afrika – Bladsy 11 – praag.co.za

Die gees van Leni Riefenstahl

Die pessimiste het meer gedoen om die wêreldvrede te bewaar as die optimiste – Aleksandr Solsjenitsin.

As ek sommige skrywes op LitNet lees – ‘n webwerf waar ek deesdae persona non grata is, selfs met die gebruik van skuilname – val dit my op dat ná soveel jare se oer-korrupte ANC-bestuur, die sentimente onder sekere mede-Afrikaners nog oorwegend anti-Afrikaner is. Die gevoelens wat genoem word, is dat Afrikaners (soos gewoonlik) rassisties is, maar ook onbetroubaar, krygslustig, moorddadig, gewelddadig, dom en blykbaar ondankbaar oor die “vryhede” wat Suid-Afrika vandag het. ‘n Skrywer mag selfs stel dat wittes wat ontevrede is doodgemaak moet word, en hierdie persoon kry geen vorm van sanksie opgelê nie, en word juis met ‘n woernaal beloon. Vanweë die totale wêreldvreemdheid van hierdie situasie kan ons slegs konkludeer dat ons hier te make het met ‘n vorm van geloofsoortuiging. Waarskynlik het ons te make met ‘n ideologiese botsing tussen die prakties denkendes en die idealiste. Die idealiste is dikwels geneig om die prakties denkendes te beskuldig van vals idealisme, sonder om kennelik in te sien dat die praktiese denkers geen boodskap het aan politieke lugkastele nie, maar bloot ‘n weg soek wat oorlewing ten beste sou verseker.

‘n Ander kenmerk van die idealiste – en ek verwag ‘n moontlike storm van verontwaardiging vanuit die idealistiese hoek – is dat hulle onbewustelik op soek is na ‘n soort leiersfiguur wat eerder op die gevoelens speel as op die rasionele denke. In Afrika het hierdie leiers meer onlangs hul manifestasie in Robert Mugabe gevind, wat in ‘n golf van infantiele vreugde sy hele land in ‘n staat van ernstige mislukking gedompel het.

Die genoemde skrywer op LitNet plaas hierdie fragment oor François Pienaar se oorweldigende bewondering vir ons swart Engelse heiland, wat nou al twintig jaar gelede die gevangenis verlaat het (en sodoende die hele land in een groot gevangenis omgetower het, wil ‘n mens sommer toevoeg). Daar word egter hoegenaamd geen enkele ag geslaan op die geweld, ellende, stamkonflikte, moord, roof en verkragtings wat hieruit ontstaan het nie. Suid-Afrika en die Westerse wêreld se elite was so verblind dat hulle die nuwe tydsgees wat nou aangebreek het glad nie eens raaksien nie. Enigiemand wat hieroor kla, word summier afgemaak as synde geestelik gesteurd, wat weereens bewys dat die idealistiese naskokke van die moderniteit nog steeds nie uitgedien is nie, aangesien dieselfde verkettering mense te beurt geval het wat in die vorige eeu sekere barbaarse vergrype aan die kaak wou stel.

‘n Filmfragment wat ek in reaksie op LitNet op bostaande wou plaas was egter nie opgesit nie. Dit is ‘n onderhoud met die bekende Duitse propagandafilmmaker Leni Riefenstahl oor haar lewe tydens die Derde Duitse Ryk. Van naderbay betrag, word dit duidelik hoe verskriklik baie ooreenkomste daar tussen die fragment van Pienaar en haar eie gevoelens tydens die opkoms van die Nazi-party bestaan. In al twee is daar ‘n vorm van oorwinning ter sprake. Suid-Afrika het sy apartheidtyd- pariastatus verloor en ‘n optimistiese tyd het aangebreek. Een leier het die eer daarvoor ontvang. Duitsland se skade ná die Eerste Wêreldoorlog was agter die rug, die ekonomie het weer gesond gefunksioneer, eweneens met een leier wat die eer daarvoor toegekom het. Riefenstahl beskryf hoe oorweldigend Hitler se magnetisme op sy honderde duisende volgelinge was. Uiteraard is dit agteraf gesien gevaarlik om dit te sê, maar dit was nou eenmaal so. Die hoë werkloosheid se einde was in sig en die optimisme het enige teenargumente, enige negatiewe waarnemings of gebeurtenisse totaal oorskadu. Die Wehrmacht was ‘n klein weermaggie, en die Hitlerjugend was net so niksseggend, maar die onstuitbare golf van optimisme het ‘n aansteeklike effek op hierdie instellings gehad.

Dit was volgens haar die optimistiese tydsgees wat die militante sy van Nazi-Duitsland gevoed het. Die meeste het egter nie die gevare sien aankom nie, want almal het gedink dat daar nou ‘n tydperk van eindelose vrede aangebreek het. Toe sy die bekende Nazi-propagandarolprent “Triumph des Willens” gemaak het, kon sy nie indink dat dit propaganda was nie, omdat dit so deel van die tydsgees was. Dit was eers agteraf, nadat die volle feite bekend geword het, dat die propagandakwaliteit na vore begin tree het.

Met hierdie wete in gedagte, wonder ‘n mens wat die Afrikanerjeug oor ‘n paar dekades gaan dink as hulle terugkyk na daardie groot oorwinning waar Madiba vir François Pienaar persoonlik gelukgewens het ná die groot Wêreldbekeroorwinning van 1995. Kon hulle nie insien dat dit die begin van die einde was nie?

In die dertigerjare het Joodse intellektuele ook gewaarsku oor die gevare van die opkoms van Nazisme, maar die heersende stemming ná die Eerste Wêreldoorlog het nog te veel invloed op die denke van die Europeërs uitgeoefen. Dit was ondenkbaar om enigsins die wapen op te neem vir wie ook al. Die gevolglike weerloosheid het vir die “ongewenste” minderheidsgroepe ‘n gewisse einde beteken. Dit moet ook genoem word, volgens Hannah Arendt se ontledings, dat die Jode in Duitsland alreeds besig was om die mag in die dertigerjare te verloor. Die belangrikste Joodse instellings – die banke – is in 1933 met Hitler se toetrede al Judenrein verklaar. Dit lyk asof volksmoord juis voltrek word wanneer ‘n groep duidelik magteloos raak, gekombineer met ‘n eindelose optimisme. Dit is asof die gees van optimisme die nodige energie verskaf om af te reken met wie as vyand bestempel word.

