Kategorie: Rubrieke

Uitvoerende burgemeesters se uitvoerige blapse

Niemand, behalwe die soustreinryers self, sal probleme hê daarmee dat die ANC beplan om van die stelsel van uitvoerende burgemeesters ontslae te raak nie. Trouens, hoe gouer hoe beter, soos die TLU SA dit in effense ander woorde uitdruk.

Hierdie gedagte volg nie baie lank nie nadat die ANC nog kort-kort vlieërs opgestuur het oor die moontlikheid om die provinsiale bedeling af te skaf. Die gedagte was dan dat die vakuum minstens ten dele deur die munisipaliteite gevul sou word wat in nog groter monstrositeite omskep sou word.

Die grondwetlike beginsels waarop by Kemptonpark ooreengekom is, is egter oor hierdie sake baie duidelik. Punt XVI stel dat die regering op nasionale, provinsiale en plaaslike vlak gestruktureer sal wees. Die volgende punt stel dit dat die verteenwoordiging op elkeen van hierdie vlakke demokraties verkose sal wees. Grondwetkenners verskil oor die bindendheid van hierdie beginsels.

Met die planne om van die provinsiale bedeling ontslae te raak was daar egter min erg aan die bepalings van die grondwetlike beginsels. Wat is die posisie egter met die stelsel van uitvoerende burgemeesters?

Kritiek op die stelsel is wyd-uiteenlopend. In wese kos dit te veel en tweedens gee dit aan die burgemeesters en hul uitvoerende rade magte wat kundigheid vereis wat nie beskikbaar is nie. Dit word vererger deurdat hierdie ampte as aflaaiplek vir politieke ontplooiing dien sodat uitgediendes nie die soustrein verpas nie.

Die gevolg is ‘n peperduur stelsel wat weens lae betaalkoerse nie bekostig kan word nie, en in elk geval nie werk nie soos die OG-verslae jaar vir jaar bewys.

Boonop is die politieke partye aan bewind nie altyd in voeling met hul partye se nasionale beleid nie, wat regeerbaarheid ernstig kortwiek. ‘n Voorbeeld was byvoorbeeld toe die DA in die Vrystaat vuur gespoeg het oor die pogings van ‘n paar Vrystaatse munisipaliteite om voortydig grondbelasting op landbougrond te probeer hef, terwyl die DA-raad van Cullinan (Nokeng) dit self geïmplementeer het en dié onregmatige heffings nou blykbaar terugbetaal moet word.

Dit was egter die lengte van die soustrein wat soms verstom het. ‘n Vorige uitvoerende burgemeester van Mangaung (Bloemfontein en omstreke) staan nou tereg op aanklagte van onder meer rampokkery en korrupsie. Dit is egter die titels van sommige van sy mede-aangeklaagdes wat die oë laat rek – mense soos politieke adviseurs. Kritici op die stelsel wys onder meer daarop dat dit hom tot nepotisme en korrupsie met tenders leen. In die Mangaung-geval word die burgemeester se vrou se spysenieringsonderneming juis geïmpliseer.

Nog ‘n verstommende verskynsel is dat ‘n bitter klein munisipaliteit in die Karoo, met bykans geen inkomste nie, se burgemeester, raadslede en topamptenare die een ekskursie na die ander oorsee wou onderneem en dan uiters suur raak omdat belastingbetalersverenigings dan dispute verklaar en aandring dat die geld vir iets soos dienste aangewend moet word. Met riool wat die strate afloop is die aankoop van ‘n peperduur burgemeesterskar hoër op die agenda. Dis juis hierdie vuurwaens wat al die oë laat rek het – motors met ingeboude drankkabinette, en in die geval van Rustenburg, selfs ‘n satelliet-navigasiestelsel sodat, soos dit verduidelik is, die burgemeester nie dalk verdwaal as hy sy gemeenskap besoek nie. Een van die swakste Vrystaatse munisipaliteite het in ‘n stadium koeëlvaste motors op bestelling gehad, en dan tog die brandweer ingespan om die burgemeester se dogter van die skool na die huis te neem. ‘n Raadslid is uit die Raad gejaag weens sy taalgebruik toe hy opgemerk het dat ‘n burgemeesterskar wat afgeskryf is, net so gou in  daardie toestand kon verval het as iemand dit deur sy agterent getrek het.

‘n Suid-Kaapse munisipaliteit het onder DA-beheer vir die onderburgemeester ‘n ampsmotor gehuur en voortgegaan om ‘n vervoertoelaag te betaal.

Die vraag is egter of daar nie op ander regeringsvlakke ook groot besparings moontlik is nie. Is pres. Zuma se vergrote Kabinet nie buitensporig nie? Is dit werklik nodig dat die kleiner provinsies se Uitvoerende rade uit ‘n premier en tien lede moet bestaan, terwyl die provinsiale departmentshoofde in elk geval veronderstel is om kundiges te wees?

Is dit werklik nodig dat Suid-Afrika naas die Menseregtekommissie ook ‘n Kommissie vir geslagsgelykheid moet hê? Is vroueregte dan nie menseregte nie? Het die Kommissie vir die Beskerming en die Bevordering van Taal-, Godsdiens- en Kultuurregte in sy huidige gedaante en wetlike beperkings hoegenaamd nodig, en hoekom is Pansat deesdae so stil te midde van ooglopende vergrype teen taalregte by skole?

Die lakmoestoets bly egter: geskikte mense moet in ampte dien en in poste dien, anders gaan die gemors net so groot bly, maar darem teen ‘n laer tarief.

куклі барбиtopcargo отзывы сотрудников

Die Vryheidstryd – ‘n lig op die pad

Die huidige gesprek rondom ‘n volkstaat is ‘n gesonde verskynsel. Dit is soos die ore van die seekoei. Sterk seine word tans uitgestuur dat onderstrome onder Afrikanerdom woed. Sonder om voorskriftelik probeer wees, het ek in die volgende stuk probeer aandui hoe die pad van vryheid vorentoe lyk. Miskien sal dit die verwarde Afrikaners en hul leiers noop om bymekaar te kom en ‘n strategiese plan uit te werk en om jong portefeulje leiers te verkies sodat die wa kan begin loop.

In my boek Op Reis na Vryheid probeer ek die pas uitstippel. Gebaseer op daardie werk wil ek die volgende ontleding aanbied om mense om dieselfde vuur te kry.

Onlangs vra iemand vir my: .Moet ons nou aanvaar dat Afrikaners vir altyd ‘n minderheid gaan wees in ons eie land wat deur die swart meerderheid geregeer word? Indien nie, wanneer sal ons kan begin om onsself in ons eie land te regeer en hoe moet die proses verloop volgens die toepaslike volkeregtelike reëls?.

My antwoord aan hom was, dat mens nie jou eie ondergang so fatalisties moet aanvaar nie. Ek is nie ‘n kundige van volkeregtelike reëls nie, maar aan die hand van my studies van die internasionale minderheidspolitiek wil ek die volgende beweer:

-Dat daar geen moontlikheid bestaan dat die Afrikaners ooit territoriale selfbeskikking in ‘n staat sal geniet tensy hulle die oorgrote meerderheid van die bevolking in daardie gebied uitmaak nie.

-Verder moet die algemene volkswil in die gebied so sterk wees vir selfregering dat die inwoners bereid sal wees om daarvoor te sterf.

-Derdens benodig die Afrikaner/Boerevolk ‘n geloofwaardige gesagstruktuur met internasionale aansien. Die struktuur moet sonder ‘n kunsmatige plafon wees sodat almal wat hulle met die Afrikaner/Boerevolk identifiseer, daaraan kan affilliëer, selfs vanuit die buiteland.

Hieruit kan ons dan aflei dat die oprigting van ‘n verteenwoordigende gesagstruktuur die beginpunt na vryheid is. Ek sien geen ander beginpunt op die pad na vryheid nie. Sonder ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerheid ( VAO) sal pogings om staatstatus te verwerf doodeenvoudig net van die tafel gevee word.

Ek sien ‘n pad na vryheid wat uit twee fases bestaan:

Die Eerste Fase begin by die oprigting van ‘n Verteenwoordigende Afrikanerowerheid (VAO). Kom ons noem fase een Operasie Volksbou, want die klem gaan op die mense lê. Die Afrikaner/Boerevolk moet bymekaar gemaak word en moet voorberei word om eie verantwoordelikheid vir hul vryheid te aanvaar – bymekaar nie in fisiese sin nie, maar op sielkundige vlak. Fase een gaan dus oor die mense en nie oor die grondgebied nie. Die gom hiervoor moet deur die VAO gewek word.

Benewens die VAO se beeldbouprogram sal hy beplan om ‘n verkiesing te reël wat, indien nodig, met plaaslike verkiesings of algemene verkiesing kan saamval. By daardie verkiesing sal lede van die Afrikaner/Boerevolk hul kruisie vir ‘n bepaalde kandidaat kom maak in ‘n lokaal van sy eie. Na die verkiesing word die kandidate se name met hul steun bekend gemaak.

By ‘n Nasionale kongres word die VAO gekonstitueer waar kandidate deur ‘n regter ingesweer sal word. Hierdie gesagstruktuur sal dan met die staat asook buitelandse regerings skakel oor sake wat die toekoms van die Afrikaner/Boerevolk mag raak.

U mag vra, wat dan van ‘n Afrikanerraad, waarvoor ek reeds vir langer as tien jaar betoog? Bestaande kultuurorganisasies en vakunies vir Afrikaners kan slegs namens hul eie lede praat. Wanneer hulle egter sou saamspan en ‘n nuwe oorkoepelende liggaam oprig, sal hul gesamentlike ledetal waarskynlik voldoende wees om geloofwaardige steun vir ‘n VAO te bewys.

Die moeisame reis na vryheid kan dan aangepak word. Diegene wat nie aan die konsep van ‘n vrye volk glo nie, kan gewoon hul eie gang gaan en na hul eie huishoudings omsien sonder om hulle

met die vryheidsideaal van die Afrikaner/Boerevolk te bemoei. Die vryheidsideaal sal dan soos binneaarse voeding aan die volgende geslagte oorgedra moet sodat dit altoos sterker sal uitstraal.

Steun vir ‘n VAO moet van so ‘n aard wees dat dit geloofwaardig en as beduidend bewys kan word. ‘n Landswye verkiesing kon dan oor vyf jaar of so met gepaste reklame in ‘n verkiesingsatmosfeer kan geskied. Die atmosfeer moet herinner aan die 1938 Ossewatrek, of die 1948 verkiesing.

Een van die eerste take van die VAO sal wees om ‘n grondwet vir die Afrikaner/Boerevolk op te stel wat bestaanbaar moet wees naas die RSA se Grondwet, maar sonder die baie kwalifikasies. Formele aansoek sal daarna gerig word aan die RSA regering ingevolge Art 185 van die Grondwet. Die Kommissie vir die Beskerming van die Regte van Godsdienstige, Taal en Kultuurgemeenskappe sal die aansoek om erkenning namens die regering hanteer.

In samewerking met die 185 Kommissie, asook met groepe soos die Griekwas, die San en andere, kan ‘n Handves van Minderheidsregte soos in Art 234 voorsien word in afdwingbare wetgewing vasgelê word. Die handves kan stuksgewys indien nodig, aan die RSA parlement voorgelê vir aanvaarding.

Sommige minderheidsregte sou kon insluit die reg op eie (staatsbetaalde) onderwys, reg op die beskerming van erfenisgoedere, wat straatname, dorpsname en monumente insluit, die reg op bedryf van staatsondersteunde kleuterskole en ouetehuise, museums, ens.

Verder moet diskriminerende maatreëls wat Afrikaners sielkundig of ekonomies benadeel, deur ons eie grondwet verbied word. Hierdie is hoë profiel kwessies wat Afrikaners sommer gou bymekaar sal bring, veral as die VAO sukses kan bewys. Onregmatige teenstand deur die staat kan deur internasionale regshefbome teengestaan word.

Erkenning dat die VAO die outentieke verteenwoordiger van die Afrikaner/Boerevolk is, moet dan van die meeste westerse lande verwerf word, in welke geval die VAO ook sou kon deel in die begrotings wat oorsese regerings aan minderheidsorganisasies skenk. Hy kan selfs op ‘n pro

rata deel van die RSA fiskus begin aanspraak maak om die funksies wat hy namens die staat aan sy lede vervul, te finansier en in die nasionale begroting ingesluit word.

Internasionale steun deur simpatieke minderheidsgroepe sal gewerf moet word om die wêreldwye aktiviste organisasies vir gemeenskapsregte so sigbaar moontlik te maak vir verhoogde druk. Ons raak nou gereed vir Fase Twee, of Operasie Volkstaat.

Tot op hierdie punt is daar nog geen sprake, aandrang of bespreking van ‘n eie grondgebied nie, omdat daardie kwessie verdelend inwerk op ‘n leierlose en verwarde volk.

Eers wanneer sukses behaal is met die beskerming van minderheidsregte orals binne die grense van die RSA, sal daar genoegsame ondersteuning vir ‘n bepaalde territorium kan begin ontwikkel. Dan kan Fase Twee aangepak word.

Behalwe in die geval van Pretoria met sy unieke Afrikanerkonsentrasie waar ‘n groot stryd vir politieke heerskappy nog gaan woed, sal voortydige bespiegeling of aandrang op ‘n bepaalde gebied mense buite daardie gebied negatief beïnvloed en die vryheidsideaal vertraag of selfs kelder.Operasie Volkstaat sal nou kan begin. Die VAO se volgende taak sal wees om sy eie Kommissie aan te stel om voort te bou op die werk van die Volkstaatraad om ‘n finale keuse van ‘n praktiese grondgebied(e) te maak wat deur die VAO formeel en amptelik aanvaar kon word.

Internasionale volkeregtelike erkenning moet dan van die VN en EU agentskappe vir die Afrikaner/Boerevolk se reg op territoriale selfbeskikking verkry word. Dit sal ‘n moeisame proses wees, maar daar is geen alternatief nie. Die poging moet gerugsteun word deur ‘n behoorlik

georganiseerde volkstemming vir of teen ‘n Boerestaat om voldoende steun te bewys.

‘n Gebied wat deur ‘n oorgrote meerderheid Afrikaners/ Boere bewoon word, moet dan afgebaken word. Die gebied hoef nie baie groot te wees nie, maar moet ekonomies lewensvatbaar

wees om minstens 200,000 burrgers te akkommodeer, waarvan ‘n fraksie waarskynlik landbouers sal wees.

