Unisa – praag.co.za

Leon Lemmer: Die verpolitisering van universiteite

Die Universiteit van Suid-Afrika (Unisa) was ‘n baanbreker op die gebied van afstandsonderrig. In 1946 het Unisa begin oorskakel van bloot ‘n eksaminerende instansie na die verskaffing van tersiêre onderrig oor die pos, waarmee in 1947 begin is. Aanvanklik was daar groot skeptisisme oor of so ‘n onderneming genoeg studente sou trek en in hoeverre die kwalifikasies naas dié van residensiële universiteite deur werkgewers en ander universiteite erken sou word. Die persoon wat Unisa meer as enigiemand anders op ‘n gesonde akademiese grondslag geplaas het, is Samuel Pauw, die rektor van 1956 tot 1972. Sy uitgangspunt was dat die onderrig wat Unisa aanbied en die standaarde wat hy stel, eerder beter as net so goed soos dié van ander universiteite moet wees.

Die geskiedenis van die eerste eeu is deur Maurice Boucher geboekstaaf: Spes in arduis: ‘n Geskiedenis van die Universiteit van Suid-Afrika (Pretoria: Unisa, 1973, 404p). Die teks is ook in die oorspronklike Engels gepubliseer. Vir elke vraestel in elke kursus in elke vak/leergang het die student gedrukte studiegidse en studiebriewe ontvang. Hy moes die voorgeskrewe boeke aankoop en die aanbevole boeke by die Unisa-biblioteek in Pretoria leen en terugbesorg. ‘n Doeltreffende posdiens het suksesvolle afstandstudie moontlik gemaak. Gedurende die jaar moes die student ‘n bevredigende punt vir sy verpligte werkopdragte behaal om toelating tot die eksamen aan die einde van die jaar te kry. In die eksamen is vasgestel hoedanig die student se kennis en insig is, asook of hy daardie kennis kon vertolk en toepas. Soos dit in Unisa se leuse gestel word, het afstandstudie van die student inderdaad moed teen die styltes geverg. Maar geeneen kon toe met reg meer aanvoer dat hy nooit die geleentheid gehad het om ‘n universitêre kwalifikasie te verwerf nie.

Deesdae is afstandskommunikasie baie gouer en makliker en word afstandsonderrig toenemend deur residensiële universiteite aangebied. Sonder elektroniese uitvindings soos rekenaars en die internet sou Unisa in die nuwe Suid-Afrika, ná die ineenstorting van die posdiens, nie kon voortbestaan nie. Die onderrig is in sowel Afrikaans as Engels aangebied. Wat personeel (dosente en administratiewe amptenare) betref, was Unisa tot 1994 oorwegend ‘n Afrikaanse universiteit. Fakulteits- en senaatsvergaderings is feitlik uitsluitlik in Afrikaans gehou. Sedertdien het transformasie plaasgevind. Engels-eentaligheid het ingetree en sowel die akademiese as administratiewe aansien van Unisa het ernstige en heel moontlik onherstelbare skade gely.

Ek skryf oor die goeie ou dae toe Unisa-studente eerder deeltyds as voltyds studeer het. Vanweë die groot aanvraag vir sy onderrig, plaaslik en in die buiteland, kon Unisa vakke, bv in vreemde tale (soos Spaans), aanbied wat aan geen ander plaaslike universiteit lewensvatbaar sou wees nie. Maar daar was ook ander innovasies. Byvoorbeeld, in die wysbegeerte/filosofie was daar twee hoofvakke: Geskiedenis van die Wysbegeerte (GW) en Sistematiese Wysbegeerte (SW). In GW is die vak chronologies aangebied: 1ste jaar (1 vraestel) Antieke/Griekse wysbegeerte. 2de jaar (2 vraestelle) Middeleeuse wysbegeerte en Thomisme en Nieu-Thomisme. 3de jaar (3 vraestelle) Moderne wysbegeerte tot die 19de eeu. In SW is die vak ingevolge wysgerige subdissiplines aangebied: 1ste jaar (1 vraestel) Inleiding/Aard van die wysbegeerte. 2de jaar (2 vraestelle) Formele logika en Wetenskapsleer/Metodologie. 3de jaar (3 vraestelle) Kennisleer/Epistemologie, Metafisika, Etiek, Waardefilosofie/Aksiologie: Estetika of Staatsfilosofie.

Eksamen kon in talle sentra dwarsoor die land en in sommige hoofstede in die buiteland geskryf word. In Kaapstad, in die jare vyftig, het die Universiteit Kaapstad die eksamenlokaal in Oranjezicht verskaf. ‘n Bejaarde dame, mevrou Adendorf, het as opsiener opgetree. Op ‘n dag sê sy dat sy nog altyd gewonder het wat die verskil tussen historiese en sistematiese wysbegeerte is. Op ‘n ander dag is sy, met die dag se eksamenskrifte by haar, op die stasie dood aangetref.

‘n Rooms-Katolieke Belg, Herman de Vleeschauwer (1899-1986), het in 1923 ‘n doktorsgraad verwerf en in 1934 ‘n professor in Gent geword. Hy was van 1951 tot 1966 ‘n Unisa-dosent en het die Geskiedenis van die Wysbegeerte aangebied. Hy het ‘n spekulatiewe, kontinentale benadering tot die wysbegeerte gehad. Die ateïstiese AMT (Bert) Meyer (gebore in 1922) was van 1959 tot 1971 die dosent in Sistematiese Wysbegeerte. Daarna het hy na Nederland geëmigreer. Hy het die wysbegeerte Anglo-Amerikaans en analities benader. In Pieter Duvenage se boek, Afrikaanse filosofie: Perspektiewe en dialoë (Bloemfontein: Sun Media, 2016, 306p – Praag 16.04.2017) is daar ‘n hoofstuk oor Bert Meyer.

Wat duidelik is, is dat Unisa-studente met twee volwaardige voorgraadse hoofvakke omvattender as aan residensiële universiteite met die wysbegeerte kennis gemaak het. In daardie stadium is die aanbieding van die wysbegeerte aan die Afrikaanse universiteite, soos in die Middeleeuse, sterk deur godsdienstige/teologiese oorwegings beïnvloed en daardeur gerig en selfs oorheers. Dit is waarom Bert Meyer sy pos aan die Universiteit Pretoria ontruim het om eerder ‘n Unisa-dosent te word. Unisa-studente is, soos dit hoort, aan verskillende benaderings blootgestel: bv in die wysbegeerte Rooms-Katoliek en kontinentaal teenoor ateïsties en analities. Maar selfs daardie opset was nie vry van onregverdigbare religieuse beïnvloeding nie. De Vleeschauwer het aan die druk van die Rooms-Katolieke Kerk (RKK) toegegee deur voorgraads ‘n hele vraestel aan die basis van RKK-teologie te wy: die wysbegeerte van Thomas van Aquino (1225-1274), dus wesenlik die verchristeliking van Aristoteles (384-322 vC), en sy navolgers, die Nieu-Thomiste, tot in die 20ste eeu.

