Suid-Afrika – Bladsy 23

En die Trogvark-Oscar gaan aan?

Jacob Maroga… vreet ‘n pad deur Eskom se kontant

Vandeesmaand se Trogvark-Oscar gaan aan Jacob Maroga, hoofbeampte van Eksdom. Die Trogvark-Oscars word uitgedeel aan regstellende-aksie-amptenare wat hulself onderskei van die res van die eweneens onbekwame RA-aanstellings, nie net weens hulle onbekwaamheid nie, maar ook hulle opperste gierigheid.

Die probleme by Eksdom is welbekend. Maroga se RA-onbevoegdheid, op sigself ‘n toutologie, is legendaries. Hy het byvoorbeeld die aanbevelings van ‘n ondersoek na die probleme met Eksdom se steenkoolvoorsiening geïgnoreer. Dié ondersoek het aanbeveel dat die hoofbeampte van Eksdom se steenkoolverskaffingsarm ontslaan word.

Maroga het egter nie opgetree nie, en ons almal weet wat die gevolg daarvan was: grootskeepse kragonderbrekings. Eers toe die kragonderbrekings begin het, het Maroga sy vinger getrek en toe wel die betrokke hoofbeampte ontslaan, maar dit was heeltemal te laat. Die probleem is waarskynlik dat Maroga hetsy nie kan lees nie, hetsy nie die inhoud van die verslag verstaan het nie, hetsy beter dinge gehad het om te doen, soos om gholf te speel.

Nietemin beskou Maroga blykbaar nie sy diepgaande en fundamentele onbekwaamheid as ‘n struikelblok in die pad van sy gierigheid nie. Hy het ‘n allemintige salarisaanpassing van R1 miljoen “verdien” (sic), bo en behalwe sy alreeds astronomiese salaris van R3.9 miljoen. Dit is sowat ‘n 25% verhoging, waarvoor Jan Publiek sal moet opdok, ‘n publiek wat boonop swaartrek met kragpryse wat die hoogte in geskiet het.

In hierdie opsig is Maroga nie alleen nie. Hy is bloot een van duisende onbekwame RA-“bestuurders” wat klaarblyklik geen skaamte het nie, ‘n snuffelende vark by die trog van selfverryking ten koste van die swaarbelaaide belastingbetalers.

best free casino

Telkombaas verdien R1-miljoen per maand

Reuben September… het rede om tevrede te lyk

Reuben September is besig om 'n eens moderne telekommunikasiereus tot Derde Wêreld-status te reduseer. Daarvoor betaal ek en jy vir hom 'n prestasiebonus van R150 000 per maand.

Volgens 'n pas vrygestelde jaarverslag, het Telkom se uitvoerende hoof, Reuben September, niks minder as R12 827 648 aan vergoeding vir die jaar tot op 31 Maart ontvang nie. Dit sluit 'n basiese vergoeding van R3 555 800, 'n prestasiebonus van R1 841 396 en "by- en ander voordele" van R7 430 452 in.

Die hooffinansiëlebeampte, Peter Nelson, het vir vier maande se werk R1 841 568 ontvang. Hy het eers in Desember 2008 by Telkom aangesluit, wat beteken dat hy R460 392 per maand betaal is.

Telkom se voorsitter, Shirley Lue Arnold, het net meer as 'n miljoen rand ontvang vir vier kwartaalvergaderings en 11 spesiale raadsittings. Dit werk op ongeveer R67 000 per vergadering uit.

Telkom het die afgelope vyftien jaar, nieteenstaande 'n monopolie vir meeste van dié tyd, verval tot 'n sukkelende maatskappy met uitgediende toerusting wat peperduur tariewe vir skandalige diens hef.

регулятор давления

Nico Smith se pleidooi vir die herinstelling van apartheid

Lees ook: Stuur ons af op 'n blanke volksmoord? deur Dan Roodt en Media24-meningsvormer pleit vir Afrikaner-selfmoord deur Pieter Oosthuizen.

Ouddominee Nico Smith meen dat blankes gedienstig en gedweë moet wees. Volgens ds Smith moet ons vir lief neem daarmee dat daar teen ons gediskrimineer word met rassistiese wetgewing en dat derduisende van ons vermoor, verkrag of aangeval word. So nie, waarsku ds Smith, wag daar moontlik ‘n volksmoord op ons. Blankes sal volgens hom soos vasgekeerde rotte uitgemoor word.

Eerstens moet mens dié storie vat van wie dit kom. Ds Smith is eerstens ‘n oud-Broeder. Is dit nie telkens die geval dat mens die merk van die Broederbond op baie dinge wat skeefloop, kan bespeur nie? Smith is destyds uit die Broederbond geskors nádat hy gehuil het van blydskap oor sy beroeping na Mamelodi, maar gegewe die verraad wat die Broeders sedertdien teen Afrikaners gepleeg het, sou Smith seker deesdae vir ‘n medalje by die Broeders gekwalifiseer het.

Siende dat Smith oorstelp was van vreugde om tussen swartmense in Mamelodi te gaan woon, is dit geen geheim waar sy simpatie lê nie. Smith sien Afrikaners en ons arrogante klagtes oor derduisende moorde, plaasaanvalle en regstellende aksie as die probleem.

Op sigself is dit ‘n interessante siening, gegewe dat Smith van alle mense ‘n voorstaander van integrasie sal wees. Wat hy nie sê nie, maar wat hy per implikasie erken, is dat integrasie eenvoudig nie werk nie. Dit is nie net moeitevol en duur nie, dit lei ook tot rassekonflik. In Smith se eie woorde loop blankes die risiko om soos die Franse in Algerië uitgemoor en verdryf te word, omdat ons weier om te integreer.

Goed, kom ons aanvaar Smith se siening vir die doeleindes hiervan as ‘n akkurate weerspieëling van Suid-Afrika se problematiek. Dis die ondankbare blankes se skuld. Ons moet bly wees dat slegs sommiges van ons vermoor, verkrag en aangeval word. Ons moet dankbaar wees wanneer ons ons werk verloor, want dis ‘n voorreg om plek te maak vir daardie bekwame regstellende-aksiekandidate.

Omdat blankes so ondankbaar is, omdat ons swartmense so in die gesig vat met ons houding, is die voor-die-hand-liggende oplossing om ons en hulle te skei, nie waar nie? Hou ons om hemelsnaam net weg van hulle, voor ons hulle te erg beledig en hulle ons op groot skaal uitwis. Die kitsoplossing vir hierdie probleem is uiteraard iets soos ‘n volkstaat of die Groepsgebiedewet. Om konflik te vermy, sien?

Dis te veel gevra vir ‘n ekstreem-linkse oud-Broeder om die enorme ironie in sy sienswyses in te sien, maar waarop ds Smith se pleidooi neerkom, is sowel ‘n bekentenis dat integrasie en die reënboognasie fundamenteel gedoem is, as ‘n versoek om die herinstelling van apartheid of afskeiding in Suid-Afrika.

Lees Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

Фильчаков

Stuur ons af op ‘n blanke volksmoord?

Vandeesweek het ds. Nico Smith, 'n soort sikofant van oorle Beyers Naudé, 'n kat in die hoenderhok gesmyt met sy stuk in Beeld waarin hy blankes tot onderdanigheid aan hul nuwe swart heersers maan. So nie, sê Smith, gaan dieselfde lot ons tref as die sowat miljoen Franse Algeryne wat almal sak en pak met net die klere aan hul lywe hul land moes verlaat toe die moederland, Frankryk, hulle in die steek gelaat het en sy militêre magte verwyder het.

Nico Smith stel dit in 'n neutedop só: "Ons het geen keuse nie as om lojale Suid-Afrikaners te word en te vergeet van ons minderheidsregte, ons taal en kultuur, ons aansprake op die beëindiging van regstellende aksie en die herinstelling van die doodstraf."

Met ander woorde, ons moet aanvaar dat ons en ons kinders en waarskynlik ons kleinkinders, vir altyd tweederangse burgers onder 'n swart regering gaan wees wat ons bloot gaan verdra na gelang van ons onderdanigheid en die "lojaliteit" wat ons jeens hom gaan betoon.

Tereg het Tim du Plessis, die redakteur van Beeld wat deesdae toenemend ontnugter met sy base by Naspers se utopiese voorstelling van "Suid-Afrika se wonderlike demokrasie" raak, 'n teenargument geopper wat ek reeds jare lank ophaal: wat het hul onderdanigheid die blankes van Zimbabwe en veral die Commercial Farmers Union gebaat? Hulle het agteroor gebuig, hulle was lojaal en inskiklik, maar op die ou end het Mugabe dit as swakheid geïnterpreteer. Hulle grond is summier onteien en van die eertydse groot blanke bevolking van etlike honderde duisende mense in die voormalige Rhodesië het daar net mooi niks oorgebly nie.

Vyftien jaar nadat die Broederbond, die Nasionale Party en veral Nasionale Pers met sterre in hul oë Afrodemokrasie verwelkom het, lyk dit asof die werklikheid soos 'n swartman met 'n AK-47 in iemand se inrypad opdoem.

Smith weet waarskynlik nie veel van die Franse geskiedenis nie, want wat hy nie noem nie, is dat die Algerynse kwessie 'n geweldige politieke twispunt in Frankryk self tussen Links en Regs ontketen het. Uiteindelik het Frankryk die "oorsese Franse" in die rug gesteek om die land self van 'n moontlike burgeroorlog te red. Die Franse Algeryne kon die militêre stryd gewen het, net soos Suid-Afrika die ANC militêr kon vernietig het indien die ou regering maar net oor die politieke wil beskik het om dit te doen. Wat het die lugmag destyds met sy 300 Mirages en uitstekend opgeleide vlieëniers verhoed om die ANC se kamp naby Lusaka met die grond gelyk te maak?

