Die stad Birmingham in die westelike Middeland van Engeland, is die tweede mees bevolkte stad in die Verenigde Koninkryk en die agtste grootste in Europa, maar huisves ook Brittanje se gevaarlikste uitvoerproduk.
Die voormalige sentrum van die Industriële Revolusie, spog met ‘n groot en groeiende Moslem-bevolking. Vyf van Birmingham se kiesafdelings het die hoogste vlakke van radikalisering en terrorisme in die land, en dit het ongelukkig ‘n uitvoerproduk geword.
Prominente militantes wat deur die stad se ondergrondse netwerke gekom het, sluit in Abdelhamid Abaaoud, organiseerder van die aanvalle van Parys in 2015, en Mohamed Abrini, ‘n Belgiese staatsburger wat gehelp het om die aanvalle in 2016 in Brussel van stapel te stuur.
David Videcette, ‘n voormalige senior teenterrorisme-amptenaar, het gesê Birmingham het selfs ‘n beter gevestigde ekstremistiese netwerk as Londen. “Dit is ‘n besigheid vir hulle,” het hy gesê. “As ons terrorisme sê, is mense geneig om te dink dit gaan oor godsdiens. Dit is nie so nie. Dit gaan altyd oor geld.”
Hierdie jaar, in Februarie, het die Franse joernalis Rachida Samouri die stad besoek en berig oor haar bevindings in die Franse dagblad Le Figaro.
In Birmingham à l’heure islamiste [Birmingham in die greep van die Islam] veroordeel Samouri die Islamitiese enklawe. “Birmingham is erger as Molenbeek,” het ‘n Franse kommentator opgemerk in antwoord op Samouri se verslag. Die Guardian het Molenbeek in België beskryf “as Europa se jihadi-sentrum”.
Moslemvroue in die Engelse stad wat met Samouri gepraat het, het Frankryk as ‘n “diktatorskap” op grond van godsdienstige vryheid veroordeel. Hulle het gesê hulle beskou godsdiensvryheid en die skeiding van kerk en staat as “‘n verskoning vir die aanval op Moslems”. Hulle het ook gesê dat die Verenigde Koninkryk hul voorkeurland is, omdat hulle toegelaat word daar om ‘n volle sluier te dra.
In ‘n verslag van 1000 bladsye “Islamitiese Terrorisme: Ontleding van Misdrywe en Aanvalle in die Verenigde Koninkryk (1998-2015),” geskryf deur die Hannah Stuart vir Brittanje se Henry Jackson Society, word Birmingham herhaaldelik aangewys as Brittanje se voorste bron van terrorisme en hierdie terroristeplaag word na die res van die vasteland uitgevoer, nie net die Verenigde Koninkryk nie.
In die Small Heath area, waar byna 95 persent van die bevolking Moslem is, is baardmanne en vroue wat volle Islamitiese kostuums dra, oorvloedig, markstalletjies sluit vir daaglikse gebed en die winkels vertoon slegs Islamitiese klere en godsdienstige boeke.
‘n Tiener van Franse herkoms verduidelik hoe sy pa Birmingham bó Frankryk verkies, want ‘n mens kan die sluier sonder enige probleem dra en ‘n mens kan skole vind waar seuns en meisies nie meng nie. Birmingham “is ‘n bietjie soos ‘n Moslemland. Ons is onder ons, ons meng nie”.
Die Birmingham Mail-koerant het selfs gekla dat die stad die onderskeid van “Terror Central” het. Nazir Afzal, die voormalige hoofaanklaer van Noordwes-Engeland, het aan die New York Times gesê: “Die ekstremistiese denkskole lyk meer ingebed in Birmingham as in ander dele van die land.”
Maar ten spyte van die Franse voorbeeld van meer integrasie in die sekulêre Franse samelewing, is jihadiese aanvalle in Frankryk onder die ergste in die geskiedenis. Daar word bereken dat die land sowat 751 spergebiede het, wat sogenaamde “zones urbaines sensibles” genoem word, plekke waar uiterste geweld plaasvind terwyl wetstoepassers, brandweermanne en ander openbare agente nie durf waag om in te gaan nie uit vrees vir meer geweld.
Die Noorse historikus en kenner op Moslem-enklave, Fjordman, verduidelik hoe die Britte die Moslem-gebiede ignoreer as ‘n gevaar van ander lande:
“As jy sê dat daar ‘n paar gebiede is waar selfs die polisie bang is om te gaan, waar die land se normale sekulêre wette skaars van toepassing is, is dit onbetwisbaar dat sulke gebiede nou in verskeie Wes-Europese lande bestaan. Frankryk is een van die moeilikste voorbeelde: Dit het ‘n groot bevolking van Arabiese en Afrika-immigrante, waaronder miljoene Moslems. Daar is nie sulke gebiede in die Verenigde Koninkryk nie, beslis nie op daardie vlak nie. Daar is Moslem-enklaves in verskeie stede waar ‘n nie-Moslem nie welkom mag wees nie; plekke wat soos Pakistan of Bangladesj en nie Engeland nie, lyk. Maar nie een van hierdie plekke is ‘n spergebied in die Franse, Duitse of Sweedse sin nie – plekke waar die polisie, ambulanse en brandweer aangeval word as hulle binnekom, en waar die enigste manier om (byvoorbeeld ‘n vuur te veg) is onder gewapende begeleiding.”
Omar Bakri Muhammed, wat mede-stigter van die Britse Islamitiese organisasie al-Muhajiroun is, het in ‘n televisie-onderhoud in 2013 erken dat hy en mede-stigter Anjem Choudary Westerse jihadiste gestuur het na verskeie ander lande.
Birmingham as ‘n geheel, met 234 000 Moslems, het 39 veroordeelde terroriste opgelewer. Die grootste enkele aantal veroordeelde terroriste, 117, kom egter van ‘n “geïntegreerde” Londen af.
Pakistanse en Bangladesjse immigrante en hul kinders is die meeste bestand teen integrasie binne die Britse samelewing. In sulke gemeenskappe praat baie van hulle vroue nie Engels nie en sê hulle verkies Islamitiese Sharia-wet bo Britse wette. In 2014 het Moslem-radikale saamgesweer om fundamentalistiese Salafi-leerstellings en -praktyke in ‘n verskeidenheid van Birmingham-skole in te voer.
Die voormalige Britse teenterrorismehoof, Peter Clarke, het in sy Julie 2014-verslag gesê: “Daar is gekoördineerde, doelbewuste en volgehoue aksie, uitgevoer deur ‘n aantal geassosieerde individue, om ‘n onverdraagsame en aggressiewe Islamitiese etos in ‘n paar skole in Birmingham in te stel. Dit is behaal in ‘n aantal skole deur invloed oor die beheerliggame te verkry, simpatieke hoofonderwysers of senior personeellede aan te stel, soortgelyke persone in sleutelposisies aan te stel en om hoofonderwysers te verwyder.”
Sir Michael Wilshaw, die hoofinspekteur van haar Majesteit, het in ‘n brief aan die Staatssekretaris vir Onderwys, op 8 Julie 2016 verklaar dat die situasie “broos bly”.
Birmingham het die grootste aantal vroue wat nie in Engels praat nie, sowel as die grootste aantal moskees, 161 in die Verenigde Koninkryk. Meer as een opname het getoon dat die jonger geslagte Moslems selfs meer fundamentalisties is as hul ouers en grootouers, wat direk uit Moslemlande geëmigreer het.
Die jonger geslagte is in Brittanje gebore, maar fundamentalistiese predikers besoek die Britse Moslem-enklaves vrylik, gee lesing in moskees, Islamitiese sentrums en by jeugorganisasies.
