Brittanje – Bladsy 9

Piet Croucamp se algemene probleem met Afrikaners

Die probleem met blanke Suid-Afrikaners – kode vir Afrikaners – is dat hulle veralgemeen, verduidelik “politieke ontleder” en dosent, dr. Piet Croucamp, en hy sê dit sonder dat die lagwekkende ironie op enige waarneembare manier by hom registreer, en daar het ons dit, die woord, verkry vanuit die hoogte, per bromponie afgelewer, uitgedink onder ‘n kopdoek van die soort wat gewild is onder fiktiewe seerowers en kombuisbediendes.

Daar is nie ruimte vir ironie in sy uitsprake nie, nie soos hy dit sien nie, want, en hier’s die ding: Piet Croucamp is ‘n liberalis en liberaliste is ernstige mense, deurdronge soos hulle is met verontwaardiging en die vaste sekerheid oor wat ander mense moet doen. ‘n Liberale “politieke ontleder” is te verhewe om self aan politieke prosesse deel te neem – dit is vir die prole. Die goeie doktor is daar om kommentaar te lewer, baie soos ‘n bioloog wat opmerkings maak oor bakterieë wat hy deur ‘n mikroskoop dophou.

Piet Croucamp het baie raad vir die bakterieë. Hulle moet ‘n afkeer hê van segregasie, byvoorbeeld, maar daar is nie ‘n “ons” in sy “renons” nie, daarom gaan sy seun nie skool in Diepkloof nie, maar by Laerskool Louw Geldenhuys. So, as onse Piet eers begin veralgemeen oor blankes wat veralgemeen kan hy in die algemeen nie ophou om te veralgemeen nie.

Die algemene Afrikaner is in die algemeen te bang vir algemene dinge, beduie hy volgens ‘n berig in Beeld, aan ‘n AHI kongres. Self, lei ons af, is die kopdoekridder nie bang vir “Zuma en Malema, wat ná Mandela se dood gaan gebeur, die instroming van onwettige immigrante, nasionalisering en regstellende aksie” nie. Wat is daar nou te vrese aan die finale aftakeling van die ekonomie, swart-teen-swartburgeroorlog, swart-teen-witburgeroorlog, hongersnood en volksmoord? Mense wat teëstribbel om in hulle beddens vermoor te word, is gewoonweg kortsigtig. Hulle sien eenmaal nou maar net nie die “groot prentjie” nie.

Wat is hierdie “groot prentjie?” vra jy die liberalis. Hy weet nie, maar die groot prentjie is gewis belangrik en liberaliste het besitsreg daaroor. Een ding waarvan hulle ewe seker is, is dat blanke mense verkeerd is. Waaroor? Dit maak nie saak nie. Hulle is net verkeerd. En hoekom is hulle verkeerd? Want hulle is blank. Maklik.

Swart mense is “in die algemeen gematig en het gewone middelklasbehoeftes. Hulle ontwikkel weerstand teen swak landbestuur. Aktivisme verloor momentum.” Natuurlik, Dok, en dis hoekom tweederdes van hulle volgende jaar weer vir die ANC gaan stem, al daardie goeie gematigde swart middelklasmense.

“Die regse element onder wittes is waarskynlik groter as die linkse element onder swartes,” postuleer hy sonder om te blik of te bloos. Hy weet dit is só want hy het op sy eie al die blanke regses en al die swart linkses gaan tel en afgetrek en gemaal en gedeel. Of hy sou moes, as hy nie ‘n liberalis was nie, maar nou is hy een so hy mag veralgemeen. Niemand verwag in elk geval dat die liberalis hom aan waarheid en werklikheid sal steur nie.

Daar is darem wel uitsprake wat hy op statistiek baseer, soos byvoorbeeld dat ‘n vrou se kans statisties groter is om deur haar man vermoor te word as deur ‘n swart mens. Jip. Dis wat die doktor sê, en as die doktor so sê, hoe kan dit anders wees? So, kou weer aan hierdie brokkie: Meer vroue, blank en swart, word deur hulle blanke mans vermoor as wat in die – errr – algemeen deur swart mense vermoor word. Tyd het net nie toegelaat dat Croucamp vir die gehoor kon wys waar hy dié statistiek raakgeloop het nie. Boonop het ‘n blanke vrou die gerusstelling om te weet wanneer sy wel deur ‘n swart man vermoor word, dat dit darem nie deur haar man is nie.

Regstellende aksie, sê hy, en hy kan praat want hy is mos ‘n liberalis wat nie sy pos deur regstellende aksie verloor het nie, “berokken wit mense ook min skade”. Net 5,7% van hulle is werkloos (en dis vir die doeleindes van die gesprek onnodig om te noem dat honderdduisende van dié wat nie werkloos is nie in Australië, Nieu-Seeland, Kanada, die Midde-Ooste en Brittanje werk. Heeltemal onnodig.) Croucamp voel ook nie gelei om te meld dat die werklike roes van regstellende aksie te sien is in slaggate, riool in die strate, grootskaalse vermorsing, ineenstorting van gesondheidsdienste en onderwys en veiligheidsmagte en staatsinstellings en die mynbedryf en landbou en die omgewing en… wel, eintlik alles nie.

Maar bekommer julle nie, kleingelowiges, is sy oproep. Al wat moet gebeur, is dat “wit grond”, (natuurlik nie syne nie, want hy is ‘n liberalis) oorgedra moet word na swart mense en húlle sal dan in een helder oomblik ontkiem in woekerende, wakker, winsspuwende entrepreneurs en – siemsallabiem! – die ekonomie is gered en daar is oor die algemeen vrede in die algemene Republiek van Paradyszanië.

“Moenie vir die regering wag om dinge te laat gebeur nie,” sê hy. “Maak byvoorbeeld self voorsiening vir jou kind se onderwys.” Soos vermoedelik om hulle Laerskool Louw Geldenhuys toe te stuur.

“Tegnologie,” gaan hy voort, “gaan die verskil maak tussen arm en ryk.” En natuurlik, as daar ‘n verskil tussen arm en ryk is, weet ons, moet blankes vir swart mense geld gee.

Hy reken “ons land het tegniese mense met sakevaardighede nodig”. Dis nou mense heeltemal anders as kopdoekdraende “politieke ontleders”. Nou is dit ook so dat ons sulke “tegniese mense met sakevaardighede” het. Weens regstellende aksie werk hulle in Auckland, Sydney en Londen.

Volgens Croucamp, berig Beeld, is die “kleinsakesektor die antwoord om werkloosheid te bekamp”. En hiér het hy gerusstellende nuus: “Die staat besef nou dat mense wat die ekonomie kan bevorder, in staat gestel moet word om meer werk te skep.” Ja, wel, nou, kyk, as die ANC so besluit sal dit mos so wees. Waarvoor is die algemene blanke dan so in die algemeen bekommerd?

Maar miskien is Croucamp tóg reg. Miskien kan daar iets goeds selfs uit regstellende aksie kom. Laat UJ gerus ‘n swarte as “politieke ontleder” en dosent aanstel – met of sonder ‘n jaarlikse kopdoektoelaag. Die vet weet, hy kan nie swakker wees as die huidige aanstelling nie – oor die algemeen.

[followbutton username=’GustavSVenter’ count=’false’ lang=’en’ theme=’light’]

Cameron se anti-porno-filters problematies

Die Britse premier David Cameron se plan om internetpornografie te verbied, is onder verdenking nadat hy voorgestel dat kaal vroue soos dié wat op The Sun se bladsy drie verskyn, nog steeds toeganklik sal wees aanlyn. Sommige kritici het Cameron van skynheiligheid beskuldig.

Die Eerste Minister het ‘n groot toespraak uitgestel om ‘n reeks hervormings aan te kondig wat kinders moet beskerm teen “giftige” pornografiese webwerwe. Cameron het sulke webwerwe as ‘n “roes op kinderjare” beskryf. Hy het aangekondig dat internetdiensverskaffers ingestem het om gesinsvriendelike filters aan te bring wat outomaties pornografie blokkeer tensy kliënte verkies om dit te sien.

