praag.co.za

Tag: rasverskille

  • Keulen se polisiehoof verdedig rasprofilering

    Keulen se polisiehoof verdedig rasprofilering

    In ‘n poging om ‘n herhaling van verlede jaar se massaseksaanvalle in Keulen te voorkom, het die polisie rasprofileing toegepas op manne van Noord-Afrikaanse afkoms op Oujaarsaand, het Deutsche Welle berig.

    Polisiehoof Jürgen Mathies staar hewige kritiek in die gesig vir die prys van sukses met rasprofilering. Wetstoepassers verdedig die gebruik van ras om misdadigers tydens Oujaarsaandvieringe uit te snuffel.

    Mathies het gesê: “Ons het groepe mense wat vergelykbaar aggressief was,” met die aanvalle verlede jaar uitgesoek. Volgens die polisiehoof, na die identifisering van 650 mense, is 190 beveel om die gebied te verlaat, 92 is in hegtenis geneem en 27 is in hegtenis geneem en weer vrygelaat.

    “Op die sentraalstasie het ons honderde Nafris gekontrolleer” het die Keulen-tak van Noordryn-Wesfaalse polisie getwiet. Maar die term “Nafris” het nog ‘n ander herrie veroorsaak. Dit blyk Duitsland se nuwe k-woord te wees.

    Mathies het erken dat beamptes spesifiek “Nafris” geteiken het, manne van Noord-Afrikaanse afkoms, want “vir die oorgrote meerderheid, was daar ‘n duidelike bedreiging van kriminele aktiwiteite teenwoordig.”

    Hy het bygevoeg: “Ons het ‘n duidelike idee van wat ons moet kontrolleer. Dit was nie gryskop oudstes of blonde jong vroue nie.”

    Die owerhede het nou ook onder skoot gekom vir die gebruik van die woord “Nafris” op sosiale media. Mathies het intussen om verskoning gevra vir die gebruik van die term op sosiale media, maar gesê “Nafris” is deel van die polisiejargon.

    In ‘n vertroulike polisiedokument, word “Nafris beskryf as aggressiewe, gewapende, jong mans uit Noord-Afrika.”

    Keulen se polisiewoordvoerder Wolfgang Baldes het aan Die Welt gesê al jare het die stad probleme met die pleeg van misdade deur die mense van Noord-Afrika.

    “Die hoë aantal duidelik aggressiewe jong mans, hoofsaaklik uit Noord-Afrika, wat weer op Keulen, asook Essen en Dortmund toegesak het, is skrikwekkend,” die Westfalen Blatt geskryf.

    Groen Party mede-voorsitter Simone Peter bevraagteken die “wettigheid” van die polisietaktiek. “Dit laat die vraag van proporsionaliteit en wettigheid ontstaan as sowat 1 000 mense gekontrolleer en gedeeltelik aangehou word gebaseer op alleen hul voorkoms,” het Peter aan ‘n plaaslike Duitse koerant, die Rheinischen Post gesê.

    Peter se kollega Volker Beck het ook in die die Rheinische Post daarop gewys dat die arrestasie van mense op grond van etnisiteit ‘n misdaad en ‘n skending van ‘n anti-rassisme konvensie die VN is.

    Verlede jaar het duisende mans van Noord-Afrika en die Midde-Ooste mans in Keulen honderde vroue aangerand. Die massa seksuele aanvalle is daarna skaamteloos deur politici wat saamgesweer het met die Duitse media, toegesmeer.

    Hierdie jaar het die stad sowat 3 000 polisiebeamptes ontplooi, tien keer soveel as in 2016.

    Die Duitse nuusagentskap DPA, het Christopher Lauer, ‘n voormalige politikus van die Sosiaal-Demokrate (SPD), het die rasprofilering “vooroordeel teen ‘n hele groep mense op grond van hul voorkoms.”

  • Tot lof van Hendrik Verwoerd

    Tot lof van Hendrik Verwoerd

    Ter herdenking aan die sluipmoord op Hendrik Verwoerd (1901-1966, eerste minister 1958-1966) vyftig jaar gelede het Stephen Mitford Goodson die volgende boek self gepubliseer: Hendrik Frensch Verwoerd: South Africa’s greatest prime minister (2016, 144p, R190). Voorheen het Goodson boeke oor onder andere Adolf Hitler (2009), Jan Smuts (2012) en Ian Smith (2015) gepubliseer. Van 2003 tot 2012 was Goodson ‘n direkteur van die Suid-Afrikaanse Reserwe Bank, maar hy het bedank, enersyds omdat die ANC-regering deesdae die meerderheid direkteure aanstel en andersyds omdat Jode teen Goodson se direkteurskap kapsie gemaak het. Volgens inskrywings op Wikipedia en Metapedia het Goodson lof vir Hitler en ontken hy die Holocaust. Die Mitford in sy naam dui glo op verwantskap met Diana Mitford (1910-2003). Goodson word dus ook met Diana se man, Oswald Mosley (1896-1980), die leier van die Britse fasciste, geassosieer. Goodson woon tans in Pringlebaai, naby Bettysbaai waar Verwoerd se vakansiehuis is.

    Goodson se finansiële en bankagtergrond word weerspieël in twee ander boeke wat hy gepubliseer het en vind ook neerslag in sy boek oor Verwoerd. Hy skryf van “the Rockefeller-Rothschild-Oppenheimer plan to set up an economic super-government over the southern portion of the [African] continent” waarvan in die Washington Observer Newsletter op 15 Januarie 1975 gewag gemaak is (p 87). Die saak wat Ethiopië en Liberië in 1960 by die Internasionale Strafhof in Den Haag teen Suid-Afrika oor Suidwes-Afrika aanhangig gemaak het, word toegeskryf aan die ondersteuning van internasionale bankiers, die Amerikaanse Central Intelligence Agency (CIA) en die Amerikaanse Council on Foreign Relations (CFR) (60-61). Die CFR is ‘n dinkskrum waarin oor die Amerikaanse buitelandse beleid en internasionale betrekkinge besin word.

