Boere in Rustenburg, Ladybrand aangeval kort na Lichtenburg se gru-moord

In die Rustenburg-omgewing is ‘n boer in nog ‘n plaasaanval in die Noordwes-provinsie aangeval en in die arm geskiet.

Drie swart aanvallers het glo die boer oorval toe hy by sy hek op die plaas stilgehou het. Hy en sy minderjarige kind is aangehou. Volgens hom het ‘n geveg toe uitgebreek waarna die boer in sy arm gewond is.

Die swart booswigte het later te voet ontsnap en dit is nie bekend watter items tydens die aanval gesteel is nie. Die boer is in ‘n plaaslike hospitaal opgeneem.

Die boer het glo van ‘n kroeg af teruggekeer toe hy aangeval is. Die tyd van die aanval is in hierdie stadium nog onbekend. Die boer het gelukkig geen ernstige beserings opgedoen nie. Hy is steeds in die hospitaal.

Hy het ook gaste gehad wat op sy perseel gebly het, maar hulle is ongedeerd. Die polisie ondersoek glo die jongste voorval.

Die aanval volg kort nadat ’n 46-jarige man by die Habernia-plaas naby Lichtenburg deur drie swart aanvallers ten aanskoue van sy ma in die kop geskiet is.

Die 46-jarige Hanno Steyn is Vrydagaand deur drie onbekende plaasaanvallers vermoor. Steyn is vasgebind en ten aanskoue van sy ma, Zackie, in die kop geskiet.

Die drie swart aanvallers het met ‘n onbekende voertuig op die plaas aangekom en voorgegee dat hulle skape wil koop.

‘n Woordvoerder van die Noordwes-premier, Supra Mahumapelo, sê na aanleiding van die aanval die Premier glo daar moet “versoening” kom wat aandui dat Mahumapelo probeer voorgee dat boere vermoor word weens ‘n gebrek aan “versoening”.

“Premier Mahumapelo wil mense in die provinsie aanmoedig om by die Versoening, Genesing en Hernuwingsprogram van die provinsie aan te sluit. Dit is daarop gemik om te verseker dat plaas-eienaars, plaaswerkers, sowel as mense met verskillende agtergronde saamwerk om te verseker dat ons die provinsie vorentoe neem,” het Setswambung bygevoeg.

In hierdie stadium het die polisie nie bevestig wat gesteel is nie en die ondersoek duur voort.

Die polisie in die Vrystaat het ‘n soektog geloods na twee swart verdagtes in verband met nog ‘n plaasaanval buite Ladybrand.

Phumelelo Dlamini, polisiewoordvoerder, sê ‘n 46-jarige boer, Hamilton Bruce, en sy vrou is Saterdagaand deur twee mans op hul plaas aangeval. Dlamini sê Bruce het hoofbeserings aangeval en opgedoen.

Die swart verdagtes het na bewering van die toneel gevlug met ‘n onbekende bedrag kontant, ‘n skootrekenaar en selfone.

Dlamini sê dit word beweer die verdagtes is buitelandse burgers en doen ‘n beroep op enigiemand met inligting om na vore te kom.

Franse polisievrou net buite Parys ontvoer en verkrag

Frankryk begin steier onder multikulturele misdaad en geweld. In die jongste voorval waaroor die koerant Le Parisien berig, is ‘n munisipale polisievrou Donderdagaand deur twee mans ontvoer en verkrag.

Sy was besig om in haar privaat voertuig huis toe te ry toe sy oorval is, met ‘n papiersnyer aangehou en deur een van die mans verkrag is. Haar aanvaller en sy medepligtige verkeer steeds op vrye voet.

Die jong dame werk vir die munisipale polisie in die Val-de-Marne-departement wat aan dié van Parys grens. Donderdagaand was sy omstreeks agtuur op pad huis toe agter die stuurwiel van haar motor. Sy het egter nie meer haar uniform aangehad nie en was ook nie gewapen nie. Toe sy ‘n sms ontvang, hou sy langs die nasionale pad stil om dit te lees.

Dit is toe dat twee “mans” – waarvan die ras en afkoms nie in die berig vermeld word nie – op ‘n bromponie langs haar stilhou. Die bestuurder dreig haar met ‘n papiersnyer. Sy oorhandig haar selfoon, maar dis nie genoeg nie. Sy word in haar eie motor weggery en op ‘n leë erf agter ‘n bos bome verkrag. Blykbaar word sy op die grond gedwing en sit die man eers ‘n kondoom aan voor hy haar verkrag, terwyl sy vriend kywie hou.

Die verkragting het naby ‘n groot supermark, die Carrefour in die voorstad Villejuif, plaasgevind.

Die twee verdagtes het daarna op die vlug geslaan. Blykbaar was haar aanvallers nie eens daarvan bewus dat sy ‘n polisievrou is nie. Agterna het sy in haar motor geklim en by vriende gaan hulp soek, wat die ambulans ontbied het.

Die polisie ondersoek tans die saak.

Swart gepeupel steek bus aan die brand in Kaapstad

Die Kaapstad Metroraad het die voorval veroordeel toe ‘n groot negemeter MyCiti-bus Sondag in Joe Slovo naby Milnerton aan die brand gesteek is.

Volgens die burgemeesterskomiteelid, Brett Herron, het ‘n groep swart jeugdiges na bewering die bus aangeval.

Niemand is beseer nie. Busse langs die roete sal tot verdere kennisgewing herlei word. Die motief vir die aanval is glo nog onbekend.

“Die motief vir hierdie sinnelose en skokkende aanval is onbekend. Ons het al ons inwoners nodig om by ons aan te sluit om die gewelddadige aanvalle op ons openbare vervoerstelsel te veroordeel. Daar is absoluut geen verskoning of regverdiging vir hierdie kriminele gedrag wat die vordering wat ons maak, ondermyn en verhoed dat ons ‘n meer inklusiewe en toeganklike stad skep nie,” het hy gesê.

“Finansiële hulpbronne is beperk. Om te vernietig wat reeds bereik is, beroof almal van verbeterde toegang tot werksgeleenthede, geleenthede, skole en klinieke en ander dienste. In die besonder, die gemeenskappe wat afhanklik was van openbare vervoer vir hul mobiliteit het die meeste gely. Laerinkomste-gesinne wat gemiddeld 43% van hul maandelikse inkomste op vervoerkoste bestee en in sommige dele van Kaapstad is die koste so hoog as 60%.”

Die stad was dag en nag werksaam om die koste van openbare vervoer te verminder sodat Kaapstad meer billik en toeganklik was vir behoeftiges, het hy gesê.

“Diegene wat die openbare vervoer-infrastruktuur na willekeurig vernietig het, het die wettige bewoners van hul reg op bekostigbare, toeganklike en veilige openbare vervoer ontneem omdat hulle gegrief was. Die spoorstelsel is reeds verlam deur die aanhoudende sabotasie en gewelddadige aanvalle, en daardeur het duisende pendelaars na openbare vervoer per pad oorgeskakel.

Dit is hoog tyd dat die Suid-Afrikaanse Polisiediens die skuldiges vasvat sodat hulle aangekla en vervolg kon word. Anargie, geweld en die vernietiging van stedelike eiendom is onaanvaarbaar en kan nie geduld word nie,” het Herron gesê.

Republikeine ontdek geheime fonds vir linkse pro-immigrasie aktiviste

Opregte linkse selflose voetsool-aktiviste of gewone parasiete? Dit is die vraag wat in opgekom het toe die Amerikaanse kongresondersoekers in Maart vanjaar ontdek het dat die Obama-administrasie miljarde dollars aan linkse aktivistiese organisasies geskenk het deur ‘n korrupte geknoeiery by die Amerikaanse Departement van Justisie.

“Dit is duidelik dat partypolitiek ‘n rol gespeel het in die onwettige aksies wat begaan is,” het die Republikeinse wetmaker John Ratcliffe van Texas gesê. Hy het aan Fox News gesê: “Die DOJ is die laaste plek wat dit moes plaasgevind het.”

Die skema is in geheimhouding gehul terwyl fondse in ‘n doolhof van nie-winsgewende fronte gevloei het na die sogenaamde voetsool-aktiviste. Judicial Watch se Tom Fitton het aan Fox News gesê: “Dis afpersing. Dit is korrupsie, suiwer en eenvoudig.” Fitton het gesê voorstanders van groot regering en “progressiewes” het basies die Departement van Justisie gebruik om geld van korporasies te vat.

Groot banke wat deur die regering gedagvaar word vir diskriminasie of verbandmisbruik, kan hul sake afkoop deur aan derdepartyse nie-slagoffers skenkings te maak. Alhoewel die reëls nie spesifiseer hoe hierdie derdepartygroepe die geld moet gebruik nie, is kritici van mening dat banke aansporings kry om te skenk aan sekere nie-winsgewende instellings eerder as om dit aan verbruikers terug te gee.

Kongresondersoekers het tot dusver gevind dat $3 miljard aan “nie-slagoffer-entiteite” betaal is.

Ted Frank, direkteur van die Mededingende Ondernemingsinstituut vir Klas Aksies, het aan Fox News gesê: “Die onderliggende probleem met die fondse is dat ons nie presies weet waar die geld gaan nie.” Maar dit word nog erger, volgens Frank. “Met behulp van die handhawingsgesag wat korporatiewe verweerders afpers, neem die DOJ burokrate miljarde weg van belastingbetalers vir hul troetelprojekte om hul voorkeure te finansier.”

Volgens Frank moet die geld na die Tesourie-afdeling gaan omdat die proses die wesenlike uitgawes van die wetgewende gesag onderskryf. Die Departement van Justisie beweer dat geld toegelaat word om die Tesourie te omseil omdat die banke se bydraes aan sulke groepe “vrywillig” is.

