cda – praag.co.za

Vis nog vlees

Terwyl ontleders in Nederland nog kopkrap oor waarom die Christen-demokrate – tot voor die onlangse verkiesing die grootste party, ongeveer die helfte van sy steun ingeboet het – kom ‘n soortgelyke boodskap uit België en in die besonder Vlaandere.

“Vlees noch vis” lui die naambord op die Christen-Demokratiese Appèl se stalletjie in ‘n Nederlandse spotprent se uitbeelding van hul verkiesing. By die stalletjies weerskante, een wat haring verkoop en die ander wat “kippen” verkwansel, staan die skares ywerig tou.

Hoewel ontleders diepsinnig en wyd na redes soek, is die leserskommentare van koerante minder kleitrapperig: Hulle het vir ‘n party gaan stem waar hulle geweet het hoe die wind waai.

Heelwat hiervan het aangedui dat die CDA se lamsakkigheid rondom die Israels – Islamitiese saak hulle nie aangestaan het nie. Geert Wilders, die man wat onlangs nog van ‘n tipe haatspraak aangekla is en byvoorbeeld Turkye belet is, en met moeite toegang tot Brittanje gekry het, is onomwonde pro-Israel, en onomwonde krities op die Islam. Sy party het oornag een van die groot kanonne geword.

Die gemiddelde Nederlander voel miskien nie sterk oor godsdiens nie, maar die vooruitsig dat daar binnekort meer Moslems in hul land as Protestante kan wees, is ook nie aptytlik nie. Die Protestants-Rooms-Katolieke kwessie is juis een van die hoofredes hoekom daar vandag nog ‘n internasionale grens tussen Nederland en Vlaandere loop, en verskeie provinsies middeldeur gesny is.

Dalk nie meer lank nie, as gekyk word na die pas-aangekondigde verkiesingsuitslae in België, waar die Vlaams-nasionalistiese party van Bart de Wever, die NVA, as grootste party uit die verkiesing getree het. Die Franstalige sosialisteparty het die tweede meeste stemme gekry.

Hoewel De Wever nie so goed gevaar het soos wat algemeen verwag is nie, is die 27 setels uit ‘n totaal van 150 ‘n merkwaardige aanpassing op die 4 persent steun wat Vlaamse nasionaliste nog in 1925 kon bymekaar hark. Boonop is die NVA nie die enigste party wat hom vir Vlaandere se afskeiding van België beywer nie. Ook hier het die Vlaamse Christen-Demokrate soos hul noordelike buurman steun ingeboet, en is ses van sy vorige 23 setels kwyt. Dié party beskryf die verlies as aardskuddend, wat in die konteks staan daarvan dat die vorige algemene verkiesing maar twee jaar gelede plaasgevind het, en die pas-afgelope verkiesing juis afgedwing is toe die bymekaarhou van België, en veral die netelige kwessie van Brussel, sake uitmekaar laat spat het.

Ook in België, so lyk dit, het die kiesers voet neergesit en word die regering as’t ware gedwing om te kies of hulle vis of vlees wil wees.

Dit hou ook lesse vir Suid-Afrika in. Sedert die begrip konsensus-politiek tydens die drie-kamerstelsel in Suid-Afrika posgevat het, het duidelike standpunt-inname oor kwessie bykans vreemd in die hoofstroom-partye geword. Voor ‘n verkiesing sal groot plakkate nog plattelandse dorpe se ingange versier met beloftes van eie skole. Na die verkiesing weet die betrokke party skielik niks hiervan nie, om maar een voorbeeld te noem.

Referendums is na die uitslae bekend gemaak is voorgehou as oorweldigende “ja”-stemme vir hervorming, terwyl dit vooraf verdedig as referendums om byvoorbeeld ‘n mandaat vir voortgesette onderhandeling te kry, en in soveel woorde ergerlik ontken is as sou dit handel oor hervorming of nie.