    Na aanleiding van Piet Hoek se 1965-verslag oor die rol van internasionale en plaaslike geldmagte in die Suid-Afrikaanse politiek, verwys Goodson na “the CIA instigated riot at Sharpeville in March 1960” (83). “On 25 January 1966 Dr Verwoerd referred to the [Hoek] report during his speech at the opening of parliament and fired another warning shot in Mr Oppenheimer’s direction when he said: ‘We shall fight the concentrations of power and monopolies which are present in our country and are a fundamental danger” (85). Die in 1968 hersiene Hoek-verslag is destyds uit Hoek se kluis gesteel (85). “Shortly after Dr Verwoerd’s assassination, his successor, Balthazar Johannes Vorster, warned Professor Hoek not to make his report public as it would cause him embarrassment, and eventually all circulation of the report was forbidden. This does not come as a surprise, as by this time Harry Oppenheimer had developed ‘cordial relations with Vorster’” (87).

    Hoofstuk 6 handel oor “The international money power.” Aandag word aan bv die Anglo American Corporation, Harry Oppenheimer en Anton Rupert gegee. Aanvanklik het Oppenheimer nie polities verlinks geklink nie. In 1957 het Oppenheimer gesê: “Our growing industrial needs must make full use of Bantu labour, and we must not worry overmuch about the consequences, because the Native is, on the whole so uncivilized that the white man will remain on top for as long as we can see at the moment” (78). Oor die chaos wat in die Belgiese Kongo na onafhanklikheid in 1960 uitgebreek het, toe die mineraalryke Katanga-provinsie probeer wegbreek het, het Oppenheimer in 1961 gesê: “What the Congo does show is that primitive, uncivilised people cannot be trusted with the running of a modern state, and that independent democracy is the only possibility [rather: is only possible] if the electorate has reasonable standards of education and civilisation” (78).

    In 1960 het Oppenheimer gesê: “What the South African government was trying to do in separating the black and white races was not necessarily immoral as partition had provided the answer to problems in many parts of the world” (78). Daar was bv lord Frederick Lugard (1858-1945), die goewerneur-generaal van Nigerië (1914-1919), se beleid van afsonderlike ontwikkeling: “Lugard’s policy was that the African’s peoples own social and political institutions, the product of centuries of accumulated experience and wisdom, should be preserved, strengthened and modernised in an evolutionary manner” (27). Een van Lugard se uitsprake was: “Never try to turn the African Black into an Oxford Blue” (27). Lugard se karakterisering van swartes is kenmerkend van die Britse koloniale era: “The typical African … is a happy, thriftless, excitable person, lacking in self control, discipline and foresight, naturally courageous, and naturally courteous and polite, full of personal vanity, with little sense of veracity … in brief, the virtues and defects of this race-type are those of attractive children” (Wikipedia). Oor die kritiek op trekarbeid “Verwoerd pointed out that migrant labour in the urban and mining areas was similar to the 3 000 000 seasonal labourers from Italy who worked in France” (Goodson 28-29). Teen 1964 het Oppenheimer sy bogenoemde 1960-mening van “not necessarily immoral” radikaal verander: “Discrimination on grounds of race or colour is morally wrong and partition on grounds of race or colour is economically impossible” (83). SED Brown het Oppenheimer in 1966 beskryf as “the deadliest enemy of our national survival” (76).

    Die boek word opgedra aan die nagedagtenis van SED (Sydney Eustace Denys) Brown (1910-1990), die redakteur van The South African Observer (1955-1990). Brown was bekend vir sy anti-semitisme en het gemeen dat ‘n Nuwe Wêreldorde onder Joodse beheer die denasionalisering van volke beoog. Hierdie idees word ook in Goodson se boek aangetref. “The international bankers needed to incorporate South Africa, with its treasure chest of minerals, into their planned New World Order whose principal objective is permanently to enslave mankind by means of perpetual debt and usury. Dr Verwoerd who had frequently declared that he would have nothing to do with such a satanic scheme, stood in their path and therefore had to be eliminated” (95). Die sluipmoord op Verwoerd word ingeklee as deel van ‘n staatskaping, soortgelyk aan wat deesdae oor die Guptas beweer word.

    S Davidson word soos volg aangehaal: Nelson “Mandela’s entire development was guided by Jewish ‘handlers’” (63). Bewys hiervan word gevind in die feit dat naas swartes en ‘n enkele Indiër (Ahmed Kathrada) net Jode in 1963 in die klopjag op Lilliesleaf in hegtenis geneem is, naamlik Lionel Bernstein, Hilliard Festenstein, Arthur Goldreich, Denis Goldberg, Bob Hepple, James Kantor en Harold Wolpe (63). Hulle was kommuniste en wat Ivor Benson “soft-headed Western ‘liberals’ and ‘progressives’” genoem het (63). Benson skryf: “Certainly, it requires no great intelligence to see and understand that the South African Communist Party (SACP) with its team of highly trained revolutionary activists, all drawing orchestrated encouragement and support from the centres of high finance in the West, is on the ‘attack’ side of the conflict, while the ANC is nothing but the mindless human medium in which the ‘alien invader’ exercises his powerful techniques” (63). Met verwysing na die Guptas kan dit steeds die toestand van die ANC wees.

