Dr. Dan Roodt, skrywer en uitgewer van praag.co.za, sal vanmiddag om 3.30 op die SABC 2 se TV-program “Point Blank” verskyn. Die onderwerp is “Rassisme in Suid-Afrika”. Die program word direk uitgesaai en duur ‘n halfuur.
Etiket: ras
Pieter Mulder se toespraak
“Misdaad en die feit dat Suid-Afrikaners nie meer veilig in hulle eie huise voel nie, is een van die ernstigste probleme in die land. As die president dan slegs enkele sinne in sy toespraak aan misdaad wy, beteken dit dat misdaad nie ’n prioriteit van die regering is nie,” het dr. Pieter Mulder, VF Plus-leier en adjunkminister van Landbou, Bosbou en Visserye in die Parlementêre debat oor president Zuma se staatsrede gesê.
“Wanneer gaan die ANC leer om nie die rassekaart te gebruik as hulle van iemand anders verskil nie?” het dr. Mulder gevra.
“Waarom moet al 36 Universiteitskampusse in Suid-Afrika Engels wees? As ek argumenteer dat ten minste twee of drie van hierdie kampusse oorwegend Afrikaans moet wees, met wit, bruin en swart Afrikaanse student, dan word dit deur regeringswoordvoerders ‘bedekte rassisme’ genoem.”
“As jy ’n Afrikaanse kunstefees hou, is dit skielik rassisme, maar ’n Zoeloe-fees in KwaZulu-Natal is nie.”
Dr. Mulder het die president se aankondiging verwelkom dat daar subsidies ingestel gaan word vir maatskappye wat jong onervare werkers aanstel. Hy wou egter weet of hierdie voorstel ook vir jong wit werkers geld.
“Die regering maak ’n groot fout as hulle nie kennis neem van die groeiende weerstand en polarisasie wat regstellende aksie by veral jong mense veroorsaak nie. Die swart ryk en middelklas is reeds aansienlik groter as die wit ryk en middelklas. Regstellende aksie neem tans slegs ras in ag en nie ekonomiese vermoë nie. Om watter rede moet ’n swart miljoenêr se kind deur hierdie maatreëls bevoordeel word, terwyl ’n arm wit kind benadeel word?” het Mulder gevra.
Nuwe rasseherrie rondom Obama se velkleur
Een van die vername leiers van die Amerikaanse Demokratiese Party en meerderheidsleier in die senaat, Harry Reid, het verskoning aangeteken vir ‘n opmerking oor president Barack Obama se velkleur en taalgebruik. Ook oudpresident Bill Clinton het glo oor Obama gesê dat “dié vent ‘n paar jaar gelede nog vir ons koffie sou gebring het”.
Volgens die skrywers Mark Halperin en John Heilemann in hul book “Game Change”, het Reid in 2008 oor Obama gesê “…hy is ‘n Afro-Amerikaner met ‘n ligte vel sonder ‘n Negerdialek tensy hy daarmee wíl praat”, wat deur die kiesers omhels sou word.
Ná intense aanvalle en kritiek in die media, het Reid nou persoonlik vir Barack Obama om verskoning gevra deur in ‘n verklarng te sê: “Dit spyt my innig dat my woordkeuse so swak was. Ek vra opreg om verskoning dat ek met my onbehoorlike kommentaar aanstoot aan enige of alle Amerikaners gegee het. Ek was ‘n trotse en geesdriftige ondersteuner van Barack Obama gedurende sy veldtog en het so hard as ek kan gewerk om president Obama se wetgewingsprogram te ondersteun.”
In ‘n geskrewe verklaring wat Saterdag uitgereik is, het Obama laat weet dat hy Reid se verskoning “sonder huiwering aanvaar want ek ken hom reeds jare lank, ek het gesien watter hartstogtelike leierskap hy oor maatskaplike geregtigheidskwessies getoon het en ek weet wat in sy hart is. Wat my betref, is die saak afgehandel.”
Die koerant The Atlantic wat uittreksels met Reid se “aanstootlike woorde” oor die velkleur en aksent van die president geplaas het, het ander aanhalings gepubliseer waarin Bill Clinton teenoor senator Ted Kennedy opgemerk het: “‘n Paar jaar gelede sou dié vent vir ons koffie gebring het.”
Clinton se vrou Hillary wou aanvanklik Obama se vorige dwelmgebruik aan die groot klok hang, maar haar raadgewers het dit sterk teengestaan en uiteindelik het sy ook haar eie standpunt daaroor verander.
Senator Harry Reid se gewildheid was reeds besig om sy tuisstaat, Nevada, te taan vóór sy gewraakte verwysing na Obama se velkleur en hy veg nou om sy politieke lewe. Volgens Reid se woordvoerder, Jim Manley, het Reid intussen “uitgereik” na ander Demokratiese en swart leiers, waaronder eerwaarde Al Sharpton, die voorsitter van die NAACP (National Association for the Advancement of Colored People) Julian Bond en ander.
“Hulle was in totaal omtrent ‘n dosyn,” het Manley gesê.
In Washington het Reid ondersteuning ontvang van die meerderheidsweep in die kongres, James Clyburn, ‘n swarte van Suid-Carolina en in sy tuisstaat Nevada van Steven Horsford, wat die meerderheidsleier in die deelstaat se senaat is.
Reid het dit ook benadruk dat hy “gedurende sy hele loopbaan hard gewerk het om kwessies te bevorder, van die integrasie van die Las Vegas-strook en die dobbelnywerheid tot my teenkanting teen radikale regters en die bevordering van diversiteit in die senaat”.
Blonde lugwaardinne ‘nie ayoba’
Iets wat nooit sal ophou om my te verstom nie, is hoe die hoofstroommedia blatant, sonder om te blik of te bloos, vir hul lesers kan lieg.
In ‘n rubriek in Rapport lewer Johan Maarman ‘n tirade oor twee blanke medepassasiers wat op dieselfde vlug as Maarman die hoop uitspreek dat dit ‘n aantreklike blonde lugwaardin sou wees wat hulle bedien, en nie een van Suid-Afrikaanse rederye se standaarduitgawe vyandige, oorgewig regstellende-aksie-ousies sal wees nie.
Was daar nie terloops in die verlede ‘n reël dat lugwaardinne van ‘n sekere minimumlengte moes wees nie, nie bokant ‘n sekere gewig mog weeg nie, en ook aantreklik moes wees nie? Dié vereistes is klaarblyklik daarmee heen ná 1994, want die meeste waardinne op binnelandse vlugte is deesdae presies diegene waaroor die twee mans in Maarman se rubriek gekla het; gepigmenteerdes wie se enorme boude, donderdye en drillerige arms luidkeels verkondig dat daar nie ongeëte kos van ‘n dag oud ná ‘n vlug oorbly nie.
Te oordeel aan sy eie foto kan ek wel verstaan dat Maarman (let op dat dit nie Maerman is) ‘n sagte plekkie kan hê vir dik, donker trolliestoters op vliegtuie. Volgens Maarman is dit egter glad nie “ayoba” vir blankes om hul voorkeure uit te spreek nie. (Weer eens daardie ayoba-drek, terloops. Sluit gerus by Facebook se Fok Ayoba groep aan.)
Stellig sou Maarman meer tevrede gewees het as die blanke passasiers een of ander politiek-korrekte sotheid kwytgeraak het: “Ek is so dankbaar vir die voorreg dat my drankie deur ‘n agterstewe wat herinner aan my heldin Saartjie Baartman s’n omgestamp word.” Sou Maarman gelukkiger wees met ‘n skrywe soos hierdie een deur ‘n blanke “joernalis” wat die lof van donker sjokolade besing, en met groot geur en kleur vertel hoe lekker dit is om seks met Afrikane te geniet? Ek kan my net indink hoe vlot sy Rottweiler moet praat as blanke mans nie belangstel nie.
Die twee blankes wat bloot ‘n voorkeur uitgespreek het vir blanke waardinne, word egter deur Maarman aan Malema gelykgestel. Weer eens, ek het nie ‘n probleem daarmee dat Maarman moontlik jaloers is op die mooiste kreatuur in die heelal, ‘n aanvallige, blanke blondine nie. Stellig fantaseer hy self oor ‘n slanke, blanke vrou as hy skryf dat hy ontmagtig voel. Met groot ironie dra dieselfde uitgawe van Rapport ‘n berig oor Tiger Woods wat self ‘n blonde, blanke vrou het.