Obama-surrogate in die regering se aanspreeklikheidskantoor en kongresnavorsingsdiens het natuurlik tot die gevolgtrekking gekom dat die skikkingsooreenkomste nie die Kongres se mag van die beursie systap nie. Maar Franks stem heeltemal nie saam nie. “Dit is doodgewone korrupsie,” het hy gesê.

Die linkse fronte wat baat gevind het by die korrupsie staan vir die bevordering van “onwettige immigrasie en voorspraak vir voordele en bestuurslisensies vir ongedokumenteerde immigrante” sodat hulle vir die Demokrate kan stem.

Senator James Lankford het aan Fox News gesê. “Dit is nie ‘n republikeinse of demokratiese kwessie nie, maar een van goeie regering. Aksies wat deur die federale regering gevoer is, moet teruggaan na die federale regering, terug na die belastingbetaler.”

Die senator het die Stop Settlement Slush Fund Act van 2017 ingestel om die misdade deur Obama se Departement van Justisie te beëindig om geld na hul linkse troetelprojekte te kanaliseer.

“Die protes is so organies soos ‘n plastiekbeker,” het Fitton spottend gesê. “Daar is ‘n massiewe linkse infrastruktuur in plek om die monsterregering wat deur die Obama-administrasie geskep is, te beskerm.”

SA se rol in BRICS sink weens gebrek aan navorsing

Indien ‘n mens die verklaring van die Streekverteenwoordiger vir Asië en die Stille Oseaan-gebiede van die FAO
ná afloop van die 7de vergadering van die Ministers van landbou van die BRICS-lande op 16 Junie in Nanjing, China, verlede week saamlees met die jongste ekonomiese vooruitskatting van die OECD, dan dink ‘n mens onwillekeurig aan die Aspoestertjie-sprokie.

Die FAO maak groot gewag van die rol wat die vyf BRICS-lande kan speel in die globale heropbou van die ekonomie vanweë die omvang van die vyf lande se bydraes tot die wêreld. Brasilië, Rusland, Indië, China en Suid-Afrika huisves gesamentlik meer as 40% van die wêreld se bevolking en is vir meer as 20% van globale GBP verantwoordelik. Meer as een derde van die wêreld se graan word deur dié vyf geproduseer en Rusland het in 2015 die wêreld se grootste koring-uitvoerder geword. Daar kan dus verwag word dat die BRICS-lande ‘n betekenisvolle en leidende rol kan speel om honger en armoede te verlig, soos vervat in die Millennium-doelwitte vir 2030.

Die jongste vooruitskatting van die OECD dui op matige positiewe, beduidend ongelyke globale ekonomiese groei, maar dat die verwagte voordele nie genoeg mense outomaties kan bevoordeel nie.

Wat verblydend is, is die betekenisvolle sterk groei wat in van die BRICS-lande verwag word – van meer as 7% in Indië en China se net meer as 6.5% (al sal die groeikoers na verwagting verder maar gering daal). Vir Brasilië verwag die OECD ‘n positiewe groeikoers van 1.6% vanjaar, terwyl Suid-Afrika die bus verpas met afwaarts aangepaste groeiverwagtinge. Die vraag na uitvoer uit die BRICS-lande kan kop optel met die Euro-ekonomie wat meer as 2% kan groei, terwyl Amerika ook kan uitsien na die voordele van positiewe ekonomiese groei. Wat egter van fundamentele belang is, is dat verwagte groei ander drywers gaan hê, met duidelike waarskuwings aan die regering om nie selfvoldaan agteroor te sit nie.

Ekonomiese groei sal hoofsaaklik tegnologies gedrewe wees met kwalitatiewe verbetering in die gehalte van die kapitaal wat aangewend gaan word. Dit sal die nodige produktiwiteit ‘n hupstoot gee met gevolglike uitsetspronge, wat nou so nodig is. Waardekettings gaan verdiepende integrasie ervaar, met selfs ‘n verlies aan werkgeleenthede, maar verbeterde opbrengste op die nuwe kapitaal wat belê moet word. In ontwikkelende lande kwel die onvermoë om te kan bestee en hoe dié verwagte surplus witmielie-oes in Suid-Afrika dus weggeëet kan word.

Die FAO maak gewag van die goeie status van landbounavorsing in die BRICS-lande, maar in April 2017 se ASTI verslag deur Nienke Beintema en Gert-Jan Stads: “A Comprehensive Overview of Investments and Human Resource Capacity in African Agricultural Research”, is die ontoereikende besteding op navorsing opvallend. Dit is ten spyte van die ondernemings van lande suid van die Sahara om jaarliks 10% van hul landboubegrotings op navorsing te spandeer – die Comprehensive Africa Agriculture Development Programme (CAADP) – ten einde 6% sektorale groei te bewerkstellig. Suid-Afrika is ‘n navorsing-arm land en bepaald nie in dieselfde liga as die ander BRICS-vennote nie. Indien Suid-Afrika gemeet sou word aan die maatstawwe vervat in die POLITICAL ECONOMY OF UNDERINVESTMENT IN AGRICULTURAL RESEARCH van Beintema en Stads, slaag ons die toets met onderskeiding. Navorsingbesteding in landbou deur die staat is betekenisvol minder as die toename in landbou se GBP – die landbounavorsing-intensiteitverhouding daal konstant. Dit is rondom 1%.

Terug by die sprokie en die prins se soeke na die eienares van die skoen is die immer gelukkige einde, maar met minder mooi toepasbaarheid al hier. Indien die oorwig van staatsbesteding bly fokus op veranderde grondgebruik soos versnelde grondhervorming waar produktiewe eenhede vir herverdeling onttrek word, die blote in-bedryf-stel van onbenutte plase in staatsbesit, en vele ander inisiatiewe, sal verbeterde tegniese doeltreffendheid as die belangrikste dryfveer vir groei in landbouproduksie en markontwikkeling as die prins, bloot verbyry en aspoestertjie sal bly vloere skrop.

Bron: Dr Kobus Laubscher, OFM Nuus

Skoppensboer: Ons kort ‘n nuwe idee soos… apartheid

By die onlangse Jeugdagvieringe het president Jacob Zuma gesê dat die jeug “radikaal en revolusionêr moet dink”. As ‘n louwarm aanhanger van die president — by gebrek aan enige ander leierskap in ons land — het hierdie gedagte Skoppensboer nou spreekwoordelik “aan die dink gesit”.

Op die oog af lyk dit moeilik om enigiets uit te dink wat meer radikaal is as die daaglikse uitsprake van politici, predikante en joernaliste in ons land. “Vat al die grond!” sê Malema. Om nie te vergeet van die ANC-lid en munisipale amptenaar, Velaphi Khumalo, wat op Facebook gesê het nie: “Ons moet die land van alle witmense reinig. Ons moet maak soos Hitler met die Jode gemaak het.”

Selfs die voormalige rektor van die Potchefstroomse universiteit en huidige direkteur van die FW de Klerk-stigting, Theuns Eloff, het al bely: “Ek is ‘n revolusionêr.” Komende van iemand wat blykbaar as ‘n Dopperteoloog opgelei is, is dit, ja, nogal radikaal.

Nou die dag was daar blykbaar ‘n persoon van Black Land First op RSG wat teen blanke boere uitgevaar het en waarom sy nou haar “gesteelde grond” sonder betaling wil terughê. Black Land First onder die bekwame leierskap van Andile Mngxitama wat openlik ‘n antiwit revolusie aanblaas, is dus nou hoofstroom.

Blykbaar gaan die voormalige Randse Afrikaanse Universiteit (deesdae UJ) ‘n handleiding publiseer waarmee kursusse “gedekoloniseer” kan word. Dit kom so op die hakke van die UJ-ouditorium wat in ‘n daad van dekolonisering afgebrand is en voor die Bloemfonteinstadsaal onlangs tydens dieselfde tipe “bevrydingsgebaar” verbrand is.

Dus, Suid-Afrika is reeds ‘n radikale samelewing wat oorloop van revolusionêre, stadsaalafbranders, grondgrypers, en natuurlik misdadigers. O ja, en minibustaxibestuurders wat nie meer stilhou vir rooiligte nie; dis nog ‘n koloniale item op ons paaie wat deesdae net vir versiering tussen groen, geel en rooi flikker.

Die sinoniem vir “revolusie” in ons land is mos “transformasie”. Terloops, Skoppensboer sien die Hollanders praat deesdae van “omvolking”, waarmee die beoogde vervanging van Nederlanders deur Moslems bedoel word. Dis eintlik net ‘n ander woord vir “transformasie” hier by ons, want daarmee word ook die omvolking van instellings van wit na swart bedoel. Suid-Afrika is reeds volledig geomvolk, of dalk omgevolk. Die intelligente leser sal woordspel hier raaksien.

Vandaar dus Skoppensboer se nuwe, radikale idee: Bring apartheid terug. Daar is mense wat sê dat kommunisme nie mooi gewerk het nie, want dit is “net verkeerd toegepas”. Daarom is Suid-Afrika ook nou goed op pad na onverdunde kommunisme toe, met kollektiewe landbou en die aanhoudende jag op “fasciste” en “rassiste”. Stalin sou baie tuis voel hier in 2017; dis net 1917 met selfone.

