HOP-huis aansoeke gebrand in Musina

Opposisiepartye en gemeenskapslede by Musina in Limpopo beweer dat munisipale amptenare en raadslede betrokke kon gewees het by ‘n brand die naweek by die kantoor van die munisipaliteit se behuisingsbestuurder, Kenneth Ravhuanzo.

Die brand is geblus voordat dit na die res van die munisipale gebou kon versprei. Dokumente en kantoormeubels is in die brand vernietig.

Elliot Magwira van die DA beweer dat die brand gestig is om voltooide aansoeke vir HOP-huise te venietig wat in Ravhuanzo se kantoor was.

Hy sê gemeenskapslede in Musina is ontevrede oor die wyse waarop huise toegeken word.

‘n Woordvoerder van die munisipaliteit, Wilson Dzebu sê hulle is besig met ‘n interne ondersoek om te bepaal hoe die kantoor aan die brand gesteek is ten spyte van die teenwoordigheid van veiligheidswagte en kameras.

Die polisie in Limpopo het ‘n beroep gedoen vir inligting oor die brand in die Musina-munisipale gebou.

Die brand het in die behuisingsdepartement begin, maar is geblus voor dit na die ander kantore kon versprei.

Dit is nog nie duidelik wat die oorsaak van die brand was nie. Dit volg na brande Vrydag in die kantore van die Gautengse premier in Johannesburg en ‘n stoorkamer van die Oos-Kaapse premier in Bisho.

Dis nou die derde dag van gewelddadige diensleweringsbetogings in Houtbaai op die Kaapse Skiereiland. Plakkers van die Imi-zamo Ye-thu plakkerskamp het Saterdag paaie met brandende bande versper, en klippe is na voertuie gegooi.

Betogers eis behoorlike behuising, na ‘n brand in Maart honderde hout- en yster strukture verwoes het.

Redakteursforum versoek interdik teen ‘Black Land First’

Die Suid-Afrikaanse Redakteursforum, wat soos omtrent alles in die land slegs oor ‘n Engelse akronomiem, SANEF, beskik, sou vandag ‘n aansoek om ‘n interdik in die Suid-Gautengse Hooggeregshof teen Black First Land First (BLF) liasseer.  Dit volg op betogings verlede week voor die huis van Peter Bruce, oorhoofse redakteur van Business Day.

BLF, wat aangevoer word deur die swartbewussynsaktivis, Andile Mngxitama, dreig ook om ‘n lys van ander liberale joernaliste voor stok te kry. Die lys bestaan uit die volgende persone:

  • Peter Bruce
  • Sam Sole
  • Adriaan Basson
  • Stephen Grootes
  • Max du Preez
  • Barry Bateman
  • Alec Hogg

BLF beskuldig die joernaliste, wat meesal in Suid-Afrika as liberaliste gesien word, van rassisme en dat hulle “blanke korrupsie verdoesel”. Die joernaliste word ook verdink dat hulle bande met “blanke monopoliekapitaal” het.

Die minister van polisie, Fikile Mbalula, het ook sy ontsteltenis oor BLF se dreigemente om voor joernaliste se huise te betoog, uitgespreek. Volgens Mbalula kan die land nie bekostig dat sy reputasie vir “mediavryheid” in die gedrang kom nie.

Die leier van BLF het intussen getwiet dat die organisasie se webblad opgeskort is.

Tunisiër vermoor bejaarde Oostenrykers ‘uit die haat vir die Vryheidsparty’

Na die wrede moord op ‘n bejaarde egpaar vroegoggend in Linz, Oostenryk, is die motief vir die misdaad nou opgelos: Die verdagte – ‘n 54-jarige Moslem uit Tunisië – het die bloedbad uit haat vir die FPÖ [Freiheitliche Partei Österreichs ] Die Oostenrykse Vryheidsparty gepleeg, volgens die polisie.

Hy het die afgelope paar jaar sy negatiewe ervarings in Oostenryk op die twee oumense geblameer en wou ‘n waarskuwingsvoorbeeld stel sê hy.

Dus het die dubbelgrumoorde in Linz ‘n politieke motief gehad, soos die nasionale polisiedirekteur van Bo-Oostenryk Andreas Pilsl Saterdagmiddag opgemerk het aan die Oostenrykse dagblad, Krone.

Die verdagte van die dubbelmoordmoord, wat sedert 1989 in Oostenryk woon, is in 2012 gevonnis vir die mishandeling van diere, na ‘n klag deur ‘n plaaslike FPÖ-verkose lid van ‘n stadsraad.

Van toe af het hy die FPÖ vir alle negatiewe persoonlike ervarings geblameer. Byvoorbeeld, toe hy na sy mening sleg behandel is by die werksentrum, of een keer toe sy voordele ingekort is.

Die vermeende dubbelmoordenaar het beweer dat sy twee slagoffers met die FPÖ verbind kon word – wat eintlik nie eens waar was nie, volgens Pilsl. Die twee oues het geen bande met die party gehad nie. Die 54-jarige verdagte het sy daad akkuraat beplan, hoewel hy geweet het dat die twee pensioenarisse nie verantwoordelik was vir sy situasie nie, volgens die nasionale polisiedirekteur.

Volgens voorlopige ondersoeke het die Tunisiër eerste die 85-jarige vasgebind, waarna hy die man met die mes gesteek en ‘n stok geslaan en hom vermoor het. Toe het hy die kombuis van die huis aan die brand gesteek. Die nooddienste het die lyke van die bejaarde egpaar tydens ‘n brandbestrydingsoperasie ontdek.

Volgens inligting wat aan Krone beskikbaar is, het die twee bejaarde Oostenrykers hom selfs finansieel bygestaan.

Amalia-plaasmoord: Bejaarde se lyk in veld gekry, aanvallers soek

Die polisie in Noordwes is steeds op soek na ‘n onbekende getal aanvallers in verband met die moord op die 72-jarige Elsa Erasmus op haar plaas buite Amalia in Noordwes.

Erasmus se lyk is Sondagmiddag in die veld ‘n paar kilometer van haar bakkie gevind nadat sy sedert Saterdagmiddag vermis was.

Voorsitter van die Amalia-landbouvereniging, Gerrit Meyer, wat Erasmus goed geken het, sê haar kinders het onraad vermoed toe hulle haar nie op haar selfoon in die hande kon kry nie.

Meyer sê Erasmus het alleen op die plaas gebly en geboer nadat haar man ‘n paar jaar gelede oorlede is.

Volgens hom is daar ‘n vermoede dat sy Saterdag in haar plaashuis deur aanvallers ingewag is toe sy van haar beeste in die veld teruggekeer het.

Dan Roodt: Ope brief aan elke christen in Suid-Afrika, deel 1

Die Hooggeregshof in Johannesburg het vandeesweek uitspraak gelewer en openbare skole verbied om “slegs een godsdiens” tydens saalopeninge of ander tradisionele aktiwiteite toe te laat. ‘n Skool mag ook nie meer ‘n christelike etos aanneem nie, maar moet iets anders in die plek daarvan stel, wat kan wissel van die mengkultuur (soos dit in Swede bekendstaan) tot Islam of marxisme-leninisme. Daarmee het die hof ten gunste van OGOD, oftewel Organisasie vir Godsdienste-Onderrig en Demokrasie, bevind, sodat aggressiewe ateïste soos Piet Croucamp van “God-is-breindood“-faam oorwinning gekraai het.

