Skrywer: Dan Roodt
Beskermd: Bodem 14: Die roete
Afrikaner-aktivis lê beslag op 80 rekenaars by SA Polisiehoofkantoor
Mnr. Jaap Kelder, die verbete munisipale aktivis en voorsitter van die Nasionale Belastingbetalersunie, het so pas op 80 rekenaars in Wachthuis, die polisie se hoofkantoor in Pretoria, beslag gelê. Die beslaglegging kom nadat ‘n polisievoertuig in April 2007 in die motor van mev. Elke Kelder, Jaap se gade, vasgery het.
Die hof het mev. Kelder gelyk gegee dat dit die polisie se skuld was en dat sy op R10 800 skadevergoeding geregtig was. Maar intussen het die polisie gesloer om uit te betaal en daarom het mnr. Jaap Kelder reeds verlede jaar ‘n beslagleggingsbevel namens sy vrou teen die polisie se rekenaars verkry.
Intussen het die polisie egter weer probeer om ‘n hofsaak te maak, maar dit is met koste van die hand gewys.
Mnr. Jaap Kelder sê: “Intussen het een of ander slimkop besluit dat hulle sal my prokureurskoste betaal maar dat dit eintlik my skuld was en ek in die polisie voertuig vasgery het. Die saak het verlede jaar weer in die hof gedraai maar op die verhoordatum was die polisie se regsverteenwoordiger nie eers teenwoordig nie. Hulle saak is toe met koste van die hand gewys.”
Kelder is nou vasbeslote om die polisie se rekenaars te verkoop. “Nou is daar weereens op die polisierekenare beslag gelê en hierdie keer gaan hulle betaal of die rekenare sal verkoop word,” sê hy.
“Die aanvanklike skade was ‘n raps oor die R 10 000 terwyl die huidige getakseerde bedrag reeds R 22 000 beloop en die vermorste regskoste, wat reeds betaal is, meer as R 13 000 beloop het.
“Nou vra ek met trane in my helder blou oë hoe ‘n land vooruit kan gaan met sulke kabouters in beheer?”
Beskermd: Bodem 13: Die gety
Beskermd: Bodem 12: Die herwinning
Voetsole en veldskoene: Chris Jones oor versoening
deur Leon Lemmer
Chris Jones is ‘n teoloog verbonde aan die Universiteit Stellenbosch (US). Hy het onlangs ‘n artikel oor versoening in Die Burger (28 Des, p 15) gepubliseer. Daar word berig dat hy die hoof van die US se kantoor vir moraliteit en morele leierskap is. ‘n Mens mag hom dus seker op sy spesialiteitsgebied toets. ‘n Probleem wat hom dadelik voordoen, is dat Jones ‘n eienaardige soort teoloog is. Sy benadering kan seker as na-modernisties beskryf word, as vloei-saam-met-die-stroom; dus as iets in die mode is, kan dit maar onderskryf word.
Jones gun homself hierdie skynbaar bandelose vryheid deur anders as tradisionele teoloë nie na die Bybel te verwys nie. By geleentheid het hy beweer “truths – and in particular Bible truths – are not fixed but wax and wane with the ebb and flow of each new society and culture”. Daarmee pluk Jones enige sprake van ‘n bonatuurlike mat onder die Bybel uit. Die Bybel is volgens hom blykbaar ‘n suiwer mensuitgedinkte en mensgeskrewe teks. Die rots waarop Jones gevolglik eerder bou, is Chris Jones. Op dié manier het hy voorheen sy mening oor bv die doodstraf en homoseksualiteit gelug.
Hierdie keer sê hy dat ons van ons troontjies moet afklim, ons afgode moet agterlaat en mekaar as gelykes moet omhels. Versoening vind glo net tussen gelykes plaas. Dit lyk vir my na ‘n doodloopstraatopsie, want die praktyk toon baie duidelik dat, ten spyte van al die propaganda wat die teendeel beweer, ons in baie opsigte (die opsigte wat wesenlik saakmaak) nie gelykes is nie. Ons moet ons nie laat mislei deur gelykverklaring eers voor die reg en daarna in die politiek (een mens, een stem) nie.
Selfs voor die reg is mense nie gelyk nie, want rykes kan beter regshulp as armes bekostig, sommige mense verstaan hofprosedure beter as ander, kan hulle beter as ander uitdruk en dus hulle belange beter beskerm, ens. Een mens, een stem is in baie opsigte ‘n gevaarlike klug, want mense verskil hemelsbreed in bv ingeligtheid en insig. Die meeste plaaslike kiesers, baie van hulle funksioneel ongeletterd, het geen benul van wat werklik belangrik is in die hede of met die oog op die toekoms nie. Hulle stem op grond van ras, propaganda/hoorsê, intimidasie, ens, in die waan dat hulle hier en nou bevoordeel gaan word.
Waar Jones wei en waarnatoe hy mik, is duidelik, want hy voer sy betoog met woorde soos weerloses, gemarginaliseerdes, verwondes, magteloosheid, uitsluiting, geregtigheid en waardigheid. Al die genoemde woorde word deesdae gebruik (eintlik misbruik) om ‘n saak ter bevoordeling van nie-wittes uit te maak en om wittes te benadeel. Dit is omdat die wittes vir nie-wittes, en veral swartes, se beweerde benadeling verantwoordelik gehou word. Jones se standpunt laat ‘n mens dink aan Sergey Nechayev (1847-1882) en François Furet (1927-1997) se frase “revolusionêre kategismus”. Volgens die HAT beteken kategismus: “Kort begrip … van die vernaamste leerstellinge van ‘n godsdiens.”
Jones gebruik ook ‘n woord wat ons nie in die ou Suid-Afrika gehoor het nie, naamlik voetsoolvlak. Deesdae word die destydse bevoordelingshiërargie soos volg voorgestel: veldskoenvlak heel bo, gevolg deur plakkie- en tekkievlak, en dan die heel laagste, voetsoolvlak. In die nuwe Suid-Afrika is dié piramide, soos dit ‘n revolusie betaam, omgekeer. Diegene op voetsoolvlak (swartes) is nou bo en kry ongekwalifiseerd simpatie, dié op plakkie- en tekkievlak (Asiate en bruines) ‘n mate van simpatie, terwyl dié op veldskoenvlak (wittes, veral Afrikaners/Boere, insluitende boere) verguis word.
Hierdie rondte verwys Jones darem wél na die Bybel, naamlik na die storie van Rispa wat aan God, en nie aan die koning nie, gehoorsaam was. Sy neem nie wraak nie, maar waak eerder oor die lyke van haar kinders. Hierdie verhaal kan op verskillende maniere vertolk word. Jones se uitleg is: Rispa “wórd die gesig van versoening en herstellende geregtigheid.” Godsdiens moet, volgens Jones, nie vir politieke doeleindes misbruik word nie. In hierdie opsig lê daar vir hom op die US-kampus ‘n groot sendingveld braak, want daar is van die rektor en die studentedekaan tot by die dekaan van die fakulteit teologie en ook in daardie fakulteit baie bevrydingsteoloë vir wie dit in die eerste plek nie om religie gaan nie, maar om politiek.
Op die US-kampus is die frase “herstellende geregtigheid” ‘n gewilde mode-frase by veral bevrydings- en (as daar van hulle oor is) ander teoloë. Met “herstellende geregtigheid” word beweer dat daar tydens apartheid (eintlik) geen geregtigheid was nie en dat hierdie positiewe waarde nou teruggebring moet word. Dit word in dieselfde konteks as transformasie, bemagtiging, regstellende aksie, ens, gebruik; dus ter bevoordeling van nie-wittes en benadeling van wittes.
Die revolusionêre aard van hierdie soort geregtigheid word deur Jones belig wanneer hy afwisselend ook die (blykbaar sinonieme) frase “radikale geregtigheid” gebruik; ook “radikale versoening”, wat plaasvind as mense “plekke met die ‘ander’ ruil”. Jones se ideaal van absolute gelykheid word hiermee bereik. Daarom plaas hy “ander” tussen aanhalingstekens. In die salige staat waarin almal gelyk/eenders is, word alle andersheid ontken. Die probleem is dat dit ‘n illusie is; dat (soos die tuin van Eden) so ‘n opset nie in die werklikheid aangetref word nie.
Naas “geregtigheid” vereis terme soos “agtergeblewe” en “gemarginaliseer” ook kwalifisering voordat hulle ondubbelsinnig tuisbring wat bevrydingsteoloë wil sê. Vir bevrydingsteoloë is die probleem dat “agtergeblewe” en “gemarginaliseer” nie duidelik maak of die betrokkenes deur eie toedoen of deur die laakbare gedrag van ander mense agter geraak het of uitgeskuif is nie. Om seker te maak dat dit nie op eersgenoemdes se eie slegtigheid dui nie, word daar dan by voorkeur van “agtergesteldes” gepraat. Dan is die bedoeling duidelik, naamlik dat hierdie mense agtertoe gedwing is, dus dat wittes verantwoordelik gehou word as nie-wittes nie op peil is nie.
Jones se vervreemding van die werklikheid blyk duidelik uit wat hy skryf: “Radikale versoening lei tot ‘n nuwe mensheid … Hierdie núwe mensheid word dikwels gebore in die moeilikste situasies – deur te vergewe, te herstel en te genees.” ‘n Voorbeeld hiervan vind hy dan waaragtig in die naloop van die Reitz-4-episode, wat in werklikheid ‘n geval van grootliks onskuldige studentepret was. In daardie episode is niemand gedood of beseer nie en niemand het werklik skade gely nie, maar die gebeurtenis is ter inkriminering van blankes gewetenloos uitgebuit.
Maar Jones stu voort met nog frases: “deernisvolle geregtigheid” en “radikale transformasie”. Ook: “Deur radikale versoening en herstellende geregtigheid kry mense al meer heelheid.” Jones verwys ook na “ware versoening, genesing en herstel.” Dit sluit aan by die gewilde sinspeling dat daar tydens apartheid (net) gebrokenheid was en dat die wittes siek was en genees moet word.
