Rubrieke – Bladsy 107

Kan ons ontkom aan oehoeroe?

Hierdie rubriek het 8 jaar gelede in Rapport verskyn, op 15 September 2002, om presies te wees. In die lig van huidige dreigemente om landbougrond te gryp en vryheidsliedjies waarin “Maak dood die Boere!” weerklink, word dit weer geplaas.

“Ons voer die krokodil.” Só het ‘n vrou in Zimbabwe die proses beskryf waardeur blanke boere hul bates afgee aan swart revolusionêre, die sogenaamde oorlogsveterane. Hierdie krokodilmetafoor het my laat dink aan Alexis de Tocqueville se beskrywing van die revolusie as ‘n tier wat aanvanklik maer en uitgeteer is, te swak om op te staan. Sodra jy hom egter begin voer met die hervormingsvleis, maak jy hom wakker totdat hy naderhand genoeg gehad het van die voorgeregte en jy self die hoofdis word.

Tocqueville het natuurlik oor die Franse Revolusie geskryf, maar in Afrika gebruik mense die Kiswahili-woord oehoeroe (vryheid) daarvoor. In Sjona heet dit tsjimoerenga en ons weet dat die Derde Tsjimoerenga tans plaasvind in Zimbabwe. My vraag op hierdie lieflike Sondagoggend is nou: kan ons ontkom aan oehoeroe?

Vandat John Vorster in 1974 sy beroemde uitspraak oor hervorming, “die alternatief is te verskriklik om aan te dink”, gelewer het, het die NP’s en die Afrikaanse pers net een ding bepleit, en dit was: voer die krokodil. Nou nog lees ons week ná week in die koerante dat regstellende aksie, swart bemagtiging, grondhervorming, asook die oordrag van bates, ons gaan red van die verskriklike alternatief. Volgens Tocqueville egter word revolusie deur hervorming veroorsaak.

In 1780 was Frankryk in ‘n staat van intense hervorming en die uitbreiding van regte, met ‘n bloeiende ekonomie en vol graanskure. Hierdie verbeterde toestande het aanleiding gegee tot die revolusie van 1789 namate mense se verwagtings wakker gemaak is en hulle voortdurend meer gevra het soos daardie oehoeroekrokodil.

Iemand wat Tocqueville op Suid-Afrika toegepas het, was my ou Latyn-professor by Wits, M.T.W. Arnheim. In sy 1979-boek, South Africa after Vorster, beweer Arnheim dat die Soweto-onluste in 1976 die regstreekse gevolg was van Verwoerd se ongekende uitbreiding van swart onderwys twintig jaar tevore. Dit was die begin van die swart middelklas se opmars in Suid-Afrika, ‘n middelklas wat ons grotendeels self geskep het met opvoeding, opheffing, opleiding, groter swart deelname aan die ekonomie, die oorhandiging van politieke mag, tot en met vandag se swart bemagtiging en regstellende aksie.

Vandag is die swart elite, wat na ons mening ongekende welvaart en mag geniet, meer ontevrede as ooit tevore. Revolusies word nie gevoer deur die ongeletterde in ‘n plakkerskamp wat maar te bly is om ‘n dagloon te verdien en sy maag vol te maak nie, maar deur iemand met ‘n salaris, ‘n Golf in sy garage en ‘n kas vol Edgars-klere. Hierdie persoon se misnoeë ken geen perke nie, want sy opwaartse mobiliteit maak hom wys dat hy al lankal ‘n Mercedes moes gery het en hom by Gucci moes kon uitrus. Volgens Arnheim voel hy “relatief agtergestel”.

Onlangs het ek ‘n gesprek met ‘n swart vriend gehad. Hy is afkomstig van Wes-Afrika en praat Frans. Drie jaar gelede het hy alles verloor toe ‘n revolusie in sy land plaasgevind het en nou woon hy in Sandton. Volgens hom kan geen land in Afrika ontkom aan die revolusie nie, ook nie Suid-Afrika nie.

Ter wille van die argument het ek die teenoorgestelde probeer beweer, dat Suid-Afrika anders is, meer verwesters, ons ‘n modelgrondwet het, suksesvol hervorm het en so meer. Hy het egter volgehou dat ons ‘n Afrika-land is wat gebonde is aan die politieke wetmatighede van ons kontinent. Volgens hom was Zimbabwe bloot ‘n oefenlopie vir Suid-Afrika. Westerse reaksie daarop sou die toekomstige optrede van mnr. Mbeki en ons eie revolusionêre swart middelklas bepaal.

Ongelukkig vir ons het die Weste nie daadkragtig opgetree teen Zimbabwe nie. Die gebeure is met tipiese paternalisme as “tragies” bestempel, en benewens die opskorting van Zimbabwe se lidmaatskap van die Statebond het ons vaagweg gehoor van “slim sanksies” en reisverbiedings vir Mugabe en sy generaals. Die kontras met ‘n hervormende Suid-Afrika onder P.W. Botha wat voluit getref is met handels- en finansiële sanksies kan natuurlik nie groter nie.

Ná die verkiesingsbedrog in Zimbabwe het Mbeki in die parlement met die presidensiële ketting om sy nek verklaar dat die land gehelp moet word met voedsel- en ander bystand, en om die grondkwessie te hanteer. Kortom, ons president het Zimbabwe se reg op oehoeroe verdedig. Intussen het Sam Nujoma insgelyks begin moeg raak vir voorgeregte en laat blyk dat ook hy die Zimbabwe-opsie oorweeg.

Sedert Ghana se Kwame Nkroema in 1958 sy gematigde opposisie in die tronk gesmyt en private bedrywe genasionaliseer het, was daar al soveel oehoeroes in Afrika dat ons ophou tel het. Totdat ek my Wes-Afrikaanse vriend ontmoet het, was ek onbewus daarvan dat daar in 1998 nog ‘n revolusie in die Ivoorkus plaasgevind het. Mosambiek, Angola, Zambië, Tanzanië, Kenia, Oeganda, die Kongo, noem maar op, elkeen het al minstens een staatsgreep of revolusie beleef. Nog nooit tevore het dit eens ‘n vals wimper laat bewe in die skoonheidsalonne van Sandton City nie.

In my argument met my Wes-Afrikaanse vriend het ek uiteindelik na strooihalms gegryp. “Maar ons infrastruktuur en ekonomiese stelsel sal nie ‘n revolusie oorleef nie!” het ek uitgeroep. Net om die lakonieke antwoord te ontvang : “In 1918 het mense gesê Europa sal nie nog ‘n oorlog oorleef nie.”

болит зуб без нерва

Gaan hulle of gaan hulle nie…?

Gaan die ANC die landbougrond vat, of nie, wonder almal. Moenie daaroor twyfel nie!

Hierdie vraag en die gepaardgaande onkunde oor die ANC onder die Afrikaners en die boeregemeenskap, word liederlik deur die ANC misbruik om die Afrikaners met berekende propaganda in die media verder te mislei, te verwar en van balans af te hou.

Op die strategies mees gepaste tydstip, slaan die ANC dan toe, veral as Afrikaners nie meer die ANC as vyand sien nie.

Bespiegelings verwar die mense. Kennis oor die ANC gee jou sekerheid. Daar is baie sekerheid te vinde oor wat die ANC se maneuvers gaan wees, as jou inligting korrek is, en jy weet waar om te soek.

Verwarring ontstaan omdat die mense nie hul vyand ken nie. Die hoofvyand van alle regdenkende mense in Suid-Afrika, die ANC, moet eers goed geken word.

