sokker 2010 – praag.co.za

Ai tog, munisipale dienste!

Só lyk dienste in Suid-Afrika in 2010 – Die Jaar van die Groot Sokker.

Ek is ‘n inwoner van Ritchie. ‘n Stil, rustige plekkie met vriendelike mense.

Maar ai tog! Die dienste!

In die straat waar ek woon, is daar vier lekplekke in die hoofwaterpyp. Twee plekke bevat groot lekke, en somtyds stroom die water in ‘n klein riviertjie af na die rivier se kant toe. Dae lank, soms weke aaneen. En dan, eendag, ry jy verby die riviertjie en sien ‘n klompie mans by ‘n ou, verwaarloosde bakkie besig om met pik en graaf en draad die lekplek te probeer regmaak. Dit is eintlik pynlik om daarna te kyk, want jy weet op dié manier gaan die lek nie ophou lek nie. ‘n Paar dae later merk jy dat jou voorspelling reg was. Die water stroom weer. En so maak die vier lekke beurte om te lek en die mans in die verwaarloosde bakkie stry ‘n verlore stryd.

Jy in jou eie onkunde – maar met toepassing van logika – besef dat daar eintlik net twee maniere is om die probleem op te los. Dit is duidelik dat die pyp vrot is en vervang moet word. Heeltemal. Grou oop en sit ‘n nuwe pyp in. As dit dan te duur is, moet die hele vrot gedeelte van die pyp uitgesny word en vervang word met ‘n nuwe gedeelte. Dit verg ‘n groumasjien en behoorlike gereedskap. Nie ‘n klompie mans wat met pik en graaf en draad sukkel nie.

En dan gebeur dit. Jy sit sonder water. Hulle kom sukkel weer met die pyp en jy het darem weer water, maar die stroompie is maar skraal en bly skraal.

Donderdae is dit die Groot Gebeurtenis. Jou beurt om jou sakkie vullis in die lorrie te sien verdwyn. ‘n Lorrie wat jy waar kry? Want hy staan stukkend. Vandag het vier Donderdae verby gegaan sonder dat my sakkie in die lorrie se ingewande verdwyn het. Want die lorrie hy “ês stêkkênd”. Intussen baljaar die buurt se honde in my vullis, en as ek nie maar weer my sakkie vullis op ‘n veilige plek bêre nie, lyk dit kort voor lank voor my erf soos dit lyk by die amptelike vullisgate van Kimberley. En dit is nie ‘n mooi gesig nie.

En dan die krag. Om een of ander rede suig die straat waar ek bly aan ‘n droërige speen van elektriese toevoer. Elke kort-kort ondervind ‘n groot gedeelte van die huise ‘n “voltverlaging”. Dit beteken daar is ‘n kraggie, maar dis maar effentjies. Die ligte het ‘n kerslig-effek, en moenie eers probeer om aan ‘n skakelaar te raak wat verbind is aan ‘n neonlig nie. Jy mors jou tyd. Jy rapporteer dit aan Eskom, en so twee dae later kan jy darem weer koffie drink.

Wat ‘n gesukkel. En dan kry jy gereeld soos klokslag jou rekening. Die bewering is jy het R4000.00 se water gebruik vir die maand. Onmoontlik. Jy gaan besoek die kantore, kom af op ‘n klompie vrouens wat by ‘n lessenaar sit, lê en hang en jou aankyk of jy iets is wat die hond ingedra het omdat jy durf steur aan die sosiale byeenkoms. As jy uiteindelik een van hulle se onwillige aandag getrek het, word jy meegedeel die persoon wat die valse bewerings gemaak het “is nie nou hier nie – kom later”. Dan word jy met rente gestraf omdat jy weier om R4000.00 te betaal vir ‘n armsalige stroompie water waarmee jy nie eers jou tuin kan natlei nie.