Dit het onder meer die volgende hoogs ongewenste gevolg gehad: Ten spyte van die rojale voorgraadse aanbod het die leerplan die studie van die geskiedenis van die wysbegeerte, met die uitsondering van Nieu-Thomisme, nie verder as die 19de eeu gevoer nie. Eers in die eerste honneursvraestel het 20ste eeuse/hedendaagse wysbegeerte aan die beurt gekom. Daar was vier honneursvraestelle. Hierna was daar nog nie ‘n einde aan die buitensporige vereistes wat Unisa aan ‘n student gestel het nie. Die magisterleergang in die wysbegeerte het uit twee vraestelle en ‘n volwaardige verhandeling bestaan, terwyl die residensiële universiteite net ‘n verhandeling vereis het. Deesdae word die magisterleergang aan die plaaslike universiteite dikwels afgewater tot slegs vraestelle of vraestelle en ‘n skripsie van beperkte omvang, soortgelyk aan ‘n vakkundige artikel.

Ek het grootgeword in die dampkring van ‘n protestantse predikant vir wie die Roomse gevaar die grootste onding op aarde was. De Vleeschauwer het die ryke kultureel-geestelike verskeidenheid van die Middeleeue, wat hy van 400 tot 1400 nC gedateer het, aan my bekend gestel. Dit was nie donker eeue soos dit dikwels in protestantse geledere voorgestel word nie. In daardie era is die grondslag vir die moderne tyd, die Renaissance, Verligting, Protestantisme, moderne wetenskap, nasionale state en tale, ens, gelê. Die latere geskiedenis van Europa, die Weste en die wêreld kan nie afdoende sonder kennis van die Middeleeue verstaan word nie.

Dit bring my by Milo Yiannopoulos (gebore in 1984) se boek, Middle Rages: Why the battle for Medieval Studies matters to America (Dangerous Books, 2nd edition, 2019, 56p; Amazon Kindle $3.44). Die boek is deur die outeur self gepubliseer. “This story was originally slated to appear in one of the country’s most prestigious higher education publications … Two days before publication, I was abruptly informed that the story would not run as intended, with no further explanation offered” (Kindle 288). Die eerste weergawe het in 2018 op die outeur se webwerf, dangerous.com, verskyn.

Ek het by ‘n vorige geleentheid oor Milo geskryf. Ek haal ‘n paragraaf aan: “JH du Toit het reeds oor die Milo-manie op Praag (11 Februarie [2017]) geskryf. Milo lyk en is in vele opsigte anders as die stereotiepe beeld wat aan regses gegee word. Dit maak dit moeilik om hom sonder meer te ondersteun. Lees bv die omvattende Wikipedia-artikel. Maar Milo het veral op Amerikaanse universiteitskampusse ‘n oorwegend heilsame invloed, waar – soos deesdae in Suid-Afrika – regse standpunte feitlik nooit gehoor word nie. In hierdie konteks word Hannah Arendt (1906-1975) soos volg deur Milo aangehaal: ‘The aim of totalitarian education has never been to instill convictions but to destroy the capacity to form any'” (Praag 7.10.2017).

Intussen het Milo verder op sy eiesoortige pad gevorder. “Milo lives in New Jersey with his husband, John” (Kindle 778) – waarskynlik ‘n skuilnaam. Die boek is aan John opgedra (11). “I am married to a black man from Jersey” (251). Sy lewensmaat is dus soos dié van die vigslyer en gay-aktivis, Edwin Cameron, wat teen wil en dank op aandrang van Wim de Villiers as kanselier van die Universiteit Stellenbosch (US) aangestel is om as rolmodel vir studente en andere te dien. Cameron is ‘n US- en Unisa-oudstudent. Volgens Nelson Mandela is Cameron “one of South Africa’s new heroes” (Wikipedia). Wat goed genoeg vir Mandela is, is (vanselfsprekend) goed genoeg vir die getransformeerde US.

In sy nuwe boek toon Milo weer sy omvattende ingeligtheid en sy buitengewoon goeie insig, al beweer die Wikipedia die teenoorgestelde. Hy slaag daarin om op ‘n sprankelende manier sy gedagtes te verwoord. Vryheid van denke en uitdrukking bly sy hoofokkupasie eerder as konserwatiewe, behoudende denke – daarvoor is hy in te vele opsigte te radikaal. Maar hy het fundamenteel reg met: “Wat deesdae regstelling, korrektheid en byderwetsheid genoem word, is eintlik almal polities oordraagbare siekte; tentakels van dieselfde sindroom” – soos ek dit in die vorige rubriek oor Milo gestel het. Hy dink, soos ek, dat ‘n universiteit nie net verskillende standpunte moet toelaat nie, maar dit daadwerklik moet aanmoedig. “Wanneer ‘n universiteit soos Stellenbosch [egter] deesdae diversiteit propageer, gaan dit om die obsessie om ‘n verskeidenheid rasse en kulture op die kampus te hê; nie om die studente ook aan nie-linkse, bv regse, idees bloot te stel nie.”

Milo se benadering tot die Middeleeue is ewewigtig en myns insiens korrek. Wat aan veral die Amerikaanse universiteite gebeur, is dat Medieval Studies verdag gemaak en gekritiseer word omdat dit glo te wit en manlik is. Wat verlang word, is inklusiwiteit, oftewel diversiteit en multikulturaliteit; dus die soort pleidooie wat al hoe meer ook op die plaaslike universiteitskampusse opklink. Dit is “die ander” wat deel van die hoofstroom wil wees en dus ook gekanoniseer moet word; dus nie net (of veral) blanke mans nie, al het die ander nie (in dieselfde mate) gepresteer nie. Die sogenaamde benadeeldes koester slagofferstatus en wil hê dat die geskiedenis herskryf moet word sodat die rol wat hulle voorgangers na bewering gespeel het, ook die aandag geniet wat hulle glo verdien.

Dit is eintlik soortgelyk aan die besware teen kolonialisme. Die geskiedenis moet verwring word totdat dit in ooreenstemming met hedendaagse ideologiese oortuigings is. Die kere toe hieraan toegee is, “accurate understanding of the past and its greatnesses have given way to scapegoating, victimology, and ressentiment” (21). “The intersectionalists are actually the specific heirs to a Western egalitarian tradition with no parallels. To turn on the culture that produced you and label it the origin of all evil is a sort of oedipal auto-cannibalism that literally cuts off inspiration at its source” (657). Hedendaagse Amerikaanse universiteite is feitlik per definisie anti-Amerikaans, dus dislojaal, onpatrioties en deurspek met kulturele marxisme.