Die ANC se Polokwane- oftewel Pietersburg-resolusies van 2007, dui daarop dat beplanning in optrede omskep word, asook wetgewing wat gepubliseer word en in nasionale aksies omskep word. In die 2007-resolusies is die ANC duidelik dat hulle nog ‘n bykomende 25 % van Suid Afrika se landbougrond aan swartes gaan oordra, ongeag die stand van hulle finansies. As hulle dit nie kan koop nie, gaan hulle dit op ander maniere verkry. Punt. Hetsy deur politiek wat vir die ANC die voortsetting van die revolusionêre oorlog met ander middelle is, hetsy deur die voorsetting van die revolusionêre oorlog met plaasmoorde, of deur die wettiging van beginsels onderliggend aan terreur, en die gepaardgaande skep van staatsterreurwetgewing.

Oorlog en politiek is vir die ANC ineengeweefde optrede. Nie een van die twee hou ooit op nie. Dit is altyd net die een of die ander, ter bereiking van hulle doelwitte, byna soos ‘n wêreld sonder grense.

En tot dusver het die ANC byna 100% van die resolusies waarop by die Pietersburgkonferensie besluit is, deurgevoer, soos onder andere die ontbinding van die Skerpioene.

Dus, oor hulle doelwit om die plaasgrond af te vat, moet daar nie getwyfel word nie. Dit is net die metodiek wat hulle gebruik, wat weersinwekkend is, en wat wissel van plaasmoorde tot wetgewing en manipulasie deur middel van propaganda in die media. En met die propagandaspeletjies hou hulle die boeregemeenskap op die agtervoet.

Om vooraf gewaarsku te wees, is om vooraf bewapen te wees.

John Kane-Berman van die Suid Afrikaanse Instituut vir Rasse-aangeleenthede, huldig dieselfde opinie oor die ANC se doelwitte rakende landbougrond. Hy gaan sover om te sê dat as die ANC sê dat hulle nie die grond gaan vat nie, lieg hulle.

Maar oor een ding kan ons seker wees, en dit is dat die uitgesproke behoefte by al die ANC se ondersteuners landwyd bestaan dat die grond by ons boere gevat moet word. Die onderskeie ANC-takke se leiers het in 2007 landwyd opgeruk Pietersburg toe en die behoeftes van hul ondersteuners in ‘n nasionale resolusie van die ANC omskep.

Die Afrikaners se grond gaan gevat word, op welke manier ook al. Die onteieningswet van die ANC, wat in dié verband gebruik kan word, is eweneens ‘n stukkie geskiedkundige bedrog deur die ANC:

Die onteieningswet van die ANC

Staatskoerant, 13 November 2007

Notice 1654 of 2007

Draft Policy on the expropriation bill

“Expropriate for public purpose in the public interest”

Die voorgestelde wetsontwerp met ‘n tipiese kommunistiese terreurorganisasie se verdraaide geskiedkundige feite en propaganda is ‘n doelbewuste poging om:

Propaganda en verdraaide geskiedenis in wetgewing te omskep;
Om bogenoemde verdraaide propaganda en verdraaide geskiedenis te misbruik om emosies op te wek vir die roof van wettig verkrygde grond en landelike Afrikanergebied. Indien die emosies wel opgewek word met die misleidende propaganda, sal die toekomstige wetstoepassers ten aanskoue van hierdie verdraaide propaganda, ‘n geloof in hierdie verdraaide geskiedenis ontwikkel en gevolglik op ‘n koelbloedige wyse geskiedkundige, wettige verkrygde grond by die regmatige eienaars daarvan vervreem.

Hierdie verdraaide geskiedkundige feite en kommunistiese terreurpropaganda van die ANC begin soos volg in die voorgestelde wet :

“In 1659, a little war of plunder broke out between the Dutch and the Khoisan. After many years of abuse at the hands of the Dutch, the Khois had decided to wage resistance. At the time, Jan van Riebeeck, was the commander of the Dutch in the Cape. The war ended at about the beginning of 1660. The leader of the Khois, Autshumao (also called ‘Harry the Strandloper’) had been captured during the war and imprisoned at Robben Island.

In April 1660 after the war, he was brought back for peace negotiations. During those negotiations Van Riebeeck told Autshumao that not enough grazing land was available for the cattle of both the colonies and the Khoi Khoi. Autshumao then asked van Riebeeck: ‘If the country is too small, who has the greater right; the true owner or the foreign intruder?’

The response of van Riebeeck as recorded in his diary was : ‘We have won this country in a just manner through a defensive war, and it is our intention to keep it.'”

Dan gaan die voorgestelde wetgewing verder met hulle propaganda :

“The land act of 1913 was an atrocious piece of legislation. It drove Sol Plaatje, a gifted writer, famously to exclaim:‘Awakening on Friday morning June 20, 1913, the South African native found himself, not actually a slave, but a pariah in the land of his birth.’”

En so begin die voorgestelde wetgewing wat poog om Afrikaners vir die soveelste keer slawe en slagoffers van nog ‘n volksmoord in hulle eie land te maak.

Wat is fout met bogenoemde propaganda?

Jan van Riebeeck se dagboek op Sondag die 7de April 1652 verwys. Daar was ‘n gebruik onder skeepsvaarders om briewe onder klippe te los vir diegene wat ná hulle by die Kaap sou aankom. Die kuslyn van Kaapstad was beskryf as Cabo De Boa Esperance. Op die 7e April, skryf van Teijlingen in een so ‘n brief, in die Engelse vertaling:

“Only one head of cattle and one sheep were brought to us by the savages, nor do we see likelihood – in view of the unwillingness of these unreasonable persons – of obtaining any more cattle or other refreshments, although cattle in abundance have been seen by seamen not far from the shore. So we have decided and agreed among ourselves to depart from here with our ships in the morning and to continue our voyage in the Name of the Almighty to St. Helena.”

Die beskaafde Calvinistiese waardes en geloof van die Nederlanders spreek duidelik uit hierdie brief. Dit toon dat hulle godvresende mense met ‘n sin vir geregtigheid en aanvaarding van die gesag van God was en verklaar waarom hulle nie die mense mishandel het wat voedsel van hulle weerhou het nie.

Op Maandag die 8e April 1652, toon Jan van Riebeeck se dagboek verder aan wat die ware gesindheid was waarmee die godvresende en Christelike Hollanders die Strandlopers sowel as die *Goringhaiquas; (Saldanhamen,Saldanhars, Saldiniërs of Kaapmans) behandel het. Die dagboek lui in die Engelse vertaling:

“This evening we went ashore together provisionally to consider more or less where the fort should be built. Also had 2 savages on board this evening, one of whom could speak a little English. We generously filled their bellies with food and drink. As far as we could gather no cattle could be obtained from them for – as they gave us to understand by means of broken English and signs – they were only fishermen and the cattle was supplied by those from Saldania.* This we also learned from a few survivors of the ship Haerlem.”

Op die 10de April vertel Jan van Riebeeck se dagboek vir ons hoe die Hollanders as vredemakers moes optree, en dus die lewens gered het van die Strandlopers en die Saldaniërs:

“About noon a small band of 9 or 10 savages from Saldania arrived, against whom the Strandlopers who sit outside our tents with their wives and children every day, arranged themselves in battle order and advanced towards them with assegais, bows and arrows with such courage and fury that we had sufficient to do to check them, they having rushed their wives off to the mountains. The skipper Jan Janssen Hooghsaet, with our corporal and some armed soldiers, were sent between them, and when they were about half a pedero shot away, with the natives drawn close together in battle formation, the skipper succeeded in arranging a truce between them, so that for the rest of the day they remained at peace with one another in the vicinity of our tents.”