Maarman se klaarblyklike versugting na ‘n soortgelyke vrou aan sy sy, en sy gevoelens van ontmagtiging omdat vroulike Afrikane dikwels onaantreklik en oorgewig is, is egter sy eie probleem. Wat my wel grief is dat Maarman dan gaan en die standaard Nasperspropaganda besig met die volgende verregaande leuenspraak: “Dat ons moedswilliglik nie wil uitvoering gee aan die idee van nie-rassigheid nie.”
Waarvan práát Maarman? Bewoon ek en hy dieselfde land? Klaarblyklik nie. Ek woon in ‘n land waar nie-rassigheid ‘n grap, ‘n bespotting en ‘n mite is.
Waar is die nie-rassigheid in die ANC-regime se Swart Ekonomiese Bemagtiging?
Waar is die nie-rassigheid in die anti-blanke rassisme bekend as regstellende aksie, wat juis die einste twee wit, manlike passasiers op Maarman se vlug teiken?
Na welke nie-rassigheid verwys Maarman – die soort wat verhoed dat kaptein Renate Barnard nie bevordering kan kry in die SAPD nie?
Waar is die nie-rassigheid in die Black Management Forum?
Kortom, waarom beledig Maarman die intelligensie van sy lesers, deur perdevye aan ons as soetkoekies voor te hou? Waarom lieg hy soos ‘n tandetrekker? Is dit omdat hy self slegs sy pos beklee omdat hy genoeg pigmentasie het, dat hy sonder om te blik of te bloos ‘n blatante leuen vir die waarheid wil staan en verkondig? Skaam hy hom nie?
Meer haatmisdade in die VSA gerapporteer
Verslae van haatmisdade teen homoseksueles en godsdiensgroepe het skerp gestyg in 2008, volgens data van die FBI wat gister vrygestel is.
Oor die geheel het gerapporteerde haatmisdade met omtrent twee persent toegeneem. Dieslefde syfers toon ‘n amper 11 persent styging in haatmisdade gebaseer op seksuele oriëntasie en ‘n bykanse nege persent gebaseer op godsdiens.
Die grootste kategorie, rasgemotiveerde haatmisdade, het met minder as een persent gedaal.
Joe Solmonese, die president van Menseregte Veldtog, die grootste Amerikaanse homoseksuele-regte groep, het die getalle onaanvaarbaar genoem en gesê dit toon ‘n noodsaaklikheid vir die uitbreiding van die federale haatmisdaadwet wat verlede maand deur president Barack Obama geteken is.
Onder al die kategorieë van haatmisdade hou omtrent ‘n derde verband met vandalisme of saakbeskadiging. Omtrent dertig persent sluit intimidasie van een of ander aard in en nog dertig persent is fisiese aanvalle.
Brian Levin, direkteur van die Sentrum vir die Studie van Haat en Ekstremisme by die Universiteit van Kalifornië in San Bernadino waarsku dat die getalle misleidend kan wees omdat sekere state soos Kalifornië, Nieu Jersey en Ohio die getalle nougeset aanmeld, terwyl ander – Georgia, Hawaii, Mississippi en Pennsylvania – dit nie doen nie.
Konserwatiewe kommentators wys ook uit dat die praktiese toepassing van die wet nie voorsiening maak vir sogenaamde haatmisdade wat deur anderskleuriges teenoor blankes gepleeg word nie.
‘Ons verkeer op die rand van onnoselheid’
Die Franse begrotingsminister Eric Woerth het Sondag sy afgryse uitgespreek oor ‘n publisiteitsfoefie in die Franse hoofstad wat tot ernstige geweld deur swart jeugdiges gelei het.
Die bemarkingswebtuiste Mailorama.fr moes inderhaas hulle plan om koeverte vol kontant aan Parysenaars uit te deel, kanselleer te midde van geweld wat uitgebreek het nadat duisende mense opgedaag het en deur die veiligheidsversperrings begin dring het.
Die maatskappy sou Sondag vanaf ‘n bus se dakverdieping die koeverte kontant na die skare afgooi.
Die besluit om nie voort te gaan met die foefie nie, het die geweldpleging vererger. Die gebeurtenis is vooraf oral onophoudelik geadverteer, en duisende het opgedaag, maar toe die boodskap kom dat dit afgestel is, het woedende groepe swart jeugdiges winkelvensters begin breek en motors probeer omgooi. Fotograwe en kameramanne is ook aangerand.
Die onluspolisie moes ingeroep word om die oproer onder beheer te bring en 10 mense is in hegtenis geneem.
Woerth het aan ‘n jeugradiostasie gesê “Hierdie soort optrede van maatskappye vervul my met afgryse. Hulle het dit al in die VSA gedoen, maar daar is geen rede om dit in Frankryk te doen nie.”
Rentabiliweb, die maatskappy agter Mailorama.fr, het in ‘n verklaring gesê hulle het amptelike toestemming gehad anders sou hulle nie voortgegaan het met wat hulle as ‘n “vriendelike, genotvolle en aangename kontant-teruginisiatief” beskryf nie.
“Rentaliweb keur dié soort optrede ten sterkste af.”
Hulle het aangedui dat hulle 100 000 euros aan liefdadigheid gaan skenk.
Woerth het ontken dat die geweld enige ander betekenis vir die Franse samelewing se rassesamestelling inhou.
“As jy vir mense sê ‘kom op so-en-so ‘n tyd want ons gaan geld uitdeel’, sal hulle kom, of hulle nou Duits, Belgies of van Costa Rica is,” het hy gesê.
Hy het ook ontken dat Frankryk “op die rand van ‘n maatskaplike uitbarsting” verkeer.
“Nee glad nie. Ons verkeer op die rand van onnoselheid,” het hy gesê.
‘Rassisme’-geskel verraai swart minderwaardigheidsgevoel
Die bohaai oor die Vrystaatse kampus het min te make met die voorvalle wat daar plaasgevind het. Sowel die onsmaaklike poets as die optrede van professor Jonathan Jansen gaan nie oor “rassisme” en die menswaardigheid van die skoonmaaksters nie maar spreek eerder van swartmense se swak selfbeeld en werklikheidsontvlugting.
Die woede en emosie oor ‘n skadelose voorval – asof ‘n ramp die swart ras of die land oorgekom het – staan in skrille kontras met die ongeërgdheid te midde van miljoene swartmense wat aan voorkombare siektes sterf of in erge armoede in onmenslike woonplekke krepeer wat hul status tot byna dierlike vlakke verlaag het.
Betogings is besig om orals los te bars teen sulke onmenslikheid en tog behou dieselfde intellektuele en “anti-rassisme”-woordvoerders hul afstand, eer hulle aan die verkeerde kant van die regering se gunste en gawes beland, ‘n regering wat eers hierdie onmenslike toestande geskep en daarna laat vererger het. Dieselfde skreeuers teen rassisme bly stil as die regering die outonomie van universiteitsowerhede en dus van demokratiese instellings bedreig.
Betogings teen rassisme is geregverdig, daar waar blankes hulle aan werklike of skynbare pogings skuldig maak om mense van ‘n ander ras af te kraak of te verneder. Waar skendings van menswaardigheid ook al manifesteer, behoort diegene wat hulle oor sulke kwessies bekommer op te tree of hulle daarteen uit te spreek. Daarom behoort ons veel meer kommer en betrokkenheid by die aanspreek van die toenemende ellende van swartes te gesien het. Daardie ellende tas hul menswaardigheid veel meer aan as wat ‘n ligsinnige studentegrap ooit kon doen.
Die grootste tragedie van die rassismekwessie is die amperse nalatigheid of gekonkel van swartmense waar dit by hul eie vernedering as ‘n ras kom, asook hul gebrek aan selfrespek. Die meeste vernietiging, aftakeling en lyding wat die menswaardigheid van swartes aantas, word deur hul eie swart regering veroorsaak. En tog word niks hieroor gesê of gedoen met dieselfde hartstog as wat naastenby met die gejil kan vergelyk waarmee selfs geringe misstappe van blankes jeens swartes begroet word nie.
Omdat hulle in gebreke bly om die vernedering, pyn en selfs vernietiging van binne te hanteer, het swartes behoefte aan sondebokke en om in ‘n hoë mate te oorkompenseer. Blanke rassisme – feit of fantasie – is ‘n nuttige voertuig om aan frustrasies uiting te gee wat van binne af opbou.