Op dieselfde manier was die Portugese in Angola besig om die militêre geveg teen die MPLA te wen toe 'n nuwe linkse en revolusionêre regering ná die sogenaamde Angelierrevolusie in Portugal aan bewind gekom het. Daardie regering het sowel Angola as Mosambiek aan die radikale, Marxistiese "bevrydingsbewegings" oorhandig, wat agterna alle blanke eiendom onteien, blanke vroue verkrag en die Portugese holderstebolder uit die land laat vlug het met dít wat hulle in hul tasse en hul motors kon laai.

Afrikaners en blankes beskik oor 'n moontlike voordeel in dié sin dat ons nie meer oor 'n moederland soos Frankryk of Portugal beskik wat ons kan verraai nie. Ook Brittanje, wat tradisioneel teen Afrikanerselfbeskikking en -vryheid gekant was en wou toesien dat ons deur die Zoeloes en Xhosas oorheers word, is besig om ekonomies en militêr te taan as gevolg van sy Noordseeolie wat opraak. Brittanje kan dus nie meer sy wil op ons afdwing soos hy in die laat tagtigerjare gedoen het toe hy die radikale ANC as enigste politieke erfgenaam vir Suid-Afrika voorgehou het nie.

Die feit dat Nico Smith nou die moontlikheid van blanke vlugtelinge wat met net die klere aan hul lywe die land sal moet verlaat aan ons voorhou – en dit nogal in Beeld – wil vir ons sê dat die aftakelingsproses eintlik al ver gevorder is. Wat Nico Smith aan ons oordra, is: julle het nie meer enige regte nie, die grondwet was 'n foefie van De Klerk en kie. om julle te kry om van die weermag afstand te doen en nou is julle magtelose vlugtelinge in jul eie land. Aanvaar dit en wees onderdanig. Eintlik is julle slawe van die swart regime en te onnosel om dit in te sien; vandaar julle gemor oor minderheidsregte, die afskaffing van regstellende aksie en meer staatsbeskerming teen geweldsmisdaad.

Charles Nqakula, die vorige minister van veiligheid en sekuriteit, het dit al voorheen kliphard in die parlement gesê: "Verlaat die land as jy oor misdaad wil kla!"

Ná die Brandon-Huntley-geval in Kanada het blanke volksmoord egter skielik baie aktueel geraak. Indien 'n Westerse regering – en dit nogal in 'n liberale land soos Kanada – die gedagte van blankes wat deur swartes op grond van hul ras vervolg word, ernstig opneem, dan prikkel dit nogal die verbeelding.

Selfs Thabo Mbeki, Meneer Swartnasionalisme self, het nou die dag die V-woord gebruik toe hy gesê het dat die huidige rasgeoriënteerde denke van die ANC op volksmoord mag uitloop. Allerlei webwerwe waarin blanke, Afrikaner- en Boerevolksmoord bekla word, skiet by die dag soos paddastoele op, wat vir ons aandui dat die temperatuur in die land besig is om te styg.

Mense soos Nico Smith en Julius Malema is eintlik vir ons 'n aanwins, want hulle praat reguit. Oor die afgelope anderhalf dekade en meer is ons so bewierook met Amerikaanse en Britse begrippe van rasseharmonie, multikulturalisme en natuurlik Tutu se "reënboognasie" wat hy net so by Jesse Jackson geplagiariseer het, dat baie van ons mense hulself steeds in 'n gekkeparadys bevind. Hulle dink dat Suid-Afrika skielik 'n Skandinawiese land geword het, 'n eksperiment in menseregte en verdraagsaamheid, terwyl niks eintlik hier verander het van die dae toe Piet Retief en sy manne doodgemartel is en die Voortrekkerbabas se harsings agterna teen die wawiele uitgemoker is nie.

Die sogenaamde "debat" rondom 'n moontlike bedreiging vir blankes wat daar nou in die Nasperskoerante plaasvind – ek sien Harald Pakendorf en Max du Preez kef ook vandag halfhartig in Rapport agterna – sal binne 'n week of twee weer oorwaai. Daarna sal ons weer gebreinspoel word met al ons menseregte onder die wonderlike grondwet, wat regters Hlope en Motata dalkies vir ons gaan bewaar, en hoe dankbaar ons teenoor die grote ANC behoort te wees.

Nico Smith mag, soos Max du Preez en Christi van der Westhuizen en al die ander ekstremiste wat vandag in dié deurmekaar land as hoofstroomjoernaliste gereken word, 'n malletjie wees. Maar hy is ook nie só mal nie. Gerugte wil dit hê dat hy lankal nie meer in Mamelodi tussen sy swart lidmate woon nie, maar in Pretoria-Oos tussen blankes. Met sy een voet in die swart wêreld en die soort mentaliteit wat daar geld, wil Smith vir ons waarsku dat ons nie moet dink dat ons met ons huidige "voordele" in die vorm van ons huise, plase en ander besittings, permanent gaan wegkom nie. Een of ander tyd, as ons houtgerus en op ons swakste is, gaan die ANC eenvoudig à la Mugabe die finale bedryf in sy bevrydingsdrama aankondig en sal ons soos die Algeryne uit die land gesit word of eenvoudig op 'n groot skaal uitgewis word. Maar die paaie lughawe toe mag verstop wees en daar sal nie genoeg vliegtuie wees om 'n lugbrug vir vier miljoen blankes te verskaf nie. Vandaar dus die volksmoordscenario wat nou skielik by almal – selfs die liberales – begin spook.

Dominee Nico Smith is waarskynlik heel korrek as hy in Beeld skryf:

"Sou dit tot ’n massa-aanval op al wat wit is, oorgaan, sit die wit mense vasgekeer soos rotte in ’n val. Hulle het geen moederland wat skepe sal stuur om hulle te verwyder nie. Hulle sal ’n massaslagting moet verduur.

Maar wat dan van die leër en die polisie? Waarom sou hulle vir die wit mense ter beskerming intree as hulle 15 jaar lank nog net kritiek vanuit die wit oord moes verduur? En wat van die VSA en die Verenigde Nasies?

Of hulle ter wille van vier miljoen wit 'rassiste' hulle aansien by die hele Afrika op die spel sal wil plaas, is hoogs te betwyfel."

Ons moet onder geen illusie verkeer nie: die Britte, die Amerikaners met hul swart president, die Franse, die Duitsers, selfs die Hollanders wat nou al hoe meer na regs swenk, voel vere vir ons. Hulle sal hande gevou sit indien daar hier 'n menseslagting teen blankes op die skaal van Rwanda – daardie ander "wonderwerk" uit 1994 – sou plaasvind. Al wat die Verenigde Nasies en die Veiligheidsraad sal bydra, sal 'n debat wees oor die vraag of ons dit verdien, aldan nie. Miskien sal hulle – soos in Zimbabwe – na afloop 'n paar sakke mieliemeel vir die swart armes stuur wat nou sonder hul wit boere en voedselprodusente moet klaarkom.

Maar vir ons sal hulle geen vinger verroer nie. Dis die ongelukkige – en harde – waarheid. Ons is suiwer op onsself aangewese.

Sodra 'n mens egter onder hierdie verskriklike besef kom, begin die geskiedenis baie hard met jou praat. Was ons nie nog altyd aan die genade van Afrika se oorlogsugtige stamme uitgelewer nie? Binnekort verskyn daar by PRAAG 'n heruitgawe van Paul Kruger se biografie deur D.W. Krüger. Ek hoop dat soveel as moontlik mense dit gaan lees. Want gedurende die hele negentiende eeu is ons aan die een kant deur die Britte en aan die ander kant deur Silkaats, Dingaan, Makapaan, Mosjesj en allerlei moorddadige swart leiers en hul volgelinge geteister. Gewoonlik het die Britte ook swartes teen ons opgesteek en terseldertyd enige kruitinvoere deur Boere via hul hawens in Natal en die Kaap verbied.

Hoe meer dinge verander, hoe meer bly hulle dieselfde. Oor die afgelope 250 jaar en meer is ons lewens nog feitlik elke dag bedreig. Ons leef nog altyd onder Damokles se swaard en die feit dat ons in 1994, danksy die wonderlike insigte van mnr. De Klerk en die spul kruipers waarmee hy hom omring het, ons weermag verloor het, is 'n terugslag, maar nog nie 'n ramp nie.

Die ANC is 'n oorlogsparty. Sy hele denke, retoriek en sin vir intimidasie en geweldsdreigemente, is deurtrek van oorlogsug. Wat Nico Smith ook vir ons probeer sê, is dat indien daar ooit vrede in Suid-Afrika gaan wees – hoewel dit nooit 'n geweldlose vrede gaan wees nie – sal dit geskied op voorwaarde dat ons daagliks voor ons heersers moet neerkniel en onsself moet verneder. Immers sien hulle nie, anders as wat mnr. De Klerk en die Nasperskoerante ons wil wysmaak, 1994 as 'n "onderhandelde skikking" nie, maar as 'n verowering.

