minderheidsregte – praag.co.za

Ons en hulle

‘n Opvallende kenmerk van die debat tussen meningsvormers, hetsy in briewekolomme, koerantrubrieke of die internet, oor hoe die middelpuntsoekende en middelpuntvliedende kragte in Suid-Afrika neerslag vind, is die standpunt-innames rondom die “ons” en die “julle.” Ras, eerder as kultuurgoedere, is dikwels die norm, en hoewel die pot die ketel verwyt, staan feitlik almal agter die deur.

Diversiteit wat neerslag in die volkereg en grondwette vind, is internasionaal eerder die norm as die uitsondering, en vind op beskeie outonomie-skaal soos spesiale regte binne Indiaanse reservate tot ‘n Maorie-kongres neerslag, tot op meer ingrypende selfregeringsvlakke soos in Indië, België, Kanada, Spanje en vele meer. Volkome sesessie is ook volkeregtelik nie ‘n vreemde verskynsel nie, soos wat met die ou Tseggo-Slowakye, Joegoe-Slawië, Eritrea en ander gebeur het.

Suid-Afrikaners basies die internet raadpleeg om omvattend te weet wat die omvattende gebeure op internasionale vlak is. In die alternatiewe wêreld as dit wat die Suid-Afrikaanse media in hoofsaak aan sy lesers opdis kry Indië nou nog ‘n bykomende etniese deelstaat, het die Tamil-kwessie in Sri-Lanka nog nie gaan lê nie en is trouens nou weer ‘n verkiesingsaspek in die geweldgeteisterde verkiesing wat nou plaasvind, is daar ‘n internasionale Armeense lobby ter voorbereiding van die 100-jarige herdenking van die Armeense volksmoord aan die hand van die Turke oor vyf jaar, het ETA sy 50ste bestaansjaar bloedig gevier en vele meer. Die bronne hiervoor is nie obskure webtuistes wat vanuit agterplase bedryf word nie, nmaar die webtuistes van gerespekteerde koerante in Europa, die VSA, Indië en vele meer. Hul statuur regverdig kwalik ‘n volstruispolitieke benadering oor hul inhoud deur ons media nie.

Nuus oor hoe heterogeniteit internasionaal staatkundig neerslag vind is Suid-Afrikaners skynbaar om politieke korrekte redes nie beskore nie.

Tog is daar geen probleem met nuusdekking om oor die onbegeleide manifestasies te berig en sodoende die temperatuur op te jaag nie. Julius Malema, voorbok-aanhitser, is besig om onder volkstaters ‘n held te word omdat hy, soos dit gereeld op die internet gestel word, nog ‘n duisend mense tot volkstaters bekeer elke keer wat hy sy mond oopmaak. Sy gebruik van die “ons” en die “hulle” wanneer hy langs rasselyne blankes met die teerkwas bydam bly in die nuus.

Trouens, so geaksentueerd het die “ons” – “hulle”-kwessie geword dat Beeld se redakteur ‘n rubriek hieraan afgestaan het.

Met ‘n skeefgetrekte begeleiding van wat in terme van internasionale gebruik fatsoenlik is, is dit te wagte dat die polariserende Suid-Afrikaanse bevolking, lomp en nog meer polariserend op die aangebode nuus sal reageer. Terwyl akademici vanuit liberale ivoortorings ergerlik op die gebeure reageer, is hulle in terme van die neerslag op grondvlak eerder aanhitsend in hul neerhalende vloermoere as irrelevant, en nog minder probleemoplossend. Op die ander uiterste van die spektrum het mense ook asem geskep om die vind van ‘n middelgrond volgens volkeregtelike beginsels baie moeilik te maak.

Presies hoe en hoekom sake polariseer is kan nie in ‘n neutedop saamgevat word nie. Die Jong Kommunistiese Liga (JKL) se optog in Noordwes en oorhandiging van eise wat op die verbod van Afrikaans in skole neerkom, is ‘n voorbeeld van polariserende, en boonop, ongrondwetlike gedrag.

Die doodse swye van ‘n premier in wie se provinsie vanjaar reeds drie baie grusame plaasmoorde plaasgevind het is erg, maar toe ‘n swart meisie wreed verkrag word en aan haar beserings beswyk, was die premier gou uit die blokke om dit te veroordeel.

Trouens, slegs enkele partye het ewehandig oor dié misdade opgetree, en daarmee word nie dié partye bedoel wat oor al hierdie moorde soos die graf geswyg het nie.

Die JKL se optrede raak-raak aan ‘n verdere manifestasie van die polarisasie, naamlik die taalkwessie soos dit in hofuitsprake oor skole, en die akademiese kleilatgooiery op universiteite ontaard, maar net so polariserend is.

Politici en rolspelers wat belangstel om die polariserende proses te begelei, na welke vreedsame bestemming ook al, moet hul liberale ivoortorings verlaat en die kwessie volledig informatief en holisties aanspreek.

Om heterogeniteit weg te wens werk nie. Om heterogeniteit te onderdruk soos Franco se Spanje wat Baskies verbied het, en Turkye wat die Armeense bevolking nie net in Turkye naastenby uitgewis het en die onderdrukking en chemiese bombardemente van Koerde in verskeie lande werk nie. Sri Lanka leer ook nou die les dat ‘n militêre oorwinning oor die Tamils neerkom daarop om ‘n wilde tier in die tuig te probeer inspan. Selfs Frankryk wat die mees suksesvolle land was om selfs groot minderhede te verfrans het nog nie die klein Baskiese verset behoorlik onder die knie nie, terwyl Korsikaanse separatisme van tyd tot tyd aktief raak.