Maar sy voorstelle is ook gekritiseer deur die anti-sensuur groepe, wat gewaarsku het dat webwerwe oor seksuele gesondheid en seksualiteit per ongeluk in die verbod kan sneuwel.

Cameron erken daar sal “probleme” met die stelsel wees en kennelik is sy aanvaarding van “sagte” of geskrewe pornografie problematies.

Die voormalige hoof van Child Exploitation and Online Protection (CEOP), Jim Gamble, sê mnr Cameron se plan om kindermishandeling te fnuik deur die verwydering van die resultate van soekenjins soos Google sal “afgelag” word deur pedofiele.

“Daar is 50.000 sulke roofdiere … wat nie van Google gebruik maak nie, maar peer-to-peer,” het hy gesê. “Volgens CEOP se inligting is slegs 192 verlede jaar gearresteer. Dit is eenvoudig nie goed genoeg nie.

“Kom ons skep ‘n werklike afskrikmiddel. Nie ‘n pop-up wat pedofiele sal aflag. nie.”

Cameron het ‘n veelvoudige benadering in die vooruitsig gestel om die verspreiding van beide wettige en onwettige pornografie aan te pak op die internet, en sê dat die probleem is “te groot om te ignoreer”.

Een sy voorstelle is, om teen die einde van volgende jaar alle huishoudings ‘n “opt out” van outomatiese pornfilters te gee, wat as standaard met internetbreëband kom. Besit van die uiterste vorme van volwasse pornografie sal ‘n oortreding word, terwyl die aanlyn-inhoud dieselfde beperkings as DVD’s in sekswinkels sal hê.

Maar in onderhoude ná sy toespraak was Cameron onduidelik presies oor watter webwerwe verbied moet word deur die nuwe filters – en aanvaar hy dat die tegnologie nog steeds tekortkominge het.

Lady Anne Barnard, die fluitjieblaser onthul Britse slawernyskandaal aan die Kaap

In die SA Nasionale Biblioteek in Kaapstad word ’n potloodskets, “Sleeping Madonna and Child”, 20 cm x 18 cm, bewaar wat die Britse adelvrou lady Anne Barnard (1750-1825) gemaak het toe sy van 1795 tot 1802, tydens die Eerste Britse Bewind, aan die Kaap vertoef het.

Luidens ’n byskrif is dit ’n skets van ’n baba van die welgestelde Vryburger Jacob van Reenen. Aan haar voete sit ’n swart kleuter en ’n hond. Lady Anne se byskryf lui die vrou is ’n kinderoppasser. In haar Kaapse dagboek verwys sy op 22 Julie 1799 na dié skets, en vertel dat die oppasser (nurse) se naam Teresa is.

Hierdie skets is in die onlangse verlede met byna vervelende reëlmaat deur sogenaamde slawekenners as ikoon gekies om te illustreer hoedat swart slawe die wit Nederlandse babas aan die Kaap geborsvoed het.

Maar daar is geen getuienis dat hierdie vrou, met sterk Oosterse trekke en haarstyl, inderdaad ’n slavin was nie.

Was sy nie dalk ’n huurling, een van die groot getalle Javaanse bannelinge aan die Kaap nie?

Was sy nie dalk ’n familielid van die krygslui (Orang Cayen) uit die heersersklas, soos prins Abadin Tadia Tjoessoep (sjeg Yussuf) van Makassar, Indonesië, die sultan van Malacca, sjeg Abdurahman Matebe Shah, en prins Abdullah ibn Kadi Abdus Salaam (Wali Tuan Guru) van Tidore in die Trinate-eilande, wat as politieke krygsgevangenes deur die Nederlandse owerheid in Batavia na die Kaap verban is nie?

Lady Anne sê nie van watter herkoms Tesesa was nie, maar wanneer sy wel sketse van slawe gemaak het, het sy hulle in die byskrifte ondubbelsinnig as slawe (“slaves”) geïdentifiseer.

Op die stofomslag van André P. Brink se nuutste slaweroman, Philida, pryk ’n spieëlweergawe van dieselfde skets van Teresa, dus by implikasie ’n slavin.

Wat was dan die verskil tussen ’n banneling en ’n slavin?

Dit is eers wanneer jy in dr. Achmat Davids se minder bekende The Mosques of the Bo-Kaap, A Social History of Islam at the Cape, 1980 gaan oplees, dat ’n venster op ’n totaal ander wêreld oopgaan. Daar verneem jy van Oosterse bannelinge wat self slawe besit het, en van die vakmanne wat hul kundigheid uitverhuur het en welvarend was. Van verskillende sosiale klasse in die Moslem-gemeenskap.

Dan eers besef jy dat die slawe aan die Kaap, soos ook in Indonesië, van die laagste rangorde, die ongeletterde arbeiderklas, was.

Die vakmanne, handelaars, brandweermanne en kanonniers van die Kasteel was van die middelklas. Hulle kon hulself (as krygsgevangenes) vrykoop, en soos die hoë lui self slawe besit.

En dan was daar ook die priesterklas, ook hoë lui.

’n Taamlik merkwaardige verskil, dus, binne ’n taamlik geslote gemeenskap aan die Kaap.

Lady Anne onthul deur haar sketse die verskillende klasse mense, ongeag velkleur, aan die Kaap. Ook teken sy die Koina, en onder hulle is nomadiese veeboere, diensknegte, soldate. Ook gee sy ’n aanduiding van sosiale klasse. Sy skets verder ook swartmense, en selfs hulle is nie homogeen van stand en klas nie.

En die Nederlanders, Britte en ander Europeërs wat sy skets, is net so uiteenlopend van klas, stand en aansien. Alles baie ver verwyderd van die hedendaagse stereotipe klassifikasie van wit en welvarend en onderdrukkend, opgestel teenoor swart, arm en verdruk.

Maar lady Anne gaan veel verder: In haar dagboeke ontbloot sy, met groot ontsteltenis en in detail, die uitgebreide slawernystelsel van die Britse owerheid en handelaarsklas aan die Kaap. Al wat ’n Britse ampenaar is, is daarby betrokke – vir die eie sak, sowel as vir die Britse kolonie.

Die goewerneur en die Britse slawehandelaars met hul vinnige seilskepe baat die meeste by die bedryf, maar so ook die admiraliteit, die doeane, die gereg en talle ander ry saam op hierdie soustrein van woekerwinsneming uit die vang, verskeping en verkoop van menselewens.

Die vernaamste slawebron vir Kaap is Mosambiek en Madagaskar, en die Britse slawehandelaars hou daar die monopolie oor dié mark.

Robbeneiland, die plek van kwarantyn, word byna aan slawehandelaars verkoop, vertel lady Anne. Maar haar man, Andrew, verneuk die goewerneur, sir George Yonge, en die Britse slawehandelaar, met ingewikkelde dokumentasie – en gevolglik word die eiland toe nie verkoop nie.

Ook blaas lady Anne die fluitjie oor hierdie mensonterende bedryf teenoor haar minnaar in die parlement in Londen, Henry Dundas, minister van kolonies. Lady Anne is egter salig onbewus van die feit dat Dundas inderdaad die spil is waarom die hele Britse transatlantiese slawebedryf met die Amerikas, die grootste in sy soort ter wêreld, draai. Sy weet nie dat hy in sy gevestigde magtigheid daarin slaag om William Wilberforce, die kampvegter vir slawebevryding, se pogings om die slawebedryf stop te sit, dertig jaar lank takties-doeltreffend in die wiele ry nie.

Lady Anne se dagboeke is die verlore skakel tussen amptelike dokumentasie wat behoue gebly het, onderduimse bedrywighede wat nooit gedokumenteer is nie, en verdwene argiefmateriaal oor die skandalige era van slawehandel aan die suidpunt van Afrika.

