees daar vind ‘n verrotting by die AWS en selfs by die WAT plaas. Hoe kon Gerda Ondendaal, wat volstrek vyandig teenoor Standaardafrikaans staan, ooit ‘n aanstelling in die Woordeboekkantoor bekom? Dis mos waansin!
In die Taalgenoot van Somer 2016 kom ek op ‘n gedig (Getiteld: “Eie in sy soort”) af met die volgende drie inleidende verse: “Dit is beter as Spaans / En selfs beter as Frans / Dit is Afrikaans.” Die gediggie lys dan ‘n klomp Afrikaanse skrywers en genres. Dat die digter, ‘n tydskrifleser, seker niks van die Franse of Spaanse taal, letterkunde, wysheid of Franse aanhang deur Brusselaars weet nie kan ‘n blinde met ‘n stok aanvoel. Soos die dwangrym. Dit is wat nié in die gedig staan nie wat my pla. Die digter het onbewustelik haar onderdanigheid aan die superieure Engels bely. Of moet ek dankbaar wees sy het nie Nederlands, Duits en Russies saamgesleep nie? Hoe prik mens iemand se Anglo-Saksiese borrel?
Ja, in dié opsig kan ‘n taamlik uitgebreide besoek aan Frankryk waarskynlik wondere verrig, om net ‘n klein bietjie aan die omringende Engelse heelal te ontsnap! Ek vind werklik globale Engels benouend; dit maak mens kloustrofobies, want daar is tog soveel meer as Hollywood en imperiale politieke korrektheid. Selfs Duitsland of Nederland kan ‘n tonikum wees vir sulke mense wat werklik niks anders ken nie.
“Moltrein” is intertekstueel deurspek van Franse skrywers en titels. Ek is ook seker u het tot vandag toe beslis veel meer anderstalige boeke gelees wat nie in die boek opgeneem is nie. Watter van hierdie ou boeke (verkieslik voor 1900) sou u vir die opkomende geslagte ten sterkste aanraai om te lees?
Sjoe, ja, daar is natuurlik fantastiese ou skrywers, veral Franse skrywers uit die negentiende eeu. Balzac en Stendhal is sterk aan te beveel. En natuurlik Flaubert, hoewel hy bietjie na links neig. Daar is ook ander, minder bekende figure, soos Joris-Karl Huysmans wat my fassineer. Laasgenoemde was van Nederlandse of Vlaamse afkoms, maar het in Frankryk grootgeword en in Frans geskryf. In Houellebecq se jongste roman Soumission (Onderwerping) is daar ‘n hele rits verwysings na hom.
Wat ek vind, is dat daar in elke kultuur ‘n soort “donker kant van die maan” bestaan wat nooit belig word nie. Baie van die ouer Afrikaanse skrywers moet ons herlees in die lig van wat nóú gebeur. Verlede jaar toe ek in Leeuwarden was, het ek die boekhandelaar Markus de Jong gaan opsoek. Hy was smalend oor Ingrid Jonker, wat byna kinderlik onbeholpe was, sover dit haar poësie betref. Maar volgens hom was haar pa, Abraham Jonker, ‘n goeie skrywer, helaas egter nie-links. Mandela of selfs André P. Brink sou hom nooit aanhaal nie, dus het ons van hom vergeet.
In Frankryk was daar in die vroeë twintigste eeu allerlei figure wat in vandag se taal regs of selfs verregs was. Iemand soos Céline byvoorbeeld, ‘n ongelooflike skrywer wat selfs deur die hoofstroom vereer is, maar anti-Joods en pro-Duits was. Onlangs het ek ‘n essayis ontdek, René Guénon — sy boeke word nou weer deur Gallimard, die grootste Franse uitgewer, uitgegee — wat tradisie teenoor moderniteit bepleit het. Trouens, sy mees bekende boek heet La crise du monde moderne (Die krisis van die moderne wêreld). Dis dalk ‘n boek om in Afrikaans te vertaal. Wat is die huidige ANC-bewind anders as ‘n laaste stuiptrekking van die moderne wêreld?
Anton du Preez is soms baie vaag omtrent sekere skrywers – ek sou graag bietjie meer duidelikheid daaromtrent wil hê. ‘n Mens weet nooit of “Moltrein” eendag voorgeskrewe materiaal word nie. Die Italiaanse strukturalis wat James Bond ontleed het (bl.221) is ongetwyfeld Umberto Eco. Maar op bl. 273 word na ‘n Franse roman verwys wat later “deur ‘n voormalige werknemer van die Suid-Afrikaanse Ambassade in Parys” vertaal sou word. Indien hierdie boek eg is, wat is die titel en wie was die vertaler?
Nou vra u my bietjie vas, ek sal dit weer moet gaan nalees en mooi dink oor wie ek in gedagte gehad het.
Terloops, wat dink u van Nederlands, en Afrikaans se verhouding met hierdie taal? ‘n Ene prof. Erik Van Der Straeten het in “Taalgenoot” van Winter 2016 die tydskrif in Hollands uitgetrap oor hulle in ‘n artikel “Le petit prince” durf/waag in Engels aanhaal – dit moes in Frans of Afrikaans wees. Die Suid-Afrikaanse akademici weet klaarblyklik ook nie wat hulle wil hê nie en die Afrikaanse taalvaders het vir die nakomelinge geen aanwysings gelos wat om met Hollands te maak nie. Langenhoven het wel in sy outobiografie erken: diegene wat Nederlands ken se Afrikaans bly die beste. Nietemin moet ons nie van die Standaardiseringstydperk van die 1930’s tot 1950’s vergeet toe “blootsvoet” verhewe bo “kaalvoet” gestel is nie. Toe ek onlangs by Taaladvies.net gaan kuier het, merk ek egter hoeveel derduisende sinonieme, nuutskeppings en voorsetsels in België en Nederland gebruik en aanvaar word – ‘n spyker vir elke gat – terwyl Afrikaans soos ‘n Reduktionsprache slegs één woord of uitdrukking sal toelaat. Die herkoms en presiese taalgebruik sal in Afrikaans skynbaar altyd in die duister wees of in onsekerheid gehul bly. Nêrens staan daar ‘n reël op klip uitgekap dat mens nie al die nuttige Nederlandse woorde en spreekwoorde mag opneem in jou Afrikaanse woordeboeke nie. EN GEBRUIK NIE. Vind u die woord “Neerlandisme” belaglik? Of is daar ‘n soort sosiolinguistiese minderwaardigheidsgevoel onder Afrikaanssprekendes teenoor Nederlands wat nooit uitgewis sal word nie? En voortdurend doelbewus benadruk word?