Tans word daar gepoog om die uitspraak so te plooi dat dit bloot daarop sou neerkom dat “alle godsdienste in skole gelyk verklaar is”. Soos ons al met “taalgelykheid” in ons land gesien het, is “alle diere gelyk, dog sommige meer gelyk as ander”, om nou George Orwell in sy beroemde Animal Farm aan te haal. Net soos wat Engels meer gelyk as Afrikaans is, sal linkse ateïsme en Islam meer regte as die christelike geloof op skool geniet. Daar word bespiegel dat ons skole soos in Saoedi-Arabië of ander Moslemlande voortaan geen blyk van ‘n kruis op hul skoolwapen mag vertoon nie, dat skoolliedere met christelike inhoud gewysig moet word en dat selfs gedigte deur Elisabeth Eybers of Van Wyk Louw met christelike of godsdienstige temas nie meer in die kurrikulum aanvaarbaar gaan wees nie. Die eerste strofe van Eybers se treffende Kersgedig, “Maria”, sou byvoorbeeld nie meer in ‘n openbare skool gelees of behandel mag word nie:

‘n Engel het dit self gebring,
die vreugde-boodskap – en jy het
‘n lofsang tot Gods eer gesing,
Maria, nooi uit Nasaret!

Ook die studie van skilderye in die kunsklas word hierdeur geraak, want soos almal weet is die hele Westerse skilderkuns deurtrek van christelike verwysings en simbole. Dit sou vervang moet word met nie-christelike of antichristelike kuns waarvan daar natuurlik in die twintigste eeu ‘n enorme hoeveelheid geproduseer is.

Dit ly geen twyfel dat dié aanval op veral die Afrikaanse skool — daar is geen Engelse skole as teenpartye gedagvaar nie — georkestreer is nie. Binne ‘n dag of wat ná die uitspraak is ‘n grootskaalse propagandaveldtog op RSG en die program “Praat saam” van stapel gestuur waarin Piet Croucamp, die godloënaar en djihadis, die onmiddellike implementering van die hofuitspraak bepleit het. Volgens Croucamp gaan dit oor “verdraagsaamheid”, ‘n begrip wat vir hom beteken dat ander hulle by sy verwronge en beledigende opvattinge moet aanpas.

Weereens is dit Orwelliaans, want onverdraagsaamheid en hatigheid teenoor die christelike geloof, waardes en kultuur, selfs onverbloemgde Boerehaat, word nou in die naam van “verdraagsaamheid” aangebied.

Oor die afgelope twee of drie eeue was dit slegs marxis-leniniste en islamitiese djihadiste wat die beoefening van die christelike godsdiens verbied of belemmer het. Sedert die begin van die huidige konflik in Sirië, waar van die vroegste christelike gemeenskappe ter wêreld in Romeinse tye ontstaan het, is daar vele kerke en kunswerke deur die Islamitiese Staat-groep vernietig. Duisende christene is ook voor die voet doodgeskiet of gemartel. In Wes-Europa oorhandig die ontkerstende bevolking hul kerke en katedrale aan inkomende Moslems om moskees daarvan te maak, dikwels met munisipale en staatsubsidies.

Internasionaal het ‘n soort alliansie tussen liberaal-marxiste en Islam ontstaan, en waarvan OGOD en sy hofaansoek bloot nog ‘n manifestasie is.

Die aanval op christelike Afrikaanse skole moet ook binne dié internasionale konteks gesien word. Die beweegrede van OGOD en wie ook al agter dié organisasie staan, is nie “godsdiensvryheid” of “diversiteit” of enige van die polities korrekte slagspreuke waarmee die aanslag verdoesel word nie, maar om beheer oor ons kinders uit te oefen. In die provinsie Ontario van Kanada bestaan daar reeds wette wat die owerheid in staat stel om jou kinders van jou af weg te neem indien jy hulle nie polities korrek opvoed deur hulle byvoorbeeld aan homoseksualiteit en “diverse geslagsidentiteite” blootstel nie.

Politieke korrektheid, ‘n term wat deur Mao Zedong gemunt is, is op sigself ‘n geloof en ‘n verskriklike dogma daarby. Die huidige hofuitspraak verteenwoordig daarom bloot die “dun ent van die wig” waarmee die staat en ekstremistiese groepe gaan poog om ons kinders te indoktrineer en te vervreem van hul kultuur, hul erfenis en hul identiteit. In die ou Sowjetunie was daar die verhaal van Pawlik Marosof wat meer lojaal teenoor die staat en die Kommunistiese Party as teenoor sy eie ouers was; hy was bly toe sy ouers deur die staat vir hul ideologiese “onsuiwerheid” tereggestel is.

Kort op die hakke van “Afrikaans must fall” volg dus nou: “Christ must fall.”

As Afrikaners en as christene word ons opgeroep om hierdie uitspraak, asook Piet Croucamp en die OGOD-beweging se marxistiese djihad teen ons en ons kinders te verwerp. Ons voorouers het teen die universele kerk, die Rooms-Katolieke Kerk, opgestaan; vandaar die benaming “Protestante”. Tydens die Bartolomeusnag van 1572 moes vele Franse Hugenote met hul lewens boet vir hul geloof. Ander is lewenslank tronk toe gestuur. Een van die Protestantse martelare, Marie Durand, is op die ouderdom van 15 in ‘n Franse kerker, die Tour de Constance opgesluit waar sy 38 jaar van haar lewe (1730 tot 1768) moes deurbring. Op die muur van haar sel het sy die woord “weerstaan” in Oksitaans uitgekrap.

Marie Durand se woorde in die klip: “weerstaan”.

Al word ons ook 38 jaar toegesluit omdat ons nie bereid is om die oorheersing van OGOD, Islam, politieke korrektheid en marxisme-leninisme te aanvaar nie, moet ons ons daarteen verset.

Marion Maréchal-Le Pen

Die jong Franse parlementslid wat intussen die politiek vaarwel gesê het, Marion Maréchal-Le Pen, het onlangs gesê: “Frankryk is geen Islamgebied nie.” Net so moet ons herbevestig dat Suid-Afrika christengebied is waar ons mag bid of Bybel lees net waar ons wil en wanneer ons wil, dat ons en ons kinders na willekeur gedigte of boeke met christelike verwysings mag lees of bestudeer, asook na al die klassieke Westerse skilderye met hul dikwels diep christelike betekenis mag kyk, Händel se Messias of ander musiek mag luister, ongeag die staat, OGOD, of vloekende antichris-djihadiste soos Piet Croucamp.

Weerstaan!

Ns. In ‘n tweede deel van dié ope brief, sal ek poog om dieper in te gaan op presies waarom die soort opvoeding wat ons as Afrikaners en as Westerlinge in ons skole beoefen, onlosmaaklik christelik is, asook na die verskillende tipes ateïsme verwys.

Leon Lemmer: Is die Reitz-familie Boere-adel?

Wanneer die naam Reitz deesdae genoem word, word gewoonlik aan die dorp Reitz in die Oos-Vrystaat of aan die Reitz-voorval aan die Universiteit Vrystaat (UV) gedink. Die dorp is vernoem na Francis William Reitz jr wat die president van die Oranje-Vrystaat was (1889-1895). Die Reitz-voorval het in 2007 plaasgevind (maar eers later opslae gemaak) toe blanke studente in die Reitz-koshuis voorgegee het dat hulle op die kos van swart skoonmakers geürineer het. In ‘n normale samelewing sou so ‘n beuselagtigheid geen noemenswaardige aandag gekry het nie. Jonathan Jansen, wat kort na die gebeure die UV-rektor geword het (2009-2016), het hierdie voorval egter tot die uiterste ten koste van blankes uitgebuit. In sy jongste boek, As by fire: The end of the South African university (Cape Town: Tafelberg, 2017, 287p, R280; Amazon Kindle $23,34) beweer Jansen op sy kenmerkende oordrewe manier “the racist Reitz scandal” (p 199) “constituted the most serious human rights violation on a university campus in the post-apartheid period” (99) en “The Reitz incident of 2007/08 remains the event against which all subsequent racial incidents are bookmarked in all media forms” (214). Ek hoop om later in besonderhede oor Jansen se boek te skryf.