Vra ek julle met trane in my oë: Moet ‘n mens maar sug en net sê: “Afrika”? Of is daar êrens ‘n oplossing?

slots bonus

Afrikaners behoort Nederlandse sokkerspan te ondersteun

Vanoggend is my sewejarige seuntjie skool toe met gewone klere as deel van die opbou na die Sokkerwêreldbeker wat oor 100 dae afskop. Al die kinders moes groen, geel en wit dra.

Die ANC se manipulasie van sport vir politieke doeleindes – soos nou in ons skole – steek my sommer dwars in die krop. As dit nie rassekwotas vir spanne is nie, is dit die aanwakker van ‘n pseudopatriotisme soos tydens Mandela se fameuse rugbytruivoorval in 1995. Of nou die bohaai rondom die sokker.

Sekerlik gaan dit moeilik wees om die Wêreldsokkerbeker in Suid-Afrika te ignoreer, aangesien die land vir die volgende drie maande waarskynlik oor niks anders gaan praat nie. Teen wil en dank sal ‘n mens moet kennis neem van die verskillende spanne en hul lotgevalle tydens die toernooi.

Persoonlik kan ek nie die Suid-Afrikaanse span ondersteun nie. In die eerste plek is ek geen Suid-Afrikaner nie, maar ‘n Afrikaner, iemand wat deur mnr. FW de Klerk in 1994 tot ‘n soort staatloosheid verdoem is omdat die ANC met sy Afrosentriese Suid-Afrikanisme deesdae aanspraak op ons totale grondgebied maak.

Ek is geen Engelsman of jingo of bewonderaar van die Britse kultuur en geskiedenis nie. Dit diskwalifiseer my nog verder van Suid-Afrikanerskap want deesdae is ons land so Engels soos roast beef of fish and chips. Dan het ek boonop ‘n broertjie dood aan die aapagtige manewales op TV wat gewoonlik as swart of “Afrikakultuur” deurgaan. Rubbersteweldanse en kwaito maak my naar. Tydens die openingseremonie van die Sokker 2010 sal ek liefs ‘n Afrikaanse boek lees of dalk iewers in die veld gaan loop, want ek kan nou al voorspel dat dit ‘n spul Afrosentriese kitsch gaan wees waarmee geen Afrikaner sal kan identifiseer nie, ‘n viering van die non-kultuur wat die ANC op ons almal afdwing.

Wat hulle – die Suid-Afrikaners se – sokkerspan betref, kry ek die spul nogal jammer. Heel waarskynlik gaan hulle nie ‘n enkele wedstryd kan wen nie en die paternalistiese treurmares in die media agterna gaan bydra tot die algemene mislikheid wat die land se pseudopatriotisme by elke regdenke mense veroorsaak. Dis nie dat ek die Bafana Bafana kwaadgesind is nie: hulle kan ook nie help dat die land se sokkeradministrasie korrup en onbekwaam is soos die meeste dinge wat deur die ANC oorgeneem is nie. Ek wens hulle alles van die beste toe, wel wetende dat hulle omtrent so goed speel as wat begunstigdes van grondhervorming kan boer.

Nietemin gaan ‘n mens “uit” voel as jy nie darem iewers ‘n span vir die doeleindes van die Wêreldbeker ondersteun nie. As Afrikaners oor ‘n sokkerspan beskik het, sou ons dit sekerlik ondersteun het, selfs al was hulle nie baie goed nie – hoewel, ek kan my kwalik voorstel dat enige Afrikanersokkserspan so sleg soos die Bafana kan wees. Eintlik is dit hoog tyd dat ons sokker begin speel, om weg te kom van sportsoorte soos rugby en krieket wat slegs deur Engelse en Engelse kolonies beoefen word.

Daarom: Kom ons Afrikaners ondersteun die Nederlandse span!

Waarom Nederland? In die eerste plek is oranje ‘n mooi kleur en gegewe ons historiese identifikasie met daardie kleur, gaan dit maklik wees om oranjegesind te raak.

