Afrikaners – Bladsy 11

Engels versterk deur immigrante en predikante

Somerset het besef dat sy grensbeleid kan slaag as daar baie blankes in die Suurveld in die Oos-Kaap kon bly. Sulke mense was daar: baie Britte het weens armoede en werkloosheid na ander lande geëmigreer. Sowat 90 000 wou Kaap toe gaan, maar sowat 5 000 het toestemming gekry om te kom.

Toe die immigrante kom, was Somerset met verlof. Hy het sy waarnemende goewerneur, sir Rufane Dunkin, gevra om die Engelse, Skotte en Iere apart te plaas. Dunkin het die 350 Iere toe na Clanwilliam gestuur! Dié nedersetting het misluk, maar van die Iere het in dié geweste agtergebly en verafrikaans.

Die meeste Skotse en Engelse setlaars het tussen April en Junie 1820 in Algoabaai geland. Afrikanerboere het gou hul nuwe landgenote met ossewaens na hul plase gebring — die Skotte na Baviaansrivier en die Engelse na die Suurveld. Baie setlaars het niks van boerdery geweet nie. ‘n Groep Londenaars, spottend die Cockney gardeners genoem, het slote van 60 centimeter gegrawe om wortelsaad te saai, uie onderstebo geplant, en mieliestronke pleks van pitte.

Min Britte het na die Kaap gekom. Die bodemgesteldheid en klimaat het dit nie so geskik vir landbou gemaak nie. Die Kaap kon dus nie deur middel van immigrasie verengels word nie.

Maar daar was ander metodes. Die owerheid het destyds predikante aangestel, en terwyl Somerset in 1820 met verlof in Engeland was, het dr. George Thom van Caledon hom gehelp om bekwame predikante en sendelinge vir die NG Kerk te vind. Britse studente in teologie is na Nederland gestuur om die taal te leer. Veral Skotse predikante het gekom.

Met die verlof van Somerset het 24 afgevaardigdes van twaalf gemeentes die eerste NG Sinode op 2 November 1824 in die konsistorie van die Groote Kerk gehou. Volgens die reglement was die naam van 1824 tot 1842 Nederduitsch Hervormde Kerk in Zuid-Afrika. (Die Sinode van 1842 het dit verander na Nederduitsch-Gereformeerde Kerk.) Somerset en sy geesgenote het sterk gedink aan die moontlikheid om die NG Kerk en die Presbiteriaanse Kerk te verenig. Dit was gelukkig onmoontlik weens die kerkorde wat De Mist in 1804 uitgevaardig het, maar ook omdat die gevoel van die Afrikaners teen die Skotse predikante mettertyd al hoe sterker geword het.

‘n Paar Afrikaners het in die 1820erjare in Nederland vir predikant gaan studeer, maar hulle was nie genoeg nie, en op die Sinode van 1834 was 12 van die 22 predikante uit Skotland afkomstig en net agt was gebore Afrikaners. Teen 1836 was daar elf jong Afrikaners wat in Europa vir predikant geleer het terwyl drie met hul studie klaar was. Die baie Skotse predikante het kommer laat ontstaan of die jong Afrikaners ‘n werk in hul land kon kry.

Die Ringe van Kaapstad en Swellendam het toe vertoë aan die Britse regering gerig en dié het in 1838 geantwoord dat gekwalifiseerde Afrikaners voorkeur sou geniet wanneer die owerheid predikante aanstel. Die Ring van Graaff-Reinet, met net Skotse predikante, wou die versoek nie steun nie onder meer omdat daar in die Oos-Kaap mense was wat Nederlands en Engels wou hê.

Van 1843 af kon die NG gemeentes self leraars beroep. Soveel afgestudeerde Afrikaners uit Nederland het bygekom dat die kerk in daardie stadium nie meer deur die leraars verengels kon word nie. Party afstammelinge van die Skotse predikante het selfs verafrikaans soos van die Thoms, Murrays, Frasers en McGregors.

Фільчаков прокурор

‘n Stamowerheid vir Afrikaners?

Tydens die gewraakte dinee met Zuma in Libertas, het die Suid-Afrikaanse president ‘n nogal veelseggende opmerking gemaak. “Dis jammer Afrikaners beskik nie oor hoofmanne of konings nie, dan sou dit maklik gewees het om gereeld met hulle te vergader en aan hul versoeke te voldoen.”

Hierop het ek geantwoord dat die oënskynlike probleem van hoe om so ‘n raad van tradisionele leiers saam te stel, maklik oorkom kan word. Ek en ‘n vriend korrespondeer en praat al geruime tyd hieroor.

Feit is dat daar in Suid-Afrika uitgebreide wetgewing oor tradisionele rade bestaan. Trouens, op 3 Februarie vanjaar het die president ‘n nuwe wet onderteken wat vir ‘n “Huis van Tradisionele Leiers” voorsiening maak. Hierdie Huis van Tradisionele Leiers gaan kwartaalliks vergader en sal byna die toesighoudende rol van ‘n senaat vervul. Lede van die Huis sal oor parlementêre immuniteit beskik.

Volgens die wet sal verteenwoordigers vanuit provinsiale tradisionele rade vanuit die geledere van senior tradisionele leiers verkies word.

“As ‘n mens in Rome is, maak jy soos die Romeine,” lui die spreekwoord. Ons noem onsself al driehonderd jaar lank “Afrikaners” maar dikwels gedra ons ons soos Britse koloniste wat steeds oor ‘n hinterland beskik en trek ons neuse op vir tradsionele of stamkwessies. Dít, terwyl die Britte en die tydskrif Time in die sewentigerjare reeds neerhalend na ons as “die wit stam van Afrika” verwys het. Hieronder noem ek ook waarom die Westerse begrip van “nasie”, wat basies tydens die Franse revolusie as “la nation” onstaan het, tans ernstige krake begin toon en dat die idee van ‘n stam of volk in ‘n etniese sin, veel vrugbaarder en dienliker is.

Om in Suid-Afrika aan ‘n stam te behoort en oor tradisionele leiers te beskik, hou allerlei voordele in. In die eerste instansie is daar staatsbefondsing vir sulke leiers en instellings.

Afrikaners kla gedurig dat hulle nie “oor leiers beskik nie”. Persoonlik meen ek daar bestaan bekwame Afrikanerleiers; die probleem kom egter daarby dat die deursnee-Afrikaner nie betrokke genoeg by organisasies of politieke partye is om die nodige geldelike en institusionele steun aan sulke leiers te gee nie.

‘n Raad of rade van tradisionele Afrikanerleiers kan dié gebrek aan Afrikanerleierskap vul. ‘n Afrikanerstamowerheid kan selfs die rol van die ontbinde Volkstaatsraad voortsit deur ons aansprake op grondgebied en selfbeskikking wetenskaplik na te vors en te beredeneer. Dit sou kon skakel met internasionale instansies en sodoende meer en meer erkenning vir die Afrikanervolk verkry.

Maar wat presies is ‘n stam binne die Suid-Afrikaanse konteks? Volgens artikel 2 van die Wet op tradisionele leierskap en regering, wet nr. 41 van 2003:

1) Mag ‘n gemeenskap as ‘n tradisionele gemeenskap erken word indien dit-

a) onderworpe is aan ‘n stelsel van tradisionele leierskap in terme van daardie gemeenskap se gebruike; en

b) ‘n stelsel van gewoontereg volg.

Volgens die tweede subartikel van artikel 2, word ‘n tradisionele raad deur die premier van die betrokke provinsie erken. Hier sien ons dat die ou apartheidstelsel eintlik nie dood is nie; in die plek van tradisionele owerhede in die tuislande het tradisionele rade wat ook geografies per provinsie ingedeel is, gekom. Sodoende geniet die etniese groepe almal erkenning in hul tradisionele gebiede of vorige tuislande. Almal behalwe die Afrikaner, natuurlik. Tensy Australië of Nieu-Seeland deesdae as ons “tradisionele gebied” gereken word!

Die vraag ontstaan nou: wat is die wit stam se “gewoontereg”? Myns insiens sou ons dit die Romeins-Hollandse gemenereg kon noem, plus natuurlik al ons Calvinistiese gewoontes soos doop, trou, katkisasie, aanneming en ander rituele wat ons mense gereeld uitvoer.

Hoe sou ons onsself op ‘n “tradisionele wyse” organiseer? Tans bestaan daar ‘n inisiatief van die Volksraadverkiesingskommissie (Paul Kruger en sy mense moet tog leer om dit as een woord te spel) om aanstaande jaar in Mei ‘n Afrikanerverkiesing te hou en sodoende ‘n leierskorps aan te wys. Hulle benodig egter blykbaar vyf miljoen rand om verkiesing te kan hou, ‘n taamlik konserwatiewe beraming as ‘n mens kyk wat die OVK se verkiesings kos.

Intussen bly ons leierloos, met Helen Zille van die DA wat haarself as die Afrikanervolk se verkose leidster voordoen. Haar amptelike standpunt is dat ons as Afrikaners nie eintlik bestaan nie en dat ons mettertyd sal verdwyn in die Suid-Afrikaanse “reënboognasie”.

Tot tyd en wyl die VVK dus hul verkiesing gehou het – en sonder steun deur die hoofstroommedia soos Naspers en die SAUK gaan dit maar moeilik gaan – bly ons leierloos.

Dis nou waar ‘n stamowerheid ‘n nuttige funksie kan vervul, by gebrek aan waarlik verkose leiers. In elk geval hang verkiesings en demokrasie saam met Westerse demokrasie en daardie Franse gedagte van die “nation” wat bedoel is om die verskillende stamme te verenig, hulle tale en kulture uit te roei en hulle verkieslik as kanonvoer op te vorder sodat hulle vir die glorie van Napoleon of enige van sy opvolgers in ‘n oorlog kan sterf. Die geboorte van die moderne, ontstamde en “universele nasie” hang ten nouste saam met die behoefte om groot volksweermagte – Napoleon se “grande armée” – op die been te bring om die vyand te gaan aanval.