Dog ook apartheid is nooit ‘n behoorlike kans gegun nie, toe word dit afgeskaf. Hoe meer Skoppensboer Verwoerd se toesprake lees, hoe meer kan hy insien dat die hele ding nie so vergesog was nie. Behalwe, Verwoerd was heeltemal te liberaal, waarskynlik omdat hy in Nederland gebore is en te lank in die ou Rhodesië tussen Engelse skoolgegaan het. Een fout van apartheid was: Ons moes nooit onafhanklike tuislande (wat die Engelse pers as “Bantoestans” bespot het) geskep het nie. Vir Skopppensboer is die antwoord eenvoudig: Waarom ten duurste groot dele van ons land weggee vir Bantoestans wat niemand wil erken nie, as daar ‘n stuk of vyftig Bantoestans dwarsdeur Afrika bestaan en waarvan die onafhanklikheid reeds universeel deur ander state en die VN erken word? Dink maar aan die drie Engelse Bantoestans hier in ons midde: Lesotho, Swaziland en Botswana, wat oorspronklik “Britse protektorate” genoem is. Dis mos ook apartheid, maar omdat Brittanje dit geskep het, is hulle Bantoestans dooddollies.

Volgens Africa Check, jou gunsteling- George-Soros-ondersteunde nie-regeringsorganisasie, bestaan daar 55 state in Afrika, dus aan Bantoestans is daar geen tekort nie.

Vandaar nou Skoppensboer se nieu-apartheid: Kom ons transformeer die land weer terug na ‘n Afrikanerland toe en stuur ‘n klomp Bantoes terug Bantoestans toe. Sonder passe, want die passtelsel was net ‘n klomp moeite en het niks gehelp nie. Jy kort ‘n fisieke grens met ‘n hoogspanningsdraadheining wat enige voornemende onwettige immigrant net daar tot houtskool reduseer.

In elk geval is dit net ‘n kwessie van tyd voor die EFF en Black Land First ‘n volskaalse Bantoe-kommunistiese revolusie in ons land gaan ontplooi. Ons sal óf doodgemaak óf soos die blanke Rhodesiërs en Portugese met die klere aan ons lywe iewers heen moet vlug. Veg of vlug is eintlik al opsies wat oorbly, met meeste mense wat reeds vir die vlug-opsie Australië toe of waar ook al gekies het.

Maar gestel ‘n paar Skoppens- en ander boere veg terug? Tot ons stomme verbasing verower ons dalk Voortrekkerhoogte en Tempe in ‘n vroeë fase van die stryd, want volgens gerugte is Umkhonto we Sizwe sonder Oos-Duitse instrukteurs nie meer so op en wakker soos wat hulle was nie.

Dan gaan dit behoorlik ‘n geval wees van die hond wat die bus gevang het, en nie mooi weet wat om daarmee te maak nie!

Eerste kan ons die naam verander na die Afrikaanse Republiek, om geen twyfel te laat oor waar ons lojaliteit lê nie. Stryk die onderbroek en hys die oranje-blanje-blou! Maar watter staatsvorm sal ons kies, behalwe nou om apartheid terug te bring?

Kom ons wees eerlik: Demokrasie het in ons land misluk. Iemand het gesê dat demokrasie bloot die ompad na kommunisme is. In ‘n verdeelde land soos Suid-Afrika loop enige verkiesing in elk geval op ‘n rasse- en etniese sensus uit waarin ons weens ‘n gebrek aan getalle de facto ontkieser is. Erger: die Afrikanerbevolking is ná 23 jaar van konstante breinspoeling en intimidasie in so ‘n toestand van verwarring en Stockholm-sindroom dat nie eens ons eie mense vertrou kan word om by die stembus “reg te stem” nie. Ons het al oor en oor gesien hoe hulle, soos kalkoene vir Kersfees, téén hul eie en die volksbelang stem. Hulle sal eerder vir Jacob Zuma of Musi Mmaimane stem as ‘n stoere Afrikanerleier wat Afrikaans, eie skole en die behoud van ons kultuur voorstaan.

Dus: op die kort en selfs langer termyn, sal ‘n volkseie militêre junta die land moet regeer. In elk geval kos verkiesings net geld wat op baie beter dinge bestee kan word as ‘n klomp narre wat twak praat en mekaar persoonlike verwyte of beledigings toeslinger.

Vele mense droom al jare lank daarvan om die verraaiers soos FW de Klerk, Roelf Meyer, Leon Wessels en kie. voor die vuurpeleton te sit. En natuurlik sal dit die eerste ding wees wat die volkseie militêre junta sal laat geskied. Krygsrade sal dié mense summier verhoor, vonnis uitspreek en agterna kan daar lootjies getrek word oor wie ‘n beurt kry om dié aangename takie te verrig. Let wel, dis bloot ‘n voorspelling van Skoppensboer en geen oproep om dié eerbiedwaardige politici van kant te maak nie, anders byvoorbeeld as Johnny Depp se onlangse oproep om ‘n sluipmoord op president Donald Trump uit te voer.

Nie net voormalige NP-politici nie, maar alle sigbare meelopers met die huidige terroristeregime behoort verhoor te word. Ook die media en van die joernaliste wat ons al jare lank met hul linkse, volksvyandige propaganda teister, moet voor die krygsraad verskyn. Uiteraard sal Max du Preez en Adriaan Basson die doodstraf vir hoogverraad kry. Sommige ander ampsdraers by Naspers soos Esmaré Weideman mag dalk net vyf of tien jaar Kroonstad toe gaan om oor haar sondes en verraad na te dink. Sy sal wens vir ‘n koppie tee van Steve.

In die links-liberale Wes-Europa is daar deesdae interessante idees oor burgerskap in omloop. Sommige lande bespreek die gedagte dat indien jy byvoorbeeld as radikale Islamis jou haat en afsku teen sê nou maar Frankryk as Westerse samelewing uitspreek, dan mag jy van jou burgerskap ontneem word en die land uitgesit word.

Ek veronderstel ons volkskeie militêre junte sal by wyse van dekrete regeer. Een van die eerste dekrete moet wees dat waar iemand hom skuldig maak aan Boerehaat, die sing van liedere soos “Kill the Boer”, die skree of verf van slagspreuke soos “Afrikaans must fall”, dan stel hy of sy hul bloot aan ‘n summiere regsprosedure waarvolgens hulle onmiddellik hul burgerskap verloor en na hul vorige land van herkoms gedeporteer word. Indien daar geen vorige land van herkoms vasgestel kan word nie, dan word dit by verstek as Zimbabwe gereken.

Dieselfde moet geld openbare geweldpleging, soos die afbrand van die Pretoriastasie, die Bloemfonteinstadsaal, die RAU-ouditorium of selfs minder erge gevalle van brandstigting en saakbeskadiging. Vang hulle, neem hulle foto’s en vingerafdrukke en deporteer hulle. Teen die tyd dat ‘n paar honderd duisend onlusmakers uit die land gesit is, sal hulle twee keer aan onluste as ‘n loopbaan begin dink.

Uiteraard sal die polisie en die weermag binne enkele weke terug getransformeer word tot twee trotse, korrupsievrye instellings onder volkseie bevel. Die onluseenheid moet ook nie huiwer om skerppuntammunisie te gebruik nie. Veels te min belhamels is destyds by Sharpeville of in Soweto doodgeskiet; ons moet ‘n les leer by die Chinese en hul Tianenmeinplein. So ‘n duisend op ‘n slag sal as afskrikmiddel teen openbare geweld dien, tesame met die uitsettings en burgerskapontnemings.

Soos onder apartheid van ouds, sal die land heel rustig wees. Buitelandse joernaliste wat ons probeer beswadder, van rassisme en verdrukking beskuldig, ens., moet binne 24 uur uit die land gesit word en op die lys van verbode immigrante geplaas word.

En so gepraat van media: Sedert die 1890’s en selfs daarvoor, sit ons met ‘n baie groot probleem in die vorm van die Johannesburgse media wat die buiteland, veral Brittanje, dien en konstant enige plaaslike regering ondermyn. Hulle ondermyn selfs die huidige Zoeloeregering, wat nog te sê ‘n Afrikanerregering. Daarom moet hulle deeglik in die bek geruk word.

Die Wet op geaffekteerde organisasies van 1974 moet terug op die wetboek, sy dit dan in aangepaste vorm. Waar ‘n organisasie of koerant, webblad of wat ook al, hom aan Boerehaat, anti-Afrikaanse propaganda, die propagering van hoogverraad en dergelike meer skuldig maak, moet hy onmiddellik van alle finansiële bronne ontneem word. Geen adverteerder of borg mag so ‘n medium ondersteun nie. Dit sal die hele marxistiese propagandamasjien van sy suurstof ontneem.

Dan, wat Naspers betref. Nadat die ampsdraers van dié organisasie verhoor en gevonnis is — met verskeie doodsvonnisse, dit spreek vanself — moet dit genasionaliseer word en tesame met die SAUK onder volkseie bestuur geplaas word.

Die universiteite, veral die Engelse universiteite, was nog altyd ‘n groot bron van ergernis. In die sewentigerjare het die hele land die NP ondersteun. Vergeet maar vir ‘n oomblik van Vorster se voorliefde vir brandewyn en gholf, en dat hy nie baie slim was nie. Feit is dat 80% van die blanke kiesers vir hom gestem het. Selfs The Star in Johannesburg het die behoud van die blanke beskawing en die stryd teen kommunisme ondersteun, tesame met al die ander media in die land. Dit was net The Rand Daily Mail wat heftige kritiek teen die regering uitgespreek het, tesame met ‘n klein groepie Boerehaat-marxiste op die Engelse kampusse. Uiteindelik het dié koerant weens sy linkse standpunte onder Alister Sparks en Helen Zille weens ‘n gebrek aan advertensies ondergegaan.

