Nederland – Bladsy 6

Oranje-optog: Klein eindstryd Vrydag

Baie mense sou dié twee spanne graag in die eindstryd wou sien sake uitspook, maar die loting het bestem dat net en span na Vrydag nog ‘n aanspraakmaker in die wêreld-sokkertoernooi sal wees.

Die Oranje van Nederland stamp Vrydag in Port Elisabeth koppe met Brasilië, nadat dié twee spanne nog ‘n stappie verder gevorder het. Nederland het ‘n mede-Europese land, Slowakye die loef afgesteek, en Brasilië het met ‘n mede-Suid-Amerikaanse span, Chili afgereken.

Dit is ‘n groot jammerte dat dié twee spanne nie later in die toernooi swaarde kruis nie. Brasilië is die span wat miskien die mees flambojante spel tot dusver opdis, terwyl Nederland elke keer genoeg voet op die petrol sit om opponente uit te skakel. Hieruit kan maklik afgelei word dat Brasilië die absolute gunsteling moet wees, maar in die proses word vergeet dat die Nederlanders self ernstige doelevrate kan wees, soos die ses doele wat in ‘n oefenwedstryd teen Pole getuig.

Vrydag se kragmeting beteken ook dat twee van die wêreld se beste spelers teen mekaar te staan kom – Brasilië se Kaka en Nederland se Arjen Robben. Hoewel Robben na ‘n besering nog min speelkans gehad het, het hy in die tyd wat hy op die veld was gewys dat hy ‘n yster is. Teen Kameroen was Robben skaars op die veld, of hy skep vir ‘n spanmaat ‘n doel, en teen Slowakye het hy weer na die middelveld gespeel en self die doelhok opgesoek.

Kaka moes self ‘n wedstryd na twee geelkaarte uitsit, en was teen Chili miskien ietwat minder sprankelend, maar ‘n handgranaat is ook doodstil voor dit afgaan.

Hoewel Chili by tye behoorlik deur Brasilië oorskadu is, het dié jong span sy veel meer geroemde teenstander ook lang tye goed besig gehou, en selfs met veral lang aangeë daarin geslaag om balbesit lank te behou. Nederland behoort veel stywer teenstand te bied.

Oranje onoorwonne na tweede rondte

Nederland het reeds voor gisteraand se groepfase-wedstryd teen Kameroen na die volgende rondte deurgedring. Die span het egter steeds met genoeg ywer gespeel om Kameroen 2-1 te troef.

Vir die Nederlanders was dit goeie nuus dat Arjen Robben, hul beseerde ster, vir die eerste keer in die toernooi speelkans gekry het. Robben is laat in die tweede helfte opgestuur, en het sommer dadelik sy stempel afgedruk. Hy was ook instrumenteel in die aanteken van die wendoel.

Intussen hét Italië toe, soos verwag is, die kous oor die kop gekry en die toernooi word nou verder sonder die verdedigende kampioen gespeel. Italië se teenspoed volg kort op dié van Frankryk, die ander grote wat reeds uitgeknikker is. Vandag kan dieselfde lot Spanje te beurt val.

Die Italianers kan, soos die Franse, ‘n baie stief ontvangs tuis te wagte wees. In Italië is sokker gewilder as die pous, en sokkermal Italianers is bekend dat hulle erg emosioneel is oor dié spel.

Nog sokkernuus is dat Kaliforniese windtonneltoetse toe onomstootlik bewys het – die Jabulani se vlug is onvoorspelbaar. Hierdie bal is spesiaal vir die toernooi ontwerp, en het vanuit die staanspoor die argwaan van spelers en afrigters op die lyf geloop omdat dit by tye kompleet lyk of die tokkelossie met hom doenig is.

установка topcargo

Oranje deur na tweede rondte

Die Nederlandse sokkerspan, bekend as Oranje, het die eerste span in vanjaar se wêreldbekertoernooi geword wat van ‘n plek in die tweede rondte verseker is.

Die Nederlanders het reeds twee van hul drie wedstryde suksesvol agter die blad na die toernooi se oorpresteerders, Japan, ook in die slag gebly het. Kameroen, saam met Denemarke in die poel, het by die Dene slae gekry en dit is nou reeds seker dat dié span die eerste rondte nie oorleef het nie.

Dit gaan nou keer kos om die Oranjegolf te keer. Fifa en die SA Polisie se optrede teen die oranjerokbrigade, saam met sokkerkoors, blaas die Oranje-sentimente sterk aan.

Intussen bly dit ‘n toernooi van volop verrassings, met sterk spanne wat sukkel om op dreef te kom en aspoestertjiespanne onder die knie te kry. Een van die spanne wat teleurstel is Frankryk, wat boonop nou deur onderlinge twiste en stryd geteister word. Frankryk se probleme is egter nie nuut nie, en hierdie finaliste van die vorige wêreldbeker sou nie eens in die toernooi gewees het, as dit nie vir die berugte handbal teen Ierland was nie.

Nou agterhaal dié sonde die Franse blykbaar. Die groter prentjie is dat verskeie van Algerië se spelers, wat in Frankryk gebore is en trouens vir die Franse Onder 21-span uitgedraf het, verkies om eerder vir die ongeroemde Algeryne te speel as vir Frankryk, wat as sokkerreus gereken word.

Dit beteken egter nie dat Bafana-ondersteuners op ‘n verassing in Bloemfontein moet reken nie. Bafana, om nog by die gleufie in die agterdeur deur te glip, moet die Franse met minstens drie doele klop om Uruguay of Meksiko in die stof te laat byt. En selfs al ransel die Bafana Frankryk so erg af, sal dit alles tevergeefs wees as die twee Suid-Amerikaanse spanne gelykop sou speel, en ‘n ligapunt elk sou insamel. In die Bafana-kamp broei dit na berig word ook.

‘n Interessante vraag ontstaan nou. Voor die toernooi is die enigste wit speler in die Bafana-groep, Matthew Booth, dikwels as woordvoerder en ambassadeur ingespan. Hy het egter nog nie die uitsoekgroep gehaal nie, en sy stem by nuuskonferensies het stil geword. Booth het egter in die oefeninge die entoesiasme self gebly, is topfiks, en nie ‘n tipiese prima donna wat besluit wanneer hy gaan sweet of nie.

Boonop is die spelers wat wél die span haal, oor die algemeen maar aan die kort kant, soos veral in die oefenwedstryd teen Colombia geblyk het. Dit benadeel die span se vermoë om van hoek-inskoppe die telbord met kopskote aan die gesels te hou. Booth, ‘n hemelbesem, kan uiters waardevol wees in ‘n wedstryd waar die Bafana baie doele moet aanteken, of selfs met ‘n oorwinning en al in die slag te bly.

Met die Afrika-karakter wat die organiseerders en die regering op die toernooi afdruk, is dit egter onseker of gewaag sal word om ‘n swart speler vir ‘n wit speler op te offer, veral na die eerstekeusedoelwagter Itumeleng Khune (swart) weens ‘n rooi kaart nie sal kan speel nie en deur ‘n bruin speler vervang gaan word.