Hierdie lewensreddende handelings van die Hollanders dui defnitief nie op Hollanders wat uitbuiters was nie. Inteendeel.

Op die 29ste April lees Jan van Riebeeck se dagboek :

“In the evening the sky became quite overcast but no rain fell. We did not notice any of the natives from the land of Saldania or elsewhere, other than 4 or so Strandlopers now and then who bring nothing else with them but lean bodies and hungry bellies. We fill these with groats and bread and sometimes a draught of wine.”

Op die 2de Desember 1652 berig Jan van Riebeeck dat daar duisende swart mense in die Kaap aangekom het:

“In the evening we saw fires burning all over the country, from which we concluded and were also given to understand by Harry the Hottentot, that there were thousands of people in the neighborhood; so we had kept watch more vigilantly, although the natives display towards us, and we towards them, nothing but kindness and friendship.”

Op 6 Desember 1652 skryf Jan van Riebeeck in sy dagboek :

“Moreover if the cattle run away after having being bartered from them, they return the copper to us until they have brought the cattle back to our pasture grounds; but they need to be treated affably, kindly, resolutely and cheerfully, which is easily done and costs nothing.”

Op die 24ste Desember 1652 noem van Riebeeck in sy dagboek :

“In any case, the natives appear to be very much afraid of us, more so than before; we also notice that Harry seems to be more inclined towards the English – about whom he is always talking – than to us, and he may well therefore have advised the Saldanhars to hold back their cattle until the English come. We are in doubt, however, as to whether he faithfully interprets our words to them, for we have often been able to trade more successfully without him than in his presence.”

Die 26ste November 1652 kom Jan van Riebeeck tot die volgende gevolgtrekking aangaande Harry in sy dagboek :

“We therefore conclude from all Harry’s actions that he is causing us hindrance instead of doing us service in return for the way we have treated him from the time of our arrival till now. As we observed so plainly his roguery and treachery, we intimated our displeasure to him and told him that he was in a great measure the cause of our not being able to trade properly; also that he was to behave differently if we were to remain favourably disposed towards him.”

Op die 13de Desember 1652 lewer Jan van Riebeeck kommentaar oor die diefstal van die Saldaniërs. Hy skryf:

“These people daily give us sufficient cause by stealing and carrying away our possessions; we are so often subjected to this that we have enough reason for taking revenge by capturing them or their cattle. If one cannot get the cattle from them by friendly trading, why should one then suffer their thieving without making any reprisal?”

Dit is eers bykans ‘n jaar later gedurende Oktober 1653, dat Harry die Hottentot sy ware kleure wys, en die beeswagter vermoor en die Hollanders se beeste steel. Jan van Riebeeck skryf op Sondag die 19de Oktober:

“After divine service we were informed that Harry (employed as interpreter) had suddenly packed up and left with wife, children, huts and all his belongings while we were attending the service. …But while we were sitting at the table, we were also told that all the cattle were gone. We presently sent someone to investigate this, and forthwith received the news that the boy who always tended the cattle with the arquebusier Hendrick Wilders had been murdered by those people at the rump of the Lion Mountain while the arquebusier was away fetching their food from the cook.”

Op die 21ste Oktober 1653 besluit die raad volgens Jan van Riebeeck se dagboek dat :

“Notwithstanding the theft and removal of our cattle by these Hottentots, and as we were not able to catch them in the act, expressly to forbid our people (who are most embittered against them about this) to do the least harm to any of the natives on that account, wherever they might meet them.”

(The consternation, disappointment and indignation, but at the same time the restraint of van Riebeeck and his men at the faithlessness of Harry and the Strandlopers, are clearly shown in the resolution of the Council of Policy, just as in the Journal.Cv.C.1: Res.,C.of P.,1651 – 1663, pp 58 – 60.C.A.)

(Here is corroborated the statement already made by van Riebeeck in June 1651, ie even before he came out as Commander at the Cape, in his nader consideratie of bedenckinge on the remonstrance of Janssen and Proot, namely, that the Hottentots could certainly not be trusted but were a brutal gang, living without any conscience.)

Op 23 Julie 1659 teken Jan van Riebeeck in sy dagboek aan :

“This afternoon 15 persons were divided into 3 groups, who, in addition to the ordinary cattle herds, were stationed on the chief approaches used by our barbarous, marauding enemies.”

In 1659 breek daar toe ‘n oorlog uit tussen die Hottentotte en die Nederlanders, ná n aanval deur die Hottentotte. Nadat hulle deur die Nederlanders verslaan is, op die 6e April 1660 maak die Hottentotte aanspraak op hul ou eis van natuurlike eienaarskap. Daarna is hulle deur van Riebeeck vertel dat hulle hul aanspraak op die land verloor het as gevolg van die oorlog wat hulle verloor het. Hierna het die Hottentotte beswaar aangeteken omdat van die koloniste soms skape van hulle gesteel het. Hulle het toe besluit om die reg in eie hande te neem deur die beeste van die Nederlanders te steel. In antwoord hierop het Van Riebeeck toe vele voorbeelde genoem waar die oortreders in dié verband gestraf is. Van Riebeeck het ook toe aan hulle genoem dat die vrede nooit gehandhaaf kan word as die Hottentotte voortdurend die reg in eie hande neem nie, en indien daar dan nog ‘n oorlog is, gaan nog meer grondgebied van die Hottentotte afgeneem word, tensy hulle die Hollanders kon afdryf van die grondgebied af. Indien dit hul gekose plan van aksie was, het van Riebeeck genoem dat die Hollanders dan moes sien wat hul eie plan van aksie was.

Hierop het die Hottentotte geantwoord dat dit ‘n storie van die verlede was, en dat hulle dit nie weer sou oorweeg om die Nederlanders kwaad aan te doen nie, maar eerder die oortreders by die owerhede sou aankla.

Die land is dus verower in ‘n oorlog waarin die Hollanders hulself teen die Hottentotte moes verdedig.

Hierna spring die voorgenome wetgewing na 1913 toe en laat al die geskiedenis vanaf 1660 tot en met 1913 uit die voorgestelde wetgewing.

Die voorgestelde wetgewing lui nou verder so:

“The land act of 1913, the Urban Areas Act of 1923 and the subsequent amendments to it and the Native Trust and Land act, 1936, are some of the primary laws directed against African population. The effect of these Acts was that only 8% of South Africa’s total land area was set aside as native reserves.”

The land act of 1913 was an atrocious piece of legislation. It drove Sol Plaatje, a gifted writer, famously to exclaim: ‘Awakening on Friday morning, June 20, 1913, the South African native found himself, not actually a slave, but a pariah (uitgeworpene) in the land of his birth.’”

Wat is fout met bogenoemde stelling?

Shaka se plundertogte vanaf 1818

Die Zoeloes het op 1818 op plundertogte onder leiding van Shaka gegaan, en die hele subkontinent in chaos gedompel. Hierdie tydperk is as die tydperk van probleme beskou en is genoem die Difaqane in Sotho en die Mfeqane in Zoeloe. Sommige Zoeloes het in Gazaland in Mosambiek gaan bly, ander in Rhodesië, ander in Malawi, Tanzanië, Zambië, en die Kongo rondom die Tanganjika- en die Victoriameer.

Vir alle praktiese doeleindes was die gebiede waarheen die Voortrekkers in 1837 sou trek, dus onbewoon deur swartes. Van toe af het die Voortrekkers noordwaarts getrek, en moes hulself telkemale teen groepe swart aanvallers verdedig, wat op hul beurt deur Shaka ontwortel was. Die Voortrekkers verkry van Dingaan die reg op die grondgebied van Natal.