Ons moet leer uit die verlede, daarom moet sowel die Engelse media as hul kampusse genadeloos aangevat word. In die eerste weke ná hul bewindsoorname, sal die volkseie junta die Afrikaanse kampusse tot hul eertydse glorie herstel. Ons sal deur al hul publikasies werk; die akademici wat hulle aan marxisme, feminisme, Boerehaat, antiblanke propaganda, en dies meer, skuldig gemaak het, sal summier afgedank word sonder enige vergoeding of pensioenuitbetalings en op ‘n swartlys kom. Enigeen op die swartlys mag nooit weer ‘n pos aan enige opvoedkundige instelling of in die media beklee nie.

Laat ons ons nie om die bos lei nie: Daar bestaan reeds ‘n swartlys van “regse” akademici, skrywers en denkers in die huidige Suid-Afrika. As jy nie gal braak teen “witheid”, kolonialisme, apartheid en Afrikaners nie, sal jy nêrens aan ‘n universiteit of selfs in die hoofstroommedia aangestel word nie. Dus sal Links net in eie munt terugbetaal word.

Die Afrikaanse universiteite sal weer Afrikaans wees, dit spreek vanself. Enige onlusmakers wat dit nie aanvaar nie, sal op die trein Beitbrug toe gesit word.

‘n Vraag wat Skoppensboer nogal boei, is wat om met die Engelse kampusse te maak? Dit is nou nadat Max Price, tesame met Pierre de Vos en die hele gespuis aan die Universiteit van Kaapstad afgedank en ‘n goeie klompie gedeporteer is. Adam Habib van Wits sal terug wees in Indië of Pakistan of waar hy ook al vandaan kom. Aanvanklik het Skoppensboer gedink dat die vier Engelse kampusse (Wits, UK, Rhodes en Natal) summier gesluit en platgestoot moes word, gegewe hul geskiedenis van Boerehaat, propaganda vir volksmoord teen die Afrikaner, marxisme, feminisme en antiblanke ideologie, maar dalk kan hulle in ‘n soort hulpbron vir ons omskep word.

Ná alles is Engels ‘n internasionale taal wat deur vele mense oorsee ook verstaan word. Daarom, terwyl alle universiteitstudie voortaan in Afrikaans sal geskied, kan die vier Engelse universiteite getransformeer word tot internasionale regse universiteite. Jared Taylor kan as rektor van Kaapstad aangestel word en Kevin McDonald as rektor by Wits. Richard Spencer van Altregs-faam kan as hoof van die staatsleerdepartement by Wits benoem word. Beurse kan aan regse Amerikaanse en Europese jongmense beskikbaar gestel word om in ons land te kom studeer — in Engels. Maar: Afrikaans sal ook ‘n verpligte vak wees en vanselfsprekend sal alle studente baie gretig wees om dit aan te leer en te deel in die konserwatiewe revolusie wat in ons land onder die bekwame leiding van ons volkseie junta ontvou.

Transformasie beteken tans om die land tot ‘n swart Afrikaland te omvolk. Blankes moet hul werk verloor, uitgesluit word, les bes aangeval, beroof en doodgemaak word. Hierdie proses sal natuurlik omgekeer moet word. Deur volgehoue uitsettings van radikale, onlusmakers en Boerehaters na al 55 Bantoestans in Afrika, asook behoorlike grensbeheer wat buitelanders betref, sal ‘n bevolkingsbalans herstel word.

Ons moet ‘n weldeurdagte immigrasiebeleid hê. Hordes immigrante uit Nederland, Vlaandere, Duitsland, Skandinawië, Pole, Frankryk en vele ander lande sal belangstel om hierheen te kom, Afrikaans aan te leer en deel te word van hierdie grootse avontuur wat hom nou al byna vier eeue lank hier afspeel. Maar die volkseie junta sal ook maatreëls moet afkondig om groter gesinne onder ons volksgenote aan te moedig. Mense wat nie ná ouderdom dertig reeds drie kinders het nie — uitgesonder weens mediese redes of onvrugbaarheid — moet beboet word of hoër belastings betaal.

Skoppensboer lees nou die dag van ‘n Duitse immigrant in die vyftigerjare wat iewers op die platteland by ‘n Indiërmeisie begin “kuier” het. Die plaaslike SAP het dit opgemerk en hom daaroor gewaarsku. Toe hy die tweede keer by haar kuier, word hy in hegtenis geneem en summier gedeporteer. Skoppensboer twyfel of voornemende immigrante na die Afrikaanse Republiek nie reeds op hoogte sal wees van die plaaslike etos nie, maar ons het al dié rigsnoere uit die verlede om ons en ons immigrante op die regte pad te hou.

Verder sal daar ‘n kultuur wees wat sal put uit antieke Sparta, Duitsland tussen die twee wêreldoorloë en die Afrikaner-Gouetyd tussen 1948 en 1980: patriotisme, universele militêre opleiding en paraatheid, fiksheid, gesondheid, luisterryke Republiekdagfeeste, verpligte lidmaatskap van die Voortrekkers vir alle Afrikaanse kinders, en so meer.

Die ou streekskunsterade (TRUK, KRUIK, SUKOVS, ens.) sal terugkom, met Wagner-operas in die Staatsteater, asook opbouende toneelproduksies, onder andere. Ná dekades van uiterste dekadensie en verval, sal ons weer opstaan en ons kultuur en leefwyse met trots beoefen. Diepsinnige boeke sal geskryf word wat nie meer handel oor geslagsverhoudings tussen rasse soos by die Dopper-Don-Juan, André P. Brink nie, maar oor die sin van die lewe, van ons geskiedenis en volkskap hier in ons mooi land aan die suidpunt van Afrika.

Enige minibustaxi wat oor ‘n rooi lig ry, sal daar en dan gekonfiskeer word en die bestuurder ná twaalf houe met ‘n rottang op die trein Zimbabwe toe gestuur word. Ons moet ook nie ons geld mors op die tronke nie; moordenaars en verkragters moet gehang of ingespuit word, en vir geringe oortredings lyfstraf ontvang, tesame met uitsetting na ‘n Bantoestan.

Wat die verdere staatkunde betref, voorsien Skoppensboer dat die Pedi’s onder generaal Malema verslaan sal word en dan oor die Limpopo verdryf sal word. DIe Zoeloes sal aangemoedig word om almal terug te keer Zoeloeland toe. Gegewe die skade wat die Xhosas ons oor eeue berokken het, en steeds berokken, sal ons ‘n geskikte aflaaipunt iewers in Afrika vir hulle vind. Die DRK is meer as twee keer so groot soos Suid-Afrika, en beskik oor meer water as enige ander land in Afrika, met ongerepte tropiese woude waar selfs ‘n Xhosa sou kon oorleef. Dit sal die taak van ons vindingryke, revolusionêre regering wees om te sorg dat al tien miljoen Xhosas daar uitkom. Agterna sal die Oos-Kaap as ‘n toeristebestemming ontwikkel word, terwyl die motorfabrieke van Oos-Londen en Uitenhage deur uitsluitlik blanke werkers en robotte behartig sal word. In die BMW-fabriek in München werk sulke mooi, jong, blonde Duitse meisies wat net ‘n paar knoppies druk om te sorg dat die robotte en die geoutomatiseerde monteerbaan glad loop. Hoekom nie ook hier by ons nie? Ons het swart arbeid nie nodig nie.

Om verdere veediefstal te bekamp, moet Lesotho insgelyks met ‘n goeie elektriese heining omring word. Die meeste Sotho’s is in elk geval migrante van daar af en kan gerus teruggestuur word, veral dié wat hulle aan geweldpleging, Boerehaat of anti-Afrikaanse gedrag skuldig maak. Die Tswanas het reeds ‘n Bantoestan in die vorm van Botswana en voor hulle nog huise in Coligny afbrand, moet hulle aangemoedig word om soontoe te migreer.

Wat die bruines van die Wes- en Noord-Kaap betref, gun ons hulle demokrasie. Hulle kan leiers verkies vir ‘n Verteenwoordigende Kleurlingraad wat die junta in Pretoria van advies en aanbevelings aangaande hul gemeenskap sal bedien.

Ons hoef dit ook nie apartheid, wat in die buiteland ‘n gelade woord is, te noem nie. Ons kan dit bloot sien as die volgende fase van “transformasie”. Eers transformeer die land hom in die afgrond in, dan transformeer hy weer na sukses. Dit kan as ‘n natuurlike proses beskou word.

Of, soos Carel Boshoff junior van Orania op ‘n keer geskryf het: “Een revolusie roep ‘n ander op.”

Bruce Fordyce aangeval terwyl hy op straat draf

Die Suid-Afrikaanse langafstandatleet en herhaalde Comrades-wenner, Brucy Fordyce, is op straat in Johanensburg aangeval en beroof terwyl hy vanoggend besig was om te oefen.

Volgens ‘n vriend, mnr. Ray de Vries, is Fordyce, aangeval en van sy hardloopskoene en horlosie deur gewapende rowers beroof.

Die rowers het in ‘n motor langs Fordyce stilgehou en hy het aanvanklik gedink dat hulle padaanwysings wil vra, toe hulle ‘n vuurwapen te voorskyn haal en hom beveel om sy horlosie en skoene te oorhandig.

Maar blykbaar het Fordyce hom nie van stryk laat bring nie en het, nadat hy tuis ‘n ander paar skoene gaan aantrek het, sy oggenddraffie voortgesit.

Op die hoogtepunt van sy loopbaan as marathonatleet het Fordyce nege keer die moordende Comrades-wedren gewen.

Europol: Linkses meer geneig tot terreur as konserwatiewes

‘n Nuwe verslag deur Europol het aan die lig gebring dat linkses meer geneig is tot terreur as hul konserwatiewe opposisie.

Dit weet enige Suid-Afrikaner al sedert die Rivonia-verhoor waar wit kommuniste en huidige “volksheld” Braam Fischer terreur gepleeg het om wittes uit die land te dryf.