Intussen berig Siya-nuus dat daar onmin in die Bafana-kamp is, en luidens dié berig steek daar waarheid in wat lankal vermoed word – dat afrigter Carlos Alberto Parreira sommige spelers as onaantasbaar beskou, en dat dit juis hulle is wat die span teen Meksiko in die steek gelaat het, en toe teen Uruguay nog erger verbrou het. Gerugte wil dit hê dat Parreira onder geweldige druk is om so veel as moontlik “etniese swart” spelers in te span, wat beteken dat Steven Pienaar nie behoorlik sy voete kan vind nie, en boonop uit sy gunstelingposisies ingespan word. Dit is egter ook moontlik dat hierdie storie sy oorsprong het in die berigte dat minister Makhenkesi Stofile en oud-minister Ngconde Balfour “oorvalle” sou kry as Makaya Ntini se plek in die Proteaspan in die gedrang sou kom, ongeag vorm.

лего

As howe die regering tot verantwoording moet roep

Twee parallelle gebeurtenisse speel hulle nou af. In die Vrystaat is ‘n skikking tussen Vrystaat Landbou en die regering verkry wat daarop neerkom dat die regering nou sy grondwetlike plig teenoor Vrystaatse grensboere met Lesotho gaan nakom. Die staat – oftewel – die belastingbetalers – gaan die regskoste betaal.

Die staat het na drie jaar kopgegee en uiteindelik besluit om sy verweerskrif te onttrek, en nou uiteindelik ‘n probleemgrens te beveilig.

Terselfdertyd spreek Afriforum sy regspan, nadat die Suid-Afrikaanse regering weer versuim het om Suid-Afrikaanse boere in Zimbabwe te beskerm wat deur grondbesetters bedreig word. Die regering het teen die spertyd nie op Afriforum se kommunikasie hieroor reageer nie. Die aanloop is ook dat die regering op die laaste nippertjie geskik het toe hy van plan was om boere uit ‘n bilaterale ooreenkoms met Zimbabwe te sluit. Nou staar die regering waarskynlik weer regsoptrede in die gesig.

Terwyl die regering met die mond kliphard nasiebou predik, faal dit en sy tentakels as dit by die daad kom. Veral sommige lede van die nasie is skynbaar bestem om tweedeklas-lede te wees, en volgens huidige uitsprake, onbepaald so te bly. Die strategie van voetskietery maak nie sin gegewe die bekpraatjies nie.

Die tweede aspek wat onder die loep kom, is dat die howe nie net ‘n waghondfunksie oor die regering moet vervul nie, maar gereeld regeringsfunksies moet oorneem. Ook in die Vrystaat moes die hof byvoorbeeld ingryp en nie net tenders tersyde stel nie, maar hertoeken.

Terwyl dit goed is dat die howe hierdie soort funksies kan vervul, en bereid is om dit te vervul, sleep dit ook die howe by die politiek in, wat al hoe meer grondwetkenners maan die howe se aansien kan benadeel. Veral as dit tot die partypolitieke vlak begin daal, soos waar die howe by herhaling in die Cope-sage moes ingryp.

Die howe moes terselfdertyd ingryp in die Julius Malema-sage. In lande soos Australië is ‘n debat aan die gang oor hoe ver die oppergesag van die grondwet, en daardeur die howe, moet strek. Uiteindelik, so word geargumenteer, word die kiesers hul demokratiese reg om hulself te regeer deur ‘n onverkose liggaam ontneem.

Die debat neem trek egter ‘n geheel ander baadjie aan as dit om ‘n heterogene land handel met ‘n grondwet wat vir ‘n homogene land ontwerp is. Dan kan daar geen twyfel wees dat die howe se rol onontbeerlik sal wees nie, soos nou in Suid-Afrika by herhaling bewys word. Om nou die howe se sogenaamde inmengery te bevraagteken is ‘n erkenning dat die grondwet nie aan sy demokratiese aard voldoen nie, en ook nie kan voldoen nie.

Dit word vererger deur die disfunksionele en / of partydige grondwetlike beskermingsliggame, soos die Menseregtekommissie en Openbare Beskermer. So lank die howe soos onafhanklike howe handel, so lank verdien hul bereidheid om reg te maak waar sake skeefloop, nie om onder verdenking geplaas te word nie.

So lank die regering ook nie leer om self sy burgers ewehandig te hanteer nie, moet hy ook nie verbaas wees as die wat hy minder gelyk as ander behandel, hulle tot die howe wend nie. En solank dit gebeur is nasiebou deur euforie soos om Tik teen armoede in te span. So lank moet die bou van die land se beeld deur die prisma van ‘n patetiese regering geskied.

Terwyl die Nederlandse regering se energie deur koalisiegesprekke opgeneem word, sorg daardie regering nog vir sy oranje rokdraende burgers. Hierdie regering moet deur die howe tot orde geroep word om dieselfde te doen.

topcargo развод

Gaan die uitslag van die Nederlandse verkiesing België se einde verhaas?

Die Nederlanders het hul kruisies getrek – of ‘n “skrale “ 74 % van die kiesers

Die sterkste party voor die verkiesing, die Christen-Demokratiese Appèl (CDA), het sleg teruggesak. Saam met hom het die ChristenUnie (CU) steun verloor.

Beteken dit die Christen-demokrate is op pad uit in ‘n streek waar dit lank ‘n sterk krag was? Is dit slegte nuus aan die vooraand van die Belgiese algemene verkiesing waar die aanduidings ook is dat Christen-Demokrate gaan bloei ten koste van “regse” partye?

Weer eens. Die Nederlandse pers sal gou vir ‘n buitestander verduidelik die Nederlandse politiek is veels te skisofrenies om te verstaan. Ook vir Nederlanders, as ‘n mens die wyd-uiteenlopende kommentare van kenners neem. Daar is niks van die selfversekerde bravade wat Suid-Afrikaanse kommentators kenmerk nie (en dikwels so in die kol is soos om die maan vir kaas aan te sien).

Ook nie as ‘n mens na die leserskommentare op die internet kyk nie.

Pas het hulle die regse party van Geert Wilders van 9 tot 24 setels aangehelp, maar om de dood of iemand sommer sal erken dat daar ‘n beweging na regs was. Die naaste wat hieraan gekom word is dat Wilders onverskoond en helder pro-Israel is, en anti-Islamities. Die partye van wie dié beleid eintlik verwag word, die Christen-partye soos die CDA en CU, was hieroor te verskonend.

Die CU was waarskynlik die slagoffer van sy ou probleem. Kiesers wil graag vir die CU stem wat ‘n duideliker Christelike boodskap oordra oor sake soos aborsies en genadedood, maar as dit lyk of die groter CDA noustrop gaan trek, gaan stem hulle daar om die CDA uit die moeilikheid uit te stem.

Dit meen baie lesers, was wat nou gebeur het. Die CDA was dié keer kniediep in die moeilikheid.