Die werkloosheid en algemene afname in basiese gesondheid wat Suid-Afrika ná die ANC-oorname getref het, was miskien juis ‘n stille redmiddel gewees teen dieselfde gevare, en is moontlik die rede waarom geweld in Suid-Afrika eerder as misdaad, pleks van politieke geweld, getipeer word. Die verloop was anders as dié van Nazi-Duitsland, maar met die aanhitsing in swart geledere sal dit baie dom wees om nie die gevare te sien wat daarin opgesluit lê nie. Waarskynlik is dit die groot verskil tussen Europa en Afrika. Europa se moordmasjien was die newe-effek van oorwonne ellende, van optimisme. Afrika se moordmasjien is die produk van wanhoop en afguns. Vandaar dat die konflikte in Afrika voortdurend sluimer waar dit in Europa gepiek het en daarna skielik weer afgeneem het. Die tyd sal leer watter variant gevaarliker is.

Waar Riefenstahl en Arendt gebruik kan word om Europa se patos te ontleed, kan ons waarskynlik die oorlede Jamaikaan Bob Marley se teks gebruik om Afrika se patos te verstaan, naamlik: “A hungry man is an angry man”.

подоконник topcargo отзывы

Wie is die Afrikaners?

Die sporadiese debat oor wie nou eintlik Afrikaners is verskaf ‘n kykie in die motiewe van sommige deelnemers. Wees verseker dat diégene wat kopsere het oor ‘n definisie van Afrikaners dieselfde persone is wat gekant is teen enige minderheidsregte aan hulle. Die verlammende debat wat beoog word, is ook hopelik ‘n struikelblok omdat van Afrikaners verwag word om te wonder of hulle hoegenaamd ‘n etniese entiteit sou wees. Dié logika voorsien dat ‘n groep, wat homself nie in presiese terme kan omskryf nie, nie ‘n groep is nie en dus nie as ‘n groep op minderheidsregte kan aanspraak maak nie. ‘n Volk wat egter net met individuele regte, soos die Afrikaners, tevrede is, bestaan nie.

‘n Bekende akademikus en skrywer sê onlangs: “Die term Afrikaner beklemtoon besondersheid en andersheid. Hierdie begrippe is die wese van ‘n étniese identifikasie. Die Afrikaners is ‘n groep mense wat lotsgebonde is en voel dat hulle ‘n besonderse historiese Afrika-agtergrond het. ‘n Groep mense wat begeer dat hulle simbole van kulturele andersheid soos taal en kultuur deur bepaalde instellings in stand gehou word. Vir hulle is die gebruik van Afrikaans as publieke taal nie net ‘n instrumentele handeling nie maar ‘n belangrike eksistensiële en emosionele komponent van hulle identiteit. Afrikaans bevestig hulle betrokkenheid by die huidige on-demokratiese SA.”

Kan ander mense, wat nog nie volledig by hierdie omskrywing betrek word nie, hulle uiteindelik aansluit by die Afrikaners? Net soos ander mense hulle by die Portugese, Iere en Italianers kan skaar en sodoende deel word van ‘n toekomstige lotsverbondenheid is die antwoord op hierdie vraag bevestigend.

Die Afrikanervolk aan die einde van die eeu kan aansienlik anders daar uitsien. Of dalk wesenlik dieselfde bly. Tans speel velkleur ‘n belangrike rol by Suid-Afrika se politieke elite. Etnisiteit en kultuur word egter nog as die belangrikste dryfkragte beskou.

Shalom!

demo slot machine

Spanning tussen voedselsekuriteit en politiek

As die negatiewe en positiewe faktore in die landbou tans opgeweeg word, swaai die skaal in die guns van die positiewe, volgens dr. Pieter Mulder, adjunk-minister van Landbou, Bosbou en Visserye.

Dr. Mulder het as spreker opgetree by die algemene jaarvergadering van die Caledon landbouvereniging. Hy het spesifiek gepraat oor die spanning tussen politiek en voedselsekuriteit en aangetoon hoe ondeurdagte en ideologies gemotiveerde grondhervorming voedselsekuriteit in Suid-Afrika bedreig.

“Die vestiging van bestaansboere is belangrik maar enigiemand wat in Suid-Afrika oor voedselsekuriteit praat en die rol van die kommersiële landbouers daarin ignoreer, is onrealisties,” het dr. Mulder gesê.

Hy het na die mnr Bingu wa Muthanka, president van Malawi en nuwe president van die Afrika Unie, verwys wat voedselsekuriteit as een van die belangrikste prioriteite vir Afrika uitgesonder het.

“Die waardering wat in Afrika bestaan vir ons Suid-Afrikaanse landbouers se vaardighede blyk uit die feit dat reeds 21 Afrikalande versoeke gerig het om Suid-Afrikaanse kommersiële landbouers by hulle te kom vestig. Politieke aktiviste in Suid-Afrika wat so maklik propaganda uitsprake teen ons kommersiële landbouers maak, moet hiervan kennis neem,” meen dr. Mulder

In sy toespraak het dr. Mulder ook minister Tokyo Sexwale gekritiseer oor sy stelling dat Suid-Afrikaanse boere die oorsaak is dat duisende mense na die stede beweeg.

“Om die boere te blameer vir probleme waarmee die regering sukkel, skep ’n negatiewe klimaat wat nie bevorderlik is vir samewerking en veiligheid op die platteland nie,” volgens dr. Mulder.

Verstedeliking is ’n internasionale verskynsels wat in alle Afrika-stede voorkom ongeag of daar kommersiële boere soos in Suid-Afrika is of nie.

Die duisende inwoners van die Oos-Kaap wat uit die ou Transkei en Ciskei na Kaapstad stroom, dikwels met die doel om stempatrone in daardie provinsie te beïnvloed, asook die miljoene immigrante uit Afrika kan op geen wyse voor die deur van die kommersiële boere gelê word nie.

Wat wel korrek is, is dat die regering die afgelope vyftien jaar groot onsekerheid in plattelandse gebiede geskep het met hulle beleidsrigtings teenoor Suid-Afrikaanse kommersiële boere. Dit is onbillik om te verwag dat boere in landelike gebiede moet belê en meer werk moet skep as hulle geen sekerheid het oor hulle grond, hulle veiligheid en selfs net die voortbestaan van hulle kinders se skole nie.