Een van die grootste blokke aan die been vir die ANC is volgens ontleders juis dat dit ‘n balanseertoertjie moet probeer uitoefen tussen nasionalistiese en sosialistiese, en selfs kommunistiese denke. Die DA laat keusevryheid aan kiesers oor kwessie soos aborsie, gay-huwelike en die doodstraf. Cope sukkel nou om sy uiteenlopende tentakels onder een kombersie teen die winterkoue toe te hou. Selfs die VF+ kom in eie geledere onder druk oor wat as liberale toegewings beskou word.

In Nederland en België het kiesers nou die voet neergesit en die “Nog vlees, nog vis”-stalletjie kry nie aftrek nie.

люстра

Gaan die uitslag van die Nederlandse verkiesing België se einde verhaas?

Die Nederlanders het hul kruisies getrek – of ‘n “skrale “ 74 % van die kiesers

Die sterkste party voor die verkiesing, die Christen-Demokratiese Appèl (CDA), het sleg teruggesak. Saam met hom het die ChristenUnie (CU) steun verloor.

Beteken dit die Christen-demokrate is op pad uit in ‘n streek waar dit lank ‘n sterk krag was? Is dit slegte nuus aan die vooraand van die Belgiese algemene verkiesing waar die aanduidings ook is dat Christen-Demokrate gaan bloei ten koste van “regse” partye?

Weer eens. Die Nederlandse pers sal gou vir ‘n buitestander verduidelik die Nederlandse politiek is veels te skisofrenies om te verstaan. Ook vir Nederlanders, as ‘n mens die wyd-uiteenlopende kommentare van kenners neem. Daar is niks van die selfversekerde bravade wat Suid-Afrikaanse kommentators kenmerk nie (en dikwels so in die kol is soos om die maan vir kaas aan te sien).

Ook nie as ‘n mens na die leserskommentare op die internet kyk nie.

Pas het hulle die regse party van Geert Wilders van 9 tot 24 setels aangehelp, maar om de dood of iemand sommer sal erken dat daar ‘n beweging na regs was. Die naaste wat hieraan gekom word is dat Wilders onverskoond en helder pro-Israel is, en anti-Islamities. Die partye van wie dié beleid eintlik verwag word, die Christen-partye soos die CDA en CU, was hieroor te verskonend.

Die CU was waarskynlik die slagoffer van sy ou probleem. Kiesers wil graag vir die CU stem wat ‘n duideliker Christelike boodskap oordra oor sake soos aborsies en genadedood, maar as dit lyk of die groter CDA noustrop gaan trek, gaan stem hulle daar om die CDA uit die moeilikheid uit te stem.

Dit meen baie lesers, was wat nou gebeur het. Die CDA was dié keer kniediep in die moeilikheid.

Christen-demokratiese partye wêreldwyd het tradisioneel ‘n sterk simpatie met Israel. Toe die CDA en die CU hieroor kopsku raak, het kiesers eenvoudig gevoel dat hulle dan vir die party stem wat nié die beskroomdheid aan die dag lê nie. Niemand sê dit nie, maar die baie Moslem-immigrante het waarskynlik meer hiermee te make as ‘n besondere sagte plekkie vir Israel.

Ander kyk meer mikroskopies na die saak. Premier Balkenende was te lank in die stoel. Hy was nog nooit baie dinamies nie, en nou ook nie. So iemand rook in die reël nie die pyp so lank as wat hy dit gedoen het nie.

Soortgelyk, meen waarnemers binne die ChristenUnie, het hulle hul gewilde leier, André Rouvoet, te wyd aangewend. Hy was vise-premier, minister en partyleier. Boonop, as deel van die regering, kon sy party wat op ‘n reputasie van goeie administrasie probeer bou het, nie die negatiewe impak van ‘n regering vryspring wat foute gemaak het nie.