Christen-demokratiese partye wêreldwyd het tradisioneel ‘n sterk simpatie met Israel. Toe die CDA en die CU hieroor kopsku raak, het kiesers eenvoudig gevoel dat hulle dan vir die party stem wat nié die beskroomdheid aan die dag lê nie. Niemand sê dit nie, maar die baie Moslem-immigrante het waarskynlik meer hiermee te make as ‘n besondere sagte plekkie vir Israel.

Ander kyk meer mikroskopies na die saak. Premier Balkenende was te lank in die stoel. Hy was nog nooit baie dinamies nie, en nou ook nie. So iemand rook in die reël nie die pyp so lank as wat hy dit gedoen het nie.

Soortgelyk, meen waarnemers binne die ChristenUnie, het hulle hul gewilde leier, André Rouvoet, te wyd aangewend. Hy was vise-premier, minister en partyleier. Boonop, as deel van die regering, kon sy party wat op ‘n reputasie van goeie administrasie probeer bou het, nie die negatiewe impak van ‘n regering vryspring wat foute gemaak het nie.

Hoewel die liberale VVD as die sterkste party uit die stryd getree het, sou dit ‘n fout wees om die verkiesing as ‘n swaai na links te beskou. Die meer gematigde Partij van de Arbeid het ‘n knou weg, en die Sosialisteparty wat na die vorige verkiesing deelname aan die koalisieregering gebied is, word nou selde indien ooit in berigte genoem en nog minder bespreek.

Trouens, die situasie herinner op die oog af aan dié van naburige Duitsland, waar Angela Merkel se CDU eers met die sosialiste in ‘n gedwonge koalisie moes verkeer, en toe na die volgende verkiesing dié meulsteen kon afwerp, en met die liberale in koalisie kon tree. Almal is dit eens dat dit ‘n swaai na regs verteenwoordig het.

Of ‘n uiteindelike regerende koalisie in Nederland ook as ‘n beweging na regs beskou kan word, sal die tyd leer.

‘n Gedagterigting wat ook nie heeltemal uit die oog verloor moet word nie, is dat die Christen-demokrasie as ‘n oorgangsfase beskou kan word uit die era toe Nederland onder die bewind van Joop den Uyl ‘n werklike linkse hoogtepunt (of dalk eerder laagtepunt) bereik het. In hierdie permissiewe era het situasies ontstaan waarop die jonger generasie nie trots is nie. Met Calvyn se 500ste geboorteherdenking is in ‘n opname selfs gevind die jonger geslag Nederlanders is meer Calvinisties as hul ouers. Uiteraard kan die woorde wel uit Nederlands na Afrikaans vertaal word, maar om die dieptebegrip en konteks hiervan aan Suid-Afrikaanse lesers oor te dra, soos presies hoeveel godsdiens in so ‘n bevinding ingelees moet word, is ‘n ander saak.

Teen hierdie agtergrond kan maar net bespiegel word watter uitslag in België verwag sal kan word. In die geval van Nederland was die vraag of Wilders so goed gaan vaar dat dit buite die kwessie sou wees om hom uit ‘n koalisie te sluit. In die geval van België is die vraag of België lank na die uitslag nog as ‘n staat kan voortbestaan.

Hieroor kan ‘n mens bloot bespiegel, en terwyl ‘n mens dit doen kan ‘n mens net sowel die verbeelding laat koers neem.

Op sy mees oppervlakkige klink dit of daar ‘n moontlikheid kan wees dat Nederland en Vlaandere kan saamsmelt. Die ou Rooms-Katolieke / Protestantse verdeeldheid is nie meer so sterk beklemtoon nie, en die grens sny verskeie provinsies, selfs met eiesoortige dialekte, deur die middel. Die meer waarskynlike is egter ‘n Vlaamse republiek.

Op die oomblik subsidieer die meer welvarende Vlaminge die Franssprekende Wallonië met miljarde Euro’s per jaar. Sonder Vlaamse hulp is Wallonië dalk nie meer besonder lewensvatbaar nie, en die Franse is volgens opnames meer geredelik inskiklik om Wallonië in te lyf.

Dit laat die vraag ontstaan: Met Vlaandere ‘n republiek of by Nederland ingeskakel, en Wallonië by Frankryk, waar laat dit die Belgiese koningshuis? Dié monargie word tradisioneel veel meer met die Franssprekendes as die Nederlandssprekendes geassosieer. Frankryk is tradisioneel ‘n taamlik gesentraliseerde staat, selfs wat ‘n oorsese provinsie soos Frans Guyana betref, en om ‘n koning oor ‘n provinsie, of direktoraat te laat heers, is moeilik in te dink.

Daarbenewens in die hoofstad Brussels amptelik veeltalig, maar in die praktyk meer Franssprekend maar omring deur Vlaamse grondgebied. Hoe gemaak hiermee?

Deur baggerwerk en ander ontwikkelings is Antwerpen in Vlaandere al tot ‘n heel geskikte hoofstad ontwikkel, en is die Vlaminge stellig nie besonder verleë om Brussel as hoofstad te behou nie. En dié soort scenario-sketsery slaan plek plek wyd met implikasies, soos Duitsland wat reeds begin bod insit dat Navo sy hoofkwartier na sy oud bondshoofstad, Bonn, verskuif. Weens die onduidelikheid oor Brussel se toekoms, word gefluister.

Die kompleksiteit eindig egter nie daar nie. België het ‘n derde, belangrike bevolkingsegment, naamlik die Duitssprekende deel. Dis wel in omvang nie so groot en beduidend soos die Vlaamse en Franssprekende dele nie, maar dit is staatkundig verskans. As deel van België is hul idilliese omgewing nooit ver van die openbare oog nie, as deel van Duitsland is dit waarskynlik ‘n eenkant-randgebied.

instagram clothing lines

Einde van België?

Liberale aan weerskante van die taalverdeling word geblameer vir die jongste krisis van die Belgiese regering. Die Belgiese premier, Ywes Leterne, van die Vlaamse Christen-demokratiese Party (CD & V), het sy regering se bedanking by koning Albert II aangebied.

Die CD & V het ‘n spesiale, kort verklaring uitreik om te verduidelik dat dié party alles in sy vermoë gedoen het om die leisels met onderhandelinge bymekaar te hou, maar dat die liberale dit onmoontlik gemaak het.

Die twis hou verband met die taalstryd in die omgewing van Brussel, die tweetalige hoofstad.

‘n Vlaamse nasionalistiese party, Nieuw-Vlaamse Alliantie (N-VA), is op die oomblik besig om in peilings veld te wen. Die leier, Bart De Wever, verwys al ‘n geruime tyd na België as staat as iets van die verlede. Volgens hom bestaan België nog net in naam.

Wever, wat met ‘n Nederlandse vrou getroud is, voorsien egter nie dat ‘n onafhanklike Vlaamse staat by Nederland sal aansluit nie.

Terwyl verwag sal word dat baie, veral Franstaliges, hard sal veg om België as staat te laat voortbestaan aangesien die welvarender Vlaandere die Franstalige Wallonië jaarliks met miljarde Euro’s subsidieer, is dit duidelik dat die Franstalige liberale hul eie saak nou geen guns bewys het nie.