Hul Europese eweknieë is min of meer besig met ‘n soortgelyke stryd.

Europol is die wetstoepassingsagentskap van die Europese Unie, met hul hoofkwartier in Den Haag, en getaak om die 28 EU-lidlande te beskerm in hul stryd teen ernstige internasionale misdaad en terrorisme.

Navorsers in die Verenigde State is ook bekommerd oor die opkoms van linkse terreur. “Ek dink ons ​​is in ‘n tyd waar ons nie linkse ekstremisme kan ignoreer nie,” het Oren Segal, direkteur van die Sentrum vir Ekstremisme, gesê.

“As ons anti-fascistiese teenbetogings het – nie dat hulle dieselfde is as wit suprematiste nie – waar geweld by hierdie gebeure kan opduik, sien ons dat mense wat vanself gewelddadig is, daardeur aangetrokke is,” het Segal gesê.

Linkses in Europa het in 2016 ‘n hele 27 keer meer terreuraanvalle as konserwatiewes gepleeg. Die kamtige “gevaar” van konserwatiewes wat ‘n ekstremistiese bedreiging inhou is dus gewone warm lug.

Sowat 142 sulke terreuraanvalle het verlede jaar in Europa plaasgevind. Net een regse terreuraanval is vir die hele jaar aangeteken, terwyl 27 op linkses blameer word, volgens Europol.

Dertien aanvalle is op Islamitiese djihadiste geblameer, terwyl die meerderheid aanvalle, 99, as “separatistiese” aanvalle aangedui is.

Dodelike aanvalle wat tot die dood van onskuldige slagoffers gelei het, was amper uitsluitlik Islamities, met 135 van die 142 sterftes en 374 van die 379 beserings wat plaasgevind het as gevolg van djihadistiese terreur.

Na hierdie week se aanval op Moslemaanbidders naby ‘n moskee in Londen, was linkses vinnig om die ou verhaal van “gevaarlike regses” op te diep.

Brian Levin, ‘n voormalige NYPD-beampte wat nou spesialiseer in teen-ekstremisme, het aan VICE gesê dat die linkses ‘n baie groter bedreiging was toe hy gestuur is om ‘n KKK-byeenkoms verlede jaar te monitor net om te ontdek dat hy een van die Klansmen moes beskerm teen ‘n lid van Antifa.

“Op daardie stadium het ek gesê ons het iets aan die linkerkant wat besig is om te verhard,” het Levin gesê.

Leon Lemmer: John Kane-Berman-biografie vertoon liberale teenstrydighede

‘n Mens kan oor jou lewensloop skryf bv om self sin daarvan te probeer maak of omdat jy dink die inligting is die moeite werd om aan andere mee te deel. Soms is die teikengroep van die manuskrip slegs die familie. As die outeur self sorg dat sy outobiografie gepubliseer word, beteken dit meesal dat hy tevrede is met wat hy vermag het. John Kane-Berman se boek, Between two fires: Holding the liberal centre in South African politics (Johannesburg: Jonathan Ball, 2017, 338p, R275; Amazon Kindle $13,67), loop oor van selftevredenheid, gebaseer op ‘n goeie selfbeeld. “I had been accurate about what was going to happen in South Africa” (Kindle 5901) – ‘n nogal wydlopige aanspraak. In die boektitel word na die outeur se sentristiese liberalisme verwys, maar ek was verbaas oor hoe radikaal links en uitermate aktivisties hy in die apartheidsera was. Geweld was toe omtrent al wat hy afgekeur het en dit eers nadat sy ouers hom daartoe oorgehaal het (1423). Wat hy in die openbaar gesê en geskryf het, het destyds op die Tutu-manier heel moontlik geweld aangemoedig.

John Kane-Berman (gebore in 1946 – voortaan afgekort as JKB) het bekendheid verwerf as die uitvoerende hoof van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasseverhoudinge (1983-2014 – voortaan afgekort as die Instituut). Die teks steun in groot mate op wat JKB voorheen gepubliseer het. By nabaat is dit maklik om te besluit wat in ‘n outobiografie ingesluit en wat liefs weggelaat word. Hier en daar erken hy foute maar meesal blaas hy sy eie beuel. Dwarsdeur sy loopbaan het JKB blykbaar die komplimente wat hy ontvang het sorgvuldig bewaar en in hierdie boek gereproduseer. Wat afbreuk aan sy geloofwaardigheid doen, is dat hy daarin spesialiseer om apartheid deurgaans so belaglik en absurd moontlik voor te stel. Hy kry dit reg deur graag ekstreme uitsonderings, bv eenmalige gebeurtenisse, op te haal en dan die NP-regering daaroor te verdoem. Met hierdie anti-apartheidsfondament wen hy in sekere kringe sekerlik aan geloofwaardigheid; nie net in tradisioneel liberalistiese geledere nie maar ook by ander mense wat verkies om polities byderwets te wees. Die Instituut se “track record of opposition to apartheid … was a priceless asset … It gave us a legitimacy for our work in the post-apartheid era ” (4744).

Ek moet aan die begin noem dat ek as konserwatiewe, behoudende mens in talle opsigte nie daarin slaag om by die hede aan te pas nie. Dit is dus vir my moeilik om my te versoen met die huislike opset wat JKB vir homself geskep het. Hy het reeds dekades lank ‘n man as lewensmaat. “Pierre worked at the SABC as a lighting designer and for two years at South African Airways as a cabin steward” (1523). Hulle het in 1971 ontmoet en in 2013 ‘n burgerlike verbintenis aangegaan; dus “getrou”. Hierdie huweliksband is deur die gayregte-aktivis en vigslyer, Edwin Cameron, gelê (1518). Pierre funksioneer as die tuisteskepper wat onder meer die tuin versorg. “Pierre established a magnificent garden in our home” (2993). Hy is blykbaar ook verantwoordelik vir die spyseniering. “When she [Helen Suzman] first came to dinner at our house, Pierre was terrified that something might go wrong” (4764). Die boek is opgedra aan Pierre uit dank vir “providing me with a wonderful home life” (173).

Die JKB-egpaar (“Pierre and I”) het die land en die wêreld deurreis. Die plekke wat hulle besoek het en die onderwerpe waarin hulle belangstel, getuig van kulturele en geestelike diepte. Daarom is hulle nie televisiekykers nie. Van die groot gebeurtenisse wat hulle bygewoon het, is die herdenking na verloop van ‘n eeu van Gustav Mahler (1860-1911) se sterfte in 2011 van 17 tot 29 Mei in Leipzig. Die tien simfonieë en Das Lied von der Erde is deur elf verskillende orkeste uitgevoer (2121). In die konteks van klassieke musiek sal dit seker as een van die grootste gebeurtenisse van die 21ste eeu bekend bly staan. Later vertel JKB hoe hy tydens ‘n besoek aan die Kruger-wildtuin die vroegoggend-ontwaking van die natuurlewe soos ‘n grootse Mahler-simfonie ervaar het waarin die een reeks instrumente na die ander hulle intrede maak en pragtige melodieë voortbring. “Sometimes when we go out early to watch the sun slowly light up the landscape, I’m reminded of an orchestra coming to life instrument by instrument in a Mahler symphony … Finally, as the whole landscape lights up, the entire orchestra comes to life” (5166).

JKB het ses jaar as joernalis by die Financial Mail gewerk en daarna vier jaar lank vryskutwerk as joernalis gedoen voordat hy die uitvoerende hoof van die Suid-Afrikaanse Instituut vir Rasse-aangeleenthede geword het. Die Instituut is in 1929 met ‘n uitdruklik liberale grondslag gestig. Dit was “the first national multiracial organisation specifically established to promote interracial goodwill and conduct investigations bearing upon race relations” (3600). Die Instituut is “an organisation committed to using research and ideas to bring about reconciliation and change” (3695). In 1952 is bygevoeg dat die Instituut “has been permeated by the principles of Christian living and the values basic to Western civilisation” (3617). Die Instituut is daartoe verbind om bv sowel die Nasionale Party as die ANC te kritiseer. “The ANC, like earlier manifestations of the National Party (NP), is not a pragmatic party but an ideological one” (122). Na Jacob Zuma word daar treffend verwys as ‘n “one-man wrecking ball” (6051).

JKB se pa, wat ‘n prokureur en voorsitter van die Torch Commando was, het die NP verguis. JKB se ma was aan die Black Sash verbonde. Albei sy ouers was lid van die Liberale Party. Reeds in 1960 “the party embraced universal adult suffrage” (1184). JKB merk tereg op: “[South African] whites would never support a universal franchise” (1207) want “to share political power” beteken “[to] abandon control over their own destiny irrevocably” (2906). Desnieteenstaande het FW de Klerk in 1994 ongekwalifiseerde, algemene stemreg in ‘n eenheidstaat mandaatloos aan blankes opgedring. JKB maak gewag van die volgende (tradisionele) waarheid: “Democracy had ‘seldom, if ever, been applied [successfully] in a multiracial society with peoples of varying cultures and different stages of development'” (3622). Maar dan verwag FW de Klerk dat ons vir lief moet neem met ‘n uiterste vorm van demokrasie waarin daar geen groep- of minderheidsregte bestaan nie en etniese tuislande taboe is.

Hoewel hy deels van Joodse oorsprong is (465), het JKB ‘n Anglikaanse skool bygewoon. In 1965 het JKB ‘n Wits-student geword en dikwels die leiding in linkse politiek geneem. “I thought the rise of Black Consciousness was a healthy and necessary development” (907). Hy het hom darem ook vir myns insiens lofwaardige sake, soos universitêre outonomie en akademiese vryheid, beywer. JKB kom met hierdie onverwagte kompliment: “Throughout the apartheid era, South Africa remained an open society. This helped to undermine apartheid” (3810). Deesdae word vrye meningsuiting nie meer op bv universiteitskampusse toegelaat nie.