Op 21 Februarie 2012 het ’n brief van Terence Grant van Woodstock in die Engelstalige dagkoerant Cape Argus onder die opskrif ‘Slavery and the loss of land led to deprivation’ verskyn. Die brief lui soos volg: “Dr. Pieter Mulder and his fans need to understand that Afrikaner ancestors, in general, were enthusiastic supporters of slavery and often grabbed more land in the hope that landless blacks would work for them in conditions tantamount to slavery. Suffice it to say that when the British in 1795 outlawed judicial torture, the Cape Court of Justice protested that “cold and rude slaves would hardly consider the privation of life as a punishment, unless accompanied by such cruel circumstances as greatly aggravate their bodily suffering”, according to Frank Welsh’s “A History of South Africa – a way of saying that slaves are too badly treated to regard death by execution as a significant punishment. With the British banning the slave trade in 1807, and vigorously enforcing this ban, the Boer was at loggerheads with anyone attempting to uplift these “schepsels” (creatures). One of the first acts of the breakaway Boer communities was to ban in the 1830’s all missionary activity. It is understandable that blacks should feel the Afrikaner stole their inheritances, and to expect those who inherited this land to help them over the hurdles in their path. The Afrikaner and many of his English-speaking counterparts believe that they and their fathers played and are playing on a level playing field. Fortunately, ignorance is curable.”

Grant, soos die meeste van sy taal-en-kultuurgenote, klou vas aan die leuendeurtrekte mite van Britse liberalisme, wat die Engelse/Britte tot engele verhef, en alle Afrikaners (voorsate én nasate) tot rassistiese slawedrywers en gronddiewe verdoem. Maar kan hy vir sy stiksienige onkunde en vooroordeel geblameer word as dieselfde propaganda in die skoolleerplanne verkondig word, die Iziko-slawemseum in Kaapstad dit in woord en beeld verkondig en die Stad Kaapstad se “Slave Walk” met duur kennisgewingborde en toerismepamflette (betaal deur alle belastingbetalers) dit bevestig?

Nog vreemder is dat daardie akademici en vakkundiges wat die voortou neem in die anti-Afrikaner-lasterveldtog via museums, skoolleerplanne, die toerismebedryf, boeke en die openbare omgewing van Kaapstad, skynbaar nog nooit lady Anne se onthullings oor die Britse slawebedryf raakgelees het nie. Nie ‘n enkele boek in Engels hier ter plaatse oor die slawebedryf vermeld enigiets daarvan nie. Maar hulle kon wel haar skets van Teresa met baba Van Reenen uit haar nalatenskap pluk om ook dít as ’n wapen teen Afrikaners te misbruik.

In my nuutste boek, Kaap van Slawe – Die Britse slawebedryf van 1562 tot 1910: Met spesiale verwysing na die Kaap die Goeie Hoop vanaf 1680, uitgegee deur Historical Media, word hierdie mite van Britse liberalism en Afrikanerskuld oopgevlek en omver gewerp. Ek het hoofsaaklik van Britse en Amerikaanse bronne gebruik gemaak. Dit is die verhaal van die grootste slawebedryf ter wêreld wat in die regeringstyd van Elizabeth I begin is en ononderbroke deur die beleggings van die agtereenvolgende koningshuise en die hoë lui uitgebou is om haas elke land waaroor die Union Jack gewapper het, te betrek. Ná 1807 is die term slawe vervang deur Prize Negroes en Indentured Apprentices, maar in wese het slawerny tot 1910 voortgeduur totdat dit deur die Unieregering onder die Afrikaner-leiers Louis Botha en Jan Smuts in Suid-Afrika stopgesit is.

* Kaap van Slawe kan bestel word by tel 021 406 2823 of e-pos: erfenis@dieburger.com

Onderweg na globale finansiële ineenstorting

Terwyl die media dikwels oor die politiek van die huidige globale finansiële krisis verslag doen, word daar min oor die besonderhede daarvan berig. Slegs enkele waagmoedige verslaggewers en TV-programme gaan dieper op al die implikasies van Amerika se skuld van 16 triljoen dollar en die EU se hulppakket aan Griekeland in.

Kortom, die VSA, Brittanje, die suide van Europa, maar ook Ierland, staar bankrotskap in die gesig. Wanneer die proses tot sy logiese uiteinde gevolg gaan word, sal sommige lande ‘n verlaging in lewenstandaard van tot 40% moet aanvaar. Daar sal onluste uitbreek en selfs demokrasie, die slagspreuk van die twintigste eeu, sal onder skoot kom. Die feit dat Duitsland tans aan Griekeland voorskryf hoe om sy ekonomie te bestuur, beteken reeds die einde van Griekse demokrasie en soewereiniteit omdat dié land se burgers voortaan aan eksterne beheer onderworpe gaan wees.

Die uitgesproke TV-aanbieder Max Keiser beskryf diegene wat in beheer van die New Yorkse en Londense finansiële bedrywe verkeer, as “bedrieërs en misdadigers”. Trouens, wat ons oor die afgelope vier jaar of meer gesien het, is dat die banke hul private verliese van honderde miljarde dollar na die belastingbetaler oorgedra het. Intussen het bankiers aangehou om aan hulself groot salarispakkette en veral bonusse te betaal.

Weens al die finansiële skandale wat in die Londense bankbedryf woed, geniet geen bankier meer die geloofwaardigheid om as goewerneur van die Bank van Engeland aangestel te word nie. Daarom het die Britse regering besluit om die huidige Kanadese sentrale bankier, Mark Carney, te werf in ‘n poging om die land se finansiële probleme uit te stryk.

Tydens die sogenaamde LIBOR-skandaal, is bevind dat Barclays en ander Londense banke die daaglikse vasstelling van rentekoerse tot hul eie voordeel gemanipuleer het. LIBOR, oftewel die “London Interbank Offered Rate” bepaal die koerse waarteen triljoene dollar se afgeleide en ander transaksies wêreldwyd betaal word, ook in die VSA.

Die krisis wat Brittanje egter in die gesig staar, is veel groter as die aanvanklike bankrotskap van banke wat deur die regering staande gehou moes word. Deels vanweë die bankkrisis, maar ook omdat die Britte al jare lank bokant hul vermoëns leef, skuld die Verenigde Koninkryk meer as 900% van haar eie Bruto Nasionale Produk. Dit is min of meer dieselfde skuldvlak as dié van Duitsland in die dae van die Weimarrepubliek tydens die 1920s toe daar hiperinflasie geheers het en dit goedkoper was om jou huis se mure met banknote te versier as om muurpapier te gebruik.

Die logiese vraag is: waarom breek daar nie vandag hiperinflasie in Brittanje of selfs die VSA uit nie, gegewe die hoë skuldvlakke van beide lande? Die antwoord is dat die regerings en veral die sentrale banke tans rentekoerse met ‘n ysterhand beheer. Op die oomblik is korttermynrentekoerse in die meeste ontwikkelde lande so te sê gelyk aan nul persent en langtermynkoerse die laagste in 300 jaar!

Hier volg die 3-maandekoerse (LIBOR) vir die vernaamste geldeenhede:

USD 0.30950 %

EUR 0.12357 %

GBP 0.51938 %

JPY 0.18143 %

CHF 0.01400 %

ZAR 5.13% (JIBAR)

Die Switserse frank (CHF) “betaal” of vereis reeds negatiewe rentekoerse vir enigiets vanaf oornagdeposito’s tot en met 2 maande. Dit wissel van -0.02200 % tot -0.00600 %. Die rede hiervoor is dat die Switserse frank vanweë die wêreldwye finansiële krisis soveel in waarde gestyg het dat die Switserse Nasionale Bank besluit het om buitelanders met lae of negatiewe rentekoerse te “straf” as hulle net hul geld in Switserland wil kom “parkeer”. Verdere stygings in die Switserse frank sou die mededingendheid van Switserse maatskappye nog verder knou.