Hoewel die liberale VVD as die sterkste party uit die stryd getree het, sou dit ‘n fout wees om die verkiesing as ‘n swaai na links te beskou. Die meer gematigde Partij van de Arbeid het ‘n knou weg, en die Sosialisteparty wat na die vorige verkiesing deelname aan die koalisieregering gebied is, word nou selde indien ooit in berigte genoem en nog minder bespreek.

Trouens, die situasie herinner op die oog af aan dié van naburige Duitsland, waar Angela Merkel se CDU eers met die sosialiste in ‘n gedwonge koalisie moes verkeer, en toe na die volgende verkiesing dié meulsteen kon afwerp, en met die liberale in koalisie kon tree. Almal is dit eens dat dit ‘n swaai na regs verteenwoordig het.

Of ‘n uiteindelike regerende koalisie in Nederland ook as ‘n beweging na regs beskou kan word, sal die tyd leer.

‘n Gedagterigting wat ook nie heeltemal uit die oog verloor moet word nie, is dat die Christen-demokrasie as ‘n oorgangsfase beskou kan word uit die era toe Nederland onder die bewind van Joop den Uyl ‘n werklike linkse hoogtepunt (of dalk eerder laagtepunt) bereik het. In hierdie permissiewe era het situasies ontstaan waarop die jonger generasie nie trots is nie. Met Calvyn se 500ste geboorteherdenking is in ‘n opname selfs gevind die jonger geslag Nederlanders is meer Calvinisties as hul ouers. Uiteraard kan die woorde wel uit Nederlands na Afrikaans vertaal word, maar om die dieptebegrip en konteks hiervan aan Suid-Afrikaanse lesers oor te dra, soos presies hoeveel godsdiens in so ‘n bevinding ingelees moet word, is ‘n ander saak.

Teen hierdie agtergrond kan maar net bespiegel word watter uitslag in België verwag sal kan word. In die geval van Nederland was die vraag of Wilders so goed gaan vaar dat dit buite die kwessie sou wees om hom uit ‘n koalisie te sluit. In die geval van België is die vraag of België lank na die uitslag nog as ‘n staat kan voortbestaan.

Hieroor kan ‘n mens bloot bespiegel, en terwyl ‘n mens dit doen kan ‘n mens net sowel die verbeelding laat koers neem.

Op sy mees oppervlakkige klink dit of daar ‘n moontlikheid kan wees dat Nederland en Vlaandere kan saamsmelt. Die ou Rooms-Katolieke / Protestantse verdeeldheid is nie meer so sterk beklemtoon nie, en die grens sny verskeie provinsies, selfs met eiesoortige dialekte, deur die middel. Die meer waarskynlike is egter ‘n Vlaamse republiek.

Op die oomblik subsidieer die meer welvarende Vlaminge die Franssprekende Wallonië met miljarde Euro’s per jaar. Sonder Vlaamse hulp is Wallonië dalk nie meer besonder lewensvatbaar nie, en die Franse is volgens opnames meer geredelik inskiklik om Wallonië in te lyf.

Dit laat die vraag ontstaan: Met Vlaandere ‘n republiek of by Nederland ingeskakel, en Wallonië by Frankryk, waar laat dit die Belgiese koningshuis? Dié monargie word tradisioneel veel meer met die Franssprekendes as die Nederlandssprekendes geassosieer. Frankryk is tradisioneel ‘n taamlik gesentraliseerde staat, selfs wat ‘n oorsese provinsie soos Frans Guyana betref, en om ‘n koning oor ‘n provinsie, of direktoraat te laat heers, is moeilik in te dink.

Daarbenewens in die hoofstad Brussels amptelik veeltalig, maar in die praktyk meer Franssprekend maar omring deur Vlaamse grondgebied. Hoe gemaak hiermee?

