Sinds de Franse Revolutie kwam er een einde aan de absolute monarchieën, waarbij despoten beslisten over het lot van hun onderdanen. Langzaam maar zeker trad het principe van één man één stem op de voorgrond. In Europa ging dat stelselmatig via een getrapt systeem waarbij men rekening hield met het geslacht, inkomen en gezinssituatie van de burgers. Vrouwen kregen pas na de Tweede Wereldoorlog stemrecht.
Na de Tweede Wereldoorlog volgde een dekoloniseringsbeweging, waarbij eerst de Aziatische landen aan de beurt kwamen. Pas vanaf de jaren 1960 volgde een dekolonisering van Afrika. Het was de wens van het Westen en de internationale gemeenschap dat de Afrikaanse landen het democratisch model overnamen. Het werd in vele gevallen een schertsvertoning, waarbij de oud-kolonisator gewoon vervangen werd door een dictator die al dan niet gesteund werd door de Verenigde Staten en het Westen. Daar waar de kolonisator officieel een sociaal project uitvoerde met scholen, ziekenhuizen, infrastructuurwerken en economische ontwikkeling werden de nieuwe Afrikaanse Naties een kweekpoel van nepotisme en roofbouw. De nieuwe dictators verrijkten zichzelf terwijl de bevolking wegzakte in een moeras van armoede en ellende. De wereldgemeenschap stond erbij en keek ernaar.
De socialisten en “liberals” verkondigden overal een non-interventiepolitiek. De Afrikaanse naties waren onafhankelijk hetgeen enige tussenkomst onmogelijk maakte. Bovendien waren de internationale organisaties te zwak om tussenbeide te komen. Zelfs bij extreme genocides en burgeroorlogen beperkte de inbreng zich tot het likken van de wonden.
Maar heel zelden in de geschiedenis van de Verenigde Naties werden Peace Making Forces uitgestuurd. Het is intriest vast te stellen dat bij voorbeeld duizenden inwoners in Oost-Congo het slachtoffer zijn van mensenhandel, verkrachting en moord, terwijl de Verenigde Naties niet meer doen dan nota nemen van al deze misdaden. In beste geval volgt er een mediaproces tegen de bendeleiders, maar de meerderheid van de criminelen zullen nooit worden vervolgd.
Een nieuwe wind in Zuid-Afrika?
Diegenen die dachten dat de internationale gemeenschap geleerd heeft uit het verleden is aardig mis. Prachtige landen als Congo en Zimbabwe gingen reeds voor de bijl. In de nasleep van het einde van de Koude Oorlog kwam er ook verandering in Zuid-Afrika. Het Westen steunde vooral sinds de jaren 1980 de anti-apartheidsbeweging die voordien steeds geassocieerd werd met het communisme. Voordien kreeg het ANC immers vooral steun vanuit klein-linkse groeperingen en communistische landen.
De mythische figuur van Nelson Mandela zou het landen redden van een burgeroorlog. Men mag ervan uitgaan dat Mandela het beste voor had met zijn land. Maar de hoogbejaarde Afrikaanse leider werd vrij snel vervangen door andere leiders, waarbij het opvallend is dat vooral de jongste generatie de confrontatie opzoekt. Extreme figuren als Julius Malema propageren openlijk aanvallen op de blanke bevolking zonder dat er een haan naar kraait. Mochten de blanken spandoeken gebruiken waarop stond “Kill the blacks in South-Africa” de wereld was te klein. Maar opschriften en uitspraken waarbij openlijk wordt opgeroepen tot het vermoorden van miljoenen blanken is internationaal blijkbaar geen enkel probleem. “Kill the boere, Kill the farmers” mag blijkbaar gratuit gescandeerd worden.
Ondertussen ziet men overal achteruitgang in het zo mooie land. Defensie valt bijna uiteen, de economie pruttelt, de elektriciteitstoevoer (ESKOM) is in gedrang…Gans de economie heeft te lijden onder de escapades van het ANC en haar leiders. Jacob Zuma heeft voor zichzelf een paleis laten bouwen op kosten van de belastingbetaler, maar er wordt niets tegen ondernomen.