Soos Samora Machel ook in navolging van die Franse nasiebegrip gesê het: “Vir die nasie om tot stand te kom, moet die stam sterf.”

In Suid-Afrika, soos ook elders in Afrika – en in weerwil van verwestering, verengelsing, die verbruikersmaatskappy – duur die stam egter hardnekkig voort. Vir ons, die blanke stam van Afrika, is dit nie noodwendig sleg nie. Inteendeel, ons behoort hierdie verskynsel te verwelkom.

Hoe sou stamleiers vir Afrikaners aangewys word? Hierdie probleem het my ook besig gehou, totdat ‘n vriend wat ‘n bekende sakeman is, voorgestel het dat elke Afrikanerfamilie sy eie “stamhoof” aanwys. Daar sou dus ‘n stamhoof vir die Botha’s, die Van der Merwes, die Pretoriusse, die Van der Walts, die Du Preez’s, ens. in elke provinsie wees. Dit sou ‘n baie goeie verskoning vir familiereünies en -braaivleise kon raak om jaarliks of tweejaarliks ‘n stamhoof te verkies.

Sulke familiestamhoofde sou dan as afgevaardigdes na stamraadsbyeenkomste kan gaan wat weer op hul beurt die provinsiale stamraad kan aanwys. Volgens die wet beskik die provinsiale stamrade oor wye magte en funksies, en geniet inspraak in plaaslike, provinsiale en nasionale regering.

Oor die afgelope tien jaar en meer is daar honderde gesprekke landwyd tussen Afrikaners en Afrikaanse organisasies gevoer wat ten doel had om ‘n statutêre raad vir Afrikaners op die been te bring, ‘n Afrikanerraad of Afrikanerowerheid. Nou onlangs het Anton Barnard weer op die Praagwebwerf geskryf oor ‘n Afrikanerowerheid, soortgelyk aan die Palestynse Owerheid wat internasionale erkenning geniet, hoewel daar tot dusver nog geen onafhanklike Palestynse staat bestaan nie.

As mense van Europese afkoms, hoef ons nie ons stamstatus op ‘n stereotipe manier te sien nie. Een van die mees aantreklike aspekte van die Europese kultuur is juis die oorblyfsels van oeroue stamkulture, streeksidentiteite en stadstate wat ‘n mens daar ervaar, met eie vlae, dialekte, liedere en volkskultuur.

Elke Afrikanerfamilie kan, ‘n bietjie soos in Switserland waar jaarlikse politieke byeenkomste of volksvergaderings in elke kanton op dorpspleine plaasvind, na stambyeenkomste opruk met ‘n eie vlag, vaandel of familiewapen. Sulke byeenkomste kan kleurvol, gemoedelik en sonder die bitterheid van tradisionele politiek plaasvind.

Ek sou nog kon uitwei oor waarom die moderne Westerse nasiebegrip onder die multikulturele aanslag besig is om finaal die gees te gee, maar dis miskien ‘n tema vir ‘n volgende rubriek.

Indien Afrikaners ‘n eie stamowerheid saamstel, sal ons nie net oor stabiele leierskap beskik wat in hierdie dae broodnodig is nie, maar ook statutêre erkenning en befondsing deur die Suid-Afrikaanse regering geniet. Ons sal selfs internasionaal op gelyke voet met ander volke samesprekings kan voer en onderhandel. ‘n Eie Olimpiese span wat aan die Spele onder die oranje-blanje-blou kan deelneem, is nie uitgesluit nie.

Soms is oplossings veel eenvoudiger as wat ‘n mens dink.

slot machine

Afrikaners roer, sê Engelse kommentator

Stanley Uys skryf in sy rubriek op Politicsweb dat Afrikaners aan die ontwaak is. Hy sê voorts dat ‘n moontlike belastingboikot en teenstand die ANC behoort te bekommer.

Lees die volledige artikel.

для пуско

Zuma-gesprekke dui op swakheid

‘n ope brief aan Dan Roodt

Beste Dan,

Soos jy weet, ondersteun ek jou nog altyd en deurgaans. Daar is wat my betref ook geen ander Afrikanerleier wat toegerus is om die ideologiese leierskap te verskaf soos deur jou bedien nie. Sonder ‘n ideologiese raamwerk het ons geen rasionele rigtingaanwyser nie. Selfs Afriforum, wat waardevolle werk doen, spreek meestal die simptome van die huidige bestel aan. In die ideologiese sfeer oortref PRAAG alle ander Afrikanerbewegings.

Hoewel ek jou argumente rondom verlede week se gesprek met Zuma begryp, is ek soos baie Afrikaners tog besorgd oor hierdie gesprek. Behalwe dat die geheime aard daarvan vir Zuma die geleentheid sou gee om in die toekoms hom van enige verklarings te distansieer, is daar ‘n ander fundamentele probleem met verdere gesprekke in die geheel.

Ek dink nie daar kan meer twyfel bestaan dat die regime en vernaam Zuma juis ‘n strategie het om waardelose gesprekke met almal en nog wie te voer nie. Indien dit nie valse beloftes aan die landbougemeenskap is nie, is dit leuens aan buitelandse beleggers, waardelose gesprekke met Afrikaners, beloftes aan die swart vakbonde en die lys is nog baie langer. Deur nie die uitnodiging te aanvaar om saam met Zuma te gaan eet nie, het Steve Hofmeyer ‘n baie sterk boodskap gestuur, wat grootliks verwater is deurdat die res wel die uitnodiging aanvaar het.

Ek dink nie die analogie tussen die huidige gesprekke met die ANC en dié van voor 1994 is geldig nie en wel om die volgende redes:

In daardie dae het ons die mag van die ganse staat gehad. Daar was dus ‘n daadwerklike rede waarom die ANC ten minste in die korttermyn hul beloftes gestand sou doen. Ek reken dat enige gesprekke nou net ‘n gespreksforum sonder angel is.
Wat ons wel tot nou gesien het, is dat die regime geensins hulle woord hou oor enige saak nie. Ek dink daar bestaan ‘n wanbegrip by Afrikaners oor die aard en doel van samesprekinge in die Afrikakultuur. Terwyl ons as Nederduitse gemeenskap oor eeue heen ‘n regsbegrip rondom ooreenkomste en kontrakte gevorm het, het daardie gesofistikeerde ontwikkeling nooit in die Afrikakultuur plaasgevind nie. Hierdie wanbegrip het ook Piet Retief en sy geselskap se lewens gekos en het aanleiding tot Bloukrans en Bloedrivier gegee. In Afrika geld die ooreenkoms net so lank albei partye oor mag in die brutale vorm beskik. Toe die Retiefgeselskap hul wapens neergelê het, het die ooreenkoms geëindig. Die oomblik as enige van die partye mag verloor of afstaan, verval die ooreenkoms. Dit is die begrip wat Roelf Meyer glad nie verstaan het nie. Uit sy naïewe Westerse raamwerk het Meyer in goeder trou onderhandel. Sedertien betaal ons in bloed en aanduidings is dat ons op ‘n massale bloedbad, veel erger as Bloukrans, mag afstuur.
Dit was juis weens die NP-onderhandelaars se liberale aanname, naamlik dat die Afrikaan dieselfde begrip rondom ooreenkomste as ons huldig, dat die ANC so suksesvol met diplomasie was. Die ANC se sukses was nie omdat hulle kwansuis goeie onderhandelaars was nie, maar eerder omdat ons leiers weens hul Westerse konsep van kontraktereg so naïef was. Om aan te neem dat ons dus, vandag, met gesprekvoering dieselfde sukses as die ANC vóór 1994, sal bereik, is om van voor af weer daardie fout te maak. Weereens huldig dit die mistasting dat die Afrikaan oor dieselfde begrip rondom ooreekomste as ons beskik. Ek betwyfel dus of enige gesprekke op hierdie stadium met die regime (insluitende Zuma) enigsins iets sal oplewer. Ons beskik doodeenvoudig nie oor die tipe mag wat vrees by die Afrikaan inboesem nie.
Die voortgesette gesprekke met Zuma skep die indruk van ons desperaatheid en oënskynlike weerloosheid. Eintlik hoef Zuma ons niks toe te gee nie, want soos uit bostaande geargumenteer is, is daar nog geen werklike afskrikmiddel aan ons kant nie. Deur dus verdere gesprekke te voer, lyk ons eerder soos bedelaars wat kom bakhand staan en dit beklemtoon hulle (die ANC se) mag oor ons. Die gevolg is dat ons swak postureer en dus na ‘n maklik oorwinbare, selfs weerlose, vyand lyk. Hierdie benadering binne die Afrikaverband is juis baie waarskynlik om ‘n geweldsaanval op ons uit te lok. Indien ons Steve Hofmeyer se “hardegat”-houding inneem, begin ons in die Afrikaverband sterker postureer. Gesprekvoering op hierdie stadium doen oneindig meer kwaad as goed.

Ons kan ons ook nie bekommer oor wat die Weste sal sê rakende ons agenda of benadering nie. Ons maak in elk geval ‘n fout as ons dink dat ons oortuigde vriende in die vorm buitelandse regerings het. In die uur van nood gaan nóg Amerika, nóg Europa ons tot hulp snel en sal ons ten volle op onsself aangewese wees. Ons het geen aanspreeklikheid teenoor die buiteland nie. Ons is alleen teenoor onsself en God aanpsreeklik.