Verder was Nederland nog altyd een van die topspanne ter wêreld en het by geleentheid al vir Brasilië, Duitsland, Italië, Frankryk, Engeland en ander kampioenspanne geklop. In hul aanloop tot Sokker 2010 het hulle geen wedstryd verloor nie en was die eerste span om vir die toernooi te kwalifiseer.

Nederland is, soos Duitsland en Frankryk, een van ons stamlande. In die verlede, veral tydens die Anglo-Boereoorlog, het Nederland ons gesteun, al kon hulle nou nie troepe stuur nie. Boonop is ons tale wedersyds verstaanbaar.

Dis waar dat Nederland in die jare sewentig en tagtig ‘n insinking beleef het, met hippies en linkse daggakoppe wat agter die Britse propagandaveldtog teen Afrikaners aangeloop het, maar in onlangse tye heers daar ‘n groter mate van nugterheid en realisme by Nederlanders teenoor ons. Boonop het figure soos Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders balans in die daggakopbeeld van die Hollanders gebring. Deesdae herken ons die tradisionele Dietse nugterheid, aweregsheid en vasberadenheid by die Nederlanders wat ook ons Afrikaners kenmerk.

Vele Nederlanders ken die woorde van “Die Stem” (ek praat van Langenhoven s’n, nie die gemors wat die ANC se ideoloë daarvan gemaak het toe dit met “Oom Kosie soek ‘n lêplek in Afrika” verbaster is nie) en die “Wilhelmus”, die Nederlandse volkslied, staan ook trots in die FAK-sangbundel.

Afrikaners en Nederlanders is sustervolke. Op die hoogtepunt van die destydse anti-apartheidsboikot in 1984, het die Nederlandse skrywer Gerard Reve in ons land besoek afgelê en hom só oor Afrikaans uitgelaat: “Ik vind het boeiend, aangrijpend, ontroerend dat er ergens overzee een gemeenschap, een groep mensen is, acht miljoen ongeveer in totaal, die Nederlands als eerste taal spreken. En dan een Nederlands dat heel weinig, eigenlijk betrekkelijk weinig afwijkt van het moderne, Europese Nederlands.”

Ook het Reve tydens dieselfde onderhoud met die toentertydse boekhandelaar Marcus de Jong gesê: “I voel me erg verwant met de oude Afrikaner cultuur… Ik ben in diepste wezen een christelijk auteur, een calvinistisch schrijver. Mijn werk is doortrokken van eigenlijk in diepst wezen een calvinistische levensvisie.”

Op die keper beskou, het ons Afrikaners – by gebrek aan ‘n eie sokkerspan – veel meer in gemeen met Nederlanders as met die bonte versameling kinderverkragters, korrupte politici en ander sosiopate wat hulself in hul gewoontebesopenheid graag “Suid-Afrikaners” noem. Soos die Hollanders, is ons ‘n beskaafde, gedissiplineerde en Calvinistiese volk wat prestasie – hetsy op die sportveld, hetsy op ander gebiede – op ‘n eerlike manier nastreef sonder om die reëls in ons guns te wil verander.

Terwyl hulle gaste in ons land is, kan ons net sowel die Nederlanders as ere-Afrikaners beskou en hulle span ondersteun. Of dan voortaan: óns span.

Waarom nie? Hierdie Engelse Afrostaat erken nie ons taal of geskiedenis nie en wil al wat Afrikaanse pleknaam is, verander. Dit was so hittete of Pretoria se naam is op die vooraand van die Wêreldbeker verander.

Haal dus gerus maar jou Prinsevlag of Vrystaatvlag of enigiets anders oranjekleurigs – ook die “ou vlag” – uit en skree vir Holland. Ons kanse om die toernooi te wen is net so groot as die Springbokspan se kanse om ‘n rugbywêreldbeker te buit, verstout ek my om te sê.

Totdat die ANC die kleur oranje verbied, laat ons aan die partytjie deelneem!

deposit mobile

Kommunikasiesentrum 2010 gestroop

Tot die verleentheid van Sepp Blatter en FIFA, het die 2010-kommunikasiesentrum vir 900 joernaliste in Braamfontein, Johannesburg vanmôre omstreeks 9-uur onder ‘n grootskaalse rooftog deurgeloop. Kommunikasie- en videotoerusting van etlike miljoene rande is gebuit.