Teen die begin van die eeu, in 2000, het die premier van Bangladesj, Sheikh Hasina, aan die Los Angeles Times vertel hoe die land hulle hordes mense gaan huisves, die verwagte verdubbeling van sy Moslem-bevolking teen 2050. Sy het geantwoord: “Ons sal hulle na Amerika stuur. Globalisering sal die probleem wegneem, aangesien jy alle produksiefaktore, ook arbeid, oopstel. Daar sal vrye verkeer wees, van land tot land. Globalisering in sy suiwerste vorm moet nie grense hê nie, so klein lande met groot bevolkings moet bevolking kan stuur na lande met groot grense en kleinbevolkings.”
Jonathan Bowden (12 April 1962 – 29 Maart 2012) was ‘n Britse nasionalis, orator, skrywer, kunstenaar. Van al die mense wat na die tweede wêreldoorlog gebore is, het Bowden waarskynlik die grootste invloed op my politieke denke gehad. Objektief is Bowden naas Adolf Hitler en Martin Luther King die beste publieke spreker wat ek nog ooit gehoor het. Ek beplan ‘n reeks oor Bowden vir praag, maar aangesien dit vandag die vyfde herdenking van sy dood is, het ek besluit om regse Afrikaners wat nog nie van hom bewus was nie, in te lig oor een van die briljantste denkers wat die Anglo-wêreld in die laaste 50 jaar opgelewer het.
Die reeks onderwerpe waaroor hy toesprake gelewer het (omtrent 500 waarvan ek bewus is) handel grootliks oor die uitwerking van moderniteit op die blanke ras in die ná-oorlogse wêreld.
Bowden beskryf homself as ‘n “anti-humanistiese Nietzscheaan”. Dit wil sê hy staan humanisme vanuit ‘n Nietszchean perspektief teen. Die eerste dekade van die 21ste eeu was waarskynlik die donkerste in ons ras se geskiedenis. Die uiters Sionistiese en intervensionistiese beleide van die neokonserwatiewe Bush/Blair-vennootskap het die hele Midde-Ooste gedestabiliseer. Die wêreldekonomie het ineengestort en massa-immigrasie na blanke lande het letterlik eksponensieel toegeneem. In Suider-Afrika het swart regerings hulle greep op mag versterk en die era van brutale moorde op blankes het aangebreek. Dit is gedurende hierdie dekade wat Bowden vir homself naam gemaak het. In Brittanje se donker kroeë en verlate sale is sy vaardighede geslyp en teen die tyd dat hy sy laaste toespraak in Januarie 2012 in Amerika gelewer het, was hy volgens my die volmaakte voorbeeld van Nietszche se übermensch. Die toespraak se naam was “Bullet Through Steel”- ‘n metafoor van die blanke beskawing. Die blanke ras was histories die enigste ras wat as “a bullet that goes through steel” beskryf kon word. Dit beteken ons was die enigste ras wat oseane kon oorsteek, die mens kon laat vlieg en later op die maan kon plaas. Ons klassieke kunste, letterkunde en bydraes tot wetenskap is ongeëwenaard… En nou verkeer ons op die randjie van uitwissing.
Een van Bowden se belangrikste talente was sy vermoëns om verby Engeland se haatspraakwette te praat. Hy kon die intriges van die Engelse taal manipuleer om omstrede begrippe te verwoord. Volgens my is daar tans geen Afrikaner wat geleer het om die geheime van die Afrikaanse taal vir politieke en rasgedrewe doeleindes te manipuleer nie. As so ‘n skrywer/spreker wel in die toekoms na vore kom, sal die wreedaardige ANC-regime wat Suid-Afrika regeer hom beslis in kettings slaan, gesel en kruisig. Sy bloed sal deur die demoniese media-figure gedrink word en marxistiese professore sal bo-op sy dooie liggaam “twerk” (primitiewe Afrika-dansvorm).
Blankes in Suid-Afrika word nou daagliks op die wreedste maniere deur die Engelse vleuel van Koos Bekker se media-ryk verneder en geboelie. As jy voel daar is geen hoop nie – luister na Bowden- dis wat ek, Vicky doen. As ek depressief en woedend word (“black-pilled” in altregse lingo) luister ek na:
Enkele weke voor sy dood het hy ‘n reeks potgooie saam met ‘n jong Richard Spencer opgeneem. Hierdie reeks is meer waardevol as ‘n hele hoërskoolloopbaan se klasse. Dit is verpligte luisterstof vir enige Afrikaner wat deel van Altregs wil wees.
Ek sal in die toekoms skrywes publiseer waar ek in diepte Bowden se filosofie wil ontleed.
Die Boere van die ZAR (Transvaal) het te Majuba op 27 Februarie 1881 ’n klinkende oorwinning oor die Britte in die laaste veldslag van die Eerste Vryheidsoorlog behaal.
Op 12 Februarie 1877 annekseer Groot-Brittanje die Zuid Afrikaansche Republiek tot ’n kolonie van Brittanje. Brittanje het daardeur nie bloot die Sandrivier Konvensie van 1854 waarin die ZAR se vryheid gewaarborg verbreek nie, maar ook die Boere se vryheidstrewe ernstig aangetas. Ongeveer drie jaar opper die Boere protes teen die Engelse bewind maar word aan hul eise nie gehoor gegee nie. Op 10 Desember 1880 vergader 10 000 Boere by Paardekraal (Krugersdorp) en die besluit word geneem om tot ’n gewapende vryheidstryd oor te gaan.
Britse garnisoene is regoor Transvaal deur Boeremagte beleër terwyl ’n Britse konvooi by die Slag van Bronkhorstspruit op 20 Desember 1880 verslaan is. Die Boeremagte was bykans deurgaans in die minderheid en met meestal uitgediende wapentuig. ’n Deel van die burgers is aan die grens tussen Transvaal en Natal (destyds ’n Britse kolonie) geplaas om die opmars van die Britse Generaal George Colley wat die Britte in Transvaal weer moes ontset te stuit. Die onderskeie slae van Laingsnek (aan die suidelike hange van Majuba berg) asook Skuinshoogte het aan die begin van 1881 daarop gevolg. In beide veldslae het die Boeremagte as oorwinnaars uit die stryd getree, maar is die oorlog nie beslissend ten gunste van die Boere beklink nie.
Ten einde die Boeremagte te Laingsnek te omseil het Generaal Colley gedurende die nag van 26 Februarie 1881 met ongeveer 405 manskappe die berg Majuba vanuit Mount Prospect aan die suidekant bestyg. Weens die steilte en die nag was die bestyging van die berg uiters moeilik. Die Britse manskappe is op die kruin van die berg geplaas ten einde met die hoogte en ligging daarvan ’n strategiese oorwinning oor die Boere te kon behaal.
Die Boere het eers die oggend van 27 Februarie 1881 besef dat die Britse mag die berg bokant hul stellings beset het. Die Boere het egter nie gevlug nie maar onder aanvoering van Generaal Nicolaas Smit georganiseer en so gou doenlik die berg bestorm. Veldkornet Fanus Roos en sy manne het reguit op na Gordon’s Knoll beweeg. Kommandant Joachim Ferreira en sy manne het parallel met Roos aan sy westekant teen die berg opgeklim. Veldkornette Malan en Trichardt met hulle manne het parallel met Roos aan sy oostekant die berg bestyg. Die kruin is gevolglik vanuit drie rigtings deur die jonger Boere bestorm, terwyl burgers oor die ouderdom van 50 jaar oor ’n lang afstand vanaf die groot terras teen die berg met akkurate vuur die Britte op die kruin onder druk geplaas het. Generaal Smit se opdrag was dan ook dat elke Engelsman wat sy kop oor die kruin steek onder lood gesteek moes word.