Myns insiens moet alle gesprekke wat met Zuma en die regime gevoer word, ook deur die landboufederasies, in die geheel gestaak word. Alle gesprekke dui op ‘n poging om in goeder trou te onderhandel, want dit is presies die onderliggende aard van onderhandelinge. In die afwesigheid van brutale mag, aan ons kant, laat enige poging in goeder trou ons swak vertoon. (Met “brutaal” bedoel ek nie geweld nie, maar wel die vermoë om dit te kan toepas ingeval van ‘n bedreiging.) Dis om hierdie rede dat, ten spyte daarvan dat die landboufedrasies die minister se drumpel deurtrap, plaasmoorde net toeneem. Die Afrikaan sien die een wat om genade of vergunning vra as ‘n swakkeling. Dit is juis die gesprekvoering wat verdere geweld uitlok.

Die enigste nie-gewelddadige bedingingsproses wat ons durf volg met enige arm van die regime is deur die howe. Die adverseriële aard van die hofgeding is die enigste bedingingsvorm wat nie ons postuur afbreek nie.

Verder moet meelopers soos Pieter Mulder geïsoleer word. Die klem moet eerder val op die opbou van ‘n Afrikanerowerheid soos telkemale deur Anton Barnard gepropageer is. Tesame met laasgenoemde, is die oprigting van ‘n paramillitêre beweging ‘n prioriteit. Eers wanneer ons weer mag begin projekteer, durf ons in gesprek met Zuma of enige regimefunksionaris tree.

Фільчаков прокурор

Weet die linkerhand….?

Vanaand voer pres. Jacob Zuma na verwagting samesprekings met bekende Afrikaners en Afrikanerorganisasies. Buitengewoon baie is op die spel.

Dié samesprekings volg kort op die hakke van ‘n nuwe nuusstorm wat Zuma se aangewese kroonprins, Julius Malema eiehandig veroorsaak het. Dié hofnar loop hom nou minstens tien klagtes van haatspraak op die lyf.

Soos gebruiklik is die werklike probleem nie dat Malema dit sê nie, maar dat die ANC laer om hom trek.

Aanvanklik is ontken dat Malema sekere woorde kwytgeraak het, maar die SABC was braaf genoeg om aan te dui dat dié instelling beeldmateriaal het wat aandui dat hy dit wel geuiter het. Die ANC se reaksie was om te ontken dat dié bevrydingslied haatspraak behels.

Die media wys egter daarop dat die ANC die lied reeds in 1993 verbied het.

In die proses het Malema nou die minister van polisie, Nathie Mthethwa, effektief gerepudieer nadat die minister op lange laas plaasmoorde baie gekwalifiseerd veroordeel het. Mthethwa het politieke partye gevra om nie politiek van plaasaanvalle te maak nie, maar hieroor steek sy eie party nou vir hom ver tong uit.

Zuma is egter ‘n ervare Houdini. Pas het hy weer die ongeneentheid met Solidariteit se misdaadveldtog in ‘n geleentheid omskep om dié vakbond met mooi woorde ‘n rukkie lank te pasifiseer, en selfs om lof aan Zuma toe te swaai.

Gaan Zuma dit vanaand weer regkry?

Dié keer is die teerling, wat die publiek betref, egter gewerp. Zuma mag dalk vanaand die afvaardiging met sy bekende sjarme om sy pinkie draai, maar in die oë van die publiek gaan die samesprekings net nog hol woorde wees as Malema nie onomwonde vasgevat word, en die probleem op ‘n manier blywend aangespreek word nie.

In ‘n sekere sin bevind Zuma hom nou tussen die duiwel en die diep blou see, en sekere mediagroepe bespiegel kliphard oor tekens dat die president se uurglas binnekort leeggeloop gaan wees.

Zuma het inderdaad nie net te kampe met, wat Jakes Gerwel en Max du Preez verregsing noem nie, maar ook groeiende verset aan die teenoorgestelde kant van die politieke spektrum waar Comrade Winnie haar mond uitspoel. Die verregsing is in ‘n groot mate die resultaat van Malema se ongetemde losbekkigheid, terwyl ander groeperings hul pond vleis begin opeis na Zuma met beloftes Kersvader gespeel het.

Zuma besef ook dit is nie meer so maklik om Malema vas te vat en sodoende polarisasie in die land te help temper nie. Waarnemers wys al ‘n geruime tyd daarop dat Malema se radikalisme ‘n breë stroom onder die swart jeug verteenwoordig. Malema self is dus nou net die oortjies van die seekoei.

Tog het Zuma in die praktyk nie vanaand ‘n keuse nie. Geen Houdiini-toertjie om Malema te laat loskom gaan meer goed genoeg wees om polarisasie te stuit nie.

Zuma moet duidelik sy voet neersit, én dit bedoel, en daar moet sigbaar van werk gemaak word. As hy nie die ruggraat hiervoor het nie, moet hy plek maak vir iemand wat wel ernstig oor die land se toekoms voel.

Фильчаков прокурор

Die soektog na leiers

Soos wat mens by mede-Afrikaners aan huis kom om hulle as kiesers te registreer, word mens soms gevra oor watter kwaliteite volksleiers moet beskik. Dit is ‘n baie goeie vraag en iets om ernstig oor te besin.

Dit wil uit gesprekke voorkom of ‘n leier se christelike beginsels vir meeste volksgenote belangrik is. Ek is nie seker wat daarmee bedoel word nie. Ekself sal nie belangstel in iemand se teologiese siening of kerkverband nie, dit sal vir my meer belangrik wees om te weet of hy of sy ‘n Christen is wat sy of haar geloof in die daaglikse handel en wandel uitleef. Daar is die gevaar van vormgodsdiens en ek sou graag iemand wou hê, wat soos ‘n Dawid van ouds, ‘n “man na die hart van die Here” is.

Vroeër jare het mense nogal waarde geheg aan persone wat ‘n dinamiese spreker is. Iemand met ‘n mooi diep stem soos Dr Malan wat die volk kon inspireer en motiveer. Persoonlik verkies ek iemand wat verstandig en sinvol kan kommunikeer, sê maar soos Dr Verwoerd. Moses was ‘n groot leier en nie ‘n goeie spreker nie.

Omdat daar ‘n groot verskil tussen teorie en praktyk is, verkies ek eerder iemand wat iets bou wat waterpas en haaks is bo iemand wat referate aanbied oor een of ander esoteriese onderwerp. Die persoon wat ‘n oog het vir wat prakties uitvoerbaar is vir een saak, kan dit ook toepas op ‘n ander saak.

Dit het te doen met die manier waarop iemand se brein werk.

Kipling het geskryf van “walk with kings, but don’t lose the common touch”. ‘n Leier moet tuis voel by gewone Afrikaners en gereeld by hulle aan huis kuier. Dit is by hulle eie huise waar mense gemaklik voel en openlik gesels oor wat hulle dink en voel. Die leier wat slegs meng met die vooraanstaandes skep die indruk dat hy neersien op sy eie volk. Daar bestaan ook ‘n gevoel onder vele van ons mense dat die vooraanstaandes dink hulle is beter of slimmer as die res van die volk. ‘n Doringboom van Waterberg is verkieslik bo ‘n seder van Waterkloof.

Persoonlik verpes ek skynheiligheid, valsheid en oneerlikheid. Lieg eenkeer vir my en ek beskou jou as ‘n gewoonte leuenaar. Ek het meer tyd vir ‘n teertou wat opreg is as vir ‘n laventelhaan wat vals is.

Natuurlik is ‘n leier, soos die naam aandui, iemand wat voorloop en die voorbeeld stel. Die persoon wat net opdragte gee en dit self nie wil of kan uitvoer nie, wil ‘n diktator wees. Dink aan ‘n skaapwagter wat voor loop om goeie weiding te soek en uitkyk vir bedreigings.

‘n Leier moet ook verantwoordbaar wees, hy moet ontslaan word as hy nie sy verantwoordelikheid nakom nie. Hy is immers die dienaar van die volk en is deur die volk aangestel.

In die verlede het ons passief toegekyk hoe politieke partye op hulle koukusse leiers kies en ons het geen inspraak daarin gehad nie. Die laaste politieke leier wat ‘n volksleier was, was seker Dr. Verwoerd.

Hiermee wil ek almal uitnooi tot ‘n sinvolle gesprek oor toekomstige leiers en leierskap. As ons nou reeds ons gedagtes in orde kry, kan ons goeie besluite neem wanneer die tyd kom om leiers te kies.

пескоструй купить в

Afrikaners behoort Nederlandse sokkerspan te ondersteun

Vanoggend is my sewejarige seuntjie skool toe met gewone klere as deel van die opbou na die Sokkerwêreldbeker wat oor 100 dae afskop. Al die kinders moes groen, geel en wit dra.

Die ANC se manipulasie van sport vir politieke doeleindes – soos nou in ons skole – steek my sommer dwars in die krop. As dit nie rassekwotas vir spanne is nie, is dit die aanwakker van ‘n pseudopatriotisme soos tydens Mandela se fameuse rugbytruivoorval in 1995. Of nou die bohaai rondom die sokker.

Sekerlik gaan dit moeilik wees om die Wêreldsokkerbeker in Suid-Afrika te ignoreer, aangesien die land vir die volgende drie maande waarskynlik oor niks anders gaan praat nie. Teen wil en dank sal ‘n mens moet kennis neem van die verskillende spanne en hul lotgevalle tydens die toernooi.

Persoonlik kan ek nie die Suid-Afrikaanse span ondersteun nie. In die eerste plek is ek geen Suid-Afrikaner nie, maar ‘n Afrikaner, iemand wat deur mnr. FW de Klerk in 1994 tot ‘n soort staatloosheid verdoem is omdat die ANC met sy Afrosentriese Suid-Afrikanisme deesdae aanspraak op ons totale grondgebied maak.