“Medieval Studies is an outlier in the academy. Although the foundational texts of medieval history are also the foundational texts of the academy itself, it has always been on the margins as a discipline. Since the founding of the Medieval Academy in 1925, it has been an interdisciplinary endeavor including language, liberature, history and philosophy” (199). “Medieval Studies would be a glistering jewel in the social justice diadem, because study of the Middle Ages is fundamental to understanding how the Christian West emerged, and how dramatically its character differs from other cultures.* Read properly, medieval history is about the divine comedy of Christianity – and about the rise of its great eastern antagonist, Islam. Europe’s self-criticism is what medieval studies is largely about, so it stands at the heart of current debates about Europe and western civilization,including the current moral panic about white supremacy” (332). Onderwerpe soos “white ethno-states” (369), nasionalisme, skone kuns en religie, veral die Christendom, kan nie vermy word nie. Hulle almal het tot die Weste se sukses bygedra (337). Volgens die kritici is die studie van die Middeleeue ” a safe space to be elitist, a safe space to be white, a safe space to be Christian, Eurocentric, misogynist” (354). Wat deesdae, in sy geheel gesien, onaanvaar van die Middeleeue is, is sy “unbearable whiteness” (390). “Europe is too ‘white-centric'” (405).

[* Ingevolge sosiale geregtigheid is bv mense, religieë en kulture gelyk en fundamenteel eenders. Die andersoortigheid van die Weste mag dus nie uitgelig word nie. Maar: “The historical fact remains that from around 1000 CE western European Christian society developed in ways connected to, but distinct from, other parts of the world” (354). Die linkses se eintlike grief is “the cultural and economic superiority of the West” (396).]

In die boek word daar veral verwys na die smeerveldtog wat teen ‘n gerekende historikus in Middeleeuse Studie gevoer word: die “white, Republican-voting Catholic convert” (136) Rachel Fulton Brown, verbonde aan die University of Chicago. “Here we have several common features of academic decay: the politization of a scholarly field, the arousal of tribal resentments, allegations of white supremacy, a victim of color, a white perpetrator, a protest letter with many, many signatures, and a compliant media” (27). Die “victim of color ” is ‘n ander dosent in Middeleeuse Studie, die Koreaan Dorothy Kim.

Die beswaarskrif teen Brown is deur 1 500 dosente ondersteun. Sy word beskou as “being insufficiently woke on matters of social justice” (131). “Sharp-elbowed young professors know that a preoccupation with social justice is both fashionable and advantageous. It can also excuse you from the perky business of serious scholarly work” (220). “They signed the letter because they wanted to signal their virtue, because they wanted their colleagues to think well of them, or because they wanted to ease for a moment their liberal guilt” (37). Onderliggend is daar identiteitspolitiek en politieke korrektheid, waarvolgens nieblankes verheerlik en blankes verdoem word. Dit is ‘n voorbeeld van die “anti-intellectual ossification into which the humanities have deteriorated” (32).

Baie van die akademiese euwels wat in hierdie rubriek aan bod kom, is reeds in my vorige rubriek oor Michael Rectenwald genoem (Praag 20.07.2019). Milo verwys spesifiek na die geval Rectenwald (622). Daar is talle ooreenkomste tussen die stryd wat Rectenwald gevoer het en dié van Brown. In die genoemde vorige rubriek het ek ook bronne gelys wat handel oor die oorweldigende linksheid van Amerikaanse universiteite. Die aanslag teen Middeleeuse Studie is deel hiervan.

Brown se misstap is dat sy in 2015 ‘n inskrywing op haar blog met die opskrif, “Three cheers for white men”, gepubliseer het. “She was responding playfully to the ‘dead white male’ trope in academia, gently pointing out that the wicked Caucasian dudes of social justice folklore were responsible for, among other things, the development of chivalry, consensual marriage and, to some extent, the success of feminism itself” (49). Wat Brown na bewering via haar blog gedoen het, is “‘facilitating cyber-harassment’. In the topsy-turvy world of social justice, reporting is abuse, journalism is harassment and political dissidence is a capital crime” (478).

“Brown’s colleagues declared war on her, incensed by her refusal to back down and apologize” (55). Sy het ‘n permanente doseerpos, maar haar werkgewer het die kritiek op Brown as baie ernstig beskou, maar tog besluit om haar nie te ontslaan nie. Dit is te danke aan die feit dat die University of Chicago sterker akademies en (dus) minder polities byderwets as baie (of die meeste) ander Amerikaanse universiteite is. Maar: “How can the University of Chicago, rightly lauded for its attitude to academic freedom and freedom of speech, win the fight against trigger warnings and safe spaces if other universities don’t recognize what it means to stand for academic freedom against the social justice warriors? Or for truth against social justice?” (725). “To this day, the University of Chicago remains silent on the matter, and her [Brown’s] department [history] has done nothing besides issue a boilerplate statement distancing themselves from Fulton Brown’s personal opinions. The Medieval Academy of America, an academic body to which most medievalists belong, didn’t punish Kim, instead, they rewarded her. Kim was given free membership … for life” (189).

Die gebeure dui op hoe toksies die atmosfeer aan universiteite is; hoe kronies siek die akademie geword het. Dit verduidelik bv waarom daar by die dosentekorps van die Universiteit Stellenbosch geen daadwerklike teenstand teen Wim de Villiers se verengelsingsbeleid is nie. Ook waarom die US-senaat vroeër vanjaar eenparig die verlenging van De Villiers se termyn as rektor vir ‘n verdere vyf jaar aanbeveel het. Almal val sonder verset in by wat in die mode is. “Scholars are not known for their courage” (736). Eintlik is die houding van die US-dosentekorps dalk eerder “self-serving cowardice – not to mention suicidal professional stupidity, given the vast body of evidence we now have about what happens to university departments and academic disciplines once they capitulate to the insatiable cult of social justice” (742). Die eens goeie beeld van die US as akademiese inrigting het die afgelope dekade of twee radikaal verander. “The glamor and admiration once associated with higher education is evaporating, now that universities are seen as hyper-partisan centers of political indoctrination and fortresses of elitist hypocrisy” (616). “Educators refused to defend their own academic freedom from the rising tide of political correctness, social justice, victimhood culture and millennial entitlement … The faculty has no one to blame but itself” (622).