FIFA se Blatter, wat reeds by herhaling plaaslike waarskuwings oor misdaad en gebrekkige polisiëring as blote “rassisme” afgemaak het, het gister nog TV-advertensies oor “Madiba” laat uitsaai. Die uitsaaisentrum in Smitstraat, Braamfontein, wat in die ou gebou van die YMCA ingerig word, was nog nie gereed nie en kontrakteurs was nog besig om aan die toerusting te werk. ‘n Groep swaar gewapende mans het hulle aangehou en groot hoeveelhede waardevolle kommunikasietoerusting is weggery.

Veiligheidswagte is met vuurwapens oorval en aangesê om met hul gesigte op die grond te lê terwyl die gebou gestroop is. ‘n Woordvoerder het die operasie as “militêr van aard” beskryf. Sommige items wat geroof is, was so groot dat “vyf groot mans” nodig was om dit uit te dra. Die rooftog moes heelwat beplanning en organisasie geverg het, wat toon dat georganiseerde misdaad die sokkerwêreldbeker as ‘n meevaller beskou waarvan sommige vrugte nou reeds gepluk word.

Volgens getuies wat in aanhouding verkeer het, was daar ongeveer 20 tot 25 rowers. Voertuie het stilgehou en gery, terwyl ander voertuie weer in aantog was. Satellietskottels, redigeermasjiene, rekenaars en videomonitors is geroof, genoeg om ‘n hele uitsaaistasie te begin.

Sokkergaste moet kennis neem van barbaarsheid

Die moordtog wat elke dag in Suid-Afrika voortduur op soortgelyke wyse as die moord op mnr Kobus Snyman van Midrand die afgelope naweek, dui op ‘ n kommerwekkende element van barbaarsheid wat in Suid-Afrika heers. So sê mnr Jaco Mulder, VF Plus-LPW en -leier van die party in Gauteng.

Dit volg nadat die 42 jarige mnr Kobus Snyman die afgelope naweek voor sy vrou en kinders in sy huis koelbloedig doodgeskiet is en die misdadigers doodluiters met ‘n skootrekenaar en selfone van die toneel weggestap het. “Die Wêreldbekersokker moet nie as weerligafleier dien vir hierdie barbaarse element van ons samelewing wat saam met swak dienslewering die land kan laat ontspoor nie,” het Mulder gesê.

“Elke keer as ek saam met my gesin buite op die stoep sit oor ‘n naweek moet ek noodgedwonge dink aan die moontlikheid dat ongenooides oor die heining kan spring en jou gesin kan kom uitwis, ons lees dit immers weekliks in die nuusblaaie.”

Die feit dat hierdie huisaanvalle op groot skaal voortduur, wys daarop dat die regering en die SAPD dit nie kan beheer nie. Die wêreld sal moet kennis neem van hierdie barbaarse element van die Suid Afrikaanse samelewing tydens die 2010 sokker.

Mulder het verder sy twyfel uitgespreek of die SAPD wel oor die vermoë beskik om die publiek te kan beskerm met die ekstra las wat die Wêreldbekersokker op die wetstoepassingsagentskappe gaan plaas.

лестницы для прокурор Фильчаков

‘n Mesvaste sokkerbaadjie?

’n Mesvaste baadjie het die Suid-Afrikaanse reëlingskomitee van die Wêreldbeker-sokkertoernooi boos, luidens ‘n berig in Die Burger.

Protektorvest.com, ‘n Britse maatskappy, se baadjies bied glo beskerming teen mesaanvalle. Dit is egter nie koeëlvas nie.

Rich Mkhondo, kommunikasiehoof, sê dis ‘n “afskuwelike plan wat bangmaakpraatjies gebruik” vir wins.