Die Vlaminge se draad is skynbaar op met die platsak Walloniërs se meerderwaardige ingesteldheid.

Indien die regering se bedanking aanvaar word, beteken dit dat Nederland en België se regerings kort na mekaar tot ‘n val gekom het. Die redes waarom dit gebeur het is egter heeltemal verskillend. In Nederland het die voortgesette teenwoordigheid in Afganistan as deel van die Navo-magte die Partij van de Arbeid uit die regering laat stap.

Indien dit sou blyk dat België nou as staat gaan ophou bestaan, kan dit egter skielik ‘n groot invloed op die Nederlandse verkiesing hê. Hoewel die kwessie van eenwording met Vlaandere in die Nederlandse nasionale politiek nie ‘n sterk saak is nie, is provinsies soos Limburg en Brabant met die totstandkoming van Nederland en België ongeveer middeldeur gesny. Die inwoners van hierdie provinsies met hul eie dialekte het volgens sommige bronne sterker bande met hul provinsiale bure oorkant die nasionale grens as met hul nasionale regerings.

Dit kan skielik ‘n kwessie word.

дизайн бани Фільчаков прокурор

Ekonomiese groei deur innovasie

Hoe word daardie klein bietjie ekstra, daardie finale hupstoot vir ekonomiese groei gekry?

Deur nog meer uit inovasiekrag te put, aldus Brainport, die tegnologiese sentrum by Eindhoven in Nederland.

Hiervolgens kan tussen 0,5 en 1% groter groei bewerkstellig word deur kennis en kundigheid in ‘n moderne nywerheidsbeleid saam te voeg (cluster).

Die dinkskrum onder die leiding van premier Jan-Peter Balkenende het pas so ‘n plan aan die kabinet voorgelê, en stel ‘n raamwerk voor vir die volgende tien jaar. Dié plan, so hoop Brainport, gaan hoofstuk 1 van die regeerakkoord van die nuwe kabinet vorm. ‘n Nuwe kabinet is onderweg nadat een van die huidige regering se koalisievennote, De Parij van de Arbeid, onttrek het en ‘n vervroegde verkiesing afgedwing het.

Die nuwe regering moet ingevolge dié plan nie soseer fokus op besparings nie, maar vra waar dit geld (deur die innovasie) kan verdien.

Brainport bestaan uit 90 bedrywe en 8 000 navorsers en ingenieurs, maar beveel aan dat nog vyf ander kennissentra aangewys moet word.

Nederland, soos ander Europese lande, staar ‘n stywe uitdaging in die gesig. Die ekonomiese mag verskuif na Asië, en met dreigende trekorte aan fgrondstowwe, kan Nederland nie maar net handjies gevou sit en wag nie.

“Ons moet uitblink in ons prestasies,” aldus Wiebe Draijer. Hy meen Nederland moet konsentreer op sy sterkpunte in ‘n beperkte aantal sleutelgebiede. Deur skerp keuses vir ‘n aantal sterk ekonomiese sektore te maak, staan Nederland ‘n goeie kans om homself internasionaal te handhaaf, en van mededingers te onderskei.

Die dinkskrum kon egter nie ‘n seepgladde model op die tafel plaas nie. Dit gaan elke jaar meer Euro’s sluk, en tot 6 miljard in 2020 oploop. Boonop was Nederlanders in die verlede traag om keuses ten gunste van sekere bedrywe te maak. En ten laaste is die uitdaging dat nie net top-opgeleides betrek kan word nie, maar ook top-talent. En dit gaan innovering uit die boonste gestoeltes vereis.

Hoofbron: Trouw

Afrikaners behoort Nederlandse sokkerspan te ondersteun

Vanoggend is my sewejarige seuntjie skool toe met gewone klere as deel van die opbou na die Sokkerwêreldbeker wat oor 100 dae afskop. Al die kinders moes groen, geel en wit dra.

Die ANC se manipulasie van sport vir politieke doeleindes – soos nou in ons skole – steek my sommer dwars in die krop. As dit nie rassekwotas vir spanne is nie, is dit die aanwakker van ‘n pseudopatriotisme soos tydens Mandela se fameuse rugbytruivoorval in 1995. Of nou die bohaai rondom die sokker.

Sekerlik gaan dit moeilik wees om die Wêreldsokkerbeker in Suid-Afrika te ignoreer, aangesien die land vir die volgende drie maande waarskynlik oor niks anders gaan praat nie. Teen wil en dank sal ‘n mens moet kennis neem van die verskillende spanne en hul lotgevalle tydens die toernooi.

Persoonlik kan ek nie die Suid-Afrikaanse span ondersteun nie. In die eerste plek is ek geen Suid-Afrikaner nie, maar ‘n Afrikaner, iemand wat deur mnr. FW de Klerk in 1994 tot ‘n soort staatloosheid verdoem is omdat die ANC met sy Afrosentriese Suid-Afrikanisme deesdae aanspraak op ons totale grondgebied maak.

Ek is geen Engelsman of jingo of bewonderaar van die Britse kultuur en geskiedenis nie. Dit diskwalifiseer my nog verder van Suid-Afrikanerskap want deesdae is ons land so Engels soos roast beef of fish and chips. Dan het ek boonop ‘n broertjie dood aan die aapagtige manewales op TV wat gewoonlik as swart of “Afrikakultuur” deurgaan. Rubbersteweldanse en kwaito maak my naar. Tydens die openingseremonie van die Sokker 2010 sal ek liefs ‘n Afrikaanse boek lees of dalk iewers in die veld gaan loop, want ek kan nou al voorspel dat dit ‘n spul Afrosentriese kitsch gaan wees waarmee geen Afrikaner sal kan identifiseer nie, ‘n viering van die non-kultuur wat die ANC op ons almal afdwing.

Wat hulle – die Suid-Afrikaners se – sokkerspan betref, kry ek die spul nogal jammer. Heel waarskynlik gaan hulle nie ‘n enkele wedstryd kan wen nie en die paternalistiese treurmares in die media agterna gaan bydra tot die algemene mislikheid wat die land se pseudopatriotisme by elke regdenke mense veroorsaak. Dis nie dat ek die Bafana Bafana kwaadgesind is nie: hulle kan ook nie help dat die land se sokkeradministrasie korrup en onbekwaam is soos die meeste dinge wat deur die ANC oorgeneem is nie. Ek wens hulle alles van die beste toe, wel wetende dat hulle omtrent so goed speel as wat begunstigdes van grondhervorming kan boer.

Nietemin gaan ‘n mens “uit” voel as jy nie darem iewers ‘n span vir die doeleindes van die Wêreldbeker ondersteun nie. As Afrikaners oor ‘n sokkerspan beskik het, sou ons dit sekerlik ondersteun het, selfs al was hulle nie baie goed nie – hoewel, ek kan my kwalik voorstel dat enige Afrikanersokkserspan so sleg soos die Bafana kan wees. Eintlik is dit hoog tyd dat ons sokker begin speel, om weg te kom van sportsoorte soos rugby en krieket wat slegs deur Engelse en Engelse kolonies beoefen word.