Die Britse magte was magteloos teenoor die moordende vuur wat die Boere op hul losgelaat het en het konsternasie uitgebreek toe die jonger Boere bykans gelyk vanuit die ooste, noorde en weste die kruin bereik het. Generaal Colley het midde die geveg op die kruin gesneuwel. Die Britte het suidwaarts oor die kruin begin vlug, soms blindelings van vrees na hul dood. Die Britse verliese was groot: Van die 405 het net 118 ongeskonde oorgebly. Die 120 Skotte het die swaarste gely – slegs 24 kon van die Boere se koeëls ontsnap. Die Slag van Majuba was ’n reuse-terugslag en verleentheid vir Brittanje.
Ongeveer 350 Boere het aan die slag deelgeneem, waarvan slegs 2 gesterf het. Na afloop van die Slag is die ZAR en die Boerevolk se vryheid met ’n vredesverdrag aan die hange van die berg in O’Niell se kothuis onderteken weer herstel.
‘n Amerikaanse “kernsnuffelhond” vliegtuig het in die rigting van Noorweë opgestyg, het die Britse media berig, want Britte glo dat “Russiese” radioaktiewe deeltjies uit Oos-Europa na die Verenigde Koninkryk dryf.
Die Amerikaanse opsporingsvliegtuig het vanaf Sussex opgestyg op ‘n missie “om getuienis van kernaktiwiteit of ‘n kernontploffing te vind”.
Volgens “spotters” is ‘n tweede spioenasievliegtuig ook ontplooi uit Mildenhall ná die eerste een, het The Daily Mail berig. Die WC-135 Phoenix versamel atmosferiese monsters in reële tyd in die rigting van die noorde van Europa en die Barentsz-see.
Die vrees van ‘n radioaktiewe voorval word deur Brittanje uitgebuit met suggesties dat “Russiese kerntoetse by Nowaja Zemlja naby die Arktiese sirkel” kon plaasgevind het meen die Britse media, as gevolg van ‘n beweerde skerp styging in jodiumvlakke aangeteken in Noord-Europa.
Luggehalte metings oor die hele vasteland het spore van radioaktiewe jodium-131 in Januarie en Februarie opgemerk, wat kom uit Oos-Europa. Jodium-131 het ‘n halfleeftyd van net agt dae, sodat die opsporing in die atmosfeer ‘n bewys van ‘n onlangse vrystelling beteken. Dit word wyd gebruik in die behandeling van sekere soorte kanker.
Maar die CTBTO (Kernsperverdragsorganisasie) het enige kerntoets wat onlangs plaasgevind het, uitgesluit. Die organisasie bestuur ‘n wêreldwye moniteringstelsel. In ‘n verklaring Maandag, het die CTBTO gesê: “As dit ‘n kerntoets was, sou daar baie ander radioaktiewe isotope vrystel gewees het.
“Geen ontdekkings bo tipiese plaaslike historiese vlakke is waargeneem nie,” het die CTBTO verklaar en bygevoeg dat geen kommer oor die verslae van Jodium-131 in Europa bestaan nie.
Onder die teorieë wat waarskynlik beskou word, is dat ‘n vervaardiger van mediese radio-isotope, waarskynlik in Oos-Europa, ‘n lek gehad het. Hierdie voorval lyk nou soos ‘n episode van 2011, toe die Budapest Isotope Instituut – wettig en skadeloos – ‘n aantal radioaktiewe jodium in die omgewing vrygestel het.
Die lekkasie was die gevolg van ‘n foutiewe filterstelsel by die Instituut vir Isotope in Budapest, Hongarye, wat ‘n wye verskeidenheid van radio-aktiewe isotope vir mediese behandeling en navorsing produseer.
Frankryk se kernveiligheidgesag, die IRSN, het verlede week aangekondig dat die werklike aantal radioaktiewe jodium-131 in Europa se atmosfeer in Januarie “nie openbare gesondheid geraak het nie”, en het sedertdien na normaal teruggekeer het. Ander waarnemings is opgemerk in Finland, Pole, die Tsjeggiese Republiek, Duitsland, Spanje en Frankryk, volgens die IRSN.
“Ons lei die ondersoek,” het Jean-Christophe Gariel, van die IRSN gesê.
Die Britte is blykbaar te ongeskunsteld om enige wetenskaplike verklaring te begryp en verkies om spookstories en samesweringsteorieë oor “Russiese kernontploffings” te glo. Hulle verkies skynbaar ‘n oorlog met Rusland deur dié soort onverantwoordelike manipulasie van openbare gesindhede.
Die Katyn-massaslagting het gedurende die Tweede Wêreldoorlog en daarna opslae gemaak. Katyn word Kah-thin uitgespreek (Daniel Ford, bron hier onder, Kindle 214). Ek gaan hierdie gebeurtenis belig om aan te toon hoe regerings en die massamedia inligting weerhou of verdraai om die publiek te mislei. JK Zawodny se boek, Death in the forest: The story of the Katyn forest massacre (Pickle Partners Publishing, 1962, 258p; Amazon Kindle $5,69) , is deur Goolding beskryf as “one of the most complete accounts of Katyn” (Matthew Goolding, bron hier onder, Kindle 55). Maar van Zawodny se inligting is na meer as ‘n halfeeu verouderd. Eugenia Maresch se boek, Katyn 1940: The documentary evidence of the West’s betrayal (Stroud: The History Press, 2010, 288p; Amazon Kindle $13,67), is gebaseer op nuwe argivale inligting. George Sanford se boek, Katyn and the Soviet massacre of 1940: Truth, justice and memory (Abingdon: Routledge, 2005, 273p; Amazon Kindle $49,49), word deur Goolding beskryf as “the most important recent work about this topic” (77). Sanford se boek is egter onbetaalbaar duur.
Vir die doeleindes van hierdie rubriek maak ek van twee ander boeke gebruik. Uit die Amerikaanse oogpunt gebruik ek Daniel Ford se boek, A death in the forest: The US Congress investigates the murder of 22 000 Polish prisoners of war in the Katyn massacres of 1940 – Was Stalin or Hitler guilty? (Durham NH, Warbird Books, 2014, 82p; Amazon Kindle $3,41). ‘n Groot voordeel van Ford se boek is dat dit die kern weergee van die Amerikaanse Departement van Verdediging se verslag van 2 162 bladsye na aanleiding van verhore wat in 1951/52 gehou is: The Katyn forest massacre (Progressive Management, 2013; Amazon Kindle $6,83). Die Britse gesigspunt word belig in Matthew Goolding se boek, Katyn: A British dilemma (2014, 45p; Amazon Kindle $3,41). Ford en Goolding se boeke het die voordeel dat hulle, naas die verskillende invalshoeke, die jongste inligting bevat.
Die Tweede Wêreldoorlog (1939-1945) het op 1 September 1939 begin toe Duitsland oorlog teen Pole verklaar het. Op 13 September het die Sowjetunie die nie-aanvalsverdrag met Pole opgehef. Sowel Duitse as Sowjettroepe het hulle gehaas om soveel moontlik Poolse grondgebied te beset. Albei wou die onafhanklike Pole, wat in 1918 na die Eerste Wêreldoorlog voorwaardelik tot stand gekom het, vernietig. Die Sowjetunie en Duitsland het op 28 September 1939 ‘n nie-aanvalsverdrag gesluit; die Molotov-Ribbentrop-verdrag, waarmee Poolse grondgebied tussen die Sowjetunie en Duitsland verdeel is. Die besetting van die stad Lwów (tans Lviv, in die verre weste van die huidige Oekraïne), in die suide van die destydse Pole, was vir albei lande van strategiese belang. Die Duitsers wou verhoed dat Poolse burgers na Roemenië in die suide vlug terwyl die Sowjetunie sy wesgrens so gou moontlik verder weswaarts wou verskuif. Die Poolse bewind het die stad suksesvol teen die Duitse aanslag verdedig maar is deur die Sowjetmagte oorweldig.