Afrikaner landbouers sal regdeur die RSA asook Afrika vir die voedsel produksie vir die RSA en

Afrika bevolking kan sorg as deel van ‘n onderhandelde skikking vir selfbeskikking. So ook sal ander Afrikaners/Boere vir die RSA se watervoorsiening en gesondheidsdiense kan sorg.

Op hierdie stadium speel aktivisme ‘n baie belangrike rol en in elke dorp en stad sal wettige vryheidsaksies met mediadekking op ‘n gereelde basis geloods moet word.

Sou sigbare en geloofwaardige vordering getoon word, stel die VAO eise vir outonomie ingevolge art 235 van die grondwet, gesteun deur ‘n volkstemming of plebisiet binne die bestemde gebied. So ‘n plebisiet sal sonder benadeling van of diskriminasie teen enige ander permanente burgers binne die betrokke gebied moet wees.

Wanneer dit suksesvol afgehandel is, kan eise vir selfregering aan die owerhede gestel word. Indien daar nie gehoor gegee word aan die eise, wat ook deur die internasionale waghonde oor minderheidsvolke ondersteun word, kan ultimatums gestel word, waarna ‘n regering in ballingskap gevestig kan word.

Hierdie stappe moet almal deurgewerk word. Daar is geen kortpad nie. Die geskiedenis het getoon dat sessessie nie maklik verkry kan word nie en dat dit gewoonlik op ‘n burgeroorlog uitloop. Sou ‘n politieke oplossing gevind kon word wat op strategiese samewerking tussen die Afrikaner/Boerevolk en die regering kan uitloop, sal ‘n oorlog moontlik afgeweer kan word.

Samewerking kan voedselsekuriteit, watersekuriteit en energiesekuriteit vir die RSA insluit. Om egter voortydig met ‘n oorlog te begin dreig of om ‘n konflikterende of rasgebaseerde styl van optrede of retoriek nou reeds te gebruik, verminder die legitimiteit van die stryd en word

die hele proses vertraag.

Skeptici mag vra: In die tyd van die Anglo Boere Oorlog toe die Boerevolk die meeste simpatie en respek in die moderne wêreld gehad het wat ons ooit gehad het, was geen regering of organisasie van beduidende omvang bereid om ons te ondersteun nie. Waarom sal hulle dit nou skielik doen?

Die tye het verander sedert die menseregte en volkeregtelike doktrines na die Tweede Wêreldoorlog ontwikkel het asook na die stigting van die VN. ‘n Vryheidstryd moet internasionaal aanvaarbaar wees. Bonop moet die internasionale gemeenskap asook die plaaslike bevolking aanvaar dat die toestaan van selfbeskikking aan die Afrikaner/Boerevolk in belang van die hele

land sal wees. Geen moondheid sal enige poging steun wat daarop neerkom dat die streek gebalkaniseer of in ‘n burgeroorlog gedompel word nie.

Territoriale selfbeskikking is dus ‘n lang en moeisame proses, wat dekades mag duur, afhangende van die algemene politieke klimaat in die land. Intussen moet die lewe egter aangaan, en moet Afrikaners hul taal, kultuur, skole en ander erfenisse bewaar.

Intussen moet ons ook verhoed dat die volk en sy erfenisgoedere uitgeroei word. Hiervoor moet alle

organisasies wat met Afrikanersake bemoeid is, en veral die jongmense, hul deel bydra terwyl hulle nader aan mekaar beweeg.

Afrika is ‘n onvoorspelbare plek en enigiets kan binne die volgende dekade of twee gebeur.

Die stigting van COPE het weereens getoon dat die gom wat die verskillende etniese groepe binne die ANC bymekaar gehou het, reeds verweer het. Verdere verdelings binne die ANC is ook moontlik wanneer die SAKP sou probeer om die party volledig te skaak.

Om dan weer te sit met die problematiek waarmee dr HF Verwoerd geworstel het, is glad nie onvoorspelbaar nie, en ‘n tweede Codesa mag dalk plaasvind om die orde in die land te herstel.

As alles dan in plek is, verkry die Afrikanerevolk dalk hul vryheid baie, baie gouer. Dit gaan van hul eie geloof, werkywer en drang na vryheid afhang.

Daar is ook grade van vryheid en mens kan na Fase Twee reeds binne twee of drie jaar beduidende vordering toon om seggenskap oor eie sake te verkry.

Dus is dit nie ‘n kwessie van ‘n Volkstaat of Minderheidsregte op hierdie stadium nie, maar van albei ─ die een lei tot die volgende.In menige ander lande sou hierdie program op sameswering tot hoogverraad neergekom het, wat in sommige lande tot die doodstraf sal lei. Maar die werklike waarde van Art. 235 van die RSA Grondwet is dat dit volgens die land se hoogste hof, naamlik die Grondwetlike Hof wettig is om na ‘n eie staat te strewe, mits daardie strewe grondwetlik geskied. Die uitspraak moedig so ‘n strewe selfs aan deur die Art 185 Kommissie wat die VAO namens die regering moet erken.

Die baie probleme op die grondwetlike pad na vryheid moet nie onderskat word nie. Nogtans is dit die aangewese weg om altyd binne die Grondwet en die landswette te bly om die vryheidsaak nie skade te berokken nie.

Maar, wanneer alle middele uitgeput is, sal gewapende opstand die enigste oorblywende alternatief word. Dit is die rede waarom die volkspoging deur ‘n Afrikaner owerheidsgesag gelei moet word om te verhoed dat heethoofde op ongekoördineerde wyse die hele saak vernietig en antagonisme teenoor Afrikaners tot skreiende vooroordele en selfs amptelike geweld deur die polisie en weermag op weerlose Afrikaners losbars.

 

реставрация паркета недорогоФильчаков прокурор

Kan Nederduitse gene die Afrikaner se redding wees?

Na ‘n pas afgelope besoek aan drie Europese lande (die Nederlande, Duitsland en Italië) kom die vraag by my op of die Nederduitse volkere geneties sterk genoeg is om die effek van die invloei van nie-Nederduitse mense sosiaal en religieus te kan weerstaan.

Daar is opvallende raakpunte tussen Nederlanders, Duitsers en tot ‘n mindere mate met Noordelike (Germaanse) Italianers, maar weinig raakpunte met die ander Italianers.

Wat opval is die hoë beskawingspeil in die Nederlande en in Duitsland, in teenstelling met  Semitiese en Hamitiese lande.

Hierdie stelling is natuurlik kontroversieel, want reeds H.G. Wells het in sy The Outline of History (1920) aangevoer dat die Kaukasiese volkere hoër vlakke van beskawing bereik as die Semiete en Hamiete.  Arthur de Gobineau, die Fransman, verklaar dat die Indo-Europeërs ‘n verhewe (soos in hoër!) posisie in die ry van volkere inneem. Dit is op grond van hierdie standpunte dat Adolf Hitler die Duitsers die Herrenvölk genoem het.

Opvallend is dat mense van die nie-Kaukasiese volkere besig is om die Nederduitse lande en by name Nederland en Duitsland “in te neem” (dalk ook “oor te neem”).  Die meeste van hierdie “invallers” bied hulleself aan as politieke asielsoekers, maar bring hulle tale, kulture en meestal Islamgodsdiens saam.  Die nie-Nederduitsers vermeerder dramaties meer as die Nederduitsers, terwyl die Nederduitsers klein gesinne vorm.  Terwyl die Nederduitse volkere godsdienslos raak, bring die Islamiete ‘n sterk godsdiensbesef saam.  Dit is dus nie vergesog nie dat die Islam binne ‘n eeu die sterkste enkele godsdiens in Nederland en Duitsland sal wees.

In die naam van die humanisme het liberale en sosialistiese politieke partye oë toegeknyp  en die asielsoekers asook onwettige immigrante om humanitêre redes toegelaat.  So huisves Berlyn die derde grootste Turkse gemeenskap naas Ankara en Istanboel.  In Den Haag, die parlementêre hoofstad van die Nederlande,  is daar sowat sestig Islamitiese religieuse sentra te vind. Nou in die jaar 2010 is daar ‘n teenreaksie wat manifesteer in die opkoms van sg. regse partye, wat in opstand kom teen die permanensie van volksvreemde mense.  Daar word in beide die Nederlande en in Duitsland van die “vreemdelingevraagstuk” gepraat.  Helaas, te laat, want hulle is daar!

Die implikasie is dat hierdie vreemdelinge eie gemeenskappe in Nederduitse lande geskep het met vreemde godsdienste, waaronder die Islam ‘n belangrike faktor is.  ‘n Bekende Amerikaanse staatsgeleerde het jare gelede reeds voorspel dat die Derde Wêreldoorlog ‘n konflik van gelowe (civilisations) sal wees.  In enige religieuse konfliksituasie skep vreemdelinge in Nederduitse lande ‘n veiligheidsgevaar van ongekende omvang en intensiteit.  Om Talibansimpatisante uit die samelewing te verwyder mag beteken dat die storie van die Duitse konsentrasiekampe hom mag herhaal.

In die 19de en 20ste eeue is baie gedink en geskryf oor die meerderwaardigheid van die Ariese volkere ten aansien van die res. In die taalkunde is die “Ariërs” daardie volke wat verwant is aan ‘n veronderstelde Indo-Europese oertaal anders as die Semitiese en Hamitiese tale.  In die biologiese antropologie is Ariërs die Nordiese volke, in onderskeiding van die Alpynse en Mediterreense volke (vgl. Vacher de Lapouge se biologiese indeks) sou Ariese volke uitgeken kon word as die langkop-Europeërs, in teenstelling met die kortkopmense.

Hoe dit ook al sy, sedert die einde van die 19de en begin van die 21ste eeue dui feite op die grond daarop dat die Ariese volkere en lande waar Ariërs in die meerderheid is, grootliks moet “sorg” vir die parasitiese volkere en lande.  Parasitiese volkere en lande is daardie mense en lande wat hulle vergaap en vergryp aan Ariese innoverings en tegnologiese vaardighede, asook ontwikkelingshulp, maar desondanks Ariërs haat.

Ongelukkig het Ariese volkere nog nie geleer dat die Ariese leefwyse nie sonder meer oordraagbaar is op nie-Ariese gemeenskappe nie.  Dink aan Amerikaners wat Irak van Sadam Hoesein wou bevry. Amerika en Brittanje se stryd teen die Taliban in Afganistan en Pakistan.  In hierdie verband kom die vraag op of ‘n tipiese Ariese “gedemokratiseerde” en gedesentraliseerde politieke sisteem enigsins werk en kan werk in ‘n nie-Ariese beskawingsomgewing?  Dit is te betwyfel.  Onderontwikkelde gemeenskappe moet dikwels deur die harde hand  van ‘n despotiese sisteem bestuur word…

Dan is daar die kwessie van finansiële hulpprogramme.  Amerika moes nou weer inspring om die chaos in Haïti te probeer aanspreek.  Nie-Ariese volkere (en veral die Hamitiese groepe) is vir hulle ekonomiese oorlewing basies aangewese op Westerse finansiële bloedoortappings, waarsonder hulle eenvoudig nie kan nie.  Martin Meredith dui in sy, The State of Africa, afdoende aan dat Afrika, by wyse van voorbeeld as nie-Kaukasiese gemeenskappe, op die pad van progressiewe degenerasie is!

Die nie-Ariese volkere het daarin geslaag om die Ariese lande, die voormalige koloniale moondhede, ‘n skuldkompleks te gee; ‘n kompleks wat besig is om deur te skaaf.  Finansiële inspuitings om nie-Ariese volkere van “ondergang” te red, het die neweproduk dat die afhanklikheid van sodanige land op Ariese ontwikkelingshulp jaarliks vergroot, vanweë die bevolkingsontploffing wat met werkloosheid, meer geld en eksterne hulp gepaard gaan.

Intussen groei die ekonomieë van Ariese lande onverpoos voort en word die gaping tussen ryk en arm lande groter.

In ‘n onlangse artikel in Elseviers Weekblad skryf die Nederlandse ambassadeur in Washington dat Nederland onder die sestien grootste ekonomieë ter wêreld tel.  In die finansiële sektor is Nederland onder die top tien.  Nederland is die tweede grootste uitvoerder van landbouprodukte.  Die Nederlande, wat geografies ietwat groter as die Kruger- Nasionale Wildtuin is, se jaarlikse blomproduksie alleen is gelyk aan die bruto nasionale produk van Suid-Afrika.

Dan is daar daardie merkwaardige land, Duitsland en sy mense.  Duitsland is sekerlik vandag die sterkste moondheid van die Europese Gemeenskap.  Duitsers het een teenslag na die ander te bowe gekom.  Ná die Eerste Wêreldoorlog was Duitsland ‘n belangrike teiken van die Russies geïnspireerde Bolsjewiste (Kommuniste).  Jode het belangrike rolle in die Kommunistiese en Sosialistiese Partye in Duitsland gespeel.  Die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland letterlik platgeskiet.  Die uitslag van hierdie oorlog is welbekend en het aanleiding gegee tot die verdeling van Duitsland in Wes- en Oos-Duitsland.  In Oos-Duitsland is die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) as kommunistiese staat tot stand gebring.  Amerika en Brittanje het goedskiks toegekyk en niks gedoen nie!

Berlyn is as stadstaat in vier dele verdeel, waarvan die Russe beheer oor Oos-Berlyn verkry het.  ‘n Twee meter hoë muur van 160 km. het probeer verhoed dat ‘n massa Oos-Duitsers na die Weste oorloop. In Oos-Berlyn het Berlyners toenemend in opstand teen die kommunistiese diktatuur gekom.  In 1989 het die Oos-Duitse leier Hoenecker onder toenemende druk bedank.  Die Rus, Gorbatsjof, se perestroika-beleid (verligting) het daartoe bygedra dat die skandmuur op 10 November 1989 stuk vir stuk afgebreek is.  Honderde duisende Oos-Duitsers het na die Weste gehardloop om vryheid te proe.

Oos-Duitsland was ná die hereniging van Duitsland in 1990 ten minste ‘n honderd jaar ekonomies agter die Weste.  Vandag, skaars twintig jaar ná die afbraak van die muur en vernietiging van die kommunistiese DDR, is Duitsland weer ‘n Europese modelstaat.

Is dit vergesog dat ‘n Ariese genepoel die dryfkrag agter die herrysenis van Duitsland is? Is daar hoop dat die Afrikaner se kollektiewe genepoel – na die voorbeeld van Duitsland – nog so sterk sal bly dat ons die wil sal bly behou om uit die as op te staan?