As ‘n mens dink dat soveel lande en instellings deesdae nie hul lenings kan terugbetaal met sulke uiters lae rentekoerse nie, stel jou voor indien rentekoerse na die meer normale vlakke sou styg waaraan ons in Suid-Afrika gewoond is! Indien die Amerikaanse rentekoerse môre tot 5% sou styg, sou die hele Amerikaanse ekonomie waarskynlik tot stilstand kom en sou die banke weereens min of meer bankrot wees.

Ons sien dus hoe die globale ekonomie tans deur kunsmatige, lae of nulrentekoerse drywend gehou word. In die regte wêreld is daar egter skommelinge in die waarde van goedere en bates. Veral goud en silwer het sedert 2008 toe die krisis begin het, drasties gestyg. Wat tans besig is om te gebeur, is dat omtrent al die geldeenhede waarde verloor, net soos tydens klassieke inflasie en dis net ‘n kwessie van tyd voor mense dit agterkom en desperaat gaan probeer om ander bates as papiergeld te bekom.

Vanweë die waardevermindering van geld, het aandele ook die afgelope tyd ietwat gestyg. Maar die Amerikaanse aandelebeurs is nou so afhanklik van hierdie lae rentekoerse dat enige styging in rentekoerse, soos byvoorbeeld om die waarde van die dollar te probeer beskerm, tot ‘n ineenstorting van die beurs mag lei, iets wat baie maklik ‘n Groot Depressie mag ontketen.

Ook die stryd tussen die Demokrate en die Republikeine in die VSA rondom die sogenaamde fiskale afgrond (“fiscal cliff”) gaan oor ‘n keuse tussen twee moontlik fatale opsies vir Amerika: die verhoging van belasting of die verlaging van staatsbesteding. Ongeag die dosisse waarin hulle toegedien word, gaan beide ‘n uiters negatiewe uitwerking op die Amerikaanse ekonomie hê. Indien die belastingbetaler meer moet betaal, gaan hy minder verbruik en word die ekonomie verder in ‘n resessie gedompel. Net so kan ‘n afname in staatsbesteding ook die ekonomie laat krimp, met min of meer dieselfde resultaat.

Die groot vraag is hoe die voortslepende internasionale geld- en bankkrisis Suid-Afrika gaan raak? Vanweë valutabeheer en ander faktore is Suid-Afrikaanse banke nie regstreeks deur die internasionale finansiële krisis geraak nie, maar hier by ons is die politieke probleem besig om al hoe meer ondoeltreffendheid in die ekonomie te veroorsaak. ‘n Groter wordende deel van die swart elite plunder eenvoudig die staat, die munisipaliteite en groot maatskappye sonder dat hulle enigiets tot die ekonomie bydra. Hoewel ons nie met die enorme staatskuld van ‘n Brittanje, ‘n Griekeland of ‘n VSA te kampe het nie, neem die vertroue in ons ekonomiese stelsel weens korrupsie, onbekwaamheid, asook stakings en geweldpleging, insgelyks af.

Die ander probleem is dat ons ekonomie en veral ons finansiële stelsel sterk aan dié van Engeland gekoppel is. Onder andere besit Barclays reeds vir ABSA en ons banke dryf elke dag handel met die groot Britse banke in Londen. Die komende ineenstorting van Londen sal dus nie Johannesburg ongeskonde laat nie.

In globale terme is die rand ‘n baie klein geldeenheid. Trouens, in Londen word dit as ‘n sogenaamde “eksotiese geldeenheid” gesien wat slegs in klein hoeveelhede verhandel word, anders as die euro of die jen wat byna in miljarde per minuut verhandel word. Daarom kan die waarde van die rand baie maklik deur ‘n groot buitelandse bank gemanipuleer word, net soos wat die LIBOR-koerse deur Barclays gemanipuleer is. Indien die rand drasties sou verswak, sou al ons spaargeld vernietig word en ‘n golf van hiperinflasie soos in Zimbabwe oor ons land spoel.

Een ding wat egter in die rand se guns tel, is die hoeveelheid minerale wat steeds onder ons grondoppervlak verkeer en dus potensiële goud- of platinumreserwes verteenwoordig. Indien mynproduksie egter weens arbeidsonrus soos by Marikana en elders permanent ontwrig word, kan die rand insgelyks binne ‘n ommesientjie verswak, terwyl petrol- en voedselpryse die hoogte inskiet.

Tans beheer die groot banke en versekeringsmaatskappye feitlik al ons finansiële bates, soos aandele, effekte en kontant. Synde sterk onder Britse invloed, is Suid-Afrikaanse banke feitlik deurgaans baie anti-Afrikaans en sou niks daarvan dink om hierdie bates op een of ander manier op te veil en in die bodemlose “swart gat” van die internasionale finansiële stelsel te stort nie. Oor die afgelope paar jaar was daar allerlei onrusbarende maniere waarop gewetenlose bankiers onskuldige middelklasmense se pensioene en spaargeld vir hul eie doeleindes toegeëien het. Ons banke is reeds ten dele betrokke by regeringskorrupsie en die soort “wettige plundery” wat as “swart ekonomiese bemagtiging” bekendstaan. Hulle sou dus niks daarvan dink om ons huidige spaargeld en kapitaal vir hul eie doeleindes aan te wend, met die volle samewerking van Gill Marcus en die Reserwebank nie. In al die vernaamste nywerheidslande het ons onlangs gesien hoe die banke en die regerings saamspan om die gewone man met reuseverliese en belastings op te saal. Selfs mev. Angela Merkel wat hoog en laag gesweer het dat die spaarsamige Duitsers geensins vir die Grieke sal betaal nie, het onlangs daartoe ingestem dat die Duitse belastingsbetaler wel ‘n gedeelte van die Griekse staatskuld sal vereffen.

Dis so goed die Suid-Afrikaanse belastingbetaler word gedwing om Zimbabwe of Swaziland se staatskuld te delg. Uiteraard gebeur dit reeds, want die ANC het al skenkings aan beide lande gemaak, hoewel dit nie van dieselfde omvang is as wat Duitsland aan Griekeland sal moet betaal nie.

Die Afrikaner het reeds alle politieke invloed in die land verloor en loop gevaar om ook sy vasstrapplek in die Suid-Afrikaanse ekonomie kwyt te raak soos wat ons Londen-georiënteerde banke en versekeringsmaatskappye die belang van hul Britse moederland nastreef en nie die belang van hul eie kliënte nie. Ook gaan pensioenfondse gedwing word om in bepaalde regeringsprojekte te belê wat die opbrengs van sulke fondse drasties gaan beïnvloed.

Myns insiens moet Afrikaners met oplossings kom om ons afhanklikheid van die Britse finansiële stelsel en sy gevaarlike, astronomiese skuldlas te verminder. Ons moet ons meer op Switserland rig waar daar groter stabiliteit is. Maar ons moet ook begin om ons eie bates te bestuur, pleks van op die verraderlike bankiers te vertrou. SANLAM en ander instellings wat Afrikaners in die verlede geskep het, is lankal deel van die soort Britse kartel wat Johannesburg, die finansiële sentrum van Suid-Afrika, beheer. Op sy minste moet daar weer ‘n eg inheemse versekeringsmaatskappy gestig word sodat ons nie verder uitgebuit word nie. Op die duur moet Afrikanerkapitaal aangewend word om vir ons mense werk te skep, buite die regstellende-aksie-ekonomie wat ewe groot risiko’s in hom ronddra as dié van Griekeland, Ierland of Brittanje.

Hier vanuit Suid-Afrika gaan ons heel moontlik die finale afgang van Groot Brittanje aanskou, hoe dié land finaal onder ‘n skuldtsoenami in duie stort. Daar mag weer onluste in die strate van Londen uitbreek soos wat mense al hul spaargeld en pensioene verloor en werkloosheid drasties toeneem.

As ons slim is, sal ons verhoed dat ons saam oor die afgrond stort en hierdie moeilike tye eerder as ‘n geleentheid sien om ‘n nuwe ekonomie in Suid-Afrika tot stand te bring. Ons moenie meer afhanklik van Britse banke en mynhuise wees nie, want in die tagtigerjare was dit die manier waarop Suid-Afrika finansieel afgepers is om ons mense uiteindelik tweedeklasburgers in hul eie land te maak.