Ja, ek weet nie presies wat ‘n Neerlandisme is nie. Ek het al gedreig om die sterk werkwoorde in literêre Afrikaans terug te bring. Vele Afrikaanse skrywers gebruik byvoorbeeld “had” in plaas van “het gehad” in hul vertellings. Dit klink beter en is minder omslagtig. Daar is baie mooi uitdrukkings in Nederlands wat ons gerus kan gebruik, eerder as die uitskot van anglisismes wat die huidige Afrikaans ontsier. Dit kan ook baie nuttig wees om vreemde bronne in Nederlands aan te haal, want die meeste belangrike Franse en Duitse boeke is in Nederlands vertaal.
Die verhouding tussen Afrikaans en Nederlands is kompleks, en het sekerlik met ons gedeelde identiteit te make. Ook al die politieke omwentelinge sedert die tweede wêreldoorlog. Eers was die Nederlanders links en ons regs. Nou geld die teenoorgestelde. Die hele Afrikanerelite is tans so te sê marxisties, terwyl Nederland oor een van die sterkste regse bewegings in Europa beskik. Die meeste jong Nederlandse intellektuele neig na regs. Ironies genoeg, dink ek daar is waarskynlik vandag meer waardering vir Afrikaans en die Afrikanergeskiedenis in Nederland as in Suid-Afrika en selfs onder Afrikaners!
Self beteken “Afrikaner” vir my ook: “Eurokaner”. Veral met die kuberruim, is Nederland of Europa net ‘n muisklik ver. Ek dink daar was ‘n stadium in Afrikaans toe ons Afrika verromantiseer het as ‘n plek vol inboorlinge en grootwildjag, soos by Sangiro, maar deesdae weet ons veel beter watter aspekte van die vasteland ons aanstaan en watter nie. Daarom sal ons verhouding tot Europa en die Weste altyd belangrik bly, veral in die letterkunde. Hoe ouer ek word, hoe meer besef ek dat die hele Sestigerbeweging eintlik ‘n volslae mislukking was, ‘n interessante mislukking, maar nogtans het dit nie geslaag nie. ‘n Vername aspek daarvan was ‘n soort heraansluiting by die Europese problematiek, veral natuurlik dié van Frankryk. Maar ek is bevrees dat dit maar baie oppervlakkig en sonder ‘n blywende uitwerking geskied het. By die eerste, die beste geleentheid het die Afrikaanse skrywers maar weer voor Haar Majesteit Engels geknieval, saam met Die Huisgenoot, Naarpers, FW de Klerk en die res. Dis eintlik tragies, die verwarring van ons tydgenote.
Bekommer dit u hoe vinnig Afrikaans besig is om te verander? Of is dit simptomaties van kleiner taaltjies wat hul vrywillig aan groter tale onderwerp? Ek praat nie noodwendig oor Anglisismes nie (“Ek het skoon vergeet” is so oud soos 1844 volgens Changuion se boekie), maar ons eie Afrikaans. Onlangs by Duolingo loop ek my rieme styf: “Zij zwemt behoorlijk goed” beteken “sy swem nogal/betreklik/soos dit behoort goed” (dus, nie dééglik nie), terwyl “Het is zeker belangrijk” beteken “dit is beslis/sonder twyfel/vir seker belangrik”. “Bombasties” het in Afrikaans ook vernaamlik “onbeskof” geword. Joan Hambidge (wie se uitsprake ek gewoonlik besonder billik vind) het iewers op RSG se “Die tale wat ons praat” van 22 Mei 2015 (ek sien die potgooi is ondertussen verwyder) gesê ‘n taal moet vloei; verbete anglisismejag grens aan skoolvossery. Maar by Versindaba ontplof sy op 26 Junie 2014 om 16:54 oor die hoofstroom-Afrikaanse aanbieders oor RSG wat nie meer ‘n voorsetsel reg kan gebruik nie.
Ja, dit is kommerwekkend. Dis nie soseer ‘n Afrikaanse probleem nie, as ‘n politieke probleem. Ons is soos die Grieke tydens die Turkse oorheersing. Of die Baltiese state onder die Russiese. Dis eenvoudig onmoontlik om staande te bly terwyl jy polities so verskriklik oorheers word. Daar is feitlik geen instelling meer oor wat nie oorgeneem en verengels is nie.
Dan het ek ook ‘n teorie, noem dit die Johannesburgse teorie. Johannesburg was nog altyd die stert wat die hond geswaai het. En natuurlik is die SAUK en ander media in Johannesburg. Die omroepers van RSG woon in die Engelse Johannesburg en verengels gaandeweg in hul uitkyk en taalgebruik. As hulle in Pretoria gewoon het, sou dit soveel beter gewees het. Die soort Afrikaans wat ‘n mens in Johannesburg hoor, is eenvoudig afgryslik.
Op politieke vlak sien mens ook in Johannesburg hoe joernaliste wat uit huis uit Afrikaans is, Afrikaanse skole bygewoon het, ens., binne enkele jare nie net verengels nie, maar ook opperste Boerehaters word. Kyk maar na Adriaan Basson en Pieter du Toit van Beeld. Engelstalige kommuniste sou ons meer genadig wees as hulle.
Selfs die ATKV is in Johannesburg gesetel! Dis geen wonder dit gaan so sleg met Afrikaanse media en organisasies nie.
Gegewe die oordadige getal futuristiese wetenskapsfiksierolprente uit die 1990’s, het die berg in die nuwe millennium ‘n muis gebaar. Of saam met Mark Shuttleworth landuit verdwyn. Nie een van ons dra ‘n stralerpak nie en die puin en rommel van betogers het vertiendubbel. Ook wil dit my voorkom hoe meer intellektueel en uitvoeriger verskillende Wikipedia’s raak, hoe dommer en dunner word die inhoud van die gedrukte media en skoolkinders. Hulle probeer nie eens meer meeding of belangstel nie. Dink u ook die hoofstroommedia mors eenvoudig ons tyd? Waarom lees, kyk en luister dan so baie mense nog daarna?
Ja, dis vir my ‘n raaisel, waarom mense hulle nog aan die hoofstroommedia steur. Maar iewers gaan dit nog oor “die gerug waaroor almal praat”. Al steur jy jou nie aan die gerug nie, lyk jy te veel na ‘n buitestaander as jy nie daarvan weet nie. Ook op Facebook deel mense naarstiglik berigte van News24 met mekaar. Waarvoor? wonder mens.
Aan die ander kant dink ek YouTube is besig om in ‘n baie interessante medium te ontwikkel. Dis veel beter as TV en ‘n groot verskeidenheid selfs intellektuele ondwerpe word daarop bespreek. Die enigste probleem is miskien dat iemand iewers in die toekoms ‘n stokkie daarvoor mag steek. Sensuur deur die groot maatskappye en selfs regerings (soos die Britse regering) is aan’t toeneem. Te veel mense is besig om terug te praat, teenoor die hoofstroommedia en die globaliste.