Die implikasie van hierdie artikel is dat Afrikaners se kinders aangemoedig moet word om Duits te leer, dat Afrikanerinstellinge noue skakeling met Nederlands- en Duitssprekende ambassades moet onderhou, en dat ons inligtingsprogramme in die Duitstalige lande van stapel moet stuur.  Dit is, om begrip vir die bevrydingstryd van die Afrikaner op te wek.  Siener van Rensburg het iewers gesê dat daar hulp vir die Afrikaner uit Duitsland, via Duitswes, sal kom.

Soos ek iewers op die Praagnetwerk in ‘n ander artikel geskryf het, moes die Afrikaners afstand tussen ons en die Engelse geskep het en noue kontak met die Nederlandse en Duitssprekende volkere gesoek en onderhou het.

хорватия отелипрокурор Фильчаков

Volksplakkerskamp? Nog nooit nie!

Ferdi Greyling  van Beeld verwys neerhalend na ‘n “volksplakkerskamp” as die moontlike aanskyn van ‘n toekomstige volkstaat. Al wat Ferdi hoef te doen, is om na gebiede met Afrikanermeerderhede te kyk: Pretoria, groot dele van die Oos- en Wesrand, die Suid-Kaap, ens. en te vra of hulle soos “plakkerskampe” daar uitsien?

Om te beweer dat “volkstate in geweld en vernietiging gebore word”, is nie juis nie. ‘n Mens kan net sowel enkele voorbeelde kies soos Nazi-Duitsland of Zimbabwe en beweer dat demokrasie tot hetsy oorlog, hetsy hongersnood lei, aangesien sowel Hitler as Mugabe demokraties ingestem is.

Die modelle vir vreedsame afstigting is Québec, Vlaandere en Katalonië. Al drie hierdie gebiede het reeds ‘n groot mate van selfbeskikking van onderskeidelik Kanada, België en Spanje verwerf. Katalonië het selfs in 2006 sy eie topvlakdomein op die internet (.CAT) – iets waarvoor slegs state kwalifiseer – verkry.

Interessant is ook dat al drie hierdie provinsies se versugting na onafhanklikheid aanvanklik met ‘n taalstryd begin het, net soos wat Afrikaners oor die afgelope sestien jaar of so ‘n taalstryd teen die nuwe Engelstalige owerheid in Suid-Afrika voer.

Die Tamil-tiere se uitgerekte guerilla-oorlog teen die Sinhalese meerderheid van Sri Lanka is weliswaar ‘n ongelukkige voorbeeld van ‘n gewapende opstand wat in ‘n neerlaag geëindig het. Maar dan is daar talle internasionale voorbeelde van suksesvolle nasionale bevrydingsoorloë.

Slowenië het byvoorbeeld in Junie 1991 ‘n geslaagde onafhanklikheidsoorlog van slegs tien dae teen die ou sentrale regering van Joego-Slawië geveg – met ‘n baie swakker weermag en téén die wense van die VSA en die EU wat nie wou hê dat die Slowene onafhanklik word nie.

Slegs 18 Slowene is in die gevegte dood en 182 is gewond, wat waarskynlik ‘n geringe prys is om vir vryheid te betaal.

Hierteenoor is 30 000 tot 40 000 Afrikaners sedert 1994 vermoor en honderde duisende is beseer, verkrag of beroof. Die prys wat sogenaamde demokrasie en die multikulturele samelewing van ons eis, is veel hoër as wat die Slowene vir vryheid en onafhanklikheid betaal het.

купить рюкзак для мальчика с ортопедической спинкойОлександр Фільчаков прокурор

Volkstaat: drome teenoor ekonomiese werklikhede

 

Ek wil graag reageer op Anton Barnard, Ilse Salzwedel, Leonie en Dan Roodt se skrywes.

Reeds sedert 1984 is ek betrokke by die volkstaat-idee toe ek ‘n artikel in die destydse Vaderland gepubliseer het wat gepleit het dat partisie van die land die enigste standhoudende politieke oplossing vir Suid-Afrika is.

‘n Groot maar ekonomies-beskeie grondgebied, wat vanaf Saldanha in die suide tot by die Verwoerddam in die Noorde strek en wat dan met die Oranjerivier tot by Oranjemund strek moes van Suid-Afrika afskei. Prof Carel Boshoff was ook ‘n groot voorstaander van daardie grondgebied. My entoesiasme het gespruit uit my voorkennis van die natuurlike hulpbronne van die gebied, soos byvoorbeeld die massiewe Koedoe-gasvelde aan die weskus en die enorme reserwes van mangaan en ystererts by Sishen. Ek was indirek betrokke by ‘n lewensvatbaarheidstudie vir ‘n groot nuwe staalfabriek by Saldanha, wat duisende werksgeleenthede vir jong Afrikaners sou skep. Daardie fabriek het sedertdien gerealiseer, maar is weens verstek buite die bereik van Afrikanerdom. Die Koedoe-gas sou as energiebron al langs die weskus gelei word en aan ‘n energie honger Weskaap verkoop word. Die aardgas sou ook na die Verwoerddam gelei word waar dit as energiebron kon dien vir ‘n gasturbinekragstasie asook ‘n nuwe chemiese bedryf soos Sasol en sy telge. Die hoofoorweging is dat ekonomiese ontwikkeling van megaprojekte die dryfveer agter die nuwe groot demografiese verskuiwing vir ‘n volkstaat moes wees wat op streeksontwikkeling sou berus.

Hierdie natuurlike hulpbronne sou duisende werksgeleenthede aan daardie Afrikaners kon verskaf wat deur Azanië verstoot sou word. Dit sou die stimulus wees vir volkstaatstigting. Binne tien jaar kon die nuwe ekonomies selfstandige staat sterker presteer as Botswana. Partisie sou aan Afrikaners die keuse bied om óf in Azanië agter te bly of na ‘n snel groeiende Afrikanerland te trek.

Maar Afrikaners sou dan ‘n keuse hê. Vandag is hul enigste ander keuse egter om die land te verlaat.

Tydens die onderhandelinge sou die internasionale gemeenskap die onafhanklikheid van Afrikanerland kon borg as deel van die oorkoepelende nasionale skikking. Daardie gebied, met sy hulpbronne sou gesien word as erfporsie en assuransiepolis vir die Afrikanervolk. Hoewel kleurlinge aanvanklik in die meerderheid sou wees, sou Afrikaners, wat as burgers van Afrikanerland wou registreer, amptelike stemreg in daardie gebied kon bekom en sodoende die meerderheid uitmaak. Andersins sou hul stemreg in ieder geval vermors wees tydens die vyfjaarlikse demografiese sensus wat as verkiesings bekend staan. Die nie-stemmende Afrikaners se getalle is meer as genoeg daarvoor. ‘n Voorbeeld is dat die stemmetal van inwoners van Soshanguwe, wat buite die distriksgrense van Pretoria woon, die Hoofstad regeer en tans besluit wat Pretorianers mag doen en en nie mag doen nie. In vandag se politieke klimaat sou meer as ‘n miljoen Afrikaners hul stemreg in Afrikanerland kon uitoefen, waar hulle ookal binne en buite Suid-Afrika sou woon.

Maar hierdie toekomsbeelde sal vandag as verouderde denke beskou word, aangesien die staatkundige strukture wat meelopend met ander grondwetlike skikkings bereik kon word, alles verlore is en nie in internasionaal erkende reg van die Afrikanervolk grondwetlik vasgelê nie is nie. Die Noordkaap as streek is dus nou daarmee heen.

Met die nuwerwetse denke het Orania die plek ingeneem van die Afrikanerland omdat dit binne die gebied geleë is, maar sonder enige noemenswaardige ekonomiese bedrywigheid van sy eie. Moderne denke is dat mense deur hul sug na vryheid uiteindelik gedwing sal word om van voor af te begin. Daardie aanvaarding neem ek met ‘n knippie sout. Vandag trek mense agter werk aan. Ek het bewondering vir Orania se leierskorps en wat reeds bereik is, maar ander streke in Suid- Afrika, Zambië, Mosambiek en die DRK bied veel beter ekonomiese vooruitsigte as Orania. Desondanks moderne denke is ek van mening dat ‘n ideologiese dryfkrag nie ‘n ekonomies gestremde gebied genoegsaam kan stimuleer om dit na staatstatus te lei nie. Vandag sou dit juridies bykans onmoontlik wees om inwonerstatus van Orania van buite te bekom om sy stemgetalle op te stoot.

Dit bring my na die vier rubrieke wat ek aanvanklik na verwys het. Ilse Salzwedel lyk na die tipiese liberale bloeiende hart wat op retoriek staatmaak. Haar morele standpunte is werklikheidsvreemd. Sy is deel van die koor wat skree dat ons, as vermoorafwagtendes, moet kniel en dankbaar wees dat ons nog leef. Die onheile van apartheid is die stut vir haar betoog. Ilse, ek het nuus vir jou: die rede waarom jy en ek nog leef is nie vanweë die vergewensgesindheid van die swart volke nie. Nee, dit is omdat slegs ‘n klein persentasie van hulle vandag beter daaraan toe is as onder apartheid. Jy leef omdat hulle geen rede het om jou by te kom nie, anders as om jou goed te steel, wat nog altyd in die aard van swart volke was en die rede was vir die Groot Trek en daarna.

Leonie se stuk weerspieël haar woede teenoor ‘n wankelende swart regering, Dit dien as dryfveer om onder swart oorheersing weg te kom. ‘n Volkstaat is dus ‘n nuttige ontsnappingsroete daarvoor. Die meeste van ons stem waarskynlik met haar sentimente saam, maar dit bring ons nie nader aan ‘n oplossing nie.

Dan Roodt het verskeie artikels oor die volkstaatbegrip geskryf en ek stem grootliks met sy uitgangspunte saam, behalwe waar hy in die slaggat trap om ‘n gebied te identifiseer. Vir drie jaar was ek ‘n voltydse lid van die Volkstaatraad, waar ons met kaarte en voorleggings van tientalle afgevaardigdes geworstel het. Dieselfde redes geld vir al daardie kaarte as Orania waarom hulle nie ‘n politieke oplossing vir die Afrikanervolk kan wees nie, maar ‘n proefneming (om Carel IV aan te haal). Soos hierbo genoem, is die ekonomiese trekkragte gans te swak om mense te oorreed om spekulatief na ‘n vreemde gebied te laat trek. Verder vereenselwig ek my met Dan se standpunte.

Wat dan nou?

Dit bring my na Anton Barnard se jongste stuk. Anton, ek stem heelhartig met jou goed beredeneerde standpunt saam dat ons selfbeskikking as uitgangspunt moet neem en nie grondgebied nie. Daarvoor benodig ons amptelike strukture met dinamiese jong leiers wat die Afrikanervolk sal kan besiel deur suksesvolle leiding. Daarvoor het ons ook nie ANC goedkeuring nodig nie. Benewens jyself, Dan Roodt en Danie Goosen, is ek is ook beïndruk met Kallie Kriel, Dirk Herman en Flip Buys. Tydens laasjaar se Gelofteviering by Bloedrivier, wat ek en my familie met meer as drieduisend ander volksgenote bygewoon het, het Flip Buys ‘n staande ovasie ontvang na sy inspirerende voordrag. Flip was nie sinies nie en het niemand gekritiseer nie. Hy het ook nie moedeloos oor die huidige politieke moeras gekla waarin Afrikaners hulself tans bevind nie. Hou op om drome te droom. Vat liewer die graaf en begin self spit. Hy het goeie voorbeelde van suksesvolle aksies opgenoem.

Solidariteit doen reeds veel van dit wat Anton voorstaan, maar sonder die legitimiteit van ‘n volk se seën. Etlike ander organisasies kan met Afriforum en Solidariteit saamspan en oor ‘n klompie jare ‘n verkiesing reël. Gesien teen die agtergrond van die huidige opwelling van weerstand teen die aanstuwende swart golf, is die volgende grondwetlike stap baie klein en straks nader as wat ons dink.

My oplossing vir Afrikanerselfbeskikking is om na die konstituering van die AO die grense te trek waar driehonderd duisend plus Afrikaners reeds woon en waar hulle reeds ekonomies bedrywig is. Die punt is dat ekonomiese realiteite nie deur drome vervang kan word nie, maar deur drome versterk moet word. Gee die mense van Pretoria weer hoop sodat hulle deur middel van die grondwetlike hof en ander regsaksies, die juk van Soshanguve kan afwerp. Anton se AO is die beginpunt vir bevryding van die Afrikanervolk, wat tans ook die Boerevolk insluit. ‘n Gebied oos van die Pietersburg snelweg en wat aansluit by Irene-Verwoerdburg in die suide en Pretoria se noordelike voorstede en verder strek na Hartebeespoortdam sal ‘n uitstekende stadstaat kan vorm.

Histories is dit alles Afrikanergrond. Dit sluit geen lokasies in nie en die Afrikanermeerderheid is steeds meer as 64%. Die minderheid is grootliks nasionaliteite van oorsese oorsprong met ‘n klein getal kleurlinge en baie min inheemse swartes. In daardie gebied sal die polisiestasies deur Afrikaners beman word, bygestaan deur Anton se sekuriteitsmaatskappye. Die gebied is groter as verskeie state wat in die VN verfteenwoordig is, soos byv. Luxembourg. Toekomstige uitbreiding sal waarskynlik ooswaarts strek, sal Kleinfontein insluit en uiteindelik net duskant Witbank eindig.

Wat eerste gedoen moet word is om die AO te legitimeer en om Soshanguve se oorheersing van Pretoria deur regsaksies te beëindig. Sonder die getallelas van Soshanguve kan Afrikaners die stadsraad by die stembus oorneem sodat die stadsraad sy samewerking vir Afrikaners se selfbeskikking kan gee. Helaas, omdat dit bots met die DA se ideologie, sal dit sonder die DA gedoen moet word. Afrikaners, wat waarskynlik 90% van die DA se plaalike stembasis uitmaak, sal moet besin oor daardie party. Op nasionale vlak kan hulle vir die DA stem, maar in plaaslike verkiesings sal hulle aan hulself moet begin dink en vir die VF+ stem.

дома для куколДанильченко Юрий Брониславович

Anton Barnard is reg: Afrikanerowerheid eerste

Anton Barnard se skrywe oor die Wolkstaat stuur die gesprek oor Afrikanerselfbeskikking in die regte ringting. Ten eerste is dit belangrike dat die nuwe lewe wat hierdie gesprek ontvang het, volgehou word. Ten tweede moet ons nou realisties praat en raakvat.

Anton se argument, dat om nou reeds oor grense te kibbel voortydig is en dat dit boonop veroorsaak dat die onderskeie faksies vir mekaar die herrie in raak, is gewis die waarheid. Sy argument dat dit die Afrikaner se teenstanders van ammunisie voorsien om Afrikanerselfbeskikking af te skiet, is ook korrek.