Ons is verower en die verowerde beskik oor geen regte nie, allermins die reg op eiendom, op taal en kultuur, om van gelykheid nie eens te praat nie. Dit is hoe die ANC en waarskynlik ten minste die helfte van die swartes in die land – veral dié wat steeds aan die Ooskus woon – dink.

Wat het Paul Kruger-hulle ná 1877 gedoen toe sir Theophilus Shepstone en die Britte hul land geannekseer het? Hulle het begin weier om belastings te betaal. Dit het vanself 'n plofbare situasie geskep wat op oorlog uitgeloop het.

In teenstelling met dominee Nico Smith, dink ek nie dis nou die tyd om briek aan te draai en die swartmag minder met kritiek en klagtes te irriteer nie. Dis juis nou die tyd om hulle te druk dat hulle oë traan.

Deur magte van buite, die Britte, Swede en VN met hul sanksies en aanstook van terreur in ons land – asook deur De Klerk se verskriklike kortsigtigheid – is ons in hiedie situasie gedompel. Ons het hierdie stryd en hierdie oorlog nie gekies nie; ander het dit oor ons gebring.

Ons is magteloos, maar ook nie so magteloos nie. Ons was nog altyd 'n minderheid en ons het nog nooit in ons geskiedenis – behalwe vir 'n dekade of twee toe P.W. Botha minister van verdediging en later president was – behoorlike wapens gehad nie. Nietemin het ons telkens as dit nodig was en ons in 'n hoek gedryf was, met die hulp van Bo, oorwin. Al moet ons nou soos die wiskundenavorser in die rolprent Straw Dogs met potte warm kookolie vanuit ons huise veg, veg sal ons.

Vele ANC-woordvoerders soos Mokaba of Malema het nou al soveel keer met geweld gedreig dat ek begin dink hulle bluf net. Dominee Nico Smith dink kennelik hulle is ernstig, maar of hulle bluf of gaan aanval, maak eintlik nie saak nie. Want ons situasie gaan nie verander nie.

En solank ons in hierdie situasie van magteloosheid en uitgelewerdheid verkeer, sal ons op ons hoede moet wees. Ek wil nie soos die Boeremag klink nie en assosieer my ook nie met aggressiewe en onwettige pogings om die grondwetlike orde te verander nie, maar ons moet oor 'n "gebeurlikheidsplan" beskik vir die dag as die ergste dalk wel plaasvind.

In elk geval ervaar ons tans 'n graad van geweld en rasseaanvalle wat reeds 'n volksmoord genoem kan word. Ons hanteer dit verbasend goed, maar moet besef dat dit moontlik net die begin van 'n groter offensief kan wees.

En daarvoor, in dominee Smith se gevleuelde woorde, moet ons "pas op".

play pool online free no download лобановский политик

Fisieke intimidasie op Afrikaanse kampusse

Gister is mnr. Charl Oberholzer, jeugleier van die Vryheidsfront Plus by Tukkies, deur swart studente van PASMA, SASCO en die Jong Kommunisteliga aangerand en is die studenteraadsverkiesing afgelas omdat die uitslag nie vir radikale swart studente aanvaarbaar sou wees nie. Demokrasie in Suid-Afrika is slegs aanvaarbaar indien swart groepe na aan die ANC kan seëvier, andersins word stemmery as 'n "apartheidsverkiesing" getipeer.

By Kovsies het ons gesien hoe die Reitz-video insgelyks aangegryp is om geweld en intimidasie op die kampus aan te stook, waarna 'n ingrypende kaputilasie deur die universiteitsowerheid en die rektor gevolg het. Blanke Afrikaanse studente voel nie meer welkom op die Kovsie-kampus nie en daar kan nou al voorspel word dat gedwonge integrasie van die koshuise tot verdere intimidasie gaan lei wat die blanke student uit koshuise sal laat verdwyn.

Van die swart studente aan Tukkies waarmee in die media onderhoude gevoer word, voer aan dat Afrikaans gebruik word om Afrikanerstudente te "bevoordeel", wat seker logies beteken dat Afrikaans aan die UP afgeskaf behoort te word.

Die jammerlike wyse waarop universiteitsowerhede hulself deur klein groepies radikale, verpolitiseerde swart studente op kampus laat intimideer, voorspel niks goeds nie. Daardie owerhede bestaan merendeels uit konformistiese Afrikaner-akademici wat in die verlede aan die Broederbond behoort het en steeds die kapitulasielogika van daardie liggaam in die vroeë negentigerjare as "oplossing" vir Suid-Afrika voorhou.

Die Afrikanerstudent sal moet besef dat die universiteitsowerhede eerder die radikale, gewelddadige swart student wat staak om gratis te mag studeer, goedgesind is. Wat nou aan die gang is, is 'n vorm van territoriale verowering waartydens koshuise en die kampus self van Afrikanerstudente gesuiwer moet word, hetsy deur intimidasie, hetsy deur geweld.

Kampusse het dus die teaters van etniese stryd en konflik geword. Die enigste wyse waarop jong Afrikaners hulself sal kan handhaaf, is deur saam te staan, hulself te organiseer en waar nodig, hulself ook teen geweld te verdedig. Die hele openbare ruimte in Suid-Afrika het in elk geval in so 'n staat van barbarisme verval, met plaas- en huisaanvalle, dat 'n mens eerder verbaas moet wees dat geweld op kampusse nie reeds vroeër uitgebreek het nie.

Vanuit die burgerlike samelewing sal daar ook steun vir die stryd van die Afrikanerstudent teen fisieke intimidasie en geweld moet kom. Dit mag selfs nodig wees om paramilitêre eenhede naby kampusse te ontplooi want in hul verbetenheid om Afrikanerstudente te verdryf, gaan radikale swart-nasionalistiese studente sekerlik nie daarvan terugdeins om selfs wapengeweld te gebruik nie.

Regter Kriegler leer op die harde manier

In enige beskaafde land sou “regter” John Hlope se loopbaan lankal verby gewees het. Hlope se optrede lei tot die slotsom dat hy op geen manier bevoeg is om ‘n regter te wees nie.

• Hy het korrupsie gepleeg deur geld van ‘n party in ‘n hofsaak, Oasis, te aanvaar. Wiens brood men eet…

• Hy het op verskeie geleenthede rassistiese aanmerkings teenoor blankes gemaak. Ek wonder hoe lank enige blanke regter wat soortgelyke opmerkings teenoor swart regters gemaak het, sy pos sou behou?

• Hlope het probeer om mede-regters ten gunste van Jacob Zuma te beïnvloed.

Nietemin is Hlope op skokkende wyse deur die Regterlike Dienskommissie (RDK) kwytgeskeld, sonder dat die aanklagte teen Hlope eens behoorlik ondersoek is. Die ANC regime het blatant by die RDK se werksaamhede ingemeng, en sodoende enige oorblywende vertroue wat blankes nog teenoor die regbank kon koester, vernietig. Om dit prontuit te stel: watter moontlike hoop het ‘n blanke op ‘n regverdige verhoor wat deur die rassistiese “regter” Hlope aangehoor word?

Daar is helaas nie veel in bostaande wat enige piesangrepubliek-realis sou verbaas nie. Dit is so duidelik soos daglig dat rassistiese transformasie en die etniese reiniging van blankes uit hul poste en enige posisies van invloed in die sogenaamde reënboognasie, ook blanke regters, die hoogste voorrang in Mzansi geniet. Bekwaamheid vir die pos en eerlikheid beklee ‘n verre tweede plek in die vreemde wêreld van transformasie. Was daar iewers op aarde sedert Nazi Duitsland ‘n ideologie wat so blatant teen ‘n spesifieke minderheid diskrimineer as die ANC regime se allesoorheersende beheptheid met rassetransformasie?

Ongelukkig is daar steeds diegene in liberale, blanke geledere wat hulle eenvoudig wil blind hou vir die ware aard van die Azaniese samelewing. Een van hierdie naïewes was regter Johan Kriegler. Hy het sekerlik oor die afgelope paar dae tot heel ander insigte gekom. Regter Kriegler is die voorsitter van die organisasie Freedom Under Law (FUL) asook ‘n vorige voorsitter van die Onafhanklike Verkiesingskommissie. Duidelik geskok deur die ANC se blatante manipulasie van die RDK ten gunste van die korrupte rassis Hlope, het Kriegler ‘n hofsaak teen die RDK aanhangig gemaak, wat die RDK wil dwing om die saak teen Hlope behoorlik te ondersoek.

Regter Kriegler het waarskynlik gedink dat die swart lede van FUL hom in hierdie saak sou steun, maar dit was ‘n groot mistasting aan sy kant. Regter Kriegler het op die harde manier geleer dat rassesolidariteit allesoorheersend in die swart psige is. Swart lede van FUL het bedank, onder hulle Cyril Ramaphosa, adv Dumisa Ntsebeza en adv Kgomotso Moroka.

Weer eens: Hlope is ‘n korrupte rassis, iemand wat nie eens ‘n bode vir die hof hoort te wees nie. Daardie aantoonbare feit het egter geen punte by Ntsebeza, Moroka en Ramaphosa getel nie. Soos hulle is Hlope swart, en daardie eenvoudige feit kanselleer al Hlope se fatale tekortkominge in hulle verwronge denkraamwerke.

Blankes, en ook liberale blankes, behoort hierdie les ter harte te neem. Daar is nimmereindige propaganda wat ten doel het om blankes te oortuig dat rassesamehorigheid onder blankes ‘n skande sou wees. Blankes word bykans gedwing om hoog en laag te sweer hoe kleurblind ons sou wees. Swartes is egter nie onderhewig hieraan nie. Sodra een van hulle, maak nie saak wie of hoe korrup die persoon is nie, aangekla word, staan hulle eendragtig op ‘n rassegrondslag saam teen die klaers.