Ons is reeds bekend met die waarde wat die wetenskapstale Frans, Duits en Latyn bied. Maar gegewe die Weste wat sy eie ondergang nou al sedert Spengler se dae bewerkstelling, moet ons nie maar défaitisties Oosterse tale en kulture begin aanleer nie? Ek dink nou aan redelik konserwatiewe volke soos die pro-Westerse Koreane en Japannese wat veral deur die Europeërs en die Amerikaners verafgod word. Of: is die hele Oosterse ekonomie eintlik maar net gebou op Westerse behoeftes en begeertes? Sonder om Westerse waardes werklik te verstaan? En gaan die Koreane en Japannese kort voor lank maar dieselfde afwaartse kultuurgang toon soos die Weste?
Ek dink daar is ‘n natuurlike proses aan die gang waardeur veral jongmense baie meer in die Ooste belangstel, veral Korea en Japan. Op die oog af lyk hulle beslis minder dekadent as ons. Daar is egter iets aan die Westerse skeppingsdrang wat uniek in die wêreldgeskiedenis is. Ek onthou hoe geskok ek destyds in Parys was toe ‘n Japannese medestudent in die lesingsaal van Gilles Deleuze doodeerlik vir my gesê het: “Maar ons beskik oor niks, geen intellektuele tradisie nie.”
Daarom sou die ondergang van die Weste vir die hele mensdom ‘n groteske ramp wees… Maar ek meen vele mense begin dit so verstaan. En die Afrikaner staar natuurlik hier te lande sy eie “eindspel” in die gesig.
Laaste vraag: hoe moet ons teenoor ander Europese minderheidsgroepe in Suid-Afrika optree? Hoe bewaar mens die Natal-Duitsers se kultuur? Of Portugese wat so hard probeer assimileer, om “Suid-Afrikaans” (wat ‘n onbegrip!) te probeer wees, deur hul eie kultuur af te lê?
Ek sou graag wou sien dat ons veel meer van hul verhale ook in Afrikaans verwoord. Op die vooraand van my besoek aan Pole, verkeer ek intens onder die indruk van hoeveel duisende Pole en Tsjegge na ons land gekom het in die dae toe dit ‘n toevlugsoord weg van kommunisme was. Die Afrikaner, veral die polities korrekte Afrikaner met sy kwasi-Engelse obsessie met die swartman se lot, het hom nooit hieraan gesteur nie. Dis nodig dat ons dit verwoord, al is dit net in die vorm van fiksie.
Op die gevaar af dat ek soos destyds toe dit mode was, “postmodern” klink, meen ek die sin van ons Afrikaanse kultuur is juis in daardie tussen-in-wêreld te vind: tussen Afrika en Europa, maar ook tussen Europese kulture. Vanweë ons geografiese verwydering van die Europese vasteland, kyk ons op ‘n manier vars daarna.
Deesdae, as ek teruggaan Europa toe, voel ek as Eurokaner amper meer Europees as die Europeërs self. Verlede jaar was ek vir die eerste keer in die Rijksmuseum in Amsterdam. Dit was ‘n groot skok vir my gestel. Soveel skoonheid, soveel finesse, alles vanuit Nederland, waar ons vandaan kom.
Terloops, Elsa Joubert is waarskynlik een van ons mees afskuwelik polities korrekte skryfsters, ‘n soort vroulike André P. Brink. Maar haar vroeë roman Ons wag op die kaptein wat in Angola afspeel, is regtig die moeite werd om te lees. Dit tower die hele Portugese wêreld voor jou op, maar ook die donker kant daarvan in Afrika: die praktyk van swart houvroue, die mulat-kinders en hul dilemma tydens die onvermydelike konflik tussen swart en wit. Sy skryf selfs oor Afrika-toorkuns en menslike liggaamsdele wat daarin gebruik word. Ek twyfel of so ‘n boek vandag gepubliseer sou word, en beslis nie deur die NB-uitgewerye nie!
Dit voel soms vir my asof ek nog eintlik niks geskryf het van wat ek voel nie… Maar die probleem van Suid-Afrika is dat mens as’t ware in die donker rondtas, soos ‘n slaapwandelaar. Dit neem jou jare om net sekere eenvoudige werklikhede te verstaan.
Ek sou sê dat daar vandag ‘n baie klein groepie Afrikaners, ook jongmense, is wat te midde van al die swartgalligheid en ondergang, tog vorentoe beur. Ons kort bloot ‘n nuwe idee, of dan die vernuwing van ‘n ou idee. Vir my gaan dit om die herontdekking van ons Europese en Westerse identiteit. Met verafrikanisering, métissage (die Frans klink beter, maar dis eintlik net ‘n mooi woord vir verbastering) en marxistiese nivellering het ons ‘n doodloopstraat bereik. Dis tyd dat ons die ou pioniersgees van ons voorouers herontdek: dié van die Voortrekkers, maar ook van die Nederlandse en Portugese ontdekkingsreisigers.
Ek het so pas Lauren Southern se boek, Barbarians: How Baby Boomers, Immigrants, and Islam Screwed My Generation (Rebel Media, 2016, Kindle.) gelees. Daarin vertel sy van haar ontnugtering met die Kanadese universiteit waar sy aanvanklik ingeskryf het, net om agter te kom dat al haar dosente lede van die babagolfgeslag (Eng. baby boomer) was wat hul eie linkse politiek lesingsaal toe gebring het. Die res van haar teks bestaan uit ‘n aanklag teen daardie geslag wat haar toekoms as jongmens met hul kranksinnige marxistiese en postmodernistiese idees bederf het.
Die boek eindig met ‘n verwysing na die liedjie van die rockgroep Genesis waarna ons ook destyds geluister het, “Land of Confusion”, waarvan ek die eerste helfte hier aanhaal:
I must’ve dreamed a thousand dreams Been haunted by a million screams But i can hear the marching feet They’re moving into the street.
Now did you read the news today They say the danger’s gone away But i can see the fire’s still alight There burning into the night.
There’s too many men Too many people Making too many problems And not much love to go round Can’t you see This is a land of confusion.
This is the world we live in And these are the hands we’re given Use them and let’s start trying To make it a place worth living in.
Die liedjie eindig op die hoopvolle noot:
This is the world we live in And these are the names we’re given Stand up and let’s start showing Just where our lives are going to.
Meer nog as Lauren se Kanada en veral natuurlik die ultraliberale en dekadente Toronto, verdien Suid-Afrika die benaming “land van verwarring”. Ons ware leiers uit die verlede word verguis terwyl Winnie Mandela, Bram Fischer en Joe Slovo opgehemel word.
Helde van die nuwe Suid-Afrika: Winnie en Nelson Mandela, Joe Slovo
Maar wat die geslagte betref, is Suid-Afrika ‘n bietjie meer ingewikkeld, want ek sien drie onlangse opeenvolgings van Afrikaners. Oorlede Chris Louw het met sy gelyknamige brief die “Boetman”-geslag gedefinieer, hulle wat moes gaan veg vir die bevoorregte geslag van Afrikaner-nasionaliste van die De Klerk-tipe wat toe sommer op ‘n dag besluit het om aan die ANC-SAKP oor te gee.