As die regering hierdie probleme aanspreek, sal hulle verbaas wees oor die goedgesindheid en positiewe benadering by meeste kommersiële boere om landelike gebiede te ontwikkel en om so te help om die verstedelikingstroom te vertraag.

сауны проекты Фильчаков прокурор

Rooi ligte flikker vir persvryheid

Verskeie onrusbarende gebeure loop nou saam om ‘n skadu oor Suid-Afrika se vlakke van mediavryheid te werp. In sommige gevalle is die verwikkelinge kompleks en in ander gevalle doodgewoon blatant.

Onder die blatante verwikkelinge is die wetsontwerp op die Openbare Uitsaaiwese. Hiervolgens word die SABC en sy raad onder die regstreekse gesag en dissipline van die minister geplaas. Die nuwe uitvoerende hoof van die SABC het ook reeds openlik verklaar dat hy aan die minister verslag gaan doen, in stryd met huidige wetgewing. Onder die huidige bedeling was die gesag van die veelparty-parlement dikwels nie genoegsaam om die SABC in staat te stel om onbevange as openbare uitsaaier op te tree nie.

Tereg vra die gedrukte media dat hierdie wetsontwerp van die tafel geveeg word.

Terselfdertyd is daar ‘n nuwe beleid vir mediakommunikasie in die Nasionale Vervolgingstelsel, kort na ook hierdie instelling ‘n omstrede politieke aanstelling aan die hoof op die lyf geloop het.

Groot ontsteltenis heers ook oor die druk – insluitend regstappe – wat teen e-TV gedoen word om die identiteit van misdadigers te openbaar wat op die lug aangedui het dat hulle beplan om besoekers aan die Wêreldbeker-sokkertoernooi aan te val. Hierdie geval is soos ander waar die regsbelange van verskillende mense teen mekaar opgeweeg word, baie moeiliker om te beoordeel.

Dit herinner aan die sogenaamde sletlys wat iemand op Mixit geplaas het, en Mixit die identiteit van hierdie misdadiger – kriminele laster is steeds ‘n strafbare misdaad in Suid-Afrika – beskerm het weens sy reg op privaatheid. Dit is ook moeilik om te verstaan hoe die Mixit-base ‘n wurm se reg op privaatheid hoër kan stel as sy slagoffers se reg op waardigheid.

Die regering argumenteer skynbaar nou dat die misdadigers se reg op privaatheid en uitdrukkingsvryheid nie opgeweeg kan word teenoor ander se reg op lewe en veiligheid nie. Die sensitiwiteit word heel duidelik aangeblaas omdat dit met die sokkertoernooi in verband staan.

Die ironie is dat die heftigste kritiek op die regering se optrede teen E-TV van mediagroepe kom wat self is baie kringe daarvan verdink en openlik beskuldig word dat hulle self ernstige perssensuur toepas om eie politieke agendas te bedryf. Die ironie verdiep as aangevoer word dat outokratiese mediasensuur ingespan word om ‘n liberale agenda te bevorder – iets wat in beginsel en in wese lynreg teenoor mekaar staan.

Ongelukkig is dit nie so maklik om hierdie aansprake sonder meer van die tafel te vee nie. Pas het ‘n politieke verslaggewer van ‘n groot koerant versoek dat ‘n politieke party hom, die verslaggewer, van die party se mediaverspreidingslys afhaal. Presies dieselfde verslaggewer is pas wyd – op die internet – die kop gewas nadat hy sy kop in ‘n politieke byenes gaan steek het deur self politieke akteur te word op ‘n terrein waar hy duidelik nie genoeg agtergrondkennis van gehad het nie.

Die verdere ironie is dat sy koerant in elk geval uiters snoep was in die gebruik van daardie party se nuusverklarings – altyd tweetalig – , terwyl die einste nuusverklarings op ‘n feitlik daaglikse basis wyd oor veral radionuusdienste en gereeld in die Engelse nuusmedia gebruik word.

Oor die afgelope dekade het Suid-Afrika geleidelik die kreeftegang gegaan op die internasionale persvryheidsindeks, maar in die 2009-verslag weer ‘n klein bietjie kop opgetel. Hierdie effense verbetering was ietwat onverwags omdat dit gekom het te midde van ANC-planne vir ‘n soort mediatribunaal en omstrede wetgewing.

Die resultaat bly nietemin dieselfde, Suid-Afrika is lankal nie meer die mees persvrye land in Afrika nie, met lande soos Ghana en Mali wat beter vaar. En Afrika as geheel vaar swak op die indeks.

Eie norme, en basta met die wêreld

Te midde van ‘n resessie is Suid-Afrikaners deur verskeie vorme van belasting ingebind by die grootste sportskouspel wat die land waarskynlik in ‘n geruime tyd sal aanbied.

Die 2010- Fifa-wêreldbeker-eindtoernooi is veel, veel groter as die rugby- en krieketbekertoernooie saam wat Suid-Afrika reeds aangebied het. Dit beteken ook dat die w êreld se oë soos selde op Suid-Afrika gevestig sal wees. Die Suid-Afrikaanse regering verwag van honderde duisende mense om groot geld hier te kom spandeer, en baie van die voornemende besoekers verwag van Suid-Afrika om hulle in ‘n omgewing met aanvaarbare norme te ontvang. Die feit dat Suid-Afrika onlangs die status van die wêreld se moordhoofsetel by sy reeds verworwe status as verkragtinghoofsetel gevoeg het, tel nie onder die verwagtinge nie.

Groot beplanning word gedoen en talle maatreëls word getref. Of dit genoegsaam is om ‘n verrotte kultuur om te keer, is iets wat nog gesien moet word.

Die rissiepit, Rhoda Kadalie, klim egter onder die ANC in weens die skynbare sorgeloosheid waarmee die regering homself na die buiteland projekteer. In die mees onlangse Brandpunt in Media 24 skryf sy onder meer: “Nie pligsversuim, kleptomanie, internasionale verleentheid of menseslagting is ‘n diskwalifikasie vir ‘n staatsbegrafnis nie.”

In Volksblad se hoofartikel daarnaas vanoggend word in soortgelyke terme oor die Shaik-verleentheid berig. In hierdie geval lê hef aan met verleenthede skynbaar nog voor as die CDA reg is dat die ligte vingerraps wat Shaik weens parooloortredings gekry het, bloot ‘n voorspel tot volkome kwytskelding is. Die groot verleentheid is, volgens die CDA, daarin geleë dat Shaik se kwytskelding sal kom van dieselfde man wat volgens die hofuitspraak, in ‘n algemeen korrupte verhouding met hom betrokke was – pres. Jacob Zuma self. Die vraag word selfs gevra of so iets grondwetlik kan wees.