Indien die energie en kragdadigheid wat vir “rassisme” uitgesonder word eerder aan kritiek jeens die volgehoue onderontwikkeling of selfs vernietiging deur hul regering gewy sou gewees het, sou daar baie vooruitgang onder swartes gewees het. Daar sou ‘n bestekopname van hul historiese erflating, hul huidige ellende en toekomstige vooruitsigte gewees het. Selfbesinning, om verantwoordelikhede te aanvaar en om selfbeskikking te laat seëvier, is wat tot die algemene vooruitgang van ander rasse, nasies en streke bygedra het.
Snert oor “driehonderd jaar van rassisme” is ‘n baie maklike verskoning en boonop grootliks vals. Swartes en wittes het mekaar minder as tweehonderd jaar gelede ontmoet toe groot swart koninkryke wat deur die Sjakas en Sekoekoenies gevestig is, verrys en tot laat in die negentiende eeu gebloei het. Sulke onsin laat sekere dade deur blankes as die bepalende dade voorkom wat swart onderontwikkeling moet verklaar. Dit laat die voorafgaande onafhanklike swart bestaan in die vergetelheid verdwyn, afgesien en anderkant swartes se interaksies met blankes wat ‘n diepgaande en blywende uitwerking op hul bestaan gehad het. Ironies versterk hierdie siening van hulpelose swart slagoffers die rassistiese aannames oor die “blanko swart primitiewe verlede”, van passiewe en parasitiese swartes sonder onafhanklikheid, inisiatief, erfenis en rigting.
Die konstante beskuldigings teen blankes oor “rassisme” en onregte uit die verlede moet opgeweeg word teen die revolusionêre veranderinge wat blankes teweeggebring het, in die vorm van swart state wat bestaan, ekonomieë, staatsdienste, intellektueles, ens., waarvan die verskyning grotendeels aan die blanke teenwoordigheid en bemoeienis toegeskryf kan word, veral in Suid-Afrika. Dan praat ‘n mens nie eens van die dorpe en stede, die tegnologie en nywerheid, opvoeding, gesondheid, politiek, godsdiens en ander elemente en aktiwiteite wat deur blankes op hierdie vasteland bekendgestel is nie…
Die kreet van “rassisme” word gebruik om die gepeupel op te sweep en te manipuleer, ten einde die aandag af te lei van die toenemende krisisse waarvoor swartmense te staan kom. Dit verteenwoordig die projeksie van ‘n minderwaardigheidskompleks wat uit swartes se swak selfbeeld spruit. Ook swartes se gevoel van onmag en mislukking in die aangesig van toenemende probleme en ‘n gebrek aan werklike, mensgedrewe transformasie speel ‘n rol. Voeg daarby swart afhanklikheid van blankes se kulturele, intellektuele, materiële en geestelike bydraes en ‘n mens begryp die obsessie oor rassisme soveel beter.
Die lawaai rondom die gebeure op die Vrystaatse kampus – soos die algemene lawaai oor “rassisme” – verteenwoordig die projeksie van ‘n diepgewortelde angs wat spruit uit die leemtes en gebreke van swartes as dit by hul eie oorgeërfde probleme en vooruitsigte as ‘n ras kom. Sulke reaksies sal voortduur en die krete van “rassisme” sal toeneem soos wat die huidige krisisse verdiep en vermenigvuldig en die stelsel begin wankel.
Meshack Mabogoane is ‘n skrywer en gemeenskapsleier aan die Oosrand. Hy dra gereeld meningsartikels by tot die Mail & Guardian, City Press en ander koerante en staan ‘n federale stelsel in Suider-Afrika voor.
Swart dwaling en wit woede, deel 2
In dié tweede aflewering van Swart dwaling en wit woede, skryf Gustav Venter: “As hulle en die algemene media besef het hoe diep, hoe smeulend, hoe wyd die Afrikanerwoede is, sou hulle elke dag, elke minuut, met elke nuusbulletin, op elke TV-kanaal en radiostasie en in elke koerant sonder ophou gewaarsku het: Die Afrikaner is kwaad. As hulle maar net hulle marxistiese, formulegebabbel sal staak. As hulle maar net sal vra wat staan die regering te doen om die sissende magma van Afrikanerwoede af te koel…”
Eenkeer, met sy bergfiets uit op ‘n kronkelpaadjie, toe hy stop om agter ‘n bos te gaan staan, kom hy op ‘n ou plastiese LO-sak af, so ‘n rooie met ‘n gebreekte skouerband en ‘n losgetorringde ritssluiter. Nuuskierig genoeg om die inhoud te ondersoek vind hy ‘n opgerolde sweetpakbaadjie, ‘n Rama-bakkie met drie gholfballe van alle dinge, helfte van ‘n Sydney Sheldon-riller en ‘n ou polisieuitgawe Walther P38 daarin. Sy eerste instink was om die pistool by die polisie te gaan inhandig, maar teen die tyd was hy ook al skepties en onwillig om ‘n vuurwapen via onetiese polisiehande terug op die roof-en-skaakkringbaan te kry. Hy kies om eerder die pistool te gaan versteek.
Die Dag van die Laaste Strooi, toe hy hoor van die ou tannie wie se vingers brutaal deur ‘n inbreker met ‘n snoeiskêr afgesny is, het hy die pistool gaan uitgrawe, skoongemaak, geolie en ‘n paar skote op ‘n verlate mynhoop daarmee gaan skiet. Die ontwerp daarvan was nooit die beste nie en die wapen self was in bedenklike toestand, met ‘n ietwat geslyte loop. Maar dit was akkuraat genoeg vir sy doel. Hy pak daarna sy motor, vul die brandstoftenk en kry koers Noorde toe.
Onderweg spoor ‘n vriend hom per selfoon op. Waarheen is hy op pad? wil die vriend weet.
Hy sê hy is op pad Naboomspruit toe om daar by die landdroshof te wag tot die dierlike aanvaller verskyn sodat hy hom tussen die oë kan skiet.
Die vriend, dadelik oortuig van die erns van die bedoelings, begin beswaar maak.
Wat sal dit help? Hy sal net sy eie lewe opoffer, en vir wat? Daar is duisende ander sulke geweldenaars. Hulle kan nie almal geskiet word nie.
Alles is waar. Hy verstaan dit so, maar sê hy: “Ek kan nie langer met myself saamleef as ons hierdie dinge maar net laat verbygaan nie. Watse soort mense is ons dat ons kan toelaat dat ons oumensies se vingers met snoeiskêre afgeknip word?”
Selfs buite konteks is hierdie ‘n vraag wat dwarsdeur Afrikanergeledere ‘n verslae gemoedskriewel laat. Wanneer ons dit egter binne die spreker se persoonlike kultuurhistoriese perspektief lees, moet dit elke skril emosionele alarm laat afgaan. Hierdie was nie lank terug nie ‘n vasberade voorbrandmaker vir die Nuwe Suid-Afrika, iemand wat nie vir die ANK gestem het nie maar besluit het die regte ding is om skouer aan die wiel in te val vir die algemene opheffing van die land. Sy besondere bydrae was om rekenaargeletterdheidsklasse in swart woongebiede te gee. Maar die ongeërgdheid waarmee die nuwe regering die misdaadgolf weggewink het, die skokkende vraatsugheid waarmee hulle hande in die staatskoffers gesteek het en die rasgedrewe halstarrigheid waarmee hulle ‘n hele volk vervreem het, het sy entoesiasme nie net nie gevoed nie, dit het sy ywer anoreksies gelaat en uiteindelik ‘n ontnugteringsdood laat sterf.
Wanneer liberales hiervan lees, en ek waarborg dit, sal hulle kondisionering onmiddellik ‘n verweer deur hulle lippe pers, ‘n tweeledige skouerophaling. Hoekom, sal hulle vra, is jy so ontstel oor een wit tannie wat ‘n ellende op die lyf geloop het? Jy sal nie so ontsteld wees as dit met ‘n bejaarde swart vrou gebeur het nie, sal jy? So hierdie afgryse in jou is bloot net rassismestuipe. Daarna sal hulle byvoeg: Baie meer swartmense ly onder geweld, so voor jy nie daaroor ‘n gemoedsteuring het nie, kan ons jou verdriet oor die ou tannie nie ernstig opneem nie. Hierdie mondelingse skuifelstap is soos die skyngebroke vlerk waarmee ‘n kiewiet die potensiële roofdier van haar nes aflok. Sodra ons betrokke raak in hulle afleidings van ras en getalle, versaak ons die koers en einddoel van ons argument.