    Goodson skryf: “The African National Congress (ANC) is and always has been a Jewish outfit masquerading as a liberation movement” (64). Hy beweer die kommunis Bram Fischer het die drie uur lange toespraak geskryf wat Nelson Mandela in 1964 aan die einde van die Rivonia-verhoor voorgelees het . Mandela word die “premier puppet of the international bankers” genoem (64). “Unaccountably, the prosecution laid charges of the lesser offence of sabotage against the defendants, and not treason” (64). Oor die vonnis van tronkstraf pleks van die doodstraf het Verwoerd in 1964 in die parlement gesê: “These people are criminals, Communist criminals … When it is said in these circles that they are glad that Mandela received a life-long sentence and not the death penalty, because he may later, like [Jomo] Kenyatta [1894-1978, Kenia’s head of state 1963-1978], become a leader of the future, then I say, God forbid it” (64-65). FW de Klerk het later heeltemal anders as Verwoerd oor Mandela geoordeel.

    “The Rothschild’s local representative, Harry Oppenheimer, was an implacable foe of Dr Verwoerd and as far back as 1955 in a parliamentary debate had asserted that ‘when you have a man prepared to slow down his nation’s economic welfare on account of political theories, then you are dealing with an impractical fanatic” (95-96). John Vorster word as ‘n Vrymesselaar beskryf en sy vennoot in hulle Brakpanse prokureursfirma as die kommunis Julius Furst, die skoonpa van Joe Slovo (97). Die CIA het glo aan Vorster die eerste ministerskap belowe. Die Britse geheimediens, M16, was glo ook betrokke. “In the meantime the liberal press built up an entirely false image of Vorster as a hardened right winger” (98).

    “While [Anton] Rupert was the driving force behind Dr Verwoerd’s assassination, it was Rothschild who was the architect” (100). Ter ondersteuning van hierdie stelling word na PJ Pretorius se boek, Volksverraad, 1996, p 161, verwys. Die “chain of command for the assassination of Dr Verwoerd” word soos volg weergegee: Rothschild, Oppenheimer, Rupert, Vorster, Tsafendas. “These conspirators were assisted by the CIA, M16, M-Apparatus of the Soviet Naval Espionage Service and rogue elements in the South African Department of Justice and the security police” (107).

    “The principal beneficiaries of Dr Verwoerd’s assassination were the International Money Power, and in particular the Rothschild bankers, although they would have to wait 28 years before they could collect their prize” (113); dus, hulle moes wag tot 1994, toe die ANC aan die bewind gekom het. “Locally, Anton Rupert had carte blanche with which to expand his business empire as he desired, with far less hindrance from government interference” (113-114). “With his puppet, BJ Vorster, in the premiership, he [Harry Oppenheimer] was strategically well placed to oversee the dismantling of apartheid and South Africa’s incorporation into the plutocrats’ New World Order” (114).

    “On 18 January 1989 President PW Botha suffered a ‘stroke,’ whereas it was in fact an attempted assassination caused by his tea being poisoned. Information provided to the author by his widow, Barbara Botha” (108). Dit is dalk onnodig om te skryf dat ek teleurgesteld met Goodson se boek is, want ek het dit gekoop onder die indruk dat dit ‘n nuwe biografie oor Verwoerd is terwyl dit vir die outeur blykbaar veeleerder gaan om sy hipoteses oor internasionale geldmagte en die sluipmoord op Verwoerd te publiseer. Daarmee gee ek nie te kenne dat daar geen waarheid in sommige van Goodson se bewerings steek nie.

    Die voorwoord by die boek is deur Marthinus van Bart, ‘n joernalis en kenner van Afrikanerkultuur, geskryf. Ek vestig die aandag op ‘n enkele sin in die voorwoord. Manfred Nathan het in sy biografie oor Paul Kruger (1944) geskryf: Kruger “gave his people a soul” (8). Die vraag het by my opgekom: Kan dit nie dalk met reg gesê word dat FW de Klerk se onbesonne dade die teenoorgestelde gedoen het nie , naamlik om die Afrikaner se siel te (probeer) vernietig? De Klerk se jongste uitlatings toon dat daar by hom hoegenaamd geen berou is oor wat hy aangevang het nie (Netwerk 24, 19 November; Die Burger, 21 November, p 6). Hy het nie gelewer wat hy belowe het nie: ‘n voorspoedige, nie-kommunistiese, vreedsame land waarin daar nie rassediskriminasie is nie, geen blanke sy werk verloor nie en eiendomsreg, bv van plase, veilig is.

    Die boek is glad nie ‘n volwaardige biografie oor Verwoerd nie. ‘n Mens sou graag meer fundamentele besinning en evaluering van Verwoerd se politieke idees wou hê, soos dié van Hermann Giliomee. In die bibliografie word Giliomee se werke glad nie genoem nie, bv Die Afrikaners (2004) en Die laaste Afrikanerleiers (2012). Volgens Verwoerd was daar net twee staatkundige moontlikhede vir Suid-Afrika: enersyds afsonderlike nasiestate vir gelyke etniese groepe en andersyds swart oorheersing in ‘n eenheidstaat. In sy 2012-boek verwys Giliomee na ‘n profetiese uitspraak van Verwoerd in 1963: “In ‘n gemeenskap waar die swart mense oorheers, sal dit die wit man wees teen wie gediskrimineer word” (p 85).

    Dit is vir my duidelik dat Giliomee baie groter waardering vir Verwoerd met sy akademiese ingesteldheid het as vir prokureurs soos Hans Strijdom, John Vorster en FW de Klerk. Giliomee se 2012-boek was vir liberaliste te pro-Verwoerd om te verteer. Giliomee het ‘n verdere boekie gepubliseer: Die enigma van Hendrik Verwoerd (2012). Daarin skryf hy: “Myns insiens was hy [Piet Cillié] saam met HF Verwoerd en Van Wyk Louw die heel belangrikste Afrikaanse meningsvormers van die laaste helfte van die twintigste eeu” (Kindle 26). Onmiddelik na Verwoerd se dood het die verlinkse koerant, die Rand Daily Mail, Verwoerd beskryf as “the man who had refined the crude ideology of white supremacy into a sophisticated and rationalized philosophy of separate development” (1142).