Hy het gesê sportgeesdriftiges het nog nooit messteekbaadjies nodig gehad nie en hulle gaan dit ook nie gedurende die Wêreldbeker-toernooi nodig hê nie.

Die baadjie word bemark as die nommer-een persoonlike beskerming vir die Wêreldbeker in Suid-Afrika en bestellings uit veral Amerika, Nederland, Brittanje, Duitsland en Australië stroom glo in.

casino online free bonus no deposit

Kabinda se impak op SA se sokkertoernooi

Die bykanse histerie waarmee Suid-Afrika die brandende vure wil doodslaan na die aanval op die Togolese sokkerspan in Angola is te wagte.

Terwyl daar op die vlakke van die Afrika-Unie, SAOG en interne politiek hard gewerk word aan ‘n Afrika-identiteit en –eenheid, kon Suid-Afrika nou nie gou genoeg spring om afstand tussen hom en Angola te plaas nie.

Oor Suid-Afrika se jarelange versuim om ‘n woord te rep oor die toestande wat tot die aanval aanleiding gegee het, en wat verhoudinge met die regering in Luanda sou versuur, word nou nie ‘n woord gerep nie.

Selfs die bewoording om nou afstand te plaas, is polities so korrek as moontlik en strek niks verder as georafiese afstand nie. Oor die kleptokratiese nepotisme in die Angolese regeringshuis wat die land se ontwikkeling so trem, word niks gesê nie.

Kabinda is in verskeie opsigte ‘n Angolese kolonie met groot oliebronne, wat deur die regering in Luanda effektief leeggesuig word.

Terwyl daar oor jare hard gewerk is om Afrika as ‘n groter eenheid in die oë van die wêreld te skets, moet die uitveërs nou oornag ingespan word om te keer dat dié persepsie op die vooraand van Suid-Afrika se eie sokkerskouspel boemerang.

Geopolitieke persepsies is agter nie al wat nou impak maak nie. Suid-Afrika moet nou die skade beperk teen die agtergrond dat die land die wêreld se moord- en verkragtinghoofsetel is. Die aksie om hierdie persepsie hok te slaan is al amper net so duur soos die aksie om die misdaad self te probeer hokslaan. Nou het swak matriekuitslae boonop die persepsie kom voed van ‘n land wat sukkel om doeltreffend regeer te word, en berigte oor gevaarlike slaggate in paaie, deel van die voorbereide vervoerinfrastruktuur vir die sokkerskouspel, voorblad op voorblad haal.

Die kroning van Julius Malema as troonopvolger mag dalk as een persepsie in die Afrika-konteks beleef word, maar by die res van die wêreld help voed dit die persepsie van ‘n kontinent waar leiers soos Ghaddafi, Mugabe en Al-Basjir opgelewer en gekoester word. Trouens, Suid-Afrika skop nou viervoet vas om uitvoering te gee aan ‘n tussenstaatlike ooreenkoms met Zimbabwe wat onder meer bepaal dat Suid-Afrikaanse boere se belange in Zimbabwe as deel van die ooreenkoms beskerm sal word. Die vyeblaar waaragter geskuil word is dat die Zimbabwiese parlement nog nie die ooreenkoms geratifiseer het nie. Dat die Crawford von Abo-saak ‘n ander lig hierop werp en in ieder geval sonder die ooreenkoms of ratifikasie verpligtinge op die Suid-Afrikaanse regering plaas, word nou uit die openbare oog gehou.

Die harde les is dat ‘n land nie anargiste kan omarm sonder dat die beeld op hom self begin afvryf nie.

Persepsies word nie oornag aan- en afgeskakel nie, en negatiewe persepsies word baie makliker geskep en gevoed as die positiewes.

Eie norme, en basta met die wêreld

Te midde van ‘n resessie is Suid-Afrikaners deur verskeie vorme van belasting ingebind by die grootste sportskouspel wat die land waarskynlik in ‘n geruime tyd sal aanbied.