Mor die Afrikaner oor regstellende aksie, is die gekondisioneerde verweer dat blanke mans nog die meerderheid bestuursposte beset. Dat bekwaamheid en doeltreffende bestuur – eerder as ‘n nuttelose gedienstigheid teenoor persentasies en getalle – nou kardinaal nodig is in die land, is ‘n primêre argument wat in al dié pom-pomswaaiery verlore gaan. Raak jy knorrig oor kragonderbrekings, word beduie dat swartmense in lokasies dit baie meer gereeld moet verduur en skielik is die feit dat hulle nie daarvoor betaal nie, nie ter sake nie. Kla jy oor vervalle infrastruktuur… en so gaan hulle aan.
Hierdie is egter loperige balsem vir ‘n man wat homself laat ompraat om nie ‘n bloedgierige, lafhartige monster tussen die oë te gaan skiet nie. En as ‘n swart barbaar, lendene styfgepomp met dierlike wellus, onbelemmer deur medemenslikheid, sonder die brieke van intelligensie, vrygestel van sosiale verantwoordelikheid – besef jy nie hoe uitputtend sy kinderjare was nie? – sy stompsinnige verveeldheid verlig deur saam met sy walglike kamerade ‘n ingetoë 19-jarige maagd gevange te neem, haar te martel, speels te belowe dat hy haar nie sal verkrag nie, en dit wel doen en dit op die verkleinerendste manier denkbaar – hy dwing haar, pistool teen die kop, om hom te soen terwyl sy onderlyf teen haar voorthamer – , wat dan? Word daar van ons verwag om, as’t ware, langs haar te kniel terwyl sy diep getref word deur die eerste rou oor die verlies van haar kosbaarste kleinood, haar maagdelikheid? En moet ons dan sê: “Toe, toe, staak die gekerm. Dis nie so erg nie. Dis omdat jy wit is dat jy jou dit so aantrek. Weet jy nie dat dit elke dag met duisende swart vroue in hierdie land gebeur nie?”
Watse anoreksiese troos is dit? Want dit is al verligting wat die liberales kan bied. Volgens liberale ortodoksie sou die ware misdaad nie die verkragting gewees het nie, maar die agterdog dat die blanke meisie se verskrikking en afsku instinktief verhewig is omdat dit ‘n swárt man was wat haar verkrag het; dat as sy ‘n duiwelskeuse gehad het, sy ‘n duisend maal eerder deur ‘n witman verkrag sou wou word. Die onderskeid tussen rasse, eerder as die molestering, is volgens die linkses se kode die Onvergeeflike Sonde.
Hierdie is ‘n loot wat groei uit hulle opvatting dat daar geen verskil tussen mense, ongeag ras of herkoms, bestaan nie, en dat geen mens moreel in ‘n uitgesonderde verwantskap met ‘n ander kan staan nie. Hiervolgens mag ‘n mens nie ‘n onderskeid in jou optrede teenoor jou eie en ander mense maak nie. As jou kind en ‘n ander kind in ‘n brandende huis is, en jy wil daar instorm, moet jy seker maak jy kan altwee red, of jy moet albei vir die vuur los.
Dit is ‘n opvatting wat teen elke natuurreël van oorlewing indruis. Selfs die Bybel, en dit in die Nuwe Testament, met al die klem op selfloosheid en opoffering daarin, ondersteun dit nie. Die man wat nie vir sy gesin kan sorg nie, sê Paulus, is erger as ‘n heiden. Hierdie is nie die hoogtepunt nie maar die vertrékpunt van moraliteit. Liefdadigheid, om presies te wees, begin by die huis.
Selfs moderne biologie bevestig dat die mens se brein bedraad is om ‘n voorkeur vir en ‘n vertroue te hê in mense wat soos hy lyk en is. Die Afrikaner, ná amper vier eeue se uitsifting in ‘n ongerepte, bloedeisende land, het geleer dat hy net twee wesens kan vertrou: die Here en ander Afrikaners. Sedert hulle samestelling as ‘n klein volkie in ‘n groot en leë land, het hulle gewys dat hulle die vermoë het om te bou en te versamel. Hulle het gou genoeg uitgevind dat wat hulle opgerig en bymekaar gemaak het, die nyd van ander, minder produktiewe, maar altyd talryker, inwoners sou trek. Hierdie afgunstige massas sou van meet af aan demonstreer dat daar in hulle ywer om die Afrikaner se goedere te bekom, geen perke aan hulle brutaliteit is nie.
Die ylgesaaide Boere het net een kans op oorlewing gehad en dit was om teen die bedreiging saam te snoer. Die harde lewe, genadelose eise en voortdurende aanslae teen hulle, het hierdie pioniers gehard gemaak, met ‘n ongeëwenaarde bedrewenheid om te oorleef. Hulle slaankrag het eksponensieel vermeerder volgens die getalle wat hulle byeen kon bring. As een Boer vyf Xhosas op loop kon jaag, kon twee van hulle twintig troef. Om dit te doen, moes hulle volslae vertroue in mekaar gehad het. Hierdie vertroue is gebou op die instinktiewe broederskap, nie net van bloed nie, maar van mense wat dieselfde ontberings moes deurly, dieselfde gevare moes oorleef, dieselfde oorwinnings moes behaal. Dit is op hierdie aambeeld wat Afrikaneridentiteit gesmee is. Hierdie Afrikanerskap is diamanthard, saamgepers deur eeue se numeriese agterstand en sy teenstaanders se afguns.
Die naaste wat die liberales daaraan gekom het om die Afrikanervolk in geheel los te torring, was om hierdie kern aan te val. Nie dat hulle dit die kern genoem het nie. Die uitdrukking wat hulle gekies het om die Afrikaner se herkenning van homself en sy gehegtheid aan sy eie mee los te torring was “laer,” of, na Engels se “laager”. Meestal is dit in ‘n samestelling gebruik, laermentaliteit, asof nasionale identiteit ‘n afwyking is.
O, dat hulle geslepe was, met die manier waarop hulle die Afrikaner se eie volksgoedere teen hom gedraai het, dié is gewis. Die laer verwys natuurlik na ‘n konvooi Voortrekkerwaens, in ‘n kring getrek en beveilig, sodat dit in alle kompasrigtings stekels gehad het om vir die eksterne bedreigings te wys. Die laer het die Afrikaner, sy gesin en sy besittings bevat. Dit was die simbool van alles wat veiliggewend, huislik en bewarend was.
Die post-NP-media het die Afrikanerlaer met verbetenheid aangeval, asof dit die boosste instelling op aarde was, ‘n nasionale sentrum vir brutaliteit, verkramptheid en stompsinnigheid. Hulle het dit so histeries uitgekryt dat ‘n mens sou dink dat enige toegeneentheid van die Afrikaner jeens sy kultuur en eie mense ‘n filosofiese vergryp op die vlak van Nazisme was. Die laer was, in liberale denke, die Afrikaner se Führer-bunker waar hy aan die een kant onheil teen ander opgebrou het en aan die ander kant homself as’t ware met die liggaamsreuk van sy eie afgesaagde lewensvisie versmoor het.
Die teenvoeter vir die laager-mentaliteit is, volgens die linkse ideeprojeksie, die “lager”-lewenstyl. Dis nou “lager” soos in “lagerbier,” ten beste vergestalt in ‘n skynbaar nimmereindigende rits bieradvertensies, waarvan die advertensiereeks vir Castle-bier die driftigste voorbeeld is. Die wêreld van hierdie advertensies is bevolk met pittige, ondeunde maar lojale jongmanne wat ‘n lewe van goedige kaskenades en avontuur deel. In die nuutste aflewering koer die klingelsanger: “Hoe goed is dit om te weet my broer is hier by my…” Die kinkel is juis dat hierdie broers nie almal wit is nie. Hierdie is getransformeerde kamerade. “Ons is nie verwant aan mekaar nie,” word daar ter slotsom beduie, “maar ons ís broers.” As die beeld van hierdie lageradvertensies beeldend van die land was, sou daar nooit twee of drie blanke mans byeen gewees het sonder dat ‘n swarte, van dieselfde geestigheid en kultuuruitlewing, in hulle midde was nie – sommer net ‘n paar ouens bymekaar, party wit, party swart. Die stilswyende beskuldiging is dat ‘n enkelrasgroepie eintlik niks meer as ‘n bende fasciste is nie.
Afrikaners, skielik in hulle land meer van ‘n muishond as wat hulle tydens apartheidsdae in die buiteland was, het begin twyfel aan die uitnemendheid van die laer bo die lagerfilosofie. Hulle het begin om uit die laer te sluip, om die spreekwoordelike kruithoring vir die liberale bierglas in te ruil. Maar buite die laer is hulle verkleineer, verstoot, verkrag en vermoor. Vir ‘n tyd was die Afrikaner verdwaal iewers tussen sy herkoms uit die laer en sy onaanpasbaarheid in die lagerlewe. Hy het nie geweet wie hy is nie en het vergeet wat hy was. Dit het alles in die laaste helfte van 2006 verander met die vrystelling deur ‘n onbekende sanger, amper per ongeluk, van ‘n lied oor ‘n gestorwe Boeregeneraal: De la Rey.