Die geskiedenis is ‘n handige leerboek. ‘n Volgende geslag het die voordeel om lesse uit die foute van die verlede te leer. Die destydse Britse Premier, Neville Chamberlain, het geglo die “policy of appeasement” teenoor Hitler sou werk. Toe nou nie.

Tog kry Suid-Afrika nie die mislukte , bykans identiese, beleid van stille diplomasie van Mbeki teenoor Robert Mugabe uit sy baadjie geskud nie. En die prys wat Suid-Afrika hiervoor betaal word al groter en groter.

Die JKL se onkunde kan nog voor die deur van ‘n – selfs in Afrikaterme – bedenklike skoolstelsel toegeskryf word. Die liberale geïrriteerdheid met hoe sake anders as in hul ideologiese drome manifesteer, is moeiliker verskoonbaar en lyk na ideologiese kantkiesery eerder as akademiese suiwerheid.

светильники на дом

Verkiesing in Sri Lanka spel geweld

Die Singalees-oorheersde regering van Sri Lanka leer nou ‘n harde les: Minderheidsregte word nie oor die loop van ‘n geweer besleg nie.

Dié les word nou hard geleer terwyl Sri Lanka se eerste verkiesing hou sedert die Tamil Tiere na 26 jaar se stryd militêr verslaan, en van hul opstandige leiers gestroop is. Minstens vier ontploffings het Jaffna, noordelike bolwerk van die Tamils op verkiesingsdag geskud.

Met hierdie nuus wat die wêreld ingestuur word, blyk dit dat dit maar die jongste dade van geweld was. Die afgelope maand het vier mense reeds in voorvalle van politieke moord omgekom, en is sewehonderd gevalle van geweld by die polisie aangemeld.

Formeel is die oorsaak vir die geweld te vinde in die stryd tussen twee presidentskandidate, pres. Mahinda Rajapakse en die oorlogsheld, Sarath Fonseka. Een van die onlangse bomaanvalle was juis by die huis van ‘n sakeman wat Fonseka steun.

Pres. Rajapakse ontken dat hy of sy ondersteuners agter die aanval op sy opponent sit. In dié stadium glo min mense hom egter, aangesien so ‘n aanslag en die algemene geweld te wagte was in die lig daarvan dat hierdie verkiesing as een van die vuilstes ooit beskou word.

Dit is nog moeilik om te bepaal of die Tamils nie dalk tog die geleentheid benut om sake verder te roer nie. Hul omstandighede bly moeilik sedert hul militêre neerlaag, en met wye steun vir hul saak onder Tamils en ander simpatiserende groepe in Indië, en Tamils in diaspora wêreldwyd, twyfel min dat die Tamils bykans oornag weer ‘n militêre vermoë sal kan opbou.

Fonseka, wat die bevelvoerder teen die Tamils was, ontpop nou in ‘n sekere sin as kampvegter vir die Tamils. Hy beskuldig die regering, en dus sy opponent, dat hulle die teregstelling van Tamilleiers beveel het wat hulle oorgegee het. Verder sê hy die regering sleep voete met die vrylating van 300 000 Tamils uit interneringskampe. Die Tamils is dus minstens onregstreeks ‘n belangrike rolspeler in hierdie stryd.

Die Tamils, ‘n minderheidsgroep in hoofsaaklik die noorde van die eilandstaat, het nouer, irredentistiese aansluiting met hul volksgenote in Indië gesoek, waar die Tamils een van die groot bevolkingsgroepe is.

Afgesien van die taalverskille met die Singalese, is die Tamils hoofsaaklik Hindoes, terwyl die Singalese bykans uitsluitlik Boeddhisties is. Beide die Tamils en Singalese is immigrante uit Indië wat die oorspronklike bewoners verdring het.

Sri Lanka is berug vir sy gebrekkige persvryheid – in ‘n groot mate juis om inligting uit die voormalige oorlogsones en dissidentegebiede te smoor – en dit is dus baie moeilik om te bepaal of die Tamils steeds so sonder skop is wat voorgegee word.

камни для бани

Volkstaat kan ‘n Zimbabwe-eindspel verhoed

Beeld het vandag ‘n verkorte weergawe van my brief in antwoord op Pieter du Toit se Volkstaat hou g’n heil in gepubliseer. Hier is die volledige brief, wat ek intussen ‘n bietjie bygewerk het. (Ek dink Beeld is gister oorval deur briewe, want vele mense in die Vryheidsfront het ook skrywes aan die koerant gerig, wat uiteraard nie almal geplaas is nie.)

Pieter du Toit maak die gedagte van ‘n Afrikanervolkstaat op stereotipe wyse af as ‘n plek waar “gedwonge segregasie” sal geld en wat bewoon sal word deur bejaarde en bebaarde mense.

Die soort volkstaat waarvoor ek, die Vryheidfront Plus en baie ander denkende, moderne en ingeligte Afrikaners ons beywer, sal egter ‘n plek wees sónder gedwonge segregasie waar Afrikaners ‘n meerderheid sal vorm. Dieselfde streng, maar billike maatreëls teen onwettige immigrasie sal geld wat in enige ontwikkelde land, hesy in die EU, hetsy in Noord-Amerika, Australië of waar ook al toegepas word.

Afrikaners sal oplaas ná eeue van vlug, swerf en stryd omdat ons deur Katolieke Spanjaarde, moordlustige Britte en nou rassistiese Afro-Saksers verdruk is, vryheid smaak.

Ons eis ‘n derde van die land in ‘n strook wat loop van Pretoria-Oos tot anderkant Witbank met Jan Smuts-lughawe en die meeste kragsentrales, asook suidwaarts ‘n groot deel van die Oos-Vrystaat tot in die Suid-Kaap met die kusgebied tussen Port Elizabeth en Mosselbaai daarby ingesluit.