Baie gereeld word dié tipe vreemde optredes as deel van Afrikaan wees verduidelik. Die sogenaamde Afrika-kultuur, so lui die argument, regverdig die verleenthede, en basta met die res van die wêreld waar glo ander norme sou geld.

Volkekundiges, of te wel meer polities korrek, kulturele antropoloë, wys egter daarop dat dit wat as Afrikanisties opgedis word, karikature is van werklike tradisies en eerder dui op ‘n kultuur in transito waar die verswakte norme genoeg elemente van kulturele verval en selfs anti-kultuur oplewer.

Kadali neem bloot kortpad, en maak die eenvoudige stelling dat die ANC die kuns vervolmaak het van die goddelike reg om te regeer.

Of soos iemand anders dit gestel het: “Die ANC het nie korrupsie uitgedink nie, net vervolmaak.” Te veel eietydse Mandaryne word deur die opposisie en media met hul lang vingers in die koekieblik uitgevang en straffeloos toegelaat om soos konings te leef om ‘n skeptiese publiek anders te oortuig.

Tog, al word nuwe norme geskep wat vir die res van die wêreld onaanvaarbaar of minstens onaptytlik is, en al word dit skaamteloos onder die Weste se neuse gevryf, word daar nie geskroom om bakhand af te sit Kopenhagen toe en dikbek met net ‘n half vol beursie terug te keer nie. Trouens, dit was bietjie meer as net bakhand – ‘n bietjie van as ons nie genoeg aalmoese kry nie sal ons voortgaan om die planeet te besoedel.

Trouens, Suid-Afrika behoort van beter te weet as om hom kolletief bakhand by Afrika as geheel te voeg. Suid-Afrika is terdeë bewus daarvan dat die buitewêreld, en in besonder die Europese Unie, sekere Afrikalande as korrupte of disfunksionele state geklassifiseer het en dat hulpfondse nie na daardie lande, soos Zimbabwe, se staatskas gekanaliseer word nie, maar na nie-regeringsorganisasies. En al pas Suid-Afrika sogenaamde Afrikanorme op lande soos Zimbabwe toe, die skenkerlande doen dit nie.

Nederland kan dalk soldate na Afrika stuur

Die Nederlandse regering kan dalk soldate vir vredesoperasies na Afrika stuur. Die drie lande wat oorweeg word, is Soedan, Somalië en die DRK.

Die Nederlandse oggendkoerant Algemeen Dagblad berig dat die Nederlandse minister van ontwikkelingsamewerking Bert Koenders die premier, Jan Peter Balkenende, in die geheim oor die aangeleentheid ontmoet het.

Twee vise-premiers, Wouter Bos en André Rouvoet, asook met die ministers van verdediging en buitelandse sake, Evert Middelkoop en Maxime Verhagen was teenwoordig tydens die ontmoeting volgens ‘n vertroulike memorandum in die koerant se besit.

Luidens die memorandum kan sulke operasies moontlik in die toekoms sonder ander Europese lande of Navo oorweeg word.

Daar heers tans politieke onenigheid in dié land of Nederland in Afganistan moet aanbly ná die afloop van hulle mandaat aanstaande jaar.

Фильчаков Харьков

Geen wenner in Afrika-leierskapprys van $5m nie

CNN berig dat ‘n prys vir goeie leierskap ter waarde van $5 miljoen op dramatiese wyse Maandag aan… niemand toegeken is nie.

Dit was die eerste keer in die drie jaar oue geskiedenis van die Mo Ibrahim-prys, dat die komitee nie ‘n wenner aangekondig het nie.

“Die pryskomitee het ‘n paar geloofwaardige kandidate in aanmerking geneem. Ná ‘n in-diepte-oorsig kon die pryskomitee egter nie ‘n wenner selekteer nie” het die komitee in ‘n verklaring gesê.

Demokraties verkose presidente en eerste ministers van Afrika wat hul amp in die afgelope drie jaar verlaat het, kom in aanmerking vir die prys. Voormalige presidente Thabo Mbeki van Suid-Afrika en John Kufuor van Ghana het vanjaar so vir die prys in aanmerking gekom.

Ibrahim, wat tydens Maandag se geleentheid gepraat het, het gesê dat die raad die onafhanklike pryskomitee se besluit aanvaar het. Hy het dit afgelag toe gevra is of die prys nie toegeken is nie weens ‘n gebrek aan prysgeld.

“Ongelukkig gee die pryskomitee geen aandag aan my banksaldo nie, om die waarheid te sê, hulle sien dit glad nie,” het Ibrahim verder gesê. “Die pryskomitee is ‘n geslote liggaam, en hulle neem die besluit in isolasie van die raad. Oms moet daardie besluit respekteer.”

Ibrahim, ‘n Soedanees-gebore sakeman wat ‘n fortuin in die selfoonbedryf gemaak het, het die stigting wat sy naam dra in 2006 in die lewe geroep. Volgens Ibrahim het hy, toe die stigting die prys begin toeken, op daardie stadium alreeds gesê het “dat daar jare mag wees waarin geen wenner verkies word nie, en vanjaar is so ‘n jaar”.

Die voormalige sekretarisgeneraal van die Verenigde Nasies, Kofi Annan, was die voorsitter van die pryskomitee, wat ook die volgende persone ingesluit het: verlede jaar se Nobelvredespryswenner, Martti Ahtisaari, Mohamed ElBaradei, die direkteurgeneraal van die Internasionale Atoomenergieagentskap en nog ‘n Nobelwenner, Graça Machel, kanselier van die Universiteit van Kaapstad, en voormalige minister van opvoeding en kultuur in Mosambiek, Mary Robinson, voormalige president van Ierland en voormalige V.N.-hoëkommissaris vir menseregte; asook Salim Ahmed Salim, ‘n voormalige eerste minister van Tanzanië.