Soos baie ander skrywers kon Jones in Desember nie iets publiseer sonder om gunstig na Nelson Mandela te verwys nie: “Mandela was iemand wat op profetiese wyse sy lewe vir vryheid en versoening geoffer het, en as president politieke integriteit en sterk waardes soos geregtigheid, vergifnis en menswaardigheid vir ons nagelaat het.” Let op die onnodige gebruik van die tipiese teologiese term “profetiese”. Let ook op die insinuasie dat Mandela soos ‘n messias/verlosser gesterf het om vir ons daardie rits wonderlike waardes te laat beërwe. In die Wikipedia word daarenteen beweer dat Mandela aan ‘n longkwaal dood is.
Wat ek ironies vind, is dat die militante Mandela, wat deur Jones as die toonbeeld van versoening opgehemel word, dit baie duidelik gemaak het dat versoening nie van albei kante, wit én swart, moet kom nie, maar net van die blankes se kant af. Nog meer ironies is dat Mandela ‘n “Reverend Jones” direk teenspreek: “Over and over, he [Jones] preached the importance of reconciliation – implying that it was we who needed to reconcile ourselves to the whites” (Long walk to freedom, London: Abacus, 1995, p 537).
Jones se gevolgtrekking is: “Ons land sal meer effektief op die pad van radikale versoening moet vorder.” Is die idealistiese absolute gelykheid van die gespreksgenote hiervoor ‘n noodsaaklike voorwaarde, soos Jones beweer? ‘n Voorspoedige, veilige land sou myns insiens veel eerder die teelaarde vir die versoening van sy gelukkiger inwoners kon wees. Vir so ‘n land is ‘n heeltemal ander politieke grondslag as die huidige een egter noodsaaklik.
Dit sou versoening bevorder as ook van die dwaasheid van politieke korrektheid afgesien word en daar direk gesê word hoe sommige van ons landgenote kan verbeter. Daar het die onsinnige gewoonte posgevat dat net die wittes sonder ophou sleggesê kan word. Daarenteen mag nie-wittes nie op hulle ooglopende tekortkominge gewys word nie. Dit is heeltemal moontlik dat die een party meer rasioneel oor versoening kan dink en dus beter weet hoe om te versoen as die ander party, wat geneig kan wees om instinktief te reageer en te roem op etniese meerderheidsteun. Kwantiteit as sodanig kan egter nie ‘n tersaaklike bydrae tot versoening lewer nie.
‘n Bekende beeld wat dikwels gebruik word, is dié van die handgeweefde mat. Die koper wat die mat ontvang, kyk graag na die bokant, die mooi kant. Die arbeider wat die weefwerk gedoen het, is baie bewus van die onderkant, wat nie so mooi is nie. Suid-Afrika het grootliks onverdiend in die skoot van die swartes geval. Jones skaar hom aan hulle kant en dink wat hulle doen, is mooi. Daarenteen word diegene onder wie se leiding die land opgebou is, die wittes, deur Jones minder mooi voorgestel, al word ondernemingsgees en voortreflikheid veral by hulle aangetref.
‘n Variasie hierop is diegene, soos Jonathan Jansen, wat bekommerd is oor hoe die relatief talentloses die skoolstelsel ervaar. Daarenteen bekommer ek my oor die begaafde leerlinge wie se talente in ‘n uitsiglose skoolstelsel versmoor word; daardie mense wat die leiding kan neem om die land uit die moeras te sleep.
Dit lyk asof Jones net vir die wittes preek. Dit verbaas my altyd as iemand ernstig voorgee dat hy sy etnisiteit dermate ontgroei het dat hy geen poging aanwend om vir sy identiteitsgenote in die bres te tree nie. Dat daar militante, hardegat swartes is, soos hierbo uitgewys is, is ‘n feit. Hoekom nie direk vir nie-wittes, veral swartes, sê dat sommige van hulle moet ophou om af te breek wat onder wit bewind opgebou is en dat hulle gerus ook kan ophou om die wittes te treiter, te besteel, te benadeel en uit te moor nie? As daar wesenlike resultate na sodanige oproep is, sal dit ‘n hupstoot aan versoening gee.
Die reg op lewe is die fundamenteelste mensereg. Slegs lewende mense kan al daardie ander mooi klinkende menseregte geniet. Dít gee ‘n ander perspektief op die woorde van Antjie Krog waarmee Jones sy artikel afsluit: “Stukkie vir stukkie sterf ons in versoening.”
Inval van die imbesiele
deur Dan Roodt
[followbutton username=’danroodt’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Hou van Dan Roodt se Facebookblad
Ek dink nie daar was al ooit ‘n tydvak wat só deur dom mense oorheers is soos Suid-Afrika oor die afgelope aantal dekades nie. Dit geld sowel die land as Afrikanerinstellings en -kultuur.
Om die braaivleisvuur word daar veel neerhalends gesê oor Jacob Zuma se standerdvierkwalifikasie, maar dis die minste van ons probleme. Wat as die skole en universiteite self die standerdviermentaliteit hul eie gemaak het en as die hele land in kinderlike sotterny verval het?
In Afrikaans het ons die mediagroep Naarpers wat dag na dag, week na week, sy ongeneeslike onnoselheid op ons uitstort. Jacob Zuma met sy standerd vier is veel slimmer as enige Naarpersrubriek- of hoofartikelskrywer. Naas hulle lyk die dansende Zoeloe van Nkandla na ‘n genie. Boonop beheer Naarpers vanuit Kaapstad die Afrikaanse letterkunde, kunstefeeste en alles wat daarmee saamhang. Sedert die sestigerjare het skrywers soos André P. Brink en Antjie Krog wat deur Naarpers as groot geeste voorgehou word, almal die kluts kwytgeraak. ‘n Hele gekkekoor het meegewerk om van die Afrikaner en van Suid-Afrika karikature te maak. Soos die hanswors in die sirkus wat ‘n ander hanswors naboots, het die sienings wat die land vanuit die media, die universiteite en in boeke en films oorspoel, al hoe eenvoudiger en gekker geword.
Daar is ten minste twee sienings van domheid. Een, wat in die sestiende eeu deur Erasmus in sy Lof der sotheid verwoord is, sien dit as ‘n wesentlike deel van die lewe, wat vir humor sorg en waarmee ons vir lief moet neem. Desiderius Erasmus (1466-1536) was ‘n Nederlander en dus Eurokaner wat in sy tyd een van die invloedrykste denkers in Europa was. Almal, van Duitse prinse tot die Pous in Rome, het sy boeke gelees. Hy word ook as die vader van die moderne onderwys beskou, van die gedagte dat die hele bevolking aan denke en kennis blootgestel moet word. In die Europese Unie is ‘n uitruilprogram vir studente dienooreenkomstig na hom vernoem.
Dwaasheid kan skadeloos en lagwekkend wees, maar kan ook tot rampspoed lei. Erasmus was geneig tot pasifisme en het daarom gesê dat diegene wat so maklik oorlog bepleit juis die onervarenes in oorlog is.
In Suid-Afrika en onder Afrikaners is domheid nie meer snaaks nie. By ons is dit die sinistere, gevaarlike sy van onnoselheid wat oorheers. Iemand wat meer onlangs oor domheid geskryf het, is die Fransman André Glucksmann wat in 1985 ‘n boek daaroor, La bêtise, die lig laat sien het. Glucksmann is een van die Franse intellektuele wat ook felle kritiek op kommunisme en die voormalige Sowjetunie gelewer het, iets wat hom sekerlik nie in die hedendaagse Suid-Afrika gewild sou maak nie. By ons word kommunisme as “die nuwe swart” gesien! Omdat die goddelike Mandela ‘n kommunis was, kan dit nie heeltemal sleg wees nie, redeneer mense in hul erbarmlike onkunde. In die Naarpersmedia en op voormalige Afrikaanse kampusse is marxistiese denke in die geesteswetenskappe tot die heersende ideologie verhef.
Erasmus, hoewel hy van Rotterdam was, het nie in Nederlands nie, maar wel in Latyn geskryf. In daardie dae was Latyn nog die taal van die geleerdes, maar nie lank ná sy dood nie, sou die volkstale van Europa ‘n sterk opbloei beleef. Die woord wat hy gebruik het, was stultitia wat “domheid” of “dwaasheid” beteken.
Soms sê ons in Afrikaans: “Hy is gevaarlik dom.” Moontlik is die Franse bedag op die gevaarlike sy van domheid omdat hul woord daarvoor, la bêtise, juis verband hou met die dierlike. La bête beteken immers “die dier”, ook in ‘n Bybelse sin. Om jou te verdom, beteken dus letterlik om jou te verdierlik of om so onnadenkend soos ‘n dier op te tree.
Glucksmann verbind domheid ook aan totalitarisme. As ‘n land hoofsaaklik deur dom mense beheer word, móét dit uiteindelik in outokrasie, korrupsie en dwingelandy verval. In La bêtise som Glucksmann domheid soos volg op:
“Quiconque réduit la bêtise à une simple faiblesse d’esprit la sous-estime: active, jalouse, conquérante, elle classe, ordonne, exclut; elle change d’avis, mais jamais s’avoue se tromper; elle promet divers avenirs radieux et se propulse comme le moteur de l’histoire.”
Overgezet synde:
Wie ook al domheid tot ‘n eenvoudige swakheid van die gees reduseer, onderskat dit: (dit is) aktief, jaloers, verowerend, dit klassifiseer, orden, sluit uit; domheid verander van mening, maar erken nooit dat sy ‘n fout gemaak het nie; dit belowe verskeie rooskleurige toekomste en dryf sigself soos die enjin van die geskiedenis aan.
By elke gedeelte van dié sin kan ‘n mens stilstaan en erken dat dit op ons en ons toestand van toepassing is:
- Ons onderskat domheid. Daar is soveel dom, onbekwame mense wat deesdae in gesagsposisies verkeer dat ‘n mens jou nouliks ál die funeste gevolge hiervan kan voorstel!
- Aktiewe domheid. Dis nie vir die dommes genoeg dat hulle dom is nie; hulle neem jou kwalik dat jy nié dom is nie! Daarom moet almal verdom word en diegene wat nie hierby inval nie, word uitgesluit, dus tot ketters verklaar en selfs vervolg.