Ek het op skool met FW Reitz jr se Afrikaanse gedigte en rympies kennis gemaak. “His liedjies – or rympies, as he called them – were peppered with genial humour and homespun wisdom and won him a popular following” (Meredith, bron hier onder, p 17). Soos CJ Langenhoven (1873-1932) wou Reitz leeslus aanwakker en die gebruik en erkenning van die Afrikaanse taal bevorder. Later het ek meer inligting oor hierdie Reitz bekom en gedink hy is ‘n sprekende voorbeeld van Boere-adel. Om lid van die Boere-adel te wees, beteken om onmiskenbaar Afrikaner en boonop kultureel verhewe te wees, bv Afrikaans so suiwer moontlik te gebruik. Om hierdie rede het ek die publikasie van Martin Meredith se boek verwelkom, Afrikaner odyssey; The life and times of the Reitz family (Johannesburg: Jonathan Ball, 2017, 215p, R250; Amazon Kindle $17,10). Die outeur beskryf die Reitze as “an aristocratic Afrikaner family caught up in the tide and turmoil of war” (p xv) en “Frank Reitz was born into an aristocracy of wealthy and distinguished Cape families” (13). Daar is ‘n gedenkteken vir die Reitz-familie te Mariepskop in die Drakensberg (xvi).

Die boek handel veral oor die geskiedenis van Suid-Afrika in die tweede helfte van die 19de eeu en die eerste dekades van die 20ste eeu en by uitstek oor die Anglo-Boere-oorlog (ABO, 1899-1902). In die boek is daar drie uitstekende kaarte wat lesers help om die verloop van die ABO te volg. Die outeur het ongelukkig nie diepgaande (bv argivale) navorsing oor die Reitz-familie gedoen nie. Daar word besonderhede oor veral drie mense verskaf: Francis William Reitz sr (1810-1881); sy seun, Francis William Reitz jr (1844-1934), gewoonlik FW genoem, maar Frank in die boek en voortaan ook in hierdie skrywe om hom van sy pa te onderskei; en Frank se seun, Deneys Reitz (1882-1944).

Die anti-Britse boek, A century of wrong (1900), waarvan Jan Smuts (1870-1950) die hoofouteur is, is onder Frank se naam, FW Reitz, gepubliseer (76). Deneys het drie outobiografiese boeke gepubliseer: Commando: A Boer journal of the Boer War (1929), Trekking on (1933) en No outspan (1943). Al drie is as e-boek by Amazon teen $1,13 elk beskikbaar.

Francis William Reitz

Francis William Reitz sr (1810-1881) “was the son of a Dutch naval officer who settled in Cape Town in 1794 and married into the Cape’s Afrikaner aristocracy” (xii). Francis het in veeartsenykunde in Edinburgh studeer en hom op die plaas Rhenosterfontein by Swellendam gevestig. “In 1833, he married Cornelia Magdalena Deneys, the daughter of a Swellendam official who was related to the Van Reenens, an eminent Cape family” (13); vandaar die naam van sy kleinseun, Deneys. In 1854 het Francis ‘n lid van die eerste Kaapse parlement geword. Dit is duidelik dat hy sosiale aansien geniet het. Uit sy en sy kinders se name is die invloed van verengelsing egter duidelik, bv Frank se suster se naam is Frances (47).

Frank Reitz

Frank Reitz (1844-1934) het in die regte in Londen studeer. Hy het dit moeilik gevind om as regsgeleerde ‘n bestaan in die Kaapkolonie te maak. “At home, Frank had been accustomed to conversing in English and Afrikaans, but not Dutch” (17). “In his spare time, he experimented with writing in Afrikaans, a colloquial language commonly used among Boer farming communities throughout southern Africa that had only just begun to appear in print form” (16). Louis Henri Meurant (1811-1893) se boek, Zamenspraak tusschen Klaas Waarzegger en Jan Twyfelaar (1861), was die eerste boek wat in Afrikaans gepubliseer is. Engels was die enigste amptelike taal in die Kaapkolonie (17). In 1873 het Frank die parlementslid vir Beaufort-Wes geword. In 1874 “he married Blanca Thesen, the 19-year-old daughter of an immigrant family from Norway” (18). Blanca se broer, Charles (1856-1940), het ‘n groot rol in die hout- en skeepvaartbedryf in Knysna gespeel.

Frank het op jeugdige leeftyd die hoofregter in die Oranje-Vrystaat geword (1874-1889). In die Vrystaat “Dutch was chosen as the official language of the Volksraad” (8). Frank het hierna die Vrystaatse president (1889-1895) geword. As president “[he] advocated much closer collaboration with the Transvaal. ‘We are sprung from the same blood and have the same language and religion, the same love of freedom'” (46). In 1899 het Frank met Paul Kruger (1825-1904), die Transvaalse president (1883-1900), ‘n “‘defensive alliance’ against foreign aggression” gesluit (46). “A political treaty they signed spoke of their long-term aim of establishing a ‘federal union’ between the Free State and Transvaal. Reitz regarded a federal union between the two Boer republics as being part of the process of constructing an independent union of all states of southern Africa” (46-47).

Weens swak gesondheid het Frank as president uitgetree. Hy is opgevolg deur Marthinus Theunis Steyn (1857-1916). Steyn het die verdedigingsverdrag met Kruger hernu en hulle het die ideaal van ‘n federasie herbevestig. Steyn het gesê: “We have the same people, the same history, the same language, and the same form of government” (60). Hierdie ooreenkoms het ‘n deurslaggewende rol tydens die ABO gespeel. Jan Hendrik Hofmeyr (Onze Jan, 1845-1909), leier van die Afrikanerbond in die Kaapkolonie, het egter gesê: “You can rely on our sympathy, but do not expect any help from the Cape Afrikaners in case of war” (77).

Hierteenoor, tydens die ABO, “even British officials acknowledged that half of the Colony’s white population was ‘more-or-less’ pro-Boer and that the greater part of the colony was ‘in a half suppressed state of secret rebellion'” (152). In die praktyk was dit egter moeilik om Kaapse Afrikaners vir aktiewe diens aan Boerekant te werf. “Smuts admitted that it had been more difficult to recruit Cape rebels to the Boer cause than he had expected” (166). Volgens Smuts “the total number of colonial citizens who had joined the Boer cause was no more than 3 000. (In fact, the number was probably about 6 000, out of an Afrikaner population of 260 000)” (174). Na afloop van die oorlog die Kaapse rebelle “were disenfranchised for five years” (175).Van Duitsland en Frankryk sou geen amptelike hulp vir die Boere kom nie.

In 1898 het Frank die staatsekretaris van die Zuid-Afrikaansche Republiek/Transvaal geword. Hy was tweede in bevel, na die president, Paul Kruger. Dit was Reitz “who presented Britain with the ultimatum that led to the outbreak of war in October 1899. After the fall of Pretoria in 1900, when Kruger departed for exile in Europe, Reitz was left in charge of the Boer republic’s administration, relocating the seat of government 62 times, as British commanders tried to hunt him down” (xiii-xiv; ook 127).

Frank het sewe seuns en ‘n dogter by Blanca gehad, maar drie van hulle is vroeg dood. “Of the five surviving sons, Hjalmar, named after a Norwegian uncle, was born in 1877; Joubert, named after a renowned Transvaal general, was born in 1880; Deneys, in 1882; Arnt Leonard (Atie), in 1883; and Johannes (Jack), in 1887” (35-36). Jack was te jonk vir deelname aan die ABO, maar die ander vier het dwarsdeur die oorlog geveg of totdat hulle gevange geneem is. Byvoorbeeld, Joubert is as banneling na Bermuda gestuur. Al vier het die ABO oorleef. Daar is by Frank ‘n duidelike neiging weg van Engelse name vir sy kinders.