Indien ons oor die verbeelding en inisiatief beskik om, noudat Brittanje al hoe swakker raak, ons eie finansiële sektor op die been te bring en ‘n Afrikaanse kennisekonomie soortgelyk aan dié van die huidige Duitsland tot stand te bring, kan ons weer in Suid-Afrika koning kraai.

Soos George Osborne, die huidige Britse minister van finansies, vandeesweek tydens sy sogenaamde Herfstoespraak gesê het: “Hulle (die Duitsers) het vele dinge gedoen soos om in opvoeding te belê, wat ons moes gedoen het.”

Hoewel Afrikaners oor die afgelope tyd alle politieke invloed in Suid-Afrika verloor het en ook ekonomies gemarginaliseer is, het ons tog ‘n paar dinge reg gedoen, soos om in ons kinders se opvoeding te belê. As volk is ons verreweg die beste opgevoed en opgelei in Afrika, gemiddeld ook veel beter as die Britte. Ons opvoedingsvlak kan enige tyd met dié van Duitsland of die Skandinawiese lande vergelyk word. Dat van ons mense in armoede moet leef, is ‘n absolute skande.

Dis hoog tyd dat ons daardie Afrikanerkundigheid wat oor geslagte opgebou is tot ons eie voordeel begin aanwend en dit nie in diens van ons oorheersers verkwis nie.

Zuma-gesprekke bevorder Afrikanervryheid

Verlede Donderdagaand se dinee tussen ‘n groep Afrikaners en president Jacob Zuma het intussen heelwat kommentaar en – ongelukkig – verwarring veroorsaak. Soos ek reeds in my antwoorde op vrae van Rapport gister gesê het, voel ek dat ons in ‘n vyandige media-omgewing verkeer, met sowel die magtige Britse media as hul Suid-Afrikaanse eweknieë wat tegelykertyd die Afrikaner en die Zuma-faksie van die ANC verguis.

Wat aanvanklik ‘n privaat geleentheid sou wees waartydens Afrikaners griewe kon lug en die water kon toets vir moontlike toegewings van die ANC, is egter vooraf uitgelek en word nou deur sowel die liberale Naspers-koerante as die konserwatiewe Radio Pretoria verdag gemaak. Ook die leserskommentaar by die Rapport-berig van gister op hul webblad is oorwegend negatief.

Soos ek reeds ná ona eerste braaivleis met Zuma in Houghton enkele jare gelede geskryf het, moet ons nie die waarde van diplomasie onderskat nie. Mandela het, deur blote diplomasie, vanuit sy tronksel die hele Nasionale Party met sy magtige militêre masjien om sy vinger gedraai en uiteindelik die staatsmag vir sy terroriste-organisasie verower. Sekerlik het dit met die hulp van die buiteland, die VN en die ou Oosblok, maar veral Brittanje en Amerika geskied. Feit is egter dat die ANC hierdie land deur blote diplomasie en slim politiekery deur wit en Indiër-kommuniste ingepalm het. De Klerk, Roelf Meyer en hul Broederbond-maatjies het die hele land, asook elke Afrikanerbate soos staatsmaatskappye, universiteite en skole, op ‘n skinkbord aan hulle oorhandig.

Is ons Afrikaners dan dommer as die ANC se sluwe blanke en Indiërkommuniste?

Vanmôre is daar op busse en treine vanuit Soweto deur taxi-eienaars gevuur; in Brits kan ‘n mens nie die water drink nie. Daar is sprake van die nasionalisering van alle plase. Terwyl Suid-Afrika al hoe meer in anargie en wanorde versink, styg die potensiaal vir geweld eksponensieel. In sommige Afrikanerkringe word die term “oorlog” rondgeslinger, terwyl Julius Malema natuurlik sy eie bydrae lewer om die temperatuur te laat styg.

Een goeie rede om met Zuma te praat, is sekerlik om hierdie dreigende etniese konflik in Suid-Afrika te probeer afweer. Die stelsel wat De Klerk, die Britse marionet en naïewe kruiper, vir ons ontwerp het, is vinnig besig om in duie te stort. Die twak van ‘n “reënboognasie” en ‘n liberale demokrasie waarin die swart ras sy eie apartheid – maar sonder ‘n tuisland vir die blanke verdruktes – handhaaf, is eenvoudig nie genoeg om die reeds wankelende staat regop te hou nie. Daar móét verandering kom, hetsy deur geweld, opstand en oorlog, hetsy deur… te praat.

Vanweë al die negatiewe propaganda deur die wêreldmedia – gelei deur die Britse media – téén ons volk, kan ons nie bekostig om as die aanstigters van geweld en konflik in Suid-Afrika gesien te word nie. Ná Zimbabwe en met Suid-Afrika goed op pad na ‘n soortgelyke ineenstorting, soek Brittanje en Amerika ook na ‘n sondebok vir hul mislukte politieke eksperiment in Suider-Afrika. Hulle sou ons graag die skuld daarvoor wou gee.

Ons beskik oor ‘n navolgenswaardige voorbeeld in oudpresident Paul Kruger, wat in enige konflik met Brittanje tot op die laaste oomblik vrede deur onderhandeling nagestreef het. Anders as diegene wat vandag meen Afrikaners kan net in isolasie met mekaar praat – maar dan wil die meeste Afrikanerleiers en -faksies nie eens dít doen nie! – en nie met ons volk se vyande nie, het Kruger gedurig met sy vyande gepraat en probeer onderhandel.

Terwyl ons, soos dit ordentlike, Christelike mense betaam, vrede in dié wêrelddeel nastreef, moet ons egter die ou Latynse spreuk, si vis pacem, para bellum (“As jy vrede wil hê, maak vir oorlog gereed”) in gedagte hou. Afrikanerswakheid onder De Klerk het ons vandag by dié kruispad gebring waar sommige selfs die kulturele, taalkundige en demografiese verdwyning van die Afrikaner voorspel.

Onderwyl geweldsmisdaad en wanorde oplaai, sal ons die geledere móét sluit en eie gemeenskapsveiligheidstrukture op die been bring om ons lewens – en veral dié van ons vrouens en kinders – te beskerm. Zuma soek nie om dowe neute toenadering by Afrikaners nie. Dit is juis omdat hy, met die fyn politieke aanvoeling van die Zoeloehoofman, besef dat daar roeringe in Afrikanergeledere is dat hy so graag die kommunikasiekanaal met Afrikaners wil oophou.

Voortgesette gesprekke met Zuma of ander ANC-leiers sal geen doel dien indien die Afrikaner homself nie ordentlik kan begin organiseer en mobiliseer nie. Maar dit is so ooglopend dat ‘n mens dit seker nie eens hoef te sê nie.

Soos ek ook reeds voorheen geskryf en gesê het, verteenwoordig Zuma se gesprekke met ‘n mengelmoes Afrikanerleiers en -organisasies ‘n implisiete erkenning van ons status as ‘n volk en as ‘n nasionale minderheid in Suid-Afrika. Ons moet die volgende onthou: soos wat geen Arabiese staat nog ooit die bestaan van Israel erken het nie, net so erken Groot Brittanje nie die bestaan van die Afrikanervolk nie. Die Swazi’s, die Basotho’s en die Tswanas word deur Brittanje erken en het hul volkstate van die koloniale moondheid ontvang, maar nie die Afrikaner nie. Sowel Brittanje as die VSA beskou ons as blote individuele lede van ‘n “reénboognasie” soos deur ‘n verteenwoordiger van die “Church of England”, aartsbiskop Tutu, aangekondig is. Wat FW de Klerk, Nasionale Pers en die reste van die ou Broederbond betref, is ons hoogstens “kleurlinge-in-wording” wat moet ophou Standaardafrikaans praat en so gou moontlik met ons demografiese meerderes, die snel groeiende kleurlingbevolking van die Wes-Kaap moet ondertrou en assimileer.