Ek is geen Engelsman of jingo of bewonderaar van die Britse kultuur en geskiedenis nie. Dit diskwalifiseer my nog verder van Suid-Afrikanerskap want deesdae is ons land so Engels soos roast beef of fish and chips. Dan het ek boonop ‘n broertjie dood aan die aapagtige manewales op TV wat gewoonlik as swart of “Afrikakultuur” deurgaan. Rubbersteweldanse en kwaito maak my naar. Tydens die openingseremonie van die Sokker 2010 sal ek liefs ‘n Afrikaanse boek lees of dalk iewers in die veld gaan loop, want ek kan nou al voorspel dat dit ‘n spul Afrosentriese kitsch gaan wees waarmee geen Afrikaner sal kan identifiseer nie, ‘n viering van die non-kultuur wat die ANC op ons almal afdwing.

Wat hulle – die Suid-Afrikaners se – sokkerspan betref, kry ek die spul nogal jammer. Heel waarskynlik gaan hulle nie ‘n enkele wedstryd kan wen nie en die paternalistiese treurmares in die media agterna gaan bydra tot die algemene mislikheid wat die land se pseudopatriotisme by elke regdenke mense veroorsaak. Dis nie dat ek die Bafana Bafana kwaadgesind is nie: hulle kan ook nie help dat die land se sokkeradministrasie korrup en onbekwaam is soos die meeste dinge wat deur die ANC oorgeneem is nie. Ek wens hulle alles van die beste toe, wel wetende dat hulle omtrent so goed speel as wat begunstigdes van grondhervorming kan boer.

Nietemin gaan ‘n mens “uit” voel as jy nie darem iewers ‘n span vir die doeleindes van die Wêreldbeker ondersteun nie. As Afrikaners oor ‘n sokkerspan beskik het, sou ons dit sekerlik ondersteun het, selfs al was hulle nie baie goed nie – hoewel, ek kan my kwalik voorstel dat enige Afrikanersokkserspan so sleg soos die Bafana kan wees. Eintlik is dit hoog tyd dat ons sokker begin speel, om weg te kom van sportsoorte soos rugby en krieket wat slegs deur Engelse en Engelse kolonies beoefen word.

Daarom: Kom ons Afrikaners ondersteun die Nederlandse span!

Waarom Nederland? In die eerste plek is oranje ‘n mooi kleur en gegewe ons historiese identifikasie met daardie kleur, gaan dit maklik wees om oranjegesind te raak.

Verder was Nederland nog altyd een van die topspanne ter wêreld en het by geleentheid al vir Brasilië, Duitsland, Italië, Frankryk, Engeland en ander kampioenspanne geklop. In hul aanloop tot Sokker 2010 het hulle geen wedstryd verloor nie en was die eerste span om vir die toernooi te kwalifiseer.

Nederland is, soos Duitsland en Frankryk, een van ons stamlande. In die verlede, veral tydens die Anglo-Boereoorlog, het Nederland ons gesteun, al kon hulle nou nie troepe stuur nie. Boonop is ons tale wedersyds verstaanbaar.

Dis waar dat Nederland in die jare sewentig en tagtig ‘n insinking beleef het, met hippies en linkse daggakoppe wat agter die Britse propagandaveldtog teen Afrikaners aangeloop het, maar in onlangse tye heers daar ‘n groter mate van nugterheid en realisme by Nederlanders teenoor ons. Boonop het figure soos Pim Fortuyn, Theo van Gogh en Geert Wilders balans in die daggakopbeeld van die Hollanders gebring. Deesdae herken ons die tradisionele Dietse nugterheid, aweregsheid en vasberadenheid by die Nederlanders wat ook ons Afrikaners kenmerk.

Vele Nederlanders ken die woorde van “Die Stem” (ek praat van Langenhoven s’n, nie die gemors wat die ANC se ideoloë daarvan gemaak het toe dit met “Oom Kosie soek ‘n lêplek in Afrika” verbaster is nie) en die “Wilhelmus”, die Nederlandse volkslied, staan ook trots in die FAK-sangbundel.

Afrikaners en Nederlanders is sustervolke. Op die hoogtepunt van die destydse anti-apartheidsboikot in 1984, het die Nederlandse skrywer Gerard Reve in ons land besoek afgelê en hom só oor Afrikaans uitgelaat: “Ik vind het boeiend, aangrijpend, ontroerend dat er ergens overzee een gemeenschap, een groep mensen is, acht miljoen ongeveer in totaal, die Nederlands als eerste taal spreken. En dan een Nederlands dat heel weinig, eigenlijk betrekkelijk weinig afwijkt van het moderne, Europese Nederlands.”

Ook het Reve tydens dieselfde onderhoud met die toentertydse boekhandelaar Marcus de Jong gesê: “I voel me erg verwant met de oude Afrikaner cultuur… Ik ben in diepste wezen een christelijk auteur, een calvinistisch schrijver. Mijn werk is doortrokken van eigenlijk in diepst wezen een calvinistische levensvisie.”

Op die keper beskou, het ons Afrikaners – by gebrek aan ‘n eie sokkerspan – veel meer in gemeen met Nederlanders as met die bonte versameling kinderverkragters, korrupte politici en ander sosiopate wat hulself in hul gewoontebesopenheid graag “Suid-Afrikaners” noem. Soos die Hollanders, is ons ‘n beskaafde, gedissiplineerde en Calvinistiese volk wat prestasie – hetsy op die sportveld, hetsy op ander gebiede – op ‘n eerlike manier nastreef sonder om die reëls in ons guns te wil verander.

Terwyl hulle gaste in ons land is, kan ons net sowel die Nederlanders as ere-Afrikaners beskou en hulle span ondersteun. Of dan voortaan: óns span.

Waarom nie? Hierdie Engelse Afrostaat erken nie ons taal of geskiedenis nie en wil al wat Afrikaanse pleknaam is, verander. Dit was so hittete of Pretoria se naam is op die vooraand van die Wêreldbeker verander.

Haal dus gerus maar jou Prinsevlag of Vrystaatvlag of enigiets anders oranjekleurigs – ook die “ou vlag” – uit en skree vir Holland. Ons kanse om die toernooi te wen is net so groot as die Springbokspan se kanse om ‘n rugbywêreldbeker te buit, verstout ek my om te sê.

Totdat die ANC die kleur oranje verbied, laat ons aan die partytjie deelneem!

deposit mobile

Wie is die Afrikaners?

Die sporadiese debat oor wie nou eintlik Afrikaners is verskaf ‘n kykie in die motiewe van sommige deelnemers. Wees verseker dat diégene wat kopsere het oor ‘n definisie van Afrikaners dieselfde persone is wat gekant is teen enige minderheidsregte aan hulle. Die verlammende debat wat beoog word, is ook hopelik ‘n struikelblok omdat van Afrikaners verwag word om te wonder of hulle hoegenaamd ‘n etniese entiteit sou wees. Dié logika voorsien dat ‘n groep, wat homself nie in presiese terme kan omskryf nie, nie ‘n groep is nie en dus nie as ‘n groep op minderheidsregte kan aanspraak maak nie. ‘n Volk wat egter net met individuele regte, soos die Afrikaners, tevrede is, bestaan nie.

‘n Bekende akademikus en skrywer sê onlangs: “Die term Afrikaner beklemtoon besondersheid en andersheid. Hierdie begrippe is die wese van ‘n étniese identifikasie. Die Afrikaners is ‘n groep mense wat lotsgebonde is en voel dat hulle ‘n besonderse historiese Afrika-agtergrond het. ‘n Groep mense wat begeer dat hulle simbole van kulturele andersheid soos taal en kultuur deur bepaalde instellings in stand gehou word. Vir hulle is die gebruik van Afrikaans as publieke taal nie net ‘n instrumentele handeling nie maar ‘n belangrike eksistensiële en emosionele komponent van hulle identiteit. Afrikaans bevestig hulle betrokkenheid by die huidige on-demokratiese SA.”

Kan ander mense, wat nog nie volledig by hierdie omskrywing betrek word nie, hulle uiteindelik aansluit by die Afrikaners? Net soos ander mense hulle by die Portugese, Iere en Italianers kan skaar en sodoende deel word van ‘n toekomstige lotsverbondenheid is die antwoord op hierdie vraag bevestigend.

Die Afrikanervolk aan die einde van die eeu kan aansienlik anders daar uitsien. Of dalk wesenlik dieselfde bly. Tans speel velkleur ‘n belangrike rol by Suid-Afrika se politieke elite. Etnisiteit en kultuur word egter nog as die belangrikste dryfkragte beskou.

Shalom!

demo slot machine

Eie koerant asseblief!

Nou kan dit nie meer anders nie. Die Afrikaner moet ‘n eie koerant met ‘n Christelike inslag kry.

Nie die Konserwatiewe Afrikaanse Koerant nie. Nie oor die afkorting wat dit oplewer nie, maar omdat terminologie ‘n koerant se lewensvatbaarheid kan saboteer.

Die behoefte, besef ek vanoggend opnuut, toe ek ‘n rubriek in een van Naspers se dagblaaie lees. Die ou refrein van Christenskap en politiek skei.

Sonder om die debat oor te voer: In die kerk bely ons ons is nie net Christene terwyl ons in die kerk is nie, maar ons moet ons Christenskap na alle lewenssfere uitdra. Maar kom dit by die politiek, dan moet ons Christenskap in die kerk bly.

En so word die liberale politiek gedien, daardie skisofreniese filosofie wat dit moontlik maak dat ‘n mens in die kerk teen aborsies en gay huwelike gekant is, maar in die politiek is ons weer daarvoor.