Die De Klerk-geslag (FW en sy broer Wimpie) het nog ander figure ook, soos byvoorbeeld Harald Pakendorf waaroor Leon Lemmer so pas geskryf het. Die verstommende argeloosheid waarmee hulle die kulturele en mediabates verkwis het wat ‘n vorige geslag Afrikaners opgebou het, spreek boekdele. Hulle is inderdaad ons “babagolwers” wat in die waan van hul “verligtheid” al verder na links geneig het en hul uiteindelik in die arms van die Marxiste-Leniniste van die ANC en SAKP gewerp het. Vandaar dus die geesdriftige “hulde” wat FW de Klerk vandeesweek aan Winnie Mandela gebring het.
Vir die babagolfgeslag was alles maklik, want hulle op die arbeid en strewe van ‘n vorige geslag geteer. Hulle het ‘n eerstewêreldstaat met ‘n bloeiende ekonomie, asook staatsondernemings soos Eskom, SAL, Transnet, Telkom, NOK en ander geërf. Daar was twee Afrikaanse mediagroepe: Naspers in die suide en Perskor in die noorde. Te danke aan Willem de Klerk en Harald Pakendorf se swak ideologiese keuses, is die grondslag van die verwydering tussen Afrikaanse media en Afrikaanse lesers gelê. Perskor is heeltemal tot niet, dog nie sonder dat sy aansienlike ooblywende kapitaal in die vorm van Dagbreektrust ook in linkse hande beland het nie.
Die babagolwers hoef kwalik vir enige werk aansoek te gedoen het. Hulle het gebaai in die oorvloed van die ou Suid-Afrika en die voorafgaande nasionalistiese beweging wat op die 1961-republiek uitgeloop het. Moontlik kon hulle hul nie voorstel dat iets anders moontlik was nie, selfs al waag hulle alles in hul roekelose politiek. Dat Suid-Afrika uiteindelik “net nog ‘n Afrikaland” kon word, met een verwoestende revolusie of staatsgreep na die ander, was miskien nooit deel van hul toekomsplan nie. Of miskien het hulle net nooit omgegee nie, want hulle toekoms was mos verseker, met hul pensioene en vakansiehuise in die Suid-Kaap.
Après nous, le déluge, in die woorde van Madame de Pompadour, kon hul slagspreuk gewees het. Die chaos wat sou volg, kan hulle nie skeel nie.
Die Boetmans, waartoe ek behoort, was die eerste geslag van onterfdes onder die nuwe bestel. As middeljarige blanke mans is ons gehoon en uitgerangeer. Maar die situasie van die derde geslag, ons kinders, is nog veel erger: die millenniërs ervaar die diskriminasie en onreg van die Afromarxistiese bestel in sy volle geweld en kan binne die afsienbare toekoms uitsien na ‘n Malema-bewind wanneer die tweede en finale fase van die revolusie sal aanbreek. Nie dat Ramaphosa nie reeds radikaal genoeg is nie, met sy grongrypplanne en verdere uitsluiting van Afrikaners uit die stelsel. Panyaza Lesufi is kennelik ook besig met sy eie “eindspel” sover dit Afrikaans as skooltaal betref, nadat die taal reeds aan die meeste universiteite die onderspit moes delf.
Hoe moet dit voel om vandag ‘n millenniër te wees, met die wete dat jou ouers en grootouers jou toekoms vir ‘n pot lensiesop verkwansel het? Eintlik is dit veel erger as wat dié spreuk uit die Ou Testament weergee, want van sop was daar nie veel sprake nie. Dit het meer om sadisme en perversie as enigiets anders gegaan. Die babagolwers het hul radelose verraad gepleeg omdat hulle kón. Hulle het hul eie oppermag deur oorgawe gedemonstreer. Soos Lauren Southern ook in haar boek verduidelik, het daardie geslag meer in seks en dwelms as in die toekoms van hul kinders belang gestel. Hulle was ‘n klomp ou hippies wat nog ‘n laaste dampie wou maak, veral die ideologiese dampie. “Swart bevryding”, iets wat saam met LSD en Woodstock in die sestigerjare ‘n modieuse slagspreuk geword het, het hulle bedwelm. Verder as dít kon hulle nie dink nie.
Vir die afgelope meer as honderd jaar is die etniese problematiek van Suid-Afrika deur baie slim mense hier en oorsee ontleed, maar op die ou end het die De Klerk-geslag die weermag, die polisie, die staat en ons erfenis van bykans 400 jaar op die roulettetafel gesmyt. Roelf Meyer wat as kroepier opgetree het, het die wiel ‘n vinnige draai gegee en daarmee is ons bankrot gelaat.
Indien die Boetmangeslag onterf is, is die millenniërs beroof. Daar word aan hulle vertel dat hulle maar “hul heil oorsee moet gaan soek”, dus moet emigreer. Vir die eerste keer in ‘n eeu mag hulle ook nie in Afrikaans studeer nie, bloot omdat ‘n minderheid radikale studente, hoofsaaklik volgelinge van Julius Malema, besluit het dat “Afrikaans moet ondergaan” (Afrikaans must fall).
Uit my onlangse gesprekke met jong Afrikaners het egter geblyk dat alles nie verlore is nie. Danksy die internet, YouTube en die snelle verspreiding van inligting, is hulle oë besig om oop te gaan. Dis nie net ons veterane wat die opwelling van nasionalisme in Europa en die VSA met belangstelling volg nie, maar ook ons kinders. Al mag hulle nie vrylik hul menings uitspreek nie, gegewe die krimpende spraakvryheid in Suid-Afrika en veral op die kampusse, voel hulle gebelg en verontreg vanweë die ou hippies se verraad.
Op ‘n manier het die Afrikaner in die geskiedenis teruggegly tot iewers net ná 1902. Pleks van Britse imperialisme, het ons nou te kampe met Bantoe-imperialisme. Die Bantoestamme, wat nog nooit in die geskiedenis die totale grondgebied van ons land beset het nie, is tans besig om dit vir hulle toe te eien, met Ramaphosa se grondgrypplan, wat ‘n tweede Zimbabwe gaan ontketen, ten minste ekonomies.
Die Britse Ryk op sy tyd was veel magtiger as vandag se Bantoe-imperium. In die negentiende eeu was dit net Paul Kruger en Napoleon wat dit gedurf het om teen Engeland op te staan. O ja, en Tsaar Nikolaas I van Rusland tydens die Krimoorlog, waarby Frankryk en Turkye ook betrokke was, aan Brittanje se kant.
Ek dink nie ons hoef ons vir altyd deur die Bantoe-imperium te laat oorheers nie. Soos in 1900, is feitlik die hele Westerse jeug aan ons kant wanneer dit kom by die lyding wat ons tans moet deurmaak. Ons moet meer uitwisseling en ontmoetings tussen die Afrikanerjeug en jong Europeërs en Amerikaners bewerkstellig. Met as inleiding Lauren Southern se kritiek op die dekadente oues, die babagolwers, kan hul opstand teen die vaders begin. Die verraderlike vaders van 1994 en selfs daarvoor, want Vorster het destyds insgelyks die arme Rhodesiërs uitverkoop; dit was ‘n voorspel tot ons eie ondergang.