Soos dr. Willem van Heerden in sy boek Hartland van die Afrikaner aangetoon het, word hierdie gebied reeds in ‘n hoë mate deur Afrikaners beset en sou ons kort ná afstigting daar ‘n demografiese meerderheid kon verkry, veral as die diaspora-Afrikaners kan terugkeer.

Uiteindelik sal die twee buurlande van Mzanzi (“Suid-Afrïka” is in elk geval ‘n apartheidskonsep wat moet ophou bestaan) en die te stigte Afrikaanse Republiek se bevolkings vanself op grond van taal en kultuur segregeer, net soos wat Duitsers nie in Frankryk wil gaan bly nie en andersom, al is grense in die EU lank reeds afgeskaf.

Swartmense en vele Engelssprekende blankes verkies die huidige regeringsvorm met sy welvaartstaat, misdaad, Engels, regstellende aksie, omgewingsbesoedeling en korrupsie wat ons tegelyk woedend en moedeloos maak.

Net so sal hulle waarskynlik ontuis voel in ‘n land met wetstoepassing, Afrikaans en hoë opvoedkundige standaarde waar niks op ‘n skinkbord verkry word nie. Dit sal egter ordelik, skoon en veilig wees met die helfte van Suider-Afrika se BNP en Afrikaans as enigste amptelike taal.

Vryheid in ‘n eie staat is waarvoor ons voorouers uit Nederland, Frankryk en Duitsland die seë aangedurf het, waarvoor hulle oor die Drakensberg getrek en twee Vryheidsoorloë geveg het.

Dat Beeld-lesers ook hierdie ideaal koester, is iets om oor opgewonde te raak. ‘n Afrikanervolkstaat kan die hele Suider-Afrika van ondergang red soos wat ‘n Zimbabwe-eindspel in ons land vermy word. Vele swartmense sal dit ook só sien.

Die multikulturele Afro-demokrasie wat ons in 1994 gekry het, het grotendeels misluk. Die hoofrede daarvoor is dat die argitekte daarvan soos ambassadeur Renwick van Brittanje, die destydse Broederbond, FW de Klerk en Roelf Meyer, die rol van etnisiteit in Afrika totaal onderskat of gewoon geïgnoreer het. Net vanmôre luister ek na ‘n onderhoud met Deon Theron van Zimbabwe se Commercial Farmers Union. oor Radio Pretoria Volgens hom, “gaan die hele proses van grondhervorming oor ras. Daar word reguit gesê dat ‘ons nie meer witmense in die land wil hê nie'”. Selfs hervestigde swart boere wat hul grond aan wittes wil verhuur, word gedreig en geïntimideer om dit nie te doen nie. Indien so ‘n “nuwe (swart) eienaar” sy plaas aan ‘n blanke sou verhuur, word hy op sy beurt “onteien” of beset.

Dan bekla Theron dit dat die Suid-Afrikaanse regering niks doen om Suid-Afrikaanse grondeienaars in Zimbabwe te help nie. ‘n Brief in dié verband is onlangs aan die Suid-Afrikaanse ambassade in Harare gerig, maar dit is nie eens oopgemaak nie en heeltemal deur “ons” ambassadeur in Zimbabwe geïgnoreer. Dit is helder en duidelik dat die ANC die proses van etniese suiwering van blankes in Zimbabwe goedkeur en waarskynlik dieselfde hier ter plaatse beplan sodra omstandighede dit toelaat.

Op die duur verdra die swartman in ‘n magsposisie geen ander rasse in sy grondgebied nie. In Zimbabwe word dit openlik gesê en geen ANC-woordvoerder het nog dié beginsel teëgespreek nie. Sónder ‘n volkstaat is die blanke Afrikaner aan hierdie oeroue logika van “Afrika vir die Afrikaan” uitgelewer.

Die rampspoedige gevolge vir die subkontinent as die Afrikaner met sy landbou- en tegnologiese kundigheid uit Suid-Afrika verdryf word, gaan deur 200 miljoen mense gevoel word en die internasionale gemeenskap sal nie die hongersnood en verval op ‘n baie groter skaal as in Zimbabwe kan hanteer nie.

‘n Tuiste vir die Afrikaner waar hy aan die rasselogika van “Afrika vir die Afrikaan” kan ontkom, is dus onontbeerlik indien die ekonomiese stelsel wat hoofsaaklik in Gauteng gesetel is, gered wil word. Dit verklaar ook waarom die hoofstad van die Afrikaanse Republiek nie in Orania gesetel moet wees nie, maar in Pretoria en die omliggende stedelike gebiede waar die meeste Afrikaners tans woon.

free downloads casino Данильченео

Regstellende aksie in die spervuur

Regstellende aksie se Engelse naam, affirmative action, kan waarskynlik naatloos toegepas word wanneer dit ingespan word waarvoor dit bedoel is – die beskerming van minderheidsregte. Dan maak dit immers deel uit van ‘n belangrike volkeregtelike beginsel, naamlik die beskerming van minderhede wat in ‘n gewone een-mens-een-stem-stelsel aan die kortste end sou trek.

Die beskerming van minderheidsregte en selfs die toestaan van selfbeskikking en wisselende vlakke van outonomie word in die meeste moderne grondwette erken. Dit word onder meer in die Europese Unie se grondwet vasgelê wat Turkye, wat graag lid wil word, reeds gedwing het om verreikende toegewings aan die Koerdiese minderheid te maak. Die Baske wat onder Franco se bewind erg onderdruk is, geniet in die moderne Spaanse staat aansienlike outonomie, terwyl Brittanje die Skotse en Walliese parlemente heringestel het.