Nikita Khruschev (1894-1971, Sowjetstaatshoof 1953-1964) was in 1939 as die Russiese goewerneur van die Oekraïne in bevel van die Sowjetbesette Poolse grondgebied. Die Russiese geheime polisiediens, die NKVD (“Peoples’ Commissariat of Internal Affairs”), het baie Pole krygsgevange geneem; nie net soldate en polisiemanne nie, maar ook die leiers in die gemeenskap, die intelligensia of elite; dus enigeen wat teen die Sowjetbesetting weerstand kon bied of kon help om ‘n onafhanklike Pole te laat herrys. “Kozielsk, located east of Smolensk, imprisoned 5 000; Starobielsk, near Kharkov, held 4 000 Polish officers; and Ostashkov, near Kalinin, where 6 400 Poles were interned” (Ford 315), dus 15 400 altesame. “They comprised the elite of the Polish military and civilian leaders” (Ford 331). “These prisoners remained at the three camps from September-October 1939, until April-May 1940” (Ford 331).
In die 21 maande wat die aanvanklike Sowjet besetting van Poland geduur het, is honderd duisende Pole gevange gehou in “some hundred-odd camps in Poland’s eastern territories and the western provinces of the Soviet territory” (Ford 315). “Perhaps one hundred thousand Polish civilian had been arrested and sent into the Gulag* in 1940 and 1941” (Ford 446). Die Pole wat in die Sowjet-Poolse Oorlog (1919-1921) geveg het, waarin die Pole hulle grondgebied grootliks suksesvol verdedig het, moes dit veral ontgeld. Op 22 Junie 1941 het die Duitse regering sy nie-aanvalsverdrag met die Sowjetunie verbreek, die gebied met Operasie Barbarossa binnegeval en spoedig Pole, insluitende Lwów (Lviv), verower. In daardie stad het die Duitsers toe die lyke van sowat 7 000 vermoorde Pole in die Brygidki-tronk gevind (Ford 242). [* Gulag: “Russian term for the system of prisons and labour camps used to silence dissidents and opponents of the Soviet regime” (Collins World Encyclopedia, 2003, p 405.]
Die Russies-Finse of Winteroorlog (1939-1940) het baie krygsgevangenes opgelewer. Saam met die wêreldoorlog-krygsgevangenes het die Sowjetowerheid meer prisoniers gehad as wat hy kon hanteer. Te Bykovnia (naby Kiëv) en Kharkov, is baie Pole om die lewe gebring. Ford skryf: “Those from southeastern Poland are buried at Bykovnia near Kiev … and many or all of their names are known. Those from the northeast were presumably executed in present-day Belarus, but their names and whereabouts [are] still a mystery” (904). Daar was ander plekke in die Oekraïne, Belarus en Rusland waar ook massamoorde teen Pole gepleeg is. Met die uitsondering van Katyn is hierdie grafte nog nie opgespoor nie.
Die Duitse magte het in Operasie Barbarossa ooswaarts tot by bv Leningrad (nou Sint Peterburg) gevorder. Die Sowjetowerheid het dermate bedreig gevoel dat hy toe bereid was om hulp uit enige oord teen die Duitsers te aanvaar, selfs van Poolse soldate wat krygsgevangenes was. Op 30 Julie 1941 is ‘n Sowjet-Poolse ooreenkoms hieroor aangegaan, wat diplomatieke bande ingesluit het. “Under this agreement, all Poles interned in Soviet prison camps within the territory of the USSR were to be released by the Soviets” (Ford 294). Die militêre verdrag tussen die Poolse en Sowjetregering is op 14 Augustus 1941 gesluit. Op 16 Augustus 1941 het die Poolse militêre bevelvoerder, generaal Wladyslaw Anders, wat uit ‘n Moskouse tronk vrygelaat is, begin om na Poolse soldate te soek wat deur die Russe krygsgevange geneem is. Hy kon baie van hulle nie opspoor nie. Sowat 8 300 Poolse soldate het verdwyn (Goolding 232). By navraag kon bv die Sovietstaatshoof, Josef Stalin, sy minister van buitelandse sake, Vyacheslav Molotov, en die NKVD-hoof, Lavrentiy Beria, geen bevredigende verduideling verskaf nie.
Die Duitse opmars teen die Sowjetmagte is in Januarie 1943 by Stalingrad (tans Volgograd) gestuit. Terwyl die Duitse troepe reeds besig was om die aftog in Rusland te blaas, het hulle op massagrafte in die Katyn-woud, 18 kilometer wes van Smolensk, in Rusland, afgekom. Hierdie vonds is op 13 April 1943 bekend gemaak. Die Duitsers het die Sovietunie van hierdie massaslagting beskuldig. “The Russians immediately put out the counter-claim that the atrocity was actually a German one – suggesting, among other novelties, that the bodies were actually those of murdered Jews, dressed in Polish uniforms. To their shame, the American and British governments accepted the Russian version” omdat Westerse belange “called for cooperation with the Soviet Union in the common crusade against Nazi Germany ” (Ford 249).
Die Poolse regering in ballingskap in Londen, met Wladyslaw Sikorski as eerste minister, het die Internasionale Rooi Kruis op 15 April 1943 gevra om ‘n neutrale ondersoek in te stel. “The Poles were ‘extremely unfortunate in that the Germans also asked the Red Cross to investigate at exactly the same time, which allowed the Soviets to depict their wholly independent moves as being part of a coordinated conspiracy’ … British people took to the idea, especially as popularity of Stalin was at an all-time high” (Goolding 586) sedert die Slag van Stalingrad. “Among civilians, a most common sentiment was an almost unbridled admiration for the Soviet Union in general, and for the Red Army in particular” (Goolding 615).
“On April 19, 1943, the Soviet newspaper, Pravda, carried a front-page editorial which attacked the Polish Government’s request for assistance of the International Red Cross in ‘investigating something that never happened'” (Ford 561). Hierdie versoek van die Poolse regering en die felheid van sy anti-Sowjetpropaganda oor Katyn het daartoe aanleiding gegee dat die Sowjetunie op 25 April 1943 diplomatieke bande met die Poolse regering verbreek het. Die Sowjetunie het nie meer die Pole se steun nodig gehad nie. Al die Poolse krygsgevangenes is tot Sowjetonderdane verklaar. Dit was duidelik dat die Sowjetunie permanente beheer oor Pole wou verkry. “The Western Powers proved incapable of countering this pressure with equal energy. They were obsessed by anxiety as to the loyalty of the Soviet ally and feared to provide him with an excuse for a separate deal with Germany” (Goolding 120). “On April 30, 1943, a medical commission of leading representatives of medical jurisprudence and criminology from 12 European universities and neutral countries, selected by the Germans, signed a protocol establishing these Polish officers were massacred in the Spring of 1940” (Ford 302).
Wat het in 1940 met hierdie Pole gebeur? Om die samewerking van Poolse aangehoudenes in Sowjet-krygsgevangekampe te verkry, is die gerug onder hulle versprei dat hulle huis toe gaan (Ford 347). Die gevangenes van die Kozielsk-kamp is per trein na Gniezdovo-stasie, 18 kilometer wes van Smolensk, vervoer en vandaar 3 kilometer per bus na die Katyn-woud (Ford 371). Oor die sewe massagrafte word gesê: “4 143 bodies [were] exhumed at Katyn, and another 110 found but not exhumed” (Ford 818). Daar is ‘n groot mate van konsensus dat die moorde van Maart tot Mei 1940 gepleeg is (Goolding 377). Ford voeg by: “In addition to the roughly 5 000 Poles buried in the Katyn Forest itself, some 20 000 Polish prisoners were murdered at other sites in the Soviet Union” (825).
Duitse soldate het die massagrafte by Katyn in 1943 ontdek en wou dit onder die Rooi Kruis se aandag gebring, maar Geallieerde en Sowjetpropaganda het hulle daarvoor geblameer.