- Domheid verander van mening. Is dit nie só waar nie?! Hoeveel kere hoor ‘n mens nie iemand sanik oor hoe verskriklik apartheid was nie en dan dink jy by jouself: “Maar hoekom het jy dan vir die NP gestem?” Insgelyks vind ek dit onnosel verby dat soveel mense wat dink dat “FW die regte ding gedoen het” deesdae steen en been oor ANC-regering kla. Al gaan dit hóé sleg, sal die domme nooit erken dat hy ‘n fout begaan het nie.
- Dit belowe ‘n rooskleurige toekoms. Weereens, alles wat ons tans in Suid-Afrika moet verduur, word geregverdig in die naam van die rooskleurige toekoms wat op ons wag. Eendag sal almal gelyk wees, almal sal matriekwiskunde slaag en almal sal wetsgehoorsame burgers wees. ‘n Mens moet klipdom wees om so iets te glo, maar dit is so min of meer wat die media en hul meningsvormers elke dag aan ons voorhou.
Gustav Venter is lief om die uitdrukking “die skrander Afrikaner” te gebruik. En dit is waar, op ‘n sekere vlak is ons steeds skrander; ‘n mens sien dit in die jaarlikse matriekuitslae en die vele prestasies wat Afrikaners steeds lewer. Maar danksy die invloed van Naarpers en die geesteswetenskappe aan ons universiteite wat in elke moontlike sin van die woord korrup geraak het, is ons as volk verdom. Met ‘n doel natuurlik, want dit is makliker om dom, onkundige mense te oorheers as slimmes en ingeligtes.
Die Franse koester ‘n heilige vrees vir domheid. Onnoselheid is ‘n konstante gevaar waarteen gestry moet word. Heel pessimisties het die skrywer Flaubert gesê:
“Dwaasheid is iets standvastigs, niks kan dit aanval sonder om daarteen verbrysel te word nie.”
Só is dit ook vandag in Suid-Afrika, ‘n land van stommerikke en idiote! Byna tevergeefs verset ‘n mens jou daarteen, want die dommes daarbuite verstaan niks behalwe die links-liberale propagandaslagspreuke wat reeds dekades lank die land oorspoel nie. Hulle val op hul knieë voor Madiba en aanbid die niet waaromheen hul eie verwarde gedagtes wentel en dwarrel.
Dog ‘n ander skrywer, digter en filosoof, Paul Valéry, het ook die opstand teen dwaasheid verwoord toe hy gesê het:
“La bêtise n’est pas mon fort.” (Domheid is nie my sterk punt nie.)
Suid-Afrika sal waarskynlik nooit van domheid genees kan word nie. Die vele plagiaatskandale rondom swart akademici is maar net die top van die ysberg, want die meeste blankes koester insgelyks ‘n afsku in oorspronklike of skeppende denke. Die Suid-Afrikaanse Engelse aap die Britte en Amerikaners na en deesdae – onder invloed van die anglofiele Naarpers – aap Afrikaners op hul beurt die Engelse na. Ons sit dus met ‘n land vol na-apers en napraters wat al prewelende oor Madiba soos slaapwandelaars oor die afgrond stort.
Die beste wat ons kan doen, is om te probeer om ten minste ‘n gedeelte van Afrikaners se koppe weer vir kritiese denke oop te stel. Ná alles is Erasmus darem ook ‘n Afrikaanse van! Onder ons voorsate was daar briljante mense wat groot wetenskaplike prestasies gelewer het, wat die land met wysheid geregeer het en nie daarvan teruggedeins het om feite en waarhede uit te wys wat hulle ongewild sou maak nie.
Domheid was nog nooit die Afrikaner se sterk punt nie. Ongelukkig was Afrikaners goedgelowig genoeg om hul lot aan die domste politici in die geskiedenis toe te vertrou. Niemand hoef meer oortuig te word dat FW de Klerk en Roelf Meyer twee hopelose onderhandelaars was wat geensins die werklikhede van Afrika en Suid-Afrika in ag geneem het toe hulle ons land sonder rmeer op ‘n skinkbord aan ‘n misdadige, ekstremistiese groep soos die ANC oorhandig het nie. Die boek deur die Nederlandse akademikus, Stephen Ellis, External mission: the ANC in exile, 1960-1990, bevestig dit, want dit ontbloot die hopelose onbekwaamheid van die veel geroemde ANC wat op sigself ‘n klomp narre was. ‘n Vooraanstaande lid van die SAKP het die sogenaamde “gewapende stryd” as ‘n “klugspel” (charade) beskryf; nietemin het die klugspel Suid-Afrika verower, waar sodanige klug tans voortgesit word.
Steeds foeter ons mense egter agter dom leiers aan, asof hulle nou as’t ware aan dwaasheid verslaaf is! Helen Zille was ‘n middelmatige joernalis wat destyds nie deur insig nie, maar deur Boerehaat geïnspireer is om ‘n mindere rol in die ANC se propaganda-oorlog teen die NP te speel. Sy en haar baas, daardie horingdom Engelsman Allister Sparks, wat steeds af en toe sy stommiteite in die Business Day verkondig, het omtrent in stuiptrekkinge van Afrikanerhaat in die destydse Rand Daily Mail verval. Tipies aap sy ook die Britte in hul aanbidding van die swartman na. Blykbaar is daar meer plakkate wat Mandela vereer in Kaapstad waar haar party regeer as in die res van die land. Hoe meer sy in haar blou tekkies saam met swart vroue dans, hoe meer hou die blanke kiesers daarvan. Dis asof sy en Jacob Zuma gesamentlik ‘n nasionale dodedans uitvoer, en bietjie vir bietjie sterf Suid-Afrika. ‘n Wolk van reddelose onnoselheid sweef oor Zille wat waarskynlik nog nooit agtergekom het dat Suid-Afrika nie Engeland is nie — en Kaapstad nog minder die res van Suid-Afrika.
Lenin het mos gepraat van die “nuttige idioot” van wie polities misbruik gemaak kan word. As ons nou praat van die destydse Dakar-gangers, sulke verloopte Afrikaners wat hulle verbeel het dat hulle skrywers of akademici was, dan is ons geneig om die klem op “nuttig” te plaas. Ons dink gewoonlik daaraan hoe Joe Slovo, Thabo Mbeki en wie ook al die spul patete net gebruik het. En ons vergeet dat hul idiotika hul nuttigheid by verre oortref het!
Oorlede Van Zyl Slabbert, wat ook in Dakar was, is verreweg een van die domste mense wat ek ooit die twyfelagtige voorreg gehad het om te ontmoet. In die jare voor sy dood het Slabbert sulke hippie-poncho’s of los hemde gedra om sy groot boeppens weg te steek. Indien hy ooit ‘n brein gehad het, het dit tot in sy maag afgesak en is daar deur die maagsappe halfpad verteer, wat die stommiteite sou verklaar waarmee hy dikwels vorendag gekom het. Natuurlik beskou Naarpers hom vandag as ‘n “groot leier” of iets omdat hy soortgelyk aan soveel ander die verpersoonliking van die Verraaierkaner was. “As jy verraad kan pleeg, is jy slim,” is een van die slagspreuke van die moderne moroon.
Van Zyl Slabbert het egter ‘n ander rol ook gehad: Hy het as ‘n soort hofnar vir die stomonnosele plaaslike Engelse liberale opgetree. Hy is openlik uitgelag omdat selfs hulle kon sien hoe dom hy was, maar dit het hom soos enige hofnar net ‘n gevoel van vervulling gegee!
“Domheid is nie my sterk punt nie,” het Paul Valéry gesê. Maar domheid was júís Van Zyl Slabbert se sterk punt. Hy het ‘n besondere talent daarvoor gehad. Die Universiteit van Stellenbosch sou hom selfs postuum ‘n eredoktorsgraad in dwaasheid kon toeken, soos hulle postuum ‘n eredoktorsgraad aan die kommunis Bram Fischer uitgeloof het.
Ek wil nie eens oor die Universiteit van Stellenbosch, daardie setel van alles wat substandaard en stomonnosel is, begin uitwei nie. Domheid word op Stellenbosch met ‘n soort blye bombasme gepleeg, iets waaroor Leon Lemmer ons al heelwat ingelig het. Die gemiddelde professor in filosofie of staatsleer op Stellenbosch het nog nooit van Desiderius Erasmus gehoor nie. Wat nog te sê Flaubert of Valéry. Selfs al sou hulle, is dit nie vir hulle belangrik nie. Hulle woon in Madibië en is Madibiese sotte vir wie slegs die valse clichés (“lewenswaarhede”) van Mandela oor enige waarde beskik.
Sodra ‘n mens jou radarskerm vir domheid aanskakel, wemel dit van liggies in die ruwe Suid-Afrika. Die Daily Maverick is natuurlik berug vir sy pretensieuse, dom Engelse joernaliste en rubriekskrywers. Dié webblad herinner my onvermydelik aan Nietzsche se woorde in Also sprach Zarathustra:
“…und auch jetzt noch ist der Mensch mehr Affe, als irgend ein Affe.” (…en nou nog is die mens meer aap as enige aap.)
Maar natuurlik “vat” Naarpers se versameling werfbobbejane telkens “die koek”, soos hulle sê. Leon Lemmer het al daarop gewys hoe min Naarpers-redakteurs, asook lede van hul topbestuur, oor tersiêre kwalifikasies beskik. Nie dat ‘n universiteitsgraad hoegenaamd intelligensie waarborg nie. Ek kry die gevoel hulle deel deesdae Ph.D.’s in gelukspakkies uit wat jy by Checkers kan koop. Ook skryf eerstejaarstudente op die kampusse tans sommer terselfdertyd vir ‘n “geletterdheidskursus” in saam met die res van hul vakke, dus kan ons aanneem dat selfs ongeletterdes deesdae by die universiteite welkom is. Met Jonathan Jansen en Russel Botman aan die stuur van sake, kan ons maar ophou om van standaarde te praat en eerder na “laagdalings” verwys en trots wees op hóé laag ons kan daal!