Dit is hoog tyd vir blankes om ook onder alle omstandighede namens ons eie ras te begin optree. Nie-rassigheid is ‘n grap en wensdenkery, iets wat slegs vir blankes geld. Hoe gouer ons daardie les leer en ook begin om primêr in ons eie ras se belang op te tree, hoe beter vir ons langtermyn oorlewing.

Anton Barnard skryf ook op sy woernaal SAmizdat. Besoek dit gerus.

Black Man’s Wheels en die Mercedes-Benz SEB-klas

By al die absurditeite wat hierdie droewe land tans teister, is daar Cosatu se jongste betigtiging van ministers met uitspattige voertuie. Asof "demonokrasie" van die Afrikatipe nie juis rondom 'n keiserlike lewenstyl vir politici in bankrot lande draai nie.

Sonder Mercedes- en BMW-handelaars, asook hotelgroepe wat vyfsterhotelle regoor die vasteland bedryf, sou demonokrasie nie kon bestaan nie. As 'n "leier van die mense" nie in sy swart Duitse voertuig, tesame met 'n gevolg van flitsende blou ligte en loeiende sirenes die ander motoriste van die pad kon afdwing op pad na 'n konferensie in 'n vyfsterhotel nie, sou niemand kon glo dat regering in Afrika bestaan nie.

Suid-Afrika is geen uitsondering nie, behalwe dat die staat nog nie so bankrot is soos dié in Zimbabwe of Swaziland wat op buitelandse hulp moet staatmaak om aankope van Duitse weeldemotors te finansier nie. Gegewe die standaard van "maagpolitiek" elders op ons vasteland, is Blade Nzimande se 1,1-miljoenrand-BMW-750i eintlik "beskeie". Indien dit koeëlvas gemaak was en met 'n paar missiellanseerders toegerus was om lede van die gepeupel wat dit te naby daaraan waag met die druk van 'n knoppie weg te blaas, sou mens dalk kon praat van "oorbesteding".

Eintlik stel die ANC-regering 'n goeie voorbeeld, veral vir daardie kleiner munisipaliteite waar burgemeesters gereeld 'n aansienlike deel van die jaarlikse begroting op 'n luuksemotor uitgee. Indien so 'n munisipaliteit agterna nie 'n broodnodige rioolpomp kan bekostig of die vullis nie verwyder word nie, wel, wat maak dit alles uiteindelik saak? Solank hierdie noodsaaklike simbole van demonokrasie wat uit Beiere of Stuttgart stam, vertoon kan word, loop alles mos klopdisselboom.

Die setel van demonokrasie is uiteindelik nie die parlement, waar 400 ander etende, besturende, reisende en konsumerende parasiete saamgetrek is nie, maar die Mercedes- of BMW-handelaar, tesame met die vyfsterhotel. Dis hier waar die wese van regering hom voltrek. "Regering", waarsonder ons in hierdie land baie goed sou kon klaarkom, bestaan uit die besteding van die belastingbetaler se fondse op onnodige goedere wat die inherente minderwaardigheidsgevoel van Afro-politici moet besweer. Geen katedraal in die oerwoud en geen blink, swart, Duitse motor kan ooit te duur wees om Afrika se gekrenkte waardigheid tot aan die uitspansel te verhef nie.

Waarskynlik is Cosatu ook nie ernstig met sy uitlatings oor ministeriële ampsmotors nie. Dit getuig van een of ander Protestantse of Calvinistiese skuldgevoel oor staatsbesteding. Verwoerd was blykbaar bekommerd oor "wat die volk sou sê" toe daar by Libertas 'n swembad geïnstalleer is.

Hiermee het Verwoerd sy verknogtheid aan die "apartheidsreëlboek" getoon.

Hoe ver het Suid-Afrika sedertdien nie gevorder in sy "bevryding" van alle blanke kleinsieligheid in dié verband en die regeerstyl ten noorde van die Limpopo omhels nie?

Anders as wat Cosatu dink, het die ANC lankal reeds die "apartheidsreëlboek" saam met Afrikaanse skole, skoon water en werkende staatshospitale tot "die asblik van die geskiedenis" verdoem en is ons bevoorreg om aan die skitterende leierskap van BMW- en Mercedes-entoesiaste blootgestel te word.

Dis hoog tyd dat ons wonderlike media ons gemotoriseerde regering 'n bietjie meer ophemel. Sommige motormaatskappye sal seker nie omgee om bykomende advertensies by sulke berigte op te neem nie.

Lank lewe die Black Man's Wheels! Lank lewe die Mercedes-Benz SEB-klas! In hul Hitleriaanse en nasionaal-sosialistiese praal.

детская одежда и

Ry bietjie minder luuks, vra Cosatu

Black Man’s Wheels of vlagskip vir kommunistiese leiers?

Die Kongres van SA vakbonde (Cosatu) het gister 'n versoek aan ANC-ministers gerig wat motors van 'n miljoen rand of meer gekoop het om hulle vir meer beskeie voertuie in te ruil.

Cosatu het die minister van finansies, Pravin Gordhan, geloof omdat hy tevrede was met 'n "beskeie Lexus-motor van R557 673 en 'n Audi A8 van R590 500".

"Dis 'n welkome besluit om te reageer op die openbare woede oor die onnodige besteding van tot R1,4 miljoen per voertuig vir ander regeringsministers."

Cosatu meen dat, terwyl dit waar is dat diegene wat topklas-BMW's gekoop het wel binne regeringsreëls opgetree het, het hulle ook 'n groot mate van ongevoeligheid teenoor die lot van Suid-Afrikaanse armes getoon.

"Die probleem is dat die reëls as sodanig, wat in die apartheidhandboek vervat is, verander moet word en Cosatu verwelkom berigte dat die regering nou daardie reëls gaan hersien," het die vakbond gesê.

"Indien ministers toegelaat word om uitspattige motors op die belastingbetaler se koste aan te koop, word die indruk geskep dat hulle nie omgee oor die indruk van spandabelheid wat teenoor die armes geskep word nie.

"Om soveel geld aan voertuie te bestee, verteenwoordig 'n klap in die gesig van die werkloses en mense wat in krotbuurte woon. Dit gee politiek 'n slegte naam."

Die vakbondfederasie het gesê dat diegene wat weelderige motors gekoop het hulle behoort terug te gee en te vervang "met die soort beskeie motors wat deur kameraad Pravin Gordhan en ander gekoop is".

Cosatu het voorts gesê dat hy hoop die regering se bestedingshersiening gaan uitloop op 'n nuwe stel reëls wat op die "revolusionêre etos en moraliteit" van die African National Congress as 'n bevrydingsbeweging gegrond is.

Kabinetslede wat hulself te buite gegaan het met luukse-BMW's sluit in: die minister van kommunikasie Siphiwe Nyanda, die minister van polisie Nathi Mthethwa en die minister van hoër opvoeding en sekretarigsgeneraal van die SA Kommunisteparty Blade Nzimande.

Nzimande se aankoop van 'n BMW 750i ter waarde van R1,1 miljoen het tot die volgende aanmerking deur die DA se James Wilmot aanleiding gegee: "Dit wil voorkom asof net die beste goed genoeg is vir die leiers van die werkersklas."

Die regering het onlangs 'n bestedingshersiening uitgevaardig wat gevolg het op die openbare onsteltenis oor die koste van ministeriële voertuie.

Volgens regeringsreëls, is minisgters geregtig op 'n staatsaangekoopte voertuig ter waarde van 70 persent van hule jaarlikse salaris. Dis rofweg gelyk aan R929 000.

play online slot

Swart polisie aan Oosrand skiet kleurlingseun dood

Swart metropolisiemanne aan die Oosrand, behorende aan die Ekurhuleni-stadsraad, het 'n 15-jarige kleurlingkind doodgeskiet nadat hulle hom 'n "fokken Boesman" genoem het.

Volgens die Johannesburgse dagblad, The Star, is Alexander Thys noodlottig gewond deur voëlhael waarmee die polisie op 'n groep partytjiemakers geskiet het.

Drie ander seuns is gewond toe die polisie Sondagaand 'n partytjie in Delmorepark, oos van Johannesburg, opgebreek het.

Alexander Thys is dood nadat hy in die kop, bors en lies getref is. Sy maat, Christopher Bosch, wat ook getref is, is soos volg aangehaal: "Hulle het geskree 'fokken Boesman' en toe losgebrand."

Die metropolisie van Ekurhuleni het ontken dat hulle voëlhael gebruik het, maar gesê dat hulle rubberkoeëls afgevuur het om die skare uitmekaar te jaag wat op hulle geskree het en hulle "met 'n verskiedenheid voorwerpe gegooi het".

'n Woordvoerder vir die metropolisie, Wilfred Kgasago het gesê hulle is besig om die voorval te ondersoek. Volgens hom het die polisiebeamptes berigte van onwettige straatversperrings ontvang, asook oproerige gedrag. Hull het gepoog om die inwoners te oorreed om op te hou, maar kon die daarin slaag nie.

'n Plaaslike inwoner, Wayne van Zyl, is na bewering hardhandig behandel, gewurg en sy kamera is gebreek toe hy probeer foto's neem het. Hy en verskeie ander jeugdiges is vier ure lank by die Reigerparkpolisiestasie aangehou, maar toe vrygelaat sonder om aangekla te word.