    Dat rasse-segregasie lank voor 1948 bestaan het, blyk uit wat Jan Smuts in 1917 gesê het: “We have realised that political ideas which apply to our white civilisation largely do not apply to the administration of native affairs. To apply the same institutions on an equal basis to white and black alike does not lead to the best results, and so a practice had grown up in South Africa of creating parallel institutions – giving the natives their own separate institutions on parallel lines with institutions for whites. It may be that on those parallel lines we may yet be able to solve a problem which may otherwise be insoluble … We have felt more and more that if we are to solve our native question it is useless to try and govern black and white in the same system, to subject them to the same institutions of government and legislation. They are different not only in colour but in mind and in political capacity and their political institutions should be different, while always proceeding on the basis of self-government … We have now legislation before the Parliament of the Union in which an attempt is made … to create all over South Africa, wherever there are any considerable native communities, independent self-governing institutions for them. Thus in South Africa you will have in the long run large areas cultivated by blacks, where they will look after themselves in all their forms of living and development, while in the rest of the country you will have white communities, which will govern themselves separately according to accepted European principles” (Goodson, 25-26).

    Al het Smuts soms ver gedwaal, blyk uit hierdie aanhaling dat daar reste van ‘n egte Boer in hom behoue gebly het. Die eie gebiede en selfregering wat blankes tradisioneel vir swartes toegelaat het, word sedert 1994 egter glad nie deur swartes aan blankes gegun nie. By die Voortrekkers het Verwoerd ook ingesteldheid op rasse-segregasie gevind: “The Bantu were realising more and more that the old Voortrekker policy of granting their own areas to the different races was the right and best policy” (38). Daar is ook Theophilus Shepstone se Britse naturellebeleid in Natal (1853-1875): “The main focus of his policy was on maintaining tribal customs and not to enforce white civilisation … Separate racial development had been standard practice since the inception of Britian’s colonial era” (26-27).

    In die res van hierdie rubriek wil ek eerder die politieke idees van Verwoerd belig pleks van oor Goodson se twyfelagtige spekulasies te skryf. In die inleiding staan daar bv: Verwoerd “viewed separate development as a temporary phase, whose aim was neither to dominate nor to discriminate, and stated on numerous occasions that human dignity is achieved by coexistence and not by living together” (12). Wanneer die beleid van afsonderlike ontwikkeling volvoer is, sal daar ‘n reeks gelyke, onafhanklike state bestaan.

    In 1950 het Verwoerd gesê: “In a multi-racial society where power must eventually be transferred into the hands of the numerically stronger Bantu, not only the White, but also the Coloured and Indian will go under. Over time even the Bantu masses will not benefit because on the strength of what happened elsewhere in Africa, it must be taken into consideration that South Africa will develop into an autocracy or dictatorship. On account of their lack of ability to manage a complicated administration, the country will moreover administratively and economically be destroyed and for everyone – White and Coloured – end in chaos” (4).

    Let op hierdie profetiese woorde van Verwoerd: “Britain should be careful about the immigration of non-Whites on such a large scale; Britain was a proud nation who had rendered great services to the world, but if Britain wanted to remain proud of its nationhood it should stop allowing non-Whites in by the thousand; they were making a bastard race of themselves and this would one day be the source of many difficulties for the British people” (44).

    Oor Ian Smith se rassebeleid van “partnership” in Rhodesië het Verwoerd tereg gewaarsku dat dit op ‘n tragedie afstuur: “I say unequivocally that we believe that majority rule there, which means a Black government ruling over the Whites, will lead to destruction and chaos” (69).

    In 1960 het Verwoerd gesê: “May the white man, may the White nations of the world, also Britain, not lose their intellectual hold or in any other way. If they abdicate on our behalf and surrender, then in the long run the flood of coloured people will not only overwhelm us, but in the years to come will reach their lands, and eventually overwhelm them too” (115).

    In 1961 het Verwoerd aan bruin raadslede gesê: “What happens if the whites lose their hold on a unitary state? Who runs the country? Not the Coloureds, but the Bantu. I do not wish to insult the Bantu as a group, because I must also seek justice for them. The fact is that the experience in Africa proves that if the Bantu obtains authority over a country, it will lead necessarily to a dictatorship of a small group of politically interested parties amongst them. The Bantu masses will be subject to them and will perhaps suffer far more than the suffering that they are alleged to experience under a white government.

    “As far as the other groups are concerned they will without a doubt be pushed backwards, perhaps quickly, perhaps step by step. The Coloureds should not think that they will be the last to be excluded from the rule of, participation in and benefits of such a mixed society. They can easily be the first. Which group will be respected the least by a Bantu dictatorship and be the least needed? Will it not be the Coloureds? The Whites’ prestige and help might still be retained because of the usefulness of his knowledge” (115-116).

    In 1966 by geleentheid van sy laaste Republiekdagviering het Verwoerd gesê: “As far as the Bantu are concerned will it be to their advantage if they become the dominant group, but in that process lose their separate national identities, and probably their languages and customs and suffer as a result of their incapacity – which we know is the case – to lead, manage and develop the phase of western civilisation which this country has reached in respect of industrialisation and other things?

    “Would it be right in respect of their own masses? The few who obtain power might be satisfied, but for all we know they may be prodigals. For a large extent the masses would become unemployed and experience difficulty as we have seen in the rest of Africa. Would it be morally right to create the appearance of freedom, but in reality to cause living conditions similar to slavery [?]” (116).

    In die nuwe Suid-Afrika is die naam van die Verwoerd-gebou op die kampus van die Universiteit Stellenbosch (US) verander omdat die neo-US eerder mense soos Nelson Mandela, Thabo Mbeki en Desmond Tutu met akademies waardelose eredoktorsgrade vereer en geboue eerder na ANC-aktiviste soos Russel Botman vernoem. Seker die aanstootlikste gebeurtenis in Wim de Villiers se minagting van die nalatenskap van die oud-Matie Verwoerd was die openbare skouspel wat hy gemaak het van die verwydering van die gedenkplaat in die voorportaal van wat eens die HF Verwoerd-gebou was.