Daarom: Kom ons Afrikaners ondersteun die Nederlandse span!

Waarom Nederland? In die eerste plek is oranje ‘n mooi kleur en gegewe ons historiese identifikasie met daardie kleur, gaan dit maklik wees om oranjegesind te raak.

Verder was Nederland nog altyd een van die topspanne ter wêreld en het by geleentheid al vir Brasilië, Duitsland, Italië, Frankryk, Engeland en ander kampioenspanne geklop. In hul aanloop tot Sokker 2010 het hulle geen wedstryd verloor nie en was die eerste span om vir die toernooi te kwalifiseer.

Nederland is, soos Duitsland en Frankryk, een van ons stamlande. In die verlede, veral tydens die Anglo-Boereoorlog, het Nederland ons gesteun, al kon hulle nou nie troepe stuur nie. Boonop is ons tale wedersyds verstaanbaar.

Dis waar dat Nederland in die jare sewentig en tagtig ‘n insinking beleef het, met hippies en linkse daggakoppe wat agter die Britse propagandaveldtog teen Afrikaners aangeloop het, maar in onlangse tye heers daar ‘n groter mate van nugterheid en realisme by Nederlanders teenoor ons. Boonop het figure soos Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders balans in die daggakopbeeld van die Hollanders gebring. Deesdae herken ons die tradisionele Dietse nugterheid, aweregsheid en vasberadenheid by die Nederlanders wat ook ons Afrikaners kenmerk.

Vele Nederlanders ken die woorde van “Die Stem” (ek praat van Langenhoven s’n, nie die gemors wat die ANC se ideoloë daarvan gemaak het toe dit met “Oom Kosie soek ‘n lêplek in Afrika” verbaster is nie) en die “Wilhelmus”, die Nederlandse volkslied, staan ook trots in die FAK-sangbundel.

Afrikaners en Nederlanders is sustervolke. Op die hoogtepunt van die destydse anti-apartheidsboikot in 1984, het die Nederlandse skrywer Gerard Reve in ons land besoek afgelê en hom só oor Afrikaans uitgelaat: “Ik vind het boeiend, aangrijpend, ontroerend dat er ergens overzee een gemeenschap, een groep mensen is, acht miljoen ongeveer in totaal, die Nederlands als eerste taal spreken. En dan een Nederlands dat heel weinig, eigenlijk betrekkelijk weinig afwijkt van het moderne, Europese Nederlands.”

Ook het Reve tydens dieselfde onderhoud met die toentertydse boekhandelaar Marcus de Jong gesê: “I voel me erg verwant met de oude Afrikaner cultuur… Ik ben in diepste wezen een christelijk auteur, een calvinistisch schrijver. Mijn werk is doortrokken van eigenlijk in diepst wezen een calvinistische levensvisie.”

Op die keper beskou, het ons Afrikaners – by gebrek aan ‘n eie sokkerspan – veel meer in gemeen met Nederlanders as met die bonte versameling kinderverkragters, korrupte politici en ander sosiopate wat hulself in hul gewoontebesopenheid graag “Suid-Afrikaners” noem. Soos die Hollanders, is ons ‘n beskaafde, gedissiplineerde en Calvinistiese volk wat prestasie – hetsy op die sportveld, hetsy op ander gebiede – op ‘n eerlike manier nastreef sonder om die reëls in ons guns te wil verander.

Terwyl hulle gaste in ons land is, kan ons net sowel die Nederlanders as ere-Afrikaners beskou en hulle span ondersteun. Of dan voortaan: óns span.

Waarom nie? Hierdie Engelse Afrostaat erken nie ons taal of geskiedenis nie en wil al wat Afrikaanse pleknaam is, verander. Dit was so hittete of Pretoria se naam is op die vooraand van die Wêreldbeker verander.

Haal dus gerus maar jou Prinsevlag of Vrystaatvlag of enigiets anders oranjekleurigs – ook die “ou vlag” – uit en skree vir Holland. Ons kanse om die toernooi te wen is net so groot as die Springbokspan se kanse om ‘n rugbywêreldbeker te buit, verstout ek my om te sê.

Totdat die ANC die kleur oranje verbied, laat ons aan die partytjie deelneem!

deposit mobile

Nederland regeringloos. Wat nou?

Saterdagoggend 20 Maart 2010 word Nederlanders wakker sonder ‘n regering.

Middernagtelike gesprekke tussen die koalisievennote waar die kerse tot stompies gebrand het, het uiteindelik dadels opgelewer. Verskille oor die oorlog in Afghanistan is op die spits gedryf.

Dit beteken die einde van die premier, Jan-Peter Balkenende se vierde kabinet kort voor dié kabinet sy derde verjaarsdag sou vier.

Beide Balkenende se Christen-Demokratiese Appèl en die kleiner ChristenUnie van visepremier André Rouvoet is teleurgesteld dat die haakplek met die Partij van de Arbeid (PvdA) nie uitgepluis kon word nie. Die CU het bykans dadelik ‘n spesiale nuusbrief uitgestuur om sy “verdrietigheid en beskaamdheid” uit te spreek.

‘n Rukkie later, met koerante wat straat toe gaan, was die moue reeds opgerol. Rouvoet het reeds aangedui dat sy party gereedmaak vir ‘n verkiesing – en dit is met groot entoesiasme deur Geert Wilders, die Nederlanders se wildeman van die politiek verwelkom. Sy party doen in peilings besonder goed, en het selfs al ‘n slag as tweede gewildste party uit ‘n peiling getree.

Balkenende, lui die berigte bloot, is onderweg na die Koningin.

Wat gewoonlik gebeur is dat die vorstin ‘n “rapporteur” aanwys wat met verskillende partye beraadslaag om ‘n koalisie te probeer vorm. Wanneer dit blyk dat potensiële koalisievennote gevind is, begin samesprekings wat Kodesa na ‘n teeparty laat lyk, met lywige beleidsdokumente wat die koalisie moet rig. In die proses kan die kiesers ten opsigte van sekere beleidsrigtings weinig sien van dit waarvoor hulle gestem het. Terwyl beide die CDA maar veral die CU erg gekant is teen aborsie op aanvraag, het dit nie deel van die koalisiebeleidsokumentasie uitgemaak nie omdat almal by voorbaat geweet het die PvdA sou hierteen vasskop.

Die Nederlandse koerante gaan egter baie yl om met bespiegelings van wat nou voor die deur lê. Dit is ‘n vroeë waarskuwing aan buitelanders om nie te probeer bespiegel nie, omdat, soos die Nederlandse pers dit stel, die Nederlandse politiek vir buitestanders hopeloos te skisofrenies voorkom om intelligente raaiskote te kan waag.