In 1839 stig die Voortrekkers die dorp Pietermaritzburg, en Potchefstroom in 1841.

Teen die einde van 1840 beheer die Voortrekkers die Vrystaat en Transvaal. Hierdie grondgebied is deur verdrae en verowerings verkry.

In 1852 en 1854 erken die Britse regering die Boererepublieke van die Vrystaat en die Transvaal tydens die Sandrivierkonvensie.

Nadat goud en diamante in die twee Boererepublieke ontdek is, probeer die Britse regering die twee republieke met mag en mening inpalm. Tydens die Tweede Vryheidsoorlog van 1899, word die vegtende Boere se vrouens en dogters wat op die plase agtergebly het, in Britse konsentrasiekampe gestop en grusaam deur die Britte, sowel as deur swart Britse soldate verkrag en seksueel misbruik, sodat menigte dogters nooit kon trou of kinders hê nie. Tydens die vrouens en dogters se aanhouding in die konsentrasiekampe sterf daar sowat 26 000 van hulle.

Die Britte dreig om nog meer vrouens en dogters te verkrag, en pers die vegtende Boere sodoende af om te kapituleer, wat die Boere dan ook doen uit vrees dat ‘n hele geslag Boeredogters verlore sou gaan.

Deur verkragting as wapen te gebruik, steel die Britte en hul swart medeverkragters die Afrikaners se wettig verkrygde grondgebied.

In 1910 het die Unie van Suid Afrika tot stand gekom en Klousule 8 het aan die Afrikaners die reg gegee om self te bepaal wie stemreg in die Boererepublieke mag hê.

Met ‘n standpunt van hoogverraad, is die ANC in 1912 gestig en die South African Native National Congress genoem.

Vir ‘n groep wat in die nuwe Unie van Suid Afrika uit die staanspoor hoogverraad wou pleeg, was daar geen rede om hulle in ag te neem in die daaropvolgende jaar toe dit by grondtoekenning kom nie. Eerstens was die twee republieke die eiendom van die Afrikaners en volgens wet het die Afrikaners die wet aan hulle kant gehad om te bepaal wie dan ook sou stemreg kry.

Swartes was nog nie burgers van die Boererepublieke nie, en is deur die Engelse ingevoer om op die myne te werk.

Nog minder moes die boere die swart verkragters beloon, wat die Afrikanervroue en dogters in die Britse konsentrasiekampe so erg verkrag het, dat dit die Boere tot oorgawe gedwing het.

Van hierdie stuk geskiedenis word niks in die voorgestelde wetgewing melding gemaak nie, en verder niks melding gemaak van die feit dat dit die Afrikaners die wettige eienaars van die Vrystaat, die Transvaal en ook Natal maak nie; en dat dié stuk waarheid, eiendomsreg en geskiedenis eers verreken moet word voordat uitsprake oor die wettigheid van die reg op grond bepaal kan word.

Dis gerieflik dat Sol Plaatjie dié stuk geskiedenis van bykans 240 jaar op ‘n punt van “gifted writership” ignoreer. So ‘n stuk ontkenning maak alles makliker, of hoe?

Alvorens enige uitsprake gemaak kan word oor die eienaarskap van grond, moet hierdie stuk geskiedenis eers verreken word, indien daar enige integriteit en eerlike bedoelings in die beoogde onteieningswet is.

Verder verteenwoordig die beoogde wet op onteiening die volgende:

Naas die gryp van die Afrikaners se grond en minerale rykdomme, en die gebruik van verkragting van Afrikanervroue en dogters tydens ‘n volksmoord wat gerieflik geïgnoreer word, verteenwoordig die beoogde wetgewing ‘n verdere verkragting van die wettig verkrygde grondregte van Afrikaners;
Die beoogde onteieningswet is ook gebou op kommunistiese en ‘n terreurbeweging se gekonstrueerde propaganda en leuens wat, ter wille van die versterking van die leuen, die geskiedenis verkrag en verdraai;
Die wetgewing verteenwoordig insgelyks karaktermoord en karakterskending van die goeie naam van die Afrikaners sowel as hulle nasate;
In die geval van die barbaarsheid van hul eie geskiedenis, vind die ANC regering dit goed om eerder die karakter, aard en goeie naam van die werklike skeppers van Suid Afrika, die Afrikaners en die Voortrekkers, te beledig, sodat hul terreurbeweging meer aanvaarbaar kan voorkom.

Die beoogde wetgewing is voor God ‘n euwel, en verteenwoordig die onwettige verkryging van hulpbronne wat die ANC nie toekom nie.

паркет деревянный

Godslastering en spraakvryheid

Die persvryheidsinstelling, Verslaggewers sonder Grense – in die Engelssprekende wêreld bekend as Reporters without Borders – het gister in ‘n lang verklaring gereageer op die ‘n resolusie wat die VN se Mensetregteraad op 25 Maart aanvaar het.

Hierdie resolusie verbied godslastering. Verslaggewers sonder Grense (VSG) meen egter dié resolusie beskerm sekere godsdienste, in die besonder Islam, van kritiek teen onaanvaarbare gedrag, en plaas ‘n onnodige beperking op uitdrukkingsvryheid, en dus in effek op persvryheid. Die VSG se verslag kan hier gelees word.

Dit lyk of die VSG ‘n punt beet het. Die voorstel is deur Pakistan ingedien namens die Organisasie van die Islamitiese Konferensie.

Die VSG meen godsdiensvryheid is net so belangrik soos uitdrukkingsvryheid, en dat die een nie sonder die ander kan bestaan nie.

In ‘n sekulêre wêreld is dit eenvoudig so dat gelowiges gereeld onder uitsprake en optredes sal deurloop wat ten doel het om die betrokke Opperwese af te kraak.

In die VSA het ‘n militêre kapelaan teenspoed opgedoen omdat hy “verbode dele” van die Bybel voorgelees het, soos dat God, dws die God van die Christendom, die enigste Here is. Hierdeur word aan Moslems aanstoot gegee. Hy het ook van Jesus gelees, en daardeur sou hy die Jode aanstoot gee.

Moslems is weer dikwels ontsteld oor spotprente in die Weste wat van Mohammed a karikatuur maak, en nog verder ontstig omdat die lande se regerings oor die algemeen die kunstenaar beskerm omdat hy bloot sy reg op vryheid uitoefen.

Persvryheid word vandag as een van die belangrikste hoekstene van demokrasie beskou, en word nou ook deeglik deur die internet gerugsteun waar kaalkop die waarheid vertel word – en ongelukkig ook dikwels leuens, laster en haatspraak.

Op die jongste VSG-indeks is daar vanjaar reeds 6 joernaliste in die uitvoering van hul werk dood, 168 joernaliste agter tralies, 10 media-assistente in die tronk en 119 kuberskrywers toegesluit. Die meerderheid is agter tralies weens politiek-verwante redes, hoewel in verskeie gevalle die slagoffers teenspoed gekry het omdat die betrokke lande die joernaliste van godslastering beskuldig het. Verskeie hoë profiel verslaggewers is op die oomblik voortvlugtig voor hierdie eietydse inkwisisies.

Die verbod op godslastering kom te midde van ‘n verbete stryd internasionaal om uitdrukkingsvryheid tot ‘n tipe super reg te verhef, wat erg beperkend op ander regte soos die reg op veral waardigheid inwerk. Dié debat het ook in Suid-Afrika gemanifesteer met die ANC wat vierkantig sy gewig agter Julius Malema se singery van “Maak dood die Boere want hulle is verkragters” ingewerp het. Minstens een Hooggeregshof het tot dusver egter saamgestem dat dit haatspraak is, en dit verbied.