“Brown was taken to task for refusing to acknowledge the problematic ‘whiteness’ of her field and her responsibility as a Medieval Studies professor to ‘do something about it'” (55). Dit is klaarblyklik “an attempt to inject into the study of the Middle Ages the same far-Left identity politicking that has done so much damage to liberal arts departments” (60). In die humaniora in Amerika is dit veral Engelsdepartemente wat hulle aan ekstreme linksheid oorgegee het en in die sosiale wetenskappe is dit veral dosente in kulturele/sosiale antropologie en sosiologie. Die beswaar teen Brown is onder meer “about medieval history being used to shore up white supremacy” (84).

‘n Mens vra jou af: Hoe op aarde moet Brown die studie van die Middeleeue ontwit? Sy het ruggraat en het vir die aktivistiese akademici uitdagend aangesê: “Learn some fucking history” (84). “Her point being that learning the facts about the Middle Ages destroys any white supremacist narratives” (235). “The story grew legs, and journalists started sniffing around, ears cocked for any headline into which they could crowbar a reference to white supremacy” (105). Retories is Brown daarvan beskuldig dat sy ‘n rassis, fascis, nazi, anti-semitis, blanke heerssugtige, wit nasionalis, ens, is. Die siening van haar kritici is bv “the Crusades as a manifestation of white imperialism” (359) en “Medieval Studies is actively hostile to minorities [ie non-whites]” (430).

Dorothy Kim “kicked off all the drama” (277) en het Brown die skerpste en herhaaldelik aangeval. Sy is aktivisties en polities betrokke. “Neutrality is not optional” (277). Kim is baie jonger as Brown en het nog nie ‘n vaste aanstelling as dosent in Middeleeuse Studie nie. Brown is ‘n medeprofessor in geskiedenis terwyl Kim ‘n assistent-professor in ‘n Engelsdepartement is en in letterkunde spesialiseer. In 2015, toe die polemiek ontstaan het, was Kim aan Vassar College (Ploughkeepsie, New York) verbonde. “She has since been appointed at Brandeis University [Waltham, Massachusetts], which has a reputation for indulging identity politics and social justice demands to a degree considered extreme even by university standards” (225). Kim het ‘n boek oor die gebeure geskryf wat na verwagting aan die einde van 2019 gepubliseer gaan word: Digital whiteness and Medieval Studies (153p). Daar is interessante inligting oor hierdie polemiek op die internet beskikbaar: Google Rachel Fulton Brown en Barbara Kim. Dit is duidelik dat Brown se vriendskap met Milo Yiannopoulos haar by baie mense in onguns gebring het. Die National Association of Scholars het genadiglik sy steun aan Brown toegesê.

Al die afgesaagde besware teen die blankes en die Weste word ter diskreditering van Middeleeuse Studie opgehaal. “Insufficient attention is paid in medieval curricula to the ‘problem of whiteness’ and its complicity in European slavery … But the medieval slave trade stretched from Scandinavia to the furthest reaches of the Muslim world. Vikings began their raids not for food or precious metals, but to abduct people they could sell into servitude. Globally speaking, slavery isn’t a ‘white thing’ – it wasn’t in the Middle Ages and it isn’t now” (414). “Leftist critiques of the field seem to have less to do with rebalancing a Eurocentric understanding of the past than they do with giving white Christian Europe – and, by implication, modern Christian America – a bad name” (420).

Daar is ook aktiviste wat “queer readings of the Middle Ages” verlang (493). Hierteenoor kan ‘n meer realistiese standpunt gestel word, soos dat “modern feminism [is] … a ‘sour mix of victimization and privilege'” (532). ‘n Tipiese (oordrewe) verweer is dat dit ‘n uitdrukking van haat jeens vroue is (536). Maar dit kan ook beskou word as ‘n geldige beswaar teen “the excesses of feminism” en ‘n poging “to build men up” (541) uit hulle huidige vertrapte toestand.

Situasie by Unisa gespanne met klipgooiers

Geweld weer uitgebreek buite die Unisa-hoofkampus Woensdag nadat swart studente blokkades opgerig het en paaie versper het in weerwil van ‘n hofbevel wat sulke optrede verhoed.

Die situasie is tans gespanne en die polisie is in die gebied ontplooi.

Volgens berigte is die hele gebied om die universiteit met klippe besaai. Verkeer is erg geraak tussen die Fonteine-sirkel en Sunnyside.

Studente van die EFF saai chaos omdat hulle glo gekant is teen die uitkontraktering van dienste deur die universiteit.

Motoriste is gewaarsku om die gebied te vermy en paaie is steeds gesluit.

Dit het tot reuse verkeersopeenhopings gelei sedert die protes begin het.

Die universiteit het verlede week ‘n interdik bekom om betogers te weerhou van geweld, intimidasie en om te verhoed dat hulle die akademiese program te ontwrig.

“Na aanleiding van dade van intimidasie, die uitjaag van personeel en gaste van die Unisa-perseel, gewelddadige gedrag en skade aan eiendom deur die protesterende werkers en studente, het die bestuur van Unisa ‘n interdik asook ‘n bevel teen die deelnemers aan die protesaksie gekry,” het die universiteit se woordvoerder Martin Ramotshela vroeër gesê.

Dit het egter nie die betogers verhoed om weer te begin met ontwrigtende gedrag op die hoofkampus van Unisa nie.

Protesoptrede kom steeds voor naby die Daspoort-tonnel in Pretoria-Wes wat vroeër vanoggend deur ontevrede inwoners van die Gomora-woongebied versper is.

Van der Hoffweg en Bremerstraat is steeds gesluit waar rommel en bande aan die brand gesteek is.

‘n Polisiehelikopter sirkel oor die gebied.

Volgens berigte het talle skole in die weste van die stad vanoggend hul leerders huis toe gestuur uit vrees vir hul veiligheid.

Die spanning by universiteite is ‘n georkestreerde en kunsmatige poging deur duistere politieke magte en die EFF om ‘n rewolusionêre klimaat te skep.

Geweld het uitgebreek by TUT se Soshanguve-kampus en Noordwes-universiteit se Mahikeng-kampus waar geen Afrikaans of ‘n wit studenteraad ‘n kwessie is nie.

Die EFF hou egter vol dat rassisme onder wit studente by verskeie universiteite ‘n probleem is.

‘n LP van die party, Thembinkosi Rawula het in die rassebat gesê dié kwessie is deel van ‘n volgehoue siklus wat ‘n omgewing van ongelykheid skep, en daardeur gaan swart drome glo verlore.

15 jaar van PRAAG: was dit die moeite werd?

Vandag is PRAAG presies 15 jaar oud. Vroeg in die nuwe millennium op 22 Februarie 2000 (22.02.2000!) het ek en ander besef dat daar iets oor die gestadigde ondergang van Afrikaans en die Afrikaner gedoen moet word en daarom hierdie organisasie gestig. Die internet het al bestaan, maar was nog in sy kinderskoene.