Ek kan nie wag dat Beeld en Die Burger weens die stommiteite waarvan hul blaaie daagliks wemel, finaal sluit nie. Dit sal die Afrikaner van ‘n voedingsbron van dwaasheid verlos. Die redakteur van Beeld, Adriaan Basson, lyk by uitstek na ‘n na-aper. Ek kan sien hy verlang terug na die dae toe hy by ‘n Engelse koerant was en toe hy belangriker gevoel het. Hy twiet ook naarstiglik op Ingels vir al wat dowwe ster aan die firmament van plaaslike Engelse domheid is, in die hoop dat hulle hom sal raaksien. Hy verpersoonlik die Madibiese moroon wat ‘n soort narsistiese behae in sy eie stuipagtige vertraagdheid skep. Hy is ‘n post-Afrikaner- Afrikaanse of Afrikaan à la Van Zyl Slabbert. Om dit te verstaan moet ‘n mens ‘n rolprent soos The last king of Scotland kyk of die meer onlangse Deense dokumentêr, The ambassador, waarin ‘n Deense joernalis ‘n string swartes omkoop om uiteindelik die Liberiese ambassadeur in die Sentraal-Afrikaanse Republiek te word sodat hy vrylik diamante met diplomatieke immuniteit kan smokkel. Dit beeld die klugtige aspek van Afrika-regering op besonder treffende wyse uit en ‘n mens kan sien dat Adriaan Basson en sy geesgenote – eintlik buikgenote, want oor ‘n gees beskik hulle nie – uitsien na ‘n tyd in die nabye toekoms wanneer Suid-Afrika ewe korrup en dom as die Sentraal-Afrikaanse Republiek gaan wees.
Só wurg die werfbobbejane aan hul kettings en sê vir hulself bôgom in die spieël van hul onkunde.
Bestry domheid: Ondersteun PRAAG!
Beskermd: Bodem11: Die modderland
Bodem 10: Die geskarrel
‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter
Lees eers Bodem 9 en alle vorige episodes.
Waarskuwing: Skokkende en eksplisiete leesstof.
By voorbaat vra ek om verskoning vir my lesers. Dit was nooit my begeerte om so ʼn scenario te beskryf nie, net soos wat dit my innigste wens is dat so iets nooit mag, nooit sál, gebeur nie. Maar die moontlikheid van so ʼn gebeurtenis is tragies goed. Om die waarheid te sê, op ʼn klein skaal gebeur dit reeds, elke dag in ons land. Laat ons nie vra of ons dit durf om daaroor te praat nie. Laat ons eerder vra: Durf ons stilbly? – GV
Die trok is deur NAVO aangedui as ʼn “Mine-Resistant High Utility Transport,” maar dit het gou allerweë bemind geword as die ”Mutt” – die basterbrak – onder die Kanadese, Europese en Amerikaanse troepe wat dit in Irak en Afghanistan gebruik het. Dit is vervaardig in Port Elizabeth deur Defence Logistics en meer as ʼn duisend is uitgevoer. Orals waar dit gebruik is, is dit gewild. Dit is net so ʼn gewillige voertuig, groter en meer robuus as die Amerikaanse Humvee en kleiner en makliker om te gebruik en te onderhou as hulle MRAP. Dit is ʼn hoë, gepantserde, vyftonvragmotor wat bakbeen staan op groot wiele, met ʼn koeëlvaste kompartement wat ontwerp is vir agt swaargewapende soldate en ʼn masjiengeweerinstallasie op die dak.
Hierdie een was spierwit gewerf met die letters “UN” in groot blou letters op die deure, tot onlangs deel van ʼn oorspronklike besending wat vir Verenigde Nasies-vredesoperasies in Sentraal-Afrika bedoel was. Dit het onverwags oor die hoogtetjie van Villiers se kant af verskyn, begelei deur twee Land Cruiser-bakkies en vier van die alombekende Hilux’e. Al die voertuie het gewemel van jillende swart milisie.
Die Mutt se 7,62 mm-tweelingmasjiengewere is bo, voorop die voertuig gemonteer en kan met afstandbeheer vanuit die kajuit gevuur word. In hierdie geval is dié beheer ontkoppel en die wapens is beman deur ʼn gesette, jong swartman met ʼn wit bofbalkeps agterstevoor op sy kop en sonder ʼn hemp. Hy staan halflyf uit die luik en hurk agter die masjiengeweerstellasie. Twee skroeiende kolligte is weerskante gemonteer en beweeg in gelid met die wapens.
Die voertuie het hulle hoofligte af gehou en eers aangeskakel toe hulle oor die kruin van die hoogtetjie gejaag kom. Die Mutt se kolligte het oombliklik in die donker ingesteek en toe begin die geskietery. Die koeëls van die eerste lang sarsie het 11 motors getref, deur sagte bakwerk metaal gefluit, stukke uit enjinblokke geruk, vensters verkrummel en tonnels geslaan deur stoffering, bagasie, klerasie en menslike organe en skelette. Agter die skut op die Mutt het sy kamerade gejubel en geskreeu en gefluit en sterspronge gedoen om sy werk goed te keur en hom aan te moedig.
Binne oomblikke het die motoriste gereageer soos hoenders as daar ʼn string klappers in hulle hok val. Voertuie het links en regs uit die rye geswaai; dié in die regterkantste baan meestal na regs in die rigting van Vereeniging en dié in die linkerbaan na Balfour se koers. ʼn Benoude asemhaling later en daar was reeds dosyne ongelukke in die chaotiese geskarrel. Motors het mekaar uit die pad gestamp. Ander was te laag om oor die middelmannetjie of deur die afvoerslote te kom en het vasgeval. Meeste van die insittendes het deure oopgegooi en uitgetuimel en begin hardloop; meeste van húlle is deur die dosyne milisie op die bakkies afgemaai voordat hulle enkele treë kon vorder.
ʼn Geel-en-wit Fiat Panda het reg voor die Mutt ingejaag en die dikvelvragmotor is sonder vertraging eenvoudig bo-oor sodat die breë swaar wiele diep dongas oor die karretjie gedruk het, soos wat koekrollerhoue met ʼn sagte sjokoladekoek sou doen. Vyf mense daarin is vergruis. Een tienerseun het minute gevat om in sy eie longbloed te verstik.
Vyftig meter verder het die Mutt eers die Hyundai-bussie wat Daan-Dirk uit die pad gestoot het en toe die BMW X5 getref en kante toe gekaats in ʼn boogreën van glasbrokkies en verskeurde voertuigstaal. Die Indiër wat vir Daan-Dirk ʼn stywe middelvinger gewys het, het gesterf met ʼn voorarmbreedte stuk metaal wat hom onder die ken getref en teen die kopleuning van die sitplek vasgesteek het.
Nagenoeg ʼn kilometer verder het die Mutt sonder meer kortom regs geswaai, ʼn Golf en ʼn Bantam-bakkie uit die pad geskouer en dwars agter die rye voertuie gaan staan en enige ontsnapping na daardie koers geblokkeer.
Nog twee Mutts het intussen verskyn en die pad in die rigting van Villiers geblokkeer. Tussen die voorste en die agterste versperrings is meer as 300 motors vasgekeer. Van dié wat regs geswaai het, het 34 die veld gehaal.
Heel voor, amper komieklik, was ʼn klein sportbuksie, ʼn Daihatsu Terios, wat oor die veld geskoert en gebokspring het soos ʼn vlakhaas voor ʼn pak windhonde uit. Die ander voertuie het in waaierformasie agter die Terios aan oor die veld geskarrel. Die sedanmotors het eerste vasgeval, toe ʼn Chrysler Voyager-bussie en ʼn Volkswagen Amarok. ʼn Chevrolet Captiva het skerp regs geswaai en die Nissan Murano langs hom het ewe heftig links gedraai en die twee voertuie het met groot vaart en met ooppoffende lugsakke teen mekaar gebots.
Drie van die Hilux’e en twee van die Land Cruisers het tussen die motors ingejaag en die bloedkoorsige milisie daar agter op het onbeheersd op alles en almal begin skiet, meestal met R4- en R5-stormgewere. Onder die wapens was ten minste vier 40-millimeter-enkelskootgranaatwerpers en die eerste ontploffings het diep en gedemp in die nag geknal.
Die eerste busse het nou opgedaag, ʼn streep van sewe passasiersdraers, die kleinste een gelisensieer om 64 sittendes te vervoer, almal van hulle met meer as ʼn honderd rasende, gierende mense aan boord. So gretig was hulle om uit te klim dat hulle by die deure uitgestroom het terwyl die busse nog in aantog na die toneel was en net twee busse het nie enige passasiers wat voor om gestorm het, doodgetrap nie. 11 mense is so dood, skreeuend, singend, sissend en selfs laggend onder die swaar wiele.
Die busse het in ʼn linie met lang gapings tussen hulle stilgehou en die passasiers is uit in ʼn woedende, krioelende, verterende stroom mense, mans en vrouens en heelwat kinders en in hulle swaaiende, kappende, flitsende hande was daar Lasher-kapmesse, pikke, skoffelpikke, byle, hamers en messe, selfs kaal stokke of ysterstawe vir dié wat niks anders kon kry nie.
Die nag se slagwerk het begin.
Hulle het begin met die voertuie wat op die snelweg vasgekeer is. Insittendes het, natuurlik, die deure gesluit. Maar dit het nie gehelp nie. Vensters is eenvoudig met sarsies hamer- of bylhoue in losbarstings van glas verpletter. Mans, vrouens, kinders en hier en daar troeteldiere, is uitgesleep aan arms, nekke, gesigsvelle wat vasgegryp is, en hare. Die slagoffers is op die grond geslinger en tierende aanvallers het kringetjies om elkeen, of twee-twee, gevorm, soos bakterieë om ontblote weefsel, en die byle, hamers, stokke en ysterstawe het gerys en gedaal, gerys en gedaal, gerys…
Motors is omgekeer en aan die brand gesteek, soms met soebattende passasiers nog daarin.