Daar was eintlik drie “Katyns”, een elk vir die drie Poolse krygsgevangenekampe Kozielsk, Starobielsk en Ostashkov (Ford 404). Slegs sowat 400 van hierdie 15 400 prisoniers het die oorlog oorleef (Ford 347). Die Poolse prisoniers in die Ostashkov-kamp is in die Witsee by Tver verdrink (Ford 396, 404). “The prisoners in Ostahkov were placed on two very old barges, and when the barges were towed out to sea they were destroyed by Russian artillery fire” (Ford 404). Die amptelike Amerikaanse verslag lui: “We are equally certain that the 15 000 Polish officers – those interned at Starobielsk and Ostashkov – were executed in a similar brutal manner. Those from Starobielsk were disposed of near Kharkov, and those from Ostashkov met a similar fate. Testimony was presented by several witnesses that the Osthashkov prisoners were placed on barges and drowned in the White Sea. Thus the committee believes that there are at least two other ‘Katyns’ in Russia” (Ford 896). “The committee … wish to impress … that the investigation of the Katyn massacre barely scratches the surface of numerous crimes against humanity perpetrated by totalitarian powers” (Ford 921). Die komitee noem dit “Katynism” (Ford 929).
Tydens die oorlog was Winston Churchill die Britse eerste minister en Anthony Eden die minister van buitelandse sake. “Churchill advised Sikorski against provoking the Soviets” (Goolding 165). Eden “had done all he could to persuade the Poles to treat this [Katyn] as a German propaganda move designed to sow discord between the allies … The [British] War Cabinet was already concerned that this business would hamper their efforts to use Polish troops for fighting Germany in the Middle East” (Goolding 174). “The British were primarily concerned with maintaining Allied unity, despite suspecting that the Soviets were indeed responsible for the Katyn killings” (Goolding 222). “The anger and unconvincing terms of Russian denials suggest a sense of guilt” (Goolding 232).
“Churchill claimed to Stalin that ‘the Polish press will be disciplined in future'” (Goolding 543). Churchill het in ‘n kabinetsvergadering gesê: “No Government which had accepted our hospitality had any right to publish articles of a character which conflicted with the general policy of the united nations and which would create difficulties for the Government” (Goolding 648). “It must … be remembered that Poland was the reason Britain initially went to war” (Goolding 578). Die Britse regering het die Amerikaanse regering versoek “to promote Germany as ‘enemy No 1′” (Goolding 250). In die Britse parlement het Eden op 4 Mei 1943 gesê: “His Majesty’s Government have no wish to attribute blame for these events to anyone except the common enemy” (Goolding 258).
George Sanford skryf in sy bogenoemde boek: “The official and public policy was to use the inconsistencies and gaps in the Katyn evidence to justify a policy of non-attribution of guilt” (Goolding 275). Dít ten spyte van Owen O’Malley, die Britse ambassadeur by die Poolse regering in ballingskap, se verslag van 24 Mei 1943 waarin hy skryf: “I think most of us are more than half convinced that a large number of Polish officers were indeed murdered by the Russian authorities” (Goolding 290). “O’Malley seems distressed that their morals have been tested so brutally in order to continue their good relationship with an important ally” (Goolding 290). Goolding skryf: “I would argue that this report from O’Malley marks a momentous acceptance from many British officials regarding the probability of Soviet responsibility for the massacre. There was also an acceptance that they were themselves involved in a cover-up, expressing some melodramatic mourning for the loss of their ‘English’ morals” (307).
Alexander Cadogan, die Britse adjunkminister van buitelandse sake, het die Nuremberg-verhoor vooruitgeloop met hierdie opmerking: “The other disturbing thought is that we may eventually, by agreement and in collaboration with the Russians, proceed to the trial and perhaps execution of Axis ‘war criminals’ while condemning this atrocity. I confess I shall find that extremely difficult to swallow” (Goolding 307).
“The policy of the British Government headed by Churchill was to ‘suspend judgement’. The fact that this suspension of judgement was merely a way of continuing the cover-up troubled Foreign Office members, but it didn’t force them to change their policies. They were desperate to encourage all parties to refrain from public comment” (Goolding 322). Sanford word soos volg aangehaal: “The liberal moralism of the British elites made it psychologically impossible, quite apart from their definition of the National interest, for them to accept, at least publicly, that their Soviet ally was a mass murderer. They, therefore, had to reject what would normally have been accepted as overwhelming evidence of proof of Soviet guilt for the Katyn massacre” (Goolding 329). V Rockwell, Anthony Eden se biograaf, het geskryf: “The British public suffered ‘a fit of immorality in which few were concerned with anything except winning the war and keeping the alliance with Russia intact'” (Goolding 656).
Naas hoedanig die aanvanklike reaksie in Britse regeringskringe oor Katyn was, het Goolding ook ondersoek ingestel na die houding van ander Britse instelling van April tot Junie 1943 oor die Katyn-gebeure. Die Britse radiodiens, die BBC, het anders as bv die Duitse senders, geen woord oor Katyn gerep nie (Goolding 335). Op 15 April 1943 “the German Home Service discussed the response from Allied nations: ‘The murder of some 12 000 Polish officers has not made the slightest impression so far on the British news services. Whereas London as a rule pretends [to] stand guard over the moral behaviour of humanity it pretends to be hard of hearing in the Katyn case'” (Goolding 411). Die BBC se standpunt was soos volg: “The BBC, whilst maintaining its independence, entered into a gentleman’s agreement with the government to accept official guidance in their treatment of public affairs. That is to say they undertook to conform to official policy, whilst reserving the right to execute it in their own way” (Goolding 350).
Gedurende die oorlog was die Britse pers onderhewig aan streng sensuur. Regulasies “prohibited the publication of information useful to an enemy and … empowered the Home Secretary to suppress a newspaper which systematically published matter calculated to foment opposition to the prosecution of the war” (Goolding 467). The Times het berig dat die Poolse regering die Internasionale Rooi Kruis gevra het om ondersoek in the stel. Time Magazine het gemeld “there is no way of knowing whether the German story is true” (Goolding 486). “Stalin himself won Time Magazine‘s ‘Man of the Year’ 1942″ (Goolding 568). “The British mainstream press seem to be fairly responsive to Government requests, usually keeping their articles to a neutral tone. The most extreme example I have found is the Guardian article postulating German guilt” (Goolding 534).
“On January 24, 1944, the Soviet Special Commission To Investigate the Katyn Massacre released its own report stating that the Nazi Germans had committed the atrocity after the Poles fell captive to the Nazis in July-August 1941” (Ford 310). Die Russe het soos volg beweer: “The Poles interned in the three camps had been transferred by the Russians to other camps in the vicinity of Smolensk during March and April 1940 and were taken prisoner by the Germans during the Russian retreat. The Russians flatly accused the Germans of executing ’11 000′ Polish officers in 1941” (Ford 569).
“On July 1 and 2, 1946, the International Military Tribunal at Nuremberg heard testimony from both German and Russian witnesses concerning the Katyn massacre. No decision as to guilt was announced by the tribunal” (Ford 310). ‘n Britse minister, Rab Butler, “argues the British hid from the limelight at Nuremberg, stating that they ‘had no direct evidence on the subject [Katyn] in their own possession.’ They let the Soviets control the prosecution, which was ultimately a sham” (Goolding 314). Een van die Nazi-beskuldigdes, Hans Frank, het in sy Nuremberg getuienis hierop gesinspeel: “Germany’s guilt had been erased ‘by the conduct of our war-time enemies towards our nation and its soldiers.’ Such conduct had been entirely excluded from the trial, he was saying, a lopsided justice. Mass crimes ‘of the most frightful sort’ had been committed against Germans” (Philippe Sands, East West Street: On the origins of genocide and crimes against humanity, London: Weidenfeld & Nicolson, 2016, Kindle 5434).