    Goodson skryf: “On 27 May 2015 the plaque in the foyer dedicated to Dr Verwoerd was removed, without consulting the alumni, in an act of cultural vandalism. The author protested to the rector, Prof Wim de Villiers, who replied in a letter that the plaque was ‘a symbol of institutionalised oppression and suffering’ and that the objective was to create ‘a welcoming campus culture for all our students’” (117). Die verbanning van Verwoerd van die US-kampus was een van Wim de Villiers se eerste projekte nadat hy op 1 April 2015 die US-rektor geword het. Blykbaar wou hy demonstreer hoe verlinks sy politiek is en daarmee die guns van swartes wen.

  • Groot swaargewigkampioen groet

    Groot swaargewigkampioen groet

    Die voormalige swaargewig bokser Muhammad Ali het in die ouderdom van 74 aan longkomplikasies gesterf in die VSA.

    Ali het vroeër in ‘n onderhoud gesê integrasie beteken dat verskillende rasse met mekaar moet trou, maar dit moet verhoed word omdat dit nie natuurlik is nie.

    Hy het aan die BBC gesê geen witte “by sy volle verstand” wil toesien dat sy kinders met swartes trou nie. Daaruit word kleinkinders voortgebring met kroeshare, het hy gesê.

    Hy het die linkse BBC-onderhoudvoerder ook van skynheiligheid oor die kwessie beskuldig en gesê swart en wit is verskillend omdat God dit so bepaal het en nie die gemeenskap nie.

    Gebore Cassius Marcellus Clay, het Ali se roem begin toe hy onverwags in 1960 die liggewig-titel gewen het tydens die Olimpiese spele in Rome.

    Met sy bynaam ‘The Greatest’, het die Amerikaner Sonny Liston in 1964 geklop om sy eerste wereldtitel te wen.

    Hy het die eerste swaargewig bokser geword om drie wereldtitels in die kategorie te wen.

    Hy het in 1981 afgetree met ‘n rekord van 56 oorwinnings in 61 professionele boksgevegte agter sy naam.

  • Pleistervervaardiger ontdek rasverskille

    Pleistervervaardiger ontdek rasverskille

    Na 21 jaar van demokrasie, is daar ‘n pleister vir elke kleur van die “nie-rassige” Suid-Afrika.

    ‘n Maatskappy in Kaapstad het ‘n gaping in die mark raakgesien met die vervaardiging van pleisters wat voldoen aan swart en bruin voorkeure.

    Plasta kom in drie verskillende skakerings. Dit sluit in donker, lig en medium-donker.

    Wanneer jy dus jou vinger sny of jou kind ‘n skrapie op sy knie kry, hoef niemand meer “nie-rassig” te wees daaroor nie, want die nuwe skakerings pas by die ras van die persoon.

    En die pleisters is so gewild dat selfs mense in Nederland, Lesotho en Namibië dit aankoop.

    Plasta is die breinkind van Lize Hartley, 27, wat ook die hoofuitvoerendebeampte van die maatskappy is.

    Eendag terwyl ‘n swart vrou onderklere in ‘n winkel gesoek het, het Hartley ‘n “gloeilamp-oomblik” beleef.

    “Hierdie vrou het probeer om te verduidelik aan die verkoopsassistent dat sy ‘n “naakte” kleur soek en dit het my laat dink aan ander items wat mense soek om by hul velkleur te pas.”

    Sy was verbaas om te ontdek dat swart- en bruinmense die normale “een-skakering-pas-almal”-pleisters op die mark haat.

    “Pleisters is nie net vir mediese gebruik nie, dit is ook kosmeties,” sê Hartley.

    Die pleisters word in China vervaardig.

  • Nicholas Wade-boek bring rassedebat na hoofstroom

    Nicholas Wade-boek bring rassedebat na hoofstroom

    Troublesome-Inheritance

    deur Dan Roodt

    Tot dusver is ras as ‘n besprekingsonderwerp beperk tot genetici, onverskrokke intellektuele dissidente, asook polities korrekte skrywers wat herhaaldelik beweer het dat ras ‘n “blote sosiale konstruk” is. Onder die minder intelligente deelnemers word beskuldigings van “rassisme” gewoonlik lustig rondgeslinger.

    ‘n Nuwe boek wat so pas deur Penguin in die VSA uitgegee is, A Troublesome Inheritance: Genes, Race and Human History (Prys: $27,95), dreig om dit alles te verander en die gewraakte rassedebat na die hoofstroom te laat deurbreek. Die skrywer, Nicholas Wade is die wetenskapsverslaggewer van Amerika se mees invloedryke koerant, die New York Times.

    Wade verwys na die jongste genetiese navorsing wat onomwonde aantoon dat ras ‘n werklikheid is. Dis algemeen bekend dat die mens en die vrugtevlieg ongeveer 95% van hul gene in gemeen het, maar gene opsigself bepaal nie die samestelling van die organisme nie, wel die frekwensie van gene of allele. Daardie voorkoms van allele is ook verantwoordelik vir rasseverskille. Soos Wade dit stel:

    “The genetic differences between human races turn out to be based largely on allele frequencies, meaning the percentages of each allele that occur in a given race.”

    ‘n Ras is daarom niks anders as ‘n kompleks van genetiese variasie of verskille tussen mense nie. Daar bestaan vyf groot menslike rasse wat ooreenstem met die meerderheidsbevolkings in Afrika, Europa, Oos-Asië, die Amerikas en Australasië.