Indië, op wie se grondwet Suid-Afrika s’n grootliks geskoei is, erken verskeie staatkundige minderheidsbelange, soos ‘n aantal gereserveerde setels in die nasionale parlement vir die voor-Indiese inboorlingbevolking. Nieu-Seeland het weer ‘n Maori-kongres, in die handel en wandel bekend as die Maori-parlement.

Tog doen die staatkundige outonomie nie genoeg om werkplekdiskriminasie teen te werk nie. Maatreëls om hierdie skeeftrek teen te werk word dan in die grondwet ondervang, en in veral arbeidswetgewing uitgespel.

Juis omdat dit in die Suid-Afrikaanse grondwet gegrondves is – weliswaar as beperkende kwalifisering van die hoofbeginsel dat nie op grond van ras, etnisiteit, geslag en vele meer onbillik teen iemand gediskrimineer mag word nie – moet Suid-Afrika ingevolge die grondwet self sy oog op verwikkelinge in die buiteland hou. Die buitelandse regspraak wat in die oog gehou moet word, word volgens die grondwet nie beperk tot lande met ‘n Romeins-Hollandse regstelsel nie en die arbeidsreg in Suid-Afrika neem juis vele presedente vir uitleg uit die Engelse reg.

In die VSA, wat ‘n hibride vorm van die Romeins-Hollandse reg handhaaf, was daar vroeër vanjaar ‘n insiggewende regstellendeaksie-uitspraak in die hoogste hof. Dit het in wese daarop neergekom dat standaarde – in daardie geval by ‘n brandweerstasie – nie verslap mag word ter wille van raskwotas nie. Noodsaaklike dienslewering op die vereiste standaard tel meer.

In Suid-Afrika, waar regstellende aksie ontwerp is om die meerderheid te bevoordeel, sou dit onverantwoordelik wees om die terminologie, affirmative action te gebruik omdat dit nepotisme of rasnepotisme in die hand kan werk.

Buitendien sluit die Suid-Afrikaanse arbeidsreg slegs nie-gestremde blanke mans van regstellende aksie uit.

In die geval wat nou deur Solidariteit hof toe geneem word, is ‘n blanke polisievrou bevordering geweier, terwyl arbeidswetgewing hierdie kategorie mense juis onder die bevoordeeldes van regstellende aksie uitlig. Die SAPD verweer hom op sy kwotabeleid. Geen wonder nie dat grondwetkenners soos Cachalia, Davis en ander verkies om ook in Engels na corrective action eerder as affirmative action te verwys.

Word egter na die grondwet self teruggegaan, is dit duidelik dat die grondslag vir regstellende aksie nie primêr kwotas, en allermins raskwotas, in die oog het nie, maar alle individue teen wie daar in die verlede onbillik gediskrimineer is. Hier is ‘n grys area. Sedert 1994 – en eintlik in afwagting op die nuwe bedeling toe poste voor 1994 bevries is – is reeds teen blanke mans gediskrimineer.

In watter stadium sou daar dan aangevoer kan word is daar in die verlede, dws sedert 1994, onbillik teen hulle gediskrimineer?

Regstellende aksie, en veral affrimative action, is ontwerp om minderhede te beskerm; en selfs daar moet die regstoepassing gereeld in die howe hersien word.

Dit is nie ontwerp om ‘n meerderheid te bevoordeel nie, en lei tot talle ooglopende onbillikhede, in ooglopende teenstelling met die veronderstelde grondslag van natuurlike geregtigheid van die Suid-Afrikaanse regstelsel. In die huidige toepassing ontstaan die absurde situasie dat die kind van ‘n swart magnaat wat die beste privaat skole en die beste universiteite kon bywoon, steeds weens vermeende onbillike diskriminasie in die verlede voor ‘n wit kinderhuisseun wat deur deeltydse studies sy kwalifikasie behaal het, bevoordeel moet word. Teen dié agtergrond was die uitspraak voor ‘n bruin gehoor van Tokyo Sexwale, ‘n magnaat, dat hy sy bruin kinders ook nog die voordeel van affirmative action wil laat trek, uiters ongelukkig. Dit was egter as stemwerwery vir die betrokke gehoor bedoel.

Dit is egter noodsaaklik dat begin word met regsopruiming en Solidariteit se huidige regsaksies is van die uiterste belang.

справку 046-1

Afrikaans kan in die nuwe RSA bestaan, mits…

Dit is opmerklik dat die debat rondom die posisie van die Afrikaner, sy taal en ander grondwetlike regte al meer aandag geniet. So begin die afgelope jare se debat oor die behoud van Afrikaans op alle vlakke polariseer rondom twee standpunte naamlik:

Die mees populistiese, aan die een kant, as die proses van onderhandel, deel en leef saam. Dit het al die elemente vir mededeelsaamheid en vreedsame naasbestaan terwyl jy jou eie behou. Dit maak voorsiening vir 'n breë algemene stelsel. Dit is ook 'n argument wat maklik verdedigbaar en sonder potensiële konflik is. Hierdie siening lê klem op die argument dat Afrikaans lewendig is en van krag tot krag gaan. As voorbeeld word die geweldige gewildheid van nuwe Afrikaanse sangnommers, konserte, gedigte en literêre werke vooropgestel. Hierdie siening is gemaklik met die deel van alle opvoedkundige instellings met 'n tweede taal binne parallel- of dubbelmediuminstellings.
Die tweede siening is die moeiliker een om te verdedig. Dit het dieselfde potensiaal vir vreedsame naasbestaan met veel wyer beskerming. Dit moet egter bereik word deur wedersydse respek vir die taal, kultuur en godsdienstige verskille tussen etniese, taal-, kulturele en godsdienstige minderhede. Minderhede is die werklike realiteit binne die RSA en dit stel minderheidsregte aan die orde. Alhoewel dit nie in omvang binne die RSA-grondwet beskrywe word nie, is daar genoegsame artikels wat juis hierdie uitgangspunt ondersteun. Hierdie omskrywings dui op die begrip minderheidsregte en kan daar gerus na artikels 6, 9(3), 18, 29(2) (3) en (4), 31(1), 235 en enkele ander binne die RSA-grondwet gekyk word.