Skielik was daar ‘n kultuurverskynsel in Suid-Afrika wat nét aan die Afrikaner behoort het. Ander volke dink maar net hulle weet waaroor dit gaan; hulle voel nie dit resoneer diep-diep in hulle gemeenskaplike DNS nie. De la Rey is ons s’n, net ons s’n en kan nooit vertaal en iemand anders s’n word nie. Hierdie is nié ‘n lied wat die lagerbroederskap by hulle tradisionele gelykheidsjolyte kan luister nie. Die Engelsman in die groepie sou probeer snedig wees daaroor, met ‘n onrustigheid in sy hart, die swarte sou benoud in die koers van die agterdeur gemik het. En die Afrikaner tussen hulle sou, hand op die hart en trane in die oë, uit volle bors saamgesing het. Die Afrikaner het iets ontdek – homself. Hy weet nou weer wie hy is. Hy het sy identiteit teruggevind. Hy was terug in die laer en in die laer, boeta, daar roer die dinge!
Die herlewing van Afrikanerkultuur is die primêre nasionaal-maatskaplike verskynsel van die dekade. Vandag se Afrikaner is nie veel gestoor hoe uitlanderkultuur lyk of wat die buitestaanders van Afrikanerkultuur dink nie. Hy is te besig om die opskop in die laer te geniet.
Die liberales, steeds so vol ywer vir die ANK se marxistiese, voortgesette rewolusie, het hierdie herlewing van die Afrikanerkern eers ontken en toe herken. En hy bewe. ‘n Lewenskragtige Afrikaneridentiteit is ‘n banier waar rondom konserwatiewe Afrikaners kan konsolideer en ‘n verenigde Afrikanerkern sal lei tot die herlewing van Afrikaner-nasionalisme. Dit is die liberalis se bloedstollendste, langtand-, ghrieshaarnagmerrie. Die Afrikaner-liberalis se fundamentele kenmerk is juis dat hy of sy weens ‘n persoonlike onaanpasbaarheid met Afrikaneridentiteit uit die boesem van die volk, uit die laer, gedros het. Hierdie weglopery is selde ideologies gedrewe, maar is gewoonlik die gevolg van ‘n persoonlike wanaanpassing.
Hulle maak dan nuwe gebooie vir die mensdom, gebaseer op die lering van wesenlike gelykheid. Hulle Blink Nuwe Wêreld is ‘n Huxleyaanse utopie: sonder ras, sonder geslag, sonder gesinne. Let net daarop dat hierdie Groot Gebod afdwingbaar is, nié op die liberalis self nie – net op ander mense. Daarom sien hulle geen spanning tussen hulle filosofie en hulle persoonlike afwyking daarvan nie. Koos Kombuis, getroud met ‘n wit vrou, woonagtig in ‘n wit dorp, sien geen ironie daarin dat hy eufories skryf oor die noodsaak en haalbaarheid van rassevermenging nie. Frederick Fourie het doodernstig probeer om Kovsie-koshuise te vermeng vanuit ‘n beveiligde woning in ‘n eksklusiewe wit woonbuurt terwyl hy sy dogters na ‘n wit prestigeskool toe stuur. André Brink hyg histeries oor apartheid maar hou homself en sy gesin apart van ander rasse. Nico Smith pleit vir meer kontak tussen rasse, maar sodra sy verblyf in Mamelodi as reklameset gedien het, verwyder hy homself na ‘n kleinhoewe tussen blanke bure in die ooste van Pretoria.
Vir ‘n anderhalfdekade was hulle opvattings en optrede verdoesel deur ‘n mediastofstorm. Maar in die herontdekking van sy eie identiteit, kan die Afrikaner nou die linkse geveinsdheid herken vir wat dit is. En hy is vol afsku daarvoor. Die liberalis is vinnig besig om sy greep op die Afrikaner-psige te verloor. Enige iemand wat hierdie kwyning van liberale invloed wil volg, moet maar net die oog op die lot van Nasionale Pers hou.
Dekades lank het hierdie medialeviatan dit sy taak gemaak om vir die volk politieke sedelessies in elke Naspers-publikasie in te gee. Met weergalose hubris het dit die Afrikaners as kindertjies sonder enige werklike insig gesien. Nou trek die kindertjies egter hulle gesigte en sê nee!, hulle wil nie verder verstik aan Naspers-idees nie. Lesersgetalle in al Naspers se publikasies daal soos hoefysters in ‘n plaasdam. Kommentaarkolomme ná rubrieke op Beeld, Burger, Volksblad en Rapport se webwerwe word oorheers deur vurige, regse lesers wat die polities sawwe denke van die skrywers uitkryt.
Die liberales was lank genoeg die Hamelnse fluitspeler agter wie die kindertjies aangedwaal het. As hulle net lank genoeg wil ophou om hulle knik-en-grinnik-deuntjies te speel, sou hulle omgekyk het en ‘n skrikwekkende gesig gesien het:
Dis asof die Afrikaner weg was; nou is hy terug en nou wil hy weet wat de duiwel het aangegaan terwyl hy nie hier was nie. Om te sê hy is omgekrap, is nie juis nie. Hy is nie befoeterd nie – hy is tandeknersend, glurend, vuisballend, witwarmwoedend.
Wat die waarnemer tref, is die afwesigheid van die waarskuwings. Dit was ‘n groot ding gedurende die skemertyd van apartheid. Toé was daar baie wat somber waarskuwings gerig het. Dis asof almal net alarms wou laat afgaan, rooi vlae wou waai, noodfakkels wou opskiet. Daardie dae was swart woede die groot ding. Van Rian Malan tot Chris Louw, oortuig dat hulle iets sien wat die res ontgaan, het skril caveats geskryf. Louw het by sy redakteur, Harald Pakendorf aangedring: “Meneer, ons moet die mense laat weet. Die swartes is kwaad.”
En dat die swartes kwaad was, dié was seker; so kwaad dat hulle hulle eie skole, kroeë en gemeenskapsale afgebrand het, hulle eie mense met pangas doodgekap of gehalssnoer het, so kwaad dat hulle hulle eie ou tannies, nou nie met snoeiskêre ontledemaat het nie, maar gedwing het om Stasoft te drink en aan Omo te verstik omdat hulle inkopies buite die lokasies gedoen het. Uiteindelik het hulle hulleself só geskend dat FW de Klerk se regering in afgryse oorgegee het.
Maar nou is daardie selfde stemme verrassend stom. Waar is die ondersoekende joernaliste wat die geruis hoor? Praat hulle nie met die regte mense nie? Of ignoreer hulle die woorde en wanvertolk hulle die tekens? Want woorde en tekens is oral. Dit is in die kil, vasberade braaivleisdreigemente, in die verbete rassisme van jongmense wat op skool vir hulleself moet ontdek hoe skel die kontras tussen rasse is. Dis in die tandekners van boere wat sien hoe hulle kuddes gestroop word, in die gelate, doodluiterse planne wat boervrouens maak om die lyk van ‘n veedief te laat verdwyn indien hulle mans op ‘n maanlose nag die stropers op die regte tyd, die regte plek inwag.
Dit is in die kreet van ‘n petit vroutjie wat in die berge vir my een aand ete kook, pistool agter haar lyfband ingedruk. Sy is ‘n verkragtingsberader, ‘n skouer vir enige verontregte vrou om op te huil. Maar wat die velkleur van die slagoffer ook al is, die vergryper is altyd, altyd, maar altyd swart. “Ek haat hulle, Gustav, ek haat hulle almal!”
Ek hoor hierdie woede waar belastingbetalers byeenkom om te red wat te redde is teen die arrogante onnoselheid van regstellend aangestelde dorpsbestuurders. Ek hoor dit wanneer mense vertel hoe alles, alles, alles in die stokou Nuwe Suid-Afrika verval het. En ek hoor dit wanneer kundiges waarsku: Die water is op, die kos is op, die geld is op… En niemand luister nie.
En al die tyd waggel die nuwe Suid-Afrika voort, asof die besluitnemers dodelik onbewus is van die drukking wat in die onderkorse vulkaankamer opbou. Die swart regering, altyd bereid om hulle leidrade by die liberale pers en linkse meepraters te kry, gee geen aanduiding dat hulle besef die era van sogenaamde wit vrees het oorgegaan na die tydperk van uiters werklike wit woede nie. Dit gaan hulle grootste mistasting ooit wees.