    Hedendaagse genetici kan ook baie akkuraat mense van gemengde ras se afkoms ontleed, want ‘n mens dra jou hele voorgeskiedenis van duisende jare in jou gene saam. Hoewel dit nie in die boek voorkom nie, gebruik Israel byvoorbeeld deesdae genetiese toetse om te bepaal of voornemende immigrante van Joodse afkoms is, aldan nie.

    Die algemene opvatting dat “almal deesdae maar min of meer gemeng is”, word nie deur genetici gestaaf nie. Wade noem byvoorbeeld oor een uitgebreide studie wat onderneem is:

    “Many populations are not highly mixed, and the Rosenberg-Feldman survey confirmed the remarkable extent to which people throughout history have lived and died in the place where they were born.”

    Interessant egter is dat die bevolking in Afrika, anders as elders ter wêreld, juis ‘n taamlik gemengde afkoms vertoon. Genetici soos Tishkoff skryf dit toe aan die grootskaalse migrasies wat daar in Afrika plaasgevind het, soos byvoorbeeld die Bantoe-migrasie wat vanaf Nigerië en Kameroen na Oos- en Suider-Afrika geskied het.

    Dikwels korreleer taal en genetiese afkoms ook sterk, behalwe waar groepe hul oorspronklike tale verloor.

    Rasse, soos spesies self, het weens evolusie en seleksie oor duisende jare ontstaan. ‘n Idee wat sterk in die boek geargumenteer word en insgelyks op die mees onlangse genoom-navorsing berus, is dat evolusie eintlik baie vinniger plaasgevind het as wat ‘n mens dink. Ook is ons steeds besig om by ons omgewing aan te pas en vind evolusie dus steeds en moontlik selfs teen ‘n versnelde pas, plaas!

    Een fassinerende studie wat in Kanada gedoen is, het bevind dat vroue op ‘n eiland in die St. Lawrence-rivier binne ‘n betreklike kort tyd geneties verander het om op ‘n vroeër ouderdom kinders te baar. Die gemiddelde ouderdom waarop hul eerste kinders gebore is, het binne slegs enkele geslagte van 26 tot 22 jaar gedaal, wat navorsers slegs aan genetiese faktore en aanpassing kon toeskryf.

    Daar bestaan ook getuienis dat Afro-Amerikaners besig is om by hul lewenswyse buite Afrika aan te pas en van hul genetiese aanpassing wat uit Afrika afkomstig is, te verloor.

    Teenoor mense wat beweer dat ras nie bestaan nie, meen Wade:

    “Even when it is not immediately obvious what race a person belongs to from bodily appearance, as may often be the case with people of mixed-race ancestry, race can nonetheless be distinguished at the genomic level. With the help of ancestry informative markers… an individual can be assigned to the appropriate continent of origin… At least at the level of continental populations, races can be distinguished genetically, and this is sufficient to establish that they exist.”

    Nicholas Wade toon ook aan hoe sommige van die Amerikaanse akademici wat ras ontken, soos Stephen Jay Gould, hul data vervals het om by hul sienings in te pas. Nieteenstaande die vooruitgang wat die genoomprojek gebring het in die mens se begrip van sy afkoms en die objektiewe werklikheid van ras, heers daar steeds die dogma in die geesteswetenskappe dat ras bloot ‘n subjektiewe projeksie is en dat ons dit nie “behoort raak te sien nie”.

    Die meer omstrede deel van Nicholas Wade se boek, is waar hy argumenteer dat ras aan maatskaplike of ekonomiese prestasie verwant is. Omdat rasse oor duisende jare geselekteer word binne ‘n bepaalde omgewing en daar ook op die vlak van die groep aanpassing plaasvind, is sommige rasse en kulture meer suksesvol as ander. In Hoofstuk 9 van die boek bespreek Wade die ongekende opbloei van die Westerse beskawing oor die afgelope 500 jaar en bevind dat dit ook ten dele aan genetiese faktore toegeskryf kan word. Soos die skrywer dit stel:

    “The rise of the West was not some cultural accident. It was the direct result of the evolution of European populations as they adapted to the geographic and military conditions of their particular ecological habitat… The rise of the West is an event not just in history but also in human evolution.”

    Tien jaar gelede nog was daar so ‘n taboe oor ras en evolusie dat ‘n mens skaars daaroor kon praat. Die vroeë werk van skrywers soos J Philippe Rushton en Michael Levin oor rasverskille, wat min of meer dieselfde argument as Nicholas Wade aanbied, is oor die algemeen met vyandigheid begroet. Rushton, wat nou oorlede is, se klasse aan die Universiteit van Wes-Ontario in Kanada is ontwrig, hy is met geweld gedreig en daar is selfs gepoog om hom afgedank te kry.

    Die menslike genoomprojek het egter tot ‘n groter beskikbaarheid van genetiese data en ‘n groter openheid om ras te bespreek, gelei. Daarom het die drie invloedrykste koerante in die VSA, die New York Times, die Washington Post en die Wall Street Journal, al drie oor die afgelope maand resensies oor A troublesome inheritance geplaas. Terwyl die resensies van die Times en die Post voorspelbare kritiek vanuit ‘n geestewetenskaplike hoek op Wade lewer, is Charles Murray in die Wall Street Journal baie lowend oor die boek en noem dit ‘n “historiese” werk.

    Murray is natuurlik medeskrywer van die The Bell Curve wat in 1994 soveel omstredenheid rondom die IK-kwessie, waaronder verskille in die gemiddelde intelligensievlakke van rasse, veroorsaak het. In sy resensie oor A troublesome inheritance praat hy van die “ortodoksie” aan Amerikaanse universiteite wat steeds die bewese werklikheid van ras en rasseverskille ontken:

    And yet, as of 2014, true believers in the orthodoxy still dominate the social science departments of the nation’s universities. I expect that their resistance to “A Troublesome Inheritance” will be fanatical, because accepting its account will be seen, correctly, as a cataclysmic surrender on some core premises of political correctness. There is no scientific reason for the orthodoxy to win. But it might nonetheless.