Frank se vrou, Blanca, het in 1887 gesterf. In 1889 het hy met Cornelia Mulder getrou, wat die lewe aan sewe kinders geskenk het. Sy en haar kinders het gedurende die ABO veiligheidshalwe in ballingskap in Nederland gewoon. “At home, the Reitz family spoke both English and Afrikaans. But Frank Reitz had become increasingly preoccupied with promoting the use of Afrikaans. He gave his support to Stephanus [SJ] du Toit’s (1847-1911) Genootskap van Regte Afrikaners [established in Paarl in 1875] and contributed enthusiastically to his newspaper” (37), Die Afrikaanse Patriot (1876-1904).

Frank was ‘n voorstander van die plan om die Witwatersrandse goudmyne met dinamiet op te blaas sodat hulle nie in Britse hande val nie, maar Paul Kruger “believed that the mere threat of destroying the mines would be enough to persuade shareholders in France, Germany and other European states to put pressure on their governments to assist the Transvaal in resisting a British invasion” (118). Louis Botha (1862-1919) was ook heftig teen die sabotering van die goudmyne gekant en het gedreig dat “he and his commandos would cease fighting and fall back on Johannesburg to protect it [the mines] themselves against such dastardly attempts” (119). Daar is toe van die sabotasieplan afgesien.

Lank voordat Vrystaters soos MT Steyn en Christiaan de Wet (1854-1922) bereid was om oor vrede te onderhandel, het Transvalers soos Louis Botha en Jan Smuts ‘n wapenstilstand begeer. “As state secretary, Reitz, although personally in favour of keeping up the fight to the bitter end, was deputed to send to President Steyn an official letter setting out proposals for an armistice. Smuts also sent Steyn a private letter stating that it might be advantageous to sue for peace now and rebel at a later stage when Britain was preoccupied elsewhere” (149).

Hierin lê die kiem van die Rebellie van 1914 toe De Wet en andere teen Britse gesag in opstand gekom het en Smuts en Botha hulle (nie sonder ironie nie) aan die Britse kant geskaar het. Steyn het tydens die ABO op die Transvaalse voorstelle geantwoord dat “the Free State would reject any proposals for an armistice and would fight on. If the Transvalers were to surrender, deserting the Free State, then it would deal a death blow to the whole of the Afrikaner nation. For the nation to survive, said Steyn, ‘we must demonstrate that now through our perseverance and strength to fight and suffer'” (149).

Frank wou glad nie sonder meer oorgee nie. In Vereeniging Frank “suggested a compromise. He proposed that, provided the republics could keep their independence, they should then be prepared to surrender control of foreign relations, agree to internal self-government under British auspices and give up the Witwatersrand and its goldfields” (174). Die Britte was nie hiervoor te vinde nie. Tydens die vredesonderhandelinge van die Boere met die Britte in Melrose House, Pretoria, in April 1902, “Frank was chosen to act as interpreter between the two sides” (170). Terug in Vereeniging op 31 Mei 1902 is gestem oor die Britse vredesvoorwaardes. “54 delegates agreed to surrender; six voted ‘no'” (177).

Oor die ondertekening van die vredesverdrag in Melrose House skryf Meredith: “Although he [Frank] signed the 1902 peace agreement in his official capacity as state secretary of the Transvaal, he refused to accept its terms as a private individual and went into exile” (xiv; ook 178). In Julie 1902 is hy na sy vrou en kinders in Nederland “rather than submit to British rule” (178). Van Nederland is hy na Amerika “to give lectures on the war” (183). Na 6 maande het hy na Nederland teruggekeer. “Encouraged by Smuts and Botha, Frank Reitz decided to return to South Africa in 1907 … he and his wife settled in Sea Point, in Cape Town” (190). Nadat Botha en Smuts se Suid-Afrikaanse Party met sy versoeningsbeleid die 1910-verkiesing gewen het, is Frank tot president van die Senaat verkies.

Deneys Reitz

Deneys Reitz (1882-1944) het pas ingenieurswese in Pretoria begin studeer toe hy in 1899 as 17-jarige by die Boeremagte aangesluit en tot die bittereinde geveg het. Hy het te midde van groot ontbering saam met Smuts guerrilla-oorlogvoering in die Kaapkolonie onderneem. Smuts het hom saamgeneem na die vredesonderhandelinge in Vereeniging in 1902. Deneys was verbaas om op te let hoe verwaarloos en uitgemergel die Boerekrygers was. “Their spirit was undaunted, but they had reached the limits of physical endurance” (172).

Oor die aanvaarding van die Britse voorwaardes op 31 Mei 1902 skryf Deneys: “When the final moment dawned, when it was announced that our land and freedom were lost, it was a bitter cup to drain. In the tents, grown men were sobbing like children. Weather-beaten faces which had looked undaunted on the greatest dangers, streamed with hot tears of sorrow. These men who had stood with dry eyes at the graves of friends and sons and fathers now wept bitterly at the grave of their freedom. In truth it was a bitter hour” (178).

Na die ABO is Deneys en Atie via Europa na Madagaskar. Albei het spoedig malaria opgedoen, gevolglik is Atie gou daar weg. Deneys het transport gery en sy herinneringe aan die ABO begin skryf. Maar “[he] longed for his homeland. A letter he received from Isie Smuts [1870-1954], the wife of Jan Smuts, urging him to return, quickened his resolve to leave. If General Smuts was prepared to live under British rule, wrote Isie, then he should be too” (186). Deneys het van die hoofstad, Antananarivo, tot by die kusdorp Tamatave geloop. Vandaar het hy per skip na Delagoabaai gereis terwyl hy as brandweerman diens gedoen het. Van Delagoabaai het hy per trein na Pretoria gereis. “Delirious with malaria, he promptly collapsed unconscious on the platform of the railway station. When he awoke, he found himself in the Sunnyside residence of General Smuts” (187). “He became an integral part of the Smuts household, staying with them in Sunnyside for three years” (191). Deneys het hom in die regte bekwaam en in 1906 ‘n praktyk in Heilbron begin. Die Vrystaatse dorp Deneysville is na Deneys Reitz vernoem.

Ná Uniewording in 1910

Meredith skryf oor die ABO: “The war … left Afrikanerdom and the Reitz family itself deeply divided over how to confront the reality of Britain’s imperial power” (xii). Ná die 1914-rebellie en die stigting van die Nasionale Party in 1915 het Afrikaners se politieke lojaliteit in pro-Brits en pro-Boer verdeel. Frank en sy oudste seun, Hjalmar, het by die Nasionale Party (Natte) aangesluit terwyl Deneys as Smuts-lojalis lid van die Suid-Afrikaanse Party (Sappe) gebly en gehelp het om die Rebellie te onderdruk. Daarna het Deneys in die buiteland in die Eerste Wêreldoorlog (1914-1918) diens gedoen.

In 1919 het Barry Hertzog (1866-1942) ‘n afvaardiging na die Paryse vredeskongres gelei met die oog op die propagering van ‘n republiek vir Suid-Afrika. Hjalmar was een van die afgevaardigdes. Aan Frank as president van die Senaat is gevolglik gevra waar sy simpatie lê. Hy het onomwonde geantwoord: “I am still a Republican at heart” (201). In 1920 is Frank nie herkies tot president van die Senaat nie. Met die steun van die Nasionale Party het hy egter tot 1929 as senator aangebly.