Artikel 39(1)b van die RSA-grondwet maak voorsiening daarvoor dat die volkereg in ag geneem moet word by die vertolking van die grondwet. Hierdie bepaling maak die internasionale reg en internasionale resolusies soos "Declaration on the Rights of Persons belonging to National or Ethnic Religious and Linguistic minorities adopted by the General assembly Resolution 47/135 of 18 December 1992" asook die bepalings van konvensies soos "The Provision of Article 27 of the International Convenant on Civil and Political Rights concerning the rights of persons belonging to ethnic, religious and linguistic minorities", van toepassing. Resolusies kan nie, maar konvensionele bepalings kan wel internasionaal binne die internasionale regstelsel afgedwing word. Beide die vorige NP-regering sowel as die huidige ANC regering, het hierdie bepalings onderteken.

Hierdie regte is reeds verskeie kere in die internasionale howe in Genève getoets en is daar reeds 'n verskeidenheid uitsprake hieroor. So het die Rehoboth Bastergemeenskap hulle onlangs op hierdie bepalings, ter beskerming van hulle kulturele regte en skole, teen die Namibiese regering in die internasionale howe beroep.

So lê die populistiese benadering groot klem op die deel van onderwysgeriewe wat net op Afrikaanse skole deur die onderwysdepartement afgedwing word. Dit word amalgamasie of transformasie genoem. Hierdie transformasieproses op Afrikaanse skole het die Afrikaanse enkelmediumskole van meer as ±1,600 in 1993 na net sowat 640 in 2009 verminder, waarvan daar waarskynlik minder as 300 vir Afrikanerstudente oor is. Met die huidige amalgamasieprosesse in die Limpopo- en Noordwesprovinsies in volle swang, sal die Afrikaanse skole binne die volgende jaar heelwat verminder en behoort 2015 die doodsklok vir die laaste van die Afrikaanse enkelmediumskole vir Afrikaners te lui.

Dit het dalk belangrik geword om te kyk waarna ons verwys wanneer ons oor die behoud van ons taal praat.

Afrikaans kan as bloot 'n kommunikasiemiddel gebruik word en dan is die populistiese benadering reg en aanvaarbaar want Afrikaans sal waarskynlik met spesiale maatreëls binne die parallel- en dubbelmediumstelsel tot 'n mate behoue kan bly.

Naas kommunikasiemiddel is daar egter 'n tweede vlak naamlik dat Afrikaans, as taal, ook as die goue draad binne 'n bepaalde etos bestaande uit taal, kultuur en godsdienstige waardes dien. Dit gaan dus oor baie meer as net die behoud van ons pragtige taal as kommunikasiemiddel en word hier 'n vlak van digkuns, sang, literêre werke binne die skatkamer van kultuur betree en bedryf. Dit gee aanleiding tot 'n bepaalde woordeskat en taalgebruik wat Afrikaans meer as net 'n kommunikasiemiddel maak. Beide die Afrikaner en die kleurling het elk 'n besondere etos wat deur Afrikaans as taal aanmekaar geweef is. Binne skole en tersiêre instellings gaan dit juis oor die volhoubare oordra van hierdie totale etos aan die nageslagte van beide groepe.

Derdens het Afrikaans die hoogste vlak van ontwikkeling bereik toe dit uitgebou is tot 'n wetenskaps- en akademiese taal. Die eerste hart is spreekwoordelik in Afrikaans oorgeplant. Ses atoombomme is in Afrikaans gemaak. Sasols is in Afrikaans gebou. Wêrelderkende ontwikkelings van allerlei soorte is in Afrikaans geskep. Afrikaans is uitgebou tot 'n wetenskapstaal met 'n eie omvangryke woordeskat wat in doktorale proefskrifte en gepubliseerde navorsing gebruik is. Grade se voorgeskrewe literatuur en eksamens is op skole en tersiêre vlak in Afrikaans afgelê en op die hoogste vlak gebesig.

Die populistiese benadering doen juis aan die hand dat die wetenskapstaalfase van Afrikaans in totaal bedreig word. In die howe word Afrikaans as spreektaal en vir verslaggewing deur Engels vervang. Februarie 2009 se register vir Hofverwysings het slegs een Afrikaanse gerapporteerde uitspraak bevat wat in die Hoërhof van Appèl gelewer is. Dertien jaar terug was dit meer as 75%. Dieselfde gebeure herhaal hom op al meer terreine en in die besonder in skole en spesifiek binne universiteite waar Engels as wetenskapstaal besig is om Afrikaans vervang.

Navorsing deur dr Bertie du Plessis oor die toestand in skole wat hierdie transformasie ondergaan, toon uitdruklik dat die etos van die bestaande taal-, kultuur- en godsdienstige waardes van sodanige skool binne enkele jare deur die meerderheid se taalgebruik en kultuur verdring word. Te meer as die nuwe taal 'n wêreldtaal is en die uiteindelike meerderheid binne die skool dit besig en aandring op onderrig daarin. By C R Swart-hoërskool het dit 8 jaar geduur en by Laerskool Doringfontein slegs ses weke.