Sporadies en in kolle het van die motoriste hulleself probeer verweer. Vuurwapens is getrek en skote gevuur. Aanvallers is getref en het geval. Maar die bloedlus was te oorweldigend en die weerstand te onsamehangend en die milisie het met hulle outomatiese gewere dit maklik en brutaal uitgedoof.
Daar was meer as vyftig motors wat wel links van die pad af kon kom, maar hulle roete is versper deur die rantjies waarop Daan-Dirk en Brian so ʼn kort tydjie vroeër geklim het. Die massas het agter hulle aangestroom en die onheilige werk het voortgegaan.
In die oorkantste veld, toe hulle motors en bakkies vasval, het die meestegeknal insittendes te voet probeer vlug. ʼn Halfdosyn 4 x 4’s het die veld getem, maar is van agter af voos geskiet deur die milisie op die Toyota-bakkies. Een van die busse het roekeloos genoeg oor die pad gedraai en is holderstebolder die veld in waar dit skaars 200 meter verder vasgeval het. Maar dit was ver genoeg. Die moorddadige saamryers is uit en het oor die veld versprei en die voortvlugtendes maklik ingehaal en oorrompel of het dié wat in hulle motors gebly het, omsingel en die ruite gebreek of die rygoed omgegooi en aan die brand gesteek.
Net een voertuig het aanhou ry: Die verstommende Terios. ʼn Gemonteerde masjiengeweer op ʼn Land Cruiser het ʼn volle ammunisieband op hom leeggeskiet. Dit was duidelik hy is getref, want hy het in reaksie geswenk. Maar nie opgehou ry nie.
Agter die Terios, in die veld, het die bloedorgie voortgegaan.
Een man, middeljarig met teruggekamde grys hare, het self uitgeklim en al ses skote uit sy Taurus .357 Magnum op ʼn aanstormende bende leeggeskiet. Meeste van die kragtige koeëls is deur die lywe wat hy getref het sodat hy vier doodgeskiet en vier gewond voor die rewolwer leeg was. En daar was nog baie, so baie, wat na hom genael gekom het.
Hy het weggestaan en met sy linkerhand die sakke van sy reënbaadjie en sy langbroek geklop op soek na nog ammunisie toe hulle sy vrou, sy twee hoërskoolseuns en laerskooldogter uit die Audi gesleep het. Naderhand het hy sy rewolwer laat val en bloot die kante van sy kop vasgegryp terwyl hulle met sy seuns besig was en die klere van sy vrou en dogter op die grond geskeur is voordat hy amper terloops van agter met ʼn tuinvurk doodgesteek is.
Dit was uit die hel, ʼn bladsy uit ʼn gids van Oemghoenghoendloewoe, ʼn illustrasie van die Inferno. Hoë vure het by wrakke gebrand en in die gloed is daar gekap en gesteek en gedans, sulke hoogopskopdanse met knieë en elmboë. Daar is gesing en geskaterlag en gejou en dreigend gebulder. En daar is gegil, gesmeek, belowe, vervloek…
Hulle is verbrysel en vermoor; dikwels verbrysel, verkrag en vermoor. Man, vrou, kind, troeteldier. Jonk en oud. Blank, swart, kleurling en Indiër. Maar verreweg meestal blank.
Oorkant die veld het die Terios die dwarsgrondpad oorgesteek en die graanland bereik. Voor hom was daar tien voertuie in desperate vlug.
(Lees vervolgens Bodem 11)
Bodem 9: Die enkelgelid
‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter
Lees eers Bodem 8 en alle vorige episodes.
Die tien voertuie staan in ʼn linie langs mekaar, die snelweg aan hulle rugkant en hulle snoete in ʼn suidwestelike rigting: sewe stasiewaens, twee bakkies en die Unimog met sy hoë toegeboude laairuimte vierde van regs. Dit het opgehou reën en ʼn stywe wind stoot die wolkbank uitmekaar in groot, donker, wollerige wolke wat soos geruislose slagskepe weg van mekaar dryf. ʼn Driekwartvolmaan skiet geelwit strale deur die gaping bo die voortvlugtendes en vee die veld met sagte lig. Voor hulle lê ʼn weiveld vol kniehoogte gras en onkruid. Daar was hierdie seisoen nog nie vee in hierdie kamp nie. Dis ń wye veld wat ʼn kilometer, kilometer-en-‘n-half strek tot wie weet wat daar voor in die nag skuil.
“Alle stasies, alle stasies, Charlie Papa… is alle voertuie hier?” vra Daan-Dirk oor die lug in sy amptelike stem.
“Dis ʼn negatief, Charlie Papa,” sê JP vinnig sodat niemand hom kan voorspring nie. “Die X-Trail sal nie verder saamry nie.”
“Alfa Victor Twee, Charlie Papa, gee sitrap.”
“Die moervelle het hulle van die pad afgery, die donners in die BMW’s.”
“Charlie Papa, en die insittendes?”
“Ons het hulle saamgebring. Hulle is orraait, maar Barry het hulp nodig. Ek dink die dok moet by hom uitkom.”
“Alpha Hotel Twee, Charlie Papa, Dok, het jy ge-copy. Kan jy hulp verleen?
“Mense, ons moet hier wegkom.
“Dok, as jy net gou kan kyk wat sy toestand is, ek wil dat ons so gou moontlik ten minste anderkant hierdie veld kom.”
“Charlie Papa, Alpha Hotel Twee, Dok sê sy copy.”
Dokter Jana Verhoef, wat soos ʼn veer op die wind die konvooi meegemaak het – met min vertroue maar sonder verset – het in die hoek tussen die agtersitplek en die Patrol se bakwerk in ʼn groot kontinentale kussing versink gesit toe die berig deurkom. Haar instinkte is so akuut dat sy oombliklik regop sit en dadelik haar hand op die vierkantige toeritsseiltas met haar mediese implemente en middels lê. Sekondes later staan sy langs die Ramkat met haar hand op Barry Hackett se skouer.
Sy is ʼn lang vrou in haar vroeë dertigs met lang teruggebinde, glanslose donker hare, eens ʼn skraal meisie met swemmerskouers, lang gespierde bene en borste wat groot genoeg is om ʼn faktor in haar beroep te wees, maar nou meer geset as mollig met dik polse en enkels, en ʼn streng gesig deesdae met bolwange en ʼn skraal neus wat te groot is vir haar om ooit as mooi gereken te word. In die lig van ʼn flits maak sy ʼn vinnige oorsig van Barry se situasie. Sy gesig is ʼn gefrommelde masker van dik rooi bloed en hy hyg vir asem deur ʼn mond wat drie voortande in die bokaak en twee onder makeer, ʼn donker spelonk van bloed en rooigeverfde tande. Jana kry ʼn handvol katoendeppers en pers dit op die snywonde aan sy voorkop, een oogbank en linkerwang.
“Hou dit vir my daar!” beveel sy en Thelma, bewerig maar met die krag wat vroue in nood ontdek, rek haar hande oop en plaas vingers op al die katoenkussinkies.
Jana gaan voort om te druk op potensiële probleemplekke met haar vingerpunte op Barry se bolyf terwyl sy hom uitvra en versoek om op haar tastinge te reageer. Sy staan terug en kry haar stetoskoop uit en heg dit aan haar ore.
“Hy het twee gebreekte ribbes,” lig sy fronsend vir die insittendes van die Ramkat in, “en twee of drie is gekraak. Moontlike inwendige beserings, hoe ernstig kan ek nie sê nie. Sy borsbeen is ten minste gekraak, sy wangbeen het ʼn fraktuur en sy een oogbank ook en sy neus is beslis gebreek. Ons moet hom op ʼn bed kry dat ek hom behoorlik kan ondersoek. En ʼn drup op hom kry.”
“ʼn Bed?” vra Thelma bedremmeld. “Maar waar?”
“Kom!” sê JP en plaas sy halfgerookte Camel-sigaret in die hoek van sy mond en trek sy linkeroog halfmas teen die opkrullende rooklint. Hy leun vorentoe en draai die aansittersleutel. Die dieselenjin rammel aan die gang.
Jana Verhoef vra nie vrae nie, hys haarself bloot op teen die kant van die Ramkat en sit met een boud op die pypraam sodat haar bene buite afhang.
JP ry voor langs die konvooi verby en hou voor die Holtzschuh’e se Unimog stil. Hy wip uit en rek lang treë tot by die bestuurdersvenster wat aan die linkerkant van die voertuig is. Andreas Holtzschuh laat die venster saak.
“Wat gaan aan?” vra hy?
“Ons het ʼn bed nodig. Die zotte het vir Barry gemoer. Hy is… nie lekker nie.”
“Gebruik die agterste deur,” sê Andreas, “dit sal die maklikste wees.”
Die binneruim van die Unimog is karig maar luuks uitgelê met ʼn slaapkompartement dwars bo die bestuurskajuit en twee stapelbedjies net agter die voorste passasiersitplek. Die twee Holtzschuh-sussies, Ellen en Dalene (uitgespreek “Dih-LIEN”) ontruim die onderste bedjie waarop hulle gesit het en klouter op na die hoofslaapkompartement. Jana, met die ietwat bruuske hulp van Jack en JP – smeulende Camel nog steeds in sy mondhoek – installeer ʼn kreunende Barry op die smal bed terwyl ʼn verbouereerde Thelma oor haar skouer loer.
Die twee Hackett-seuntjies probeer inklim wanneer JP die voertuig verlaat en hy keer hulle aan.
“Kom julle bulle,” sê hy, ʼn hand op elkeen van hulle se skouer. “Die dokter en julle ma gaan mooi na Pa kyk. Julle ry saam met my in die Ramkat. Hou julle oë oop vir Apaches!”
“Charlie Papa, wat kan die dokter vir ons sê?”
“Barry is nou in die ‘Mog,” sê JP. “Die dokter reken hy het ribbes gebreek, ʼn wangbeen en oogbank ook en moontlike inwendige beserings. “
“Charlie Papa, Charlie Papa, Alpha Hotel,” val Andreas in. “Die dokter is besig om hom verder te ondersoek. Sal berig sodra ons meer inligting het.”