Die 2010- Fifa-wêreldbeker-eindtoernooi is veel, veel groter as die rugby- en krieketbekertoernooie saam wat Suid-Afrika reeds aangebied het. Dit beteken ook dat die w êreld se oë soos selde op Suid-Afrika gevestig sal wees. Die Suid-Afrikaanse regering verwag van honderde duisende mense om groot geld hier te kom spandeer, en baie van die voornemende besoekers verwag van Suid-Afrika om hulle in ‘n omgewing met aanvaarbare norme te ontvang. Die feit dat Suid-Afrika onlangs die status van die wêreld se moordhoofsetel by sy reeds verworwe status as verkragtinghoofsetel gevoeg het, tel nie onder die verwagtinge nie.

Groot beplanning word gedoen en talle maatreëls word getref. Of dit genoegsaam is om ‘n verrotte kultuur om te keer, is iets wat nog gesien moet word.

Die rissiepit, Rhoda Kadalie, klim egter onder die ANC in weens die skynbare sorgeloosheid waarmee die regering homself na die buiteland projekteer. In die mees onlangse Brandpunt in Media 24 skryf sy onder meer: “Nie pligsversuim, kleptomanie, internasionale verleentheid of menseslagting is ‘n diskwalifikasie vir ‘n staatsbegrafnis nie.”

In Volksblad se hoofartikel daarnaas vanoggend word in soortgelyke terme oor die Shaik-verleentheid berig. In hierdie geval lê hef aan met verleenthede skynbaar nog voor as die CDA reg is dat die ligte vingerraps wat Shaik weens parooloortredings gekry het, bloot ‘n voorspel tot volkome kwytskelding is. Die groot verleentheid is, volgens die CDA, daarin geleë dat Shaik se kwytskelding sal kom van dieselfde man wat volgens die hofuitspraak, in ‘n algemeen korrupte verhouding met hom betrokke was – pres. Jacob Zuma self. Die vraag word selfs gevra of so iets grondwetlik kan wees.

Baie gereeld word dié tipe vreemde optredes as deel van Afrikaan wees verduidelik. Die sogenaamde Afrika-kultuur, so lui die argument, regverdig die verleenthede, en basta met die res van die wêreld waar glo ander norme sou geld.

Volkekundiges, of te wel meer polities korrek, kulturele antropoloë, wys egter daarop dat dit wat as Afrikanisties opgedis word, karikature is van werklike tradisies en eerder dui op ‘n kultuur in transito waar die verswakte norme genoeg elemente van kulturele verval en selfs anti-kultuur oplewer.

Kadali neem bloot kortpad, en maak die eenvoudige stelling dat die ANC die kuns vervolmaak het van die goddelike reg om te regeer.

Of soos iemand anders dit gestel het: “Die ANC het nie korrupsie uitgedink nie, net vervolmaak.” Te veel eietydse Mandaryne word deur die opposisie en media met hul lang vingers in die koekieblik uitgevang en straffeloos toegelaat om soos konings te leef om ‘n skeptiese publiek anders te oortuig.

Tog, al word nuwe norme geskep wat vir die res van die wêreld onaanvaarbaar of minstens onaptytlik is, en al word dit skaamteloos onder die Weste se neuse gevryf, word daar nie geskroom om bakhand af te sit Kopenhagen toe en dikbek met net ‘n half vol beursie terug te keer nie. Trouens, dit was bietjie meer as net bakhand – ‘n bietjie van as ons nie genoeg aalmoese kry nie sal ons voortgaan om die planeet te besoedel.

Trouens, Suid-Afrika behoort van beter te weet as om hom kolletief bakhand by Afrika as geheel te voeg. Suid-Afrika is terdeë bewus daarvan dat die buitewêreld, en in besonder die Europese Unie, sekere Afrikalande as korrupte of disfunksionele state geklassifiseer het en dat hulpfondse nie na daardie lande, soos Zimbabwe, se staatskas gekanaliseer word nie, maar na nie-regeringsorganisasies. En al pas Suid-Afrika sogenaamde Afrikanorme op lande soos Zimbabwe toe, die skenkerlande doen dit nie.