Mag ek self enkele voorstelle aan die hand doen? Ek verstaan dat Afrikanerleiers nie ten volle daarvan sal kan wegkom om van grense te praat nie, maar indien hulle dan moet, mog hulle dit hoogstens in baie vae terme doen. Dit doen nie die selfbeskikkingsideaal enige guns deurdat faksionele leiers mekaar se idees van waar die volkstaat moet wees, afskiet nie. Vir die pro-Pretoria-volkstaters om die Oraniërs af te skiet en andersom is, op hierdie stadium, ‘n sinnelose gesprek wat meer skade as goed doen. Dit bring verlamming mee en werk so in die vyand se hand.

Eintlik kan al die onderskeie gebiede uiteindelik deel wees van ‘n volkstaat, of dalk nie een daarvan nie. Die punt wat Anton aanraak en waarmee ek volmondig saamstem, is dat Afrikanerselfbeskiking, ten minste in die kort termyn nie van ‘n volkstaat afhanklik is nie. Hoewel die volkstaat die doel is waarheen gewerk moet word, sal dit raadsaam wees om die strukture, ‘n Afrikanerowerheid (AO), nou reeds op die been te bring.  Daar is tientalle redes waarom die stigting van ‘n AO die eerste prioritiet moet wees. Anton het dit reeds grootliks aangespreek, so ek sal dit vir die oomblik daar laat.

Die idee van ‘n AO wat dienstegeoriënteerd is eerder as ‘n blote politieke spreekbuis klink ook in die kol. Dienslewering sal geloofwaardigheid skep en daarmee saam groei in ondersteuning. Vanuit die staanspoor mag dit nie moontlik wees om dienste te lewer nie, maar Rome is nie in een dag gebou nie. Die feit is dat ‘n AO baie vinnig invloed en mag sal ontwikkel, wat dan weer as vertrekpunt na territoriale selfbeskikking sal dien.

Ook stem ek saam met Anton dat die stigting van die AO op nie-demokratiese grondslag plaasvind. Anton se logika is reg, dat ‘n demokratiese proses te langsaam is en dat dit selfs totstandkoming kan belemmer. Wat wel van kardinale belang is, is dat die stigters hoëprofiel- Afrikanerleiers en ‘n breë front van organisasies moet insluit. Daarsonder sal geloofwaardigheid weereens ‘n probleem wees. Daar behoort wel ‘n rooster neergelê te word vir die demokratisering van ‘n te stigte AO.

En dit is waarskynlik hier waar die wa in die drif gaan vassit. Ons leiers kan maar net nie vir mekaar vind nie en dit blyk dat elkeen koning wil kraai op sy eie mishoop. Dat elkeen hul eie organisasie wil kultiveer om die boom te word wat die vrugte van Afrikanervryheid gaan dra is uiters eng en gevaarlik. Hierdie voortgesette faksionalisme verteenwoordig ‘n roekelose gedobbel met die voortbestaan van die Afrikanervolk.

Hierdie stugge domastrantheid moet ten einde kom. Niemand wen hierdeur nie en intussen is die Afrikaner/Boerevolk die groot verloorder. Ons leiers moet besef dat nie een van hulle die heilige beker van waarheid vashou nie. Elkeen het hoogstens ten dele ‘n waarheid beet. Die grootse waarheid lê langs die weg van kompromievorming.

Ek het voorheen ‘n beroep op ons leiers gedoen om emosionele intelligensie ten opsigte van mekaar aan die dag te lê. Dis tyd dat hulle die ander ou se ego net so belangrik soos hulle eie ag en lig loop om op mekaar se tone te trap. Of ons dit nou wil weet of nie, maar Afrikaners (en Afrikanerleiers) se ego’s is baie meer kleinserig as wat hulle wil voorgee. Eintlik is alle mense maar so. Dit is die normale stand van die menselike psige.

Ons leiers moet egter oorgaan tot een of ander akkoord vir die vorming van ‘n AO. Iemand sal die inisiatief moet neem. Die vraag is egter: “Wie?” Ek mag verkeerd wees, maar my gevoel is dat dit nie sonder aanmoediging gaan gebeur nie. Dis hier waar ek aan die hand wil doen dat ons ‘n nie-partypolitieke petisie op die been bring om die leierskap van alle Afrikanerfaksies tot so ‘n aksie op te roep. Indien hulle in gebreke bly om ‘n populêre oproep te gehoorsaam, kan dit op rekord gestel word dat hulle die volk in sy uur van nood die rug gekeer het.

медицинская справка 86Фильчаков

Gaan Angus Buchan dié keer die groot sê spreek?

Tot dusver was die bekende aartappelboer – evangelis, Angus Buchan, versigtig om politiek te betrek by sy saamtrekke en in sy uitsprake.

Die gevolg was dat mense wat verskillende partye aanhang, saam by sy saamtrekke was en meegevoer is. Onder die “magtige manne” het verlede jaar onder meer die Springbokafrigter, Peter de Villiers, getel wat openlik verklaar het dat hy vir die ANC sou stem.

Nou verwag Buchan 400 000 mense by sy saamtrek, sowat ‘n 100 000 meer as die buitelandse besoekers wat die regering by Suid-Afrika se sokkerskouspel later vanjaar verwag. En die tema is Watchmen of the house. Buchan het aan Volksblad gesê dit beteken dat die man sy verantwoordelikhede in verskillende lewensfere moet opneem: die huis, die werk, die parlement…”

Dit sal interessant wees om te sien hoe Buchan dié keer neutraal of onverbonde uit politieke kantkiesery gaan tree, as hy na mans (en seker vroue ook) se Christelike verantwoordelikheid in die parlement (en seker ander regeerinstellings) gaan verwys.

In eenvoudige Afrikaans gestel: Kom ‘n Christen sy / haar plig na deur vir ‘n party te stem wat hom daarvoor beywer om aborsies op aanvraag te wettig, wat ernstig besin oor die wettiging van prostitusie, ‘n staatslotery bedryf…?

Dis juis die frustrasie waarmee partye in die Christen-demokratiese en Christen-Volkseie dampkring die afgelope dekade en ‘n half spook. Presies dieselfde mense wat Sondae in die kerk bely hierdie goed is (volgens hul kerkgenootskappe se formele standpunte) verkeerd, stem nie net vir partye wat die teenoorgestelde standpunte hieroor inneem nie, maar werk openlik vir daardie partye, staan as kandidate en dien as raadslede, parlementslede en vele meer.

‘n Skisofrenie van oortuigings dan?

Dikwels kom “die kerk” as instelling hieroor onder skoot, maar die persoon wat die belangrike amp van lidmaat opneem, word nie hieroor onder die vergrootglas geplaas nie. Sy vertwoordelikhede / standpunte word as’t ware na die dominee “gedelegeer” (soos die ouer sy opvoedingstaak na die skool “delegeer”), en solank die dominee / kerk oor hierdie diskrepansie swyg, so lank is my gewete skoon.

Of is daar so ‘n volledige skeiding van kerk en staat dat dié skisofrenie van oortuigings moontlik is?

Net soos iemand kan verklaar hy is ‘n Christen en selfs die titel van ere-pastoor van ‘n kerk dra, maar dan volgens sy kulturele tradisie veelwywery beoefen terwyl die Christen-Bybel, en in die besonder die Nuwe Testament, sê een man mag net een vrou hê?

Vanuit die liberale humanisme kom twee basiese verwere. Die eerste doodgewoon dat die godsdiensoortuigings vir die kerk gereserveer is, en politieke oortuigings vir die staat. Presies waar sake soos skoolbeheerliggame, sportorganisasies, kultuurorganisasies en ander inpas, is nie duidelik nie, of is die mens werklik in staat om ‘n dikwels teenstrydige beleid vir elke geleentheid op te dis?

Die tweede argument is dat die Bybel hom teen die oordeel en veroordeling uitspreek. Die kerk se mond is dan gesnoer as ek as landsburger ‘n prostituut besoek, buite die huwelik saamwoon of die Lotto speel. Want die Christen mag my nie oordeel nie. (Lees maar die tekste in hul volle konteks en kom praat dan weer).

Omtrent soos in die dae toe ons in die kerk darem bitter teen dans was, en Volkspele net-net die valbyl misgeloop het omdat dit “gespeel” en nie “gedans” word nie, maar by die dorp se Nuwejaarsdans is ons voor in die koor met ons passies. (Danksy twee linkervoete is ek hier onskuldig).

Of gaan die “Magtige manne”, Snorreman inkluis, dié keer hoor hul verantwoordelikheid as Christen teenoor die parlement, die provinsiale wetgewers, die munisipale rade sluit in dat hulle hul stemreg uitbring vir partye wat God, en nie die grondwet nie, as hoogste gesag stel en wat wetgewing voorstaan wat versoenbaar is met dit waaroor die Bybel duidelik is?

Of gaan die partye op die Christen-spektrum weer eens sien hoe só ‘n openlike verbintenis deur meesterlike wysgerigheid standpuntloos gelaat word? (Buchan is nie al wat hieroor swyg, of as hy hom dan sou uitlaat, dit nie die media haal nie).

Buchan doen volgens baie aanduidings groot werk om die sedeloosheid wat in die land posgevat het, om te keer. Daar is ‘n ongelooflike groot braakveld buite die politiek, en ‘n mens sou graag wou sien dat hierdie aksies maksimale stukrag kry – iets wat politieke kontaminasie kan inhibeer.

Maar as die geestelike leiers van statuur swyg oor die voorbeeld wat regeringsleiers, politieke partye en ander meningsvormers stel, wie moet dit dan doen? Terwyl ‘n regeringsleier homself ‘n Christen noem maar lynreg teen die Bybel optree, kry hy ‘n witbroodjie-spreekbeurt by sekere kerke, wat ander politieke leiers nie gegun word nie. Emiretus-Biskoppe swyg dawerend op ‘n streep. Die publiek word verwar.

Buchan hét die potensiaal om dit uit te wys, en hy sal die eerste wees wat sal erken dat hy self tot niks in staat is sonder dat hy krag van die Here ontvang om as instrument van die Here op te tree nie.

Die vis vrot van sy kop af. Is dit werklik die Here se wil dat Sy priesters en profete van die heuweltoppe af in al elf amptelike tale dawerend moet swyg, en in plaas van die ramshorings te blaas ‘n groot geraas met fufuzelas moet maak vir ‘n sokkerskouspel waar rituele slagtings ter ere van voorvadergeeste beplan word?

Gaan net ‘n Gideonsbende oorbly as Suid-Afrika se 75 % Christenbevolking die dag werklik voor keuses gestel word van betreklik suiwer Christelike waardes, en beddens op bakstene, voorvadergeeste wat oral “gevang” en in kartonbokse van nasionale monumente aangery word om met staatsfunksies weer vrygelaat word?

Of is ‘n “halwe Christen” darem beter as iemand wat volledig animisties leef, die bewese ongewenste newe-effekte van kultuur in transito ten spyte. Of kan ‘n halwe Christen maar lou ook wees?

Of gaan ek weer deur oom Sakkie van die Nuwe Hervormersfaam op sy webwerf die kop gewas word as die produk van Kovsies se wysbegeerte van ‘n paar geslagte gelede (waaraan ek net onregstreeks via Staatsleer en Privaatreg blootgestel is en in elk geval nie mee saamgestem het nie tot my dosente se ontsteltenis), of gaan ‘n liberalis weer ‘n brief in ‘n koerantbylaag plaas om my te kapittel oor ek so oordeel?

Of streef ek maar net na ‘n land waar morele waardes so sterk gesetel is dat misdaad daardeur gesmeer word?

Oom Angus. Wat lê die Here in jou hart? Of delegeer ons maar weer dat die klippe die uitroepwerk begin doen? Tot dusver was oom nie juis beskeie dat almal moet hou van wat oom sê nie, soos laas toe oom gesê het as oom tydens die ABO geleef het, sou oom aan die kant van die Boere geveg het.

сапфировая брекет системаалександр лобановский харьков

‘n Wolkstaat eerder as volkstaatgrense

Beeld se meningspeiling oor die volkstaat het dié debat opnuut laat opvlam, soos die witwarm debat hier op die Praagwerf getuig. Soos ek in vorige rubrieke aangedui het, is ek egter van mening dat ‘n volkstaat bloot die uiteinde van ‘n proses van selfbeskikking is. Selfbeskikking is die ware doelwit, en ‘n volkstaat verteenwoordig slegs die uiteinde van ‘n proses. ‘n Meer sinvolle peiling sou dus eerder gevra het of Afrikaners ten gunste van een of ander vorm van selfbeskikking is, wat ook ‘n volkstaat kan insluit.

Selfbeskikking, die reg om op alle gebiede, ook by die stembus, oor ons eie lot te beskik, is iets wat die Nuwe Suid-Afrika eenvoudig nie aan Afrikaners kan bied nie. Die demografiese realiteit van verswelging deur ander volke sorg daarvoor. Afrikaners en die swart meerderheid se belange bots op bykans alle gebiede. Afrikaners betaal byvoorbeeld die meerderheid persoonlike belasting, maar daardie belasting word op kinder- en ongeskiktheidstoelaes, asook duur motors en hotelle vir die ANC se Wabenzi verkwis, tot nadeel van die klein aantal blankes wat gebuk gaan onder ‘n onhoudbare las. Armblankes wat vir sulke toelaes aansoek wil doen, word egter soms verhinder om so te maak, bloot omdat hulle wit is. Afrikaners ontvang met ander woorde geen waarde vir ons Skandinawiese vlakke van belasting nie, maar ons kan niks daaraan doen nie. In ‘n werkende demokrasie sou Afrikaners hul ongelukkigheid by die stembus kon uitdruk, maar omdat ons slegs 10% of van die bevolking uitmaak, en dit in die belang van die volksvreemde massa is om ons as belastingbetalers uit te buit, is deelname aan die demockracy grootliks nutteloos vir ons.

Alhoewel die volkstaat uiteraard die finale vorm van selfbeskikking is, is ander vorme van selfbeskikking moontlik sonder ‘n volkstaat. Dit is dus na my mening voortydig om nou al grense te wil trek. Om grense te wil trek; of dit nou Orania is, of selfs die grense wat ek ‘n aantal jaar gelede in my eerste rubriek vir Praag om Pretoria wou trek, dien slegs as ammunisie vir opponente om die gedagte af te kraak. Enige grense, veral dié iewers tussen êrens en nêrens in die Noordkaap, gaan op hierdie stadium in ieder geval die meerderheid Afrikaners uitsluit, en gevolglik selfs onder diegene wat die gedagte van selfbeskikking steun, weerstand veroorsaak.