Deneys het in 1919 ‘n Sap-parlementslid geword en in 1921 ‘n minister in Smuts se kabinet. Sy veroordeling van Afrikanernasionalisme en selfs Afrikaans was veel hewiger as dié van Smuts. Deneys het met Leila Wright (1887-1959) getrou. In 1942 toe hy die adjunk van eerste minister Smuts was, het Deneys uit die politiek getree. Hierna het hy die Suid-Afrikaanse hoëkommissaris in Londen geword, waar hy twee jaar later gesterf het.

Slot

Meredith belig drie Reitz-geslagte. Francis het blykbaar tydens die Britse bewind (in ‘n mate) verengels. Frank, daarenteen, het vroeg ‘n pro-Afrikaanse en in die Boere-republieke ‘n sterk pro-Boer-gesindheid geopenbaar. Na die ABO het Deneys, veral vanweë sy vriendskap met Smuts, verkies om sterk pro-Brits te wees. In ‘n sin was al drie ‘n produk van hulle tyd en omstandighede.

Oor Hjalmar is te min aan my bekend om ‘n oordeel te vel. Wat die ander Reitze betref, lyk dit asof by uitstek Frank as ‘n lid van die Boere-adel beskou kan word. Hy het Afrikaans bevorder, die Boere probeer verenig, verseg om aan die Britte oor te gee en selfs uit eie beweging in ballingskap gegaan. Na 1910 het hy hom opnuut by die Afrikaners geskaar en die republikeinse ideaal bly koester.

Nadat die Boere alles in hulle vermoë gedoen het om te voorkom dat die ABO uitbreek, het Abraham Fischer [1850-1913], die Vrystaatse staatsekretaris, aan Onze Jan Hofmeyr geskryf: “We have honestly done our best, and can do no more: if we are to lose our independence … we did not sacrifice it dishonourably” (82-83). Dit is wáár van die Boere van weleer, veral van die ABO-bittereinders en die 1914-Rebelle. Van die gevolge van die ABO het die Afrikaners mettertyd herstel. Maar kan ‘n mens sê dat die roemlose oorgawe aan swart mag in 1990/94 naasteby eerbaar was? Kan ‘n mens beweer of realisties hoop dat die skade wat die blankedom en veral die Afrikanerdom deur FW de Klerk en sy meelopers aangedoen is ooit herstel gaan word? As Afrikanerrestourasie nie plaasvind nie is die letterlike waarheid dat hierdie groepie verlooptes Afrikanervolksmoord gepleeg het.

Onmiddelik nadat Frank die Vereeniging-vredesverdrag in sy amptelike hoedanigheid (maar nie in sy persoonlike hoedanigheid nie) onderteken het, het hy “na ‘n hoek geloop en in trane uitgebars” (JC Steyn, Afrikanerjoernaal, Pretoria: FAK, 2016, p 238). Dit is tekenend van hoe magsoorgawe aan die Britte in 1902 deur die Boere/Afrikanerleiers ervaar is. Hulle het diepe verantwoordelik vir die lot van hulle mede-Afrikaners gevoel. Vergelyk dit met die selftevrede gespog van die groepie Afrikaanssprekende blankes wat in 1990/94 die politieke mag mandaadloos aan die swartes oorgedra het. Myns insiens was en is hierdie individue toonbeelde van gewetenlose, ongegronde selfvoldaanheid.

Skynbaar bly hierdie groepie verloopte Afrikaners oortuig dat hulle só uitsonderlik gepresteer het dat hulle vereer moet word. Hulle het glo ‘n burgeroorlog voorkom. Daar is blykbaar geen werklike besef van die mate waarin hulle die onderhandelinge verbrou het nie. Die gelag moet deur die huidige en toekomstige geslagte blankes betaal word; dus diegene wat nie van die onverkwiklike situasie in die nuwe Suid-Afrika kan ontsnap nie.

Volgens Edmund Burke (1729-1797) het politici ‘n dure drieledige plig teenoor hulle samelewing en kultuur, naamlik teenoor die vorige, huidige en toekomstige geslagte. Wat sou Boere soos Frank Reitz en Christiaan de Wet gedink het van die “onderhandelaars” (eintlik instemmers/beamers/akkoordganers) wat so maklik en ongevraagd namens alle Afrikaners boedel oorgegee het? Wat behoort huidige egte Afrikaners na verloop van meer as twee dekades in die nuwe Suid-Afrika van hierdie verlooptes te dink? Wat gaan toekomstige Afrikaners wat hulle kulturele kern probeer behou terugskouend van daardie verlooptes dink?

Geleidelik het die omvang van die 1990/94-verraad duidelik geword. Hoe durf hierdie groepie verlooptes veronderstel dat Afrikaners vir die ondergang van ons eertydse vaderland dankbaar moet wees? Dit is heeltemal onrealisties om van Afrikaners te verwag dat hulle die ydele hoop moet bly koester dat hulle gelukkig en voorspoedig in die nuwe Suid-Afrika kan wees. Hulle regverdigbare bitterheid behoort hedendaagse Boere-adel aan te spoor om ‘n beter grondslag vir die toekoms van ons mede-Afrikaners en ons nageslagte te skep – as dit enigsins moontlik is.

VSA stel Moslem-reisverbod in

Die Amerikaanse regering het ‘n gedeelte van sy beleid oor President Donald Trump se omstrede reisverbod op reisigers van ses oorwegend Moslemlande, herroep.

Die verbod het gisteraand in werking getree. Amerikaanse ambassades en konsulate sal nie meer visums goedkeur vir paspoorte van Iran, Libië, Somalië, Soedan, Sirië of Jemen nie tensy dié burgers ‘n bona fide-verhouding met mense of instansies in Amerika kan bewys.

Dit sluit in ‘n ouer, ‘n kind, ‘n eggenoot, asook ‘n skoondogter of -seun. Dit sluit egter grootouers, kleinkinders, ooms, tantes, niggies en neefs uit.

Verloofdes is ook aanvanklik uitgesluit, maar daar is gisteraand besluit om dit te herroep.

Mense van dié lande wat reeds reisdokumente het, sal toegelaat word om na Amerika te reis. Sakereisigers moet bewys lewer van ‘n amptelike sakebesoek aan ‘n Amerikanse entiteit, soos byvoorbeeld ‘n universiteit of hospitaal.

Die land se hoogste hof sal finale uitspraak gee oor die nuwe reisbeperkings wanneer die saak in Oktober aangehoor word.

Burgers van Saoedi-Arabië word nie geraak deur die verbod nie.

Drie konserwatiewe regters van die Appelhof wat die laer howe se opheffing van die verbod omgekeer het, het ‘n volledige verbod gesteun.

Die swart regter Clarence Thomas het gesê die regering se belang in die behoud van nasionale veiligheid weeg swaarder as enige probleme wat potensiële besoekers mag ervaar.

Polisiestasie aangeval

Die polisie in die Vrystaat ondersoek die moord op twee polisielede wat Donderdag in die Koffiefontein-polisiestasie doodgeskiet is.

Konstabels Obert Mekoa en Mzonani Majo is albei in die kop geskiet terwyl hulle aan diens was in die Koffiefontein Gemeenskapsdienssentrum. Hul liggame is ontdek deur kollegas wat van patrollie teruggekom het.

Die polisie sê een van die oorledenes se dienspistool word ook vermis.

Die provinsiale polisiekommissaris, Lebeoana Tsumane, is dadelik na Koffiefontein.

Die polisie in die Vrystaat het ‘n beloning van R300 000 aangebied vir enige inligting wat kan lei tot die arrestasie van die moordenaar of moordenaars wat verantwoordelik is vir die bloedbad waarin die twee polisiebeamptes vermoor is.