As hulle en die algemene media besef het hoe diep, hoe smeulend, hoe wyd die Afrikanerwoede is, sou hulle elke dag, elke minuut, met elke nuusbulletin, op elke TV-kanaal en radiostasie en in elke koerant sonder ophou gewaarsku het: Die Afrikaner is kwaad. As hulle maar net hulle marxistiese, formulegebabbel sal staak. As hulle maar net sal vra wat staan die regering te doen om die sissende magma van Afrikanerwoede af te koel. En as hulle nie weet wie om te vra nie, laat hulle saggies aan Praag se deur kom klop.
Daar is werkbare oplossings wat die krisis kan ontlaai voor dit ‘n katastrofe word. Ons het die antwoorde, maar die tyd is min. Want vannag, môre, volgende week, is dit heel denkbaar dat nog ‘n hulpelose boeretannie se vingers met ‘n stomp snoeiskêr gehalveer kan word. En wie weet, as daar dié keer ‘n man op pad is om die skuldige monster tussen die oë te gaan skiet, gaan hy miskien nie ‘n vriend hê om hom te stuit nie. En wie sal kan sê wat dan sal begin en waar dit sal eindig?
Empangeni-munisipalebestuurder weens ras afgedank
Die munisipale bestuurder van die uMhlathuze-munisipaliteit in Empangeni, Kwazulu-Natal, is deur die ANC-meerderheid vanaf gister geskors. Dr. Tonie Heyneke, ‘n ervare bestuurder, gaan glo ondersoek word met die oog daarop om hom af te dank ten einde ‘n swart ANC-gesinde bestuurder in sy plek aan te stel.
‘n DA-lid van die munisipale raad, Alet Viljoen, het dit as “‘n geval van rassisme” beskryf. “Dis ‘n politieke komplot om van doeltreffende bestuurders ontslae te raak waar ondoeltreffende bestuurders nie die werk gedoen kry nie,” het sy gesê.
Daar is 31 ANC-lede op die raad en 28 van die opposisiepartye, waaronder die DA, IVP en VF+. Die gesamentlike opposisie het die raadsaal verlaat toe daar oor die mosie om Heyneke te skors, gestem is, maar die ANC het steeds ‘n kworum gehad en kon dit deurvoer.
‘n IVP-lid het agterna verklaar: “Dit is kategories gesê dat blankes en Indiërs vanuit die munisipaliteit verwyder gaan word, van bo af. Is dit wat mens ‘n reënboognasie noem?”
Een van die kwessies wat die ANC teen Heyneke hou, is dat hy voortgegaan het om ‘n bestuurder: menslike hulpbronne, aan te stel nadat twee swart lede van die aanstellingspaneel, adjunkstadsbestuurder BB Nhleko en senior bestuurder: korporatiewe dienste Mbali Ndlovu, nie onderhoude met kandidate bygewoon het nie.
Heyneke het verder gegewens dig gehou oor ‘n forensiese ondersoek waarmee hy besig was in die departement van parke, sport en ontspanning waar bedrog van R160 000 gepleeg is en wou nie die ANC-raadslede in besonderhede inlig nie, waarskynlik uit vrees dat getuienis aan die booswigte oorgedra sou word.
‘n IVP-raadslid, Louis van Zyl, het dit as “‘n opsetlike aanval op dr. Heyneke” beskryf. “Tien jaar lank het hy ‘n gevoel van veiligheid aan die raad verleen. Hy beskik oor ‘n bewese baanrekord en het te alle tye professioneel opgetree. Dit is duidelik ‘n komplot teen hom.”
Heyneke het in sy reaksie die munisipaliteit gevra om voort te gaan met die lewering van dienste met die steun van inwoners en belastingbetalers.
“Met verwysing na die aantygings wat met dié besluit teen my gemaak word, kan ek alle belanghebbendes verseker dat ek niks verkeerds gedoen het nie.
“Mense moenie deur hierdie verwikkeling ontstel word nie; hulle moet kalm bly. Sommiges mag dit ondersteun en ander nie. ‘n Opwelling in menings mag dalk net die situasie verder polariseer,” het Heyneke bygevoeg.
Die burgemeester, Zakhele Mnqayi, het versigtig gereageer, maar gemeen hy is “teleurgesteld dat die uitvoerende komitee nie in die saak geken is nie”.
IVP-raadslede het die besluit as ‘n “vendetta teen Heyneke” beskryf wat deur politieke inmenging gemotiveer word.
“Dis vir meer as ses weke beplan. Ons maak nie aanstellings op grond van politieke partye en kleur nie, maar op grond van bekwaamheid. Ons het mense nodig wat vir die werk gekwalifiseer is, nie vir die party nie. Hierdie munisipaliteit is besig om in ‘n Spaza-winkel te ontaard,” het IVP-raadslede ná afloop van die vergadering gesê.
Rassedebat spoel oor na TV
Die rassedebat wat in die Afrikaanse media, sowel koerante as webwerwe, begin het, het oor die naweek na die TV oorgespoel toe twee programme van die SAUK die toenemende verwydering tussen wit en swart opgehaal het.
Freek Robinson het in sy program “Fokus” op die tweede kanaal van die SAUK vir Flip Buys van Solidariteit en ds. Nico Smith ontvang vir ‘n debat oor Smith se voorspellings dat blankes dalk soos in Algerië uit die land verdryf mag word. Agterna het dr. Fanie du Toit van die Instituut vir Versoening uit Kaapstad ook ‘n bydrae gelewer om te sê dat “blankes nie moet stilbly” nie.
Nie lank daarna nie het ‘n rusie op die program Interface tussen die aanbiedster Tsepiso Makwetla en dr. Corné Mulder van die Vryheidsfront Plus losgebars. Rondom die kwessie van naamsveranderings het Makwetla die naam “Kafferskraal” herhaal in ‘n duidelike poging om swart kykers aan te hits. Sy het “Kafferskraal” voorgehou asof dit een van die name was wat Mulder nie verander wou hê nie, wat hom aan die einde van die program sy humeur laat verloor het.
Ander deelnemers aan “Interface” was die hoof van die ANC se Vryheidspark, Mongane Wally Serote en ‘n jong swart professor van Wits. Al die swart deelnemers, sowel as die aanbiedster, was dit eens dat “Suid-Afrika nog nie swart genoeg is nie” en dat veel meer gedoen moet word om rassekwotas op alle gebiede in te voer. Die feit dat Suid-Afrika nog plek-plek ‘n Westerse aanskyn het en blankes steeds in sekere sleutelposisies in die ekonomie verkeer, is as ‘n probleem uitgewys.
Op die vraag of “Suid-Afrika ‘n plek vir blanke Afrikaners soos Orania nodig het”, het dr. Corné Mulder geantwoord dat artikel 235 van die SA grondwet vir selfbeskikking voorsiening maak en dat Afrikaners die reg het om met mekaar te assosieer. Volgens Serote het hy ook die reg om te eniger tyd Orania te besoek.
Die debat tussen Flip Buys en Nico Smith was minder skerp, behalwe dat Smith sy vorige stellings herhaal het dat blankes heel moontlik uit die land geskop mag word soos die Franse Algeryne in die vroeë sestigerjare. Oor die kwessie van rassistiese houdings onder Afrikaners, het Buys gemeen dat “slegs ‘n klein minderheid hieraan ly”, terwyl Smith beweer dat “die meerderheid blankes, nie net Afrikaners nie, hulle hieraan skuldig maak”. ‘n Neerbuigende houding teenoor swartes is een van die manifestasies van sogenaamde “rassisme”.
Die swart deelnemers aan “Interface” was dit egter eens dat Suid-Afrika “maar aan die begin van sy veranderings” verkeer en dat veel meer name as tans byvoorbeeld gewysig moet word.
Tsepiso Makwetla het heel in haar skik gelyk dat sy Corné Mulder, deur hom die woord “Kafferskraal” in die mond te lê, kon uitlok om warm onder die kraag te raak.
Volgens ingeligte bronne voel kleurlinge tans uitgesluit van die rassedebat en gaan “Fokus” binnekort ook aan hulle ‘n spreukbeurt gee.