Deur baggerwerk en ander ontwikkelings is Antwerpen in Vlaandere al tot ‘n heel geskikte hoofstad ontwikkel, en is die Vlaminge stellig nie besonder verleë om Brussel as hoofstad te behou nie. En dié soort scenario-sketsery slaan plek plek wyd met implikasies, soos Duitsland wat reeds begin bod insit dat Navo sy hoofkwartier na sy oud bondshoofstad, Bonn, verskuif. Weens die onduidelikheid oor Brussel se toekoms, word gefluister.

Die kompleksiteit eindig egter nie daar nie. België het ‘n derde, belangrike bevolkingsegment, naamlik die Duitssprekende deel. Dis wel in omvang nie so groot en beduidend soos die Vlaamse en Franssprekende dele nie, maar dit is staatkundig verskans. As deel van België is hul idilliese omgewing nooit ver van die openbare oog nie, as deel van Duitsland is dit waarskynlik ‘n eenkant-randgebied.

instagram clothing lines

Vreemdelinge in eie land

Wanneer in die elektroniese media na berigte oor Nederland gekyk word, lyk dit soms of dit oor Suid-Afrika handel.

In ‘n artikel wat deur Trouw gedra word, word die opmerking gemaak dat die afloop van die afgelope dekades se liberale greep op Nederland baie Nederlandse Christene laat voel het hulle is vreemdelinge in hul eie land.

Die toegeeflike beleidsrigtings van die Christen-Demokratiese Appèl (CDA) het hierdie vrese nie besweer nie.

Toe, met die vorige verkiesing in 2006, vaar die ChristenUnie so goed dat dit saam met die CDA en die Partij van de Arbeid (PvdA) ‘n koalisie vorm.

Verby was die dae dat, soos dit uitgedruk is, ortodokse Christene gevoel het hulle moes hul geloof aan die kapstok ophang voor hulle dit uit hul huise kon waag.

Dit was tot onlangs, toe die PvdA die regering laat val en uit die Kabinet onttrek het.

Dié stap het verskeie implikasies.

Ten eerste het daar dadels van die hoop gekom dat die CDA en CU in die oorblywende maande voor die vervroegde verkiesing sekere sake sonder die “remskoen” van die PvdA sou kon aanpak. Hierdie hoop is verydel toe die Koningin, op advies van die verskillende partye in die parlement, die Kabinet se magte tot basies die bedryf van die alledaagse beperk het. Dit word ‘n demissionair kabinet genoem. Enigiets meer moet aan beide huise van die parlement voorgelê word.

Die CU het op ‘n missionair kabinet gehoop, wat die regering byvoorbeeld vinniger in staat sou kon stel om op die Griekse ekonomiese krisis te reageer.

Die verskil tussen die twee soorte kabinette implikasie is onder die omstandighede ingrypend. Die drie CU-ministers moet nou saam met die CDA se ministers die PvdA se kabinetswerklading oorneem, sonder dat hulle iets kan doen wat die aandag op hul bekwaamhede kan trek, wat in die aanloop tot ‘n verkiesing vir politieke partye belangrik is.

Boonop beteken die vergrote werkslading dat hulle minder tyd het om aan verkiesingsveldtogte te spandeer. In effek, word die CU nou sy vernaamste verkiesingswapen, hul leier, André Rouvoet, saam met twee ander belangrike mense, ontneem. Rouvoet moet nou naas sy funksies as vise-premier en minister van Jeugsake en die Gesin, nou ook die stywe portefeulje van Onderwys op hom neem.

Boonop waai die wind wes. Peilings toon dat Geert Wilders se party baie steun gekry het, en niemand weet presies hoeveel steun hy by welke party weggerokkel het nie.