“Charlie Papa, goed. Goed. Maar mense, ons moet ry. Ek wil so ver ek kan van die snelweg afkom. Die situasie lyk of dit uitmekaar kan val.”
“Joubert is nog nie hier nie.”
“Ek is twee mikes van julle af!” skuur Joubert se gejaagde stem oor die radio tussen die windsteuringe deur en met die gerammel van die XT duidelik hoorbaar. “En ja, kry afstand tussen julle en die pad. Ry! Ry! Ek is nou daar.”
“Alpha Hotel, die dokter sê sy het nog tyd nodig.”
“Alpha Hotel, Charlie Papa, sê sy moet haar bes doen terwyl ons ry. Ons kan nie wag nie, ons ry!”
“Charlie Papa, ons ry!”
Die Möllers se Land Cruiser, heel links in die linie, begin dreun en orals word enjins in gehoor oorgeswaai.
“Daan-Dirk!” sê JP, “laat ek voor ry!”
“Charlie Papa, negatief, ek herhaal negatief. Ek het dit.”
“Wag! Laat ek dit doen. As daar ʼn gat of ʼn donga of ʼn stomp is, die Ramkat kan dit vat. As jy vasval, gaan ons al ons dae hê!”
Stilte wat rek.
“Alpha Hotel Twee, Alpha Hotel Twee, Charlie Papa berig oor!”
“Praat met my, Daan-Dirk.”
“Charlie Papa, nou goed. Jy is touleier. Hou ʼn goeie spoed maar moenie jaag nie. Alle ander roepseine, val in, enkellinie. Bly in die spore van die voertuig voor jou. Ons wil nie aandag trek nie, so parkeerligte, net parkeerligte.”
JP bring die Ramkat voor die konvooi verby en regoor Daan-Dirk se Land Cruiser swenk hy regs en pyl oor die veld op die kortste roete na die oorkant weg van die snelweg af. Hy skakel sy hoofligte aan en die twee strale slaan wit bane oor die veld.
“Parkeerligte het die man gesê,” maan Jack terwyl hy homself in posisie probeer stut met sy linkerhand teen die skommelstang teen die voorste paneel en sy regterhand wat die onderkant van sy sitplek vasgryp.
“Laat hy my eers vertel hoe om in die donker te sien, dan friekin’ ry ek sonder enige ligte!” skree JP oor die tromgeraas van die oop enjin.
Op die agterste sitplek, tussen die twee seuntjies, sprei Jeanelle haar arms en kry ʼn rolstaaf met elke hand beet.
“Hou vas!” gil sy vir hulle en die twee Hackett-tjies klou aan haar soos blouapies aan ʼn vlagpaal in stormweer.
Daan-Dirk vertrek agter die Ramkat aan en een na die ander val die voertuie agter hom in die linie in.
In die helderverligte binneruim van die Unimog kyk dokter Jana Verhoef besorg na Barry wat wip en skommel op die smal bed terwyl sy vernielde gesig vertrek elke keer as die voertuig wip of skud en hy punktueer dit met kreune en soms selfs ʼn half-gedempte gil. Sy buig oor hom en kry die oorkant van die bed beet en probeer hom met haar lyf verhoed om af te val. Agter haar wieg en steier Thelma, haar arms kante toe gehou om haarself teen die wande van die voertuig te steun.
Uiteindelik hoor hulle die Unimog in ʼn cadenza van enjinritmes terugwissel na laer ratte. Nog ʼn paar tellings en die groot wa wieg tot stilstand. Buite hoor hulle die enjinrammelings van ander voertuie wat aan hulle regterkant parkeer.
Jana sit orent, vroetel in haar mediese tas en kry ʼn plastiekbotteltjie met haar sterkste pynkapsules uit. Sy stoot die doppie met haar duim oop en skud twee van die silindertjies in haar handpalm uit.
“Drink dit,” sê sy vir Barry. “Ek kry vir jou water. Ek dink jy gaan dit nog nodig kry. Ons is nog nie daar nie.”
Die voertuie staan weer in ʼn uitgespreide linie. Daan-Dirk het uitgeklim en staan by die doringdraadheining voor hulle. Hy skyn met ʼn groot batterylamp oor die toneel. Aan die ander kant van die heining is ʼn smal strook rowwe veld en dan ʼn grondpad wat voor hulle van links na regs lê. Oorkant die pad is ʼn baie groot graanland, vol deinings nat grond en ʼn woesteny van opskietmielies en onkruid.
JP en Jack val weerskante van hom in.
“Geweet ek moes met my Massey Ferguson gery het,” sê Jack. “Selfs die Ramkat sal sukkel daardeur. Dis ʼn see van modder.”
“Ramkat sal dit doen,” sê JP.
“En ʼn ML Benz?”
In die veld slaan ʼn bekende klapper-in-ʼn-koekblikgeluid op en die drie draai in gelid om.
Joubert kom gebukkend staande op die Yamaha in die maanlig aangery.
JP suig diep aan sy Camel-stompie, haal dit met voorvinger en duim uit sy mond, skiet dit teen die grond vas en boor sy skoenpuntsool daarop. Hy stap in die rigting van die motorfiets en Joubert glybriek tot by hom. Hy staan regop met die motorfiets luierend tussen sy bene.
“Jy vat maar jou tyd, pel,” sê JP en slinger ʼn arm om sy seun se skouers.
Daan-Dirk en Jack kom staan by hulle.
“Ons moet besluit wat om te doen,” sê die konvooileier en sy groot kop draai onrustig. “Gaan ons padlangs of gaan ons deur die land.”
“Err.. die pad?” sê Jack onseker.
“Die land,” sê JP ferm.
“Hoekom sê jy so?” vra Daan-Dirk.
“Ons karre. Op die pad kan hulle met ons doen wat hulle wil. Ons kan nie vir ʼn Hilux wegkom nie, wat nog daai BMW’s of enige ander kar. Maar sonder die X-Trail is ons baas in die veld.”
“Die land is sag,” stry Jack. “Dis nag. Jy weet wat is die reël oor om in die nag te vier-by-vier.”
“Ek dink,” sê JP en sug, “die reëls is nie meer vir hier of nou nie. Daan-Dirk?”
Daan-Dirk Möller gooi sy kop agteroor en kyk asof daar antwoorde in die sterre is. Hulle kan nie nou ʼn flater maak nie en padlangs of deur die land, ʼn potensiële katastrofe is een besluit – sy besluit – ver.
Hy laat sak sy kop en laat die asem uit hom lek.
“Die land,” sê hy. “Ons ry deur die land.”
“Oom!” sê Joubert wat omgekyk het na die snelweg se rigting hard. “Die land is reg, Oom, maar ons moet dit nou doen, nou! Kyk!”
ʼn Anderhalfkilometer van hulle, eers een paar, dan nog een en nog en dan oor ʼn wye front, swaai motors se hoofligte oor die veld en steek soos stywe vingers deur die donker. Dan hoor hulle dit: Die gekastanjet van outomatiese geweervuur in die nag. En die motors, bakkies, vragmotors, nutsvoertuie kom en hulle ligte flits nou op en af, heen en weer, soos opstelstokkies wat deur die lug trek.
“Here, Here Jesus,” prewel Daan-Dirk, “hier gebeur dit nou…”
En dan: “Kom!” gil hy, draai om en begin waggelend in die rigting van sy Land Cruiser hardloop. “Ons ry, ons ry, ons ry!”
(Lees vervolgens Bodem 10.)
Om die verkeerde probleem op te los
[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Volg Manfred op Facebook.
Ons gaan eersdaags weer, soos elke jaar, van die Kaapse pers verneem hoe dit baie beslis hierdie jaar die Kaapse span se jaar in die Super 15 gaan wees, nádat die Stormers ‘n paar wedstryde vroeg in die seisoen wen. En dan, iewers in Mei, gaan die Stormers weer vasval teen iemand, soos wat hulle laasjaar teen die Haaie vasgeval het in die eindstryd, teen die Bulle in Soweto en ook weer teen die Haaie in ‘n ander halfeindstryd.
Vroeg in 2015 gaan Allister Coetzee en sy afrigtingspan dus opnuut kajuitraat hou, vir die soveelste keer, en besluit om aan die Stormers se verdediging te werk. Die probleem is uiteraard dat, alhoewel dit goed en wel is om effektief te kan verdedig, rugbyspanne punte móét kan aanteken, veral in eindstryde wanneer die ander spanne ook hul eie verdediging opskerp. Allister Coetzee verstaan dus nie net die fundamentele probleem nie, maar mors boonop ook tyd om die verkeerde probleem te wil oplos, deur op verdediging te fokus. Jaar ná jaar sukkel die Stormers se 60kg-tuinkaboutertjies in sy agterlyn gevolglik om drieë aan te teken, en elke jaar styg die drankverkope op Nuweland soos hul ondersteuners toenemend gefrustreerd raak.
Die Stormers se afrigters se wanbegrip oor die aard van die probleem, en hul pogings om die verkeerde probleem op te los, word ook in die res van Suid-Afrika weerspieël.
Almal wil byvoorbeeld as op hul hoofde strooi oor die swak matriekuitslae. Die probleem word dan moedswillig misverstaan (‘n gebrek aan voorskoolse opleiding) en die verkeerde oplossings (‘n addisionele 2 jaar voor skool) word oorweeg. Niemand het die politieke moed om eerlik te wees oor die ware probleme nie. ‘n Akademiese matriek is byvoorbeeld nie vir almal beskore nie. Veral nie in Suid-Afrika nie. Die feit dat die meerderheid leerlinge uitsak voor matriek, toon aan dat daar deur die groot gros skoliere en hul ouers onrealistiese verwagtinge gekoester word. Veel minder as 10% van alle leerlinge in SA hoort enigsins op universiteit of selfs in ‘n akademiese matriek. Selfs in ‘n ontwikkelde land soos Duitsland word diegene wat duidelik nie universiteit toe sal kan gaan nie, na meer gepaste opleiding gekanaliseer. So ook is die SADOU-vakbond ‘n reusefaktor in die Madibatopiese skole se onderprestasie, maar om politieke redes sal SADOU nie geneutraliseer kan word nie. ‘n Werkbare oplossing vir die probleem, synde die hokslaan van SADOU asook meer gepaste tipes opleiding as ‘n akademiese matriek vir die groot meerderheid, word nie eens oorweeg nie.