Selfs al vang ons die bus, en kry Afrikaners wonderbaarlik more ‘n grondgebied, ‘n volkstaat, wat maak ons daarmee sonder regeringstrukture? Wie regeer die gebied? Wie verskaf polisie- en veiligheidsdienste? Wie hou ‘n bevolkingsregister in stand? Hoe weet ons wie is burgers en wie nie? Wie reik paspoorte uit? Dit klink vir my dus baie logies om eers die strukture te verstig, en dan later van tyd eers die gebied van ‘n volkstaat te bekom.

Ek het ook al voorheen die gedagte van ‘n Afrikanerowerheid (AO) geopper as voertuig vir bogenoemde. Na my mening sal ‘n vorm van selfbeskikking moontlik wees waarin Afrikaners só ‘n owerheid verkies, en die AO dan regeringsfunksies aan Afrikaners bied. Ons betaal in ieder geval alreeds dubbele belasting, in die vorm van addisionele skoolgelde, privaatsekerheid en mediese fondse. Inwonders van Aapstat sal ook binnekort ons eie vullis moet begin verwyder omdat die ANC-Tshwenes nie die intellektuele kapasiteit het om Graad 3 te slaag nie, laat staan nog ‘n stad te wil bestuur nie.

Waarom nie al hierdie soort funksies, wat die mislukte ANC-regime nie meer kan lewer nie, in een, verkose Afrikanerowerheid, die AO, ‘n owerheid vir Afrikaners, namens Afrikaners en wat uit Afrikaners bestaan, sentraliseer nie? ‘n AO behoort nie slegs operasionele funksies soos veiligheid te verskaf nie, maar moet ook strategiese stappe neem om Afrikaners te bevry. Die AO behoort Afrikaners byvoorbeeld aan te moedig om onsself sover as moontlik te speen van afhanklikheid van die paar dienste wat die ANC-regime nie totaal in duie laat stort het nie. Daar is geweldige ekonomieë van skaal wanneer dit byvoorbeeld kom by die opwekking van elektrisiteit. Elke huis kan sy eie kragopwekker koop die slag as Eksdom in duie stort, of derduisende huishoudings kan ‘n gasaangedrewe kragopwekker saam oprig, teen ‘n heelwat laer eenheidskoste. Stel dus ‘n ruimtelike ontwikkelingsplan op. Moedig Afrikaners aan om sekere gebiede en woonbuurte te beset.

Die AO kan selfs ‘n parallelle ekonomie en geldeenheid op die been bring, waar hy ‘n sentrale bankfunksie lewer, om Afrikaners te beskerm teen die dag wanneer die ANC se ekonomiese wanbestuur en korrupsie lei na ‘n ramp wat Zimbabwe na ‘n vulletjie sal maak lyk. (Ek voorspel dat ons teen 2015 reeds ‘n rand sal sien wat tot R20 teen die dollar geval het.)

Skep al die bostaande sover as moontlik in die kuberruim. Daar is baie IT-kundigheid onder Afrikaners wat so ‘n versameling stelsels kan bou. Maak die AO die wêreld se eerste wolkstaat. Groepe soos Bravoland probeer al vir ‘n geruime tyd iets soortgelyk op die been bring, maar ek weet nie of hulle visie heeltemal tot op hierdie uiterste strek nie.

Bostaande owerheid klink vir my na die logiese eerste stap op die pad na selfbeskikking. Sodra ons nie meer van die ANC-regime afhanklik is vir dienslewering nie, is die stryd half gewonne. Die groot vraag word nou: hoe bring mens die AO op die been?

Ek is baie skepties oor demokratiese komitees en vergaderings as ‘n meganisme om iets soos die AO tot stand te bring. ‘n Kameel is immers ‘n perd wat deur ‘n komitee ontwerp is. Lede van sulke komitees verwar dikwels ook die hou van vergaderings en die nakoming van die korrekte prosedures tydens vergaderings met daadwerklike optrede. Dit is ‘n grootskeepse dwarstrekkery, veral deur diegene wat reken hulle is geregtig op erkenning. Daar was voorheen ‘n poging, waarby ek betrokke was (en waaraan ek persoonlik selfs skuldig was, ha-ha!), om byvoorbeeld ‘n verkiesing onder die vaandel van ‘n Afrikanerraad te hou, wat nie gewerk het nie. Een van die redes was die onafwendbare binnegevegte en faksievorming in al wat ‘n komitee is. ‘n Ander faktor was dat die Afrikanerraad meestal uit onbekende en onbenullige persone soos ek bestaan het. Wie gaan hom steur aan ‘n raad wat bestaan uit onbekendes waarvan niemand nog ooit gehoor het nie?

Hoe kan mens dit beter doen? Ek wil amper sê die beginproses moet relatief ondemokraties wees. Vergeet die eindelose vergaderings en doen iets daadwerkliks. Dis belangriker om wye publisiteit te kry as om die publiek aanvanklik te laat deelneem. Die ideale situasie sou wees as daar ‘n kleinerige groepie bekendes gevorm word, wat byvoorbeeld uit Dan Roodt, Kallie Kriel, Danie Goosen, ‘n VF+-verteenwoordiger, een van die Afrikaner Volksparty, HNP ensovoorts bestaan, wat die gedagte van ‘n AO bevorder, en wie se doel dit is om die maksimum publisiteit vir die saak in te win. (Sou die HNP so ‘n gedagte steun, wonder ek terloops?)

Stig dan die AO as ‘n maatskappy sonder winsbejag, met die doel om dienste aan Afrikaners te lewer, en ook om soveel as moontlik Afrikaners as ingeskrewe lede te betrek. Veiligheid en gesondheidsorg is voordiehandliggende kandidate vir dienste wat die AO kan lewer. In plaas van ‘n legio privaatsekerheidsmaatskappye waarvoor Afrikaners in ieder geval tans betaal, behoort die AO ‘n nasionale veiligheidsdiens aan Afrikaners te lewer. In plaas daarvan dat ons geld verkwis aan mediese fondse wat deur SEB-begunstigdes en Engelse kapitaal beheer word, waarom nie ‘n gesondheidsstelsel vir Afrikaners op die been bring met daardie geld nie, met Afrikanerdokters en mediese personeel? Waarom nie die CVO-skole se konsep uitbrei, en die toenemend-betekenislose Azaniese onderwysstelsel vervang met ‘n Afrikanerstelsel, een waar jy nie ‘n onderskeiding kry as jy slegs 1 + 1 reg kan beantwoord nie? Daar is ‘n toenemende aantal blankes wat agv die ANC-regime se rassistiese praktyke uit diens gestel is. Die AO kan ‘n groot werkgewer vir sulkes wees, as ‘n addisionele pluspunt – Afrikaners as sekerheidsmagpersoneel, onderwysers, administratiewe werkers en mediese personeel.

Die langtermynvisie vir die Afrikanerowerheid is relatief eenvoudig: dit moet aanvanklik ‘n de-facto-, verkose owerheid vir Afrikaners word, wat later van tyd die de-jure-, maw amptelik erkende, owerheid gaan word. Met amptelike erkenning verwys ek na internasionale erkenning, met ambassades of kantore in die buiteland. Afrikaners het baie beslis nie die ANC-regime se toestemming of goedkeuring nodig om oor onsself te beskik nie. Die stigtingsverklaring van die AO-maatskappy behoort amper soortgelyk aan ‘n nasionale grondwet te wees, spesifiseer dat sy bestuur verkies word deur sy lede, en dat verkiesings elke paar jaar gehou moet word. As ek dus ontevrede is met die dienste wat die AO lewer, kan ek vir ‘n ander bestuur stem. Politieke partye kan meeding om die beheerraad se poste, alhoewel die laervlak-amptenare apolitiese aanstellings moet wees. Ek sou ook terloops hoop dat die stigtingsverklaring sal spesifiseer dat selfs die topbestuur se motorvoertuie van ‘n beskeie aard moet wees, Polo’s ipv Audi’s, anders as die gespuis wat die land tans “regeer”. Dink byvoorbeeld aan Fatah en Hamas, die twee groot politieke partye wat deur die Palestyne verkies word om die Palestynse Owerheid (PO) te beheer.

Die belangrike ding om te besef is dat hierdie liggaam in die praktyk dan die ekwivalent van die PO kan wees. Dit sal toenemend die falende ANC regime vervang as die regering vir Afrikaners. Selfs belangriker is dat dit alle Afrikaners tot diens kan wees, en nie slegs diegene wat binne ‘n volkstaat woon nie. Wat die AO ook verteenwoordig is ‘n verkose liggaam wat namens Afrikaners kan praat en ons kan verteenwoordig, veral in die buiteland. Sou ons wel ‘n volkstaat bekom, is die AO se strukture reeds gevestig, en is daar nie ‘n vakuum in terme van ‘n regering nie.

Weer eens: om nou grense van ‘n volkstaat te wil trek, is voortydig en veroorsaak dat ons ons oog van die bal af haal. Selfbeskikking is die doelwit, nie om onmiddelik fisiese grense te wil definieer nie. Kom ons doen dus eers ons huiswerk. Kom ons beywer ons vir selfbeskikking, ons bou eers die struktuur, kom ons stig eers ons staatsdiens en vestig ons owerheid, ons maak ons vry van die juk van ANC-verdrukking, dan bekommer ons onsself oor waar ons volkstaat sal wees.

Wie weet: met die voortsnellende tempo waarteen die ANC se kapasiteit om die land te regeer in duie stort, is dit nie ondenkbaar dat die AO uiteindelik in die praktyk die enigste funksionerende regeringsorganisasie in die hele Suid-Afrika kan word nie.

фонарь уличный светодиодный на столблобановский депутат

Wie weet niks?

Iets wat van tyd tot tyd op die tafel beland, is die ouer geslag se kommer oor die jonger geslag se ontstellende gebrek aan algemene kennis.

Ironies, spreek die jongelinge gereeld die mening uit dat die “ou mense weet niks.”

Toegegee, die dae dat bykans enige standerd 4-kind so uit die vuis die wêreld se hoofstede kan oprits, asook die meeste lande se leiers, is seker goed verby. Wie van ons, oud of jonk, weet so uit die vuis wie Lesotho en Nederland se Eerste Ministers is – in skrille kontras met die dae toe almal van Leabua Jonathan, Joop den Uyl, Olaf Palme, Mao Zedong, Tsjou en Lai (nee, dis nie Sjinees vir ontbyt in die kooi nie) geweet het?

Dit daargelaat. Vanoggend raak George Claassen in By egter aan ‘n verwante saak – die jong mense wat nie meer geleer word om te dink nie, met die gevolglike swak prestasies, wat skool-akademiese prestasies insluit.

Gedagtig aan sy onlangse uitsprake rondom gosdiensbeoefening op skool, was die uwe in die versoeking om by voorbaat die naam van sy rubriek, Kwakoskoop, verkeerd te spel (jôrs troelie het darem redelike erge disleksie waaragter geskuil kan word).

Na die lees van die rubriek, is daar egter soveel waarmee saamgestem moet word, dat dit bloot by versoeking bly.

Die vermoede dat George met sy verwysings na “bygeloof” eintlik ook die term “geloof” insluit, bly ‘n remmende uitwerking uitoefen.

Maar kom ons fokus vir ‘n oomblik op die saamstembare. Ten eerste, vanoggend se Volksblad se mashoof, Volksblad, word amper net so groot gevolg met “Sandra terug by Egoli.”

Dan móét eenvoudig met George saamgestem word. Ons mense onderbenut ons beskikbare breinbedrading erg, ons dink nie, want ons het nie genoeg feitelike agtergrond om teen te dink nie.

Daar is natuurlik mense met indrukwekkende algemene kennisse, en mense wat oor die vermoë beskik om hierdie kennis toe te pas, of sinvol te ontleed. Die gevaar kom is as ‘n mens begin ontleed sonder die mees basiese kennis.

As vertrekpunt. Hoeveel van die mense wat nou in die huidige debat so hul monde teen die volkstaatgedagte uitspoel, het werklik enige kennis hieroor om hul menings te kan uitspreek?

Dr. Pieter Mulder, in reaksie op ‘n vroeëre rubriek van Ferdi Greyling, wys opnuut daarop dat hierdie gedagte, saamgelees met volkeselfbeskikkingsreg, deur die moderne volkereg gerugsteun word. Iemand wat vanuit ‘n skynbaar akademiese hoek na die gedagte as verkramp en outyds verwys, se kennis laat hom doodeenvoudig in die steek.

Greyling het ‘n verbluffende algemene kennis, maar tog moes Mulder hom daarop wys dat groepregte, soos die volkereg dit erken, nie soos Greyling gemeen het, oor ras handel nie.

Pieter du Toit, wat waagmoedig sy mond oor die lesers se volkstaatkeuse uitgespoel het, was reeds verskeie kere op Orania, maar het hy enige van die Volkstaatsraad se verslae gelees sodat hy genoeg rugsteun gehad het om hom uit te spreek?

Die mens reageer ongelukkig op sy persepsie van die werklikheid in plaas van die werklikheid. Hoe skraler sy kennis, hoe verder verwyder is sy optrede van paslik.

Die regering probeer hard om Suid-Afrika as ‘n integrale deel van die kontinent, en in pas met gebruike en sienings eie aan die kontinent te bring. Toe die Togolese span in Cabinda aangeval word, en CNN die verband na Suid-Afrika se aanbieding van die Wêreldsokkerbeker trek, laat die regering en sokkerbase geen gras groei om ‘n nuwe persepsie van groot afstand en min in gemeen nie te skep.

Ongelukkig is George ook reg dat daar meer boeke oor sterrewiggelary as sterrekunde verkoop word. Tot onlangs is ‘n radio-advertensie wat onder meer sterrewiggelary bemark, Sondagaande in die godsdiensprogram (deesdae mos meditasie) uitgesaai. Boonop nog ‘n uiters irriterende een ook.

Koerante staan oor die algemeen meer ruimte af aan wat die “sterre” doen (bedoelende akteurs, sangers, vermaaklikheidsmense) as wetenskaplike navorsing, “groen” sake en wat in Wes-Europa (uitgesonderd Londen) gebeur. Teen vanoggend het Volksblad, so ver ek kon sien, nog niks oor die huidige volkstaatdebat gedra nie.

Daar is positiewe sake ook. RSG se Sterre en Planete is besonder gewild, en Sondagaande se “Kommentaar” blykbaar ook.

George moet egter waak daarteen om ooit te meen hy kom by die punt waar hy selfvoldaan die oordeel kan uitspreek: “Ek weet.” Want juis in die wetenskap is vandag se kennis môre dikwels op die ashoop. Dit ontwikkel baie vinnig.