Zuma, ongeag al die skandale en negatiewe dinge wat daar oor hom gesê word, is die de facto-staatshoof van Suid-Afrika wat universeel in die buiteland as sodanig erken word. Dat hy in die openbaar die Afrikaner as ‘n blanke volk, inheems aan Afrika, erken het, is reeds vir ons van onskatbare waarde en maak enige ete of braaivleis met hom dubbel en dwars die moeite werd.

Toevallig is FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker van Nasionale Pers, asook Willie Esterhuyse en ander akademiese konkelaars op Stellenbosch, diegene wat die Mbeki-faksie téén Zuma ondersteun het. Tans het hul steun na Cope en mev. Zille se DA verskuif, twee partye wat wesentlik dieselfde beleid van ‘n Engelse “reënboognasie” en Afrikaner-onderploeging as die Afro-Saksiese Mbeki-faksie nastreef.

Die hele oorgang van die vroeë negentigerjare en die endemiese korrupsie wat hom van Suid-Afrika meester gemaak het, het benewens “tenderpreneurs” ook ‘n spesie van Afrikanerverraaier na FW de Klerk se voorbeeld geskep. Dit is mense wat vir eie gewin of eie aansien hul mede-Afrikaner in die rug sal steek, nuus sal aandra, teen hom in die hof sal getuig soos in die Boeremagsaak, Afrikaanse skole of universiteite sal verengels en ander vorme van onderkruipery daagliks sal aanhou pleeg.

Ek vertrou Jacob Zuma van Nkandla in Zoeloeland méér as wat ek dié verfoeilike spesie van Afrikanerverraaier en -hensopper vertrou.

Afrikaners is egter vandag nie verniet verdeeld nie. Ons is met opset oor baie jare deur ons vyande verdeel wat die verraad in ons midde aangestig en befonds het.

As ons net tien persent van die sukses in ons gesprekke met die ANC kan behaal, wat die ANC destyds in sy geheime en openbare ontmoetings met die Broederbond, Nasionale Intelligensie en die bruikbare idiote van die Afrikaanse intellektuele by Dakar en elders behaal het, sal ons reeds fenomenaal vooruitgang gemaak het.

Soos ons tydens die hopelose geploeter van die ou Nasionale Party in die vroeë negentigerjare gesien het, is dit dikwels nie jou militêre slaankrag wat die uitkoms van ‘n konfrontasie bepaal nie, maar die gehalte van jou argumente.

In dié opsig is ek vol vertroue dat PRAAG deur sy openbare standpunte asook sy vlugvoetige diplomasie agter die skerms teenoor nie net president Zuma nie, maar ook buitelandse ambassades en organisasies, besig is om ‘n wesentlike bydrae tot Afrikanerbevryding te lewer.

Die uiteindelike vraag wat ons onsself moet afvra, is: dien gesprekke met Zuma en die ANC die saak van uiteindelike Afrikanervryheid of nie? Indien nie, moet ons dit onmiddellik staak. Tot dusver kan ek egter met ‘n rein gewete sê dat ons, sedert die gesprekke met Zuma begin het, die flikkerende kersvlammetjie van Afrikanervryheid bakhand teen ‘n warrelwind vertroetel het tot nou waar dit reeds sterk en standhoudend soos ‘n fakkel brand. Dat daardie fakkel nou die vuur moet aansteek, is gewis, maar sonder ‘n intellektuele en diplomatieke basis vir ons aansprake bly dit ‘n blote opwelling wat met die tyd sal vergaan.

jewel set for

Zuma paai Britte oor myne

Jacob Zuma het Donderdag, op die derde dag van sy staatsbesoek aan Brittanje aan Britse parlementslede gesê die nasionalisering van myne is nie op die regering se agenda nie.

Zuma het dié versekering gegee nadat ANC-Jeugligaleier, Julius Malema, die nasionalisering van myne met ywer begin bepleit het.

“Laat my van hierdie geleentheid gebruik maak om te bevestig dat Suid-Afrikaanse wetgewing nié voorsiening maak vir die nasionalisering van myne nie en dat daar geen bespreking in regeringskringe daaroor gevoer word nie,” het Zuma tydens sy toespraak gesê.

Hy het ook die versekering gegee dat sokkertoeriste veilig sal wees gedurende die Wêreldbeker.

Zuma kon egter nie daarin kon slaag om die Britse eerste minister, Gordon Brown, te oortuig om sanksies teen Zimbabwe te laat vaar nie.

Die EU asook die VSA het die reisverbod en batebevriesing wat teen Suid-Afrika se buurlandleiers ingestel is, met ‘n verdere jaar verleng.

free slot

Zuma se toekenning

Die queen het pres. Jacob Zuma met die “Orde van die Bad” vereer.

“Moes dit nie eintlik die ‘Orde van die Stort’ gewees het nie wil mev. Blik op slag weet.

Ja-nee, daarmee kan ek nie méér as saamstem nie.

Maar, dink ek, ek is bly die queen het nie die “Orde van die Bad” óf die “Orde van die Stort” aan my toegeken nie. Ek sou dit net dalk as ‘n skimp beskou het, veral na siffel ure op ‘n vliegtuig.

“Ek dink,” sê ek na ‘n rukkie, “die ‘Orde van die Stoetbul’ sou meer gepas gewees het.

“Ja,” sê vroulief wat op ‘n plaas grootgeword het, “moes seker ‘n Drakensberger wees, want hulle kapasiteit maak dat hulle nie net hul eie troppies ‘doen’ nie, maar sommer ‘n klomp van die bure se troppe ook. G’n draad hou g’n Drakensberger in nie. Pure swart kallers die wêreld vol.”

“Dink jy die prez gaan bietjie besienswaardighede besigtig?” vra vroulief.

“Ja, ek hoor hy gaan by ‘n museum die uitstalling van Koning Henry die 8ste goed bestudeer. Volgens oorlewering is dié koning se rekord nog nie verbeter nie. Dis nou so ver ons weet.”

“Klink my Zuma is nie baie tevrede met die ‘Orde van die Bad’ nie.”

“Hoe so?”

“Ek sien hy vis al weer vir nog ‘n toekenning by Mugabe. Vertel vir die Britte die sanksies teen Mugabe is nou nie sportmanship nie, what, what.”

под потолок

Oliebron van alle kwaad

Britse olie-eksplorasie in die see by die Falklandeilande het Argentinië as aanspraakmaker op dié eilande opnuut die harnas in. Dié keer het Argentinië ook die steun van bykans alle Latyns-Amerikaanse lande, en die Argentynse pers bespiegel dat die saak ‘n draai in die wêreldhof in Den Haag kan maak.

Volgens die Argentyne erken die VN die status van die eilande as “dispute gebied” en daarom mag niks gedoen word om die status aan te tas alvorens die saak bereg is nie. In wese kom dit daarop neer dat Argentinië meen die Britte moenie toegelaat word om potensiële rykdomme in te palm, terwyl dit later kan blyk dat dit eintlik Argentynse olie is nie.

Brittanje, weer, meen hul aanspraak op die eilande is bo dispuut verhewe.

Maar is die saak so eenvoudig? Het die Argentyne ‘n geldige aanspraak op die Islas Malvinas soos die Argentyne hierna verwys.

Die ironie is dat die Argentynse naam van Franse herkoms is. Dit is afgelei van ‘n agtervoegsel vir die Bretonse hawe Saint Malo, nadat die Franse in 1764 ‘n kolonie aan die oostekant gestig het.

‘n Jaar later, onbewus van die Franse teenwoordigheid, het ‘n Britse ondekkingsreiseger die gebied besoek en namens Brittanje daarop aanspraak gemaak. In 1766 is ‘n Britse nedersetting by Port Egmont opgerig.