‘n Maand na ons stigtingsvergadering, het ons op 22 Maart 2000 ‘n eerste betoging in Braamfontein, Johannesburg, gehou teen die verbod op mnr. Lukas Rautenbach om Afrikaans met sy Afrikaanse kliënte by Transnet te praat. Die koerant Beeld het die volgende dag daaroor berig onder die opskrif:

Klein groepie betoog oor taal voor Transnet-kantoor

Feit is dat daar in 2000 so ‘n atmosfeer van verdwaasde aanvaarding onder Afrikaners geheers het dat niemand eens daaraan gedink het dat dit verkeerd was om mense by die werk te verbied om Afrikaans te praat nie! Daar was ook reeds fanatiese ondersteuners van anti-Afrikaanse en ANC-beleid in die geledere van Naspers en veral Beeld. Die joernaliste Hannelie Booyens, wat verlede jaar daarvoor gesorg het dat die Potchefstroom-kampus se “Nazi-rituele” aan die groot klok gehang word, het in daardie dae reeds ‘n epos waarin sy my in gekruide taal uitvloek vanaf haar Beeld-adres aan my gestuur. Ons het dit op ons webblad gepubliseer, waarna Beeld ons met regstappe vir “skending van kopiereg” gedreig het. Met ander woorde: Beeld en Hannelie Booyens het kopiereg op anti-Afrikaanse gevoelens, asook die f-woord, onder andere.

Van die begin af was dit ‘n opdraande stryd om Afrikaans en die Afrikanerkultuur te behou. Suid-Afrika is immers deur die ANC en SAKP verower vanweë een van die grootste propagandaveldtogte wat die wêreld ooit gesien het. Suid-Afrika is met ‘n klaargemaakte polities korrekte, kultuurmarxistiese ideologie – Made in USA – oorspoel en voortaan sou die boodskap wees: Praat en skryf Engels, maar ook: die dae van die blanke ras en “witheid” is getel, daarom moet julle en julle kinders liefs uit die “reënboognasie” uitgeteel word.

Gaandeweg is nuwe lyne in Suid-Afrika getrek: tussen dié wat alle wetgewing en diskriminasie teen blankes maar gelate aanvaar, en dié wat hul daarteen verset. Ook tussen diegene wat graag Die Stem wil sing en diegene wat dit as outyds of polities inkorrek beskou. Op 31 Mei 2003 het ons ‘n byeenkoms in die Ou Raadzaal in Pretoria georganiseer waartydens die sangeres en dosent Linette van der Merwe Die Stem sou sing. Dit het die meeste Afrikaanse organisasies, waaronder die FAK en Solidariteit, so afgeskrik dat daar weereens net “‘n klein groepie” opgedaag het.

Weliswaar het ons in die vroeë dae van PRAAG die mag van die media en van politieke korrektheid onderskat. Ek het gedink dat dit net ‘n kwessie van tyd sou wees voor daar – soos in Frankryk, Tsjeggië of ander Europese lande – ‘n spontane opstand of rebellie teen die onreg sou plaasvind. Dit was bloot nodig om die ooglopende onreg en ongelykheid aan Afrikaners te kommunikeer, waarna hulle spontaan by PRAAG sou aansluit en hulle soos tydens die “Praagse Lente” van 1968 hulle in massas teen die kommunistiese verdrukker sou verset. Dis ook waarom ons die akroniem PRAAG (Pro-Afrikaanse Aksiegroep) gekies het, ter herinnering aan daardie grootse opstand teen kommunisme in Tsjeggië, waarvan die ANC en die SAKP destyds die onderdrukking deur die Sowjetunie uitdruklik gesteun het.

Is ons daarvan bewus dat daar ná die mislukte Praagse Lente-opstand ongeveer 7 000 Tsjegge na Suid-Afrika gevlug het, wat deur die destydse Nasionale Party-regering met ope arms ontvang is? Juis het hulle hierheen gekom omdat hulle gedink dat Afrikaners oortuigde antikommuniste was… Adriaan Basson en Max du Preez het nog nie bestaan nie. Maar dan wil ek ook vra: Waar is die Afrikaanse romans of geskiedenisboeke wat die verhale van daardie Tsjegge opgeteken en vergestalt het, soos wat Milan Kundera en ander skrywers hul vlug na Frankryk opgeteken het? Daar is nog soveel boeke om in Afrikaans te skryf, waaroor hier onder meer.

Tot dusver was daar egter van ‘n Praagse Lente min sprake onder Afrikaners wat, soos in die gedig van Jan F. E. Celliers, die juk “geduldig, gedienstig, gedwee” aanvaar het:

Die osse stap aan deur die stowwe,
geduldig, gedienstig, gedwee;
die jukke, al drukkend hun skowwe –
hul dra dit getroos en tevree.

Ten minste het ons mense in die onlangse verlede, veral by Steve Hofmeyr se konserte, openlik begin om Die Stem te sing. Dit het lank geneem, van 2003 af, maar ten minste doen ons dit al!

Die kwelvraag bly: Het PRAAG daarin misluk om ‘n gees van kritiek, verset en rebellie teen die ooglopende onreg wat daar teen ons gepleeg word, te kweek? Moes daar nie teen dié tyd, ná 15 jaar, al ‘n groter opstand, feller kritiek en minder aanvaarding gewees het nie? Vir my is dit ‘n moeilike vraag om te beantwoord. Die Afrikaner-establishment van oud-Broederbonders en ANC-gedienstige akademici het nog nooit enige erkenning aan PRAAG verleen nie. (Met die gelukkige uitsondering van daardie groot gees en skriba van die Afrikaanse taalgeskiedenis, prof. Jaap Steyn!) Wel het Max du Preez onlangs iewers gesê: “Dan Roodt rig groot skade aan”, bedoelende dat sy kultuurmarxisme (in sy mees onlangse rubriek haal hy die Italiaanse marxis, Antonio Gramsci, klakkeloos aan!) nie sonder kritiek in die gemiddelde Afrikaner se brein geplant word nie. In dié sin, wens ek ons kon méér skade aanrig.

As ek terugkyk oor vyftien jaar van betogings, petisies, vergaderings en buite-parlementêre politiek, dan moet ek erken dat ons slegs gemengde welslae daarmee gehad het. Onmiddellik moet ‘n mens egter die teendeel ook opper: Gestel ons het dit nié gedoen nie, wat sou die gevolg dán gewees het? Ek meen die enigste rede waarom die ANC en SAKP nie met selfs groter aggressie teen Afrikaans en Afrikaners opgetree het nie, is omdat hulle wel die oorblyfsels van taallojaliteit en patriotisme onder Afrikaners vrees. Die geluide wat ons gereeld gemaak het, het dus nie ongesiens verby gegaan nie, selfs al is dit by tye hoofsaaklik deur Naspers en die ander hoofstroommedia geïgnoreer.