Лобановский

Rapport se wanvoorstellings en die waarheid

Brandon Huntley

Nee, ek het die Rapport nie gekoop nie, maar by my pa op die plot gekuier en nes sigarette is Rapport vir party mense 'n slegte ou gewoonte wat mens sukkel om af te leer.

Een volle bladsy word toe Sondag afgestaan aan artikels aangaande Brandon Huntley. Die sub-opskrif van die eerste artikel deur Marthinus van Vuuren lui, “Afriforum wil toetree, wys op ras-obsessie”. Dit laat dit met die eerste oogopslag vir die leser voorkom asof Afriforum 'n ras-obsessie veroorsaak deur hul toetrede tot die saak. Eers aan die heel einde blyk dit dat Afriforum wil toetree aangesien die ANK-adjunksekretarisgeneraal se kommentaar daarop was dat “rasse-aanvalle eerder andersom (wit teen swart) geskied.”

Die onderstaande artikel, ook geskryf deur Marthinus van Vuuren vra: “Kan Huntley se lot met die vlugtelinge s’n vergelyk word?” Daar word dan verskriklik op die las van Zimbabwiese asielsoekers ingegaan. Dit word so emosioneel aangebied dat as jy nie huil nie, moet jy rou uie en sout in jou oë smeer, die leser moet onmiddellik Huntley se vermeetelheid insien, hoe waag 'n blanke man om op beskerming aanspraak te maak terwyl swartes onder misdaad en verdrukking onder hul eie mense lei. Dit is nie net transformasie en die uiteindelike herverdeling van rykdom wat blankes moet kry nie maar ook 'n meer regverdige herverdeling van roof, moord en verkragting, en verdoem is die een wat hom teensit, wel…volgens Rapport in elk geval.

Die derde artikel weereens deur Marthinus van Vuuren, kondig dan hardop aan: “Misdaad word selde deur velkleur gemotiveer”. Hierin word die eienaardige standpunt gestel dat die meeste rassistiese aanmerkings tydens aanvalle slegs die misdadiger se terugsnou is op 'n rassistiese aanmerking deur die slagoffer is, m.a.w. as 'n swartman jou verkrag en jy noem hom 'n hond of enige ander belediging, is jý die oorsaak van sy rassisme. Laat my toe om dit in Rapport se terme aan te bied, as jy verkrag word, bly net stil anders is jy n rassis. Dan word komm. Bheki Cele, nasionale polisiehoof as finale bewys aangehaal “…misdadigers is nie rasgedrewe nie". En daar is hy – Die Klinkklare Finale Bewys, waarvoor hoef blankes dan nog verdomp te wonder, Bheki Cele het dan so gesê, man.

Laastens word sogenaamde statistieke gegee nog steeds deur Marthinus van Vuuren. Dis nie landswye statistieke nie, dis ook nie statistieke wat al die rasgroepe akkuraat uitbeeld nie, nee! Hy vergelyk Sandton en Alexandra: dit is sy statistiese steekproef om by sy werklikheid uit te kom. Interessant genoeg is daar by die grafiek 'n stille byskrif: “Soorte misdaad wat meer voorkom in Alexandra.” Goeie genade, wat het met die res van die data gebeur, miskien moet universiteite ernstig oorweging daaraan gee om statistiek as 'n verpligte vak vir joernaliste aan te bied in stede van etiek; duidelik mors hulle hul tyd met daarmee.

As Marthinus van Vuuren met 'n ou HNP “Bly Blank by Volk”-T-hempie en 'n ou republieksvlag in Alexandra afgelaai word en hy kom iets oor, is dit dan nie ook n statistiese bewys dat blankes geteiken word nie? Die mense van Alexandra kan immers nie teen sy herkoms en kultuur diskrimineer nie. Ek bedoel geensins dat ek kwade bedoelings teenoor die man het nie, maar probeer slegs die perversiteit van sy statistieke illustreer. 'n Mens wonder ook waarom dit vir Marthinus van Vuuren nodig was om drie verskillende artikels oor dieselfde onderwerp op dieselfde bladsy te hê, hy kon sy drek in een sin opsom: Jy is blank, dis jou skuld, kry vir jou.

Die waarheid staan soos volg: Die nodige statistieke bestaan eenvoudig nie; baie misdade word eenvoudig nie aangemeld nie, want dis n mors van tyd en emosies. Ek ken nie 'n enkele blanke persoon wat bereid is om 'n sensusvorm in te vul nie, a.g.v. vertrouensbreuk – want wie kry die data en waarvoor gebruik hulle dit?

Afriforum het dus twee keuses: hulle kan van regeringstatistiek probeer gebruik maak, of n webblad opstel en die volk vra om historiese misdade wat hulle ervaar het vanaf swartes daarop aan te meld, en dit dalk in kombinasie met regeringstatistiek te gebruik. Die statistiek moet ook per capita verwerk word as slegs een twintigste van alle moorde op blankes is en ons is 9% van die land se populasie, dan word ons teen dubbel die koers as swartes afgemaai. En al sou dit nie so blyk nie, kan daar nog steeds geredeneer word dat ons 'n ontmagtige minderheid is wat op beskerming geregtig is ongeag die historiese konteks, die beskerming van minderhede moet plaasvind voordat etniese suiwering plaasvind, nie ná die tyd nie. Die waarheid is dat alle misdaad en geweld oor die rasgrens as rassisme verklaar moet word, hoe kan dit wees, dat om iemand te beledig erger is as om vermoor te word?

Blankes word landuit gedryf en alhoewel ons nie in treintrokke na gaskamers vervoer word nie, is dit steeds etniese suiwering. Ek sal wil sien dat Brandon Huntley se saak suksesvol is; ek sal nie wil sien dat blankes nog vinniger landuit stroom nie, maar dit kan die nodige internasionale druk bring wat nodig is en in n mate het dit reeds daarin geslaag.

справку для Фильчаков

Wees versigtig met steun vir Brandon Huntley

Julle het `n wye verskeidenheid onderwerpe en (seer) punte wat julle aanraak. Tog wil ek net vra vir versigtige optrede. Iemand noem dat Brandon Huntley nie werklik aangeval was nie, geen van sy gevalle is by die polisie aangemeld nie. Ons weet almal in watter haglike toestand ons land is.

Maak dus seker dat die regte saak ondersteun word. Die magte betrokke by Suid-Afrika se huidige situasie is nie net dié van "swart korrupsie en rasse suiwering" nie. Dit word net as aanmoediging gebruik om `n baie groter doel te bereik as die uitwissing van blanke Afrikaners.

Daar is groepe wat beslis slimmer is as die huidige regering, wat weet dat die Taal, Godsdiens en die Grond teer punte vir die blankes van Suid-Afrika is. En dit word doeltreffend teen ons gebruik. Ons land is ryk aan minerale wat reeds die oorsaak van `n oorlog teen die Britse regering was. Wat het verander? Amerika se inval in Irak, vir olie of uit menslikheid? Hoekom nie hier ook nie? Wat van Rusland en China, nie een van hulle sal omgee om in beheer van Suid-Afrika te wees nie.

Dit is eerder tyd dat ons (ongeag kleur) saamstaan en die verwronge element uit ons samelewing verwyder. Dit is immers nie net blankes wat wreed vermoor en verkrag word nie.

яхтинг

Afrika-immigrante sak op SA toe voor w?reldbeker

Nie weer d?t nie… Geweld in Reigerpark verlede jaar

Godfrey Smith het sy geboorteland, Malawi, verlede jaar verlaat op soek na 'n werk in Johannesburg, met die sekerheid dat die 2010-sokkerwêreldbeker vir hom 'n skitterende geleentheid bied.

Tans smous hy handsakke in 'n opelugmark, maar hy hoop steeds dat hy 'n voltydse werk gaan kry, nader aan die wêreld se gewildste sportgebeurtenis.

"As meer mense vir die wêreldbeker kom, sal daar miskien meer geld wees. Ek sal geld maak deur handel te dryf en miskien kan ek nog 'n ander werk ook kry," meen hy, waarmee hy die verwagtinge van vele werklose Suid-Afrikaanse en buitelandse swartes verwoord.

Suid-Afrikaanse amptenare sê dat hulle hul regmkaak vir 'n toestroming van trekarbeiders soos Smith wat hoop om uit die wêreldbeker munt te slaan en bekommer dat nie almal van hulle weer ná die spele gaan vertrek nie.

"Ons verwag dat meer swartes uit Afrika na Suid-Afrika gaan reis gedurende die FIFA-wêreldbeker in 2010, veral in die lig daarvan dat dié gebeurtenis Afrika se wêreldbeker is," het Cleo Mosana, woordvoerder vir binnelandse sake gesê.

"Die immigrasie-owerheid is baie bewus van die potensiaal vir mense wat die sportgebeurtenis as 'n manier sien om die land binne te kom en aan te bly," het sy bygevoeg.

Kommer oor 'n toestroming van immigrante is veral sterk ná verlede jaar se anti-immigrantegeweld wat 60 mense dood gelaat het en tienduisende gedwing het om uit hul huise te vlug.

Die aanvalle is deels gemotiveer deur die frustrasies van werklose Suid-Afrikaanse swartes wat sukkel om te midde van 'n amptelike werkloosheidskoers van 23,6 geholpe te raak. Indien ontnugterde werksoekers ingesluit word, is die reële werkloosheidskoers egter veel hoër.