    Die feit dat Nicholas Wade se boek egter deur ‘n hoofstroomuitgewer gepubliseer is en in hoofstroomkoerante en -media bespreek word, verteenwoordig ‘n aanduiding dat die mure van politieke korrektheid besig is om te kraak, indien hulle nog nie heeltemal geval het nie.

    Betalende lede van Praag wat belangstel A troublesome inheritance in elektroniese formaat te leen, kan ‘n e-pos aan inlig[by]praag.org stuur.

  • Meer haatmisdade in die VSA gerapporteer

    Verslae van haatmisdade teen homoseksueles en godsdiensgroepe het skerp gestyg in 2008, volgens data van die FBI wat gister vrygestel is.

    Oor die geheel het gerapporteerde haatmisdade met omtrent twee persent toegeneem. Dieslefde syfers toon ‘n amper 11 persent styging in haatmisdade gebaseer op seksuele oriëntasie en ‘n bykanse nege persent gebaseer op godsdiens.

    Die grootste kategorie, rasgemotiveerde haatmisdade, het met minder as een persent gedaal.

    Joe Solmonese, die president van Menseregte Veldtog, die grootste Amerikaanse homoseksuele-regte groep, het die getalle onaanvaarbaar genoem en gesê dit toon ‘n noodsaaklikheid vir die uitbreiding van die federale haatmisdaadwet wat verlede maand deur president Barack Obama geteken is.

    Onder al die kategorieë van haatmisdade hou omtrent ‘n derde verband met vandalisme of saakbeskadiging. Omtrent dertig persent sluit intimidasie van een of ander aard in en nog dertig persent is fisiese aanvalle.

    Brian Levin, direkteur van die Sentrum vir die Studie van Haat en Ekstremisme by die Universiteit van Kalifornië in San Bernadino waarsku dat die getalle misleidend kan wees omdat sekere state soos Kalifornië, Nieu Jersey en Ohio die getalle nougeset aanmeld, terwyl ander – Georgia, Hawaii, Mississippi en Pennsylvania – dit nie doen nie.

    Konserwatiewe kommentators wys ook uit dat die praktiese toepassing van die wet nie voorsiening maak vir sogenaamde haatmisdade wat deur anderskleuriges teenoor blankes gepleeg word nie.

     

    справки 086уФильчаков прокурор

  • Gaping tussen wit en swart in VSA groei

    Die gesaghebbende Rasmussenverslae se Presidential Tracking Poll wys dat 29% van Amerikaners Obama sterk ondersteun, terwyl 40% sterk gekant is teen die president. Dit is die eerste keer dat die swart leier se gewildheid in die negatiewe indeks na dubbelsyfers van -11 daal.

    Nadat Obama sy land oor die naweek in 'n onderhoud op televisie toegespreek het, het die positiewe persentasie dieselfde gebly, maar die negatiewe gevoelens onder kiesers het met 5% van Woensdag na Sondag opgeskiet.

    Die president van die VSA het 'n swak punt gekry vir sy hantering van die Cambridge-insident toe 'n swart Harvard professor deur die polisie aangekeer is. Die uitslag van die jongste gewildheidspeiling wys ook dat dat die gaping tussen wit en swart Amerikaners oor alle kwessies al hoe groter raak.

    In die breë ondersteun 49% van die kiesers hulle president, terwyl 50% sy optrede afkeur. Een rede wat die opstellers aangee is dat Obama se steun hoofsaaklik uit die geledere van jong kiesers kom wat nie gaan stem nie.

    Die aantal Amerikaners wat Obama as "baie liberaal" sien het ook toegeneem sedert sy verkiesing.

    в бассейнДанильченко Харьков

  • Afrikaners dink anders as die Afrikane

    In die moderne tyd, waartydens die rasionalisme hoogty gevier het, is die dogma aangaande die mens oorheers deur 'n Griekse dualisme tussen liggaam en siel. In Griekse denke is die liggaam tydelik, stoflik en selfs minderwaardig en die siel edel, onsterflik en verhewe. In hierdie model is geglo dat differensiasiefaktore tussen rasse eintlik verskille in sosiale ontwikkeling verteenwoordig. Maak die sosio-ekonomiese omgewing tussen die rasse dieselfde, dan verval die antropogenetiese verskille tussen mense. Hierdie soort denke kan getipeer word as 'n sosiale determinisme.

    Daar moet natuurlik ook gewaak word teen 'n biologiese determinisme. Hiervolgens is die rasseverskille blywend en tiperend van die mens. Ras oorheers dus kultuur en religieuse rigting. Ras is 'n fait accompli en niks kan daaraan gedoen word nie. Prestasie word deur die rasfaktor bepaal. So word rasseapartheid vir tyd en ewigheid gelegitimeer.

    In moderne genoomstudies is herontdek dat die mens tegelykertyd sy liggaam en ook sy siel is. Die een kan nie van die ander geskei word nie. Inmiddels word nou toegegee dat in die evolusie van menswees oor honderde en ja, duisende jare, die genetiese verskille tussen die rasse ook persoonlikheidsdimensies aanneem. Dit beteken gewoon dat verskillende gemeenskappe wat afsonderlik van ander ontwikkel het, nie net uiterlik waarneembare fisiologiese verskille openbaar nie, maar ook psigologiese, sosiale, politieke en religieuse karakteristieke. Genetiese samestelling determineer 'n lewens- en wêreldbeskouing asook die politieke praktyk.

    Die implikasie hiervan is dat die verskille tussen die Wes-Europese beskawing en Afrika gewoon veel dieper as velkleur lê en eintlik in die gene van die mense ingebed is. Hierdie genetiese geaardheid laat hom in 'n eie beskawing en kultuur geld.