Die prys is drie keer groter as die Nobelprys. Verlede jaar het dit aan Festus Gontebanye Mogae, die voormalige president van Botswana, gegaan. En die jaar voor dit, aan Joaquim Alberto Chissano, die voormalige president van Mosambiek.

wedding jewellery

Maagpolitiek van ons opperpandoer

Enigeen wat gedink het dat die ANC anders as ander Afrikapolitici gaan optree as dit by die vermorsing van staatsgeld op persoonlike uitgawes kom, moet weer dink. Die minister van polisie, Nathi Mthethwa, wat weens Suid-Afrika se hemelhoë misdaadsyfer een van die belangrikste portefeuljes beklee, bestee wild geld in luuksehotelle asof die staatskas aan hom behoort.

By al die ellendes wat daar op die Afrikakontinent heers, waaronder vigs, korrupsie, armoede, burgeroorloë en gebrek aan eie voedselproduksie, moet die korrupsie en verbruiksorgies van die leiers as een van die grootste rampe gesien word. Vandaar die term “maagpolitiek” wat deur sommige akademiese waarnemers bedink is om dié verskynsel van swart hoofmanne en leiers se enorme aptyt vir staatsfondse te beskryf.

Hoe groter sy aptyt en sy “maag”, hoe meer respek dwing ‘n belangrike man in Afrika af. Mthethwa het met sy verblyf in vyfsterhotelle waar ons opperpandoer waarskynlik heerlik fuif terwyl misdadigers van die land besit neem, gedemonstreer dat hy maagpolitiek verstaan en as ‘n vername leier gesien moet word.

Terwyl sulke insidente via die media in die openbare oog beland, bestaan daar natuurlik nog ander figure na aan die ANC wat die semistaatsinstellings en openbare ondernemings bedryf en waarvan die besteding op ‘n keiserlike lewenstyl minder bekend is. Die feit dat sulke instellings tans R200 miljard van die staatskas benodig om hul bedrywighede te kan voortsit, is een aanduiding dat maagpolitiek ook daar ‘n groot rol moet speel.

Dat Suid-Afrika nie reeds, soos menige Afrikaland, op sy knieë gebring is deur ‘n bende sogenaamde “leiers” wat die staat en openbare bates na hartelus plunder nie, is waarskynlik slegs te wyte aan die middelklasbelastingbetaler en groot maatskappye wat steeds getrou belasting betaal en sodoende die gefuif van Nthethwa en sy trawante aan die gang hou.

Die Afrikaner moet besef dat die huidige stelsel in Suid-Afrika so grondig korrup en immoreel is dat dit hoegenaamd nie gered kan word nie. Terwyl die Nthethwas en ander begunstigdes van die roofstaat Suid-Afrika hul makabere partytjie voortsit, kan slegs ‘n nuwe begin in ‘n eie volkstaat vir ons volk enige hoop inhou.

Фильчаков Харьков

Plundery gaan tot ‘n ekonomiese ramp lei

Ekonome begin praat oor die groen lote van herstel ná die rampspoedige afgelope paar jaar van ekonomiese resessie. Sommige lande, met China aan die voorpunt, is besig om stadigaan te herstel. Ek is van mening dat Suid-Afrika nie gaan herstel nie, dat die partytjie wat geheers het sedert 1995 vir goed verby is. My voorspelling is dat teen 2020 of gouer Suid-Afrika ekonomies op sy knieë sal wees, uitgesonderd klein eilandjies van welvaart wat rondom die mynbounywerheid wentel. Hier is my redes:

Bykans al die ekonomiese suksesverhale sedert die tweede wêreldoorlog, onder andere Japan, Singapoer en China, het ‘n paar dinge in gemeen gehad. Dit sluit in:

• ‘n Intense veldtog van opvoeding en opleiding van hul bevolkings.
• Uitvoergedrewe groei.
• ‘n Sosiale kontrak tussen die arbeiders, maatskappye en die regering, waarvolgens die partye ooreengekom het om saam te werk tot die groter heil van die land en gemeenskap.
• Binnelandse besparing en beleggings (die Oosterlinge spaar byvoorbeeld gans en al te veel).

Wat baie, baie beslis nié gebeur het nie, is dat daar ‘n grootskeepse konfiskering of plundery van een groep of die land se rykdom was nie. Rykdom is dus geskep, nie oorgedra, verkwis of gesteel nie.

Nie een van bostaande faktore is teenwoordig in Suid-Afrika nie. Ek hoef nie uit te wei oor watter ramp die land se onderwysstelsel sedert 1994 geword het nie. Dis genoeg om Mamphele Ramphele aan te haal wanneer sy sê Bantoe-onderwys was beter.

Tweedens raak Suid-Afrika al hoe minder mededingend in terme van uitvoere. ‘n Chinese arbeider, iemand wat dikwels baie beter opgelei en toegewyd is as sy Cosatu-eweknie, werk vir ‘n breukdeel van die loon van die lui, militante en dikwels ongeletterde Cosatu-tipes. Suid-Afrika is vinnig besig om ‘n regressie te toon na ‘n suiwer mynbou-uitvoerland, namate Cosatu en sy absurde eise die nywerhede stelsematig vernietig. Geen nyweraar by sy volle positiewe sou Suid-Afrika bó China of Indië kies om sy fabriek te kom oprig nie.

Derdens is daar geen sprake van ‘n sosiale kontrak nie. Die Suid-Afrikaanse en inderdaad die Afrikamodel is veel eerder een van plundery – elke man of bende met AK-47’s vir homself. Ek loop nou die risiko om nes die Volksvergadering se sprekers van haatspraak aangekla te word omdat ek durf om die polities inkorrekte waarheid te skryf, maar ‘n feit is ‘n feit: In Afrika plunder die bevolking en veral die politici dikwels die rykdom, in teenstelling daarmee om rykdom te skep. Daar is kwalik enige voorbeeld van ‘n Afrikaland wat vandag beter daaraan toe is as tydens die koloniale tydperk, om presies hierdie rede. Lees die sprokie van die sprinkaan en die mier vir ‘n gelykenis hieroor.

Suid-Afrika se SEB-trogvarke maak dit byvoorbeeld duidelik dat plundery hul enigste doelwit is, gelei deur skobbejakke soos die toutologies-gesproke onbevoegde voormalige RA-hoofbeampte van SAL, Khaya Ngqula, wat ten spyte van sy korrupte weë ‘n skeidingspakket van R13 miljoen “verdien” het. Ngqula se gierigheid het geen perke geken nie. Hy het ‘n tender ter waarde van miljarde rand toegeken aan ‘n konsortium waarvan sy vrou ‘n lid was. Hierdie neiging het voorspelbaar oorgewaai na die werkersklas ook, wat looneise van ver bokant die inflasiekoers maak, en dan dikwels gewelddadig raak en staak as daar nie gehoor gegee word nie. Ngqula se misdadigheid strek van heel bo in die ANC-regime tot op die laagste vlakke in die samelewing. ‘n Bende van sowat 20 misdadigers het byvoorbeeld onlangs ‘n winkelsentrum in Brakpan geplunder.