As gevolg van rassistiese RA en kaderontplooiing is die meeste plaaslike owerhede se infrastruktuur op breekpunt. Die inwoners van Brits gooi gevolglik klippe, want hulle sit dae lank al sonder water. As die bewind bloot begryp het dat, om ‘n onbevoegde kader stadsingenieur te maak, die grondoorsaak van die probleem is, het Brits vandag drinkwater gehad. Die regering se reaksie, na die tipiese fatsoen van ‘n sadistiese regime, is egter nie om die grondoorsaak – rassistiese aanstellings van onbevoegde kaders – aan te spreek nie, maar om gewapende polisie in te stuur om sy eie kiesers bokveld toe te skiet. Die ware probleem word dus geïgnoreer en die verkeerde probleem word op totaal die verkeerde wyse, met koeëls, aangespreek.
Ek kan so aangaan; daar is byvoorbeeld nie te veel werkloosheid in die land nie, maar eerder ‘n ooraanbod van hopeloos te veel onopleibare mense asook miljoene onwettige immigrante. Die regering sal egter nie die ware probleem aanspreek soos China gemaak het nie, deur die geboortekoers te beperk, meer gepaste onderrig op skool te verskaf of die grense effektief te polisieer nie, maar sal eerder die spreekwoordelike weermag kry om gate te grawe wat die werkloses dan moet opvul, en dan aanspraak maak daarop dat hy miljoene werksgeleenthede geskep het.
Suid-Afrika se kampioene met die wanbegrip oor die ware probleem, en die gepoogde oplossing van die verkeerde probleem, is egter nie Allister Coetzee of die ANC-bewind nie. Nee, dit is eerder die blanke kiesers, wat steeds hul hoop op die een-bok-tien-leeus-demockracy vestig. Mens hoor dikwels hoe die blanke kiesers sug dat, as die ANC se stemvee net beter opgevoed was, daar hoop sou wees vir die Madibatopiese demockracy. Gelukkig het onlangse verwikkelinge binne die DA, spesifiek die DA se omhelsing van rassistiese RA en SEB, daardie illusie heeltemal vernietig, want ‘n DA-regering sal net so rassisties soos die ANC wees, omdat anti-blanke rassisme uiters gewild onder swart kiesers is. Daar is eweneens geen rede om te dink dat ‘n DA-kader wat na Brits ontplooi word, hom beter van sy taak sou kwyt as ‘n ANC-kader sou maak nie.
Jou en my vriende, gesin en familie begryp dus nie die ware aard van die probleem – Afrika-regerings – nie, maar bluf hulself boonop dat deelname aan ‘n Afrika-demokrasie op een of ander wyse Madibatopië se probleme gaan oplos. Die enigste werkbare oplossing vir blankes, selfbeskikking, word nie net doodgeskree as sogenaamde rassisme nie, maar is ook ‘n moeitevolle punt om te bereik en sal onkonvensionele denke vereis. Daarom gaan die meeste blanke volstruise weer eens hul koppe in die sand begrawe, en in 2014 aan die sinnelose demockracy deelneem.
Vir hulle sê ek: Gaan stem gerus, as dit jou dan beter laat voel. Julle gaan wel op een of ander stadium moet begin eerlik wees en die ware probleem moet konfronteer. Hopelik vóór dit te laat is.
[followbutton username=’ManfredDelport’ count=’true’ lang=’en’ theme=’light’]
Volg Manfred op Facebook.
Op 15 Januarie 1876 is die eerste Afrikaanse koerant uitgegee!
Vandag, presies 128 jaar gelede, is die eerste koerant in ons taal, die Afrikaanse Patriot, gepubliseer. As ‘n mens kyk na die kwessies op die voorblad, het dit in byna 130 jaar geensins verander nie. Vandag skryf ons op die internet, maar veg steeds vir die erkenning en behoud van Afrikaans. Daar is ook min of meer drie identiteite onder Afrikaners: dié met “Engelse harte”, dié met Kaaps-Kreoolse harte wat meen dat Standaardafrikaans afgeskaf moet word en die “ware Afrikaners” met Afrikaanse harte wat steeds die ideaal van die Patriot-beweging nastreef: ‘n trotse eie taal, met ‘n beskaafde kultuur en letterkunde wat vir geen ander ter wêrreld hoef terug te staan nie.
Is dit nie ironies dat ons in byna 130 jaar gevorder het, maar tog ook nie? Aan die ander kant: sonder ons voorgangers wat jare lank so hard vir volk en taal gestry het, was daar geen Afrikaners of Afrikaans meer oor nie.
Hulle het 5 sjielings gevra; ons vra R50!
Bodem 8: Stormloop
‘n vervolgverhaal deur Gustav Venter
Lees eers Bodem 7 en alle vorige episodes.
Die drie Hilux-bakkies, groot en vol moderne kontoere, kom oor die kruin van die bult met die snelweg af aangesnel. Die dieselenjins snou en dis asof die laaibakke uit woelende arms bestaan. Elke bakkie het ten minste tien swart manne agter op en is asof gehul in newels van testosteroon en uitbundige woede.
“Pahhhpie!” skreeu Jack, “hier gaan die broeke skeur,” terwyl hy sy nek heen en weer wring om die afstand tussen hulle en die bakkies en hulle en die aanstrompelende Hacketts te peil.
“Jy moet kole gooi, pel, jy moet kole gooi!” beveel hy aan.
“Ek gooi! Ek gooi!” kners JP tussen geknersde tande deur terwyl hy vooroor na die stuurwiel buig en met elke verwisseling die rathefboom in rat inkap.
Die pypkar is koning van die veldheg- en-steg, maar dit is nie mededingend op die teerpad nie. Die 2C Turbo-kragpak lewer ʼn onaansienlike 54 kilowatt wat dit geleidelik laat versnel tot ʼn minderwaardige topsnelheid. Die moderne Hilux-bakkies suig die afstand na die veteraan-Hilux-pypkar toe weg soos lint in ʼn stofsuier in.
Voor die Ramkat duik Thelma Hackett en haar twee laerskoolseuns op.
“Spring in! Spring in!” gil Jack en hy kom orent en hou homself regop met een arm oor die windskermraam gebuig.
JP stop nie behoorlik vir hulle nie, maar skuur regs van hulle verby. Jack hou sy arm uit, slaan dit om Thelma en pluk haar oor sy skoot in die voertuig in en die twee seuntjies duik halsoorkop in die pypkar in. ʼn Goeie dertig meter verder met die pad af kom Barry aangeslinger op ʼn mank draffie, vooroorgebuig, linkervoorarm oor sy maag geklem asof hy sy ingewande probeer verhinder om uit te val. JP stoot die versneller tot teenaan die vloermetaal met sy regtervoet in.
“JP… JP!” waarsku Jack. “JP, moer van die pad af!”
“Ons sal dit maak, bliksems,” sê JP ongejaag terwyl hy die aanstormende bakkies in die buitetruspieël dophou. “Hulle moere!”
“Nie hulle moere, nie JP! Ons moere!”
Jack is teen hierdie tyd redelik seker dat hulle agtervolgers in hulle gaan vas jaag in wat belowe om ʼn skouspelagtige botsing te wees.
“Jeanelle,” skree JP met sy kop skuinsgedraai na haar toe, “ons stop nie. Kry hom!”
Barry Hackett, deurtrek met kerfpyne regdeur sy borskas, sy gehyg reeds verhewig tot ʼn geroggel, kyk op na die pypkar wat in sy rigting snork met die helder agterbeligting van die aankomende Hilux’e.
“Kom! Kom!” kreun hy en waai sy los arm in ʼn wye windskermveërbeweging van links na regs, van links na regs.
Die pypkar kom reguit na hom toe en dan, twintig meter van hom af, pypkan dit effens na sy regterkant op ʼn koers teenaan hom verby. Hy meet die korterwordende afstand en dan, volgens die beste van sy oordeel werp hy homself eenvoudig teen die kant van die Ramkat vas en sou hy sekerlik daarvan afgeskram het as die jong Jeanelle hom nie op een of ander manier aan sy arm en aan die bokant van sy reënbaadjie beetgekry het nie. Vir vier, vyf treë klap sy skoensole teen die teer vas en dan kan sy bene nie meer bybly nie en word hy geheel en al langs die kar gesleep.
Jack het teen die tyd homself tussen die twee voorste sitplekke, bo-oor die verskrikte en gillende seuntjies langs Jeanelle gewerp en hy slaan sy twee werktuigkundige hande aan die desperate man se baadjie en met ʼn kreet sleep hy die man bo-oor die pypraam van die kar tot bo-op die agtersitplek, ʼn maneuver wat vir Hackett laat bulder van pyn.
ʼn Oomblik later doem die eerste Hilux reg agter hulle op en die hoofligte is skel en dreigend en dit verlig die hele pypkar en al die verskrikte passasiers en vasberade drywer daarin. Die D-4-D-enjin van die bakkie rammel soos ʼn oorlogtamboer en die pypkarenjin se turbo skel skril in ʼn verskrikte samesang. Swart lywe hang vooroor oor die bakkie se kajuit en vuiste word in die nag geskud en ʼn bloeddors word die nag in geskree.
“Hou vas!” beveel JP, trek die sidderende Ramkat net effens regs en as die bestuurder van die bakkie die wending met ʼn tikkie meer heftigheid naboots, klits JP die rempedaal van die pypkar met sy linkervoet in, net een vinnige skerp pomp, en wanneer die tollende wiele vir ʼn oomblik gryp en gly, ruk hy die stuurwiel skerp na links en gaan volspoed oor die skouer van die snelweg trompop deur die betonafvoersloot.