Die Koue Oorlog tussen die Weste en die Sowjetunie het in 1948 met die Berlynse blokkade begin en het in 1950-1953 uiting in ‘n militêre konflik gevind toe Noord-Korea met Josef Stalin se goedkeuring Suid-Korea binnegeval het (Ford 256). Eers in 1951 en 1952 het die Amerikaanse Kongres verhore oor die Katyn-menseslagting gehou, dus meer as ‘n dekade nadat die gebeure plaasgevind het. Gedurende die Tweede Wêreldoorlog het die Weste die steun van die Sowjetunie in die oorlog teen Nazi-Duitsland nodig gehad. Tydens die Koreaanse Oorlog was dit nie meer nodig nie en was die Sowjetunie die vyand van die Weste. Die Amerikaanse Katyn-ondersoekspan is nie in die Sowjetunie toegelaat nie.
Daar is bevind dat die Katyn-slagoffers individueel met ‘n pistool van agter in die kop geskiet is. Duitse koeëls is gebruik. Die Duitse koeëls is deur die Russe as argument gebruik om die skuld op die Duitsers te pak. Ford verskaf egter die volgende verduideliking: “The NKVD favored the compact Walther PPK semi-outomatic for this work, because the German pistol’s recoil was less severe than that of the Russian service revolver, the Belgian-designed Nagant. An executioner might have to kill two hundred and fifty men a night; the standard-issue revolver would have bruised his hand so badly that he couldn’t have used it the following day. The PPK was also a bit lighter and, with its cartridges stacked in the hand-grip, more nicely balanced. The same weapon was favored by the German Gestapo and by the American covert agency, the Office of Strategic Services. In this manner, the NKVD murdered the Polish officers, sergeants, policemen, and civilian leaders” (216). “In all, the NKVD eliminated almost half the Polish officer corps – part of Stalin’s long-range effort to prevent the resurgence of an independent Poland” (Ford 229)
Goolding verwys tereg na die skynheiligheid (“hypocrisy”) van die Britse en Amerikaanse regerings oor die Katyn-massamoord (79). Goolding noem, met spesifieke verwysing na die Britte, die gebeure as “damaging the perception of Britain as a moral idol” (103). Die Britte het nog nie verskoning vir sy verskroeide aarde-beleid en konsentrasiekampe gevra nie. Sedert die Anglo-Boere-oorlog weet Afrikaners om nie Britse regerings te vertrou nie. Sedert die betrokkenheid van die Suid-Afrikaanse weermag in Angola weet Afrikaners om nie Amerikaanse regerings te vertrou nie. Ook nie Russiese regerings nie. “We hear so much about Germany’s conquests, and so little about Russia’s parallel aggressions” (Ford 142).
Op 17 Maart 1992 het die Suid-Afrikaanse blanke kiesers in ‘n referendum ten gunste van magsdeling gestem. Reeds op 5 Oktober 1992 het Pieter de Lange, die voorsitter van die Afrikaner-Broederbond, te kenne gegee dat dit in werklikheid om magsoorgawe gaan; dat “magsprysgawe” ‘n “gesuiwerde” staanplek aan wit mense sal gee. “Al sê die politici ook wat, blankes moet aanvaar dat hul magsprysgawe permanent sal wees” (JC Steyn, Afrikanerjoernaal: ‘n Vervolgverhaal in 365 episodes, Pretoria: FAK, 2016, p 386). Sedertdien weet Afrikaners om nie die NP-regering te vertrou nie; sekerlik ook nie die ANC-regering nie. (Ek hoop om volgende keer oor Steyn se boek te skryf.)
Volgens Russiese argivale inligting is 21 857 Poolse krygsgevangenes tydens die Tweede Wêreldoorlog deur die Sowjetunie vermoor (Ford 223). “A more recent CIA analysis suggests that the total may have been as high as 25 000, and that the killings continued past May 1940” (Ford 323). “The Russians only formally admitting guilt in 1990″ (Gooding 39).
Kyk ook dié video oor die Katyn-slagting op die PRAAG-YouTube-kanaal:
The Mail on Sunday het beeldmateriaal gepubliseer van ‘n senior Israeliese ambassadewerknemer wat planne smee om die adjunkminister van buitelandse sake in Brittanje uit te haal.
Die Israeliese man het aan ‘n verslaggewer van Al-Jazeera gesê: “Ek wil hom uithaal … die adjunkminister van buitelandse sake”, verwysende na Alan Duncan, ‘n kritikus van Israel.
Duncan “maak baie probleme,” het die werknemer bygevoeg, voordat hy buitelandse sake minister Boris Johnson ‘n “idioot” genoem het en gespot het oor die “mal” opposisie Arbeiderleier Jeremy Corbyn en sy “weirdo” ondersteuners.
Die Israeliese ambassade het om verskoning gevra vir die opmerkings. “Die kommentaar is gemaak deur ‘n junior ambassade werknemer wat nie ‘n Israeliese diplomaat is nie, en aan die einde van sy termyn van diens by die ambassade is,” het hulle bygevoeg.
Maar die man is glo ‘n senior politieke ontleder en nie junior werknemer nie.
Brittanje se minister van buitelandse sake het bevestig dat hulle ‘n verskoning ontvang het, en dat dit nou beskou word as “afgehandel”.
The Guardian berig dat die beeldmateriaal deel was van ‘n groter projek om gesprekke met die Israeliese ambassadepersoneel, Britse politici en pro-Israel-ondersteuners, te voer vir ‘n dokumentêre program wat Al-Jazeera vanaf 15 Januarie sal uitsaai.
Duncan se oliebedryfbande en herhaalde veroordelings van die Israeliese beleid oor nedersettings, het vir hom baie vyande gemaak in Israel, volgens die koerant.
In ‘n toespraak in 2014 by die Royal United Services Institute het hy die Israeliese houding teenoor die Palestyne met apartheid in Suid-Afrika vergelyk.
In Nieu-Seeland het die Joodse eerste minister, John Key, onverwags bedank. Hy is voorheen geloof vir die wyse waarop hy die land se ekonomie weer op dreef gekry het.
Sy vrou het hom glo gedwing sê hy, maar dié wolhaarstorie klink nie oortuigend nie. Key het voorheen ‘n referendum gehou om die land se vlag te verander omdat die Britse Union Jack glo te prominent daarop was. Dié besluit het Republikeine glo ondersteun, sê kritici.
Hy was vir agt jaar aan die stuur van sake en tree uit met nog meer as twee jaar van sy derde termyn oor.
‘n Nasionale verkiesing word nie voor laat in 2017 verwag nie en Key sal aanbly om ‘n vroeë verkiesing te verhoed.
Die nasionale ekonomie het gegroei teen ‘n bestendige 3,5% per jaar; en werkloosheid is onder 5%. Die indiensnemingskoers is een van die hoogste in die wêreld.
Terwyl ‘n tiende van Nieu-Seelanders vermoedelik oor die Tasman See in die afgelope dekades ‘n beter lewe in die nabygeleë Australië gaan soek het, wat 28 keer groter is met vyf keer soveel mense, is die vloei van immigrante nou omgekeer.
Nuwe migrante van elders, insluitend China, Indië en ander dele van Asië kom steeds daagliks in die land aan. ‘n Kwart van die inwoners van Auckland, die kommersiële hoofstad, waar ‘n derde van Nieu-Seelanders leef, is in die buiteland gebore, meestal in Asië.
Veral etniese Chinese, groei aan en is reeds 4 persent van die totale bevolking.
Die nuttelose koninklike familie van Brittanje het die eerste stap na verbruining geneem, maar die Britse pers is egter nie so ingenome met die gesin se nuwe verbintenis tot rasvermenging nie.