Dr Bertie du Plessis het met onlangse studies en ander navorsing juis die gevolgtrekking gemaak dat terwyl almal die afgelope jare geglo het dat die wit Afrikaanse studente te veel skole en universiteite gehad het vanuit die ou bedeling, die teenoorgestelde juis waar is. Die Afrikaanse skole het sowat 9% van alle skole in 1993 uitgemaak en dit was ook die persentasie van Afrikaanse leerders. In 2008 het die Afrikaanse enkelmediumskole verminder na slegs 5,9% van die aantal skole in die land terwyl die Afrikaanse leerders steeds die sowat 9% peil handhaaf. Hierteenoor het ander bevolkingsgroepe ruim genoeg skole in hulle tale wat proporsioneel vir hulle beskikbaar is.

Du Plessis se bevindige word op onstellende wyse deur dr Kathleen Heugh, voorheen van die RGN, in haar navorsing " Implications of the Stocktaking of Mother tongue and Billingual education in Sub-Sharan Africa" bevestig. Benewens die bevestiging, bevind sy dat sodanige transformasie, binne kulturele verband, 'n totaal negatiewe inslag het met gepaardgaande daling in prestasie en uitkomste. Dit geld vir die hele skoolloopbaan sowel as tersiêr daarna. Hierdie tendens is juis deel van die basis van die nuwe kurrikulum van die onderwysdepartement, wat daartoe bydra dat standaarde in duie stort.

Voeg daarby dat die totale aantal skole in die RSA van ± 28 000 in 1994 na minder as 25 000 in 2008 gedaal het, terwyl die bevolkingsgroei en invloei van vreemdelinge waarskynlik ten minste 1 500 addisionele skole teenoor 1994 se getal nodig maak. Ons het dus maklik met 4 500 skole in totaal agteruit geboer en was die grootste slagoffer hiervan die Afrikaanse enkelmediumskole en universiteite wat die oorwig van getalle moes help absorbeer. Dit is benewens die beleid van verdringing van Afrikaans binne onderwysinstellings wat klaarblyklik deur die onderwysdepartement voorgestaan word, hetsy doelbewus, hetsy dalk verskonend sonder bybedoelings. Hoe sal ons dit weet? Wanneer word Engelse skole verplig om Afrikaanse leerders by hulle in te skakel binne 'n parallel- en/of dubbelmediumstelsel? Of word Indiërskole ook aan transformasie onderwerp? Dit is kwelvrae wat dringende antwoorde soek.

Een van die wesentlike vrae wat egter gevra moet word, is: Mag etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderheidsgroepe binne die nuwe RSA wel aanspraak maak op hierdie minderheidsregte soos 'n eie onderwysministerie met eie onderwysinstellings en wie moet daarvoor betaal? Mag die Afrikaner, die kleurling en Indiërs, as sodanige minderheidsgroepe, hierdie reg binne 'n eie struktuur opeis?

Dit is belangrik om daarop te let dat die hoofmannestelsel wat as die tradisionele leiers binne CONTRALESA bedryf word, juis 'n erkenning van minderheidsregte vir die swart bevolkings verteenwoodig. Hierdie begrip, wat aanvanklik deur die NP-regering ingestel is, word tans deur die politieke partye onderhou terwille van stemme in die verkiesing en politieke beheer oor die landelike swart bevolkings.

Daar is ook ander swart minderheidsgroepe wat vrylik binne die nuwe grondwet erken word en minderheidsregte beoefen. Van hulle is die Black Accountants; die Black Officers Forum in SAPD; die Black Layers Association; die Black Schools Sport Association en vele meer.

Mnr Jacob Zuma se onlangse uitspraak dat die Afrikaner Afrika se wit stam is, word heelhartig ondersteun want die Afrikaner het oor 350 jaar gegroei tot 'n eie etnies-kulturele, taale en godsdienstige minderheid wat, ook as 'n volk, op hierdie minderheidsregte binne die nuwe RSA mag aanspraak maak. Die verdere vraag is of die Afrikaner dit op eie koste, dus uit sy eie sak, moet herbou of was sy bydrae as een van die boupilare van die RSA genoegsaam dat hy hierop binne die erfreg mag aanspraak maak?

Minderheidsregte sluit naas eie onderwysinstellings ook gesondheidsorg, sosiale, kulturele, sport- sowel as godsdienstige strukture in.

Dit het dringend tyd geword dat ons eerlik na die verskeidenheid van ander moontlike oplossings binne die grondwet begin kyk, eerder as om polities korrekte en populistiese uitsprake na te jaag. Uitsprake wat tot praktyke lei wat die etos van die Afrikaner se eie taal-, kultuur- en godsdienstige waardes bedreig.

Die Afrikaner is geregtig op sy eie strukture binne die nuwe RSA en dit hang slegs van die Afrikaner self as groep af of hy dit gaan behou of afskryf. Niemand anders kan dit namens die Afrikaner opeis nie of so het die Afrikaner ook niemand se toestemming nodig nie. Een groep kan dit ook nie namens 'n ander groep opeis nie en die samevoeging van groepe kompliseer die omskrywing en betekenis van die begrip "etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderhede", soos dit in die internasionale reg verwoord word, sowel as die betekenis van die begrip minderheidsregte.

Louis Smuts is direkteur van TABOK en bogaande is op GRA-dag, 14 Augustus 2009, as 'n toespraak gelewer in 'n debat oor die voortbestaan van Afrikaans, aldan nie.

Bestaan middele om die Afrikaanse taal en kultuur te red?