En dit is die filosofie wat Naspers se koerante aan ons voorhou. Soms subtiel, soos om aalmoesies na ander partye te werp wat nuusdekking betref, maar as dit by standpuntinname kom, dan ervaar beide die Christen-Volkseie en die Christen-demokrasie maar stief behandeling van koerante wat hulself formeel as polities onverbonde verklaar het.

Is ‘n eie gedrukte koerant moontlik?

Die eerste vraag behoort egter te wees? Leef ‘n volk en sy tradisies as sy koerante, soos Jepete, die Sarie Marais-digter oor sy opponerende koerant geskryf het: “Afrikaner syn blad met jingoe syn gees…” aan die dag lê.

Sarie self gee aan die einde van die gediggie ‘n belangrike deel van die antwoord: “”Laat staan daardie ding, jy hou daar nie van.”

Kom ons betrag kortliks die praktiese.

Moderne tegnologie maak dit vandag moontlik om so gereeld as wat ‘n mens die kapasiteit en fondse het via die internet letterlik op ‘n lessenaar ‘n gedrukte koerant te produseer. Die drukkoste van ‘n koerant wat so gereproduseer word maak dit onlewensvatbaar.

Maar wat as daar ‘n sentrale redaksie is, wat ter aanvang weekliks ‘n koerant volledig op die internet maak en dat bestaande en nuwe gemeenskapskoerante dit bloot in hul omgewing kan “uitrol.”

Daar is miskien nou min sulke bestaande koerante op gedesentraliseerde plekke, maar in die Vrystaat versprei die Ditsem Vrystaat byvoorbeeld met ‘n sterk Orania-inslag. Daar mag dalk ander wees.

Elke gedesentraliseerde koerant werf steeds advertensies in sy omgewing, maar word aangevul deur nasionale, korporatiewe advertensies.

In Europa word ook gereeld gebruik gemaak van “publieke joernalistiek.” Die prinsiep is dat daar bykans oral, waar koerante nie streekkantore kan bekostig nie, mense met opleiding en selfs ervaring in joernalistiek sit, wat graag iets in druk sal wil sien. Met ‘n rekenaar, veral ‘n skootrekenaar, en selfoon, is elke kundige persoon potensieel ‘n mediakantoor. Met die selfoon kan foto’s geneem word, en met die rekenaar berigte geskryf en versend word.

So ‘n persoon kan sy eie “salaris” verdien deur in sy omgewing advertensies te bemark en die kommissie te hou. ‘n Meer waarskynlike scenario is dat die persoon, of sy haar eggenoot, ‘n sake-onderning het en dat advertensies as ruiltransaksies vir joernalistieke werk verkry word.

Alles ter wille van die saak.

Maar ter wille van die saak of nie, dit gaan steeds minstens ter aanvang, meer geld kos as wat ingebring word. En dis waar Sarie se raad so handig inkom. Los daardie ding.

Dis nie goed vir jou gesondheid om elke oggend te sit en m*&r trek ook joernalistieke prul nie.

Waar ‘n koerant vir jou probeer wysmaak donkiedrolle is vye nie.

Sit daai geldjie weg, en as “die koerant” gelees moet word, gaan lees hom op die internet. As jy die koerantverkoper langs die pad jammer kry, gee hom steeds ‘n fooitjie, maar moenie die koerant koop nie.

Wanneer die geldjie wat weggesit is, die moeite werd is, betaal dit oor in ‘n trustrekening.

Intussen kan iemand die internet fynkam om te kyk waar min of meer lê die ontevredenes se mediaanverwagting van ‘n koerant. Dit gaan immers nie werk om iets wat onaanvaarbaar is met nog iets wat onaanvaarbaar is te vervang nie. Die mediaan sal waarskynlik min of meer lê waar Afriforum en Solidariteit nou lê.

Die web kan ondertussen bedryf word. Ek wil nie Praag moontlik teen sy sin probeer inbind nie, maar op die web wat as grondslag dien, kan solank ‘n lysie gemaak word van die adverteerders wat in die bestaande ongewenste koerante adverteer, sodat die ondersteuners kan weet welke besighede om nie te steun nie. (Ek gebruik aspris in hierdie konteks “besigheid” want ‘n “besigheid” bly steeds vir my die ding wat die hondjie op die gras maak… ‘n onderneming wat in ‘n goeie koerant adverteer is ‘n sake-onderneming).

Oor die nuusaanslag van so ‘n koerant wil ek my nie voortydig uitlaat nie. Wat ek wel wil sê is dat daar nie, soos in een van Naspers se koerante, ook daagliks ‘n stukkie uit die Koran in sal wees nie.

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant se joernalistieke personeel (gesentraliseerd of wat ook al) nie die saamtrekpunt sal wees van mense in dieselfde geslag huwelike of met “lewensmaats” nie.

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant nie in ‘n hoofartikel sal verklaar “aborsies in nie meer deel van die openbare debat nie” en daarna nie weer oor die twis hieroor berig nie.

Ek wil ook voorspel dat ‘n te groot vir sy skoene joernalis wat niks van ‘n onderwerp weet nie, nie toegelaat sal word om sy onkunde so ten toon te stel deur waardevolle redaksionele ruimte te kry om die groot honde wat wel iets van die onderwerp weet, aan te durf nie.

Voorts wil ek voorspel dat ‘n sportverslaggewer van hierdie koerant nie onderweg na ‘n groot rugbywedstryd by ‘n kroeg sal vasval, en as hy weer nugter is by sy buurman wat ook pas bygekom het, verneem wat in die wedstryd gebeur het en dan sy berig skryf nie. (So ver ek weet het die laaste van daardie spesie darem al so twee dekades gelede uitgesterf).

Ek wil ook voorspel dat so ‘n koerant soveel nuus gaan hê dat net ‘n fraksie in gedrukte vorm sal kan verskyn, en dat daar veral ten opsigte van briewe en meningsbydraes, ‘n oorwig steeds net op die internet sal kan wees.

Фільчаков прокурор

Van Tamatiestraat na die Trasimeense meer

Nie tamatiestraat nie, sou baie argumenteer, na aanleiding van dit wat deesdae werklik in die strate afloop.

Suid-Afrika het nie ‘n besonder goeie reputasie as dit by referendums kom nie. Die referendumvraag oor republiekwording was of die status quo gehandhaaf moes word, of ‘n republiek binne die Statebond uitgeroep moes word. ‘n Republiek is buite die Statebond uitgeroep.

Met die 1983-grondwet was dit weer so. By herhaling het regeringswoordvoerders ergerlik na opposisiesprekers gekap wat die kiesers gewaarsku het dat die regering die uitslag as ‘n mandaat vir hervorming sou gebruik. By herhaling, en strykdeur, het regeringswoordvoerders die publiek egter verseker al wat op die tafel was, was ‘n ja of nee vir die driekamerparlement.

Die stemme was skaars getel, of die refrein klink op oor die mandaat wat vir hervorming verkry is.

Met die referendum rondom die Kemptonpark-gebeure was dit weer so. Die referendumvraag was gewoon of met die nie-parlementêre groepe oor ‘n nuwe bedeling onderhandel kon word (met versekerings van wigte en teenwigte wat sou werk).

Die resultaat was veel anders.

Kwalik ‘n gesonde grondslag om die publiek eendragtig te betrek, en saam te neem, veral noudat polarisasie blykbaar hoër vlakke bereik het as tydens die vorige bedeling.

Wat egter vandag aan die bod kom, is ‘n mediaberig waarin mnr. FW de Klerk te kenne gee dat die huidige afloop die noodwendige afloop en enigste opsie was, anders as om aan die ou bedeling vas te klou, met die gevolge wat gereeld in groot grusaamheid soos ‘n paaiboelie aan kiesers voorgehou word.

Dit, sal enige politieke wetenskaplike en staatsregkundige uitwys, is doodgewoon nie waar nie. Moderne modelle oorsee en die volkereg bied talle opsies anders as die twee pole wat Suid-Afrika as keuse gebied is.

Onder hierdie modelle tel talle wat juis ontwerp is om heterogeniteit te ondervang, en in die praktyk veel, veel beter werk as dit wat nou as enigste alternatief aan Suid-Afrikaners voorgehou word.

Dit is jammer dat die onderhandelaars om redes wat net aan hulle bekend is, nie ruiterlik erken dat hulle verbrou het nie. Trouens, De Klerk het al dikwels baie na daaraan gekom om te erken daar is verbrou, soos sy uitlating enkele jare gelede dat hy self ‘n Christen-demokratiese bedeling volgens Wes-Europese model voorstaan. Sou hy weet waarvan hy gepraat het, en mens wil graag, beteken dit hy sou ‘n model voorstaan waar minderheidsregte grondwetlik verskans word, soos die beleid van die Duitse regerende Christen-Demokratiese Unie bepaal.

Dit verg geen Einstein om te weet dat die geïmplementeerde alternatief wat op volledige liberale beginsels gebou is, nie werk nie. Trouens, de Klerk is gereeld sigbaar op die punte waar hy vure probeer doodslaan soos die rysmier van Afrikaans in skole en universiteite. Die Rubicon om te erken hy het gefouteer word egter nie oorgesteek nie, met die gevolg dat die Rubicon sy politieke Trasimeense Meer kan word.

De Klerk se besluite sal in die toekoms vraagtekens so groot soos piramides bly – soos om die Presidentsraad se ondersoek na tussengroepverhoudinge op te skort – juis strategies so kort voor hy ‘n Rubicon oorgesteek het waar hierdie kundigheid onontbeerlik sou wees.

By die Trasimeense Meer, nie ver van die Rubicon nie, het Honibal in sy opmars na Rome ‘n groot Romeinse Leër na hul waterdood gestuur. Suid-Afrika se Trasimeense Meer prut stinkend van iets anders as vars bergstroomwater.