Die DA het ‘n lang verklaring uitgereik om pres. Jacob Zuma se planne oor ‘n debat oor die definiëring van norme teen te staan, omdat so ‘n normestelsel spraakvryheid sou beperk.

Daar is bepaalde redes hoekom godsdiensvryheid nie maar sommer as net nog ‘n mensereg hanteer kan word nie. In die reël plaas godsdienste hul Opperwese as ‘n wese ver bo die mens verhewe, onaantasbaar van kritiek.

Die Christelike godsdiens ken, vanuit Bybelse gesag, net een onvergeeflike sonde, naamlik laster teen die Heilige Gees. In verskeie tekste maan die Bybel teen die verwoestende effek van die tong wat dinge kwytraak wat moes gebly het. Boonop plaas die Christen die Bybel bo enige mensegeskepte kodes, soos ‘n Handves van Menseregte, veral waar daardie Handves strydig met Bybelse gesag is en onder meer aborsies op aanvraag moontlik maak.

Op die oomblik woed daar in Volksblad se briewewebwerf ‘n diskoers oor die evolusieleer waar Christelike liefde en selfs die waarheid van die eerste slagoffers was.

Die wysheid van Salomo is nodig.

online

Bruines téén Afrikaners

Twee uit die drie gedrukte Afrikaanse dagblaaie beskik oor bruin redakteurs. Vier uit die vyf Afrikaanse universiteite wat tans onvermydelik besig is om te verengels, het bruin rektore (Russel Botman, Jonathan Jansen, Iron Rensburg en Cheryl de la Rey). Nasionale Pers, die grootste mediagroep in die land, beskik insgelyks oor ‘n aantal bruin direkteure en senior bestuurders.

Enkele jare gelede het bruin akademici soos Jakes Gerwel en Hein Willemse gepoog om die Suid-Afrikaanse Akademie vir Wetenskap en Kuns, wat die taalreëls maak en die Hertzog-prys uitdeel, te laat “ontbind” om deur ‘n nuwe akademie onder bruin beheer vervang te word. Dit het misluk, maar ‘n nuwe aanslag teen die Akademie word sekerlik voorberei.

Die nuut verworwe magsposisie wat bruines by sogenaamd “voorheen Afrikaanse” instellings verwerf het, is besig om tot ‘n nuwe dinamiek te lei waar bruines hulself aanmatig om die toekoms van Afrikaans te bepaal. Onlangs het die kreet opgegaan dat Afrikaans “links moet hou”.

Die bruin joernalis Jason Lloyd skryf vandeesweek op ‘n poslys wat aan al die Afrikaanse koerantredakteurs en ‘n hele aantal meningsvormers versprei:

“…die regse elemente word dopgehou en diegene wat eerste beslag gegee het aan Afrikaans (sic) gaan nie toelaat dat Afrikaans vir politieke gewin misbruik word nie. Die behoud van Pretoria se naam is ‘n goedkoop politieke strategie, wat nie deur die meerderheid Afrikaanssprekendes ondersteun word nie. Dit het niks met Afrikaans uit te waai nie en regse elemente moet ophou om Afrikaans in hul “bring-terug-apartheid”- en “baas-skaap”-strategieë in te klits. Dit gaan nie werk nie.”

Vandat ek tien jaar gelede of so kommentaar gelewer het oor die gebrek aan helderheid rondom “regs” en “links” in Afrikaans, is dit nog steeds nie duidelik wat met ‘n sin soos “regse elemente” in Lloyd se skrywe bedoel word nie. In ‘n Europese konteks is die “regses” diegene wat die vryemarkstelsel aanhang, teenoor die linkses, die sosialiste en kommuniste. Word hier verwys na die oorblywende Afrikaanse kapitaliste, moontlik Johan Rupert of Christo Wiese, of dalk die Demokratiese Alliansie (hoewel dié party maak ook dikwels sosialistiese geluide)?

Vanuit die klassieke linkse oogpunt soos dit in die Manifes van die Kommunistiese Party deur Marx en Engels verwoord is, moet enige taalstryd of die oprigting van ‘n opvoedkundige instelling in ‘n taal soos Afrikaans as ‘n regse aksie gesien word. Soos hulle dit gestel het:

“‘Die arbeiders het geen vaderland nie. Jy kan nie van hulle afneem wat hulle nie het nie … Die nasionale skeidings en teenstellings van die volke verdwyn steeds meer en meer … Die heerskappy van die proletariaat sal dit nog meer laat verdwyn … Namate die uitbuiting van die een individu deur die ander opgehef word, word die uitbuiting van die een nasie deur die ander opgehef. Met die teenstelling van die klasse binne die nasie val die vyandige houding van die nasies teenoor mekaar weg.’

Die manifes is met die bekende leuse afgesluit: ‘Proletariërs van alle lande, verenig julle!'” (Aangehaal deur Leopold Scholtz.)

Die instelling van Engels as enigste openbare en opvoedkundige taal in Suid-Afrika, spruit uit die Britse kolonialisme maar ook uit die internasionalistiese linkse tradisie wat deur die regerende alliansie (ANC/SAKP) omhels is.

Enige pleidooi vir Afrikaans is dus per definisie “regs” en konserwatief, omdat dit bepaalde nasionale kulturele en taalkundige eienskappe behoue wil laat bly, in teenstelling met ‘n broederskap van prolatariërs of bevryde Afrikane waarvan daar 600 miljoen suid van die Sahara verkeer en wat 2 500 tale praat maar slegs Engels, Frans en Portugees as amptelike en opvoedkundige tale gebruik.

Ek weet nie of die tradisionele besorgdheid oor “die ander Afrika-tale” in Suid-Afrika eintlik hierdie versluierde regse, nasionalistiese strewe van Afrikaanse taalhandhawers besweer nie. Toevallig sien ek prof. Wannie Carstens van die Afrikaanse Taalraad sê in eergister se Beeld in reaksie op Breyten Breytenbach se stelling dat Afrikaans “besig is om te sterf” die volgende: “Ek gee toe Afrikaans is onder druk, maar dit geld ook al die ander Afrika-tale.”

Sulke pogings om ‘n nie-regse, “internasionalistiese” karakter aan die Afrikaanse taalstryd te verleen, sal net ernstig opgeneem word indien die taalregte van buitelanders in Suid-Afrika insgelyks verdedig word, soos byvoorbeeld dié van Sjonas, Kongolese en Chinese. Sjona, Frans en Chinees behoort by die lys van elf amptelike tale gevoeg te word, want soos Max du Preez en diesulkes geredelik sal toegee: ‘n Sjona, ‘n Kongolees of ‘n Chinees is net so ‘n goeie Suid-Afrikaner soos (of dalk beter as) die gemiddelde Afrikaner.

President Zuma verkeer natuurlik onder ‘n heel ander indruk, met sy opmerkings dat Afrikaners “die enigste ware blanke Afrikane” is. Trouens, hy het dit tydens die onlangse dinee met ‘n groepie Afrikaners herhaal. Ook erken hy die besondere bydrae wat Afrikaners tot die stigting, bedryf en ontwikkeling van Suid-Afrika gemaak het en wat volgens hom dus ‘n spesiale skakelkantoor met Afrikaners sou regverdig. Vanuit ‘n Engelse of internasionalistiese oogpunt, is dit sekerlik “skokkend” soos Jason Lloyd in sy brief beweer, maar moontlik nie skokkender as tienermeisies wat vermoor word en waarvan die hande afgesny word soos nou die dag in Pretoria gebeur het of die miljoene verkragtingslagoffers in Suid-Afrika nie.