Dit sal vir buitestanders byvoorbeeld moeilik wees om te verstaan hoe dit moontlik kan wees dat die ChristenUnie en die PvdA voor hulle in die regerende koalisie opgeneem is, dikwels nouer onderling saamgewerk het, as wat die CU byvoorbeeld met die CDA saamgewerk het. ‘n Goeie voorbeeld was ‘n projek om Walletjies “op te ruim.” (Dit behels die opspoor van die prostitute en vasstel wie in effek ontvoer is, opleiding tot alternatiewe te bied, en repatriasie vir diegene wat na hul lande van herkoms wou terugkeer).

Wat handelsondae betref, sal die CU en die CDA egter weer dikwels in ‘n populariteitskompetisie betrokke wees om te kyk hoe min hiervan gewettig sal word.

Van buite geoordeel, lyk dit tog of die CDA en die CU se drie jaar saamtrek in ‘n koalisie nouer bande opgelewer het. Die sterk werksetiek van die CU is stellig ‘n bate, maar dit is ook so dat die CDA figure soos Marja van Bijsterveldt oplewer wat in aanslag en houding baie nader aan die CU lê as haar eie party. Dit is egter ook so dat sekere verwikkelinge die afgelope aantal jare Balkennde van ‘n effektiewe swye oor godsdienssake, veel meer verbaal hieroor laat word het – aanvanklik by jeugsaamtrekke, maar later ook elders, tot hy as hoofspreker by die amptelike Calvyn-500 herdekingsbyeenkoms as vurige Calvinis ontpop het wat van kindsbeen af aan die inhoud van talle Calvyn-boeke in sy ouerhuis blootgestel is.

Boonop het nog konserwatiewer Christen- / Gereformeerde partytjies onlangs ook langlippie teenoor die CU begin trek, wat die hande losser maak om nouer met die CDA saam te werk.

Op die oog af, maar op die gevaar af om die Nederlandse politiek se “skisofrenie” gruwelik mis te tas, lyk dit of ‘n nuwe Kabinet – met of sonder ‘n verkiesing – steeds die CDA en die CU sal insluit. Hoe die res daaruit sal sien, sal waarskynlik afhang of daar ‘n verkiesing gaan wees of nie. Na ‘n verkiesing kan die onwaarskynlike moontlik onvermydelik wees – Geert Wilders in die kabinet, en heel waarskynlik as ‘n visepremier.

Vir lande soos Turkye en Marokko sal dit wees soos Duitsland se verkiesing van Hitler deur die Jode ervaar is. Maar dalk – dalk het Wilders soos sy land se politiek genoeg dualisme in hom om as regeerder ook ‘n makker sy te openbaar.

Dalk, net dalk, meen die PvdA dat hy saam met die Sosialiste en ander linkse partye – party vreemder as die werklikheid – genoeg steun bymekaar kan hark om ‘n linkse regering te vorm.

Maar dan sal Nederland erg uit pas met sy bure wees.

online slots

Demokrasie in aksie en verkiesingsbeloftes

In die praktyk is die nakom van verkiesingsbeloftes nie altyd so maklik nie. Selfs die Amerikaanse president, Barack Obama wat op ‘n golf van euforie die Wit Huis ingeseil het, voel die hamerhoue van realiteit, en op die oomblik kom daar in die praktyk dadels van ondernemings oor die terugroep van Amerikaanse soldate uit konflikgebiede. Trouens, in Afganistan moet die soldate eers vermeerder word om te kan verminder.

Die VSA is egter nie die enigste Navo-land wat met hierdie taai toffie en verkiesingsbeloftes opgesaal sit nie. In Nederland dreig die koalisieregering om hieroor uitmekaar te spat.

Die Nederlandse kontingent is in die Afgaanse provinsie Uruzgan ontplooi. Die afgelope aantal jare het Uruzgan in Nederland so ‘n huishoudelike naam soos Friesland geword, en die pers vind dit baie selde nodig om by te voeg dat dié plek in Afganistan is.

Juis noudat ‘n fase aanbreek waar konvensionele militêre stratege meen die oorlog kan konvensioneel beëindig en die situasie bestendig word, sit verskeie lande met verkiesingsbeloftes opgeskeep dat hul magte onttrek sal word. Hierdie beloftes is ook mildelik in Nederland aan die kiesers gemaak, en nou breek die oomblik van waarheid aan.

Die Nederlandse koalisie bestaan uit drie partye – die Christen-Demokratiese Appèl wat die grootste is, die Partij van de Arbeid (PvdA), wat met die Britse Arbeidersparty eerder as tradisionele Europese Sosialistepartye vergelyk kan word, en die kleiner ChristenUnie. Die PvdA skop nou vas teen planne om die onttrekking uit Uruzgan met ‘n jaar uit te stel – iets wat nodig is om die huidige militêre suksesse teen die Taliban te bestendig, maar ook onontbeerlik vir die heropbou van Afganistan.

Die PvdA se besluit is nie noodwendig gewild nie. Die militêre vakbond daag die PvdA uit om aan naasbestaandes van gevalle soldate en aan soldate wat in Afganistan gewond is te kom verduidelik dat dié opofferings vrugteloos was.

Die PvdA, onder die vaandel van die nakom van verkiesingsbeloftes, spreek sy verbasing uit oor sy koalisievennote se verbasing dat hy by sy verkiesingsbeloftes wil bly. Die koalisievennote is op hul beurt weer verbaas dat die PvdA nie die realiteit in die praktyk kan beoordeel en daarop reageer nie.

Deur die Taliban nou te laat ontsnap, gaan eenvoudig beteken dat die Weste binnekort weer die wrang vrugte gaan pluk.

Aan die ander kant, ‘n oorlog met diep ideologiese en religieuse wortels, word ook selde op die slagveld beslis. Juis daarom, beoordeel die stryders, is die heropbou van Afganistan nodig om die harte van die mense te wen. Hierdie opsie is ook nie die produk van teoretici agter hul lessenaars duisende kilometer van die toneel af nie, maar van bevelvoerders wat al jare lank aan die realiteite op die Afgaanse voetsoolvlak blootgestel is.

куплю бра лобановский харьков

Volstruispolitiek oor rassisme in Nederland

Terwyl die Nederlandse owerheid steeds gereeld ontken dat sekere insidente ‘n rassistiese ondertoon het, kom rassistiese geweld, vernielsug en bedrygings al dekades lank gereeld in die land voor.

Hierdie stellings kom uit die pas verskene boek, Al Eeuwenlang een gastvrij volk – Racistisch geweld en overheidsreacties in Nederland (1950-2009) deur die politieke ontleder, Rob Witte.

Die eerste deel van sy boek se titel verwys na ‘n opmerking twee jaar gelede deur minister Rita Verdonk toe sy gesê het die Nederlanders is al eeue lank ‘n gasvrye volk. Witte gebruik hierdie opmerking as parodiese vertrekpunt tot die skets van die werklikheid, naamlik ‘n volk wat al dekades lank dikwels baie rassisties teenoor aankomelinge optree. Hy meen dit het veral sedert die Tweede Wêreldoorlog struktureel voorgekom. Oor die jare het die teikengroepe verander, die optrede nie. Eers was dit Spaanse en Italiaanse gasarbeiders wat dit hotagter gekry het, later Marokkaanse en Turkse gasarbeiders, en nou is Moslems in die algemeen in die visier.