Die meer populistiese benadering hou die proses van onderhandel, deel en saamleef as ideaal voor. Dit het al die elemente vir mededeelsaamheid en vreedsame naasbestaan terwyl jy jou eie behou. Dit maak voorsiening vir 'n breë algemene stelsel. Dit is ook 'n argument wat maklik verdedigbaar en sonder potensiële konflik is. Hierdie siening lê klem op die argument dat Afrikaans lewendig is en van krag tot krag gaan. As voorbeeld word die geweldige gewildheid van nuwe Afrikaanse sangnommers, -konserte en -gedigte en literêre werke vooropgestel. Hierdie siening is gemaklik met die deel van alle opvoedkundige instellings met 'n tweede taal binne parallel- dubbelmediuminstellings.

Die tweede siening is die moeiliker een om te verdedig. Dit het dieselfde potensiaal vir vreedsame naasbestaan met veel wyer beskerming. Dit moet egter bereik word deur wedersydse respek vir die taal, kultuur en godsdienstige verskille tussen etniese, taal-, kulturele en godsdienstige minderhede. Minderhede is die werklike realiteit binne die RSA en dit stel minderheidsregte aan die orde. Alhoewel dit nie in omvang binne die RSA-rondwet beskrywe word nie, is daar genoegsame artikels wat juis hierdie uitgangspunt ondersteun. Hierdie omskrywings dui op die begrip minderheidsregte en kan daar gerus na artikels 6, 9(3), 18, 29(2) (3) en (4), 31(1), 235 en enkele ander binne die RSA-grondwet gekyk word.

Artikel 39(1)b van die RSA-grondwet maak voorsiening daarvoor dat die volkereg in ag geneem moet word by die vertolking van die hierdie grondwet. Hierdie bepaling maak die internasionale reg en internasionale resolusies soos "Declaration on the Rights of Persons belonging to National or Ethnic Religious and Linguistic minorities adopted by the General assembly Resolution 47/135 of 18 December 1992" asook die bepalings van konvensies soos "The Provision of Article 27 of the International Convenant on Civil and Political Rights concerning the rights of persons belonging to ethnic, religious and linguistic minorities", van toepassing. Nie resolusies nie, maar konvensionele bepalings kan wel internasionaal afgedwing word binne die internasionale regstelsel. Sowel die vorige NP-regering as die huidige ANC-regering het hierdie bepalings onderteken.

Hierdie regte is reeds verskeie kere in die Internasionale howe in Geneve getoets en is daar reeds 'n verskeidenheid uitsprake hieroor. So het die Rehoboth-Bastergemeenskap hulle onlangs op hierdie bepalings, ter beskerming van hulle kulturele regte en skole, teen die Namibiese regering in die internasionale howe beroep.

So lê die populistiese benadering groot klem op die deel van onderwysgeriewe wat dan ook in sy volle omvang deur die onderwysdepartement net op Afrikaanse skole afgedwing word. Dit word Amalgamering of Transformasie genoem. Hierdie transformasieproses op Afrikaanse skole het die Afrikaanse enkelmediumskole van meer as ±1 600 in 1993 na net sowat 640 in 2009 verminder, waarvan daar waarskynlik minder as 300 vir Afrikanerstudente oor is. Met die huidige amalgameringsprosesse in Limpopo en die Noordwesprovinsies in volle swang, sal die Afrikaanse skole binne die volgende jaar heelwat verminder en behoort 2015 die doodsklokke vir die laaste van die Afrikaanse enkelmediumskole vir Afrikaners te lui.

Dit het dalk belangrik geword om te kyk waarna ons verwys wanneer ons oor die behoud van ons taal praat.

Naas kommunikasiemiddel is daar egter 'n tweede vlak: Afrikaans as taal dien as die goue draad binne 'n bepaalde etos wat uit taal, kultuur en godsdienstige waardes bestaan. Dit gaan dus oor baie meer as net die behoud van ons pragtige taal as kommunikasiemiddel en op hierdie tweede vlak word die digkuns, sang en literêre werke, kortom, die skatkis van die totale Afrikaanse kultuur geskep en bedryf. Dit gee aanleiding tot 'n bepaalde woordeskat en taalgebruik wat Afrikaans meer as net 'n kommunikasiemiddel maak. Beide die Afrikaner en die kleurlinge beskik elk oor 'n besondere etos wat deur Afrikaans as taal gedra word. Binne skole en tersiêre instellings gaan dit juis oor die volhoubare oordra van hierdie totale etos aan die nageslagte vir beide groepe.

Derdens het Afrikaans die hoogste vlak van ontwikkeling bereik toe dit uitgebou is tot 'n wetenskaps-/akademiese taal. Die eerste hart is spreekwoordelik in Afrikaans oorgeplant. Ses atoombomme is in Afrikaans gemaak. Sasols is in Afrikaans gebou. Wêrelderkende ontwikkelings van allerlei soorte is in Afrikaans geskep. Afrikaans is uitgebou tot 'n wetenskapstaal met 'n eie omvangryke woordeskat wat in doktorsgrade, professerate en navorsing gebruik is Voorgeskrewe literatuur en eksamens is op skole en universiteite in Afrikaans geproduseer en die taal is op die hoogste vlak gebesig.

Die populistiese benadering van mededeelsaamheid veroorsaak juis dat die wetenskaptaalsaspek van Afrikaans wesentlik bedreig word. In die howe word Afrikaans as spreektaal en vir verslaggewing deur Engels vervang. Februarie se register vir hofverwysings het slegs een aangetekende uitspraak in Afrikaans bevat wat in die hoërhof van appél gelewer is. Dertien jaar terug was dit meer as 75%. Dieselfde gebeure herhaal hom op al meer terreine en veral in skole en spesifiek binne universiteite waar Engels as wetenskapstaal besig is om Afrikaans te vervang of reeds vervang het.