Suid-Afrika se witwarm vraagstuk: tussenrassige misdaadkoerse
Die Brandon Huntley-geval het weer eens die baie aktuele vraag oor misdaadkoerse – en spesifiek misdaadkoerse oor rasgrense – in die kollig geplaas. Suid-Afrika se amptelike misdaadsyfers word nie op ‘n rassegrondslag gepubliseer nie. Ons het nie amptelike syfers wat sê hoeveel blankes deur swartes vermoor word en andersom nie.
Die blanke publiek het wel ‘n baie sterk vermoede dat die swart-op-wit misdaadkoers, selfs op ‘n proporsionele grondslag, die wit-op-swart koers totaal verdwerg. (Vir die doeleindes van hierdie stuk gebruik ek die ANC-regime se definisie van swart om ook ander rassegroepe soos kleurlinge as swart te kategoriseer.) Die publiek moet egter staatmaak op oorvertellings en nuusberigte.
Hoeveel van ons was nie self al die slagoffer van swart misdadigers, of ken ander blankes wat deur swart misdadigers beroof, vermoor, aangerand of verkrag is nie?
In die uiters rare en uitsonderlike gevalle waar blankes wel geweldsmisdaad teenoor swartes pleeg, word dit tot so ‘n mate in die pers uitgebasuin dat ‘n leser wat nie van beter weet nie, sou sweer daar is ‘n enorme probleem met rassistiese blankes wat swartes uitwis. Ironies genoeg is die lynregte teendeel waar. Die Waterkloof-4 en die Skierlik-aanvaller was uitsonderlik slegs weens die skaarsheid van hulle soort aanvalle.
Dikwels word sogenaamde blanke misdade totaal en al verdraai. Nie één van die skoonmakers in die sogenaamde Reitzhuis-voorval is beseer nie. Hulle het inteendeel laggend saamgespeel. Dis egter nie wat ‘n leek sou dink as hy CNN of die BBC se berigte hieroor gesien het nie. ‘n Boer het per ongeluk ‘n swart seun op sy plaas geskiet omdat hy hom vir een van die bobbejane wat die boer se plaas plunder, aangesien het. Dit was ‘n ongeluk. Die boer het intense berou oor die ongeluk getoon (hoeveel swart plaasmoordenaars toon soortgelyke berou?), maar nietemin hou Cosatu en sy trawante vol dat dit ‘n rassistiese moord sou wees.
Aan die ander kant is dit slegs die mees sensasionele moorde en aanvalle op blankes, byvoorbeeld die blanke meisie wat deur ‘n swart taxibestuurder vermoor is, wat nog enigsins die koerante haal. Swart-op-wit aanvalle is so algemeen en wydverspreid dat dit nie eens meer skokwaarde het nie. Bykans elke uitgawe van ‘n lukraak gekose koerant met blanke lesers bevat berigte oor swart-op-wit moorde. Sulke berigte word egter dikwels in die binneblaaie weggesteek. Dis slegs as ‘n blanke ‘n swarte aanval, dat dit tot vervelens toe voorbladnuus word. In Engels noem mens dit “man bites dog reporting”.
Die niksseggende en inderdaad absurde verskoning wat die polities korrektes aangebied het om Brandon Huntley se suksesvolle asielaansoek as belaglik te probeer afmaak, was dat swartes ook deur misdaad getref word. Dit is ongetwyfeld waar, maar dis nie die volle verhaal nie. Brandon Huntley het beweer dat hy, as lid van die blanke etniese groep, deur swartes, ‘n ander etniese groep, geteiken word. Dis iets heel anders as gewone misdaad, nie waar nie?
(Indien iemand bostaande sou betwis, gaan ek volhou dat die Waterkloof-4 se aanval en die Skierlik-skietery ook blote misdaad was, iets waaroor die linkses nooit sal toegee nie.)
Indien dit slegs blote misdaad is wat hier ter sprake is, sonder ‘n rassemotief, volg dit dat daar ook in verhouding met ons getalle ‘n proporsionele aantal blankes moet wees wat misdaad pleeg en swartes aanval. Gegewe dat blankes 10% van die bevolking uitmaak, en misdaad volgens die linkses ewekansig is wanneer dit by oortreders en slagoffers kom, volg dit dat 10% van al die misdaad in Suid-Afrika deur blankes gepleeg moet word. Ons moet dus verwag dat huise in Soweto ook deur blanke terreurbendes geteiken moet word en dat swart bejaardes se vingers ook tydens plaasaanvalle deur blanke misdadigers afgeknip sal word.
Is dit werklik die geval? Niemand het harde syfers nie, want misdaadstatistieke word weer eens nie per rasgroep aangegee nie. Kan ons egter ‘n ingeligte raaiskoot hieroor waag? Hoeveel misdaad word deur blankes gepleeg? Hoeveel deur swartes? Hoeveel swart-op-wit aanvalle teenoor wit-op-swart aanvalle? Ek sou reken die antwoord is ja. Mens kan buitelandse statistieke gebruik om minstens verdedigbare syfers mee voort te bring.
Suid-Afrikaanse blankes se voorouers kom grootliks uit 4 lande: Nederland, Brittanje, Duitsland en Frankryk. Siende dat blankes se voorouers van daar af kom, hoe vergelyk dié lande se misdaadkoerse met Suid-Afrika s’n? Die antwoord is: daar is bykans nie ‘n vergelyking nie. Suid-Afrika se moordkoers is sowat 40-50 per 100 000 bevolking per jaar, sowat dertig keer hoër as hierdie lande s’n, wat tipies 1,5 per 100 000 bevolking is. Hier moet mens ook in ag neem dat ‘n baie groot persentasie van misdaad in die genoemde lande deur swart immigrante gepleeg word.
Dus: Suid-Afrika het sowat 4,5 miljoen blankes. As Suid-Afrikaanse blankes se misdaadkoers soortgelyk aan ons stamlande s’n is, en daar is geen rede om te vermoed dit sou anders wees nie, sou daar slegs 67 uit die 20 000 of meer moorde jaarliks deur die land se blankes gepleeg word. Siende dat al die ander moorde, 20 000 of meer, deur anderskleuriges gepleeg word, wat is die proporsionele moordkoers, maw die koers wat die aantal moorde normaliseer op grond van bevolkingsgetalle?
Die linkses is lief daarvoor om oëverblindery te probeer toepas op grond van bevolkingsgetalle. Hier volg ‘n gunstelingfoefie van die linkses: “Omdat daar baie meer swartes as blankes is, is daar noodwendig meer swart moordenaars.”
Wel, ja, maar dis nie so eenvoudig nie. Daar is nie net getallegewys meer swart moordenaars nie, daar is ook proporsioneel meer swart moordenaars. As jy moordkoerse normaliseer, met ander woorde die koerse op ‘n gelyke basis vergelyk, is die swart koers steeds astronomies groter as blankes s’n. Hier is ‘n maklike manier om laasgenoemde te bedink:
As daar 10 000 witmense in ‘n dorpie sou woon, sou daar slegs elke 7 jaar 1 (een) moord gewees het.
As daar 10 000 swartmense in ‘n dorpie woon, sou daar elke jaar sowat 5 moorde gewees het.
Die grafiek hieronder gee die onderlinge moordkoerse per capita weer op ‘n visuele manier. Let opnuut op: dit is genormaliseer om die getalle swartes en blankes in ag te neem.
Siende dat Brandon Huntley aanspraak gemaak het daarop dat blankes deur swartes geteiken word, hoeveel van daardie 67 blanke moordenaars per jaar se slagoffers is swart en andersom? Ons moet weer eens na oorsese navorsing verwys om ‘n ingeligte raaiskoot te waag. Die VSA het bykans dieselfde aantal swartmense as wat daar in Suid-Afrika is. Die VSA het wel sulke statistieke beskikbaar.
Volgens die webwerf Color of crime pleeg swartes in die VSA 85% van alle tussenrassige misdaad. Swartes verteenwoordig slegs 10% van die totale bevolking in die VSA. ‘n Eenvoudige berekening toon dat swartes in die VSA gevolglik vyftig (50) maal meer geneig is om alle soorte misdaad oor rasgrense heen te pleeg as die res van die bevolking.
Dis moontlik dat Suid-Afrika se tussenrassige moordkoers selfs nog meer skeefgetrek is. Siende dat daar moontlik slegs 67 moorde per jaar deur wittes gepleeg word (sien die dele oor die moordkoers in blankes se stamlande), en ‘n groot deel van die slagoffers ander blankes is, word slegs ‘n baie klein aantal swartes deur blankes vermoor. Dis onbekend hoeveel, maar die boonste perk is 67, en slegs met die aanname dat alle moordslaggoffers van blanke moordenaars swart is. Dis duidelik nie die geval nie – blankes vermoor ook ander blankes.