Dit is juis die volstruispolitiek hieroor wat daartoe lei dat plaaslike owerhede, wat amptelik van g’n sout af water geweet het nie, met hul broeke op die knieë gevang word wanneer geweld oorkook. – Trouw

slots slots

Kan Nederduitse gene die Afrikaner se redding wees?

Na ‘n pas afgelope besoek aan drie Europese lande (die Nederlande, Duitsland en Italië) kom die vraag by my op of die Nederduitse volkere geneties sterk genoeg is om die effek van die invloei van nie-Nederduitse mense sosiaal en religieus te kan weerstaan.

Daar is opvallende raakpunte tussen Nederlanders, Duitsers en tot ‘n mindere mate met Noordelike (Germaanse) Italianers, maar weinig raakpunte met die ander Italianers.

Wat opval is die hoë beskawingspeil in die Nederlande en in Duitsland, in teenstelling met Semitiese en Hamitiese lande.

Hierdie stelling is natuurlik kontroversieel, want reeds H.G. Wells het in sy The Outline of History (1920) aangevoer dat die Kaukasiese volkere hoër vlakke van beskawing bereik as die Semiete en Hamiete. Arthur de Gobineau, die Fransman, verklaar dat die Indo-Europeërs ‘n verhewe (soos in hoër!) posisie in die ry van volkere inneem. Dit is op grond van hierdie standpunte dat Adolf Hitler die Duitsers die Herrenvölk genoem het.

Opvallend is dat mense van die nie-Kaukasiese volkere besig is om die Nederduitse lande en by name Nederland en Duitsland “in te neem” (dalk ook “oor te neem”). Die meeste van hierdie “invallers” bied hulleself aan as politieke asielsoekers, maar bring hulle tale, kulture en meestal Islamgodsdiens saam. Die nie-Nederduitsers vermeerder dramaties meer as die Nederduitsers, terwyl die Nederduitsers klein gesinne vorm. Terwyl die Nederduitse volkere godsdienslos raak, bring die Islamiete ‘n sterk godsdiensbesef saam. Dit is dus nie vergesog nie dat die Islam binne ‘n eeu die sterkste enkele godsdiens in Nederland en Duitsland sal wees.

In die naam van die humanisme het liberale en sosialistiese politieke partye oë toegeknyp en die asielsoekers asook onwettige immigrante om humanitêre redes toegelaat. So huisves Berlyn die derde grootste Turkse gemeenskap naas Ankara en Istanboel. In Den Haag, die parlementêre hoofstad van die Nederlande, is daar sowat sestig Islamitiese religieuse sentra te vind. Nou in die jaar 2010 is daar ‘n teenreaksie wat manifesteer in die opkoms van sg. regse partye, wat in opstand kom teen die permanensie van volksvreemde mense. Daar word in beide die Nederlande en in Duitsland van die “vreemdelingevraagstuk” gepraat. Helaas, te laat, want hulle is daar!

Die implikasie is dat hierdie vreemdelinge eie gemeenskappe in Nederduitse lande geskep het met vreemde godsdienste, waaronder die Islam ‘n belangrike faktor is. ‘n Bekende Amerikaanse staatsgeleerde het jare gelede reeds voorspel dat die Derde Wêreldoorlog ‘n konflik van gelowe (civilisations) sal wees. In enige religieuse konfliksituasie skep vreemdelinge in Nederduitse lande ‘n veiligheidsgevaar van ongekende omvang en intensiteit. Om Talibansimpatisante uit die samelewing te verwyder mag beteken dat die storie van die Duitse konsentrasiekampe hom mag herhaal.

In die 19de en 20ste eeue is baie gedink en geskryf oor die meerderwaardigheid van die Ariese volkere ten aansien van die res. In die taalkunde is die “Ariërs” daardie volke wat verwant is aan ‘n veronderstelde Indo-Europese oertaal anders as die Semitiese en Hamitiese tale. In die biologiese antropologie is Ariërs die Nordiese volke, in onderskeiding van die Alpynse en Mediterreense volke (vgl. Vacher de Lapouge se biologiese indeks) sou Ariese volke uitgeken kon word as die langkop-Europeërs, in teenstelling met die kortkopmense.

Hoe dit ook al sy, sedert die einde van die 19de en begin van die 21ste eeue dui feite op die grond daarop dat die Ariese volkere en lande waar Ariërs in die meerderheid is, grootliks moet “sorg” vir die parasitiese volkere en lande. Parasitiese volkere en lande is daardie mense en lande wat hulle vergaap en vergryp aan Ariese innoverings en tegnologiese vaardighede, asook ontwikkelingshulp, maar desondanks Ariërs haat.

Ongelukkig het Ariese volkere nog nie geleer dat die Ariese leefwyse nie sonder meer oordraagbaar is op nie-Ariese gemeenskappe nie. Dink aan Amerikaners wat Irak van Sadam Hoesein wou bevry. Amerika en Brittanje se stryd teen die Taliban in Afganistan en Pakistan. In hierdie verband kom die vraag op of ‘n tipiese Ariese “gedemokratiseerde” en gedesentraliseerde politieke sisteem enigsins werk en kan werk in ‘n nie-Ariese beskawingsomgewing? Dit is te betwyfel. Onderontwikkelde gemeenskappe moet dikwels deur die harde hand van ‘n despotiese sisteem bestuur word…

Dan is daar die kwessie van finansiële hulpprogramme. Amerika moes nou weer inspring om die chaos in Haïti te probeer aanspreek. Nie-Ariese volkere (en veral die Hamitiese groepe) is vir hulle ekonomiese oorlewing basies aangewese op Westerse finansiële bloedoortappings, waarsonder hulle eenvoudig nie kan nie. Martin Meredith dui in sy, The State of Africa, afdoende aan dat Afrika, by wyse van voorbeeld as nie-Kaukasiese gemeenskappe, op die pad van progressiewe degenerasie is!

Die nie-Ariese volkere het daarin geslaag om die Ariese lande, die voormalige koloniale moondhede, ‘n skuldkompleks te gee; ‘n kompleks wat besig is om deur te skaaf. Finansiële inspuitings om nie-Ariese volkere van “ondergang” te red, het die neweproduk dat die afhanklikheid van sodanige land op Ariese ontwikkelingshulp jaarliks vergroot, vanweë die bevolkingsontploffing wat met werkloosheid, meer geld en eksterne hulp gepaard gaan.

Intussen groei die ekonomieë van Ariese lande onverpoos voort en word die gaping tussen ryk en arm lande groter.

In ‘n onlangse artikel in Elseviers Weekblad skryf die Nederlandse ambassadeur in Washington dat Nederland onder die sestien grootste ekonomieë ter wêreld tel. In die finansiële sektor is Nederland onder die top tien. Nederland is die tweede grootste uitvoerder van landbouprodukte. Die Nederlande, wat geografies ietwat groter as die Kruger- Nasionale Wildtuin is, se jaarlikse blomproduksie alleen is gelyk aan die bruto nasionale produk van Suid-Afrika.