Tsumane het gesê vroeë aanduidings is dat die beamptes geskiet is deur mense wat hulle gedink het by die stasie ingeloop het om hulp. Hy het by die parlement se portefeuljekomitee oor polisie gepraat om die aanval op polisiekantore te veroordeel.

Tsumane sê die polisie sal alles in stryd werp op soek na die daders. “Ons bied diegene wat ons kan help R300 000 aan vir inligting hieroor. Ek wil egter ons gemeenskappe in die Vrystaat en die land verseker dat ons nie sal rus totdat ons hierdie misdadigers in hegtenis geneem het nie. Barbaars en baie sleg vir ons land.”

Intussen het Tsumane gesê ‘n hoëprofiel-span, die Vrystaat se beste, is saamgestel om die ondersoek te lei.

Die toon van verontwaardiging van die polisiekommissaris is opmerklik. Dieselfde verontwaardiging ontbreek as dit oor plaasmoorde handel.

Suna Venter van RSG se liggaam in haar woonstel gevind

Die bekende radiojoernalis en lid van die RSG-Monitorspan, Suna Venter, se ligaam is vanoggend in haar woonstel in Fairland, Johannesburg gevind, volgens ‘n persverklaring wat deur haar familie uitgereik is.

Venter was voorheen ernstig siek na ‘n besoek aan Sirië in 2012. Sy was ook een van die groep van agt joernaliste van die SAUK wat afgedank is omdat hulle nie die vorige hoof van die SAUK, Hlaudi Motsoeneng, se voorskrifte oor berigte aangaande gewelddadige betogings wou nakom nie. Sy en haar kollegas is egter deur die Arbeidshof in ‘n opspraakwekkende hofsaak heraangestel.

Luidens die verklaring deur haar familie is sy onlangs gediagnoseer met “streskardiomiopatie”, wat blykbaar deur lang tydperke van ongewone spanning veroorsaak word.

Suna Venter het in die onlangse verlede doodsdreigemente per sms ontvang. Sy is ook met ‘n windbuks in die gesig geskiet toe sy by ‘n kitskosrestaurant in Linden, Johannesburg, uitgestap het, waarna sy ‘n operasie moes ondergaan om die windbukskoeëls uit haar gesig te verwyder.

“Daar is verskeie kere by haar woonstel ingebreek, die remkabels van haar motor is gesny en haar motor se bande stukkend gekerf. Daar is op haar geskiet en sy is ontvoer en aan ‘n boom in Melvillekoppies vasgemaak terwyl die gras rondom haar aan die brand gesteek is,” lui die verklaring deur haar gesin verder.

Oor die afgelope jaar is sy ook drie keer aangerand.

Suna Venter was die dogter van dr. Phillip Venter, predikant van die NG Gemeente Fairland. Sy word verder oorleef deur haar moeder Christa, broer Wilhelm en suster Tessa.

Ná haar besoek en Sirië, was Suna Venter betrokke by die Moslem-liefdadigheidsorganisasie “Gift of the Givers” en het vervolgens Libië, die Gasastrook, Egipte en Sirië besoek.

Haar kollega Futa Krige sê: “Sy het soveel omgegee oor die situasie in Sirië dat sy net nadat die oorlog begin het, verlof by RSG geneem het om vanuit die oorlogsone verslag te doen.

“Sy was tot en met haar dood besorg oor die welsyn van die kinders wat sy tydens dié besoeke teëgekom het.”

Moslems en ateïste begin nuwe veldtog teen Christendom in Suid-Afrika

Die uitspraak van die Johannesburgse Hooggeregshof ten gunste van die ateïstiese organisasie OGOD dat openbare skole in Johannesburg nie meer enige Christelike inhoud aan leerlinge mag kommuninkeer nie, waaronder opening met skriflesing en gebed, het gister saamgeval met die kraak van die departement van onderwys se webwerf deur ‘n pro-Islamitiese groep. Die webblad van die onderwysdepartement is gister verwyder en blykbaar word die voorval deur die departement van inligting en tegnologie ondersoek.

Die boodskap van die groep krakers wat die Islamitiese Staat ondersteun (sien meegaande skermafdruk) is:

Boodskap aan die regering, die Amerikaanse nasie en die res van die wêreld:

Is dit die menslikheid waarop julle jul roem, of is lewe nie ter sake vir Moslems nie? Moenie dink dat dié optrede teen Moslems by julle sal verbygaan nie en ons sal nie vergeet wat julle die Arabiese volkere en die Moslems regoor die wêreld aangedoen het nie.

Daar bestaan ‘n duidelike verband tussen die “oorwinning” oor veral Afrikaanse staatskole met ‘n Westerse, Christelike identiteit in die hof gister en die kraak van die onderwysdepartement se webblad. Immers beheer die Suid-Afrikaanse departement van basiese onderwys die openbare in die skole in die land wat deur die hofuitspraak geraak word.

Marxiste, ateïste en christenhaters het op Twitter en ander sosiale media gekraai oor die hofuitspraak teen die christelike geloof in Suid-Afrika.

‘n Dosent aan die Universiteit van Kaapstad, Jacques Rousseau, het op sy webblad geskryf:

In theory, then, the days of a school promoting themselves as having a “Christian character” should be over, with countless schools across the country now having to edit brochures, websites, and even coats of arms.

Soos in Moslemlande, mag die vertoon van Christelike simboliek soos ‘n kruis, voortaan in Suid-Afrikaanse skole verbode wees, asook afbeeldings van vlae van Westerse lande met ‘n kruis soos byvoorbeeld, Swede, Denemarke, Noorweë of Switserland.

Pierre Fouché: Oor leiers

Die V.S. Marine Corps se 1997-boek getiteld Warfighting, stel dit dat oorlog gekenmerk word deur die interaksie van fisiese, morele, en verstandelike kragte. “Moreel” in hierdie sin is nie beperk tot etiek nie, maar het betrekking op kragte wat sielkundig in plaas van tasbaar van aard is.
Dit stel verder dat morele kragte moeilik is om te begryp en onmoontlik is om te kwantifiseer. Kragte soos:

  • Nasionale en militêre voorneme (Volkswil)
  • Nasionale of individuele gewete, emosie, vrees, moed, moreel, leierskap, of esprit (geestigheid).

Hier kom ‘n mens weer “wil” en “moed” teë wat so alomteenwoordig is in regse kringe, en nog meer die geval is in Germaanse kringe. Die onmiskenbare belang van hierdie konsepte kan nie genoeg onderstreep word nie.

Die leser sal nou hopelik “leierskap” raak gelees het in die tweede punt hier bo genoem, en dit is waarom hierdie rubriek handel.

Voor ons verder beweeg wil ek interessantheidshalwe hierdie stukkie aanhaal:

“Although material factors are more easily quantified, the moral and mental forces exert a greater influence on the nature and outcome of war. This is not to lessen the importance of physical forces, for the physical forces in war can have a significant impact on the others. For example, the greatest effect of fires is generally not the amount of physical destruction they cause, but the effect of that physical destruction on the enemy’s moral strength (bl. 16).”

‘n Groep sonder leiers, moet in ‘n stryd teen ander groepe met leiers, altyd verloor. Soos ‘n mens se liggaam nie sonder sy kop kan veg nie, so kan ‘n onthoofde volk geen weerstand teen dié wat hom wil verkrag bied nie. In dieselfde sin moet ‘n man sonder moed altyd die neerlaag ly as hy teen ‘n man met moed opgaan. Dit is iets wat ons teenstanders goed verstaan, en dit is hoekom hulle altyd soveel moontlik doen om ons leiers hier en elders in die wêreld so gou moontlik te ontsenu, sowel as om hulle propaganda (op slinkse en ondermynende wyse) in te span om ons te demoraliseer.