Een punt wat reeds in die jeug se guns tel, is dat hulle oor geen lojaliteit teenoor die bestaande politieke partye, veral die DA, beskik nie. Toe ek ‘n paar jaar gelede begin het om die DA die “ANC Lite” te noem, het ek nooit gedink ek sou dit in die Naarpersmedia ook lees nie. Selfs in daardie geledere het die besef en die term nou posgevat!
Op 27 April 2018 — ironies genoeg, want dis vir geen Afrikaner ‘n vakansiedag om te vier nie — hou ons in Pretoria ‘n gesprek met en tussen jongmense, met as tema:
“Die jeug se rol in Afrikanerbevryding”
Enigeen wat belangstel om dit by te woon, kan ‘n e-pos stuur aan inlig[by]praag punt org. Ons beplan ook om ‘n Praagjeugbeweging van stapel te stuur en kan sommer die breë riglyne daarvan bespreek, nadat ons meer teoreties en polities oor die stand van die Afrikaanse jeug besin het.
Ek moet sê, ek raak taamlik bevry van die hoofstroommedia. As ek nie iets in die alternatiewe media lees nie, weet ek nie daarvan nie. Dis nie dat ek nooit CNN kyk nie; ek het lankal opgehou TV kyk. Ek hou van Afrikaans, maar ek kan nie eens TV in Afrikaans uitstaan nie. Soms gebeur dit dat ek iewers op vakansie in ‘n verveelde oomblik die skerm op KykNET instel, maar binne minute begin ek gril. As iemand eers in ‘n sepie begin Engelse clichés gebruik, wil ek liewer in stilte verveeld wees of by die venster uitkyk. Die fauna en flora van ons mooi land is vir my oneindig interessanter as die hoofstroommedia of -TV.
Dus kom ek nou eers via Twitter agter dat daar ‘n ligte herrie sou wees omdat Steve Hofmeyr blykbaar ‘n week of wat gelede ‘n artikel in Rapport oor Jacob Zuma geskryf het, onder die titel “Die val van ‘n vout”. Dis nie vir my goeie Afrikaans nie, maar dit daargelaat.
As jy hou van swart humor, is Afrika ‘n goeie plek om te woon. En Robert Mugabe is ‘n progressiewe staatsman “wat sy land van kolonialisme bevry het”. Ek weet, ek weet, nou klink ek soos die BBC. Dis bloot ligte sarkasme.
Daar is iets sifilities aan woorde soos “progressief”, “bevryding”, “rassisties”, “gelykheid”, “blanke heerssug” en dergelike meer. Soos dit vir my lyk, ly die aanhoudende gebruik van sulke terme tot verrotting van die brein. Iewers in my verwarde jeug herinner ek my ‘n beskrywing wat die Franse skrywer Georges Bataille van sy vader, wat blykbaar aan sifilis gely het, verskaf het. Wanneer die bakterieë van dié geslagsiekte finaal van die brein besit neem, lei dit tot swaksinnigheid en blindheid.
Nietzsche het volgens sy biograwe ook dié siekte by Italiaanse prostitute opgedoen, en daarom aan die einde van sy lewe kranksinnig geraak. Maar selfs sulke verwysings laat dit te veel na ‘n intellektuele probleem klink waarmee ons te kampe het, terwyl ek bloot hier na ‘n gepaste metafoor soek om die “verrotting van die brein” in Afrika en veral Suid-Afrika te verklaar. Dink aan Idi Amin. Of Mobutu. Of Charles Taylor. Of selfs Julius Malema. Die herhaling van Oos-Europese, marxistiese gemeenplase is soos bakterieë wat uiteindelik tot swaksinniggheid lei. Die “voormalige Oos-Europa”, uiteraard. Want deesdae is Oos-Europa vinnig besig om die denksentrum van Europa te word, die laaste buitepos van nugterheid.
Dog die verbasende is hoe vatbaar sekere dom “voormalig Afrikaanse vrouens” vir breinverrotting is. Hoewel, enigiemand kan seker, letterlik of figuurlik, sifilis opdoen. Jy hoef net genoeg kere die woord “progressief” te herhaal. Richard Dawkins se oorspronklike begrip van die “meem” het iets daarvan gehad, as die verspreiding van ‘n gedragsvorm deur herhaling en nabootsing.
Eerder: na-apery. Want geen van die breinverrotte, erbarmlike, “linkse”, sifilitiese, swaksinnige, onbeholpe, vulgêre kritici van Rapport se besluit om ‘n artikel oor Zuma deur Steve Hofmeyr te publiseer, kan eintlik van menslike redenasievermoë verdink word nie. Hulle is reeds te ver heen. Hulle beskik oor die IK’s van bobbejane. Hoewel, soos Eugène Marais in sy Siel van die aap opgemerk het, is die bobbejaan ‘n slim dier en nie ver van die mens verwyder nie. Dus, indien ek Mia Swart of Elmien du Plessis of enige van die kultuurmarxistiese aapwyfies (wat lyk my in ‘n trop binne hul dieretuinhok amok wil maak) met bobbejane vergelyk, is dit nog veels te vriendelik en intellektueel vleiend. Want ‘n bobbejaan of sjimpansee wat ‘n mens na-aap is nog in ‘n mate oulik, terwyl daar niks ouliks of amusants aan dié soort biologiese masjiene is wat geprogrammeer is om oor en oor dieselfde sinnelose snert kwyt te raak nie.
‘n Mens kan daarvoor lag, maar dan net as jy in ‘n ietwat hovaardige of snobistiese bui is. Daar is iets erger as ‘n na-aper en dit is ‘n na-aper van ‘n na-aper. Toe ek destyds aan Wits gestudeer het, was ek reeds tot kotsens toe naar vir die na-apers van Engeland en veral natuurlik die Britse marxiste. Nooit kon ek destyds vemoed dat daar eendag, post-Mandela en die ramp van 1994, na-apers van na-apers van die Britse marxisme aan die Universiteite van Potchefstroom en die (voormalige) RAU sou wees nie. Destyds sou dit wetenskapfiksie gewees het, ‘n wrang grap uit ‘n Kurt Vonnegut-roman.
Professor Elmien du Plessis, asook ene Mia Swart wat haar voorstel as ‘n “visiting fellow at the Brookings Doha Centre and a research director at the HSRC” vaar teen Hofmeyr uit soos Nigeriese straatpredikers wat oor ‘n oop kanaal na die Allerhoogste toe beskik.