Die ANC het ook op 23 April 1994 ‘n ooreenkoms met die Vryheidsfront onderteken waarin vir verdere onderhandelinge oor ‘n Afrikanervolkstaat voorsiening gemaak word. Geen ander groepering in Suid-Afrika, behalwe die Basotho’s en die Swazi’s wat reeds oor onafhanklike state binne ons grense beskik, is so deur die nuwe bewind uitgesonder nie. Natuurlik het Brittanje aan Lesotho en Swaziland onafhanklikheid gegee, maar die ANC het tot dusver nie besluit om dié landjies as “oorblyfsels van die kolonialisme” te annekseer nie. Die voortbestaan van dié twee swart “volkstate” binne Suid-Afrikaanse grondgebied is, volgens die Jason Lloyd-logika, nog meer “skokkend” as Zuma se voorgenome skakelkantoor vir Afrikaners.

In vandag se By vaar Christo van der Rheede, nog ‘n selfaangestelde bruin kultuurleier, teen Max du Preez uit deur te sê: “Die uiters neerhalende aanmerkings deur Max du Preez oor bruin Afrikaanssprekendes wat kwansuis deur Afrikaners gebruik word, moet end kry.” Moontlik het Max du Preez vir die eerste keer in sy lewe ‘n punt beet, want ek kry knaend die indruk dat polities korrekte Afrikaners, veral in die Wes-Kaap, allerlei politieke speletjies met bruines speel en hulle heel dikwels as die “aanvaarbare, nie-rassige gesig van Afrikaans” voorhou. As sommige mense ‘n openbare vergadering of konferensie oor Afrikaans wil hou, dan bel hulle eers die “huur-‘n-bruine”-diens iewers op Stellenbosch.

Van der Rheede verklaar verder: “Korrupsie, swak dienslewering, selfverryking en politieke manipulasie vier hoogty; en dit, asook die idee van ’n eksklusiewe wit volkstaat, sal ons met hand en tand beveg.”

‘n Mens wil vra: Maar is “korrupsie, swak dienslewering en selfverryking” nie juis die gevolge van regstellende aksie, die verdrywing van blanke kundiges uit die staatsdiens en munisipaliteite, kortom, die ANC-bewind se beleid van sistemiese anti-blanke rassisme nie? Orania is ‘n volkstaateksperiment wat juis bewys het dat dienslewering volgens behoorlike standaarde selfs sonder belastinggeld van die sentrale regering en teen ‘n billike koste aan die inwoners gelewer kan word. Waarom moet die volkstaatgedagte, wat eie is aan die Afrikaner se eeue oue republikeinse tradisie wat na ons stryd teen imperiale Spanje in die sestiende eeu teruggevoer kan word en ons hele geskiedenis kenmerk, deur bruines soos Van der Rheede “beveg” word?

Soos my swart vriend Meshack Mabogoane vandeesweek oor middagete teenoor my opgemerk het, is die paswette destyds veel strenger in die Wes-Kaap toegepas, juis om die bruines teen die Xhosa-oormag te beskerm. Sonder apartheid sou daar vandag ‘n Xhosa-meerderheid en ‘n Xhosa-regering in die Wes-Kaap gewees het. Maar die bruines sanik steeds oor apartheid as dit by die Afrikaanse taalstryd kom.

Jakes Gerwel, ‘n direkteur van Naspers, was as akademikus die eerste bruin rektor wat ‘n Afrikaanse universiteit (UWK) verengels het. Tans is Russel Botman besig om stadig maar seker te sorg dat Stellenbosch insgelyks Engels as voer- en doseertaal aanneem. Pleks van, tesame met Hermann Giliomee en ander Stellenbossers, weerstand teen dié proses te bied, is Van der Rheede en ‘n ander groep besig om stemming te maak vir ‘n nuwe Afrikaanse universiteit in die Wes-Kaap, wat moontlik op Oudsthoorn gevestig sou word. Hierdie nuwe Afrikaanse universiteit, wat insgelyks onder bruin beheer gaan verkeer, so word ons verseker, gaan glo “vry en gratis” wees.

As so ‘n gratis Afrikaanse universiteit in die vooruitsig gestel word, duik die vraag op of dit hoegenaamd binne die huidige bestel en op Suid-Afrikaanse grondgebied bestaanbaar sou wees. Presies dieselfde argumente waarmee Stellenbosch, die universiteite van Pretoria of die Vrystaat tans verengels word omdat niemand op grond van taal sogenaamd “uitgesluit” mag word nie, sal op enige “nuwe” Afrikaanse universiteit van toepassing wees. Akademici aan ons “Afrikaanse universiteite” was laas in die tydvak van Verwoerd of dalk Vorster ywerig om in Afrikaans te publiseer en dit sou ‘n interessante oefening wees om te sien hoeveel akademiese artikels tans uit die penne van hierdie “Afrikaanse akademici” in Afrikaans verskyn… Die voorbeeld van die voormalige R.A.U. (niemand onthou seker meer dit het gestaan vir “Randse Afrikaanse Universiteit” nie) is in dié verband nogal frappant. Hierdie uitdruklik Afrikaanse universiteit wou-wou, toe dit deur Kader Asmal met Engelstalige instellings saamgesmelt is, dalkies ‘n hofaansoek bring om die samesmelting te verhoed. Let wel, hulle het nie weerstand oorweeg nie, bloot ‘n hof vir uitsluitsel wou nader, maar selfs daarvan het dadels gekom. Wat ‘n taalhandhawingsaksie kon gewees het, het toe geblyk ‘n soort geriatriese siddering van bejaarde wit Afrikaanse akademici te wees, ‘n soort rumatiekerigheid op die vooraand van glorieryke verengelsing wat toe soos mis voor die son verdwyn het. Hierna is die R.A.U alte heerlik tot die Engelse “Joe-Djy” getransformeer.

Selfs indien ‘n nuwe “Vrye Afrikaanse Universiteit” iewers sou verrys (wie dit sou befonds is ‘n ander vraag), sou “Afrikaans” in die naam daarvan kwalik so ‘n instelling van ‘n Engelse aanslag vrywaar. Veral ook ‘n aanslag van binne, soos op al die ander Afrikaanse kampusse gebeur het… deur akademici wie se professionele loopbane en goeie verhoudinge met die owerheid – enige owerheid – swaarder as enige beginsel weeg.

Soos ek al dikwels gesê het, regeer die bruines nie eens hulself in die Wes-Kaap waar hulle oor ‘n demografiese meerderheid beskik nie. Mev. Helen Zille, ‘n lid van die blanke Engelssprekende minderheid, is die provinsiale premier. Hoewel, Kaapstad beskik darem oor ‘n bruin burgemeester, Dan Plato. Maar ‘n mens vermoed dis alles maar oëverblindery deur liberale Engelse kliek binne die DA wat steeds die party met ‘n ysterhand regeer, wat van Plato ‘n simboliese, regstellende aaanstelling maak.

Alan Boesak, daardie welsprekende ou jakkals van die Kaapse politiek en ‘n meesterlike uitbuiter van Afrikanerskuldgevoelens oor apartheid, het insgelyks twee weke gelede in Die Burger ‘n rubriek met die titel Witmense toi-toi mos nie gepubliseer. Daarin formuleer hy weer ‘n nuwe aanklag teen die Afrikaner deur te beweer dat ons bloot vir ons eie belang opkom. “Afrikaner- etniese mobilisering is hier om te bly – hard en skaamteloos,” skryf Boesak.