Die bestuurder van die bakkie, ten volle verbind om die pypkar te jaag, wring sy voertuig se stuurwiel ook links maar die Hilux, in stede daarvan om die afvoersloot loodreg te nader, tref dit skuins, baie vinnig en heeltemal te hard meters van waar die Hacketts se X-Trail ontspoor is, en die wand van die afvoersloot ruk die bakkie se wiele onder hom uit. Die groot bakkie tref die veld teen ʼn metaalverterende momentum en skuur op sy sy deur die heining waarvan die doringdrade soos garing verdeel en laat graspolle, suile modder en klippe in die naglug invlieg. Die Hilux se vrag stroom in ʼn rondomtaliewarrel van arms en bene oor die grond.
Die ander twee bakkies, sonder om ʼn meter-per-uur se snelheid in te boet, jaag by die toneel verby met blêrende toeters en ʼn Babelse uitjouery van die bendes agterop. Die Hilux wat nou voor is nader die stilstaande BMW’s op volspoed. Een van die sedans se passasiers is te laat om terug te klim in die BMW en hy is te na aan die middel van die snelweg. Die Hilux se voorste modderskermhoek tref hom in sy midderif en slinger hom in ʼn wapperende wawielbeweging van arms en bene wat omtol en klere wat losruk in die veld in. Die bakkie hou nie stil nie en die BMW se insittendes klap die deur sonder enige verdere ondersoek toe en die motor vertrek met loeiende agterbande.
Die Ramkat se eie momentum laat dit oor die ongelyke grond bons en bars en die passasiers en toerusting word ʼn keer of wat skrikwekkend in die lug geslinger om in ʼn warboel in nuwe rangskikkings terug in die voertuig te val.
Vir klein Lyall en Roger is dit ʼn oomblik van allesoorweldigende skok en vrees terwyl Thelma vasslaan in ʼn semi-katatoniese toestand en Barry hardop neul van pyn en Jeanelle desperaat probeer om alles en almal binne die voertuig te hou.
Wat Jack en JP egter beleef, is ʼn ou bekende vrylating van adrenalien en dopamien. Alle beskawingsvernis skilfer weg en hulle gil soos willewragtags, skerp, skril, uitgerekte krete, die aankondiging van die manlike van die spesie dat hy die vyand gesien, ontmoet en omseil het.
“Julle moere!, julle moere!, julle MOEHHHHHREEEE!” gil JP.
“Ek het jou gesê!, ek het jou gesê!, ek het jou gesê ons sal dit maak!” jubel Jack.
JP se gil maak ʼn fuga na ʼn skaterlag en hy stamp die toeter in ʼn oorwinningstaccato.
Dan kyk hy na Jack in die doflig van die instrumentepaneelliggies.
“Ja, jou ou moervel,” sê hy naderhand sag en uitasem. “Jy het my gesê.”
Hy verminder spoed en ry versigtig tot waar hulle die spore van die konvooi kry.
Hulle volg dit deur die gaping in die heining en sluit by hulle mense aan.
(Lees vervolgens Bodem 9.)
Vrydaggesprek met Hans, die Vloeker
deur Thys Human
Doer in Stalinbos is daar ‘n bekende aktivis oor veral godsdienssake met die naam Hans Pietersen. Hy het veral bekend verwerf toe hy aksies teen godsdiensonderrig by skole oorgeneem het ná George Claassen skielik en vinnig die aftog geblaas het. Hans het selfs ‘n boek uitgegee onder die titel: Die vrese van ons vaders: Geloof, onderrig en die Afrikanerkind.
Hans is baie lief om op sy eie Facebook allerhande foto’s en sketse van homself te plaas. Bietjie baie narsisties, maar elkeen van ons het maar sy foute! Hans en ‘n paar van sy vriende is ook lief om allerlei dinge op sekere webblaaie en FBs te plaas en ek het veral probleme met hom begin optel toe ek sy groot liefde vir Mandela hier oor die begrafnistyd begin aanvat het. Sommer van pure asprisgeit het ek toe annerdag vir hom Sunette Bridges se jongste lys van wittes wat verlede jaar aangeval, vermoor en gemartel is – meer as 200 gevalle in die jaar – aangestuur.
Maar waar ontplof onse Hans. Hy wys my daarop dat baie meer swartes deur swartes vermoor en aangeval is, en toe ek weer stel dat mense soos Sunette en ek gereeld daarop wys en dit ook betreur, beskuldig hy my eers daarvan dat ek nie die statistieke wil aanvaar nie. Toe ek hom vra om vir my dan syfers te gee van hoeveel swartes sommer net deur wittes aangeval en vermoor is, is hy eers woedend. Hy voer toe ook sommer aan dat van die aanvalle op wittes is oor die grond wat wittes by swartes gesteel het.
Laasweek loof hy weer vir ou Max du Preez oor die se nuwe werk wat glo die titel “Rumour of Spring” het, en ek skryf vir hom dat dit eerder “The Winter of our Discontent!” behoort te heet! Hans vlieg net daar weg en beweer ek het nie sy vraag oor statistiese gegewens beantwoord nie en voeg by: “Feit is, jou rassisme is gegrond op sentiment, nie rede nie. Jy, Sx en Steve gebruik feite soos ‘n dronkie ‘n lamppaal gebruik – vir ondersteuning in plaas van verligting. En terwyl jy luister: uit die statistiek wat ek aanhaal is daar geen aanduiding van ‘n aanslag teen wittes nie. Hoekom kleef jy dan aan die mite? Omdat dit jou pas, of omdat jy te dom is om statistiek te ontleed?”
Weens ander verpligtinge sien ek die antwoord eers Vrydag en ek antwoord toe: “Hans, ek dink jy is nie dom nie – net domastrant, en dis byna dieselfde! Lees nou mooi: Ek weet van al daardie statistiek wat jy aanhaal. Ek en andere – onder wie Sunette en Steve – sê aanhoudend dat die moord- en aanvalsyfer van swart op swart ook heeltemal te hoog is. Die gebrek aan respek vir enige lewe is skrikwekkend. Die syfers wat Sunette aangehaal het, is baie spesifiek: dit gaan oor aanvalle deur swartes op wittes die afgelope jaar. Dit gaan nie net oor boere op plase of mense met net Afrikaanse vanne nie – dit gaan oor alle gevalle waar wittes aangeval – en gemoor en gemartel is. Jy kan nou maar draaie gooi soos jy wil en verskonings maak wat uit die lug gegryp is: die syfers is sorgwekkend – veral as ‘n mens dan vra hoeveel gevalle was daar van wittes wat swartes so aanval en martel? Self kan ek nie een geval onthou nie – daar was pogings om sulke gevalle aan te bied, maar toe blyk dit dit is gevalle waar boere op stropers en willddiewe geskiet, ens. As jy beskik oor ‘n bron waar sulke syfers gegee kan word, gee dit asb. En om hierdie kommer oor die aanvalle as rassisties te bestempel, is nie alleen onwaar nie, maar tiperend van jou liederlike ingesteldheid teenoor wittes. En nou het jy hierbo êrens nog viesliker geword deur te beweer dat die aanvalle onder meer is omdat wittes swartes se grond gesteel het. Jy lieg, ou Hansie. Jy lieg nie alleen nie – jy hits eintlik swartes aan om wittes aan te val want grond is glo gesteel. Ek dink jy kan met reg as ‘n medepligtige aangekla word as daar weer ‘n geval kom van ‘n wit boer wat aangeval word – veral een wie se grond onder ‘n grondeis staan. Ek was in my laaste werksjare onder meer by die Kommissie op die Herstel van Grondregte (onder Joe Seremane). So hard as wat die kommissarisse ook al probeer het, kon hulle nie een geval kry van waar swartes se grond “gesteel” en aan wittes oorgedra is nie. Daar is stapels leggers en dokumente wat wys dat in elke geval van onteiening is swartes nie alleen met kontant vergoed nie, maar ook met meer grond as wat hulle gehad het – net elders. Dis hoekom ek sê jy lieg – en jy doen dit net om op die Afrikaner te spoeg en te vloek. Nou wil ek mooi vra dat jy asb. in die toekoms al jou skrywes in Engels doen – en die Afrikaner uitlos. Jy wil nes ou Max nie ‘n Afrikaner wees nie, maar jy wil op hulle vloek en skel. Skei uit.”
Hans antwoord: (Hans Pietersen 02:52 NM)
“Jy rammel kak af soos ‘n draaiorrel maar ignoreer my data en vrae – tipies. En dan probeer jy vir my sê wat ek moet doen? Vlieg in jou moer in. Ek sal graag in Engels skryf, eerstens omdat ek kan en tweedens om die wye wêreld te vertel watse fucked up dose julle rassiste is. Oor hierdie onderwerp is die wêreld aan my kant. Skryf maar julle droom van ‘n wit land op julle magies en vee dit met julle Voortrekkerkappies af.”
Ek antwoord: (Thys Human 02:54 NM)
“Een van my probleme met jou en jou Stellenbosse vriende is dat julle my taak bemoeilik om dit by Afrikaners tuis te bring dat alle Afrikaners nie godgelowiges is nie. Daar is heelwat mense soos ek wat as ateïste bestempel word, maar kulturele en volksgebonde Afrikaners is – en WIL wees. Maar dan is hulle vinnig om vir my uit te wys hoe mense soos jy en Claassen en daai simpel paleontoloog op US ook ongelowiges is wat op die Afrikaner vloek en skree. Ek sal dit waardeer as jy – en jou vriende – nou ophou om Afrikaans te gebruik – dis nie meer JULLE taal nie. Gebruik liefs Kaaps. Groete”
Hans 02:55 NM: “Jy’s ‘n poes. ‘n Wit ene.
Thys 02:55 NM: “Sien jy wat ek bedoel! Die oomblik as jy vasgevat word, begin jy vloek en skel! Foeitog.”
Daar was nog ‘n vloekwoord of twee, maar voordat ek dit kon kopieer (soos die aanhalings hierbo) sluit hy sy FB.
As iemand wat wel toegang het tot sy FB hom wil vertel dat ek hom sy gevloekery hier op Praag aangehaal het, sal ek dit nogal verwelkom. Maar wees maar gereed vir die blou dampe wat kan ontstaan!