Ná PRAAG het ander organisasies en groeperinge gekom wat ons model van intellektuele en openbare protes nagevolg het. Sommige het die oplaaiende gevoel van ontevredenheid onder Afrikaners in groot sake-ondernemings omskep, dog sonder om op ons grondbeginsels te kon verbeter.

As iemand my moes vra wat PRAAG se belangrikste bydrae oor die afgelope vyftien jaar was, sou ek sê dit was die nuwe Afrikaneridentiteit wat ons geskep het. In hierdie oorlog wat Groot Brittanje, die Johannesburgse uitlanders, terroriste soos Joe Slovo, Ronnie Kasrils en Aboobaker Ismail al jare lank teen ons voer, gaan dit in die eerste plek om ‘n aanval op ons identiteit. “Die Afrikaner moet verdwyn, hy moet oplos in die groter geheel, hy moet verengels en uitgeteel word tot ‘n vergete mulatbevolking,” is al jare lank hul konsekwente strategie.

Daarteen het ons nie net ewe konsekwent “nee” gesê nie, maar ook gaandeweg ‘n nuwe twintigste-eeuse identiteit vir die Afrikaner geskep. Ek sou dit só kon opsom:

Die nuwe Afrikaner is meer as ooit lojaal teenoor sy taal en tradisies.
Ons ly nie meer aan enige romantiese illusies oor Afrika soos die geslag van NP van Wyk Louw wat Afrikaans as “brug tussen die groot helder Weste en die magiese Afrika” gesien het nie. Veel eerder maak die internet en die verval van grense ons daarvan bewus hoeveel ons met ons Europese stamlande in gemeen het. Ook is ons probleme besig om hulle probleme te raak en heers daar vir die eerste keer in jare wedersydse begrip tussen ons.
Die revolusie van 1994 het ook ‘n Afrikanerdiaspora veroorsaak, vandaar die soeke na ‘n globale Afrikaneridentiteit wat op ons gemeenskaplike taal en afkoms berus. Verkeer die Afrikaner vandag in Suid-Afrika nie ook maar in diaspora teenoor die ander, demografies en polities dominante volkere rondom hom nie?
Terwyl Afrikaanse instellings een na die ander voor die politieke aanslag en staatsdruk geswig het, leef Afrikanerskap virtueel voort, op webblaaie en sosiale media. Sodoende ondergaan ons tradisie tegelyk ‘n herbevestiging en ‘n vernuwing.
Hiermee saam en teenoor ‘n vyandiggesinde staat, ondergaan Afrikanerskap ook ‘n privatisering en Afrikaans verteenwoordig vandag ‘n opkomende mark vir musiek, letterkunde, films en ander kultuurprodukte wat sover moontlik ontwikkel moet word en wat Suid-Afrika se grense oorskry.
Ons ekonomiese oorlewing, soortgelyk aan dié van Jode, Grieke of Portugese in Suid-Afrika, hang saam met die vestiging van etniese handelsnetwerke en onderlinge ondersteuning. ‘n Nuwe soort Reddingsdaadbond is nodig, wat egter aangepas is vir die een-en-twintigste eeu.

Watter rol kan PRAAG nog vorentoe speel? Ek dink kultuur en ekonomie onder Afrikaners is besig om op ‘n natuurlike manier saam te vloei. Soos wat diskriminasie in die werkplek of in die handel toeneem, word Afrikaners na die kleinsakesektor verdryf waar hulle noodwendig met mekaar moet handel dryf. Daarmee saam assosieer hulle deur Afrikaanse musiek, letterkunde, kunstefeeste en media met mekaar. Tans vind daar ‘n aanslag op die kunstefeeste plaas met Steve Hofmeyr wat gesensureer word en verbied word om op Oudtshoorn by die KKNK en Nelspruit se Innibos op te tree.

Die rol wat PRAAG kan speel, is om hierdie natuurlike samevloeiing van kultuur en ekonomie onder Afrikaners te stimuleer en uit te bou. Terwyl ons as ‘n versetsbeweging en taalaksiegroep begin het, bou ons tans aan ‘n sterker Afrikaanse kultuur en etniese ekonomie.

Meer konkreet, beteken dit die volgende:

Oor die volgende paar jaar, gaan ons die mark vir vertaalde Afrikaanse boeke waarmee ons reeds in 2003 begin het, geweldig uitbrei deur ten miste tien nuwe vertalings per jaar uit Frans, Duits, Nederlands, Russies, Tsjeggies en die Skandinawiese tale te publiseer. Nie net verbreed ons die aanbod van boeke in Afrikaans nie, maar neem sodoende ook weer bande op met Europese lande, ambassades, skrywers, uitgewers en alles wat daarmee saamhang.

Daarmee saam gaan ons voort om oorspronklike Afrikaanse boeke uit te gee, soos romans, digbundels, jeugliteratuur, geskiedenis, politiek, noem maar op. Kyk maar uit vir die wit PRAAG-boeke met hul blou titels, want oral in die boekwinkels sal hulle meer en meer rakruimte in beslag neem, asook op die winkel hier op ons webblad! Nuwe titels sal ook voor hul verskyningsdatum op Praag Uitgewery se amptelike webblad aangekondig word. Teenoor die armoedige, polities korrekte “Suid-Afrikaanse letterkunde” wat Naspers tans aan ons afsmeer, gaan PRAAG ‘n nuwe Afrikaanse letterkunde laat verrys wat volledig by die “Europese literêre metasisteem” ingelyf is. In sommige opsigte sal Afrikaans weer ‘n Noord-Europese taal raak en sal ons mense vir die eerste keer ‘n uitsig verkry op die taalgebied en stamlande waar ons vandaan kom. Meeste mense verkeer onder die illusie dat Engels ‘n mens toegang tot Europese letterkunde bied, maar hulle is verkeerd aangesien baie min Europese boeke ooit in Engels vertaal word. Veel eerder is die tale waar vertalings aktief heen en weer gedoen word: Frans, Duits, Nederlands, Sweeds, Noors en Deens. Afrikaans moet deel van dié groepering word.

Ons het daaraan gedink om Afrikaanse films ook te begin maak, maar omdat die behoefte aan goeie Afrikaanse boeke groter is en ons reeds in dié bedryf gevestig is, wil ons eers ‘n groot sukses daarvan maak alvorens ons ander media aandurf. Die kombinasie van kort artikels op ons webblaaie en boeklengte-publikasies in die vorm van romans of essays, sal hopelik ‘n groot bydrae tot die Afrikaanse kultuur lewer en vir daardie broodnodige herlewing sorg.