Elmien du Plessis van Potchefstroom het darem aan die Universiteit van Stellenbosch gestudeer, daar waar breinverrotting kennelik die graad van ‘n zombie-apokalips bereik het. Wat my vir ‘n sekond of twee geamuseer het aangaande haar tipe graad-agt-opstelletjie in The Citizen, wat blykbaar vanaf ‘n hele linkse eggokamer genaamd The Conversation afkomstig is, is dat haar angsvallige, kinderlike histerie oor Hofmeyr in die naam van “onverdraagsaamheid teenoor die onverdraagsames” nêrens enige verwysing na Marcuse bevat nie. Wat natuurlik in die dwelmbenewelde sestigerjare dié “begrip” – indien mens dit so kan noem – in sy stuk “A critique of pure tolerance” – gemunt het. Karl Marx of Sartre of wie ook al, het mos gesê dat die eerste wêreld hom as klug in die derde herhaal. Wel, hier het ons die derdewêreldse pseudoprofessor wat ‘n gek van haar maak in die “perdekoerant”, soos oorle Chris Louw na The Citizen verwys het.
Ek dink Grace Mugabe met haar twee-maande-Ph.D. van die Universiteit van Zimbabwe is veel slimmer en belesener as Elmien du Plessis, met haar tipe Raka-agtige paringsdans daar vanuit haar beige-en-bruin sitkamer in een van daardie siersteenhuise uit die dae nog voor argitektoniese standaarde gegeld het.
Al slaan Grace Mugabe nou hoeveel gekleurde skoonhede met elektriese kabels, en verteenwoordig dié voormalige “eerste dame” ‘n lagwekkende vlak van vulgariteit en swak smaak, beskik Grace naas ‘n skepsel soos Elmien du Plessis oor die verfyndheid en keurige smaak van ‘n agtiende-eeuse Franse adellike dame, iemand met ‘n salon vol skrywers en kunstenaars waar die gamba-viole weerklink.
Elmien du Plessis is net ‘n soort gatkruiper. Sy het iewers ‘n klok gehoor lui, en weet nie waar die bel hang nie, om nou my oorlede vader se gunstelingspreekwoord aan te haal. Sy is ‘n Marcusiaanse hippie wat nie haar rekenaar behoorlik aangeskakel kon kry nie, omdat sy nooit Rekenaartoepassingstegnologie op skool kon slaag nie. Haar muis kon nie verder as die tien gebooie van politieke korrektheid klik nie, wat sy op so ‘n onbeholpe, vulgêre wyse napraat.
Van Wyk Louw het mos ‘n gedig oor die Spaanse Inkwisisie geskryf met die titel “Die hond van God” waarin hy met fyn nuanse die geestestoestand van so ‘n vervolger beskryf. Ek weet nie wat om Mia Swart te noem nie, en niemand gaan ‘n gedig oor haar skryf nie. Maar moontlik “tender” sy om die titel “Teef van die PK godsdiens”, want sy skryf, verwysende na Steve Hofmeyr:
Whereas apartheid denial has not been criminalised in South Africa, there have been calls from different quarters that actions and statements denying Apartheid should be a matter for the criminal courts. The wisdom of this proposal can be debated but the fact that Holocaust denial is a crime in several countries further indicates that previous public statements made by Hofmeyr (for example that the Sharpeville massacre was not a human rights transgression) could have serious legal repercussions.
Met ander woorde, Steve moet nou vir sy spraakoortredings aangaande die heilige Apartheid (met ‘n hoofletter, let wel) tronk toe gestuur word.
Miskien moet alle Afrikaners sommer net weer in konsentrasiekampe ingebondel word deur al dié vurige “Engelse” (waarvan sommige Afrikaanse vanne het) sodat die Sowjetunie oplaas weer kan herrys, dog dié keer sonder die USSR-simfonieorkes of die Bolsjoi-ballet of ‘n ruimteprogram, en meer soos Mugaap se Zimbabwe.
Dis nogal absurd, maar by implikasie meen Mia Swart dat alle vorme van “konserwatisme” verbied behoort te word. Sy sê, betreffende Steve se artikel:
“Although the content of his article was not explicitly racist, it was certainly conservative to the bone.”
In haar heelal, sal besoekende parlementariërs van die Brise Konserwatiewe Party seker summier by die lughawe in hegtenis geneem word, want “konserwatisme” is taboe.
Ek is al amper so moeg vir links-totalitêre magsfantasieë soos dié van Mia Swart en Elmien du Plessis soos vir TV. Moontlik moet die universiteite in ateljees vir realiteitstelevisie omskep word, ‘n soort dieretuin vir verstandelik vertraagde aapmense. ‘n Paar rekwisiete uit die Sterkfonteingrotte sal seker vanpas wees.
Ook in Rapport het Antjie Krog, alias mevrou Samuel soos ek haar noem, in dieselfde uitgawe as Steve Hofmeyr, een en ander teen witmense kwytgeraak. Dis die hoogtepunt van “progressiwiteit”, as jy soos Julius Malema of Andile Mngxitama die wit ras kwets of dreig. Mevrou Samuel is natuurlik ‘n ekshibisionis wat enigiets sal sê of doen om aandag te trek.
Sy bepleit insgelyks ‘n Sowjetunie wat sy op haar kinderlike manier tipeer as ‘n land waar “witmense baie gee”. Sy kon dit net sowel Zimbabwe 2.0 genoem het, waar politieke korrektheid en linkse gemeenplase in die Engelse taal die omgewing sal definieer.
Solank Steve gesensureer word, glo die “progressiewe dames” dat die werklikheid gemaklik ontken mag word. Al gaan daar binnekort baie nulle op die randnote pryk.
Suid-Afrika se hoofstroommedia vier fees oor Jacob Zuma se bedanking as president, maar die onsekerheid oor die land se toekoms het eerder toegeneem as wat dit verminder het.
Vanweë die feit dat Cyril Ramaphosa die “vakature” vul wat met Zuma se bedanking ontstaan, sal die agtien maande tussen nou en die volgende algemene verkiesing nie as een van sy termyne gereken word nie. Dit mag beteken dat Ramaphosa die land twaalf jaar lank mag regeer, indien hy die huidige deel van Zuma se termyn, plus nog twee termyne, sou voltooi.
Terwyl Ramaphosa deur die media as “sake-vriendelik” voorgestel word, het hy oor die afgelope maande standpunte ingeneem wat veel nader aan die EFF s’n is as wat Zuma s’n ooit was. Trouens, hy het hom herhaaldelik tot die onteiening van Afrikanerboere se grond verbind, asook tot die marxistiese beleid van “radikale ekonomiese transformasie” (RET).
Die gedagte dat Ramaphosa die land ekonomies “gaan regruk” is ewe utopies as om te dink dat Emerson Mnangagwa Zimbabwe tot wonderbaarlike ekonomiese herstel gaan lei.
Die Ierse hoofkarakter sê iewers aan die begin van James Joyce se Ulysses: “Die geskiedenis is ‘n nagmerrie waaruit ek hoop om wakker te skrik.” Dít wat ons tans beleef in die vorm van plaamoorde, geweld in die stede, verval van infrakstruktuur, asook die diskriminasie teen Afrikaners en hul taal, verteenwoordig ‘n nagmerrie wat selfs dié van die Iere, Pole en ander slagoffervolkere in die skadu stel.