Dis ook onbekend hoeveel blanke moordslagoffers daar per jaar is. As almal ewekansig deur misdaad geteiken word (in teenstelling met die tempo waarteen verskillende groepe misdaad pleeg), is daar minstens 2000-3000 blanke moordslagoffers jaarliks. Siende dat daar maksimum 67 blankes deur ander blankes vermoor word, is bykans al die ander blanke vermoordes die slagoffers van tussenrassige moord.
Om dit op ‘n ander manier te stel: dis sowat 30 maal meer waarskynlik dat ‘n blanke moordslagoffer se aanvaller swart sou wees as wat die aanvaller blank sou wees.
Vir swart moordslagoffers lyk die prentjie heel anders. Dis sowat 300 maal meer waarskynlik dat ‘n swarte deur ‘n ander swarte vermoor sou word, en weer eens dis slegs as alle blanke moordenaars se slagoffers swart sou wees.
Ek laat dit aan die leser self oor om te oordeel of die polities korrektes se siening, dat misdaad geen kleur ken nie, ‘n goeie weergawe van die werklikheid is. Ek verwag dat daar diegene sou wees wat van my verskil, en ek verwelkom dit. Dit sou veral baie interessant wees om van diegene wat met my verskil se syfers te hore te kom. Is dit nie moontlik tyd vir organisasies soos Praag en Afriforum om te begin aandring op misdaadstatistieke op grond van ras nie? Vir solank as wat die ANC-regime die waarheid van ons probeer weerhou, so lank sal die redelike vermoede bestaan dat die regime iets het om weg te steek, dat die inhoud van hierdie stuk nie ver van die waarheid is nie.
Lees meer op Anton Barnard se woernaal SAmizdat.
Jonathan Jansen, die man van nêrens
In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.
Jammerlike drommels.
Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.
Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.
Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.
Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.
In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.
Dit was ‘n rasding.
Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.
Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.
In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.
Maar hulle het nie. Hoekom?
Dit is ‘n rasding.
Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede. In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.
Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)
In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.
Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.
Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.
Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.
Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.
Jansen veroorsaak rassespanning
Prof. Jansen wil nou regtig nog verdere rassespanning veroorsaak met geforseerde integrasie. Integrasie en die ontkenning van Afrikaans veroorsaak meer geweld/rassekonflik tussen wit en swart studente en die natuurlike vermindering van wit studente wat inskryf by KOVSIES wat ook sy slaagsyfer drasties gaan laat daal.
Weereens 'n onnosele bruine wat na die ANC se pype dans.
Swart misdaad in VSA skep blanke vrees
Prof. Paul Marx
N.a.v. die onlangse herrie oor die inhegtenisname van die swart akademikus Henry Louis Gates jr., skryf Paul Marx dat blankes rede het om geweldgeneigde swartes te vrees.
Swart intellektuele is eenvoudig nie in staat om die punt in te sien nie. Hulle verseg om te verstaan waarom daar wydverspreide rasprofilering bestaan en mense wat hulle ken is dikwels slagoffers daarvan. Swart intellektuele weier volstrek om te erken dat daar 'n baie ooglopende verband tussen hulself en die wettelose swart gepeupel bestaan.
In 'n onlangse essay in die New York Times, skryf Brent Staples, 'n lid van die koerant se hoofredaksie: "Die ervaring om vir 'n misdadiger aangesien te word, is 'n soort inisiasieritueel vir Afro-Amerikaanse mans. Veiligheidswagte agtervolg ons in winkels. Staatspolisiemanne keer ons voor vir die misdaad 'om te bestuur as jy swart is'. Nagtelike voetgangers vermy ons op straat."
Net so het die Times-rubriekskrywer Bob Herbert sy weersin uitgespreek in die feit dat die konfrontasie tussen die swart Harvard-professor en die blanke polisieman nie as 'n flagrante voorbeeld van rasprofilering gesien is nie. Herbert doen 'n beroep op swartes "om te skree en te kla, om te betoog en te lobby, om te marsjeer en te konfronteer en te dagvaar en oor die algemeen te doen wat nodig is om 'n einde te maak aan die nimmereindigende en intense rassisme van die Amerikaanse strafregstelsel".
Die Harvard-professor Henry Louis Gates jnr., asook Staples en Herbert, dink dat die onregverdige behandeling van swartes deur die polisie 100 persent 'n fout van blankes is. Na Staples se mening, moet blankes van hul "giftige vooroordele" ontslae raak.
Maar, vir rasprofilering om te verdwyn, behoort swartes, veral swart intellektuele, hul oogklappe af te haal. Hulle moet begin sien wat blankes sien. Hulle moet die misdadige lewensgewoontes wat so algemeen onder die swart gepeupel vorokom, begin raaksien en erken.
Jong swartmans in die ghetto's is trots daarop om wapens te dra en het min ontsag vir die wet. As hulle buite hul eie gemeenskappe optree, word hul wapens en houdings nie agtergelaat nie. In heelwat swart musiek spog hulle openlik oor hul wetteloosheid.
Blankes se bewustheid oor daardie misdadige lewensgewoontes skep vrees en daardie vrees slaan, ongelukkig, in versigtigheid teenoor selfs wetsgehoorsame swartes oor.
Swart misdaad is vandag die mees algemene bepaler van blanke houdings teenoor swartes. Terwyl die meerderheid Amerikaanse swartes nie by misdaadaktiwiteite betrokke is nie, skep die misdaadgewoontes van jong swartmans by die meeste blankes vrees en agterdog. Dis 'n groot onreg, want onder middeklasswartes kom betreklik min misdaad voor.
In vele stede – New Haven, Hartford, Brooklyn, Baltimore, byvoorbeeld – is die groot hospitale geleë op die rand van buurte wat deur die swart gepeupel bewoon word. As blankes wat by die hospitale werk deur daardie buurte bestuur, maak hulle seker dat hul ventsters toe en hul deure gesluit is. Om van die parkeerruimte werk toe te loop, is riskant. In e-posse word mediese studente en hospitaalpersoneel oor rooftogte en aanrandings deur jong swartmans ingelig. Hulle word gewaarsku om nie alleen te loop nie.
Indien dit gevaarlik is "om te bestuur as jy swart is", is dit in sekere woonbuurte selfs gevaarliker om te loop as jy wit is. Om te bestuur as jy swart is, kan aan jou die ongemak van 'n spoedkaartjie besorg; om te loop as jy blank is, kan 'n gebreekte skedel tot gevolg hê.
Staples skryf oor sy wandelinge naby die Universiteit van Chicago. Dit het hom ontstel dat as blanke vroue wat alleen loop hom sien, hulle hom probeer vermy, vinniger stap of die straat oorsteek. Hy was uit die veld geslaan oor waarom 'n geheel en al onskuldige swartman soos hy vermy behoort te word. Waarom kon die vroue nie begryp dat hy Brent Staples is, en nie een of ander skurk nie?
Nou die dag het ek in die straat afgeloop en skielik drie jong swartmans gesien wat op my afstuur. My eerste reaksie was: "hier kom dit". Ek het gedink dat ek dalk aangeval sou word. Toe ek nie aangeval is nie, het ek gedink hoe onregverdig dit was om so te moes dink.
Maar dis 'n tipiese reaksie as 'n blanke in 'n twyfelagtige woonbuurt loop. Wettelose jong swartmans veroorsaak vrees onder blankes, en dit is nie onnatuurlik vir blankes om agterdogtig teenoor alle swartes te raak wat by die profiel van aanvallers inpas nie. Sou dit ongewoon vir die burgers van Afrikastede – soos Lagos, Nairobi of Harare – wees om agterdogtig teenoor blanke mans te wees indien daar 'n epidemie van rooftogte en aanrandings onder blankes geheers het?
Die Amerikaanse media het agteroor gebuig om nie kriminele oortreders en verdagtes na gelang van hul ras te identifiseer nie. Maar deur hul name, adresse, opvoedings- en misdaadrekords, maak mense baie maklik afleidings en sulke afleidings is gewoonlik korrek. Hierna veralgemeen hulle.
Moontlik is dit nie logies om dit te doen nie, maar vir die meeste mense geskied veralgemening omtrent so geredelik soos om te eet. Dis nie regverdig teenoor wetsgehoorsame swartes nie, maar die meeste blankes sou eerder 'n onregverdige gedagte koester as om die risiko te loop om seer te kry.
Paul Marx is emeritus-professor van Engels aan die Universiteit van New Haven, 300 Boston Post Road, West Haven 06516. E-pos pppmarx@comcast.net.