Die wêreldbeker kom nader op dieselfde tydstip as wat die land sy eerste resessie sedert 1994 deurmaak, met meer as 700 000 werkgeleenthede wat verleder jaar verlore geraak het.

Deskundiges vrees dat openbare verwagtinge van 'n styging in werkgeleenthede, sowel in die land as in die omliggende Afrikastate, onrealisties gestyg het.

"Daar is geen teken dat die wêreldbeker enige soort langtermynwerkgeleenthede gaan skep nie," sê Jean-Pierre Misago, 'n navorser in gedwonge migrasiestudies aan die universiteit van die Witwatersrand.

"Ons beter realisties raak… pleks van om te sê dat die wêreldbeker die ekonomie gaan versterk en miljoene rande gaan inbring." Die bou van nuwe stadions en ander vorme van staatsbesteding het gehelp om werksverliesetydens die land se eerste resessie in 17 jaar te verminder.

Die plaaslike organisasiekomitee beraam dat die wêreldbeker 415 000 werksgeleenthede in Suid-Afrika sal skep, wat die boubedryf, wetstoepassing en die dienstesektor insluit.

Die werk wat Afrika-immigrante wil verrig, is meer informeel. Hulle beplan om hul goedere aan die 450 000 sokkergeesdriftiges te smous wat na verwagting op die land gaan toesak.

Vele swartes uit buurlande kan Suid-Afrika op 'n 90-daevisum binnekom, 'n beleid wat die regering hoop hulle sal oortuig om die land wettiglik binne te kom – en dan weer te verlaat, sê Misago.

Maar hy het gewaarsku dat die regering sy besluit moet verduidelik in die lig van die anti-immigrantesentiment wat verlede jaar tot geweld gelei het.

"Die regering moet veel meer doen om aan die mense te verduidelik waarom dié besluit geneem is, die voordele vir die land, vir die gemeenskap, vir al die mense wat deur dié besluit geraak word," het hy gesê.

By die opelugmark in Johannesburg heers optimisme oor die sake-oplewing wat gedurende die spele gaan plaasvind.

"Daar gaan veel meer sake wees want mense sien na 2010 uit," sê die Suid-Afrikaanse smous Martha Latawana, 23.

"Buitelanders gaan kom omdat daar meer geleenthede in Suid-Afrika gaan wees en meer werk vir 2010," sê sy, maar voeg by dat sy nie dink dat die etniese aanvalle op vreemdelinge weer gaan uitbreek nie.

"Mense het uit hul foute geleer. Ek dink nie hulle sal weer so iets doen nie."

live cassino лобановский политик

Afrikaners en Aleksandr Doegin se geopolitieke denke

Inleidende aanmerkings by 'n oop gesprek wat deur PRAAG op 28 Augustus 2009 aangebied is.

Sedert 1989 het die wêreld verskeie politieke revolusies deurgemaak. In Duitsland sal dit binnekort 20 jaar wees sedert die Berlynse muur ineengestort het. Verder in Oos-Europa, in die ou Joego-Slawië, in die Baltiese state en elders het verskeie lande radikaal verander. Sommige volkere, soos die Tsjegge byvoorbeeld, het vir die eerste keer in eeue werklike onafhanklikheid en selfbeskikking verkry.

In die ou Sowjetunie self het kommunisme om 'n verskeidenheid redes verval. Een van die hoofredes was dat die produksie van voedsel 'n afname getoon het en die land nie meer oor die nodige buitelandse valuta beskik het om voedsel in te voer nie.

Hoewel die Afrikanerdom in Suid-Afrika en die Russe in Rusland twee radikaal verskillende entiteite verteenwoordig, kan mens tog 'n bepaalde ooreenkoms sien tussen die radikale magsverlies van die Afrikaners aan die een kant en die geostrategiese agteruitgang van Rusland aan die ander. Trouens, vele Amerikaanse ontleders skryf die opkoms van Wladimir Poetin en 'n denker soos Aleksandr Doegin aan die Russiese frustrasie aan die einde van die Koue Oorlog toe. Daar word selfs gepraat van Russiese neo-fascisme, wat 'n teenpool sou vorm teenoor die universele demokratisme van Amerika, die enigste oorblywende supermoondheid.

Tot enkele jare gelede het Afrikaners in Suid-Afrika oor die sterkste weermag, lugmag en vloot in Afrika beskik en kon ons mag tot by die ewenaar en selfs verder projekteer. Ons het boonop oor kernwapens beskik. Ons taal is wêreldwyd as 'n kultuurtaal geag en is selfs tydens die tydvak van koue-oorlogspanning in Moskou gedoseer.

Terwyl Rusland in geostrategiese terme agteruitgegaan het, vergeleke met die VSA en China, het Afrikaners in Suid-Afrika as't ware ondergegaan. Danksy die strategiese besluite van slegs enkele sogenaamde "Afrikanerleiers", maar wat agterna marionette van die groter Anglo-Amerikaanse ryk geblyk het, is ons in 'n situasie gedompel waar ons die verdwyning van die Afrikaner, sy taal, kultuur, geskiedenis, identiteit en alles wat daarmee saamhang in die gesig staar.

'n Ander ooreenkoms tussen die Russiese volk en Afrikaners is dat die gemeenskaplike wapen wat deur die VSA, Brittanje en die lande in hul invloedsfeer teen ons gebruik word, juis sogenaamde "demokrasie" is. Net soos wat demokrasie deur die VSA en sy bondgenote ingespan word om Rusland se buurstate onder Amerikaanse invloed te bring en hom as't ware te omsingel, so word demokrasie in Suid-Afrika en Suider-Afrika gebruik om die Afrikaner vernietig en van sy historiese grondgebied met behulp van grondhervorming en ander maatreëls te vervreem.

Daarby kan mens voeg die leierskapsrol wat die Russe in Oos-Europa en in die gebied wat Doegin Eurasië noem vervul, teenoor die Afrikaner se ewe belangrike staatkundige rol in Suider-Afrika. Net soos wat die ou Sowjetunie deur 'n groot aantal etniese en taalgroepe bestaan het, het Suider-Afrika in die tyd van Verwoerd en PW Botha uit twintig of meer volkere bestaan wat almal op een of ander manier van Suid-Afrika en die Afrikaner se akademiese, tegnologiese en finansiële vernuf afhanklik was.

Die revolusie van 1989 wat die VSA tot enigste oorblywende supermoondheid verhef het, het dus verwoestend op die eertydse konstellasie van state rondom Rusland ingewerk en terselfdertyd Suider-Afrika grootliks onder Britse en Amerikaanse invloed gestel.

Een van die sleutelonderskeidings wat Doegin tref, is tussen Atlantisme en Eurasisme. Vir hom verteenwoordig die wêreldgeskiedenis 'n dualisme tussen twee beskawingsvorme, dié van seegebonde handelaarsnasies en die geaarde, boerse tipe volkere wat in die grond gewortel is. Op geostrategiese vlak bepleit Doegin 'n alliansie tussen Duitsland, Rusland en Japan wat die "Eurasiese blok" sou verteenwoordig, teenoor die "Atlantiese blok" van die VSA, die NAVO-lande en die res van die Engelssprekende wêreld wat waarskynlik die Statebondslande soos Australië, Nieu-Seeland en Suid-Afrika sou insluit.

Terwyl Huntington, die vermaarde Amerikaanse politieke wetenskaplike, beskawingsbotsing in die tydperk ná 1989 as hoofsaaklik godsdiens- en kultuurgedrewe gesien het, 'n klassieke Kulturkampf, kan ons by Doegin van 'n veel radikaler eksistensiële onderskeid tussen beskawings praat. Dit gaan ook, soos die titel van een van sy boeke lui, om "'n Groot oorlog tussen kontinente".

Hierdie oorlog tussen vastelande kan teruggevoer word na die hoofkonflik in die eerste twee eeue voor die Christelike jaartal begin het, naamlik die oorlog tussen Carthago en Rome. Verder terug het die ou Feniciërs wat in die tydvak 1200-800 v.C. 'n hoogtepunt in hul beskawing bereik het 'n soortgelyke seegebonde handelaarskultuur beoefen as wat die Atlantiese mag van die moderne era sou voer.

Volgens Doegin staan daar teenoor "die Atlantisme van die seemagte, bowenal Engeland en Amerika, die Eurasisme… van Rusland en Duitsland". Atlantisme word "gekenmerk deur die voorrang aan individualisme, 'ekonomiese liberalisme' en 'demokrasie van 'n Protestantse tipe'". Eurasisme, daarenteen, "vooronderstel noodwendig outoritarisme, hiërargie en die vestiging van 'kommunitariese' volkstaatbeginsels bo die enkel menslike, individualistiese en ekonomiese belange. Die mees tipiese Eurasiese houding word deur Rusland en Duitsland uitgedruk, die twee magtigste vastelandse magte, waarvan die geopolitieke, ekonomiese en – die belangrikste – wêreldbeskoulike belange regstreeks van dié van Engeland-VSA, dit is, die Atlantiste, verskil."

In dié opsig steun Doegin sterk op die denke van die Duitse politieke en regsfilosoof, Carl Schmitt, wat in sy boekie "Land und meer", "Land en see", 'n soortgelyke onderskeid tussen die grondgebonde en seegebonde kulture en moondhede getref het.