Die nuut aangestelde president van die ANC en van die land, Cyril Ramaphosa, het verklaar dat hy gaan begin om landbougrond sonder vergoeding te onteien. Daarmee het hy Suid-Afrika onherroeplik op die pad van ‘n Zimbabwe geplaas. Die links-liberale hoofstroommedia popel oor Ramaphosa en sien niks fout met die onteiening van plase nie. Hulle voorspoedbarometer is die JSE op die hoek van Maudestraat en Gwenlaan in Sandton. Die lot van boere en van die platteland kan hulle min skeel. Gewelddadige aanvalle op plaasboere en hul gesinne is maar net “misdaad” en iets waarmee ons moet saamleef, ter wille van die groter “multikulturele harmonie”.
Terloops, enigiemand wat iets van ons geskiedenis oor die afgelope twee honderd jaar – van 1806 en die Tweede Britse Besetting af – verstaan, sal insien hoedat Johannesburg en sy uitlanderbevolking dikwels vir die omverwerping van ons eie regerings verantwoordelik was. In 1899 was dit só, en toe weer in die 1980s toe die Johannesburgse media en akademici besluit het dat die land deur die ANC en SA Kommunisteparty regeer behoort te word. Benewens sy lojaliteit teenoor geld en die Beurs, is Johannesburg meer lojaal teenoor Engeland as teenoor Suid-Afrika. Trouens, ‘n mens sou selfs kon sê dat die stad ‘n afsku in Suid-Afrika koester; alles buite Johannesburg is wat verkeerd is: te veel Afrikaners, te veel boere, te veel kerke, te veel konserwatisme, te veel patriotisme.
Ramaphosa is ‘n swart uitlander en globalis. Hy is ‘n sogenaamde “sakeman” wat ná 1994 vinnig ryk geword het omdat bepaalde sakeleiers in Johannesburg in hom iemand gesien het wat in hulle guns sou kon regeer. Die nuwe president behoort tot die Venda- minderheidstam wat, anders as Zuma se Zoeloes of Mandela en Mbeki se Xhosas nie oor getalle of invloed in die land beskik nie. Dit maak hom soveel te meer omkoopbaar en manipuleerbaar. Hy het ook geen werklike steun op voetsoolvlak nie; sy steun lê by die media, die sakelui en die buitelandse ambassades. Dit is opvallend hoe gewild Ramaphosa by die ambassadeurs van Duitsland, Swede en Denemarke is, wat oor hul voete geval het om hom geluk te wens. Sowel die ou Oos-Duitsland as die Skandinawiese lande het ‘n vername rol gespeel in die staatsgreep wat die ANC uiiteindelik in ons land vermag het, sowel deur hulp met bomme en terreur as met rojale befondsing.
Maak nie saak wat Netwerk24 se propaganda beweer nie, Afrikanervolksmoord was nog altyd deel van die ANC en SAKP se plan. Die SAKP erken nóg die blywende teenwoordigheid van Afrikaners in die land, nóg ons reg om as ‘n volk en ‘n kultuurgroep voort te bestaan. Johannesburg se ekstremistiese kommuniste is afkomstig uit Oos-Europa, en het oor die afgelope eeu of so ‘n hele netwerk geskep, asook “mak swartes” soos Ramaphosa of Blade Nzimande wat hul ideologie geheel en al navolg. As voormalige vakbondleier en sekretarisgeneraal van Cosatu, was Ramaphosa ten nouste betrokke by die “werkerstryd” – die slagspreuk van elke kommunis. Die stigting van Cosatu destyds was so te sê ‘n SAKP-projek, en dis geen wonder dat Cyril Ramaphosa en die SAKP-leier Joe Slovo in die vroeë negentigerjare goeie vriende was nie. (Sien foto hier bo.)
Ons weet uit vorige uitsprake van die ANC dat die berugte “tweede fase van die nasionaal-demokratiese revolusie” nog voorlê. Tydens daardie fase moet die rug van die middelklas en veral die boere finaal gebreek word. Ramaphosa het nog voor hy president geword het as’t ware oorlog teen die boere verklaar deur die “beleid” van “onteiening sonder vergoeding” in die suiwerste marxisties-leninistiese tradisie te omhels. Tydens sy heel eerste toespraak, het hy weereens herhaal dat plase onteien moet word en in kollektiewe eenhede volgens die kommunistiese model herskep moet word.
Dít wat in Zimbabwe gebeur het, skrik nóg die ANC-SAKP nóg die buitewêreld af. Dat Suid-Afrika nou deur die vagevuur van grondonteiening moet gaan, was nog altyd deel van die plan. Die Duitse ambassadeur in Suid-Afrika, Martin Schäfer, is ‘n groot aanhanger van Ramaphosa en het daarvoor gesorg dat Merkel ook haar gelukwensinge aan die globalistiese swart kommunis oordra:
Merkel to @CyrilRamaphosa: „I look forward to continuing to deepen the friendship between our two countries together with you. I wish you a sure hand and every success for tasks that lie ahead.”#SONA2018pic.twitter.com/ldp6Z3tOit
Die vraag is waar grondonteiening gaan ophou? Gaan net groot plase onteien word, of ook kleiner plase, selfs kleinhoewes rondom dorpe en stede? Die meeste van ons het familie wat op kleinhoewes woon; dis ‘n algemene Afrikanergewoonte. En indien kleinhoewes sonder vergoeding onteien mag word, waarom nie ook woonhuise in voorstede met groterige erwe nie? En as jy klaar die woonhuise met groot erwe onteien het… waarom nie sommer álle woonhuise wat aan blankes behoort nie?
Alles wat ons blankes besit, is mos gesteel… Dit is die groot rooi leuen wat Slovo en die SAKP al jare lank verkondig, en wat agterna deur die hoofstroommedia opgeneem is. Só het die leuen waarheid geword! En as jy daardie waarheid bevraagteken of net vra waarop dit gegrond is, word jy dadelik met die R-woord stilgemaak. Dit is nou: “Rassis!”
Terloops, ek sien dat Rapport en Netwerk24 hulle deesdae slaafs tot sogenaamde “ANC-veterane” en lede van die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty wend vir politieke menings. Willemien Brümmer van Netwerk24 het ‘n onderhoud met die kommunis en Rivonia-aangeklaagde, Denis Goldberg, gaan voer om sy mening oor Ramaphosa in te win.