    Hoe verklaar 'n mens bv. die eiesoortige tendense wat die Afrika- sosiaalmaatskaplike stand van sake in postkoloniale Afrika inneem of weerspieël? Daar is die neiging tot magsmisbruik, tot sentralisering, tot korrupsie en natuurlik stelselmatige agteruitgang. Die magstaat skyn die natuurlike politieke model van Afrika te wees.

    Is dit nie miskien so dat die grootste en gevaarlikste nettoresultaat van Angel-Saksiese kolonialisme in die feit te vind is dat 'n eiesoortige Angel-Saksiese maatskaplike orde en politieke model (die Westminster-stelsel), wat vreemd aan Afrika is, op 'n andersoortige gemeenskapsituasie oorgedra is nie? Ek meen tog so!

    Neem nou maar Irak. Volgens Amerikaanse standaarde was Sadam Hoessein 'n gevaarlike diktator. Vandaar die feit dat die Amerikaners met hom moes wegdoen. In die post-Hoessein-fase kry 'n mens die indruk dat al manier wat daar werklik bestaan om die diverse Irakese samelewing te orden deur diktatoriale beheer moet geskied.

    Kyk ons krities na Suid-Afrika vanuit twee wedersyds uitsluitende modelle dan spring die antropogenetiese verskille tussen Europa en Afrika in die oog.

    Dink hier aan die oplossing van die kroniese gebrek aan “service delivery”, dus aan positiewe uitkomste in die staatsadministrasie:

    • Vanuit 'n Wes-Europese denkraamwerk moet die moderne staat van bo na onder, vanaf die nasionale vlak na die plaaslike owerheidsdimensie, sodanig gedesentraliseer word dat dit juis op die derde vlak van regering is waar die mag afgewentel word. Switserland is 'n dienstige voorbeeld. Die nasionale kabinette in gedesentraliseerde state is klein, beweeglik en beperk tot sake soos buitelandse verhoudinge, nasionale veiligheid, ens. Die werklike dienslewerende politiek geskied op die derde vlak van regering.
    • In Afrika werk dit anders. In Afrika se politieke koppe word die probleem deur groter magskonsentrasie na die nasionale vlak gekenmerk. Vandaar dat president Zuma en die ANC se bekommernis oor die gebrek aan “service delivery” opgevolg word deur sentralistiese tendense en deur 'n lompe kabinet van 35. 

    Magskonsentrasie in Afrika het ten diepste te make met 'n andersoortige kyk op die samelewing, wat teruggevoer kan word tot die tradisionele stamregering, ingevolge waarvan die stamkaptein die samelewing van bo na onder struktureer, dirigeer en orden. Oeboentoe beteken ook ten diepste akkommodasie of 'n gewilligheid van die minderheidsgroep om in die groter geheel op te gaan.

    In die ontwikkeling van die politiek sedert wyle dr. Verwoerd, is die antropoloog stelselmatig vervang met die sosioloog. 'n Antropoloog pas die politiek by die psige en kultuur van die groep aan. Vir die sosioloog kan die samelewing op patroon van die natuurwetenskaplike metode deur sosiogeniëring gemanipuleer en volgens 'n bepaalde ideologie geherstruktureer word.

    Dom soos die De Klerk-regering was, is geoordeel dat Afrikane in Afrika deur sosiogeniëring verander kan word na Swart Wes-Europeërs. Wat egter nou gebeur, is dat transformasie beteken dat Suid-Afrika as Europese buitepos sodanig verander moet word dat dit 'n ware Afrikaland word waar Afrikanorme, -standaarde en -modelle deurslaggewend sal wees.

    Die interaksie tussen politiek en antropologie is 'n komplekse werklikheid. Die mens beïnvloed nie net die politieke omgewing nie, maar die politieke omgewing het ook 'n uitwerking op menswees.

    Duitsland is 'n goeie voorbeeld. Ná die tweede wêreldoorlog is Duitsland kunsmatig opgedeel in die Duitse Westerse Bondsrepubliek teenoor die Oos-Duitse sg. Duitse Demokratiese Republiek. Ná skaars vyftig jaar het die kommunistiese ideologie van die dialektiese materialisme 'n andersoortige Oos-Duitser geskep wat van sy Wes-Duitse eweknie skerp verskil. Die Wes-Duitser is sterk individualisties en materialisties. Die Oos-Duitser, daarenteen, het 'n baie groter gemeenskapsbesef, is vriendeliker en hulpvaardig.

    In laasgenoemde verband het 'n ideologie van buite dus 'n invloed op die genoom van die gemiddelde Oos-Duitser gehad.

    Die gevare wat die Afrikaner in die oog moet kyk, is dat die transformasiepolitiek van die owerheid die Afrikaner van sy Europese herkoms sal beroof. Vandaar die noodsaak dat die Afrikaner in post-apartheid-Suid-Afrika op sy identiteit moet fokus en op sy Europese herkoms wat bewaar moet word. As die Afrikaner wil oorleef sal hy Eurokaner moet word. In die fase voor 1994 was dit nodig dat die Afrikaner hom bind aan die Afrikakontinent met die begrip Afrikaner. Omdat die omwêreld van die Afrikaner so ingrypend verander het, sal hy Eurokaner moet word.

    Die wisselwerking tussen menswees en sy natuurlike omgewing asook die sosiopolitieke omgewing druk 'n stempel af op nie net sy menswees (sy antropogenetiese identiteit nie), maar tegelykertyd op die natuurlike omgewing en die kultuur.

    Wie dus 'n student van die politiek is, moet ook kennis neem van die antropogenetiese disposisie van die groep, die politieke gemeenskap. Wie die genetiese erfenis van die groep miskyk, verskraal die politiek en verarm die politiek as wetenskap.

    косметика украинаФильчаков Александр Васильевич