Selfs vandag nog kan gesê word daar lê vir die land se mense ‘n blink toekoms voor mits die leiers besef dat daar nou, by gebrek aan iets beters, maksimaal van die grondwetlike ontsnaproetes gebruik gemaak moet word om te beredder wat te redde is.

Die horlosie kan nie teruggedraai word nie, maar op die pad vorentoe kan weer na die onderhandelingstafel teruggekeer word en ‘n behoorlike, volkeregtelik-geldende skikking beding word – mits al die betrokkenes erken dat die wyse waarop die Rubicon oorgesteek is op ‘n gewisse ondergang in die Trasimeense Meer uitloop.

Waar die Afrikaners woon

{jathumbnail off}

Met die hernude belangstelling in die konsep van selfbeskikking wat uiteindelik op ‘n volkstaat sal uitloop, het ek kaarte gaan haal by Statistiek Suid-Afrika se webwerf. Hierdie kaarte toon aan welke bevolkingsgroep die meerderheid in ‘n bepaalde provinsie of metrogebied is. Die data is aangepas vir die 2009 huishoudelike opnames. Vir die doeleindes hiervan het ek die blanke bevolking as ‘n surrogaat vir Afrikaners gebruik, siende dat Afrikaners myns insiens per definisie blankes is.

Alhoewel Suid-Afrika nege provinsies het, publiseer ek slegs dié provinsies wat uit ‘n demografiese oogpunt van die heel grootste belang sou wees, dws die Weskaap, Gauteng en die Noordkaap. Daar is kennelik dorpe in ander provinsies met beduidende konsentrasies blankes, byvoorbeeld Potchefstroom, Bloemfontein en ander, maar ek het slegs die kaarte met die grootste aantal blankes hier weergegee. Ek het die Noordkaap spesifiek gekies omdat beide Orania en die VF+ se voorgestelde volkstaat daar geleë is. Die ander provinsies, veral dié aan die ooskus en Limpopo, is helaas bykans pikswart, met slegs bykans onsigbare kolletjies (op ‘n provinsiale skaal) waar blankes en Indiërs die meerderheid vorm.

Ligte gebiede bevat ‘n meerderheid blankes en pers gebiede is waar geen groep ‘n volstrekte meerderheid is nie

Gauteng is die enigste provinsie wat beduidende konsentrasies blankes bevat, as mens op provinsiale skaal daarna kyk. Vir die ander provinsies is dit moeilik om eens die blanke konsentrasies raak te sien.

Die Noordkaap bevat geen gebied waar blankes in die meerderheid is nie. Dit het wel ‘n groot aantal gebiede waarin kleurlinge ‘n meerderheid is. Indien die bruines skielik en wonderbaarlik ‘n nasionale identiteit sou ontwikkel, sou die Noordkaap stellig ‘n uitstekende onafhanklike kleurlingstaat kon wees.

Die volgende stel kaarte is op ‘n metrovlak. Dit dui aan waar blankes ‘n meerderheid is in die Weskaap en Gauteng se metrogebiede. Uit die onderstaande kan gesien word dat Pretoria, die Oosrand en Johannesburg uit ‘n demografiese oogpunt die beste kandidate sou wees. Tussen hulle bevat hulle die grootste konsentrasie blankes in Suid-Afrika.

Helder oranje gebiede het ‘n blanke meerderheid

Die enigste beduidende gebied waar blankes in die meerderheid is in Kaapstad, is aan die Atlantiese kusstrook van Kaapstad, asook ‘n gedeelte van die Noordelike Voorstede soos Bellville en Durbanville. Soos die DA kan getuig is die Weskaap egter in wese besig om te verander in die heimat van die bruines en Xhosas.

As jy dan wel ‘n volkstaat wil uitroep, wil visvang waar die visse is, en nie miljoene Afrikaners wil probeer oortuig om te trek na ‘n streek sonder ekonomiese geleenthede nie, lyk dit vir my asof Gauteng en die Weskaap, en spesifiek noordelike Johannesburg, Pretoria en die Oosrand, die enigste lewensvatbare kandidate vir ‘n volkstaat gaan wees. Selfs daar sal daar weliswaar gelap moet word om die gebiede aaneenlopend te kry.

In hierdie verband – lapwerk – plaas ek hieronder ‘n baie interessante kaart. Donkergroen dui gebiede aan op die Wesoewer van die Jordaanrivier wat onder die Palestynse Owerheid se beheer is. Let op hoe dit, nes die gebiede met ‘n blanke meerderheid in Gauteng, ook na ‘n laslappie-kaart lyk. Let veral op hoe die Wesoewer ook geen seetoegang het nie, nes Lesotho en Switserland. ‘n Gebrek aan seetoegang is uiteraard ‘n gunstelingverskoning van diegene wat weier om demografiese realiteite in die gesig te staar. Let voorts op hoe die Palestyne se gebied uit twee geografies-afsonderlike streke bestaan: die Wesoewer en die Gasa-strook. Die Kaap is weliswaar veel verder van Gauteng af as die Gasa-strook van die Wesoewer af, maar weer eens: wat verhoed ons om ook ‘n volkstaat te hê wat uit twee gebiede bestaan?

As die Palestyne dit kan bestuur, verstout ek my om te raai Afrikaners kan ook so maak. Al wat ontbreek, is die politieke wil om onsself te bevry.

you play games

Tyd om anders te dink

Die huidige debat oor leierskap toon ons was te lank onder die Britse hiel.

In die verlede was politieke- en kultuurorganisasies van groot nut vir die volksaak. Hulle het ontstaan binne die Unie van Suid-Afrika en binne die Britse bestel. Al hierdie organisasies het saamgewerk en groot oorwinnings is behaal. Ongelukkig het heelwat van hierdie meer onlangs organisasies die volk verlaat om ‘n nuwe ideologie aan te hang. So het sommige hulleself omskep in taalorganisasies eerder as volksorganisasies. In teenreaksie hierop het konserwatiewe Afrikaners nuwe organisasies geskep om die leemte te vul. Nou sit ons met twee groepe organisasies en hierdie twee groepe kan mekaar nie vind nie.

‘n Organisasie is nie noodwendig die enigste of beste manier vir die volk om sy sake te behartig nie. Ons voorouers wat pioniers in die binneland was asook die twee republieke het nie organisasies gehad nie en kon tog doeltreffend en vinnig optree wanneer nodig.

‘n Organisasie het ‘n grondwet en sy leiers moet daarvolgens optree. Indien dit nodig is om van die grondwet of reeds beleid of besluite af te wyk, moet ‘n ledevergadering dit eers goedkeur. Dit maak besluitneming ‘n lomp en stadige proses. Verder is ‘n organisasie geldelik afhanklik en kan hy niks doen wat sy inkomste of bates gaan benadeel nie. So is daar van ons groter organisasies wat afhanklik is van skenkings deur groot maatskappye. Tree hulle teen die sin van die skenkers op, kan hulle maar toemaak.

Tans is daar oproepe om al die bestaande organisasies te verenig in ‘n superorganisasie wat dan die leiding moet neem om ‘n volkstaat tot stand te bring. Daar is glo 50 organisasies om te verenig. Die Afrikanerfront is reeds gestig en verteenwoordig reeds omtrent 29 van die konserwatiewe organisasies. Die kortpad is dus dat die oorblywende 21 organisasies ook daar moet aansluit. Die ongeluk is dat as hierdie 21 nie uitgenooi is nie of nie wil of kan aansluit nie, dan moet nog ‘n superorganisasie gestig word. Vir ons gewone Afrikaners lyk dit na ‘n absurde situasie.

Die verdere probleem is dat hierdie organisasies en hulle leiers slegs hulle ingeskrewe lede verteenwoordig. Hoeveel lede het hulle? 50 000, 100,000? Wat maak hierdie leiers geloofwaardige volksleiers? Ons gewone Afrikaners het hulle nie gekies nie en stem nie noodwendig saam met hulle nie? Hoekom moet ons hulle as ons leiers aanvaar? Die kwessie van geloofwaardige leiers begin nie by die Suid-Afrikaanse regering of die internasionale gemeenskap nie, dit begin by die volk.

‘n Ander probleem is dat die leiers gewoonlik in Pretoria is. Mens kry die indruk dat hulle ‘n persepsie van die volk het wat dalk nie met die werklikheid verband hou nie.

In die Boererepublieke is die burgers opgeroep na ‘n massavergadering in die opelug, sommer op ‘n burger se plaas. Stemming was deur die opsteek van hande en daar was min formaliteite. Alhoewel almal dalk nie teenwoordig was nie, is leiers en besluite deur almal aanvaar. Wanneer die volkswil duidelik is, moet almal hulle daarby neerlê selfs al verskil hulle daarmee.

In die V.S.A. is daar ‘n interessante ontwikkeling met die Tea Parties. Daar is groot ontevredenheid met die beleidsrigtings van die federale regering, asook met die twee groot partye wat vevreemd geraak het van die burgery. Dit het gelei tot die stigting van Tea Parties (na aanleiding van die Boston Tea Party) in al 50 state. Dit is plaaslike protesbewegings wat spontaan en informeel is en wat geen saambindende nasionale organisasie het nie. Nogtans het hulle alreeds ‘n groot impak gemaak en is dit tans nog onseker hoe hulle verder gaan ontplooi.

Myns insiens is die Volksraad Verkiesing Kommissie (die VVK) tans die beste oplossing om permanente volksleiers te kies. Hulle is ‘n onafhanklike en onpartydige liggaam wat poog om ‘n verkiesing te reël wat aan internasionale standaarde voldoen. Hulle het reeds registrasiebeamptes oral in Suid-Afrika en op verskeie plekke in die buiteland. Die een bekommernis is die aantal kiesers wat gaan registreer. As dit ‘n klein getal is, gaan dit nie veel help nie. Dit sou dus wenslik wees as die volk self wil begin help om ‘n groot getal kiesers te geregistreer te kry.