Ook in 1766 het die Spaanse en Britse vlote, wat beide gestuur is om soewereiniteit oor die strategiese eilande oor te neem, byna aan mekaar gespring. Die Franse het ingestem om ten gunste van Spanje die gebied te verlaat, en kompensasie is aan die Franse betaal.

Die Britte het egter in Port Egmont aangebly tot hulle in 1776 die eiland tydelik verlaat het, maar dit duidelik gemaak het dat hulle steeds aanspraak maak op die gebied.

Spanje het die eilande tot 1811 vanuit Buenos Aires geregeer. Onder Napoleontiese druk en die Suid-Amerikaanse onafhankliheidstryd het Spanje aan die eilande onttrek, maar ook nie sy aanspraak laat vaar nie.

In 1820 is namens die Verenigde Provinsies van die Rio de la Plata (voorloper van Argentinië) op die eilande aanspraak gemaak.

In 1833 ‘n Britse oorlogskip opgedaag en aangedring dat die Argentynse vlag gestryk, en met die Britse vlag vervang word. Die Argentyne moes padgee omdat hulle nie ter see teen die Britte opgewasse was nie. Brittanje het die eilande eers in 1841 formeel gekoloniseer.

Nou, ongeveer 30 jaar nadat die Argentyne kortstondig die Islas Malvinas by die Britte afgeneem en opnuut deur die Britse seemag verjaag is, is die vet weer behoorlik in die vuur.

Die ironie is dat die Falklandeilande voor kontinentale drywing eerder deel van die Afrika-kontinent uitgemaak het, en ongeveer teenoor Plettenbergbaai geleë was.

casino slots games free лобановский депутат

Groot toer wag vir Bokke

Die Springbokke gaan in 2010 vir die eerste keer sedert 2004 teen die Britse unies, Engeland, Wallis, Skotland en Ierland, speel.

’n Grand Slam-rugbytoer na Brittanje en Ierland asook ’n kragmeting met die Barbarians wag in November op die span met die hopelik die beste spelers.

‘n Lang Suid-Afrikaanse seisoen vooraf gaan die uithouvermoë van die Bokke vir die toer beslis troef.

Hulle sal eerste teen Ierland uitdraf. Daarna sal dit Wallis, Skotland en dan Engeland se beurt wees..

Die Engelse gaan in November teen die All Blacks en die Wallabies kragte meet.

Iran laat vyf Britse matrose vry

Iran het vyf Britse matrose wat verlede week, toe hulle wedvaartjag per abuis in Iranse waters ingedwaal het, aangehou is, vrygelaat. Brittanje sê hulle is verheug met gister se vrylating en het Teheran se hantering van die insident geloof.

Die mans het in Dubai aan wal gestap en breed geglimlag terwyl hulle vir die kameras gewaai het en ontspanne gelyk het.

“Ons het geen voorneme om enige iemand te ontstel, gehad nie,” het Oliver Smith aan ‘n nuuskonferensie gesê. “Ons het net probeer om hier (Dubai) uit te kom om die seiljagwedvaart te begin. Die ouens op die grond het ons baie goed behandel,” het hy bygevoeg.

Hy sê die vyf van hulle is in ‘n kamer wat met ‘n slot gesluit was, aangehou, maar dat hulle wagte hulle in die aande uitgelaat het.

Die 60-voet jag was verlede Woensdag in die Persiese Golf onderweg van Bahrain na Dubai vir die begin van die eerste aflandige wedvaart, toe dit ‘n probleem met die skroef ondervind het, sê Andrew Pindar, wie se Team Pindar die jag besit. Dit het in Iranse waters ingedryf en was op beslag gelê deur die elite Rewolusionêre Wag se vloot.

“Na ‘n ondersoek en ondervraging van die vyf Britse matrose afgehandel is, het dit duidelik geword dat hulle onwettige binnekoms ‘n fout was,” het die Rewolusionêre Wag in ‘n verklaring, wat deru die amptelike IRNA nuusagentskap gedra is, gesê. “Nadat die nodige waarborge bekom is, is daar besluit om hulle vry te laat.”

Die Britse regering het probeer om te verhoed dat die saak verpolitiseer word, in ‘n tyd wat Teheran onder hewige druk van die Weste oor hulle kernprogram is. Iran het Brittanje en ander buitelandse regerings daarvan beskuldig dat hulle die land se na-verkiesingsbetogings gesteun het

Die spanning in die Weste is ook verhewig deur Iran se aanhouding van drie Amerikaners wat hierdie somer gearresteer is nadat hulle oor die grens uit noordelike Irak gedwaal het. Washington en hulle families sê die drie het Iran onbedoeld binnegegaan terwyl hulle op ‘n staptoer was, maar Teheran het hulle onlangs van spioenasie beskuldig.

Wêreldbank se geld raak op

Die Wêreldbank, wat gewoonlik steun aan arm lande verleen, moes soveel kontant uitdeel ná die globale finansiële krisis dat dit ‘n tekort vir nuwe projekte oor die volgende 12 maande ondervind.

“Teen die middel van aanstaande jaar gaan ons ernstige beperkinge ervaar,” het die voorsitter van die Wêreldbank, Robert Zoellick, gesê tydens die loodsing van ‘n groot veldtog om ryk lande te oortuig om nog meer geld aan die instelling in Washington oor te betaal.

Hy het toegegee dat so ‘n taak baie moeilik is, gegewe die probleme wat lande tydens die ontwikkelde wêreld se grootste resessie sedert die Tweede Wêreldoorlog in die gesig staar.

Hoewel die bank oor genoeg kontant beskik om bestaande projekte en daaglikse bedryfsuitgawes te befonds, het die globale ressessie soveel ekstra behoeftes van die arm lande geskep dat dit moontlik ekstra bydraes van ryk lande nodig gaan hê om sy balansstaat te verstewig en om aan sulke behoeftes te voldoen.

Mnr. Zoellick, wat by die IMF en die Wêreldbank se jaarvergaderings in Istanboel gepraat het, het gesê die bank het ‘n kapitaalvermeerdering van $3 tot $6 miljard nodig, hoewel sommiges die uiteindelike kapitaalbehoefte nog hoër beraam.

Hy het die hoop uitgespreek dat aandeelhouers, waaronder Brittanje en ander nywerheidslande, ‘n besluit sou neem voor die Wêreldbank se vergadering aanstaande jaar in April.

Die geld sal verdeel word tussen die Internasionale bank vir heropbou en ontwikkeling – die sleutelgedeelte van die bank wat aan arm lande geld leen – en die Internasionale finansieringskorporasie (Engelse afkorting IFC), wat aan maatskappye leen.

Mnr. Zoellick het gesê: “Ons erken dat alle lande onder begrotingsdruk verkeer en dat dit nie ‘n maklike tyd is om vir dié dinge te vra nie.” Hy het gesê dat die tekort aan kontant vir die IFC veral kommer wek en het bygevoeg: “Want een van die kwessies tydens dié ekonomiese herstelproses is die oordrag van regeringstimuleringsprogramme na privaatsektorontwikkeling.”

Tekenend van die Wêreldbank se probleme is dat sy driejaarbestedingsprogram van $100 miljard, waartoe hy hom verlede jaar verbind het, nie toereikend gaan wees om in die vraag van sukkelende ekonomieë te voldoen nie. Die grootste gedeelte van dié geld is reeds uitgegee om die oorlewing van die “mees kwesbare lande” te verseker.

зарядное устройство

Britse verklikker gee sy redes

Die man wat besonderhede oor Britse wetgewers aan ‘n koerant uitgelek het, sê hy was woedend omdat Britse troepe op die vuurfront nie ordentlike toerusting het nie.

Die Daily Telegraph berig dat die man, wat nog nie geïdentifiseer is nie, as deel van ‘n span wat met uitgawevorms te doen het, werk. Die man sê soldate wat nie op diens is nie, moet deeltyds as veiligheidswagte werk om vir hulle lyfpantser en stewels te bekom en hulle was boos toe hulle besonderhede van die eise gehoor het.