In breër verband is daar die Menseregtekommissie (MRK), iets wat (afgesien van ‘n sensuurraad) onbekend in die apartheidsera was. Die MRK wil (toenemend) beheer uitoefen oor wat blankes sê en doen. Byvoorbeeld, geykte, alledaagse woorde met besondere seggingskrag mag skielik nie meer gebruik word nie. Onlangs is ‘n blanke vrou met R100 000 deur ‘n “gelykheidshof” beboet oor ‘n enkele woord wat sy geuiter het toe sy hoogs ontsteld oor ‘n grypdiefstal was. Die “slagoffer” ontvang die volle R100 000, waarmee hy darem tevrede is. Dit is hoe ‘n enkele woord van ‘n blanke ‘n swarte in staat stel om bv ‘n motor te koop. Sy moet onvoorwaardelik om verskoning vra en haar boonop aan opleiding in sensitiwiteit onderwerp (Die Burger, 9 Junie, p 5). Anders as in die goeie ou dae hoef geen skade bewys te word nie. Die MRK het hierdie verregaande uitspraak verwelkom. “Die kommissie meen daar is geen omstandighede waarin die k-woord toepaslik kan wees nie” (Die Burger, 10 Junie, p 2). Dit is ongelooflik drakonies en myns insiens loop net blankes gevaar om slagoffers hiervan te wees. In die hoofstroominligtingsmedia is daar geen verontwaardiging oor hierdie soort geregtigheid uitgespreek nie.

Danksy ‘n Rhodes-studiebeurs is JKB van Wits na Oxford University vir ‘n PPE-graad (“philosophy, politics, and economics”). Aan Oxford het hy die wapenverbod en die sportboikot teen Suid-Afrika ondersteun (1413) maar mettertyd darem ekonomiese sanksies teengestaan (2916). In die nuwe Suid-Afrika vervul die Instituut ‘n belangrike rol, bv om te probeer verseker dat die regspleging onafhanklik van die ANC funksioneer. “I made sure that we sprang to the defence of the judiciary, whose ‘collective mindset’ the ANC said it wished to change, while also making judges more accountable to ‘the masses'” (4959). In die ou Suid-Afrika het regsgeleerdes in die akademie hulle bekke vol gehad oor die NP-regering. Kontrasteer dit met wat uiters opvallend in die nuwe Suid-Afrika is: “Legal academia had been silent” (4969). “Although a number of lawyers were picked off by the NP government, the independence of the profession as a whole was not attacked as the ANC was now attacking it” (4989).

Daar is minstens twee politieke opsigte waarin JKB teen my grein gaan. Veral toe hy vryskutwerk gedoen het, is van sy anti-apartheid- en anti-NP-geskrifte in radikaal linkse publikasies soos die Britse koerant, The Guardian, gepubliseer. Hierdie smeerveldtog is dus nie uitsluitlik deur buitelandse joernaliste gevoer nie. Tweedens verwys JKB graag na aspekte van die apartheidsbeleid, bv die verskuiwing van mense van een gebied na ‘n ander (iets wat die ANC-regering ook doen), as “ethnic cleansing” (313, 2194, 2389, 3279, 5486, 5490), wat skandalig oordrewe is. Hy verkies die volgende maklike oppervlakkigheid: “I could see parallels between Nazi Germany and South Africa. The most striking parallel was that of how people could become conditioned over time to accept what they might not immediately be prepared to accept” (1523). “White South Africans had been corrupted by conditioning. Apartheid was the beginning of it” (1539). Waarom nie eerder die begin van apartheid soek by die Britse koloniale beleid van rassesegregasie nie? Die heersende politieke byderwetsheid kan ook as kondisionering beskou word, sodat JKB dan net sowel hierdie ooreenkoms tussen die ANC en die Nazi’s kan uitwys.

Deesdae is die Demokratiese Alliansie (DA) in ‘n sin die opvolger van die Liberale Party (1953-1968). “Although ideologically rather a mess, it [the DA] is the closest thing South Africa has to a liberal voice in Parliament” (1165). Dit val op dat JKB selde na die DA verwys. “The Institute … was always free of alignment to any political party” (3650). “We were one of a few anti-apartheid organisations that never joined the UDF” (3736). “The accusations intensified as we began criticising anti-apartheid organisations for stoking violence in black townships” (3744). Vir JKB is vryheid dié sentrale politieke begrip. Dit lyk asof hy liberalisme in die klassieke sin, soos geformuleer deur bv John Locke (1632-1704), aanhang. “We therefore sometimes described ourselves as ‘classical liberals’ or even as ‘libertarians'” (5644). “Classical liberals … were in the middle: they cherished individual liberty over state power” (5648) – vandaar die titel van die boek. Maar dan was JKB aanvanklik ook hoogs onrealisties idealisties: “There was every reason to suppose that race would simply disappear in the ‘new’ South Africa” (5234). Die ANC se passie het geblyk te wees “retaining race classification under the guise of ‘transformation'” (5249). Met regstellende aksie word dieselfde gedoen (5254).

By geleentheid het JKB so ver gegaan om misdaadverdagtes te help om uit ‘n polisievangwa te ontsnap (2258). Pindile Mfeti het in die argief van die Instituut gewerk. Hy het soms na buurlande gegaan om verbanne organisasies te ontmoet. “He never volunteered any information about these trips and I never questioned him” (2479). JKB se strategie was dus soos dié van Helen Zille. Maar hoekom mag liberaliste sê hulle het nie geweet nie terwyl as NP-ondersteuners dieselfde sê, is dit onaanvaarbaar? Oliver Tambo word dikwels voorgehou as so onskuldig aan geweld soos ‘n ongebore baba, onder meer omdat hy glo voor ete altyd ‘n tafelgebed gedoen het. Toe Tambo oor die barbaarse halsnoermoorde gekonfronteer is, was sy verweer: “The police had started burning people before the ANC did. ‘The ANC disapproves of this but understands how it came about. We will try to dissuade people but the police have been doing it to smear the ANC. I hope it will someday be something of the past, but when it goes the regime will have lost a very powerful weapon against the ANC'” (2897). Dit is soortgelyk aan Thabo Mbeki se vergesogte verweer dat geweld nie ANC beleid is nie. Thabo Mbeki “denied that the ANC was orchestrating violence” (4411). Tambo sal egter nie halssnoermoorde ondubbelsinning veroordeel nie, net soos Mbeki hom nie summier van gewelddadigheid sal distansieer nie. “Alfred Nzo, then general secretary of the ANC, endorsed necklace executions” (4402). Geweld is myns insiens onuitroeibaar deel van die ANC se DNS. “Oliver Tambo, Thabo Mbeki, and others called for violent attacks on local councillors, policemen, homeland ‘puppets’, and so on” (3995). “A party unscrupulous enough to use violence to gain power is likely to be unscrupulous in trying to retain it” (6114).

Kenmerkend van sowel die ou as die nuwe Suid-Afrika is dat die pers nie genoegsaam die fundamentele boosheid van die ANC aan die kaak gestel het nie. “Although under-reported, and the context often omitted, many of the events on the ground followed what the ANC was urging on Radio Freedom and no doubt also through various underground networks. In May 1985 Thabo Mbeki called for the enemy to be attacked on all fronts and for underground units to spread to every factory, mine, and farm, every school, and every village. Oliver Tambo called for the ‘Pretoria puppets’ in the homelands to be destroyed. A broadcast from Addis Ababa in September that same year called for the people’s war ‘to engulf the entire country’. A broadcast in December 1986 urged the ‘masses’ to use Molotov cocktails, spears, sticks, petrol bombs, and small arms seized from whites. The struggle should embrace rent strikes, bus boycotts, the overthrow of township councils, and the creation of people’s courts. Youth – described as ‘young lions’ – were urged to bring education to a standstill” (4389). Kortom, die ANC was bereid om die land tot in die grond af te breek ten einde die politieke mag te bekom. Kan so ‘n instansie ooit geskik geag word om Suid-Afrika suksesvol te regeer? “The UDF, launched in 1983 with prominent clerics such as Desmond Tutu [and Allan Boesak] among its patrons, had all along assisted the ANC in helping to render black areas ungovernable” (4402).”Liberation theology had helped to sow the whirlwind of violence in the townships” (4588).

Toegewings deur die NP-regering het tot nuwe eise gelei en die regering se posisie en gesag is deurlopend verswak. “It was precisely when a government relaxed oppressive rule that people took up arms against it” (3331). “The Right were not idiots. In fact, they had a clearer understanding of policy than did the mainstream NP. The NP thought they could have everything both ways. The Right knew this was impossible” (3337). Maar regses word deesdae in groter mate as die destydse NP-ondersteuners verdoem omdat die NP aan die ANC die guns bewys het om die land op ‘n skinkbord aan swart mag toe te vertrou.

JKB skryf “many people would oppose enforcing desegregation” (4144). Gedwonge rasse-integrasie is egter sedert 1994 oral aan die orde van die dag. Teen swartes mag nie gediskrimineer word nie; teen wittes wel. Waarom veg JKB nie net so hard teen verpligte rasse-integrasie as teen rasseskeiding/apartheid nie? Albei tas immers die vryheid aan wat hy as liberalis koester. “We … suspected that affirmative action would become a euphemism for racial quotas” (4749). Dit is ‘n baie mak formulering. Regstellende aksie is gewoon ‘n dekmantel vir omgekeerde rassediskriminasie. In die huidige rondte word rassediskriminasie ten koste van blankes en ter bevoordeling van swart swartes (eerder as Asiate en bruines) gepleeg. Ironies was een van FW de Klerk se ideale ‘n nuwe Suid-Afrika wat vry van rassediskriminasie sou wees. JKB skryf: “I never anticipated the extent to which racial policy would come to dominate the post-apartheid South Africa” (5098). Ander De Klerk-ideale wat in skerwe lê, is dat die nuwe Suid-Afrika vry van geweld en kommunisme sou wees.