In teenstelling met die Ooste is Suid-Afrikaners nie spaarders nie. Ons is veel eerder soos Amerikaners, grootskeepse besteders. Daar is ook hopeloos te min binnelandse belegging. Suid-Afrika se tydperk van ekonomiese groei is juis op die rug van grootskeepse besteding gebou, namate ‘n kunsmatige nuwe swart middelklas geskep is deurdat blanke werknemers etnies uit hul poste gereinig is. Daar was ‘n orgie van besteding aan onder andere swart Jaguars, Mercedesse en BMW’s wat die motorhandelaars en eiendomsagente baie bly gemaak het, maar met geen werklike substansie daaragter nie. Daar is heelwat huise met swart inwoners in voormalig blanke gebiede sonder gordyne en ordentlike meubels binne, maar met twee blinknuwe, luukse motors in die motorhuis.

Dié kunsmatige en kortstondige groei is egter geskep op die rug van die verskuiwing van rykdom van ‘n klein minderheid na ‘n ewe klein swart minderheid met die hulp van gedwonge nasionalisering bekend as swart ekonomiese bemagtiging en regstellende aksie. Dit is weer eens niks anders as gewettigde plundery en selfverryking nie. Plundery het geen land al ooit meer mededingend geraak nie. Inteendeel; dis ‘n resep vir ‘n ramp. Kyk bloot na Zimbabwe.

Die plundery is reeds besig om wyer uit te kring, namate die anachronistiese kommuniste hul stem by die koor van SEB-plunderaars voeg. Daar is vyftig miljoen plus wat afhanklik is van ‘n klein minderheid van sowat 2,5 miljoen. Daar is reeds sowat 13 miljoen ontvangers van een of ander vorm van toelaag – dertien miljoen parasiete wat weer eens op die 2,5 miljoen belastingbetalers teer. Selfs ‘n graad-4-leerling sal verstaan dat dit nie volhoubaar is nie.

Die finale nekslag vir Suid-Afrika se ekonomie gaan toegedien word deur die toenemende druk op die ANC-regime om in ‘n sosialistiese staat te verander. Hierdie druk kom vanuit die geledere van die linkses, en weer eens is dit Cosatu en sy trawante wat as rasieleiers hiervoor optree. Die grandiose maar onnosele Nasionale Gesondheidsversekeringskema (NGV) is een voorbeeld van hierdie linkse malligheid. Dít alleen gaan die alreeds swaarbelaaide belastingbetaler sowat R200 miljard per jaar kos, iets wat eenvoudig nie bekostigbaar is nie.

Die krake is reeds daar. Suid-Afrika gaan vanjaar minstens R100 miljard minder aan belasting vorder as die vorige jaar. Om kranksinnige planne soos die NGV en kindertoelaes wat tot tienerswangerskappe lei te befonds, sal belasting noodwendig moet verhoog. Dit sal die belastingbetaler verder oorlaai, en voorspelbaar sal meer en meer van die weinige belastingbetalers wat oor is, emigreer. Dit sal ‘n spiraal veroorsaak ingevolge waarvan daar ‘n toenemende las op besighede en die oorblywende individuele belastingbetalers geplaas word, al hoe meer besighede bankrot gaan en belastingbetalers hulself insolvent sal moet verklaar.

Die ekonomiese trein gaan vir jou en vir my tref. Gaan ons betyds van die spoor af kom, of gaan ons soos springhase gehipnotiseer en passief staan en wag dat dit gebeur?

Lees ook Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

online casino in

Chiluba onskuldig op alle aanklagte

Frederick Chiluba, voormaliger president van Zambië, is gister onskuldig bevind op alle aanklagte van korrupsie. Die uitslag word as ’n toetsbeslissing teen ’n oud-Afrika-staatshoof beskou.

Westerse lande loof Zambië gereeld vir sy stryd teen korrupsie en waarnemers glo die beslissing skaad die land se reputasie.

Twee sakelui wat saam met Chiluba aangekla is, is skuldig bevind op aanklagte van diefstal en die onwettige besit van staatsgeld en vir drie jaar elk tronk toe gestuur. Landdros Jones Chinyama het gesê die staat het nie genoegsame bewys kon lewer vir hulle saak teen Chiluba nie.

Chiluba, wat as staatshoof gedien het tussen 1991 en 2002, is daarvan beskuldig dat hy staatsgeld van byna R4 miljoen gesteel het. In 2007 het ’n Britse regter Chiluba beveel om R460 miljoen aan die Zambiese tesourie terug te betaal om die land te kompenseer vir geld wat hy glo tydens sy ampstermyn gesteel het.

Charles Taylor ontken skuld

Oudpresident Charles Taylor van Liberië, die eerste Afrikaleier wat in verband met oorlogsmisdade verhoor word, het gister in sy eie verdediging getuig en gesê die saak teen hom wemel van verkeerde inligting en leuens.

Taylor, 61, staan tereg op 11 aanklagte van aanstigting tot moord, verkragting, verminking, seksuele slawerny en die opkommandering van kindersoldate gedurende die vervlegte oorloë in Liberië en Sierra Leone in die 1990’s en vroeë 2000’s waarin meer as 250 000 mense dood is.

“Ek is nie skuldig aan enige van hierdie aanklagte nie,” het Taylor aan die drie regters in die spesiale hof vir Sierra Leone gesê. Aanklaers, wat hul saak in Februarie afgesluit het, voer aan dat hy rebelle van die Revolutionary United Front in ’n terreurveldtog teen burgerlikes aangevoer het.

Taylor het gesê dit is “heeltemal ongelooflik” dat hy as ’n terroris beskryf word.

no deposit 10 free

Was Lenin en Verwoerd op dieselfde golflengte?

'n Interessante artikel Nation Making in Russia's Jewish Autonomous Oblast: Initial Goals and Surprising Results (pdf) deur William R. Siegel het my nou die aand geboei. Hoeveel van ons weet dat daar ook 'n ander Joodse volkstaat as Israel bestaan?