Terwille van 'n bietjie agtergrond, staan ek kortliks by Carl Schmitt stil. Wat Schmitt 'n verstommende denker maak, is dat hy ingesien het dat die mens se verhouding tot die ruimte eintlik allesbepalend is. Schmitt beklemtoon die verandering in die Europese siening van die ruimte wat met die Renaissance ingetree het. In die argitektuur, beeldhouwerk, skilderkuns en filosofie word die mens skielik as selfstandig binne die ruimte voorgestel, 'n ruimte waaraan hy nie meer ondergeskik is nie, maar binnekort sou bemeester. Die behoefte om hom van die see en uiteindelik die hele aardbol meester te maak, lei dan tot die sorgenaamde "beweging na die see" wat deur Portugal, Spanje en toenemend ook Nederland gelei word.

Volgens Schmitt gaan elke groot politieke verandering in die geskiedenis gepaard met wat hy "Landnahme" noem, die neem en benoeming van grond. As ons sien wat vandag in Suid-Afrika aan die gang is, waar ons aan die ontvangkant van so 'n inpalming van grond en ruimte – ook skole, universiteite en woonbuurte – verkeer, dan verstaan ons soveel beter waarvan Schmitt praat.

Interessant is dat die Pous aanvanklik die potensiële konflik tussen die mededingende seemagte wat kolonies elders ter wêreld verower, probeer reël deur 'n denkbeeldige grens in die Atlantiese oseaan te trek wat vir Portugal en Spanje elkeen 'n regverdige gedeelte van die Nuwe Wêreld sou verseker.

Maar met die Hervorming wat in Noord-Europa veld wen, stort hierdie pouslike, Katolieke orde in duie en word die see die nuwe konflikruimte wat al die eienskappe van 'n godsdiensoorlog aanneem. Edmund Burke, die Engels-Ierse staatsman en skrywer, het Spanje as 'n "walvis wat op die vasteland van Europa gestrand het" beskryf, waarmee hy Engeland se strategiese voordele as eiland wou beklemtoon.

Die "stormloop na die see" word aanstons gevoer deur Nederland wat in die sewentiende eeu koning kraai en waaruit die nedersetting aan die Kaap ontstaan. Frankryk raak insgelyks 'n aktiewe seemag, maar dis hoofsaaklik die Protestante en Calviniste wat hieraan deelneem, vanuit hul hawestadvesting, La Rochelle. Met die herroeping van die Edik van Nantes in 1685, word die Hugenote uit Frankryk verdryf en verloor sy grootliks haar aanspraak op die see.

Schmitt ironiseer nogal oor Engeland. Hy noem die Engelse skaapboere wat nie eens die weefkuns kon bemeester nie en genoodsaak was om hul wol aan Vlaandere te verkoop. Die vlak van tegnologiese ontwikkeling in Engeland was besonder laag vergeleke met die Europese vasteland en aanvanklik moes die Engelse by die Hollanders leer hoe om skepe te bou wat tussen vastelande kon vaar. Trouens, Nederland was indertyd in die sestiende en sewentiende eeue die land waar die meeste innovering in die skeepvaart plaasgevind het, met die ontwerp van kleiner seile, 'n meer vaartbelynde romp van ligter hout, en so meer.

Engeland was egter die tuiste van seerowery wat onder Elizabeth I aangemoedig is. Trouens, daar was 'n baie fyn onderskeid tussen 'n alleenhandelaar wat die golwe vir sy eie rekening aangedurf het en 'n seerower. Sommige seerowers het 'n magtigingsbrief van hul tuisregerings ontvang om skepe van ander lande aan te val en die voorraad aan boord te buit. Blykbaar was Elizabeth I, die sogenaamde "maagdelike koningin", baie opgewonde oor die materiaal, edelmetale en ander kosbaarhede wat Engelse seerowers gereeld aan die kaaie van die Teems ontskeep het.

Die stimilus van seerowery wat Engeland in die agtiende eeu ontvang het, het haar aanstons in staat gestel om die wêreld se oseane as die eerste maritieme supermoondheid te beheer. Sir Walter Raleigh het gesê: "As 'n mens die seë beheer, beheer jy die handel. En as jy die handel beheer, beheer jy die politieke mag."

Nie net het Engeland se eilandstatus die land 'n strategiese voordeel bo die vastelandse state met hul veel groter bevolkings en sterker weermagte besorg nie, maar dit het haar ook toenemend van alle territoriale gebondenheid bevry. Londen was bloot die hoofkantoor van die Ryk wat oor die hele aardbol gestrek het. Net soos 'n multinasionale maatskappy sy hoofkantoor van een stad na 'n ander kon verskuif, sou die Britse Ryk insgelyks vanuit 'n ander land kon opereer. Carl Schmitt praat van Engeland, die eilandstaat, wat soos 'n vis in die see swem en selfs sou kon wegswem. Dit was nie meer 'n land nie, maar 'n vloot wat beweeglik in die ruimte en in sy element, die oseaan, sy mag geprojekteer het.

Ter stawing van dié siening haal Schmitt die Britse staatsman Benjamin Disraeli aan wat die titel, "Keiserin van Indië", by die titel van Koningin Victoria gevoeg het, waardeur sy geweldig gevlei gevoel het. Maar Disraeli het selfs verder gegaan en voorgestel dat sy na Delhi verhuis waar sy oor veel meer onderdane as in Brittanje self beskik het.

Die seewaartse beweging van Engeland en die Angel-Saksiese beskawing wat Schmitt so mooi vir ons beskryf, het uiteindelik die globalisme, universalisme en handelaarsingesteldheid van ons eie tyd gebaar. Die aardgebonde volkstaat, selfs die nasiestaat wat nog deur gedefinieerde grense beperk is, is in hoë mate opgehef om plek te maak vir 'n vloeibare, globale ruimte waar een universele kultuur en waardestelsel, dié van Atlantisme, in wording is.

In 'n pregnante slot tot "Land und Meer", noem Schmitt dat die ontdekking van lugvaart 'n derde dimensie, die lug, vir die seementaliteit geopen het. In ons tyd het die ryk van elektroniese kommunikasiemedia, bekend as die kuberruim, bygekom. Ook op die internet oorheers oseaniese Engels en die seementaliteit wat in die agtiende eeu gevorm is. Sodoende neem ontwortelde en letterlik ontaarde individue deel aan 'n oneindige uitwisseling van inligting wat toenemend oor min nasionale, etniese of territoriale eienskappe beskik.

Die oorheersing van wat hy "Atlantisme" noem, is vir Doegin tegelyk 'n eksistensiële, kulturele, ekonomiese en geostrategiese probleem. In die antieke tyd het Rome, die aardmag, militêr oor Carthago, die seemag, by Zama geseëvier toe Scipio vir Hannibal verslaan het. Maar in ons tyd wil dit voorkom asof die seemag van die VSA en sy bondgenoot Brittanje die hele aardbol oorheers.

Hoewel Doegin heelwat aandag wy aan die verband tussen bloed en grond of "bloed en bodem" soos die nasionaal-sosialiste dit genoem het, ag hy die beheer van grond belangriker as om 'n volk rassuiwer te hou.

Doegin sien die geskiedenis as 'n aaneenskakeling van intriges, wat sekerlik aansluit by sommige eietydse sienings van die geskiedenis van die Katolieke kerk en veral die Jesuïtiese Orde, die Vrymesselaars en in ons tyd die Bildenbergers wat blykbaar van tyd tot tyd as 'n soort wêreldregering-in-wording vergader en waarvan die einddoel die opheffing van enige vorm van etniese of nasionale bewussyn sou wees.

In aansluiting by Doegin se komplotteorie oor die wêreldgeskiedenis, is daar in die onlangse tyd heelwat onthul oor hoe die revolusie van 1994 in Suid-Afrika insgelyks deur sakemanne, magnate, geheime dienste en konkelende politici van stapel gestuur is.

Demokrasie in sy suiwerste vorm as "demografiese verteenwoordigendheid" soos ons dit in Suid-Afrika ervaar, is in die geboorteplek van dié staatsvorm, Athene, deur sowel Plato as Aristoteles as 'n radikale staatsvorm gevrees. Vir die Feniciër, die handelaar of Atlantis wat invloed of stemme kan koop, hou demokrasie egter geen gevaar in nie.

'n Aspek van Doegin se denke wat vir Afrikaners van groot belang mag wees, is sy siening oor 'n etniese federasie wat die geografiese federasie van Rusland moet vervang. In 2006 het hy in die tydskrif "Rossieja" voorgestel dat daar 'n federasie van volkere ingestel moet word as alternatief vir 'n sterker eenheidstaat soos deur sommige in die Kremlin voorgestaan word. Volgens Doegin, sal "'n eenheidstaat in die geval van Rusland die ergste van alle moontlikhede wees, omdat dit behaal sal word deur volksmoord op die unieke etnosse wat daarbinne bestaan". Volgens hom sal so 'n "volksmoord nie net die kleiner volkere in die Russiese Federasie bedreig wat deur groter volkere geassimileer sal word nie, maar ook die groot volke".

Doegin sien die burger van 'n nasiestaat wat sy eie kenmerke, lewenswyse, tradisies moet afsweer ten einde lid van 'n groter geheel te word as noodwendig armer as iemand wat deel is van 'n volk of gemeenskap. Vandaar Doegin se voorstel dat geografiese federalisme deur etnofederalisme vervang behoort te word. In so 'n stelsel sal etniese groepe, eerder as etniese gebiede, die konstituerende elemente van die staat uitmaak.