De Klerk se toespraak op 2 Februarie 1990 word deur JKB as ‘n “great leap forward” beskryf (4365); nie as ‘n “kwantumsprong” (De Klerk se woord) oor die afgrond nie. “Despite the risks of going the way of Africa, FW de Klerk was right to take the steps he did in February 1990” (6084), waarmee nie noodwendig onderskryf word wat De Klerk na daardie datum gedoen het of nagelaat het om te doen nie. “Although the ANC began talks with the government in 1990 there was no let-up in the people’s war … mass action had to be intensified” (4439). Die vredesikoon (maar eintlik geweldenaar), Nelson Mandela, het immers in sy eerste toespraak na sy vrylating op die Kaapstadse Parade ‘n beroep gedoen om ‘n “intensification of the struggle on all fronts” (4360). In sy dwaasheid het De Klerk nie die ANC verplig om geweld af te sweer voordat onderhandelings begin nie. Die ANC het gevolglik gelyktydig sowel onderhandelings gevoer as geweld beoefen. “Although security forces, along with Inkatha, were involved in violence, Umkhonto was the primary perpetrator” (4449). “Although the ANC accused both De Klerk and Buthelezi of having double agendas in that they were negotiating but also stoking violence, this was true not of them but of the ANC itself” (4637). “The ANC wanted the police out of the townships in order to take control of them … the ANC told the media the police were perpetrating violence” (4498).

Die 1990/94-era was ‘n periode van revolusionêre verandering. Maar dit was bloot die begin van die sogenaamde Nasionale Demokratiese Revolusie (NDR) wat al hoe groter afmetings aanneem. “Although they differ on other issues, this (NDR) is one on which the ANC, Cosatu and the SACP agree … The first component of the National Democratic Revolution is to deploy loyal cadres and party apparatchicks to capture control of as many ‘centres of power’ as possible. The second is to use affirmative action to bring about demographic proportionality in the racial make-up of both public and private institutions. The third is to bring about radical redistribution of wealth, income, and land from white to black on the grounds that all white assets are the proceeds of colonial exploitation and apartheid. The fourth is to win the ‘battle of ideas’ against ‘ultra-leftism’ and ‘neo-liberalism’. The ultimate objectives are to turn South Africa into a socialist and then a communist state. The SACP adopted the National Democratic Revolution in 1962, and the ANC adopted it in 1969” (4994). Die tweede punt hier bo het as bedoeling nie “merely redress for the past, but to impose an entirely new doctrine of demographic proportionality on the country. Cyril Ramaphosa … has said that ‘race will remain an issue until all echelons of our society are demographically representative'” (5258). Daarmee word nie bedoel dat dit net horisontaal moet geld nie maar ook vertikaal: “full demographic representation across all levels” (5305). Byvoorbeeld, die Springbok-rugbyspan sal minstens 80% swart moet wees. Daar is geen maksimum vir swart verteenwoordiging nie en geen minimum vir blanke verteenwoordiging nie. Dit is hoe geregtigheid omvorm/getransformeer is.

Wat JKB deurgaans beklemtoon, myns insiens tereg, is hoe die hoofstroom-inligtingmedia die ANC gehelp het om aan die bewind te kom en hoe daardie media in groot mate steeds versuim om die ANC na behore te kritiseer. “Beeld, for example, had become the most politically correct newspaper in the country” (5623). “The National Democratic Revolution receives scant media attention. This despite the fact that cadre deployment and affirmative action have been implemented throughout the civil service and state-owned enterprises, despite the increasing interventionist powers the state has been assuming for itself, and despite the blurring of the distinction between party and state. When the ANC and the government adopted the National Development Plan at the end of 2012, I suggested that this was the perfect smokescreen under which the organisation’s real agenda, the National Democratic Revolution, could be implemented” (5007). Wat Suid-Afrika alweer dringend nodig het, is “fundamental change” (6092).

Ons het hier by implikasie toenemend met ‘n kommunistiese oorname te make. “Not only has the ANC committed itself to a strategy devised by the SACP, but many members of the SACP are in key positions in the ANC, in the Cabinet, and in Parliament. According to research done for the Institute, possibly as many as 40 per cent of the current three dozen Cabinet ministers and deputy ministers are SACP members” (5020) terwyl baie van die res vatbaar vir kommunisme kan wees.

Waarom het Helen Zille se onlangse opmerkings oor kolonialisme sulke groot opslae gemaak? Onder meer omdat die blanke (insluitende die apartheids-) bewind deur die ANC met ‘n drogredenasie as “colonialism of a special type” beskou word (5020). “This meant that whites became the equivalent of the imperial power and blacks the colony. ‘On this analysis, white wealth is never the result of enterprise but always of exploitation and is therefore illegitimate'” (5030).

Ek verwelkom die Instituut se voortgesette “opposition to affirmative action and black economic empowerment” (5106). “Given the Institute’s history and who we were, the decision to oppose affirmative action and other racial legislation was the most important taken while I was running the organisation” (5258). “Right from the start we took the view that racial discrimination, even if now supposedly designed to promote equality rather than maintain white supremacy, was still wrong in principle” (5289). “A person appointed on merit tends to see a new occupation as an opportunity to perform, whereas a person who enjoys an allocated appointment more easily sees the job as a privilege to be enjoyed” (5418). “If you appoint people on grounds of race and political loyalty and then fail to hold them accountable for failure, there is little incentive for them to do their jobs properly. The critical links between performance and pay, performance and promotion, and performance and pride in your work are broken” (5482).

Swart ekonomiese bemagtiging (SEB) behels drakoniese maatreëls gemik teen blankes ter bevoordeling van swartes, sonder dat swartes teenprestasies hoef te lewer. Soos in die geval van regstellende aksie word swart individue op grond van ras bevoordeel, dus omdat hulle lid van daardie rasgroep is; nie omdat hulle (noodwendig) oor meriete beskik nie. “BEE required white companies to do things for blacks. What was being measured was not black success but white success. This was a strange form of liberation” (5324). “White-owned companies are given ratings for doing things for blacks” (5341). “What are the government’s priorities: making blacks independent or whites compliant?” (5345). Weens SEB die ANC “perpetuate the victim mentality and discourage an enterprising spirit. They also encourage a debilitating sense of entitlement” (5349). Toe die NP-regering van 1948 af Afrikanersakemanne aangemoedig het, het dit nie ten koste van Engelse en Joodse ondernemings geskied nie. In die geval van SEB kan boetes en selfs tronkstraf opgelê word as sake-ondernemings nie voorgeskrewe voordele aan swartes verkwansel nie (5367). Die doelpale van daardie voordele word periodiek verskuif ten einde blankes toenemend te verarm en swartes (dikwels prestasieloos) al hoe meer te verryk.

JKB kan nie daarvan beskuldig word dat hy polities byderwets by die nuwe politieke bedeling ingeval het nie. In sy kritiek op die ANC mis ek egter die venyn wat sy aanvalle op apartheid en die NP gekenmerk het. Ná 1990 doen hy ook nie in dieselfde mate as destyds moeite om in die buiteland Suid-Afrikaanse wantoestande aan die kaak te stel nie. Uiteraard is die buitelandse belangstelling in Suid-Afrika tans veel minder as voorheen. Polities byderwets word wit vergrype meesal erger as swart vergrype beskou.

Anthea Jeffery, ‘n navorser by die Instituut, het in 1999 bekendheid verwerf met haar uitstekende boek, The truth about the Truth Commission. Benewens daardie boek sal ek die Instituut altyd dankbaar bly vir die publikasie van twee boeke deur Jeffery wat twee onderwerpe myns insiens beter as enige ander bronne toelig. Ek verwys na haar boeke, People’s War: New light on the struggle for South Africa (Johannesburg: Jonathan Ball, 2009, 634p; Amazon Kindle $11,39) en BEE: Helping or hurting? (Cape Town: Tafelberg, 2014, 507p; Amazon Kindle $19,94). Jeffery se boeke het my van die fundamentele boosheid van die ANC oortuig.

Swartes brand geskiedkundige Bloemfonteinstadsaal af

Die geskiedkundige stadsaal van Bloemfontein, wat as ‘n nasionale gedenkwaardigheid in Suid-Afrika geklassifiseer is, is gisteraand deur ongeveer ‘n duisend stakende munisipale werkers afgebrand. Die werkers behoort aan die Suid-Afrikaanse Munisipale Werkersunie (Samwu) en eis ‘n salarisverhoging van R2500 per maand.

Tot tien nuwe vullisverwyderingvragmotors van die munisipaliteit is gister gekaap en gebruik om amok te maak.

Laat gisteraand het die polisie gepoog om die werkers deur middel van skokgranate, water en rubberkoeëls te stuit, dog nie voordat die gebou aan die brand gesteek is nie.

Verbygaande motoriste is ook deur die onlusmakers onder die klippe gesteek. Blykbaar moes die nabygeleë Volksbladgebou ontruim word omdat brandalarms afgegaan het.

Die munisipale bestuurder, Tankiso Mea, het die skade kom besigtig maar wou nie kommentaar lewer nie.  Volgens hom sal hy en die burgemeester vandag ‘n verklaring uitreik waarin die gebeure onder die loep sal kom.

Die stadsaal van Bloemfontein is oorspronklik in 1883 opgerig toe die gebou deur die bekende Vrystaatse argitek van Duitse afkoms, Richard Wocke, ontwerp is. Hierdie gebou is egter in 1934 gesloop en deur die huidige gebou vervang.