Vyf miljoen Dene koop jaarliks ‘n verstommende 30 miljoen boeke aan. Dit verteenwoordig ‘n uitgewersbedryf van seker om en by tien miljard rand. Enkele jare gelede is die totale uitgewersbedryf in Suid-Afrika, wat veral Engelse skoolboeke in die swart skole insluit, op slegs R1,6 miljard beraam. Indien Afrikaners, wat reeds geesdriftig Afrikaanse musiek ondersteun, Afrikaanse boeke teen dieselfde tempo as Dene begin aankoop, is dit dus teoreties moontlik dat ons boekbedryf dié van die res van Suid-Afrika kan oortref. Duisende werkgeleenthede kan sodoende geskep word, om nie te praat van die algemene kulturele en politieke uitwerking van so iets nie. Pleks van die stereotipe propaganda oor Suid-Afrika wat tans die wêreld ingestuur word, sal die komplekse, genuanseerde prentjie wat Afrikaners raaksien, in duisende romans en politieke boeke verwoord word.

Terloops, sal van ons boeke wat onlangs slegs as e-boeke verskyn het, binnekort ook op papier beskikbaar wees. Veral Gustav Venter se twee romans, Die amigdale van Alrina Smal en Bodem, verteenwoordig onverskrokke werke wat in enige normale land sonder sensuur reeds almal aan die praat sou gehad het.

Die ironie is dat die brandewyn-en-Coke-kultuur wat ons vyande ons so graag voor die kop gooi, vandag juis die linkse kultuur in Suid-Afrika benoem. Of miskien moet ‘n mens dit die dagga-en-domkop-kultuur noem. Onlangs lees ek ‘n onderhoud met die Franse skrywer en denker, Régis Debray, wat op ‘n stadium ‘n ondersteuner van Ché Guevara in Suid-Amerika was. Hy sê: “My menings is links, my smaak is regs, veral wat letterkunde of kuns betref.”* In dié opsig het die daggakoppe en marxiste in Afrikaans nog geen kultuur geskep nie; hulle het bloot dít wat bestaan en deur regses en konserwatiewes geskep is, probeer afbreek.

Die politieke en veral demografiese revolusie wat Suid-Afrika getref het, staan nog in sy kinderskoene. Na alle verwagting, gaan dit radikaliseer en sal ons uiteindelik soos in Zimbabwe die toenemende onteiening van blanke grond en ander bates soos aandele en pensioengelde beleef. Dit is dus van die uiterste belang dat Afrikaners, tesame met ons oor en weer vertaling van Europese skrywers, ook maatskappye buite Suid-Afrika in ander jurisdiksies moet vestig van waar ons ‘n gedeelte van ons ekonomiese aktiwiteit, soos invoer-uitvoer, aanlyndienste, ens., kan bedryf. Liefs moet ons ons eie bank in Europa vestig waar die ANC nie ons kontant, aandele en ander bates kan nasionaliseer nie.

By gebrek aan enige onmiddellike politieke oplossing, is dit ons doel om Afrikaners as ‘n hegte kulturele en ekonomiese eenheid saam te snoer, met die Afrikaanse kultuur wat bloei, asook klein en groter sake wat hier en globaal met mekaar handel dryf en sodoende die Afrikanerekonomie laat groei.

Dit was ‘n klein begin op 22 Februarie 2000, maar so tussen twintig en dertig mense in ‘n lesingsaal van UNISA. Vandag strek PRAAG se invloed – danksy ons webblaaie en ander inisiatiewe – regoor die wêreld. Maar dit is nog nie genoeg nie.

Persoonlik voel ek geweldig trots daarop om ‘n Afrikaner te wees. Ons beskik oor ‘n unieke taal en kultuur waarvan die hele wêreld behoort kennis te neem. Op gelyke voet met die lande van Noord-Europa waar ons vandaan kom, behoort ons ons as die mees suidelike punt van die Westerse kultuur te herbevestig, met dieselfde regte as elke ander volk op aarde.

Slegs wanneer ons in die naam van ‘n intelligente en gesofistikeerde tradisie praat wat ook vir ander verstaanbaar en toeganklik gemaak is, sal ons daarin slaag om ons só te laat geld.

Indien PRAAG hierin ‘n rol kan speel, was en is hierdie hele avontuur beslis die moeite werd.

* “Régis Debray: un candide à sa fenêtre” in Le Bulletin Gallimard nr. 506, janvier-février 2015, bl. 7.

@danroodt volgen

LP’s eis dat SABC-voorsitter afgedank word

Die parlementêre portefeuljekomitee oor kommunikasie het Woensdag besluit dat Ellen Tshabalala, SABC-voorsitter, uit haar amp verwyder moet word.

‘n Ondersoek deur die komitee of Tshabalala oor haar akademiese kwalifikasies gelieg het, het haar skuldig bevind op twee aanklagte van wangedrag. “Ons beveel aan dat sy uit die SABC se raad as voorsitter en raadslid verwyder moet word,” het Joyce Moloi-Moropa, voorsitter van die komitee gesê.

Tshabalala het 14 werksdae om te reageer op ŉ verslag wat die komitee se bevindinge en aanbevelings bevat. Die verslag en Tshabalala se repliek sal aan die Nasionale Vergadering gestuur word vir goedkeuring.

Slegs president Zuma kan haar uiteindelik afdank.

Intussen sal LP’s die speaker versoek om Zuma skriftelik te vra om haar onmiddellik te skors.

Die komitee het sy beslissing gemaak nadat ‘n UNISA-amptenaar aan die ondersoekspan dokumente voorgelê het oor die gebrek aan Tshabalala se akademiese prestasie.

Sy het vir ‘n BComm-graad en ‘n diploma in arbeidsverhoudinge geregistreer, maar het geen van die kwalifikasies behaal nie.

Jan van Wyk, uitvoerende direkteur van Unisa, het getuig dat Tshabalala in 1988 en 1996 vir haar BComm-graad geregistreer het, maar nie haar studies voltooi het nie. Volgens UNISA het sy in 1995 vir ŉ diploma in arbeidsverhoudinge geregistreer.

Tydens haar akademiese jaar het sy twee modules geslaag, twee gedruip en nie eksamen afgelê vir twee van die modules nie.

In Januarie 1996 kon sy aan ŉ hereksamen deelneem vir die twee modules wat sy nie die vorige jaar afgelê het nie.

