pvda – praag.co.za

Conflict om Zwarte Piet in A’dam-Zuidoost

De deelraad van Amsterdam-Zuidoost wil dat de Sinterklaasintocht in het stadsdeel geen vergunning krijgt. De deelraad heeft een motie aangenomen van de PvdA waarin het stadsdeelbestuur wordt opgeroepen om af te zien van een intocht met Zwarte Pieten.

De PvdA zegt dat veel zwarte bewoners in Zuidoost negatieve en pijnlijke gevoelens hebben bij het fenomeen Zwarte Piet. Een intocht met Zwarte Pieten zou worden gezien als een provocatie.

Ook zegt de partij dat er bij de voor- en tegenstanders van Zwarte Piet heftige emoties spelen en dat het debat over het Sinterklaasfeest op het scherp van de snede wordt gevoerd. Uiteindelijk stemden vijftien raadsleden voor de motie; veertien waren tegen.

Stadsdeelvoorzitter Herrema heeft op Twitter laten weten dat hij de motie naast zich neerlegt. Hij zegt dat hij geen vergunning kan weigeren enkel omdat er onrust zou kunnen ontstaan. “Democratisch principe”, twittert hij. “Zie geen grond voor weigering.”

Herrema wil wel een gesprek aangaan over de intocht. – NOS.nl

Vreemdelinge in eie land

Wanneer in die elektroniese media na berigte oor Nederland gekyk word, lyk dit soms of dit oor Suid-Afrika handel.

In ‘n artikel wat deur Trouw gedra word, word die opmerking gemaak dat die afloop van die afgelope dekades se liberale greep op Nederland baie Nederlandse Christene laat voel het hulle is vreemdelinge in hul eie land.

Die toegeeflike beleidsrigtings van die Christen-Demokratiese Appèl (CDA) het hierdie vrese nie besweer nie.

Toe, met die vorige verkiesing in 2006, vaar die ChristenUnie so goed dat dit saam met die CDA en die Partij van de Arbeid (PvdA) ‘n koalisie vorm.

Verby was die dae dat, soos dit uitgedruk is, ortodokse Christene gevoel het hulle moes hul geloof aan die kapstok ophang voor hulle dit uit hul huise kon waag.

Dit was tot onlangs, toe die PvdA die regering laat val en uit die Kabinet onttrek het.

Dié stap het verskeie implikasies.

Ten eerste het daar dadels van die hoop gekom dat die CDA en CU in die oorblywende maande voor die vervroegde verkiesing sekere sake sonder die “remskoen” van die PvdA sou kon aanpak. Hierdie hoop is verydel toe die Koningin, op advies van die verskillende partye in die parlement, die Kabinet se magte tot basies die bedryf van die alledaagse beperk het. Dit word ‘n demissionair kabinet genoem. Enigiets meer moet aan beide huise van die parlement voorgelê word.

Die CU het op ‘n missionair kabinet gehoop, wat die regering byvoorbeeld vinniger in staat sou kon stel om op die Griekse ekonomiese krisis te reageer.

Die verskil tussen die twee soorte kabinette implikasie is onder die omstandighede ingrypend. Die drie CU-ministers moet nou saam met die CDA se ministers die PvdA se kabinetswerklading oorneem, sonder dat hulle iets kan doen wat die aandag op hul bekwaamhede kan trek, wat in die aanloop tot ‘n verkiesing vir politieke partye belangrik is.

Boonop beteken die vergrote werkslading dat hulle minder tyd het om aan verkiesingsveldtogte te spandeer. In effek, word die CU nou sy vernaamste verkiesingswapen, hul leier, André Rouvoet, saam met twee ander belangrike mense, ontneem. Rouvoet moet nou naas sy funksies as vise-premier en minister van Jeugsake en die Gesin, nou ook die stywe portefeulje van Onderwys op hom neem.

Boonop waai die wind wes. Peilings toon dat Geert Wilders se party baie steun gekry het, en niemand weet presies hoeveel steun hy by welke party weggerokkel het nie.

Die CU het besluit om nie uit die kabinet “weg te loop nie” en met eerbare, harde werk aan te hou wys uit watter stoffasie hulle gemaak is, eerder as om die CDA alleen met die gebakte pere te laat, en sodoende dan hul hande los te kry om verkiesing te veg. In die proses hoop hulle veroorsaak dit nie dat Christene weer soos vreemdelinge in hul eie land voel nie.

my little pony игрушка

Demokrasie in aksie en verkiesingsbeloftes

In die praktyk is die nakom van verkiesingsbeloftes nie altyd so maklik nie. Selfs die Amerikaanse president, Barack Obama wat op ‘n golf van euforie die Wit Huis ingeseil het, voel die hamerhoue van realiteit, en op die oomblik kom daar in die praktyk dadels van ondernemings oor die terugroep van Amerikaanse soldate uit konflikgebiede. Trouens, in Afganistan moet die soldate eers vermeerder word om te kan verminder.

Die VSA is egter nie die enigste Navo-land wat met hierdie taai toffie en verkiesingsbeloftes opgesaal sit nie. In Nederland dreig die koalisieregering om hieroor uitmekaar te spat.

Die Nederlandse kontingent is in die Afgaanse provinsie Uruzgan ontplooi. Die afgelope aantal jare het Uruzgan in Nederland so ‘n huishoudelike naam soos Friesland geword, en die pers vind dit baie selde nodig om by te voeg dat dié plek in Afganistan is.

Juis noudat ‘n fase aanbreek waar konvensionele militêre stratege meen die oorlog kan konvensioneel beëindig en die situasie bestendig word, sit verskeie lande met verkiesingsbeloftes opgeskeep dat hul magte onttrek sal word. Hierdie beloftes is ook mildelik in Nederland aan die kiesers gemaak, en nou breek die oomblik van waarheid aan.

Die Nederlandse koalisie bestaan uit drie partye – die Christen-Demokratiese Appèl wat die grootste is, die Partij van de Arbeid (PvdA), wat met die Britse Arbeidersparty eerder as tradisionele Europese Sosialistepartye vergelyk kan word, en die kleiner ChristenUnie. Die PvdA skop nou vas teen planne om die onttrekking uit Uruzgan met ‘n jaar uit te stel – iets wat nodig is om die huidige militêre suksesse teen die Taliban te bestendig, maar ook onontbeerlik vir die heropbou van Afganistan.

Die PvdA se besluit is nie noodwendig gewild nie. Die militêre vakbond daag die PvdA uit om aan naasbestaandes van gevalle soldate en aan soldate wat in Afganistan gewond is te kom verduidelik dat dié opofferings vrugteloos was.

Die PvdA, onder die vaandel van die nakom van verkiesingsbeloftes, spreek sy verbasing uit oor sy koalisievennote se verbasing dat hy by sy verkiesingsbeloftes wil bly. Die koalisievennote is op hul beurt weer verbaas dat die PvdA nie die realiteit in die praktyk kan beoordeel en daarop reageer nie.

Deur die Taliban nou te laat ontsnap, gaan eenvoudig beteken dat die Weste binnekort weer die wrang vrugte gaan pluk.

Aan die ander kant, ‘n oorlog met diep ideologiese en religieuse wortels, word ook selde op die slagveld beslis. Juis daarom, beoordeel die stryders, is die heropbou van Afganistan nodig om die harte van die mense te wen. Hierdie opsie is ook nie die produk van teoretici agter hul lessenaars duisende kilometer van die toneel af nie, maar van bevelvoerders wat al jare lank aan die realiteite op die Afgaanse voetsoolvlak blootgestel is.

куплю бра лобановский харьков