Afrikaners = Nieuwe Joden
Oud-president FW De Klerk beweert dat hij destijds een goede grondwet heeft uitgewerkt, maar het valt op dat deze grondwet te weinig bescherming biedt aan de Afrikaanstaligen en blanken in het land. Binnenkort is er zelfs geen hoger onderwijs meer beschikbaar in het Afrikaans. De manier waarop alle Afrikaanse symbolen worden vernietigd heeft meer weg van pesterijen dan van een evenwichtig politiek beleid.
Onlangs verklaarde Jacob Zuma nog dat alle problemen in Zuid-Afrika het gevolg zijn van de 17e eeuwse Nederlander Jan van Riebeeck. Dergelijke redenering is zeer ver gezocht, maar wat erger is; met dit soort uitspraken stigmatiseert de Zuid-Afrikaanse president een ganse bevolkingsgroep. Dit doet overigens denken aan de gekke Zimbabwaanse dictator Robert Mugabe die op een populistische manier op één generatie tijd zijn land kapot heeft gemaakt.
Het is alvast opvallend dat er in België en Nederland weinig reactie komt vanwege de cultuurgemeenschappen over het vernietigen van het Afrikaans als taal. Nochtans is het Afrikaans een dochtertaal van het Nederlands en hebben de Lage Landen veel te winnen bij het behoud van deze taal. De Nederlandse Taalunie is een politiek orgaan dat blijkbaar in 2010 de vraag heeft gericht aan de Zuid-Afrikaanse overheid om toe te treden tot dit orgaan, maar de inbreng ervan is tot op heden zeer beperkt gebleven. Indien de Zuid-Afrikaanse overheid op dezelfde manier het Engels zou verdringen dan zou de wereldgemeenschap anders reageren.
Landbouw vernietigen
En ja hoor, Robert Mugabe werkt blijkbaar zeer inspirerend bij het ANC. Zimbabwe was ooit de graanschuur van Afrika. Tot Mugabe besliste dat de bestaande boerderijen naar de zwarte bevolking moesten gaan. Op enkele jaren tijd was de landbouw vernietigd. Van de ooit zo welvarende bedrijven vindt men niets meer terug.
Het ANC is nu hetzelfde van plan met haar Zuid-Afrikaanse boeren. Men hanteert een dubieuze wetgeving waarbij men zegt dat elk stuk land dat ooit heeft toebehoord aan een stam, terug aan die bevolkingsgroep moet komen. Indien men dezelfde redenering in Europa zou toepassen, zou geen enkele eigendom nog veilig zijn. Gedurende generaties werden wij geregeerd door Romeinen, Fransen, Spanjaarden, Oostenrijkers en Duitsers. En indien een grond zou toekomen aan een andere bevolkingsgroep, tot welke periode zouden wij dan moeten teruggaan? Misschien dat België dan tot de Franken (Frankrijk) zou behoren? Internationaal houden dergelijke redeneringen geen enkele steek, maar in Afrika lukt dat blijkbaar wel. En nochtans beschikken de boeren over historische documenten waaruit blijkt dat grote stukken grond eeuwen geleden onbewoond waren.
De manier waarop de boeren in Zuid-Afrika behandeld worden doet denken aan NAZI-Duitsland in de jaren 1930. Daar werden toen ook de Joden openbaar gestigmatiseerd en hun eigendommen afgenomen. En toen stond ook de wereldgemeenschap langs de zijlijn en deed NIETS. Het is aan ons om te leren uit verleden en elke genocide waar ook ter wereld tegen te gaan.
Onder internationale curatele
De internationale gemeenschap kan niet eeuwig langs de zijlijn blijven toekijken hoe het ene Afrikaanse land na het andere vernietigd wordt. Het is onze plicht om in te grijpen waar elementaire mensenrechten worden geschonden. Een land dat economisch zienderogen achteruitgaat, waar de criminaliteit haar hoogdagen viert, waar scholing en gezondheidszorg ontbreekt, waar corruptie welig tiert, dient onder internationale curatele te worden geplaatst. Haar leiders dienen internationaal te worden vervolgd en berecht. En indien de Verenigde Naties er niet in slagen een tastbaar beleid door te drukken, dan dient men dit op een ander niveau aan te kaarten. Organisaties als de Europese Unie, de NAVO of de G7 zijn volwassen genoeg om maatregelen te nemen.
De wereldgemeenschap heeft recht op stabiele landen en regimes. En de lokale bevolking die zal er alleen maar wel bij varen.
– Wim Vander Cruyssen, Master International Relations