Indien ons meen ons moet intussen leiers verkies om ons sake te behartig tot die VVK verkiesing afgehandel is, kan ons so maak. Dit sal net spoedig moet geskied.

Oraloor hoor en lees mens dat die volk redelik moeg is vir praat, hulle soek dade.

In Rusland was daar onlangs ‘n probleem in ‘n dorpie. Die ryk sakemanne en besitters van die drie fabrieke aldaar het die deure toegemaak en al die inwoners het werkloos geraak. Toe gaan die distriksowerheid en sny die krag af – in die winter. Berig hiervan bereik toe vir Vladimir Poetin. Hy klim in sy kar en ry soontoe. Toe hy die namiddag terugry, is die fabrieke weer aan die gang, die krag is weer aangesluit en al die belangrikes en rykes is in die openbaar verneder.

5 pound free топкарго

Die Vallei van die Kieries en Ubuntu

Ek glo dat as jy kritiseer, moet jy die alternatief ook kan aanbied.

In die Afrikaner en sy leiers se soeke na die ideale plan deur die Gesprek, kom die ondergenoemde staaltjie by my op. Dit moet gelees word in die lig van vele planne, elk met sy eie geografiese gebied, befondsing, reels en regulasies, ens. ens. Vir elke leier, individu of groep is sy eie plan so mooi.

Daar was ’n land wat die gewoonte gehad het om sodra ‘n koning sterf, die persoon met die mooiste kierie te vind, en die persoon word dan die volgende koning. Op ‘n voorafbepaalde dag kom almal na ‘n vallei, en druk hulle kieries een na die ander in die grond, al met die vallei af. Die oudste persoon van die land, stap dan saam met die ministers al met die ry kieries af, en kies die nuwe koning deur aan die kierie wat vir hom die mooiste is, te vat.

Daar was egter twee reëls: 1) daar mag nie teruggekeer word na kieries wat alreeds gesien is nie, en 2) sodra daar aan ‘n kierie geraak is, is die keuse gemaak, en mag daar nie verder gesoek word verder in die ry af nie.

So gebeur dit toe een jaar dat die ou man met die ry kieries afstap, en verwonderd kyk na al die mooi kieries in die ry – almal wou natuurlik graag koning word en het werklik moeite gedoen. Elke keer as hy aan ‘n kierie wou raak, was hy bekommerd dat daar dalk ‘n mooier een vorentoe is, en het dan sy hand teruggetrek. Die gevolg is toe dat hy nie sy keuse kon maak nie, en toe hy by die laaste kierie kom, is dit die lelikste en kromste kierie van almal. Die eienaar van die kierie is toe ‘n swaksinnige, wat nie die verstandelike vermoë of motoriese koördinasie gehad het om ‘n mooi kierie te maak nie.

Deur eindelose gesprekke tussen die leiers wat elk in afsondering gesoek en ‘n plan gemaak het saam met sy/haar volgelinge, gaan daar nooit konsensus bereik word nie, omdat elke groep glo hulle het hard gewerk, alle moontlike veranderlikes oorweeg, en deeglike motiverings ontwikkel vir elke stap of faset van hulle plan. Voeg daarby die persoonlike voorwaardes en emosionele sentimente van elke groep, en dit is duidelik ‘n resep vir chaos en ‘n ramp. Dan soek ons na daardie mooiste kierie in ‘n ry van mooi kieries, en gaan eindig met die krom een.

Enige eerstejaar-MBA-student sal ‘n hele skripsie kan skryf oor die risiko’s en gevare van so ‘n benadering, en ongelukkig is dit hoe dit op die oomblik gebeur. Dit is ook hoekom so ‘n benadering nooit in die Sakesektor geduld of gebruik sal word nie, en moet die Afrikaners begin besef dat hulle erkende en beproefde strategie-ontwikkelings-modelle sal moet gebruik om enigsins naby ‘n Plan te kom. Daar is die Amerikaners en selfs die ANC ons ligjare vooruit.

Die grootste probleem huidiglik, is da daar ‘n totale afwesigheid in metodiek is om suksesvol te wees. Die feit bly dat politici nie prakties is nie, en nie die ervaring, ondervinding of vaardigheid het om ‘n droom of Visie in ‘n werkbare plan en strategie te kan omskep nie. En hoe meer mense probeer insette lewer, hoe meer word die proses in mis gehul, bly wasig en bly dit uiteindelik onsigbaar.

Eintlik behoort die proses (metodiek) baie eenvoudig te wees, alhoewel die opdrag nie eenvoudig is nie. Maar etlike jare van ontwikkeling in die tipe van metodologie deur van die beste besigheids- en strategiese akademici in die Westerse wêreld kan nie ge-ignoreer word nie.

Kom ons kyk hoe dit werk: Elke groep of persoon wat deel in die Afrikanervryheidsideaal, het een droom of Visie in gemeen – ‘n Vrye, onafhanklike, soewereine Afrikanerstaat. Dit is die gemene deler, en ook die begeerde eindresultaat. Nou, in die aanloop tot die plan oor hoe en waar om die eindproduk te realiseer, moet daar belangrike faktore wat as voorwaardes geld bepaal word, en ook behoeftes bepaal word van hoe elkeen se prentjie (reëls, regulasies ens) van daardie eindproduk lyk.

As voorbeeld: Sommiges sal wil sien dat Afrikaans die enigste amptelike taal is, en sommiges wil Engels as alternatief sien. Sommiges sal daardie staat graag in die Transvaal wil sien, en sommige die Weskus. Sommige sal wil hê dat ons dit befonds deur lenings, en ander sal wil hê dat ons eers fondse tussen on eie mense bymekaarmaak.

Voorwaardelike faktore kan byvoorbeeld wees: 1) Daar moet ‘n hawe wees, 2) Dit moet militêr strategies verdedig kan word, 3) Daar moet voldoende water wees, ens.

Die voorgeskrewe model se teorie sal dit dan ook vir ons stel, dat alhoewel jy almal se behoeftes en voorgestelde voorskrifte kan oorweeg, jy nooit almal te vrede sal kan stel of akkommodeer nie. Maar dat jy ‘n werkbare plan en strategie kan ontwikkel wat die doel of Visie kan verseker, is al oor en oor bewys. Die een feit wat almal moet besef is dat jy nooit almal ten volle kan of sal tevrede stel nie, en as iemand as gevolg daarvan nie verder wil deelneem nie benadeel hy die droom, die groep, almal wat op baie ander terreine daaruit sal voordele kry en uiteindelik homself. Die geskiedenis boeke sal hom wel beoordeel.

Dus sodra jy die droom gedefinieer het, en al die voorwaardes, behoeftes en voorstelle van elke groep of individu gekry het, wys jy ‘n kundige taakspan aan om die plan en strategie uit die klippe te gaan kap. Hulle sal weet wat hulle opdrag is, en die bes moontlike opsies oorweeg op elke aspek om die plan en strategie met die beste kans op sukses voort te bring.

Die leek of persone wie se nering nie elke dag met hierdie metodologieë en modelle te doen het nie, sal dit dalk woes ingewikkeld vind, maar daar is genoeg kundiges in ons eie geledere wat dit kan doen.

Dit is egter nodig dat die Afrikanermense ‘n paradigmaskuif maak, en besef dat deelnemende bestuur en besluitneming geweldige negatiewe gevolge inhou, en ‘n uiters omslagtige en stadige proses is. Dit is onder andere een van die grondbeginsels van Ubuntu, en hierdie lewensfilosofie van die swartmense van Afrika, is die duidelikste oorsaak en rede vir Afrika se probleme en stadige ontwikkeling. Hulle noem dit nDaba.

As ‘n groep of stam deur ‘n ernstige vraagstuk gekonfronteer word, roep die hoofman/kaptein ‘n nDaba. Dan kom die mans van die groep bymekaar onder ‘n boom en hulle gesels en gesels. En hulle gesels en gesels. As almal die vraagstuk verstaan, gaan die mans terug en oordink die probleem, kyk hoeveel hy en sy eie mense kan voordeel trek uit die moontlike oplossing, en gesels en gesels met sy eie mense totdat hulle ‘n voorstel ter oplossing het. Dan kom die oorspronklike groep weer bymekaar, en gesels en gesels. Nadat elkeen sy saak gestel het, begin hulle stry en stry en gesels en gesels weer. Op die einde word ‘n besluit geneem en gaan die hoofman voort om die besluit uit te voer. Dit is die swakste en mees onsuksesvolle bestuur en besluitnemingsmodel wat daar is, en Afrika is die skreiende bewys daarvan.

Die verskil is egter dat hulle wel ‘n hoofman het, en dat daar darem iewers ‘n besluit geneem word.

Maar verdomp, ons is nie Afrikane nie. Die wit rasse van Europa het so vinnig ontwikkel en vooruitgegaan omdat ons die prosesse vir bestuur, besluitneming en optrede tot ‘n kuns vervolmaak het. Daardie modelle is bekend aan ons, maar dit word blykbaar nie erken in die Afrikaner politiek nie.

Die een grootste probleem waarmee individue, groepe en maatskappye gekonfronteer word, is die stap om op ‘n aksie te besluit, en ‘n besluit te neem. Dit word veroorsaak deur die onsekerheid van die besluit se effek op die toekoms. Maar die groter gevaar is besluitloosheid. Daarsonder is daar geen vooruitgang of dinamika in enige stelsel nie. Die geheim is om ‘n besluit te neem, en die gevolge te bestuur.