Volgens Siegel bestaan daar sedert 1934 wel so 'n volkstaat in Rusland, genaamd die Joodse Outonome Oblast — wat in Russies bekend staan as die Yevreiskaya Avtonomnaya Oblast.

Lenin het 'n nasionale beleid geformuleer wat Josef Stalin geïmplementeer het. Daarvolgens sou elk van die nasionale volksgroepe van die Sowjetunie 'n grondgebied kry waar kulturele selfbeskikking binne 'n sosialistiese raamwerk geniet kon word. Die amptelike godsdiensbeleid was ateïsme en Judaïsme was dus in konflik daarmee. Hul idee was om 'n Sowjet-Sion te vestig waar 'n Joodse proletariaatkultuur kon ontwikkel en waar Jiddisj liewer as Hebreus die amptelike taal sou wees. Hier sou 'n nuwe Joodse letterkunde en kunste hul godsdiens as primêre kultuuruitdrukking kon vervang.

Die Bolsjewiste het gereken dat outonomie vir etniese groepe op plaaslike vlak die Bolsjewiste sou toelaat om hul mag oor moedertjie Rusland in sy geheel te konsolideer. Die ongeveer 90 outonome gebiede of Oblasts moes genoegsame politieke outonomie oor eie sake verkry wat hulle vir dekades gelukkig sou hou. As gelykes het die Oblasts in 'n federale verhouding teenoor mekaar gestaan. Outonomie oor eie sake sou bewys lewer van Sowjet-Rusland se verdraagsaamheid teenoor gekoloniseerde minderheidsvolke wat onder kommunistiese dwingelandy verkeer het.

Lenin se etnofederalisme was 'n strategiese ideologiese skuif wat moes verseker dat die etniese minderheidsvolke sou help om die burgeroorlog vir die Bolsjewiste te wen. Op die langer termyn sou dit ook 'n model wees hoe om kommunisme regoor die aarbol te vestig deur die vrese van minderhede daardeur te besweer. Om die Russiese nasie te bou, wou Lenin die proletariaat dus vernasionaliseer. Om wêreldwye kommunisme daarna te vestig, moes die proletariat vervolgens verinternasionaliseer word (Workers of the world unite!). 'n Internasionale proletariaat sou kultuurverskille kon transendeer en hiervoor sou hy baie groot toegewings op plaaslike en kulturele gebiede maak om minderheidsvolke tevrede te hou. Die proletariaat moes deel word van die kommunistiese oplossing en moes dus nie nuwe etniese probleme skep nie.

Deur die verantwoordelikheid van ekonomiese streeksontwikkeling vierkantig op die skouers van die politieke elite van die Oblasts te plaas, sou hy ook verseker wees van samewerking tussen streeksowerhede.

Terloops, ek het al gewonder tot welke mate Lenin se etnofederalisme dr. Verwoerd se eertydse Bantoestanbeleid beïnvloed het. Mens kan nie help om die Verwoerdiaanse denkpatroon duidelik hierin te sien nie en bespiegelings dat sy voortydige dood dr. Verwoerd verhinder het om die federale konsep vir Suid-Afrika as volgende stap deur te voer, was dalk nie so vergesog nie. In plaas daarvan is die plaaslike politiek in die rigting van aparte hysbakke, ens. gestuur.

Om die Joodse Oblast te vestig, word die Komitee vir Landelike Vestiging van Joodse Werkers (Komzet) in 1924 gestig. Hulle moes met 'n plan vorendag kom om Jode te hervestig. 'n Aparte komitee sou die fondsinsameling behartig deur die internasionale Joodse gemeenskap te bearbei.

Die Komzet het vas geglo dat die Sowjet-Joodse vraagstuk slegs op tipiese Leninistiese wyse bygelê kon word, d.w.s. die Jode moes op een grondgebied versamel word waar hulle hul politieke en ekonomiese lewens volgens eie aard in 'n volwaardige outonome gebied binne die Sowjetfederasie sou kon organiseer.

Komzet het Joodse hervestigingsprojekte in die Oekraïne asook in die Krim begin, maar die Sowjetelite het sonder enige inspraak van Komzet, 'n relatiewe onbevolkte gebied aan die suidelike grens van die Russiese verre-ooste uitgesoek wat as Joodse volkstaat sou dien.

Vir Komzet was dit heeltemal onverwags en dit was duidelik dat die Bolsjewiste se oorwegings heeltemal van hul eie verskil het. Vir die Sowjetowerhede was die ekonomiese en militêre oorwegings van 'n leë gebied belangriker as die spesifieke belange van die Joodse gemeenskap. Hulle was gretig om 'n menseskild teen moontlike aanvalle deur Sjina of Japan te vestig. Hoewel die klimaat nie geskik was vir landbou nie, was die gebied tog ryk aan natuurlike minerale en ander hulpbronne wat ontgin kon word.

Kaart met erkenning aan Wikipedia. Die Joodse gebied is effens groter as Belgi?

In 1928 keur die Opperste Sowjet 'n versoek van Komzet goed dat hulle met die hervestigingsprojek kan begin. In die lente van 1928 vestig 654 Jode hulle in Birobitsjdjan, soos die plek toe bekend was. Gedurende die daaropvolgende klompie jare vloei 'n konstante stroom Jode na Birobitsjdjan, sodat daar in 1930 reeds 1500 Jode gevestig het, uit 'n totale nie-Joodse bevolking van 37 000 vir die gebied. Tydens die hongersnood van 1932 in die Oekraïne pak 'n verdere 14 000 Jode die lang tog na Birobitsjdjan aan.

Maar 'n uittog uit Birobitsjdjan het begin en teen 1932 het die helfte van die oorspronklike 654 Jode nie meer kans gesien vir die harde klimaat van die gebied nie. 'n Amptelike propagandaveldtog het tog daarin geslaag om Jode na Birobitsjdjan te lok.

Mens kon dit verstaan, want die armlastige Joodse gemeenskap het uitgesien na die welvaart en politieke outonomie in die Sowjetamptenare se beloofde land. Maar die Sowjetpropaganda het nooit gebruik gemaak van dít wat vir Jode belangrik was nie, naamlik die Sionistiese retoriek en slagspreuke, Judaïsme en die Tora.