As voorbeeld in sy Rossieja-artikel noem Doegin dié van die Tartare. Binne 'n etnofederasie sal dié volk "as 'n politieke subjek erken word, met 'n groot mate van taalkundige outonomie, dit wil sê, hule sal die reg hê om hul eie taal te praat, om hul eie skrifstelsels en etniese kultuur te ontwikkel en te besluit waar hulle wil woon". Terselfdertyd sal Tartare egter nie geregtig wees op 'n Tartarstan of tuisland nie.

Dié gedagte is blykbaar vir die eerste keer deur die Oostenryks-Marxistiese denker Otto Bauer geopper wat geglo het dat in 'n nuwe staat die nasionaliteitsbeginsel voorrang bo die grondbeginsel behoort te geniet, iets wat hy "ekstraterritoriale kulturele outonomie" genoem het.

'n Beswaar teen Bauer se stelsel sou wees dat dit te moeilik sou wees om te administreer en kommunikasie tussen volkslede wat versprei oor 'n groter grondgebied woon te moeilik sou wees. Hedendaagse kommunikasietegnologie het egter grootliks die angel uit dié kritiek gehaal.

Vanuit die Angel-Saksiese wêreld, die vesting van sogenaamde "Atlantisme", word Doegin dikwels afgemaak as 'n "neo-fascis" en voorstander van Russiese nasionalisme. Die feit dat hy geweldig invloed by Medwedef en Poetin geniet en gereeld in die hoofstroommedia in Rusland gehoor en gelees word, beteken egter dat ons hom heelwat ernstiger behoort op te neem as wat sulke tiperings of stereotiperings sou wou hê.

Deel van die tragedie van Afrikanerwees is dat ons, binne sowel Doegin as Schmitt se definisies, voortdurend in stryd met die Angel-Saksiese seemonster, oftewel die Atlantiste van Brittanje en Amerika verkeer het. Soveel Afrikanerleiers in die verlede kon die ware gesig van ons vyand as landgeworde boorlinge van Afrika wat afstam van die Nederlandse seevaarders van die sewentiende eeu, eenvoudig nie raaksien nie.

Die vraag is of ons nie in die geostrategiese spel wat tans tussen die nuwe, nasionalistiese Rusland en die heersugtige Angel-Saksiese magsblok woed, eerder ons gewig by die Russe moet ingooi en met iemand soos Doegin in dialoog moet tree nie.

Brittanje het bepaal dat Lesotho en Swaziland onafhanklike state moes wees, maar was gekant teen grondgebied of onafhanklikheid vir die Afrikaner. Vandaar ons huidige ondergang binne 'n Engelse staat wat deur die kultuur, universalistiese "demokrasie" en opportunistiese geweld van die Atlantiese Seeryk oorheers word.

Ons het sekerlik niks om te verloor deur so 'n dialoog met Doegin en sy mede-Russe aan te knoop nie.

Александр Фильчаков

Jonathan Jansen, die man van nêrens

In sy rubriek Ras en taal volgens prof, Jansen gee Dan Roodt sy indrukke van die Afrikaanse Taalberaad van 2005 op Stellenbosch. Dan haal hy prof Jansen se berugte stelling van vroër hierdie maand aan: “…luister na kak oor kultuurverskille nie.” Hy gee ons ook ‘n beeld van die stortvloed van Afrikanerhaat wat uit arrogante bruin magsbekleërs se monde vloei.

Jammerlike drommels.

Dit is menslik om aanvanklik geskok te wees oor volwasse en geleerde persone wat so optree. Hoewel onverskoonbaar, kan ons Jansen en kie se woede en dilemma verstaan, gesien teen die historiese agtergrond waaruit die mense se antagonistiese houding jeens Afrikaners en hul kultuur ontstaan het.

Hulle het ‘n diep sielkundige probleem. Dit gaan oor ras.

Dis nie slegs in Suid-Afrika waar mense van gemengde bloed ná die koloniale tydperk agtergelaat is nie. In ander lande het dit ook gebeur. Toe die Britte Indië in 1947 verlaat het, het hulle ‘n paar honderdduisend Anglo-Indiërs agtergelaat. Hierdie gemeenskap van kwasie-Engelse moes hul voete vind in ‘n land waar klasseverskil elke landsburger se sosiale rangorde bepaal het.

Histories is hulle sosiaal verwerp deur sowel die wit as die inheemse bevolkings waaruit hulle gekom het en het dus liewer hul huweliksmaats by hul eie sosiale groep gesoek, waardeur ‘n hegte gemeenskap met ‘n eie identiteit gevorm is. Die swart Indiërs het hulle as Engelse beskou met ‘n bietjie Indiërbloed, terwyl die Engelse hulle as Indiërs beskou het met ‘n bietjie Engelse bloed. Hulle het nie by enige van die twee gemeenskappe ingepas nie en moes noodgedwonge ‘n nuwe gemeenskap skep.

In die skole het die Anglo-Indiërs die Engelse taal, Britse kultuur en kurrikula gevolg. Hul kinders sou nie maklik ‘n Indiese skool met sy inheemse kultuur en tale bywoon nie. Die eerste ding wat mens in ‘n Anglo-Indiese huis sou aantref, was ‘n groot foto van die Britse koningsgesin en impiriale snuisterye. Baie van hulle het, ná afloop van die Britse onttrekking, na Australië, Kanada en Brittanje verhuis. Daar het hulle hulself as volbloed-Britte beskou, maar die donkerder Anglo-Indiërs is nie maklik in hul nuwe vaderland verwelkom of aanvaar nie.

Dit was ‘n rasding.

Enkele jare gelede het ek op ‘n warm aand ‘n bier in ‘n kroegie in Londen gesit en drink. Die kroegman was ‘n jong Anglo-Indiër. Hy vertel my dat hy besig is met ‘n meestersgraad in chemie en wou weet van werksgeleenthede in Suid-Afrika. My spontane reaksie was dat die land mense met sy opleiding benodig. Toe ek na hom as ‘n Indiër verwys wat voorkeur sal geniet by enige posaanstelling, draai hy summier om en stap weg. Hy beskou homself nie as Indiër nie, maar as ‘n Engelsman van Indiese afkoms.

Ek het sy frustrasie verstaan. Hy was ‘n man van nêrens.

In Suid-Afrika het presies dieselfde as in Indië gebeur. Baie bruinmense beskou hulself vandag as polities swart, maar sosiaal wit. Dit laat hulle gewoonlik onwelkom voel in sowel swart as wit sosiale kringe, hoe hard Media24 ook al probeer om ‘n soomlose gemeenskap van Afrikaanses voor te hou. Dit ís mos so dat nie baie bruinmense Xhosaskole wil bywoon nie. Hulle verkies Afrikaanse skole en deesdae ook Engelse skole. Bruinmense van Maleisiese afkoms moes noodgedwonge Afrikaanse skole bywoon, maar dié van swart-Afrika-oorsprong het ‘n keuse gehad om in ‘n inheemse taal te studeer en ‘n Afrika-kultuur aan te neem.

Maar hulle het nie. Hoekom?

Dit is ‘n rasding.

Sielkundiges soos Fisher en Soon beweer dat, hoewel mense aan verskillende sielkundige gemeenskappe verbind is, elke persoon ‘n primêre gemeenskap het wat sy waardestelsel, norme en identiteit versterk met strukture en sosiale ondersteuningstelsels. Dit is uiters belangrik vir die welsyn van ‘n gemeenskap se lede. In sommige gevalle aspireer mense na lidmaatskap van ‘n gemeenskap, maar word verwerp.

Hulle beweer dat deur lidmaatskapstatus te verwerf, probeer die verwerpte groep hulself as wit te gedra, terwyl die nie-wit deel van hul herkoms verwerp en misken word. Hulle het bevind dat sosiaal gevormde verskille en afstande tussen gemeenskappe, rassisme en ander negatiewe uitkomste wat met verwerping en marginaliteit verband hou op sielkundige vlak by lede van aspirerende groepe manifesteer. (Fisher, A. en Soon, 1996)

In sy bespreking van die begrip “identiteit”, toon Erikson aan dat dit gewoonlik ontstaan by daardie punt waar die individu sy identiteit as ‘n probleem ervaar. Net soos die Anglo-Indiërs Indiese burgers by geboorte is, maar ‘n Engelse kultuuroriëntasie het, is bruinmense Afrikane by geboorte, maar verkies die Afrikaners se taal en kultuur; iets wat mense soos Christa van Louw en Jonathan Jansen hoog die josie in maak. Hulle beskou taal en kultuur as gemeenskaplike goedere, maar wil nie die logiese gevolge van hul beskouing aanvaar nie, naamlik om hul taal en kultuur met alles tot hul beskikking te beskerm nie.

Kultuur het vir mense soos hulle ‘n vyand geword. Maar Jansen se probleem is dat hy die bruin gemeenskap se Julius Malema is, ‘n politieke nar sonder substansie.

Dit is waarom Jansen kon sê: “Ek wil nie luister na die kak oor kultuurverskille nie.” Hy wil swart Afrikane, wat nou ook na ‘n Westerse Engelse kultuur aspireer, saam met Afrikaanse studente in ‘n situasie inforseer waar geen van die twee groepe hul eie taal en kultuur kan uitlewe nie.

Sy dilemma is dat hy iewers verkeer tussen wat hy het en wat hy wil hê, tussen wat hy is en wat hy wil wees.

Jonathan Jansen is ‘n man van nêrens.

to beat