By geleentheid van internasionale outismedag reik ek ‘n nuusverklaring oor hierdie toestand uit. Gewoonlik doen ek dit namens ‘n outismevereniging (gratis omdat my jongste self outisties is), maar dié dag toevallig namens ‘n Christen-demokratiese party. Sommer gou kry ek ‘n uittrap e-pos van een van George se dissipels, die wetenskapverslaggewer van ‘n groot Afrikaanse koerant. My vermoede is die verslaggewer se argwaan is ontlok oor die “Christen” in die naam van die instansie namens wie ek dit uitgereik het. Maar sy trap my van ‘n kant af uit oor “ek” sê outisme neem toe, en sy spreek haar baie breed oor die oorsake uit.

Soos die Namakwalandse spreekwoord lui: “As ‘n donkie sy bek oopmaak, val daar kaf uit.”

Presies hoeveel kaf tref dit my nou weer terwyl ek besig is om ‘n referaat vir ‘n internasionale outismekongres voor te berei.

Die feite is dat daar in 1991 ongeveer 6 outismegeboortes per 10 000 geboortes was, in 1998 was dit 12, in 2001 42 en staan nou in die orde van ‘n 100, met nog geen teken van afplatting nie. Die mees moderne navorsing herlei outisme steeds, soos destyds in die mediaverklaring, na genetiese mutasies, en die aantal gene waarmee dit in verband gebring word, word al hoe meer.

Gewoonlik word joernaliste eers die geleentheid tot rubriekskrywing gebied wanneer hulle bietjie lewenservaring en kennis het. En dan is dit ook nie almal wat die geleentheid kry nie.

Ek was dus bietjie meer as geamuseerd toe dieselfde wetenskapverslaggewer se Engels haar kort hierna in die steek laat en sy gaan skryf oor die voorwerp so groot soos die aarde wat op Jupiter gaan val het. Net so ‘n bietjie luister na Sterre en Planete sou reeds genoeg agtergrond verskaf het dat so iets hoogs onwaarskynlik sou wees. Die opslaan van die Engelse teks bring toe ook aan die lig dat dit ‘n voorwerp was wat ‘n tydelike letsel (Jupiter is ‘n gasplaneet) so groot soos die aarde gemaak het. Gaan gooi maar ‘n klippie in ‘n dam en kyk hoe groot is die “letsel” na ‘n ruk.

Gewoonlik doen verslaggewers verslag oor wat werklik gebeur het, en filosofeer nie rondom die onderwerp teen ‘n spektrum van gebrekkige kennis nie. Dit geld ook uitsprake oor die volkstaat en selfbeskikking, wat die produk van vakgebiede in eie reg (my eie kwalifikasies tussen hakies) soos die Politieke Wetenskap (Honneurs, 1977), Politieke Geografie (3, 1976), Politieke Sosiologie, Ekonomie (116, 1984) en Staatsreg (1, 1994) insluit, met die verstandhouding dat die Volkereg en Internasionale Reg via Politieke Wetenskap (Internasionale Verhoudings), Politieke Geografie en Staatsreg behoorlik inslag vind.

Presies hoeveel navorsingstukke teen die beginsel van outonomie en selfbeskikking het die monduitspoellers aan die Staatkundige Komitee van die Presidentsraad, aan Kodesa en die Volkstaatraad gelewer wat hulle so kenners maak? Ek het talle, in eie naam, maar ook namens DG’s, ‘n adjunk-minister en ‘n administrateur gedoen. Dit maak my lank nie die grootste kenner op die gebied nie, maar darem stellig ietwat beter ingelig as sommige van die “kenners” by wie die media toustaan om bydraes te kry.

As iemand wat in strategiese kommunikasie opgelei is, wil dit amper voorkom asof daar in iemand se kop die gedagte uitgebroei is dat die tyd nou ryp is om die volkstaatgedagte finaal dood te slaan.

En toe boemerang dit.

Ja George, voorlopig gaan ek jou rubriek, Kwakoskoop, nie anders spel nie. Maar spreek ook die kwakke onder jou eie dissipels aan.

play free online games without downloading nowАлександр Фильчаков

Die reg op selfbeskikking (en grondgebied) kom ons toe – vir Ilse Salzwedel

Beste Ilse,

Soms kry ‘n mens die indruk dat jy vir die bekeerdes preek, want die meeste Afrikaners wat ek deesdae teëkom, stem met my saam dat die land tans in ‘n erge toestand verkeer, dat ons regte vertrap word en dat ons iets daaraan moet doen. Selfs mense soos FW de Klerk en Pik Botha wat deel van die NP-span was wat in 1994 in hul wysheid alle mag, waaronder beheer oor die weermag en polisie aan die ANC oorgedra het, meen deesdae dat hulle nie so “maklik moes ingegee het nie” en dat die hele ding dalk anders kon verloop het.

Ook jy vermeld, nogal eufemisties, in jou ope brief: “Ja, daar is probleme.” Maar dan doen jy aan die hand dat “ONS” (nogal met hoofletters) as’t ware die rol van die staat – “hulle” staat, maar wat ons in ‘n groot mate befonds – oorneem. Dan slaan jy oor in ‘n soort sendelingywer, soos Madonna of wafferse Hollywoodster wat bietjie liefdadigheidswerk in Afrika wil gaan doen, deur te sê: “Elke gesin in hierdie land wat oorvloed het, moet iemand (of ‘n gesin) help sodat die maatskaplike las nie so swaar druk op die regering nie.”

Marx en Engels het mos in hul Kommunistiese manifes geskryf: “Van elkeen volgens sy vermoë na elkeen volgens sy behoefte.” Nelson Mandela het in die vroeë sestigerjare insgelyks dié beginsel beaam in sy pamflet How to be a good communist. Wat jy bepleit, is dus ‘n soort vrywillige sosialisme of kommunisme waar ons as’t ware ons middele saamgooi “om die armes te help”. Ook Marida Fitzpatrick van Beeld het op ‘n stadium geskryf sy gaan nou swart babas help grootmaak by ‘n kinderhuis iewers aan die Oos-Rand. Ongewenste swart babas wat deur hul ouers verwerp word en as weeskinders opeindig wat deur die staat, die kerke of “ONS” versorg moet word.

Hierdie kwessie van armoede en swart weeskinders interesseer my ook. Ek het ‘n swart vriend Meshack Mabogoane wat van mening is dat die ANC se stelsel van kindertoelaes “meer armoede en verontmensliking veroorsaak as enigiets wat onder apartheid gegeld het”.

Jy klink na ‘n baie morele, Christelike mens wat vir my ‘n sedeles wil leer oor rassisme en sonde. Maar wat van die hierdie hele, baie sondige, bestel, wat juis weggooibabas by die duisende produseer omdat jong meisies van dertien, veertien jaar oud kindertoelaes betaal word? In die praktyk kom dit daarop neer dat meerderjarige swart mans hierdie meisies statutêr verkrag om hulle swanger te maak ter wille van ‘n kindertoelaag wat deur die staat in sy sosialistiese/kommunistiese waansin uitgedeel word. Meshack Mabogoane tipeer dit as ‘n “misdaad teen die mensdom” wat besig is om in die land plaas te vind.

In die Bybel staan daar mos dat dit ons plig is om die sonde te beveg. Maar wat jy beoog, is nie om hierdie bose, sedelose, korrupte bestel te verander of ten minste daaruit pad te gee nie, maar om die simptome daarvan te probeer verlig deur allerlei liefdadigheidsaksies of vrywillige werk om hierdie bose staat se bose beleid wat net tot geweld en ellende lei, op een of ander manier te verlig en te onderskraag.

Die ANC se kiesers, hulle wat al om die vyf jaar kriminele instem soos Winnie Mandela en die honderde ander wat hulle aan bedrog teen hul eie parlement tydens die sogenaamde reisskandaal skuldig gemaak het, verkies – so lyk dit my – hierdie geweld, korrupsie en ellende waarvan ons elke dag in die koerante en op die internet lees.

Deel van hierdie ANC-program wat deur die sogenaamde meerderheid in elke verkiesing ondersteun word, is die onderdrukking van die minderheid, veral die Afrikanerminderheid en sy taal, identiteit en fundamentele regte wat deur internasionale konvensies verseker word. Waar is ons regte op moedertaalonderrig, billike regspleging, beskerming teen die geweldselemente, asook ons reg om gelyk behandel te word as dit by opvoeding en ekonomiese kanse kom? Om elke hoek en draai word daar teen ons gediskrimineer of word ons as intellektuele slawe uitgebuit wat die werk doen terwyl ander die erkenning – en die inkomste – daarvoor geniet.

Ná alles, afgesien van ‘n paar liefdadigheidsaksies waarvoor jy miskien die tyd en die geld het – baie ander het dit nie – wat is jou oplossing vir ons probleem? Soos iemand dit onlangs gestel het: “As jy weet die Titanic is besig om te sink, gaan jy in die reddingsboot klim of nie?”

Jy beskryf jouself as ‘n “Suid-Afrikaner”. Indien jy kan identifiseer met dit wat Suid-Afrika geword het, ‘n rampokkerparadys met ‘n kultuur van grypsug en vername politici of sogenaamde “bemagtigdes” in swart voertuie wat die res van die pad afdruk, openbare fondse bestee asof dit aan bome groei, dan is dit jou goeie reg. Maar gun ons ander, wat verskrik en verbyster staan voor die hel en aakligheid van hierdie “nuwe” Suid-Afrika, om ‘n ander pad – ‘n uitweg uit die doodloopstraat – te kies.

As dit kom by die Afrikaner se aansprake op grondgebied, kan ek nie sien waarom ons teenoor die ander groepe moet terugstaan nie. Weer eens, dis nie my styl om politiek met Bybelversies te meng nie, maar as jy so hoog opgee oor jou Christelike beginsels, wat het geword van die gelykenis van die talente? Die slaaf wat vyf talente ontvang het, het daarmee gewoeker en nog vyf verdien. Maar die slaaf met net een talent wat niks daarmee uitgerig het nie, aan hom sê die meester in Matteus 25:29-30: “Aan elkeen wat het, sal meer gegee word, en hy sal oorvloed hê; maar van hom wat nie het nie, sal ook die bietjie wat hy het, weggevat word. En gooi die nuttelose slaaf uit in die diepste duisternis daarbuite. Daar sal hulle huil en op hulle tande kners.”

As ons nou die gebiede wat deur Afrikaners in die land besit en verwerk word, vergelyk met die swart gebiede, die Transkei, die ou Republiek van Venda, asook Kwazulu, is die verskil soos dag en nag. Feitlik al die plase wat in die naam van grondhervorming aan sogenaamde “nuwe boere” oorgedra is, het insgelyks klaaglik misluk. Ook onder die ANC se munisipale bewinde waar daar riool in die riviere loop, sowel as in die see sodat die hele Natalse Suidkus ‘n rioolsloot geword het, sondig hierdie regering nie juis teen God en mens deur hierdie mooi land vir altyd te bederf nie? En is dit nie die Afrikaner se plig, as Christen, om hom teen so ‘n bestel wat God se skepping so gruwelik verwaarloos, te verset nie?

Die Bybelse perspektief egter daargelaat. Niemand – nie eens die ANC of die SAKP wat ons regtig nie goedgesind is nie – sou kon ontken dat ons inheems aan hierdie wêrelddeel is nie, al behoort ons dan nie tot die meerderheidsras met sy snelle demografiese groei nie. Wie het Pretoria gestig, vernoem en ontwikkel? Was dit die Xhosa- en Zoeloehoofmanne, wat nou daar die septer swaai, of was dit die Afrikaner? Oor vele stede, dorpe en gebiede in die land kan ons aanspraak maak as die oorspronklike inwoners wat steeds oor kaart en transport op ons plase en huise beskik!

Regoor die wêreld was daar al situasies waar kleiner volke wat deur groteres oorheers en verdruk is op hul reg op selfbeskikking aanspraak gemaak het. Veral sedert 1989 is daar talle voorbeelde: die ou Joego-Slawië wat in nie minder as nege state opgebreek het nie, die Baltiese state, asook die Oos-Europese lande wat hulself teen Sowjet-oorheersing uitgespreek het en afgestig het.

Die Internasionale Konvensie oor Burgerlike en Politieke Regte maak in sy eerste artikel voorsiening vir die reg op selfbeskikking:

“All peoples have the rights of self-determination. By virtue of that right they freely determine their political status and freely pursue their economic, social and cultural development.”

Van hier af aan behoort dit net te gaan oor die toepassing van hierdie beginsel. Daar is hoegenaamd niks in hierdie bestel waarmee Afrikaners kan identifiseer nie; vandaar die opsie wat ons nou uitoefen. Die enigste vraag wat oorbly, is waar die volkstaat is. Maar dit is presies waaroor die debat nou gaan en waaroor dit in 1994 ook moes gegaan het: watter deel van die land kom ons toe? Indien daar besware bestaan teen die gedeelte wat ons vir onsself opeis, wil ek graag hoor watter ander volke aanspraak op daardie gebied maak en op grond van watter dokumentasie sodanige aanspraak geskied.

Al wat van Suid-Afrika oorbly, is ‘n leë dop. Om te sê dat Brittanje dit in 1902 verower het en dat daardie veroweringsreg nou aan die ANC oordra – sodat daar vir ons geen grondgebied oorbly nie – is absurd, om die minste te sê.

Ons is ook moeg daarvoor dat, sodra ons op ons regte aanspraak maak, daar vir ons gesê word om Australië toe te emigreer. Die volgende persoon wat dit vir my sê, gaan ek vra om eerder Zimbabwe toe te emigreer.

Het die hele swart elite van die land, wat op 27 April 2004 by die Uniegebou in Pretoria versamel was, nie juis vir Mugabe toegejuig nie? Daarom is dit seker nie onbillik om van diegene wat ons Australië toe wil jaag te verlang om Zimbabwe toe te gaan nie.

Wat jou beskuldigings van rassisme betref, kan ek seker dieselfde afleidings oor jou maak. Immers impliseer jou voornemens om swartmense te gaan “help” dat hulle so hulpeloos is dat hulle nie hulself kan help nie.