Die CU het besluit om nie uit die kabinet “weg te loop nie” en met eerbare, harde werk aan te hou wys uit watter stoffasie hulle gemaak is, eerder as om die CDA alleen met die gebakte pere te laat, en sodoende dan hul hande los te kry om verkiesing te veg. In die proses hoop hulle veroorsaak dit nie dat Christene weer soos vreemdelinge in hul eie land voel nie.

my little pony игрушка

Ontbind Nersa

Die taktiek van twee treë voorwaarts en een stap agteruit is duidelik aan die kaak gestel deur eskom se tariefverhogingstrategie. Deur vir ‘n verhoging van 50% te vra en dit dan afwaarts na 30 % aan te pas en uiteindelik te skik vir Nersa se 24,8 % wat oor die volgende twee jaar tot 25,9 % toeneem, probeer hulle die indruk skep dat hulle die verbruikers ‘n guns bewys. In die praktyk is die publiek geen guns bewys nie.

Die Christen-Demokratiese Party (CDP) het ‘n beroep op die regering gedoen om Nersa te ontbind.

“Dit is duidelik dat Nersa die publiek gefaal het, en Eskom se swak bestuur beloon het,” sê ds. Theunis Botha, leier van die CDP en waarnemende voorsitter van die Christen-Demokratiese Alliansie (CDA).

“Nou is nog teen hoë kostes verhore vir die skyn gehou. Nersa se versekerings dat die verhore nie skyn was nie, oortuig niks teen die agtergrond dat net Eskom se argumente uiteindelik in die praktyk gerealiseer het nie. Daar is geen aanduiding dat deeglik beredeneerde voorleggings oor alternatiewe finansieringsmodelle hoegenaamd verreken is nie.

“Uiteindelik is die armes, die middelklas en die landbou die groot verloorders en Eskom se soustreinryers glimlag van oor tot oor.”

Данильченко Харьков

CDA doen beroep op Mulder

“Dit is nou hoog tyd dat die adjunk-minister van landbou, dr. Pieter Mulder, genoeg invloed in die regering het om die regering so ver te kry om plaasaanvalle en veral plaasmoorde deurlopend so onomwonde te veroordeel dat potenisieële plaasmoordenaars die boodskap helder en duidelik kry dat dié praktyk nie die regering se stilswyende goedkeuring wegdra nie.”

So sê die leier van die Christen-Demokratiese Party (CDP) en waarnemende voorsitter van die Christen-Demokratiese Alliansie (CDA), ds. Theunis Botha.

“Ons spreek ons medelye met die naasbestaandes van die vermoorde dr. Ernest Giesekke van Ficksburg uit. Volgens berigte was hy ‘n filantroop wat tot sy aftrede in diens van die Universiteit Fort Hare was. Dit maak ‘n mite van aansprake deur onder meer adjunk-president Kgalema Mothlante dat boere deur die beweerde swak behandeling van hul werkers self die plaasaanvalle op hulle trek.

“Dit is vir ons traumaties om die een verklaring na die ander oor plaasaanvalle uit te reik, en met die naasbestaandes te simpatiseer, maar gewoonlik swyg die regering in al elf amptelike tale.

“Met die vorige Vrystaatse plaasmoorde het die Vryheidsfront Plus wel deur sy provinsiale leier en nasionale voorsitter, Mnr. Abrie Oosthuizen, sterk reageer. Plaasmoorde is egter duidelik ‘n nasionale krisis, en dit sou ‘n duideliker boodskap uitgestuur het sou Mulder as adjunk-minister van landbou, namens die minister gereageer het, of genoeg invloed op die minister uitgeoefen het dat sy self sou reageer.

“Ons pleit by Mulder om te wys dat hy van ‘n ander stoffasie is as ‘n ander wat beloof het om sekere mense se stem te wees, nie ook na toetrede tot die regering in stilte te verval nie. Plaasmoorde is ‘n te groot nasionale krisis om as slagveld vir politieke punte te dien en sodoende tot die naasbestaandes se trauma by te dra. Dit sal grootliks ontlont word as die regering die klimaat teen plaasaanvalle behoorlik en deurlopend skep.”

пневмогайковерт Фільчаков прокурор