Teen die demokratiese gebabbel, stel leiers die pas, en steur hulle nie aan wat hulle dink die volk wil hê nie. Met byna alle propagandamiddele in ander hande, sal die volkswil altyd nader en nader om die drein spoel. Afwaarts en nie opwaarts nie.

Xenofon van Athene (430? – 355? v.Chr.) het gesê:

“Wat die leiers is, dit, as ‘n reël, sal die mans onder hulle wees.” [bl. 59, The 33 Strategies of War, Robert Greene, Penguin Books – Joost Elffers, 2006]

Nou staan ons op ‘n punt waar ons ons volk met net ‘n handjie vol leiers betrag. Boonop woon ons almal wydversprei vanaf mekaar.

Djengis Khan het sy leër gedurende vredestyd in die winter die Groot Jag laat oefen, om hulle koördinasie en samehorigheidsgevoel te versterk. Die Groot Jag het in die grasvlaktes van Sentraal-Asië, teenswoordige Mongolië plaasgevind. Khan het sy leër in ‘n 80 myl lange lyn versprei, en honderde myle vanaf die leër ‘n vlag geplant. Die leër het dan na hierdie vlag toe voortbeweeg. Soos die leër nader aan die eindpunt gekom het, het die punte van die lyn begin buig sodat ‘n boog om die eindvlag begin vorm het, wat dan uiteindelik ‘n sirkel uitgemaak het. Die sirkel het dan nouer en nouer getrek om die eindpunt, en so al die diere wat binne gevang was beet gekry. (Soos wat al die wilde diere in die leër se weg voorentoe gejaag is, moes individuele soldate ook gevaarlike diere soos tiere teengaan, dit was deel van die doel om dapperheid in die mans te bewerk.) [Strategies of war, bll. 75-76, ibid.]

Ons posisie is soortgelyk en kan met die Groot Jag vergelyk word.
Ek dink dat die tydperk waarin ons nou verkeer bloot ‘n oefening vir die Afrikaners is, ter voorbereiding van iets groters. Die tyd sal my nog reg of verkeerd bewys. Die huidige stand van sake kan vergelyk word met ‘n klomp jagters wat wyd om ‘n sentrale punt verspreid is. Die sentrale punt is in ons geval oorlewing. Aangesien ons nie tans een saamhorige blok vorm nie, is ons min of meer soos enkele of klein groepies jagters in die vlakte.

Nou, ek vermoed dat amper almal van ons in ons harte al die klok gehoor lui het; en dat ons weet dat die tyd vir optrede aangebreek het. Selfs nou wag die buiteland in spanning om te sien wat ons gaan maak. Mens moet hom nie mislei oor die erns van hierdie tydvak nie. Iedereen moet nou besef dat hy sy weg moet inslaan na die sentrale vlag toe, hetsy alleen of saam met ander in ‘n groep. Vir dié wie nie ander mense vertrou nie, gaan dan alleen, maar besef dat jou pad ‘n moeiliker een gaan wees.

Dit is teen hierdie tyd te verwagte dat daar mense is wat soos ons lyk en soos ons praat, maar nie soos ons is nie. Hulle het verwronge harte en wil ander verlei om dieselfde vreeslike lot as hulle te deel. Sulke mense se fisionomie en hulle narcistiese persoonlikheid verraai hul gewoonlik; ons volk moet leer om hulle te identifiseer en te verwag.

In hierdie Wilde Jag sal daar natuurlik ook voëltjies wees wat “die nuus en feite” versprei om al die diere van die ryk “in te lig”. Vir nou kan ons niks aan dié saak doen nie, en moet die voëltjies maar los om hulle liedjies te versprei soos dit in hulle aard is.

Dié wat die eindvlag aan die einde van hierdie oefentydperk haal — en dit kan die meeste van ons wees, mits ons fokus — sal diegene wees wat die fondament vir ‘n nuwe wêreld gaan lê. Die leiers van vandag gaan die helde van môre wees.

Die Wilde Jag sluit almal van ons volk in, ongeag jou posisie in die lewe. Dus moet dié met onbuigbare moed, grootheid van siel, en opregte karakter vandag begin leiding neem by hulle werk, hul kerk, hul skool, of hul gemeenskap.

Dit is soos wat Ralph Waldo Emerson gesê het:

“If good men will not lead, they must be content if lesser men do.”[Ek kon nie hierdie aanhaling weer opspoor nie. Ek het dit ~2 jaar gelede gelees en is 80% seker dit kom van Emerson af.]

Soos wat “bekommerde” pasifisme aansteeklik is, net so is wilsgedrewe aktivisme aansteeklik.

Vir die wankelmoedige ou mans wat geskiedenis uit ‘n eskatologiese hoek bekyk: hou jou Semitiese waarsêery vir jouself. Moet nie die stand van die wêreld misgis vir die stand van jou eie lewensduur nie, naamlik naby aan die einde.

Ons staan nou aan die einde van hierdie, die mees skandelike tydperk in ons volk se geskiedenis. Laat die toekomstige gedreun van ons tromme en die gesing van ons volk vir ons elkeen ‘n besielende vooruitsig wees.

Geweld en misdaad teister Muizenberg

Die polisie monitor die situasie in Capricorn naby Muizenberg in die Kaapse Skiereiland, nadat geweld weer daar opgevlam het.

Maandag het ‘n groep oproeriges winkels in die gebied geplunder en buitebande gebrand. ‘n Sestienjarige jeugdige is in hegtenis geneem op aanklagte van openbare geweld.

Daar was gerugte dat die geweld met taxi-eienaars verbind word, maar dit is steeds nie duidelik of die jongste voorval met taxi-geweld verband hou nie.

Spanning tussen strydende taxi-organisasies het die afgelope paar weke opgebou en meer as 70 taxi’s is verlede week geskut. ‘n Polisiewoordvoerder, André Traut, het gesê die polisie het die situasie toe gemonitor.

‘n Woordvoerder van Kaapstad Verkeer sê intussen Prince George-rylaan in die Vrygrond-gebied is weer oopgestel, nadat dit vroeër vir verkeer gesluit was.

Vroeër dié maand het ‘n groep gewapende mans in ‘n ryverby-skietery die nuus gehaal.

Die skietery van ‘n Toyota Camry het plaasgevind in die nabygeleë voorstad van Steenbok, het die burgemeesterskomiteelid vir veiligheid en sekuriteit, JP Smith, gesê.

Dit was nie duidelik wie die gewapendes wou skiet nie. Die aanvallers het van die toneel gevlug.

Die Wes-Kaapse polisie het dieselfde aand ‘n skietery in St Christopherstraat, Lavender Hill, bevestig. ‘n Sestienjarige jeugdige in die kop en skouer gewond.

Die Stad Kaapstad het verlede jaar gesê die polisie het patrollies in die gebied verhoog om stygende misdaad te bekamp.

“Die Stad Kaapstad se wetstoepassingsbeamptes voer gereelde patrollies in die omgewing op die motorfiets en te voet om sigbaarheid te behou en die gebied veilig te hou,” het die stadswoordvoerder Priya Reddy gesê.

Die polisie het dit as “opportunistiese” misdaad beskryf en besoekers aan die strand gewaarsku om die gebied te vermy.

Intussen lyk dit of die Engelse inwoners van Muizenberg se beplande restourasiewerk van R100-miljoen aan die Muizenberg-polisiestasie heroorweeg gaan word. Dit volg op wye kritiek op die opgraderingsplanne.

Die Departement van Openbare Werke en die Suid-Afrikaanse Polisiediens het aan die Wes-Kaapse wetgewer gesê hulle oorweeg om ‘n nuwe polisiestasie in die nabygeleë Vrygrond te bou.