Besonderhede oor die wetgewers wat reëls gemanipuleer het om huise te meubileer of op te knap, belasting te ontduik of uitspattige items te koop, het vroeër vanjaar uitgelek. Die nuus het ‘n skandaal ontketen wat Brittanje se politieke gemeenskap geskud het.

necklaces топкарго

Sigeuners parasiteer op Britse welvaartstelsel

Sigeuners in Tandarei… ontvang ‘n goeie inkomste vanuit Brittanje

Die Britse welvaartstelsel, wat deur sowel Konserwatiewe as Arbeiderregerinvgs uitgebrei is, skep soveel buitelandse parasiete dat 'n hele dorpie in Roemenië nou van bedrog met Britse toelaes leef, het 'n ondersoek getoon.

Volgens 'n berig in die Times-koerant, gaan 'n beraamde £1 miljard (ongeveer R13 miljard) jaarliks verlore vanuit die toelae- en belastingkredietstelsel, met verdere tienmiljoene ponde wat na georganiseerde misdaad deursyfer.

Daar bestaan, volgens die koerant, "toenemende kommer oor die hoë persentasie vals eise wat deur sindikate georkestreer word en wat die stempel van goedkeuring ná die eenvoudigste kontroles ontvang".

Die ondersoek het onthul dat baie van die verdagtes agter dié tipe bedrog na Tandarei teruggespoor kan word. Tandarei is 'n dorp in oostelike Roemenië van 15 000 mense, waarvan 2 000 sigeuners is.

"Oor die afgelope vyf jaar, het voorheen arm woonbuurte in die dorp skielik onverklaarbaar welvarend geraak," berig die Times.

Luidens die koerant, "is daar tydens die ekonomiese-opbloei-in-die-kleine 100 weelderige nuwe huise gebou, wat op R300 miljoen gewaardeer word. BMW's en Land Rovers met Britse nommerplate ry heen en weer deur die stofstrate."

Bronne binne die Britse polisie beweer dat die nuutgevonde rykdom die opbrengs van misdaad verteenwoordig wat in die VK, Spanje en Italië plaasvind. Die bron van dié geld is mensehandel, straatmisdaad en bedrog met welsynstoelaes.

Dis maklik vir parasiete om die welsynsstelsel in Brittanje te tap, aangesien eise deur mense met nasionale versekeringsnommers wat vir hulself werk, ingestel kan word, asook diegene wat vir 12 maande in die land gewerk het.

Aangesien Brittanje die EU-wetgewing oor die vrye beweging van mense onderteken het en ook die enigste land is wat geen beperkings op die binnekoms van burgers van die sogenaamde "nuwe EU-lede" plaas nie, kon tienduisende sigeuners vrylik na die Verenigde Koninkryk gaan.

Volgens die Times gebruik dié bendes 'n verskeidenheid vervalste dokumente om te "bewys" dat volwassenes vir toelaes kwalifiseer en bring hulle dan straatkinders vanuit sigeunerkampe in Roemenië in om hul eise op die Britse welvaarstelsel nog verder te verhoog.

Kindertoelaes en belastingkrediete vir kinders kan geëis word selfs al bevind die kinders hulle nie in die land nie, maar die teenwoordigheid van 'n gesmokkelde kind beteken ekstra behuisingsvoordele en bykomende belastingkrediete.

"Baie van die gesinne wie se eise deur die departement van werk en pensioene, asook Haar Majesteit se doeane en aksynsdepartement goedgekeur is, het nog nooit in Brittanje gewerk nie en kwalifiseer nie vir toelaes nie," berig die Times.

"Die metropolitaanse polisie het 'n ondersoek geloods weens kommer oor die toename in misdaad waarby Roemene betrokke is ná dié land se aansluiting by die EU – meer as 1 000 oortredings is in die eerste ses maande van 2007 opgeteken, vergeleke met 168 gedurende die hele 2006," gaan die koerant voort.

"In Januarie 2008 het die polisie klopjagte uitgevoer op 16 adresse wat deur smokkelaars gebruik word en 'n groot aantal kinders daar ontdek wat vir misdaad op straat opgelei word."

Die misdaad sal onverpoosd voortgaan totdat Brittanje se toelaestelsel hersien word om die misbruik stop te sit wat ná dekades van liberale Tory- en Arbeiderregering ontwikkel het.

сауны фото

Begin van ‘n kultuurbotsing

Willem Stephanus van Ryneveld … het gou die Engelse lewenshouding aanvaar

Die meerderheid Kapenaars was in 1795 afsydig van die Engelse. Een van die Britse gesagvoerders, J.H. Craig, skryf op 22 September 1795 dat, behalwe 'n halfdosyn of wat van die handelaars en hoë amptenare van die kolonie, byna elkeen die vyand van die Britte is. Hy het gesê dat, as daar 'n vyandelike mag na die Kaap sou kom, niemand die Engelse sou help nie. Dit was in elk geval waar van die Graaff-Reinetters, wat hulp van Batavia ontbied het. Maar die skip wat die hulp sou bring, Het Haasje, is in Saldanhabaai deur die Engelse gevang en die troepe moes hulle oorgee.

Die mislukte poging om die Kaap te herower het demoraliserend op die meeste Afrikaners ingewerk. Die meerderheid het hulle rustig gedra. Macartney het op 28 Mei 1797 bepaal dat elke burger 'n eed van getrouheid aan Brittanje moes aflê. Soveel burgers het die eed nie afgelê nie, dat hy op 28 Junie 'n tweede proklamasie uitgevaardig het: dié wat dit voor 10 Julie nie doen nie, sou uit die kolonie verban word. Die meeste het daarna die eed onwillig afgelê, maar sommige weieraars is verban.

Die owerheid het 'n beleid van versoening nagestreef wat deur 'n aansienlike groep Hollandse koloniste aanvaar is. Dié faktor was alreeds werksaam onder party van die hoë amptenare uit die Hollandse tyd wat hul betrekkings teruggekry het. Hulle het daagliks met die Engelse amptenare saamgewerk en hulle so gou as moontlik by die nuwe omstandighede aangepas. Sommige van hulle was van die begin af simpatiek teenoor die Engelse, en het gou hul lewensbeskouing aanvaar en die Engelse lewenswyse aangeneem. Onder hulle was die fiskaal, Willem S. van Ryneveld.

Die sosiale afstand tussen Afrikaans- en Engelssprekendes het kleiner geword deur die omgang wat vermaak meegebring het. Die Engelse het in 1796 perdewedrenne ingevoer. Die Afrikaners het dit ondersteun, omdat sommige van hulle perdetelers was. Lady Anne Barnard het deur haar innemendheid mense gewin deur hulle saam te neem na die perdewedrenne asook na die danspartye wat sy gereeld gehou het. "En so onder die bekoorlike musiek van die dansbaan en die opgewondenheid van die renbaan is van meer as een Kaapse Afrikaner waarskynlik 'n oortuigde Angloman gemaak", skryf G.D. Scholtz. Onder die invloed van lady Anne Barnard het die sosiale lewe van die Afrikaner, wat voorheen sterk onder Franse invloed gestaan het, veral op die dorp en in die stad 'n Engelse karakter gekry wat dit tot vandag behou het. Lady Anne het in 1798 met genoegdoening geskryf dat die Engelse offisiere "at a great rate" trou met die "Dutch vrows". Tog was daar ook ander Engelse wat die "Dutch" met minagting behandel het, meld sy in 'n brief in 1797.

Volgens 'n memorandum wat in 1801 opgestel is, was daar vier groepe Afrikaners. Hulle was die Britsgesindes of "Anglomanne", ten tweede die aanhangers van die Huis van Oranje, wat met die Britsgesindes saamgewerk het, maar nie hul landgenote vervolg het nie, in die derde plek die "gemodereerde partij" wat aan Nederland getrou wou bly en ongetwyfeld die meerderheid Afrikaners omvat het, en ten slotte 'n groep wat onder die invloed van die heersende Frans-revolusionêre denkbeelde was.

fruit shop