Die Zimbabwiese boere wie se grond afgevat is, het ‘n heenkome gehad: Suid-Afrika. Toe daar hongersnood in Zimbabwe ontstaan het, was daar ‘n buurland met voedselvoorrade: Suid-Afrika. Ons beskik egter nie oor daardie luukse nie. Selfs al het Agri-SA, Netwerk24 en RSG ons mense op ‘n “tweede oorgawe” voorberei waartydens ons sonder teenstand ons eiendom aan die ANC-staat sal moet oorhandig, gaan die werklikheid veel meer onvoorspelbaar en morsig wees. Selfs al is mense so gebreinspoel dat hulle alles maar net klakkeloos aanvaar, gaan hulle in die geval van hongersnood en voedseltekorte moet weerstand bied net om te kan oorleef. Die dag as daar nie meer kos in die winkels is nie, gaan ons familie op kleinhoewes en plase ons moet voed. Hoe gaan ons daardie stukke grond van verdere besetting deur die ANC en SAKP vrywaar sonder geweld, dit wil sê, sonder om oorlog te maak?
Die kanse dat grondonteiening op die skaal waarop Ramaphosa dit voorsien, ‘n burgeroorlog in Suid-Afrika mag ontketen, is groter as vyftig persent. Ook die term “burgeroorlog” is nie akkuraat nie, want burgeroorloë ontstaan as twee faksies binne dieselfde volk slaags raak, soos tydens die Amerikaanse Burgeroorlog van 1861-1865 of die Spaanse Burgeroorlog van 1936-1939. Daarom heet ‘n oorlog binne ‘n veelvolkige staat soos Suid-Afrika eerder ‘n “binnestaatlike oorlog”, want verskillende volkere veg teen mekaar binne dieselfde staat.
As ‘n mens terugstaan en onbevange na die prentjie kyk, dan stuur Suid-Afrika op ‘n binnestaatlike oorlog af. Die sadistiese plaasmoorde, asook die opmars teen Afrikaans op universiteit en op skool was maar net die eerste tekens van etniese konflik wat besig is om te ontbrand. Die verskriklike slagspreuk, “Kill a Boer, kill a farmer” mag binnekort tot sy logiese uiteinde gevolg word.
Hoewel Afrikaners deur verraad en vyandelike propaganda verdeel is tot op die punt dat ons byna blind en leierloos op die huidige krisis afstuur, sal daar weldra uit hierdie smeltkroes ‘n nuwe samehorigheid ontwikkel. Ook word ons gebind deur ons taal, Afrikaans, en ons simbole, soos ons vlae wat só intens deur die vyand gehaat word. Ek voorspel dat die oranje-blanje-blou weereens ‘n simbool van stryd sal word, soos van ouds.
Die Geneefse Konvensies is nie net van toepassing op konvensionele oorloë tussen state nie, maar ook op oorloë binne state. Daarom sal die ANC-SAKP nie bloot boere of hul familie of gewone Afrikaners wat hulle teen staatsgeweld verdedig voor die voet as “misdadigers” tronk toe kan stuur soos daar met byvoorbeeld die Boeremag-aangeklaagdes gemaak is nie. Solank ons iewers ‘n uniform of ‘n stuk oranje lap dra, sal ons as guerillas of as soldate gereken moet word. Indien ons gevang word, sal ons as krygsgevangenes beskou moet word, en ons kan ten minste op die Internasionale Rooi Kruis met sy setel in Switserland reken dat hy sal kontroleer wat met die krygsgevangenes en hul familie gebeur. Artikel 4 van die Derde Geneefse Konvensie* bepaal dat, solank jy ‘n kenteken van jou kommando of gewapende groep dra, oor ‘n rang beskik en jou wapens openlik ten toon stel, moet daar in die geval van gevangeneming krygsgevangenestatus aan jou verleen word.
Die Algemene Vergadering van die Verenigde Nasies het op ‘n stadium ‘n besluit geneem dat diegene wat hulle teen “koloniale en rassistiese bewinde verset” ook op krygsgevangenestatus geregtig is. Wat is die ANC-SAKP anders as ‘n koloniale en rassistiese bewind wat Engels op ons afdwing en wette maak wat teen ons ras diskrimineer?
In die plek van Britse imperialisme het Bantoe-imperialisme gekom wat in wese vele ooreenkomste vertoon, veral wat taalverdrukking en diskriminasie betref. Ook vir hedendaagse Europeërs is dit byna onmiddellik begryplik, want hulle ervaar iets van dieselfde kolonisering van hul vasteland. Só het die Franse skrywer, Renaud Camus, onlangs getwiet:
L’Europe est aujourd’hui cent fois plus colonisée par l’Afrique, et plus profondément, plus gravement, qu’elle ne l’a jamais colonisée elle-même. Et les Européens subissent mille fois plus de haine, de racisme et de violence qu’ils n’en exercent et n’en témoignent eux-mêmes.
“Europa word vandag honderd keer meer gekoloniseer deur Afrika, asook dieper, ernstiger, as wat die vasteland ooit self gekoloniseer het. En die Europeërs verduur duisend keer meer haat, rassisme en geweld as wat hulle uitoefen en self van getuig.”
Pikkie Greeff, van die SA Weermagvakbond het insgelyks die volgende getwiet:
Liewe hemel- die naiwiteit van mense in hierdie landjie is ongelooflik. Almal skielik sterre in die ogies romanse met die ‘nuwe’ president. Een ding kan ek jou se SA, jy gaan nog n paar bitter harde lesse leer.
Diegene wat die hoofstroommedia glo, en dink dat daar nou ‘n tydvak van maanskyn en rose in die land aanbreek, gaan inderdaad wreed ontnugter word.
Op Wikileaks het dit bekend geword dat ‘n amptenaar van die Suid-Afrikaanse ambassade in Sirë in Julie 2006, Michael Danke, ander diplomate ingelig het dat Ramaphosa, wat op daardie stadium voorsitter van MTN was, “steeds tot sosialisme verbind bly, ten spyte van sy onlangse sukses as sakeman”.
Vandaar dus sy Sowjettiese landboubeleid wat dreig om ons platteland en uiteindelik die ekonomie en die land self, te destabiliseer.
Waldimar Pelser van Rapport skryf vandag téén sy beterwete:
[Ramaphosa] kan net slaag as president, en hy kan genoeg van ons slegs weer in ‘n tipe nasieskap laat glo, as hy die onmoontlike doen en kies om nie die ANC te dien wat hom gebring het waar hy vandag is nie.
Vir seker gaan Ramaphosa sy party en sy atawistiese, antiblanke, kwasi-kommunistiese (of “sosialistiese”) beleidsrigtings dien.
Voetnoot
* ARTICLE 4
Prisoners of war, in the sense of the present Convention, are persons belonging to one of the following categories, who have fallen into the power of the enemy:
(1) Members of the armed forces of a Party to the conflict as well as members of militias or volunteer corps forming part of such armed forces.
(2) Members of other militias and members of other volunteer corps, including those of organized resistance movements, belonging to a Party to the conflict and operating in or outside their own territory, even if this territory is occupied, provided that such militias or volunteer corps, including such organized resistance movements, fulfil the following conditions:
(a) that of being commanded by a person responsible for his subordinates;
(b) that of having a fixed distinctive sign recognizable at a distance;
(c) that of carrying arms openly;
(d) that of conducting their operations in accordance with the laws and customs of war.