 

Die munisipale werkers probeer die uitvoerende burgemeester van Bloemfontein, Olly Mlamleli, afpers om aan hulle ‘n verhoging van R2500 per maand toe te staan. Toe sy weier om so ‘n ooreenkoms te onderteken, het chaos losgebars.

Van die werkers het ook gesê: “Ons kan haar nie vertrou nie. Olly het k** gemaak en sy moet f**of. Olly moet voetsek.”

Daar word ook van oorlog gepraat. Volgens die werkers word hulle deur die Suid-Afrikaanse Kommunisteparty (SAKP) en Sanco ondersteun.

‘n Woordvoerder van Samwu het gesê: “Olly het haar hond, Patrick Monyakoane, ‘n lid van die burgemeesterskomitee, wat blykbaar R900 000 per jaar met net ‘n laerskoolkwalifikasie verdien, op ons losgelaat. Ons gaan al ons honde op haar loslaat. Dinge gaan nooit weer normaal wees nie. Die oorlog het begin.”

Linkses histeries na Kanadese ouer vra vir wit dokter

‘n Bekommerde vrou wat daarop aandring dat haar seuntjie ondersoek word deur ‘n wit dokter by ‘n inloopkliniek in Toronto, het opslae gemaak.

Maar Moslem-pasiënte vra gereeld vir ‘n dokter van ‘n spesifieke geslag, het dr. Alan Drummond, mede-voorsitter van openbare sake vir die Kanadese Vereniging van Noodgeneeshere, gesê.

Hulle wend graag ‘n poging aan om Islamitiese pasiënte te akkommodeer wat meer gemaklik met ‘n vroulike dokter sal voel, het hy gesê. Daar was nog geen linkse histerie oor hierdie versoeke nie.

Die Vereniging van Verloskundiges en Ginekoloë van Kanada het ‘n paar jaar gelede ‘n soortgelyke posisie in ‘n verklaring gestel en gesê dat versoeke vir ‘n dokter van ‘n spesifieke geslag geakkommodeer sal word.

“Ras is nie ‘n opsie nie,” het ‘n woordvoerder per e-pos gesê.

In die video wat Sondag aanlyn gepubliseer is, word die vrou toenemend angstig om ‘n wit dokter te spreek. “Ek het ‘n dokter gesien wat nie wit is nie, wat my kind nie gehelp het nie,” sê die vrou in die video. “Ek wil graag ‘n wit dokter sien. Jy vertel my daar is nie een wit dokter in hierdie hele gebou nie?”

Sy gaan voort om te versoek om met ‘n dokter met beter tandhigiëne te praat wat “nie bruin tande het nie” en “Engels praat”.

In die loop van die vier minute se video, vra die vrou ‘n paar keer aan kliniekpersoneel om ‘n wit dokter te sien om haar seun te behandel wat sy sê borspyn het. Wanneer die personeel vir haar sê dat daar nie so ‘n dokter beskikbaar is nie, sê die vrou uiteindelik “om wit te wees in hierdie land, moet ek myself skiet?”

Hitesh Bhardwaj, ‘n Indiër, het die voorval opgeneem by Rapid Access to Medical Specialists in Mississauga. Hy het sy video met CBC News gedeel. Bhardwaj het gesê hy het dit “uit ‘n sin van verantwoordelikheid” gedoen.

“Ek kon dit net geïgnoreer het, maar ‘n innerlike stem het my oortuig dat dit heeltemal verkeerd is, en daar is geen ruimte vir verkeerde interpretasie nie,” het hy gesê. “As ons almal net ignoreer en afskakel om dit te voorkom in onaangename situasies, verander dinge nie. . . Om so iets voor jou oë te sien, en dit gebeur so openlik en vrymoediglik – dit het my net geskok.”

“Ek is so vereer om in ‘n land te woon waar die meeste mense so verwelkomend en inklusief is, en belangriker, nie bang is om reg te wees nie,” het Bhardwaj gesê.

Peel se streekspolisie sê hulle is Sondag na ‘n kliniek in Mississauga geroep na berigte van ‘n versteuring, maar die saak is gesluit omdat geen aanklagte gelê is nie aangesien niemand beseer is nie en geen dreigemente gemaak is nie.

Die Kanadese Mediese Vereniging het intussen gesê dat “rassisme nie in Kanada of in ons gesondheidsorgstelsel bestaansreg het ​​nie”.

“Deel van Kanada se krag is ons multikulturele geskiedenis en samestelling,” het die vereniging se president, dr. Granger Avery, in ‘n verklaring gesê.

Dinsdag het die premier, Kathleen Wynne, aan die Kanadese dagblad The Star gesê: “Ek dink dit is ‘n skokkende gebeurtenis en daar is geen plek vir daardie soort gedrag nie – vir die soort rassisme en haat nie,” het sy gesê. “Dit was baie, baie ontstellend.”

‘Resep vir chaos’: Meer mense in SA ontvang toelaes as wat werk

Die Instituut vir Rasse-Verhoudinge sê daar is meer mense in die land wat maatskaplike toelaes kry, as wat daar mense is wat werk het. Volgens die jongste verslag van die Instituut was daar in 2016 net meer as 15 komma vyf miljoen mense in die formele arbeidsmark, teenoor die sewentien miljoen mense wat toelaes ontvang. ‘n Ontleder by die Instituut, Gerbrandt van Heerden, sê terwyl die ekonomie verlangsaam, sal die regering dit toenemend moeilik vind om die toelaes uit te brei of te verhoog.

Van Heerden het bygevoeg:

“Die syfers is ‘n resep vir maatskaplike en politieke chaos. Met Suid-Afrika wat formeel in ‘n resessie verkeer, gaan die regering dit moeilik vind om die koste van maatskaplike toelaes te bekostig. Soos wat die ekonomie stangeer, en belastinginkomste verlangsaam, sal die vraag na toelaes toeneem. Die regering sal ander bestedingsvelde moet inkort om openbare eise om meer en hoër toelaes toe te staan. Ons voorspel dat dit tot veel hoër vlakke van gewelddadige betogings sal lei.”

Dit sal beteken dat die regering ander besteding sal moet inkort om aan die stygende vraag te voldoen. Hy sê besnoeiings aan dienslewering kan lei tot meer gewelddadige betogings.

Dieselfde verslag toon dat daar in 2001 sowat 12 494 000 mense in diens was en 3 993 133 wat toelaes ontvang het. Teen 2016 het die aantal mense wat toelaes ontvang egter met 328% gestyg terwyl dié met werk slegs 24% toegeneem het.

Afriforum, FW de Klerk-stigting en liberale Engelse in koalisie teen Zuma

Die FW de Klerk-stigting het vroeër vandeesmaand aangekondig dat dit saam met Afriforum en ‘n liberale Engelse organisasie genaamd die Quaker Peace Centre gaan werk om ‘n hofsaak teen president Jacob Zuma te maak.

Volgens Megan Dick, ‘n woordvoerder van die FW de Klerk-stigting, verteenwoordig die drie organisasies ‘n “losse koalisie en ‘n diverse deursnee van Suid-Afrikaners, wat verenig is in hul (wens) om ‘n terugkeer na grondwetlike waardes en die regstaat te sien sover dit alle aangeleenthede betref wat die staat raak”.

Die Afriforum-FW-de-Klerk-QPC-koalisie gaan aansoek doen om ‘n verklarende bevel vanaf die Grondwethof wat die president weens botsende belange sal verbied om ‘n geregtelike ondersoek na “staatskaping” aan te wys. Volgens die FW de Klerk-stigting, het “die president reeds voorheen so ‘n botsing van belange voor die Grondwethof tydens die Nkandla-saak erken”.

Rand onder druk weens praatjies oor Reserwebank, ‘radikale ekonomiese transformasie’

Die Suid-Afrikaanse rand het vanoggend verder verswak tot R13,10 per dollar nadat dit Maandag twee persent van sy waarde verloor het in reaksie op ‘n verklaring deur die openbare beskermer, Busisiwe Mkhwebane, wat gesê het dat die Reserwebank nie meer die waarde van die geldeenheid in ag moet neem as dit kom by die “beskerming van die maatskaplike status van Suid-Afrikaanse burgers nie”.

Standard & Poor het gister gewaarsku dat indien die Reserwebank se onafhanklikheid aangetas sou word, sou die land se kredietgradering nog verder verlaag word. Wat skuld in buitelandse geldeenhede betref, verkeer Suid-Afrika reeds op sogenaamde “rommelstatus”-vlak.

Die vrystelling van die Mynbou-handves wat swart eienaarskap van myne van ‘n verpligte 25 persent tot 30 persent verhoog, speel ook ‘n rol by die negatiewe sentiment wat daar tans oor die rand bestaan.

Dit wil voorkom asof daar steeds kapitaal uit die land vloei, want die tekort op die lopende rekening het in die eerste kwartaal toegneem van 1,7% tot 2,1% van die BNP. Die tekort op die lopende rekening in die eerste kwartaal het toegeneem tot R92 miljard, ‘n syfer wat gister vrygestel is. Markontleders het verwag dat die syfer tussen R79 miljard en R85 miljard sou wees.

Daar word egter verwag dat die swak verbruikersvraag in die SA ekonomie die geldeenheid in die komende maande mag ondersteun, soos wat minder goedere ingevoer word.

Verskeie ANC-politici het oor die afgelope dae weereens die slagspreuk “radikale ekonomiese transformasie” herhaal, waaronder nasionalisering van bates verstaan moet word. President Jacob Zuma het ook op Jeugdag gesê dat die jeug “radikaal en revolusionêr” moet dink.