Sedert ek ‘n student was, hoor ek ook al jare dat ‘n mens nie Afrikane met Westerse maatstawwe mag oordeel nie, omdat dit insgelyks “rassisties” is. Max du Preez is een van diegene wat meen dat die stamstelsel met sy bygeloof en bestaansboerdery wat ons voorouers hier aangetref het eintlik ‘n groot beskawing was wat ons s’n in baie opsigte oortref het. In sy boek Dwars wat ek vanmore in ‘n boekwinkel raakgeloop het, voer hy op sy gewone beledigende manier ‘n soort monoloog met my vanaf bl. 58 tot 63 waarin hy onder andere beweer: “‘Sustainable development’ is deesdae die nuwe gonswoord, met aardverwarming en al. Die Boesmans, die Khoikhoi en die Bantoesprekende boere het dié begrip millennia gelede beter verstaan as ons vandag.”

Max is so meegevoer deur sy Afrosentriese élan en Rousseauistiese teorie van “die edele barbaar” dat hy eintlik gereed is om die uitvindings, regstelsel en kultuur van die Weste en veral ná die Renaissance – toe ons voorouers hul “spiritualiteit” en primitiewe bygelowe afgeskud het – as ongewens af te maak.

Daarom: dít wat jy as “probleme”, verval en agteruitgang ervaar, is volgens Max se opvattings eintlik vooruitgang en ‘n “terugkeer na die hoër beskawing” van die “Boesmans, Khoikhoi en Bantoesprekende boere” uit die tydvak vóór die gehate witmense die plek in ‘n moeras laat verval het met hul skole, universiteite, riolering, paaie, wetenskap, tegniek, hospitale en alles wat daarmee saamhang.

Wanneer jy dus van die “probleme” in die land praat, gebruik jy eintlik ‘n Westerse en blanke oordeel. Die ANC en seker die meeste van die party se ondersteuners voel glad nie so nie en meen dat alles wat ons vandag ervaar ‘n groot verbetering op die ou stelsel was. Hulle sien glad nie die “probleme” raak wat jy vanuit jou wit, “rassistiese” perspektief eien nie.

Eintlik is ek en jy dus in dieselfde bootjie. Of liewer, in my geval is dit ‘n reddingsbootjie en in jou geval verkies jy om op die sinkende skip van die NSA aan te bly. Maar toemaar, die dag sal kom dat jy ook sal insien dat daar geen salf aan hierdie mislukte staat te smeer is nie. Max du Preez is geen oorspronklike denker nie en is bloot ‘n natprater van idees wat in dié land volop is en waar “die terugkeer na Oerafrika” as ‘n utopiese en romantiese ideaal gesien word. As afstammeling van ‘n “Russiese Duitser” gaan jy ewe min van dié “nuwe wêreld wat kom” as ek hou.

Dus, as jy nie intussen vermoor is deur Suid-Afrika se troppe swerwende geweldenaars nie, sal daar wel vir jou in ons veilige, vooruitstrewende volkstaat plek wees.

creature from the black lagoon slot machinetopcargo развод

Mag ons leiers mekaar vind

Te danke aan Beeld se volkstaatmeningspeiling het hierdie gesprek weer momentum gekry. Die volkstaat is en moet ons belangrikste oogmerk bly en daarom is hierdie nuwe lewe wat die debat ontvang het van kardinale belang.

Hoewel Beeld se meningspeiling nie wetenskaplik is nie, dui dit tog dat daar geweldige steun onder Afrikaners (en miskien veral noordelike Afrikaners) vir ‘n eie staat is. Vir seker moet Afrikanerleiers ag hierop slaan en selfs organisasies wat tradisioneel nie van ‘n volkstaat gepraat het nie, bv die FAK en Afriforum, sal ten minste moet kennis neem hiervan.

Dit is verblydend dat hierdie gesprek juis nou nuwe lewe gekry het, reg voor die PRAAG-OB-FAK-Afriforum-beraad vanaand by die Diamantvalleilandgoed. Ek hoop van harte dat die volkstaatideaal hoog op hul agenda mog wees.

Wat na vore kom in vele insette van die baie deelnemers op verskeie internetforums en opiniewerwe is die gevoel dat die tyd vir die Afrikaner vinnig aan die opraak is. Die feit dat meer as ‘n derde van Afrikaners (meestal die room van ons gemeenskap) reeds sedert 1994 ge-emigreer het, bevestig hierdie krisis. Ook die regime se doelbewuste vernietiging van ons volk se ekonomiese toegang sowel as die aftakeling van ons taal en kultuur, bevestig dat ons op ‘n vinnige afdraande pad is en dit raak nou geheel realisties om die einde van die Afrikanervolk voorsien.

Die vyande wat ons in ons huidige magtelose situasie ondergrawe is velerlei. Vanaf die swart regime tot hul lakeie tussen ons eie mense, soos Naspers, sien met groot afwagting uit na die dag wanneer ons nie meer daar is nie. Die tyd vir aksie het voorwaar gekom. As ons nie nou optree nie, sal die geskiedenis ons beskryf as ‘n volk wat ondergegaan het omdat hulle nie om oorlewing wou veg nie.

Dit is nou in hierdie gevorderde uur van kardinale belang dat Afrikanerleiers van die onderskeie splinterbeweings mekaar moet vind. Ons kan nie meer teen mekaar werk nie. Die ongeregtigheid van ons verdeeldheid is net so ‘n groot misdaad teen ons volk as wat die vyand teen ons pleeg. As ons sg leiers nie mekaar vinnig gaan begin vind nie, sal die vernietiging van ons volk ook voor hulle deur gelê moet word.

Ek wil ‘n beroep doen op alle Afrikanerleiers, wat besef dat ons in ‘n krisis verkeer, om van hier af aan emosionele intelligensie aan die dag te lê. Laasgenoemede blyk vir my altyd ‘n eienskap te wees waarmee ons ou volkie baie swak bedeeld is. Eeue se stryd om oorlewing op hierdie ongenaakbare kontinent sowel as die onbuigsaamheid wat dikwels deur enge Calvinistiese waardes van geslag tot geslag oorgedra word, het gemaak dat ons dikwels nie vir mekaar wil toegee nie.

Indien ons onsself wil red uit die krisis waarin ons verkeer, sal ons móét saamstaan. Om mekaar te vind, sal ons moet bereid wees om aan mekaar toe te gee. Geen eenheid sal bereik word sonder kompromievorming nie. Om iets te kry, moet jy iets afstaan. Sonder opoffering is daar geen wins nie. Mag ons leiers hierdie wysheid verwerf voordat dit heeltmal te laat is.

games play newФильчаков прокуратура харьков

Volkstaat kan ‘n Zimbabwe-eindspel verhoed

Skets van die volkstaatgebiedBeeld het vandag ‘n verkorte weergawe van my brief in antwoord op Pieter du Toit se Volkstaat hou g’n heil in gepubliseer. Hier is die volledige brief, wat ek intussen ‘n bietjie bygewerk het. (Ek dink Beeld is  gister oorval deur briewe, want vele mense in die Vryheidsfront het ook skrywes aan die koerant gerig, wat uiteraard nie almal geplaas is nie.)

Pieter du Toit maak die gedagte van ‘n Afrikanervolkstaat op stereotipe wyse af as ‘n plek waar “gedwonge segregasie” sal geld en wat bewoon sal word deur bejaarde en bebaarde mense.

Die soort volkstaat waarvoor ek, die Vryheidfront Plus en baie ander denkende, moderne en ingeligte Afrikaners ons beywer, sal egter ‘n plek wees sónder gedwonge segregasie waar Afrikaners ‘n meerderheid sal vorm. Dieselfde streng, maar billike maatreëls teen onwettige immigrasie sal geld wat in enige ontwikkelde land, hesy in die EU, hetsy in Noord-Amerika, Australië of waar ook al toegepas word.

Afrikaners sal oplaas ná eeue van vlug, swerf en stryd omdat ons deur Katolieke Spanjaarde, moordlustige Britte en nou rassistiese Afro-Saksers verdruk is, vryheid smaak.

Ons eis ‘n derde van die land in ‘n strook wat loop van Pretoria-Oos tot anderkant Witbank met Jan Smuts-lughawe en die meeste kragsentrales, asook suidwaarts ‘n groot deel van die Oos-Vrystaat tot in die Suid-Kaap met die kusgebied tussen Port Elizabeth en Mosselbaai daarby ingesluit.

Soos dr. Willem van Heerden in sy boek Hartland van die Afrikaner aangetoon het, word hierdie gebied reeds in ‘n hoë mate deur Afrikaners beset en sou ons kort ná afstigting daar ‘n demografiese meerderheid kon verkry, veral as die diaspora-Afrikaners kan terugkeer.

Uiteindelik sal die twee buurlande van Mzanzi (“Suid-Afrïka” is in elk geval ‘n apartheidskonsep wat moet ophou bestaan) en die te stigte Afrikaanse Republiek se bevolkings vanself op grond van taal en kultuur segregeer, net soos wat Duitsers nie in Frankryk wil gaan bly nie en andersom, al is grense in die EU lank reeds afgeskaf.

Swartmense en vele Engelssprekende blankes verkies die huidige regeringsvorm met sy welvaartstaat, misdaad, Engels, regstellende aksie, omgewingsbesoedeling en korrupsie wat ons tegelyk woedend en moedeloos maak.

Net so sal hulle waarskynlik ontuis voel in ‘n land met wetstoepassing, Afrikaans en hoë opvoedkundige standaarde waar niks op ‘n skinkbord verkry word nie. Dit sal egter ordelik, skoon en veilig wees met die helfte van Suider-Afrika se BNP en Afrikaans as enigste amptelike taal.

Vryheid in ‘n eie staat is waarvoor ons voorouers uit Nederland, Frankryk en Duitsland die seë aangedurf het, waarvoor hulle oor die Drakensberg getrek en twee Vryheidsoorloë geveg het.

Dat Beeld-lesers ook hierdie ideaal koester, is iets om oor opgewonde te raak. ‘n Afrikanervolkstaat kan die hele Suider-Afrika van ondergang red soos wat ‘n Zimbabwe-eindspel in ons land vermy word. Vele swartmense sal dit ook só sien.

Die multikulturele Afro-demokrasie wat ons in 1994 gekry het, het grotendeels misluk. Die hoofrede daarvoor is dat die argitekte daarvan soos ambassadeur Renwick van Brittanje, die destydse Broederbond, FW de Klerk en Roelf Meyer, die rol van etnisiteit in Afrika totaal onderskat of gewoon geïgnoreer het. Net vanmôre luister ek na ‘n onderhoud met Deon Theron van Zimbabwe se Commercial Farmers Union. oor Radio Pretoria Volgens hom, “gaan die hele proses van grondhervorming oor ras. Daar word reguit gesê dat ‘ons nie meer witmense in die land wil hê nie'”. Selfs hervestigde swart boere wat hul grond aan wittes wil verhuur, word gedreig en geïntimideer om dit nie te doen nie. Indien so ‘n “nuwe (swart) eienaar” sy plaas aan ‘n blanke sou verhuur, word hy op sy beurt “onteien” of beset.

Dan bekla Theron dit dat die Suid-Afrikaanse regering niks doen om Suid-Afrikaanse grondeienaars in Zimbabwe te help nie. ‘n Brief in dié verband is onlangs aan die Suid-Afrikaanse ambassade in Harare gerig, maar dit is nie eens oopgemaak nie en heeltemal deur “ons” ambassadeur in Zimbabwe geïgnoreer. Dit is helder en duidelik dat die ANC die proses van etniese suiwering van blankes in Zimbabwe goedkeur en waarskynlik dieselfde hier ter plaatse beplan sodra omstandighede dit toelaat.

Op die duur verdra die swartman in ‘n magsposisie geen ander rasse in sy grondgebied nie. In Zimbabwe word dit openlik gesê en geen ANC-woordvoerder het nog dié beginsel teëgespreek nie. Sónder ‘n volkstaat is die blanke Afrikaner aan hierdie oeroue logika van “Afrika vir die Afrikaan” uitgelewer.

Die rampspoedige gevolge vir die subkontinent as die Afrikaner met sy landbou- en tegnologiese kundigheid uit Suid-Afrika verdryf word, gaan deur 200 miljoen mense gevoel word en die internasionale gemeenskap sal nie die hongersnood en verval op ‘n baie groter skaal as in Zimbabwe kan hanteer nie.

‘n Tuiste vir die Afrikaner waar hy aan die rasselogika van “Afrika vir die Afrikaan” kan ontkom, is dus onontbeerlik indien die ekonomiese stelsel wat hoofsaaklik in Gauteng gesetel is, gered wil word. Dit verklaar ook waarom die hoofstad van die Afrikaanse Republiek nie in Orania gesetel moet wees nie, maar in Pretoria en die omliggende stedelike gebiede waar die meeste Afrikaners tans woon.

free downloads casinoДанильченео

Beeld se volkstaatpeiling: ‘n geleentheid vir die VF+?

Die Afrikaanse dagblad Beeld het ‘n peiling op sy webwerf gehou wat gevra het of sy lesers, wat byna almal Afrikaners is, ‘n volkstaat sou steun. ‘n Volslae meerderheid, 54%, het gesê ja. ‘n Verdere 19% het gesê dit hang af. Sowat sewentig persent van Beeld se lesers sou die gedagte dus moontlik steun.

Beeld het die peiling opgevolg met ‘n stuk linkse propaganda verbloem as ‘n redaksionele stuk wat kommentaar gelewer het oor die peiling, wat weer eens toon hoe uit pas Beeld met sy lesers is. Alhoewel tot soveel as 70% van sy lesers voel dat hulle nie meer lus is vir die reënboognasie nie, blaas Beeld steeds in dié rubriek die uitgediende vuvuzela van die gefaalde Azaniese staat, en verkwansel hy steeds sy multi-kulti perdevye as soetkoek. Die vuvuzela wat Beeld blaas se deuntjie is die ou-ou een: Afrikaners sal sink of swem saam met die res van Mzansi. Dis ‘n belaglike argument, soortgelyk daaraan vir ‘n passasier op die Titanic om vol te hou hy wil nie op ‘n reddingsboot klim nie, want hy wil graag saam met die skip sink.

Die peiling se uitkoms was nietemin ‘n baie verblydende uitslag vir my. Dit lyk of die meerderheid Afrikaners uiteindelik die skrif aan die muur gesien het. Suid-Afrika was toe nié anders as enige ander Afrikaland suid van die Sahara nie, het Jan Alleman besef. Die ANC was toe nie die redders wat aan ons voorgehou is nie. Suid-Afrika is nie spesiaal nie, en ook nie sy swart regering nie. Dit is bloot nog ‘n Afrikaland, met alles wat dit impliseer: endemiese misdaad, verval, wanbestuur, korrupsie; ‘n land wat onderworpe aan die stelselmatige verdomming en ‘n versnelling na agterlikheid wat so kenmerkend van post-koloniale Afrika is. Selfs Beeld se redaksionele stuk erken noodgedwonge dat laasgenoemde die geval is.