My eerste reaksie is: Maar wat is verkeerd daarmee indien die Afrikaner oplaas, ná soveel jare waartydens hy willoos rondgeklap en -gedonder is deur elke moontlike groep in dié land, sy etniese en nasionale bewussyn herontdek? Elke ander groep mobiliseer op ‘n etniese grondslag, wat óf ras óf stamverband kan wees, soms sommer albei. Die manier waarop Jacob Zuma byvoorbeeld sowel sy Zoeloeskap as sy swart-Afrikaanskap gebruik, is eintlik verstommend bedrewe. As hy in Nkandla is, dans hy saam met die Zoeloes, maar op besoek aan Kampala, Uganda, ontpop hy in ‘n pan-Afrikanis en voorstander van dié vasteland se oeroue swart nasionalisme.

Die beswaar wat die Afrikanernasionaliste teen die Britse imperialiste byna ‘n eeu gelede tydens die Nat-Sap-stryd gemaak het, bly geldig: “Jy noem jou rassisme politiek, maar my politiek noem jy rassisme.” Dis aanvaarbaar om pro-swart, pro-bruin, pro-Indiër te wees en selfs te koop te loop met jou rassetrots, maar wee die persoon wat homself ‘n Afrikaner noem en vryheid vir Afrikaners nastreef. Dan is dit by implikasie pro-blank en per definisie onaanvaarbaar.

Boesak sluit sy tirade teen die Afrikaner af met die woorde: “En die Afrikaner maak weer die verkeerde keuse. Die nie-rassige demokrate met hul liefde vir die land sal ander bondgenote moet soek.” Heel moontlik geld dieselfde vir die Afrikaner, dat hy vir hom ander bondgenote as die Kaapse bruines met hul volgehoue ressentiment en rassegevoelens teen die Afrikaner sal moet soek.

Vanweë hul nie-wit status in ‘n anti-wit bestel, staan die bruines reeds in ‘n magsposisie teenoor die Afrikaner. Hulle beheer ons media (ook RSG), ons universiteite en eien hulle selfs ons taal, Afrikaans, toe.

Met sulke bondgenote, wie het vyande nodig?

Die grootste imperiale bouprojek ooit

In 2003, toe die Bush-administrasie besluit het om Irak binne te val, het die Pentagon reeds planne opgestel gehad om sogenaamde “enduring camps” in die land op te rig, die mooi naam vir ‘n reeks permanente militêre megabasisse.

Toe dit teen 2005 begin duidelik raak dat Sadam se teenwoordigheid nie meer ‘n opsie is nie, was daar reeds 106 sulke basisse in Irak. Met honderde mikrobasisse wat bygevoeg is, het die aantal uiteindelik op 300 te staan gekom.

Teen 2005 het Washington ook besluit om een van Sadam se paleise te ruil vir 104 akker langs die Tigrisrivier om die grootste en duurste ambassade op die planeet daar op te rig.

Ten spyte van die Amerikaanse besluit om uit Irak te “onttrek”, gaan die driekwartbiljoenrand gebou se personeel van ‘n duisend, binnekort verdubbel word.

Heel duidelik het die VSA met die gedagte om permanent in die Midde-Ooste in te grawe, so ‘n ontsaglike imperiale projek soos die oprigting van die ambassade onderneem.

Die wonders van Mesopotamië is nou vervang met bekende kitskosname, miniatuurgholf en lugverkoelde speletjiesarkades.

Die Amerikaanse imperiale basisse in Irak alleen moes waarskynlik ‘n hele paar miljard dollar van belastingbetalers opgeslurp het. Maar dit blyk nie ‘n eenmalige argitektoniese onderneming te wees noudat planne in Afghanistan rugbaar raak nie.

In 2008 is die bouery daar opgeskerp, en in 2009 het die gewerskaf behoorlik vlam gevat. Benewens die koorsagtige basiskonstruksie in Afghanistan, gaan ‘n monster van ‘n ambassade in Pakistan se hoofstad Islamabad nog ‘n amper-miljard dollar kos.

Die yslike ambassade in die Afghaanse hoofstad Kaboel gaan ook glo verder uitgebrei word teen ‘n bedrag van $200 miljoen.

En dit sluit natuurlik nie die bestaande basisse van die Persiese Golf, Asië en Diego Garcia rondom Irak en Afghanistan in nie.

Sien enige iemand ‘n patroon hier raak? Amerika moet die grootste besettingsmag in die geskiedenis van die wêreld wees.

Volgens berigte is daar in Irak alleen 1,5 miljoen stukke militêre toerusting wat die VSA uit sal moet neem saam met hulle soldate as hulle vertrek.

In Afghanistan is daar 700 basisse wat sal bly as die VSA teen 2011 onttrek. Bagram is ‘n byenes van aktiwiteite waar $200 miljoen se bouprojekte woel.

Tans is daar meer as $3 miljard se bouwerk aan die gang in Afghanistan. Tussen 2002 en 2008 is slegs $4,5 miljard aan basisoprigting afgestaan.

Dit is natuurlik van die basisse wat op die amptelike inventaris verskyn. Talle plekke waar die Pentagon in oorsese eiendom belê het, word nie amptelik gelys nie.

Een so ‘n basis wat skitter in sy afwesigheid is die miljard dollar Al-Udeid-lugbasis in Katar wat die VSA vir sy onbemande vliegtuie gebruik.

Dus sal “aanvalstroepe” se getalle afneem in die beloofde Amerikaanse onttrekkings uit beide Irak en Afghanistan. Die VSA, egter, sal beslis bly.

Soos dit duidelik geraak het in Japan en Duitsland, het sulke basisse ‘n geneigdheid tot permanensie, lank nadat vyandighede gesluit is.

лобановский обыск

Swak kliëntediens in die Kaapse toerismebedryf

Alhoewel die Weskaap enorme toerismepotensiaal het, laat diegene in die toerismebedryf se diens dikwels veel te wense oor. Ek sou dog dis ‘n gegewe dat, sou jy wil geld maak uit toerisme, jy moet werk wanneer ander mense op vakansie is, nie waar nie? Jy moet veral nie nee sê wanneer ‘n toeris op jou drempel opdaag en aan jou sy geld wil oorhandig nie.

Skynbaar werk dinge egter nie so in die Kaap nie. Gaan probeer gerus om ‘n oop restaurant te kry op die 1ste of 2de Januarie enige plek buiten die Waterfront in Kaapstad, byvoorbeeld in Hermanus. Dis godsonmoontlik. Desember is die besigste tyd van die jaar vir die Kaapse toerismebedryf. Daar is hordes Vaalies soos ek asook Pommies en Duitsers daar op vakansie. Ons wil almal ons geld aan die Kapenaars en hul restourant-eienaars gee, maar o, weë, klaarblyklik sien hulle dit nie as belangrik om oop te wees wanneer hulle die meeste besoekers kan kry nie. Dit herinner my aan Italië, waar baie eetplekke toe is tussen 12 en 4, omdat die eienaars self middagete wil eet. Hoe onredelik tog van my, ‘n blote toeris, om iets anders van die luigat Taljaners en Kapenaars te verwag.

Ook lyk dit my maak hulle soveel geld dat hulle nie juis belangstel daarin om besprekings af te neem nie. Ek probeer hierdie week per epos ‘n bespreking maak vir Sondag (let wel: dis ‘n langnaweek, dus kan hulle weer eens baie toeriste verwag), by ‘n epos-adres wat ek op restaurants.co.za gekry het. Ek kry ‘n antwoord terug van iemand wat my inlig dat die persoon nie meer daar werk nie. Halloooo!!!! Nie “jammer, meneer, sy werk nie meer hier nie, kan ek jou help?” nie, nee, ‘n blote fok-jou epos. Ek is duidelik besig om die persoon te irriteer met my lastige navraag. Ek probeer toe maar weer, na ‘n ander, algemene adres toe. Kry ‘n kortaf antwoord dat my epos na die restourantbestuurder gestuur sal word. Tot vandag toe niks gehoor nie, nodeloos om te sê. As ek hulle baas was, sou sulke luigatte se loopbaanvooruitsigte uiters beperk gewees het, maar aan die ander kant is die bestuurder self stellig ewe lui.