Voorheen het die media wyd berig oor die ineenstorting van die huwelik tussen prins Charles en prinses Diana en die dra van ‘n Nazi-styl hemp deur hul seun prins Harry vir ‘n kostuumpartytjie, sonder dat die koninklikes gekla het.
Maar nou sê Harry hulle het te ver gegaan om oor sy kleurling vriendin te berig. In ‘n seldsame salvo teen verslaggewers van die koninklikes, het hy die media vir hul dekking van sy Amerikaanse vriendin, Meghan Markle, openlik berispe.
Harry het uitgevaar teen die “rassistiese ondertone” van die berigte. Markle het ‘n wit pa en ‘n Afro-Amerikaanse ma (foto).
Harry, 32, het gesê dat hy probeer het om ‘n “dik vel” oor die vlak van mediabelangstelling in sy persoonlike lewe te kweek, maar dat ‘n “grens oorgesteek” is in die afgelope week.
Dit was ook die eerste bevestiging van Kensington Palace dat die prins, wat koningin Elizabeth II se kleinseun en vyfde in lyn na die troon is, die kleurling Markle, ‘n 35-jarige aktrise, in sy bed verwelkom het.
Die paleis het gesê sy en Harry gaan al vir ‘n “paar maande” uit.
In die verklaring Dinsdag, het die prins se Amerikaanse kommunikasiesekretaris, Jason Knauf, gesê daar is ‘n “golf van uitskellery en teistering” wat insluit “die smeerstuk op die voorblad van ‘n nasionale koerant, die rasse-ondertone van kommentaarstukke, en blatante seksisme en rassisme van sosiale mediatrolle en Webartikel kommentaar.”
En dis nie al nie, het die histeriese Knauf te kere gegaan.
Hy het ook gesê dat van die verskrikking weggesteek word, uit die openbare oog gehou word, soos “nagtelike gevegte met die reg om lasterlike stories uit koerante te hou, die kleurling se swart ma wat sukkel deur fotograwe om by haar voordeur te kom, die pogings van verslaggewers en fotograwe om onwettige toegang tot haar huis te verkry en die oproepe na die polisie wat volg, die aansienlike omkoopgeld aangebied deur verslaggewers aan die kleurling se gewese kêrel, die teistering van byna elke vriend, medewerker en geliefde in haar lewe.”
Dit is hoogs ongewoon vir die paleis om so ‘n striemende en openhartige verklaring uit te reik, maar dit het nie spesifiseer watter publikasies of sosiale mediatrolle prins Harry so ontstel het nie.
Sedert die Sunday Express se “koninklike wêreld eksklusief” laat verlede maand, is daar ‘n intense dekking in Fleet Street oor die “nie-rassige” verhouding.
Dis dalk al wat die wêreld nodig gehad het om die uitgediende versameling parasiete wat hulself “koninklik” noem, vaarwel te roep.
Rusland het NAVO se opbou aan sy grens gekritiseer en gesê dit sal geensins bydra om noordelike Europa veiliger te maak nie.
Die Britse sekretaris van Verdediging, Sir Michael Fallon het by NAVO se hoofkwartier in Brussel verklaar: “Dit is Brittanje wat NAVO wil versterk met die ekstra gerusstelling wat ons in staat is om aan te bied.
“Hoewel ons die Europese Unie verlaat het, sal ons baie meer doen om die oostelike en suidelike flanke van NAVO te help verseker.”
‘n MoD woordvoerder het bygevoeg: “Die Verenigde Koninkryk verhoog sy pakket van maatreëls om sy bondgenote in Europa te ondersteun, ten spyte van ‘n meer selfgeldende Rusland.”
Soveel as ses NAVO-lande is glo bereid om magte na die Swartsee-gebied te stuur in 2017, sê NAVO se sekretaris-generaal Jens Stoltenberg.
Hy het gesê Kanada, Duitsland, Nederland, Pole, Turkye, en die VSA het hul planne om eenhede te stuur na Roemenië vir ‘n versterking van NAVO in die Swartsee-gebied bevestig.
Sewentien NAVO-lidlande sal hul militêre magte aan die vier multinasionale bataljonne afstaan, wat die Noord-Atlantiese Verdrag sal ontplooi in Oos-Europa aan die begin van 2017.
Noorweë het Maandag aangekondig dat meer as 300 Amerikaanse seesoldate op ‘n rotasie-grondslag digby die Russiese grens gestasioneer sal word. Vanaf Januarie 2017 sal hulle met opleiding en maneuvers besig wees.
Die Amerikaanse soldate sal by die Vaernes-lughawe naby Trondheim gestasioneer wees.
Die aankondiging kom teen die agtergrond van Brittanje se insinking na Brexit. Die VK probeer tans om lewe te blaas in NAVO deur konflik met Rusland aan te blaas. Hulle gebruik die Oekraïne en Sirië as verskonings.
Al geniet Noorweë goeie betrekkinge met sy buurland Rusland, het die Noord-Atlantiese Verdragsorganisasie bondgenote gevra om by te dra tot die grootste militêre opbou op Rusland se grense sedert die Koue Oorlog.
NAVO beplan ‘n uitgerekte stryd teen Moskou.
Frankryk, Denemarke, Italië en ander bondgenote sal na verwagting aansluit by die vier gevegsgroepe wat deur Amerika, Duitsland, Brittanje en Kanada gelei word en in Pole, Litaue, Estland en Letland ontplooi sal word.
Volgens Russiese bronne sal die NAVO-magte ook gekonsentreer word in die omgewing van Kaliningrad, ‘n Russiese enklawe tussen Pole en Litaue.
Nog ‘n bron het gesê Russiese skepe bewapen met Kalibr langafstandkruismissiele is na die enklawe gestuur. “Die vloot se potensiaal fokus en sal aansienlik uitgebrei word in die Noord-Europese militêre teater,” het die bron gesê aan Interfax.
Rusland is bewus daarvan dat NAVO hul energiebronne wil kaap en ‘n verskoning soek om dit te doen.
Daarbenewens raak die VSA se penarie in Sirië al hoe groter. NAVO het ook aangedring dat Rusland aanvalle op Sirië se Aleppo staak, het NAVO se sekretaris-generaal Stoltenberg Woensdag by sy aankoms die ministeriële vergadering van die alliansie gesê.
“Rusland het die reg om in internasionale waters te wees. […] Die ding wat anders is hierdie keer, is dat ons bekommerd is oor die moontlikheid dat die Kuznetsov gebruik kan word as ‘n platform vir meer aanvalle op Aleppo en Sirië, en sodoende die humanitêre katastrofe wat ons reeds sien in Aleppo en Sirië te vererger,” hy het gesê.
Die Obama-administrasie probeer hul “rebelle”, eintlik terroriste, in Sirië red nadat Rusland se skietstaking wat hulle die geleentheid gegee het om oor te gee, misluk het.
Brittanje se eerste minister, Theresa May, sê sy sal die proses vir Brittanje se uittrede uit die Europese Unie (EU) eers teen die einde van Maart 2017 begin.
Dit was die eerste keer dat sy die sluier gelig het oor die moontlike tydraamwerk vir ‘n breuk tussen Brittanje en sy grootste handelsvennoot.
In ‘n poging om die vrese in haar regerende Konserwatiewe Party te besweer dat sy die implementering van Brexit sal probeer vertraag, het May Sondag by die party se jaarlikse konferensie in Birmingham gesê sy is vasbeslote om vorentoe te beweeg en die “regte ooreenkoms” te beding.
Wanneer May artikel 50 van die EU se Lissabon-verdrag in werking stel, sal Brittanje twee jaar hê om die ooreenkoms te heronderhandel.
Haar verskoning tot dusver is dat die ooreenkoms een van die “mees komplekse” in Europa is “sedert die Tweede Wêreldoorlog”.