Die uitslag van die peiling is die goeie nuus. Dit lyk of die tyd ryp is vir selfbeskikking.

Die raaiselagtige verskynsel, en die minder goeie nuus, is egter dat Afrikaners, die meningspeiling ten spyt, skynbaar die volkstaatgedagte slegs in die teorie steun. Op voetsoolvlak het ons wat Afrikaners is skynbaar ander prioriteite as ‘n volkstaat. Die Vryheidsfront Plus is immers sedert sy ontstaan reeds by uitstek die voorstaander van dié gedagte, maar die groot meerderheid blankes, meer as 90% van die blanke kiesers, ook Beeld se lesers, stem eerder vir die DA as vir die VF+. Die VF+ se gedagte was vir ‘n volkstaat aan die Weskus, met Orania as die beginpunt. Daar is so ‘n kaart op die VF+ se webwerf.

Of is dit so raaiselagtig dat Afrikaners die volkstaat as slegs goeie plan beskou in die abstrakte? Ek dink nie so nie.

Ek het nou kennelik die voordeel van ‘n 20/20 geskiedenisvisie, maar die eerste probleem is dat Orania bykans sinoniem geword het met die volkstaatgedagte. Dit was ‘n fout om Orania aan die volkstaatgedagte te koppel. Daar gaan mense wees wat nou kwaad gaan wees vir my, maar as ons eerlik met onsself moet wees, sal ons moet toegee Orania het nie gewerk nie en dat die VF+ sy geld gevolglik destyds op die verkeerde perd verwed het.

Daar was tot onlangs toe minder as 1000 inwoners, dws minder Afrikaners as wat daar in ‘n kleinerige voorstad van Centurion of Kaapstad woon. Voorts is Orania se behoudende lewensuitkyk nou nie juis iets wat ek vermoed aanklank sal vind by jongmense nie. Beeld se berig lê op sarkastiese wyse sy vinger op die probleem: volgens Beeld se rubriek verkies die Afrikaners eerder die Menlynpark-winkelsentrum. Beeld is helaas reg. Pieter Mulder, die leier van die VF+, asook die VF+ se topleierskap, woon nie een eens in Orania nie, omdat daar geen ekonomiese geleenthede daar is nie. Praktiese oorwegings weeg swaarder as ‘n volkstaat. Dis nie onverwags nie. Bitter min Afrikaners gaan uit hul poste bedank en die risiko neem om na ‘n woestynstreek te verhuis wat sonder werksgeleenthede is, al kla hulle oor die simptome van ‘n vervallende Afrikaland.

Omdat Orania se sukses heel beperk is, word die volkstaatgedagte en dus selfbeskikking vir Afrikaners met dieselfde kwas geteer. Omdat Orania nie uit sy nate bars nie, sal selfbeskikking ook nie werk nie, word geïmpliseer. Selfs die VF+ sal dit erken, soos mens duidelik kan agterkom uit die VF+ se bykans totale stilte oor die Noordkaapse volkstaat deesdae. Om te sê die VF+ is deesdae selfs louwarm oor ‘n volkstaat, sou wees om dinge te oordryf. Dit is gevolglik al te maklik vir opponente van selfbeskikking om ‘n vinger na Orania te wys en te sê: “Daar’s julle volkstaat, maar julle eie mense stel nie eens belang nie.” Sodoende word die gedagte van selfbeskikking as onbelangrik en doodgebore afgemaak, juis omdat die publiek Orania en selfbeskikking noodwendig met mekaar assosieer.

Daar is egter ‘n probleem wat selfs groter as die publiek se persepsies van Orania is. Dit is naamlik dat selfbeskikking en ‘n volkstaat, dws ‘n afgebakende, onafhanklike gebied, bykans sinoniem geword het. Mense sal stellings maak soos dat ‘n onafhanklike grondgebied ‘n voorvereiste is vir selfbeskikking. En nie net sommer énige grondgebied nie: dit moet een wees met seetoegang, anders as heelwat ander suksesvolle lande soos die sjarmante Switserland, Oostenryk, Tsjeggië, Luxembourg en ander plekke wat op ‘n verbysterende wyse daarin slaag om as lande te oorleef sonder seetoegang of ‘n hawe. Luister jy na hierdie mense, moet mens eers die stuk grond en dan selfbeskikking kry.

Sê wie?

Die Palestyne en Israel baklei donkiejare al oor grondgebied, maar nietemin het die Palestyne ‘n groot mate van selfbeskikking en ‘n eie owerheid, die PO. Die PO bestaan al is daar laslappies van Israel se nedersettings op die Wesoewer (die gewaande gebrek aan lewensvatbaarheid van laslappies is nog ‘n gunstelingbeswaar.) Die Baske in Spanje geniet heelwat outonomiteit, maar Spanje se grondgebied is nie verdeel in twee afsonderlike lande nie. Die Duitse volk is nie ‘n sinoniem vir die Duitse grondgebied nie. Die Afrikanervolk is ook nie noodwendig gebiedsgebonde nie. Daar bly immers sowat 150,000 jong Afrikaners op enige tydstip in Londen. Die Jode is stellig die beste voorbeeld van ‘n volk wat dwarsoor die wêreld versprei is, en tot 1948 toe geen grondgebied gehad het nie. Wat verhoed Afrikaners om ‘n eie owerheid tot stand te bring? Beslis nie die huidige gebrek aan ‘n grondgebied nie, behalwe natuurlik as iemand my wil vertel dat ons nie sulke goeie bestuurders as die Palestyne kan wees nie.

Al is hy tans in die praktyk hoogstens louwarm teenoor die gedagte van selfbeskikking, bly die VF+ nietemin steeds ‘n sleutelrolspeler in hierdie verband. Die VF+ se prestasie by die stembus is hoeka reeds op ‘n afwaartse trajek. Vernuwing is duidelik nodig. Die beste stuurmanne staan mos altyd aan wal, maar as hierdie stuurman die VF+ van raad kon bedien, sou ek die volgende voorstel.

1. Beweeg weg van die gedagte van onmiddelike territoriale onafhanklikheid, en lê klem op selfbeskikking, in teenstelling met ‘n eie land of ‘n volkstaat as ‘n mediumtermyndoelwit. Kry sodoende eindelik iets wat ‘n differensiator is tussen die VF+ en die DA: waar die DA ‘n multi-kulti ANC-lite is, hoort die VF+ na my mening sy naam gestand te doen en hom te beywer vir selfbeskikking, soortgelyk aan dié wat die Baske en Katalane in Spanje geniet, of dan die PO.

2. Die heel eerste stap in hierdie proses is die totstandkoming van ‘n Afrikanerowerheid, ‘n verkose liggaam wat onafhanklik van ‘n politieke party staan, en wat ten doel het om van die regeringsfunksies wat die ANC regime in elk geval nie kan lewer nie, aan Afrikaners te verskaf. Veiligheid is die aangewese beginpunt.

3. Drink maar die onaangename medisyne en stap af van die Orania / Noordkaapgedagte. Dis doodgebore en ‘n albatros om die nek.

4. Maak ‘n eie grondgebied of, na my mening, grondgebiede rondom Pretoria en in die Weskaap, die langtermyndoelwit.

Beeld se peiling het getoon dat iets tussen 50% en 70% van Afrikanerkiesers reg is om die gedagte van selfbeskikking te steun. Die VF+ se stempersentasie is onder die 9%, wat beteken dat iets tussen 40 en 60% van die Afrikanerkiesers reg is om selfbeskikking te ondersteun, maar in weerwil daarvan vir ‘n liberale reënboognasieparty stem. Is dit net ek, of wink hier ‘n gróót geleentheid vir die VF+?

Lees gerus ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

люстры интернеталександр лобановский класс

Gaan na die Armeniërs en word wys

In April vanjaar herdenk Armeniërs wêreldwyd ‘n gebeurtenis in hul antieke geskiedenis, wat ten nouste met die Christendom verweef is. Dit sal dan presies 95 jaar wees sedert meer as ‘n miljoen Armeniërs in een van die ergste volksmoorde aan die hand van Turkye omgekom het.

Wat die afgelope paar jaar se herdenkings meer opvallend maak as wat tevore die geval was is dat dit nou vir Turkye as verleentheid opduik in sy pogings om lid van die Europese Unie te word. Dit, terwyl Turkye die volksmoord amptelik ontken.

Die talle Armeniërs in diaspora het egter nié vergeet nie, en het met volgehoue pogings daarin geslaag om hierdie gebeurtenis uit die vergetelheid te herroep, en wêreldwyd ondersteuners verwerf, wat ook lustig per e-pos en op ander maniere meedoen om ‘n gebeurtenis waarvan die mensdom wou vergeet, lewend te hou.

Van vergeet en vergifnis is geen sprake nie, veral omdat Turkye steeds ontken dat dit ooit plaasgevind het. So volledig is die Armeense bevolking verdelg en verdryf uit hul oorspronklike kerngebiede, dat ensiklopedieë oor die algemeen nie eens verwys na Armeens as ‘n minderheidstaal in Turkye nie.

‘n Armeense staat het wel weer verrys met die ontbinding van die Soviet-Unie. Hierdie staatjie, vasgeknyp tussen Georgië, Turkye, Iran, Azerbadjan en die Russiese Federasie is ‘n arm en klein oorblyfsel van ‘n eens magtige staat wat lank voor die Oos-Romeinse Ryk (Bisantium) as bolwerk teen Moslem-indringing uit die Ooste gedien het. Afgesien van die Georgiërs (wat deur die Armeniërs gekersten is), is al die omringende lande Moslemstate, en veral Azerbadjan is Armenië besonder vyandiggesing. Die Tsjetsniese Republiek binne die Russiese Federasie grens boonop ook aan Armenië.

Die berg Ararat in dié landjie is moontlik meer bekend as die land self, en is vir baie van die toeriste verantwoordelik.

Kort na onafhanklikheidswording is die herrysende staat boonop deur ‘n verwoestende aarbewing geref, en sowat 30 000 mense het gesterf.

Afgesien van die ou Armeense koninkryk het ‘n tweede Armeense staat in vervloë dae tot stand gekom. Hierdie staat is gestig na ‘n lang trek deur ‘n prins en sy volgelinge, en die staat is aan die Middellandse See, ook binne die grense van die teenswoordige Turkye, gestig. Hierdie staat, wat dikwels op ou kaarte as die Kruisvaarder-koninkryk van Armenië aangedui word, het veral met Frankryk noue bande gehad. Toe dié staat verdwyn het, het baie van hierdie inwoners hul weg na Libanon gevind, en die Christenbevolking daar nie net in getalle versterk nie, maar ook met hul hoë opvoedingspeil gehelp om ‘n hoogs-ontwikkelde staat, wat eens as die Switserland van die Midde-Ooste genoem is, te vorm.

In Libanon het ‘n groepie met van die radikale Palestynse groepe deurmekaar geraak, en is die organisasie, Armenian Secret Army for the Liberation of Armenia, Asala, gevorm. Asala het die wêreld in die laat 70ger en vroeg 80ger jare deeglik van die Armeense lot aan die hand van die Turke laat kennis neem deur verskeie Turkse teikens soos ambassades en lugdiensbelange aan te val.

Hierna was die veldtog om erkenning en herstel vreedsaam.

Onlangs het ‘n bekende Turkse geskiedskrywer vir die eerste keer erken dat die volksmoord plaasgevind het. Dit word as belangrike deurbraak beskou, maar nie alle Turke is hiermee ingenome nie.

Die sand loop egter uit vir Turkye. Die gebeurtenis verkry internasionaal al hoe meer aansien, en in Nederland het die Tweede Kamer, op inisiatief van die ChristenUnie, die volksmoord amptelik erken. Turkye het al óm die gebeurtenis aan die voorvereistes vir deelwording van die EU begin voldoen. Die doodstraf is byvoorbeeld afgeskaf, wat beteken het dat Koerdiese opstandelinge nie meer die doodstraf opgelê kon word nie. Belangriker egter, het Turkye die amptelike onderdrukking van ander inheemse tale, byvoorbeeld juis Koerdies, opgehef. Vir die paar oorblywende Armeniërs – wat meesal ter wille van hul lewens verturks en Moslems geword het, bied dit egter min troos juis omdat hulle amptelik nie bestaan nie.

Indien Turkye meen die Armeense kwessie sal weggaan, misgis die land hom heeltemal. In Nederland en ander Wes-Europese lande kry die bewing om die ontkenning van volksmoorde ‘n strafbare misdryf te maak algaande momentum. Anders as wat ‘n mens sou verwag, handel dit nie soseer oor die uitwissing van Jode nie, aangesien dit, miskien met die uitsondering van die Iranse president na, nêrens amptelik geglo word nie. Met die Armeense volksmoord is dit anders. In Nederland moes verkose parlementslede van Turkse afkoms al van die opneem van hul setels afsien omdat hulle vas glo dat die volksmoord nooit plaasgevind het nie.

In die VSA is ‘n sterk Armeense lobby wat die Wit Huis sal herinner, deeglik herinner wanneer die 100-jarige herdenking oor vyf jaar aanbreek, of wanneer Amerika met te sagte hande teenoor die Turke begin optree. Verder woed ‘n inligtingsoorlog op die internet. Aan die een kant Armeniërs en simpatiseerders wat die stryd baie lewend hou, en aan die ander kant die Turke met teen-propaganda en verwysings na die “sogenaamde” volksmoord.

Turkye moet kennis neem – dwars oor die wêreld is daar mense met ‘n sagte plekkie vir minderhede, veral as hulle onderdruk word. Sulke minderhede het verbasende oorlewingsdrange, soos die groep Assiriese Christene wat hulle in Australië bevind, en noue bande met die Christen-Demokratiese Party aldaar handhaaf.

Dwars oor die wêreld is geskiedenisboeke taamlik rof met die Amerikaners oor hul hantering van die Rooihuid-kwessie, en word oor die algemeen ‘n beeld geskep van klein groepies mense wat in erbarmlike omstandighede in reservate krepeer.

Hoe om die Afrikaner se beeld in die buiteland ten beste te bemark kan moontlik ook een van hierdie volk se belangrikste voortbestaansmiddele wees. Daar kan nie maar agteroorgesit word en gereken word op die wêreld se heroïese herinneringe aan die Anglo-Boere-oorlog nie, en daar kan nie op gereken word dat Julius Malema en ander hier deurlopend en genoegsaam begrip vir Afrikaneronwilligheid om te assimileer sal skep nie.

Gaan na die Armeniërs en word wys.

 

платье для девочкиАлександр Фильчаков Васильевич