Sy het 13% behaal vir die menslikehulpbronne-module en 35% vir arbeidsverhoudinge. Unisa het toe ‘n brief aan haar geskryf om aan te dui dat sy nie kwalifiseer om weer die kursus te doen nie. “Die brief sê dat sy so swak gevaar het dat sy nie weer toelating sal kry nie,” het Van Wyk uitgewys.

Tshabalala is skuldig bevind op twee aanklagte van wangedrag. Die een klag hou verband met inligting op haar CV dat sy die twee kwalifikasies behaal het toe sy aansoek gedoen het vir haar pos as voorsitter van die SABC.

Die tweede klag is in verband met ‘n beëdigde verklaring wat sy afgelê het en by die parlement ingedien het waarin sy beweer haar kwalifikasies is tydens ‘n diefstal uit haar huis gesteel. Sy was nie Woensdag by die ondersoek teenwoordig nie.

Michael Tillney, vir Tshabalala, het vroeër sy kliënt se verklaring aan die komitee voorgehou waarin sy “prosedurele onbillikheid” as rede vir haar afwesigheid aanvoer.

Sy het onskuldig gepleit, maar dit is van die hand gewys.

Byna 170 oortredings tydens Poskantoorstaking

Die minister van Telekommunikasie, Siyabonga Cwele, sê byna 170 sake is by die polisie aangemeld vir misdade wat tydens die staking gepleeg is.

Die onwettige tweemaandelange staking deur werkers wat vaste aanstellings en verhogings eis, het die Poskantoor feitlik op sy knieë gedwing.

Die misdade sluit ondermeer gevalle van kwaadwillige saakbeskadiging, intimidasie en aanranding in.

Cwele het in die Nasionale Vergadering van die parlement op ‘n vraag gereageer.

Die minister sê diegene wat die meeste deur die staking geraak word, is die armes, maar sakeondernemings het swaar gely onder die staking aangesien talle van duur koerierdienste moes gebruik maak.

Cwele pogings om die Poskantoor en die vakbondleiers te oorreed om tot ‘n vergelyk te kom sal voortgaan sodat werkers kan terugkeer werktoe.

Vakbondleiers het vroeër hulle looneis van 15 persent tot 7,5 persent afgeskaal.

Die Universiteit van Suid-Afrika het ondanks die staking ononderbroke dienste ontvang.

UNISA is een van die Poskantoor se grootste kliënte.

Cwele het gesê die Poskantoor het met die hulp van UNISA stelsels in plek gestel om te verseker dat die Unisastudente hulle pos en studiemateriaal ontvang.

Dit is veral belangrik vir studente wat eksamen gaan skryf dat hulle hulle werkstukke ter voorbereiding van die eksamen betyds ontvang.

Die minister het ook gesê die Departement en die Poskantoor sal voortgaan om met ander groot rolspelers en instellings wat swaar leun op die Posdienste, in gesprek te tree.

SAUK-raadsvoorsitter versin glo ook kwalifikasies

Ellen Tshabalala, die voorsitter van die SAUK-raad, kan nie aan die portefeuljekomitee oor kommunikasie bewys lewer van haar sogenaamde kwalifikasies nie.

Die komitee sal glo aanbeveel dat president Jacob Zuma Tshabalala vir die duur van die ondersoek skors.

Tshabalala, wat in Oktober aangestel is, het op haar CV beweer sy het ‘n BCom-graad aan die Universiteit van Suid-Afrika behaal, sowel as ‘n nagraadse kwalifikasie in arbeidsverhoudinge.

In Julie, het City Press berig dat die universiteit bevestig het dat Tshabalala nie die kwalifikasies het nie.

Die universiteit het slegs die inligting vrygestel nadat ‘n aansoek in terme van die Wet op Bevordering van Toegang tot Inligting Wet gemaak is.

Joyce Moloi-Moropa, ANC-lid van die Parlement en die voorsitter van die komitee, het bevestig dat Tshabalala nie behoorlike antwoorde kon verskaf nie.

Die komitee vergader Dinsdag om die ondersoek te finaliseer. Die komitee sal dan besluit of Tshabalala geskors moet word.

In ooreenstemming met artikel 15 van die Wet op Uitsaaiwese, kan sy nie langer in die amp dien nie. Tshabalala kan ook krimineel aangekla word omdat meineed ‘n kriminele oortreding is.

EFF en Sasco raak handgemeen by Unisa

Ondersteuners van Julius Malema se Economic Freedom Fighters ( EFF) en lede van die Suid-Afrikaanse studente-organisasie (Sasco) het mekaar Donderdag getart en handgemeen geraak, kort voor Malema by Unisa opgedaag het.

Solly Nkuna, Sasco se voorsitter by Unisa, sê slegs geregistreerde studente sal toegelaat word in the ZK Matthews-saal, waar Malema veronderstel was om oor grondhervorming te praat.

“Ons sal enige optrede van Malema ontwrig,” sê Nkuna. “Ons is van mening dat diegene wat nie studente is nie, geen reg het om deel te neem nie.”

Hy het die bestuur van Unisa daarvan beskuldig dat hulle besig is om Unisa te verander in ’n platform vir ongelukkige voormalige ANC-lede.

Malema is in 2012 as leier van die ANC Jeugliga geskors.

Nkuna sê Sasco is verplig om die reënboognasie te beskerm en sal nie enige organisasie wat die land met geweld wil afneem, ondersteun nie.

Die EFF –ondersteuners was intussen besig om “Een Zuma, een idioot”, te sing, terwyl hulle hul hande in die vorm van ’n stortkop bo hul kop hou. – Sapa

Navorsers ‘verstom’ oor graad van geweld tydens roof

Professor Rudolph Zinn, ‘n professor in polisiëring en forensiese ondersoeke by Unisa, het gesê die voortdurende gebruik van oormatige geweld in rooftogte is iets wat baie Suid-Afrikaanse navorsers “verstom”.

Zinn het gesê terwyl baie gevangenes wat hy ondervra het gesê het dat hulle gewoonlik geweld gebruik om hul slagoffers te dwing om tydens rooftogte gehoor te gee aan hul eise, is wat gebeur in die meeste gevalle die uiterste marteling en geweld.

Hy het ook gesê alkohol en dwelms kan nie as verskoning gebruik word nie, omdat die meeste gevangenes aangedui het dat terwyl hulle ‘n misdaad pleeg, hulle verkies het om versigtig te wees sodat hulle nie iets aanvang wat kan lei tot hulle arres of dat hulle bewyse van hul aandadigheid agterlaat nie.

“Hulle sê … dit is baie belangrik om dit te doen binne so ‘n kort tydsbestek as moontlik om nie gevang te word nie. Dit verduidelik egter nog nie die tipe van geweld wat gepaardgaan met misdaad nie.” – IOL