Sirië se skietstilstand het verkeer op die rand van ineenstorting, nadat ’n Amerikaans-geleide koalisie-aanval die lewe van dosyne Siriese regeringsoldate geëis het.
Aleppo is ook vir die eerste keer in byna ’n week weer gebombardeer.
’n Reeks aanvalle Sondag op gebiede in Aleppo wat in rebelle-hande is, het ou gevegsfronte heropen en is die ernstigste bedreiging vir die skietstilstand tot nog toe.
’n Staking van gevegte in en om Aleppo, sodat broodnodige humanitêre bystand gelewer kon word, was een van die sleutelbepalings van die ooreenkoms.
’n Week ná die aanvang van die skietstilstand, het desperate inwoners van gebiede onder beleg nog geen bystand ontvang nie, omdat vegtende partye nie die veiligheid van humanitêre agentskappe kan waarborg nie.
Die mede-borge van die skietstilstandooreenkoms, Rusland en Amerika, het mekaar beskuldig en betrekkinge is verder versuur.
Sirië het Amerika daarvan beskuldig dat dit die skietstilstand saboteer.
“Die rede vir hierdie Amerikaanse aggressie is om die skietstilstand te laat misluk,” het Basjar Jaafari, Sirië se ambassadeur by die Verenigde Nasies, gesê.
Brittanje se militêre betrokkenheid by die lugaanval is deur hul Verdedigingsministerie bevestig. Verslae dui op ‘n Reapertuig wat gebruik kon gewees het.
Australiese sowel as Deense magte is deel van die VSA-geleide koalisie. By die hoofkwartier van die Deense militêre magte het ‘n woordvoerder ook hul betrokkenheid by die dodelike aanval erken.
“Twee Deense F-16s het deelgeneem saam met vliegtuie van ander lande in hierdie aanvalle. Die aanval is onmiddellik gestop toe ‘n verslag van die Russiese kant aangedui het dat ‘n Siriese militêre posisie getref is,” lui die Deeense verklaring.
“Dit is natuurlik jammer as die koalisie verkeerdelik enigiets anders as ISIS-magte getref het,” het die verklaring voortgegaan.
Die Siriese konvooi het noodvoorraad in ‘n plattelandse gebied in Urm al-Kubra afgelewer. Die VN sê minstens 18 van die 31 vragmotors, sowel as ‘n pakhuis is getref.
‘n Aantal noodlenigingswerkers is volgens berigte dood of gewond het die VN se spesiale raadgewer oor humanitêre sake, Jan Egeland bevestig.
‘n Britse Hindoe, Vivendra Sharma (foto) het uitgevaar teen die Chinese lugdiens Air China en hulle van “rassisme” beskuldig.
Air China het skynbaar hul passasiers gewaarsku om versigtig te wees wanneer hulle sekere gebiede in Engeland besoek waar etniese minderhede met donker velle woon.
Die raad, in Engels en Mandaryns, is deur ‘n Chinese joernalis raakgesien in ‘n tydskrif wat Air China op hul vliegtuie beskikbaar stel.
Volgens berigte is baie Britte woedend oor die beeld wat die lugdiens van Londen weergee.
Sharma, ‘n lid van die Arbeidersparty wat ‘n nie-wit distrik in Londen verteenwoordig, het Woensdag gesê dat hy het aan die ambassadeur van China in Brittanje geskryf, en eis ‘n verskoning vir die “blatante onwaarheid en rassistiese stellings”.
Haze Fan, ‘n produsent van CNBC, het ‘n foto getwiet van die tweetalige artikel van die tydskrif. Gebiede waar daar nie wittes woon nie, moet glo vermy word, het die tydskrif aanbeveel.
Die tydskrif berig dat Londen oor die algemeen veilig is, maar dat toeriste nie saans alleen moet uitgaan nie en vroue nie op hul eie moet reis nie.
Luidens die berig moet mense versigtig wees as hulle, soos dit gestel word, gebiede binnegaan wat hoofsaaklik deur Indiërs, Pakistani’s en swart mense bewoon word nie.
Die Britse polisiewaghond – die Onafhanklike Polisie Klagtekommissie – gaan ondersoek instel na ‘n voorval waar ‘n voormalige swart Premierliga-sokkerspeler dood is nadat die polisie ‘n skokwapen op hom gebruik het.
Die 48-jarige Dalian Atkinson het voorheen vir klubs soos Aston Villa en Manchester City gespeel.
Sy pa het bevestig dat inwoners die polisie ontbied het na sy huis in Telford, omdat Atkinson agressief in die straat begin optree het.
Daar word vermoed dat hy onder die invloed van drank en dwelms was.
Hy het bure se deure begin inskop, met geweld gedreig en geskree dat hy “haweloos” is. Hy het met sy duur Duitse sportmotor voor sy pa se huis geparkeer.
‘n Ooggetuie, Paula Quinn sê die swarte het gillend in die rigting van die beamptes gesteier.
Hy is gewaarsku om nie nader te kom nie, maar het die waarskuwing van die beampte geïgnoreer.
Die linkse media het die voorval voorgehou as nog ‘n voorbeeld van naakte polisiegeweld teen swartes. Die Guardian het berig dat Atkinson “geskiet” is.
Die polisie het hom vermoedelik probeer bedaar. Hy het ‘n hartaanval gekry en paramedici het hom daarna dood verklaar.
Tobias Ellwood is pas aangestel as die nuwe minister belas met Afrika in die Verenigde Koninkryk se kantoor vir buitelandse en statebondsaangeleenthede.
Ná sy aanstelling het Ellwood gesê Brittanje se werk in Afrika is nie afgehandel nie, en Brexit sal nie daaraan verander nie.
“Die Verenigde Koninkryk het sterk bande met Afrika en ek wil verseker dat die mense van Afrika weet dat die internasionale samewerking en ons betrokkenheid op die vasteland sal voortgaan, al is Brittanje buite die Europese Unie,” het Ellwood gesê.
“Die ekonomiese potensiaal van Afrika is groot met een derde van alle Afrika-ekonomieë wat vanjaar na verwagting met vyf persent of meer sal groei. Met ons diplomatieke netwerk in 36 lande, 19 kantore van die Britse Raad en 16 sogenaamde DFID-kantore, is Brittanje goed geposisioneer om met Afrika saam te werk om hierdie ekonomiese potensiaal vir uitnemendheid te ontwikkel.
“Gegewe dat een in elke drie mense in Afrika tussen die ouderdom van 10 en 24 jaar oud is, is dit belangrik om te verseker dat hulle hoop vir die toekoms het.
“Ten einde Afrika-ekonomieë ’n hupstoot te gee, is dit ook belangrik om stabiliteit en veiligheid in die vasteland, en in die besonder in Oos-Afrika, te verbeter.
“Ons wil voortgaan om met die Afrika-unie, en deur middel van ons rol op die Veiligheidsraad van die Verenigde Nasies, aan hierdie belangrike kwessies aandag te gee,” het Ellwood gesê.
Hy het die stryd teen Boko Haram in Nigerië, die Ebola-kwessie en veiligheidsbestuur in Somalië uitgesonder.
Ellwood was verlede jaar in die nuus nadat hy weer probeer het om buitensporige vermorsing van openbare geld, wat ministers veral verkwis, te verdedig.
Hy het voorheen gesê sy astronomiese salaris en byvoordele is nie genoeg nie.
Hy het onlangs die regering se wynkelder verdedig, nadat dit aan die lig gekom dat grootkoppe weekliks oesjaarbottels van £500 elk wegslaan wat hulle verwag vervang moet word.
Ellwood het verlede week ‘korreksies’ uitgereik oor humanitêre skendings in Jemen waar Saoedi-Arabië Britse wapentuig teen burgelikes aanwend.