Navorsing deur dr Bertie du Plessis oor die toestand in skole wat hierdie transformasie ondergaan, toon uitdruklik dat die bepaalde etos van die bestaande, taal, kultuur en godsdienstige waardes van sodanige skole, binne enkele jare deur die meerderheid se taalgebruik verdring word. Te meer as die nuwe taal 'n wêreldtaal is en die uiteindelike meerderheid binne die skool dit besig en aandring op onderrig daarin. By C R Swart-hoërskool het dit 8 jaar geduur en by Laerskool Doringfontein slegs ses weke.

Dr Bertie het met onlangse studies en ander navorsing juis die gevolgtrekking gemaak dat terwyl almal die afgelope jare geglo het dat die wit Afrikaanse studente te veel skole en universiteite gehad het vanuit die ou bedeling, die teenoorgestelde juis waar is. Die Afrikaanse skole het sowat 9% van alle skole in 1993 uitgemaak en dit was ook die persentasie van Afrikaanse leerders. In 2008 het die Afrikaanse enkelmediumskole verminder na slegs 5,9% van die aantal skole in die land terwyl die Afrikaanse leerders steeds sowat die 9%-peil handhaaf. Hierteenoor het ander bevolkingsgroepe ruim genoeg skole in hulle tale wat proporsioneel vir hulle beskikbaar is.

Dr Du Plessis se bevindinge word op onstellende wyse deur Dr Kathleen Heugh, voorheen van die RGN, in haar navorsing " Implications of the Stocktaking of Mother tongue and Billingual education in Sub-Saharan Africa" bevestig. Benewens die bevestiging bevind sy dat sodanige transformasie, binne kulturele verband, 'n totaal negatiewe inslag het met gepaardgaande daling in prestasie en uitkomste. Dit geld vir die hele skoolloopbaan sowel as tersiêre studie daarna. Hierdie neiging verteenwoordig die basis van die onderwysdepartement se nuw kurrikulum wat daartoe bydra dat standaarde in duie stort.

Voeg daarby dat die totale aantal skole in die RSA van ± 28,000 in 1994 na minder as 25,000 in 2008 gedaal het, terwyl die bevolkingsgroei en invloei van vreemdelinge waarskynlik ten minste 1 500 addisionele skole benodig teenoor 1994 se getal. Ons het dus maklik met 4 500 skole in totaal agteruit geboer. Die grootste slagoffer van hierdie afname was die Afrikaanse enkelmediumskole en -universiteite wat die oorwig van getalle moes help absorbeer. Dit is benewens die beleid van die verdringing van Afrikaans binne onderwysinstellings wat klaarblyklik deur die onderwysdepartement as algemene beleid toegepas word. Hetsy doelbewus of dalk verskonend, sonder bybedoelings. Hoe sal ons dit weet? Wanneer word Engelse skole verplig om Afrikaanse leerders by hulle in te skakel binne parallel- en/of dubbelmediumskole? Of word Indiërskole ook aan Transformasie onderwerp? Dit is kwelvrae wat dringend antwoorde soek.

Dit is belangrik om daarop te let dat die hoofmanstelsel van die sogenaamde tradisionele leiers binne CONTRALESA bedryf word, juis 'n erkenning van minderheidsregte vir die swart bevolkings verteenwoordig. Hierdie instelling, wat aanvanklik deur die NP-regering ingestel is, word tans vrylik deur die politieke partye gepamperlang ter wille van stemme in verkiesings en veral om stemme onder die landelike swart bevolkings te werf.

Daar is ook ander swart minderheidsgroepe wat vrylik binne die nuwe grondwet werksaam is en minderheidsregte beoefen. Van hulle is die Black Accountants; die Black Officers Forum in SARP; die Black Lawyers Association; Black Schools Sport Association en vele meer.

Mnr Jacob Zuma se onlangse uitspraak dat die Afrikaner Afrika se wit stam is, word heelhartig ondersteun want die Afrikaner het oor 350 jaar gegroei tot 'n eie etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderheid wat, ook as 'n volk, op hierdie minderheidsregte, binne die nuwe RSA, mag aanspraak maak. Die verdere vraag is of die Afrikaner dit op eie koste, dus uit sy eie sak moet herbou of was sy bydrae as een van die boumeesters van die RSA genoegsaam dat hy hierop binne die erfreg mag aanspraak maak?

Minderheidsregte sluit naas eie onderwysinstellings ook eie gesondheidsorg, sosiale, kulturele, sport sowel as godsdienstige strukture in.

Dit het dalk tyd geword dat ons eerlik na die verskeidenheid van ander moontlike oplossings binne die grondwet behoort te kyk, eerder as om polities korrekte en populistiese uitsprake na te jaag. Uitsprake wat tot praktyke lei wat die etos van die Afrikaner se eie taal, kultuur en godsdienstige waardes bedreig. Die Afrikaner is geregtig op sy eie strukture binne die nuwe RSA en dit hang slegs van die Afrikaner self as groep af of hy dit gaan behou of daarvan afstand gaan doen. Niemand anders kan dit namens die Afrikaner opeis nie, maar teselfdertyd het die Afrikaner ook niemand se toestemming nodig nie. Een groep kan dit ook nie namens 'n ander groep opeis nie en die samevoeging van groepe kompliseer die omskrywing en betekenis van die begrip etniese, kulturele, taal- en godsdienstige minderhede, soos dit in die internasionale reg verwoord word, sowel as die betekenis van die begrip "minderheidsregte".

Louis Smuts is direkteur van Tabok.

бак в