Dan is daar daardie merkwaardige land, Duitsland en sy mense. Duitsland is sekerlik vandag die sterkste moondheid van die Europese Gemeenskap. Duitsers het een teenslag na die ander te bowe gekom. Ná die Eerste Wêreldoorlog was Duitsland ‘n belangrike teiken van die Russies geïnspireerde Bolsjewiste (Kommuniste). Jode het belangrike rolle in die Kommunistiese en Sosialistiese Partye in Duitsland gespeel. Die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland letterlik platgeskiet. Die uitslag van hierdie oorlog is welbekend en het aanleiding gegee tot die verdeling van Duitsland in Wes- en Oos-Duitsland. In Oos-Duitsland is die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) as kommunistiese staat tot stand gebring. Amerika en Brittanje het goedskiks toegekyk en niks gedoen nie!

Berlyn is as stadstaat in vier dele verdeel, waarvan die Russe beheer oor Oos-Berlyn verkry het. ‘n Twee meter hoë muur van 160 km. het probeer verhoed dat ‘n massa Oos-Duitsers na die Weste oorloop. In Oos-Berlyn het Berlyners toenemend in opstand teen die kommunistiese diktatuur gekom. In 1989 het die Oos-Duitse leier Hoenecker onder toenemende druk bedank. Die Rus, Gorbatsjof, se perestroika-beleid (verligting) het daartoe bygedra dat die skandmuur op 10 November 1989 stuk vir stuk afgebreek is. Honderde duisende Oos-Duitsers het na die Weste gehardloop om vryheid te proe.

Oos-Duitsland was ná die hereniging van Duitsland in 1990 ten minste ‘n honderd jaar ekonomies agter die Weste. Vandag, skaars twintig jaar ná die afbraak van die muur en vernietiging van die kommunistiese DDR, is Duitsland weer ‘n Europese modelstaat.

Is dit vergesog dat ‘n Ariese genepoel die dryfkrag agter die herrysenis van Duitsland is? Is daar hoop dat die Afrikaner se kollektiewe genepoel – na die voorbeeld van Duitsland – nog so sterk sal bly dat ons die wil sal bly behou om uit die as op te staan?

Die implikasie van hierdie artikel is dat Afrikaners se kinders aangemoedig moet word om Duits te leer, dat Afrikanerinstellinge noue skakeling met Nederlands- en Duitssprekende ambassades moet onderhou, en dat ons inligtingsprogramme in die Duitstalige lande van stapel moet stuur. Dit is, om begrip vir die bevrydingstryd van die Afrikaner op te wek. Siener van Rensburg het iewers gesê dat daar hulp vir die Afrikaner uit Duitsland, via Duitswes, sal kom.

Soos ek iewers op die Praagnetwerk in ‘n ander artikel geskryf het, moes die Afrikaners afstand tussen ons en die Engelse geskep het en noue kontak met die Nederlandse en Duitssprekende volkere gesoek en onderhou het.

хорватия отели прокурор Фильчаков

Wilders uit die wildernis?

Met die oë van die wêreld steeds op die aardbewingramp in Haïti gerig, bied ‘n gebeurtenis wat hom van vandag af in Nederland afspeel, in daardie land sterk kompetisie vir nuus uit die rampgebied.

Die verhoor van Geert Wilders, leier van Partij voor de Vrijheid, begin vandag. Die naaste raakvlak met die Suid-Afrikaanse reg sou daarop neerkom dat hy van haatspraak jeens Moslems aangekla word.

Terwyl Nederlanders die naarheid in is, getrou aan Wes-Europese tradisie, oor elf Nederlanders wat steeds in Haïti vermis word, steel Wilders se saak vanoggend die kollig.

Terwyl dit wat Wilders oor die Moslems en die Koran kwytgeraak het, soos om na die Koran as ‘n fascistiese boek te verwys, erg is, is die gevoel nogtans wyd dat sy vervolging eerder polities as juridies is. Die praktyk lyk wel effens anders – die Openbare Ministerie het geweier om hom te vervolg, en die vervolging geskied nou in opdrag vanuit die regbank self.

Wilders self verwag vryspraak. Of sy verwagtinge met die werklikheid strook, is ‘n ander vraag.

Tot sy krediet moet vermeld word dat hy ten spyte van sy vry sê nog nooit geweld teen die teikens van sy argwaan geuiter het nie.

Trouens, Wilders se saak kom te midde van ‘n redelike wye verset teen Moslems se skynbare aandrang op gelyke regte geskoei op iets wat op iets hoër as gelykheid neerkom. Pas het ‘n Moslemparty in Nederland gevra dat afsonderlike swemtye by openbare plekke vir mans en vroue ingestel word, omdat dit Moslemtradisie is.

Die reaksie was min of meer: As jy ‘n Nederlander wil wees, val jy by Nederlandse tradisie in.

Die Nederlandse regering is ook getrou aan sy eie grondwet. Toe Brittanje aanvanklik besoekregte aan Wilders geweier het, het Nederland sy rug styfgemaak. Toe Turkye langlippie raak oor Wilders se insluiting in ‘n parlementêre afvaardiging wat Turkye gedurende die Kersvakansie sou besoek, is die besoek afgelas eerder as om Wilders uit die afvaardiging weg te laat.

Intussen het Wilders se party in gewildheid gegroei, en is volgens peilings nou die tweede sterkste party in die land. Die verwagting is dat die hofsaak sy gewildheid gaan versterk.

Die Nederlanders wil nie vreemdelinge in hul eie land word nie, en nog minder deur Moslemgebruike gyselaar gehou word. Wilders se saak het reeds in simboliese waarde sy belang op die ontwikkeling van regspraak oor die sensitiewe immigrantekwessie geword.

Terwyl die debat waarskynlik nog sterk deur ‘n tradisie van sensitiwiteit oor politieke korrektheid oor die saak geïnhibeer word.

Nederland kan dalk soldate na Afrika stuur

Die Nederlandse regering kan dalk soldate vir vredesoperasies na Afrika stuur. Die drie lande wat oorweeg word, is Soedan, Somalië en die DRK.

Die Nederlandse oggendkoerant Algemeen Dagblad berig dat die Nederlandse minister van ontwikkelingsamewerking Bert Koenders die premier, Jan Peter Balkenende, in die geheim oor die aangeleentheid ontmoet het.

Twee vise-premiers, Wouter Bos en André Rouvoet, asook met die ministers van verdediging en buitelandse sake, Evert Middelkoop en Maxime Verhagen was teenwoordig tydens die ontmoeting volgens ‘n vertroulike memorandum in die koerant se besit.

Luidens die memorandum kan sulke operasies moontlik in die toekoms sonder ander Europese lande of Navo oorweeg word.

Daar heers tans politieke onenigheid in dié land of Nederland in Afganistan moet aanbly ná die afloop van hulle mandaat aanstaande jaar.

Фильчаков Харьков