Die departement van Gemeenskapsveiligheid sê dit maak nie ekonomies sin om die gebou in Muizenberg teen so ‘n enorme bedrag op te gradeer, terwyl die geld beter aangewend kan word nie.

Volgens die departement kan meer polisiestasies met dié geld in die Vrygrond-gemeenskap gebou word waar misdaad ‘n baie groter probleem is.

Vir meer as 60 jaar nou al is Muizenberg die gunsteling somerbestemming vir die Jode van Suid-Afrika. Die dorp spog met sy eie plaaslike sinagoge en plaaslike Joodse gemeenskapsaktiwiteite. Die dorp huisves ook ‘n Holocaustmuseum.

Swart verwoesting in Coligny ryklik beloon deur die provinsiale regering

Die familie van die 16-jarige swart jeudige wat vroeër vanjaar in Coligny in Noordwes dood is, sal Donderdag ‘n amptelike besoek van die burgemeester van die Ditsobotla Plaaslike Munisipaliteit, Daniel Buthelezi, ontvang.

Die woordvoerder van die provinsiale regering, Brian Setswambung, sê die burgemeester sal ‘n sooispitseremonie op die terrein hou waar die Moshoeu-families se nuwe huis gebou sal word. Die familie woon tans in die Scotland-plakkerskamp.

Setswambung sê die besoek sal deel vorm van die plaaslike regering se “versoening-, genesings- en hernuwingsprogram”.

Die dood van die jeudige het aanleiding gegee tot weke van openbare geweld wat ‘n spoor van verwoesting in Coligny gelaat het.

Verskeie winkels, voertuie en winkels is in die proses beskadig. Pieter Doorewaard en Phillip Schutte wat daarvan beskuldig word dat hulle Moshoeu “vermoor” het, sal op 7 Augustus in die hof verskyn.

In die media is die twee wit boere reeds skuldig bevind. Al die hoofstroom nuusbronne wat berig oor die dood van die jeugdige, gebruik spesifiek die term “vermoor”. Hulle beweer dat die swart jeugdige “vermoor” is, terwyl die twee wit boere nog nie skuldig bevind is deur ‘n hof nie.

“Een van die dinge wat die burgemeester sal doen, is om amptelik die familie in kennis te stel dat die regering ‘n besluit geneem het om hulle ‘n nuwe huis te bou. Die burgemeester sal ook kruideniersware oorhandig en met verskillende belanghebbendes oorleg pleeg,” sê Setswambung.

Die verwoesting wat die swart gemeenskap gesaai het, word noe beloon. Die huise van wit inwoners wat afgebrand is, gaan nie vervang word deur die regering nie.

Plakkers val brandweer aan wat hul brandende kliniek wil red

Die Kaapstadse brandweer moes pogings laat vaar om ‘n brand in ‘n gemeenskapskliniek in die Joe Slovo-plakkerskamp in Milnerton te blus nadat oproeriges hulle met klippe bestook het.

Dit is natuurlik heel gepas dat die verskroeide plakkerskamp waar inwoners hul eie omgewing vernietig, na die Suid-Afrikaanse kommunis Joe Slovo vernoem is.

RSG berig dat die kliniek vroeër tydens ‘n “diensleweringsbetoging” aan die brand gesteek is, want skynbaar is die openbare uitsaaier nie bewus daarvan dat ‘n kliniek ‘n diens aan die gemeenskap is nie – in dié geval plakkers wat waarskynlik nie veel belasting betaal nie.

Die burgemeesterskomiteelid vir Veiligheid en Sekuriteit, JP Smith, sê die stad se begroting is uitgeput en hulle sal nie die kliniek in die nabye toekoms kan herbou nie. Smith sê benewens die kliniek is nog ‘n aantal geboue aan die brand gesteek.

Die Metro sê brandbestryding moes Maandagaand gestaak word weens die plofbaarheid van die situasie. Die brandweerhoof, Theo Layne, sê oproeriges het die brandbestryders met klippe gegooi, waarna die polisie die brandweer beveel het om van die toneel te onttrek.

Layne hulle sal eers kan terugkeer sodra dit weer veilig is. Vermoedelik sal dit dan te laat wees om enige munisipale geboue te red.

Die Kaaptadse Metro het die publiek intussen gevra vir inligting om die skuldiges te kan vastrek.

Tando Jafta, die DA raadslid vir Wyk 4, wat gebiede soos Phoenix, Joe Slovo en deel van Milnerton insluit, het sedert November nie ‘n raadsvergadering bygewoon nie.

Die DA het hom geskors nadat hulle ‘n klag ontvang het. Ten spyte daarvan dat hy van die party geskors is, was hy veronderstel om sy pligte as raadslid voort te sit. Beide subraad- en raadsvergaderings is noodsaaklik vir inwoners se bekommernisse wat ingedien en opgelos moet word.

Jafta is nou uit sy posisie ontslaan, maar het nie eers sy eie dissiplinêre verhoor bygewoon nie.

Volgens die 2011-sensus het Phoenix ‘n bevolking van 4 219, is 56 persent swart en 36 persent bruin. Sowat 32 persent van die gemeenskap is Engels en 24 persent is Xhosa. Die naburige Joe Slovo het ‘n bevolking van 12 629 en is 95 persent swart, maar net 66 persent van die bevolking is Xhosa.

Daar is wrywing tussen die swart en bruin inwoners aangesien sommige gebiede baie hoë vlakke van diefstal en vandalisme ervaar.

Rioolprobleme is algemeen in die Milnerton-omgewing waar Phoenix en Joe Slovo besonder geraak word aangesien die rioolstelsel nie in staat is om die sowat 16 000 mense in ‘n gebied onder 0.6km2 te akkommodeer nie. Rioolpype wat oorvloei is as gevolg van die oorbevolking.

Maar die DA betwis dit en sê daar is “baie misbruik deur die storting van onvanpaste voorwerpe in die stelsel, wat ‘n hoë aantal blokkasies en pompstasiefoute veroorsaak.” Die stelsel word tans opgradeer.

Al die politieke partye fokus op Joe Slovo omdat daar drie keer soveel mense daar woon as in die bruin gebied en dus meer stemgeregtigdes.

‘n Bruin inwoner sê net nadat die DA die Wes-Kaap gewen het “dit was die einde van dienslewering in Phoenix”.

Intussen is treindienste in Nancefield in Soweto tot verdere kennisgewing opgeskort. Dit volg op die skietdood van ‘n 17-jarige swart jeugdige, na bewering deur veiligheidswagte tydens Maandag se “diensleweringsbetogings”.

Inwoners het ná die jeugdige se dood drie veiligheidswagte aangeval en een doodgeslaan. Metrorail het bewerings ontken dat hul sekerheidsdienste gewapen is.

‘n Woordvoerder van Metrorail, Lillian Mofokeng, sê die protesoptrede was nie oor treindienste nie, maar oor ‘n gebrek aan behuising.

Die woedende gepeupel het treine begin beskadig, waarna die veiligheidswagte opgetree het. Mofokeng het bevestig dat die wagte nie gewapen is nie. Die polisie is nog besig met die ondersoek.

In Nog ‘n voorval van openbare geweld is ‘n sestienjarige swart jeugdige in hegtenis geneem nadat skare swart oproeriges winkels by Capricorn naby Muizenberg, Kaapstad, geplunder het.

Die polisie het ingegryp nadat oproeriges wat vroeër vermoedelik by taxigeweld betrokke was, buitebande aan die brand gesteek het. Spanning tussen strydende taxi-organisasies het die afgelope paar weke opgebou en meer as 70 taxi’s is Maandag geskut. ‘n Polisiewoordvoerder, André Traut, sê die polisie monitor die situasie.