Inteendeel, die Sowjetamptenare se oogmerk was presies die teenoorgestelde. Dit was daarop gemik om die historiese waardes van die Joodse tradisies en godsdiens te negeer. Selfs Hebreus was verbied en skole kon onderrig in slegs Russies en Jiddisj (Joodse Duits) gee. Selfs sinagoges was kategories verbied. Dit was gevolglik baie moeilik vir Jode om hul eie volkstaat te bou sonder enige fundamentele wortels wat as gom moes dien om die mense as etniese eenheid te verenig. Die Sowjetpropagandaveldtog was ook daarop gerig om Jode af te raai om Palestina as toekomstige volkstaat te oorweeg.

Die Joodse volkstaat het gevolglik klaaglik misluk. Aan die een kant het die Sowjetheersers geglo dat dit moontlik was om 'n etniese tuisland kunsmatig van die grond af te begin deur die gebied beskikbaar te stel en die vestigingskoste daarvoor te absorbeer. Aan die ander kant het hulle probeer om hul doelwit te bereik sonder inagneming van die volkswil en historiese gehegtheid wat volksgenote het vir hul grondgebied, faktore wat sentraal staan in enige poging tot volksbou.

Die projek was dus doodgebore.

In 1998, sestig jaar ná sy stigting, het die Joodse Outonome Oblast, oftewel Joodse volkstaat in Rusland, 'n Joodse bevolking van 589 gehad teenoor die nie-Joodse bevolking van 214 085. Die naam is nog die Joodse Outonome Oblast en Jiddisj word nog in enkele skole gebruik. Daar bestaan nog Joodse straatname, en selfs 'n Joodse televisieprogram. Hoewel eienaardig vir ander mense, is die inwoners trots op hul uniekheid as nie-Joodse inwoners van 'n Joodse volkstaat.

Kan Afrikaners enige lesse uit hierdie geskiedenis leer? Beslis.

Om 'n nuwe staat te begin en om daarna 'n volk daarin te vestig is 'n langsame proses wat dekades neem.
Wanneer daar mededingende gebiede bestaan soos die geval was met Palestina en Birobitsjdjan, sal die een waar die historiese oorwegings die sterkste is bo die ander seëvier.
Vryheid bestaan nie net as 'n gevoel om vry te wees nie, maar ook uit die vrye uitoefeing van opsies en keuses op kulturele en ekonomiese gebiede. In 'n nuwe gebied is opsies baie beperk.
''n Volkstaat wat verkeerd begin, of vir die verkeerde redes begin word, gaan verkeerd eindig. Die Russiese owerhede wou 'n mensebuffer gehad het, terwyl die Russiese Jode 'n ekonomies lewensvatbare kultuurheimat gesoek het.

Is die gebied rondom Pretoria nie ook maar die Boere se Palestina nie? Daar is die heldeakker, die Voortrekkermonument, die Ou Raadzaal, Kerkplein, die Staatsteater, al die kerke, honderde skole, Loftus, en natuurlik die honderde duisende Afrikaners wat daar woon en werk…

magic boxes

Reeksverkragter is ‘n ‘gevaar vir die samelewing’

Tsediso Letsoenya – ‘n ‘gevaar vir die samelewing’

Die veroordeelde reeksverkragter Tsediso Letsoenya is 'n gevaarlike misdadiger en 'n gevaar vir die samelewing, is Maandag in die Kaapse Hoëhof aangevoer.

Die aanklaer Christenus van der Vijver het aan die hof vertel dat hy "nie in die minste hieraan twyfel nie". Van der Vijfer het voor regter Abe Motala en twee assessore betoog oor 'n geskikte vonnis wat Vrydag aan Letsoenya opgelê sal word.

Letsoenya gaan op 28 aanklagte van verkragting gevonnis word, waarvan agt vir lewenslange tronkstraf kwalifiseer, asook agt van roof waarvoor hy vir die minimum van 15 jaar op elk van die roofklagte in aanmerking kom.

Van der Vijver het gesê dat hy van plan is om die hof te versoek om Letsoenya tot 'n gevaarlike misdadiger te verklaar, wat sou beteken dat Letsoenya weer in die hof moet verskyn voordat hy uiteindelik op parool vrygelaat mag word.

Die voorgeskrewe minimum vonnis vir iemand wat as 'n gevaarlike misdadiger verklaar word is trouens swaarder as 'n lewenslange vonnis van 25 jaar in die sin dat 'n oortreder wat tot lewenslange gevangenisstraf gevonnis word nie in die hof hoef te verskyn alvorens hy op parool vrygelaat word nie.

Van der Vijver het gesê die jurisprudensie skryf voor dat, waar moonlik, 'n oortreder 'n lewenslange straf moet ontvang eerder as wat hy tot 'n gevaarlike misdadiger verklaar word.

Volgens die Appèlhof is lewenslange gevangenisstraf die hoogste vonnis in Suid-Afrika, aangesien dit die doodstraf vevang het, het hy gesê.

Van der Vijver het gesê as daar ooit 'n saak was waar 'n mens kon sê dat die feite vir sigself spreek, dan was hierdie so 'n saak.

Hy het gesê die verkragtings is almal sorgvuldig beplan en elke keer het Letsoenya verseker dat hy op 'n plek soos 'n stasie was waar hy sy slagoffers sorgvuldig kon uitsoek.

Hy het voortse gesê dat die verkragtings oor 'n lang tyd plaasgevind het waartydens Letsoenya genoeg tyd gehad het om te besin en op te hou.

Van der Vijver het gemeen dat Letsoenya slegs opgehou het vanweë die tussenkoms van die polisie.

Volgens hom is verkragting een van die mees aftakelende en vernederende dinge wat 'n vrou kan oorkom.

проверка и Александр Фильчаков

Stuur ‘n vraag aan Obama per SMS

Lede van die publiek kan vrae na die Amerikaanse president Barack Obama stuur per SMS op die vooraand van sy besoek aan Ghana.

Die missie van die VSA in Suid-Afrika het Donderdag gesê die president sal teksboodskappe voor sy besoek aan Ghana Saterdag ontvang.

"President Obama sal direk op uitgesoekte vrae antwoord deur plaaslike radiouitsendings in Afrika," het die missie in 'n verklaring gesê.

Om 'n SMS aan Obama te stuur vanaf 3 Julie , tik "English" of "French" in en stuur na +61-41-860-1934 en instruksies sal daarna volg.

Obama sal Akkra, die hoofstad van Ghana, op 11 Julie besoek.

Фільчаков прокурор