Kan Nederduitse gene die Afrikaner se redding wees?

Na ‘n pas afgelope besoek aan drie Europese lande (die Nederlande, Duitsland en Italië) kom die vraag by my op of die Nederduitse volkere geneties sterk genoeg is om die effek van die invloei van nie-Nederduitse mense sosiaal en religieus te kan weerstaan.

Daar is opvallende raakpunte tussen Nederlanders, Duitsers en tot ‘n mindere mate met Noordelike (Germaanse) Italianers, maar weinig raakpunte met die ander Italianers.

Wat opval is die hoë beskawingspeil in die Nederlande en in Duitsland, in teenstelling met Semitiese en Hamitiese lande.

Hierdie stelling is natuurlik kontroversieel, want reeds H.G. Wells het in sy The Outline of History (1920) aangevoer dat die Kaukasiese volkere hoër vlakke van beskawing bereik as die Semiete en Hamiete. Arthur de Gobineau, die Fransman, verklaar dat die Indo-Europeërs ‘n verhewe (soos in hoër!) posisie in die ry van volkere inneem. Dit is op grond van hierdie standpunte dat Adolf Hitler die Duitsers die Herrenvölk genoem het.

Opvallend is dat mense van die nie-Kaukasiese volkere besig is om die Nederduitse lande en by name Nederland en Duitsland “in te neem” (dalk ook “oor te neem”). Die meeste van hierdie “invallers” bied hulleself aan as politieke asielsoekers, maar bring hulle tale, kulture en meestal Islamgodsdiens saam. Die nie-Nederduitsers vermeerder dramaties meer as die Nederduitsers, terwyl die Nederduitsers klein gesinne vorm. Terwyl die Nederduitse volkere godsdienslos raak, bring die Islamiete ‘n sterk godsdiensbesef saam. Dit is dus nie vergesog nie dat die Islam binne ‘n eeu die sterkste enkele godsdiens in Nederland en Duitsland sal wees.

In die naam van die humanisme het liberale en sosialistiese politieke partye oë toegeknyp en die asielsoekers asook onwettige immigrante om humanitêre redes toegelaat. So huisves Berlyn die derde grootste Turkse gemeenskap naas Ankara en Istanboel. In Den Haag, die parlementêre hoofstad van die Nederlande, is daar sowat sestig Islamitiese religieuse sentra te vind. Nou in die jaar 2010 is daar ‘n teenreaksie wat manifesteer in die opkoms van sg. regse partye, wat in opstand kom teen die permanensie van volksvreemde mense. Daar word in beide die Nederlande en in Duitsland van die “vreemdelingevraagstuk” gepraat. Helaas, te laat, want hulle is daar!

Die implikasie is dat hierdie vreemdelinge eie gemeenskappe in Nederduitse lande geskep het met vreemde godsdienste, waaronder die Islam ‘n belangrike faktor is. ‘n Bekende Amerikaanse staatsgeleerde het jare gelede reeds voorspel dat die Derde Wêreldoorlog ‘n konflik van gelowe (civilisations) sal wees. In enige religieuse konfliksituasie skep vreemdelinge in Nederduitse lande ‘n veiligheidsgevaar van ongekende omvang en intensiteit. Om Talibansimpatisante uit die samelewing te verwyder mag beteken dat die storie van die Duitse konsentrasiekampe hom mag herhaal.

In die 19de en 20ste eeue is baie gedink en geskryf oor die meerderwaardigheid van die Ariese volkere ten aansien van die res. In die taalkunde is die “Ariërs” daardie volke wat verwant is aan ‘n veronderstelde Indo-Europese oertaal anders as die Semitiese en Hamitiese tale. In die biologiese antropologie is Ariërs die Nordiese volke, in onderskeiding van die Alpynse en Mediterreense volke (vgl. Vacher de Lapouge se biologiese indeks) sou Ariese volke uitgeken kon word as die langkop-Europeërs, in teenstelling met die kortkopmense.

Hoe dit ook al sy, sedert die einde van die 19de en begin van die 21ste eeue dui feite op die grond daarop dat die Ariese volkere en lande waar Ariërs in die meerderheid is, grootliks moet “sorg” vir die parasitiese volkere en lande. Parasitiese volkere en lande is daardie mense en lande wat hulle vergaap en vergryp aan Ariese innoverings en tegnologiese vaardighede, asook ontwikkelingshulp, maar desondanks Ariërs haat.

Ongelukkig het Ariese volkere nog nie geleer dat die Ariese leefwyse nie sonder meer oordraagbaar is op nie-Ariese gemeenskappe nie. Dink aan Amerikaners wat Irak van Sadam Hoesein wou bevry. Amerika en Brittanje se stryd teen die Taliban in Afganistan en Pakistan. In hierdie verband kom die vraag op of ‘n tipiese Ariese “gedemokratiseerde” en gedesentraliseerde politieke sisteem enigsins werk en kan werk in ‘n nie-Ariese beskawingsomgewing? Dit is te betwyfel. Onderontwikkelde gemeenskappe moet dikwels deur die harde hand van ‘n despotiese sisteem bestuur word…

Dan is daar die kwessie van finansiële hulpprogramme. Amerika moes nou weer inspring om die chaos in Haïti te probeer aanspreek. Nie-Ariese volkere (en veral die Hamitiese groepe) is vir hulle ekonomiese oorlewing basies aangewese op Westerse finansiële bloedoortappings, waarsonder hulle eenvoudig nie kan nie. Martin Meredith dui in sy, The State of Africa, afdoende aan dat Afrika, by wyse van voorbeeld as nie-Kaukasiese gemeenskappe, op die pad van progressiewe degenerasie is!

Die nie-Ariese volkere het daarin geslaag om die Ariese lande, die voormalige koloniale moondhede, ‘n skuldkompleks te gee; ‘n kompleks wat besig is om deur te skaaf. Finansiële inspuitings om nie-Ariese volkere van “ondergang” te red, het die neweproduk dat die afhanklikheid van sodanige land op Ariese ontwikkelingshulp jaarliks vergroot, vanweë die bevolkingsontploffing wat met werkloosheid, meer geld en eksterne hulp gepaard gaan.

Intussen groei die ekonomieë van Ariese lande onverpoos voort en word die gaping tussen ryk en arm lande groter.

In ‘n onlangse artikel in Elseviers Weekblad skryf die Nederlandse ambassadeur in Washington dat Nederland onder die sestien grootste ekonomieë ter wêreld tel. In die finansiële sektor is Nederland onder die top tien. Nederland is die tweede grootste uitvoerder van landbouprodukte. Die Nederlande, wat geografies ietwat groter as die Kruger- Nasionale Wildtuin is, se jaarlikse blomproduksie alleen is gelyk aan die bruto nasionale produk van Suid-Afrika.

Dan is daar daardie merkwaardige land, Duitsland en sy mense. Duitsland is sekerlik vandag die sterkste moondheid van die Europese Gemeenskap. Duitsers het een teenslag na die ander te bowe gekom. Ná die Eerste Wêreldoorlog was Duitsland ‘n belangrike teiken van die Russies geïnspireerde Bolsjewiste (Kommuniste). Jode het belangrike rolle in die Kommunistiese en Sosialistiese Partye in Duitsland gespeel. Die Tweede Wêreldoorlog het Duitsland letterlik platgeskiet. Die uitslag van hierdie oorlog is welbekend en het aanleiding gegee tot die verdeling van Duitsland in Wes- en Oos-Duitsland. In Oos-Duitsland is die Duitse Demokratiese Republiek (DDR) as kommunistiese staat tot stand gebring. Amerika en Brittanje het goedskiks toegekyk en niks gedoen nie!

Berlyn is as stadstaat in vier dele verdeel, waarvan die Russe beheer oor Oos-Berlyn verkry het. ‘n Twee meter hoë muur van 160 km. het probeer verhoed dat ‘n massa Oos-Duitsers na die Weste oorloop. In Oos-Berlyn het Berlyners toenemend in opstand teen die kommunistiese diktatuur gekom. In 1989 het die Oos-Duitse leier Hoenecker onder toenemende druk bedank. Die Rus, Gorbatsjof, se perestroika-beleid (verligting) het daartoe bygedra dat die skandmuur op 10 November 1989 stuk vir stuk afgebreek is. Honderde duisende Oos-Duitsers het na die Weste gehardloop om vryheid te proe.

Oos-Duitsland was ná die hereniging van Duitsland in 1990 ten minste ‘n honderd jaar ekonomies agter die Weste. Vandag, skaars twintig jaar ná die afbraak van die muur en vernietiging van die kommunistiese DDR, is Duitsland weer ‘n Europese modelstaat.

Is dit vergesog dat ‘n Ariese genepoel die dryfkrag agter die herrysenis van Duitsland is? Is daar hoop dat die Afrikaner se kollektiewe genepoel – na die voorbeeld van Duitsland – nog so sterk sal bly dat ons die wil sal bly behou om uit die as op te staan?

Die implikasie van hierdie artikel is dat Afrikaners se kinders aangemoedig moet word om Duits te leer, dat Afrikanerinstellinge noue skakeling met Nederlands- en Duitssprekende ambassades moet onderhou, en dat ons inligtingsprogramme in die Duitstalige lande van stapel moet stuur. Dit is, om begrip vir die bevrydingstryd van die Afrikaner op te wek. Siener van Rensburg het iewers gesê dat daar hulp vir die Afrikaner uit Duitsland, via Duitswes, sal kom.

Soos ek iewers op die Praagnetwerk in ‘n ander artikel geskryf het, moes die Afrikaners afstand tussen ons en die Engelse geskep het en noue kontak met die Nederlandse en Duitssprekende volkere gesoek en onderhou het.

хорватия отели прокурор Фильчаков