Ek gee toe maar moed op, en stuur eergister ‘n ander epos aan ‘n ander plek, wat ek eers op die onredelike uur van 10 uur in die oggend probeer bel het, sonder sukses. Raai-raai: het ek ‘n antwoord gekry, twee dae later? Nee. Beide hierdie plekke is groot ondernemings met bekende handelsname, maar verwerdig hulle hulself om ag te slaan op ‘n blote toeris? Moenie glo nie.

Miskien is daar ‘n rede waarom slegs sommiges die Groot Trek aangepak het. Smaak my die luies het agtergebly.

online betting games

Die digste element in die heelal is ontdek

‘n Groot navorsingsinstituut het so pas aangekondig dat hulle die digste element in die heelal ontdek het. Die nuwe element heet Ancenium. Ancenium het een neutron, 12 assistent-neutrone, 75 adjunkneutrone en 224 assistent-adjunkneutrone. Dit gee aan Ancenium ‘n atoomgewig van 311, die swaarste wat tot op hede aan die wetenskap bekend is.

Donker kragte wat as IK75-morone bekend staan, hou die dele bymekaar. Hulle word omring deur ‘n groot aantal pionagtige partikels wat soos kleptone lyk.

Die simbool van Ancenium is AnC.

‘n Merkwaardige verskynsel is dat Ancenium se massa met tyd vermeerder deurdat verskillende elemente in die atmosfeer na willekeur met die morone reageer. Daardeur word assistentp-neutrone binne die Ancenium-molekule geskep, wat op sy beurt weer aanleiding tot die vorming van isobesope gee, by veral ouer molekules.

Hierdie eienskap van moroonvermeerdering het sommige wetenskaplikes laat glo dat Ancenium gevorm word wanneer morone ‘n bepaalde konsentrasiedrempel bereik het. Hierdie hipotetiese getal word die Kritieke Moerass genoem, wat nie met IK75 verwar moet word nie.

Wanneer dit met geld gekataliseer word, word BEEnium gevorm. Dit is ‘n element wat duisend maal meer uitstraal as wat sy massa werklik is. Hierdie uitstraling kom in die vorm van ‘n onsamehangende energie wat as Melemania bekend staan, en wat, volgens wetenskaplikes, die potensiaal besit om ‘n hele beskawing te vernietig.

Wetenskaplikes, soos prof Naspersen, werk volstoom aan ‘n formule om Malemania teen te werk, maar die sterk invloed van Ancenium in die ruimte het alle pogings tot dusver in die wiele gery. Hulle werk byvoorbeeld daaraan om Ancenium se neutron, ook bekend as JZ, te verwyder deur ‘n laser op die neutron se swakhede te fokus.

платье для девочки лобановский харьков

Opposisiesamewerking

Weens die oorheersende posisie van die ANC, funksioneer Suid-Afrika se proporsionele kiesstelsel nie soos hierdie stelsels gewoonlik funksioneer nie.

Byna sonder uitsondering lewer hierdie kiesstelsels noodgedwonge koalisies op, wat op hul beurt dikwels tot onstabiele regering lei.

Aan die ander kant, is dit miskien belangriker dat dit die diktatuur van die meerderheid in die reël frustreer.

Behalwe in Suid-Afrika.

Moontlik lê Suid-Afrika se beste verskansing teen totale meerderheidsdiktatuur in die grondwetlike beginsels dat die regering op drie vlakke – nasionaal, provinsiaal en munisipaal georganiseer moet word, en dat al drie vlakke demokraties moet wees. Regskenners verskil egter oor die mate waartoe hierdie grondwetlike beginsels bindend is, en die ANC laat gereeld vlieërs opgaan oor die ontbinding van provinsies.

Die ANC is gefrustreerd dat dit, ten spyte van sy oorweldigende meerderheid op nasionale vlak, nie al die provinsies beheer nie. Die Wes-Kaap moet nog “bevry” word nadat die IVP in KwaZulu-Natal skynbaar nou afdoende afgeransel is om nie weer ‘n provinsiale bedreiging in te hou nie. Moontlik is die ANC ook effe onrustig oor ander provinsies waar ‘n betreklike klein verskuiwing provinsies soos Gauteng en die Noord-Kaap kan laat glip. Begin die dominos val…

Wat Suid-Afrika wel met tipiese proporsionele stelsels in geneem het, is die magdom politieke partye, waarvan ‘n horde baie klein is. Met die Nasionale Vergadering wat uit 400 lede bestaan, het ‘n party net ‘n kwart persent van die uitgebragte stemme nodig om een setel te verseker. Wanneer die breukdele na vol kwotas oorbly, kan ‘n party met werklik min stemme ook ‘n setel kry.

Op Provinsiale vlak is dit gewoonlik moeiliker. In die kleiner provinsies soos die Vrystaat en Noord-Kaap is daar net 30 setels, en drie en derde persentasie stemme verseker ‘n setel. Hoe meer setels ‘n wetgewer het, hoe kleiner word dié persentasie. Met die afgelope algemene verkiesing het die ACDP in die Vrystaat en Noord-Kaap persentasiegewys meer stemme getrek as die ACDP in Gauteng en KZN, maar is in die kleiner provinsies hul setels kwyt, terwyl dit in die twee provinsies waar swakker gevaar is, setels behou het.

Dieselfde proses speel hom op munisipale vlak af, waar die metrorade gewoonlik ‘n groot spektrum partytjies oplewer waarvan min mense buite daardie gebiede nog gehoor het.

Munisipale verkiesings werk egter anders, en dit is vir die doeleindes van hierdie artikel baie belangrik. Dan is die helfte van die setels wyksetels, en die ander helfte proporsioneel. Kiesers kry dus twee stembriefies (as distriksmunisipaliteite vir die doeleindes van hierdie artikel buite rekening gelaat word). Op die een stembrief stem die kieser vir ‘n wyksraadslid, op die ander vir ‘n party.

Maar ook dit is nie so eenvoudig nie. Die stemme wat op die wykstembriewe uitgebring word, word ook by die proporsionele stemme gevoeg.

Dit het voordele, soos dat partye hierdeur gedwing word om kwaliteit kandidate in wyke te stel, omdat swak kandidate ook die party se proporsionele stemme negatief gaan beïnvloed. Partye wat belangegroepe verteenwoordig, soos die VF +, sal weer benadeel word omdat hulle min stemme in ander groepe kan verwag. Partye soos die ACDP sal weer min stemme uit Moslemgebiede kan verwag.

‘n Ontleding van hoekom die ANC so oorheersend is, is ‘n onderwerp op sy eie en vir ‘n ander dag.

Die vraag is hoe gaan opposisiepartye te werk om binne die beperkings van die huidige bedeling die ANC se oorheersende impak teen te werk? Dit is immers meer as net ‘n hipotetiese vraag omdat verskeie ondersteuners van die huidige grondwet die laaste ruk sterk daarvoor in die bres getree het na hulle die ANC erg afgekam het, en dan “voorstelle” gedoen het oor hoe die ANC die stryd ingevolge die grondwet aangedurf kan word.

Hierdie “voorstelle” sluit juweeltjies in soos dat hard gewerk moet word, en elke geleentheid benut moet word. Kortom, dit bied niks nuuts tot wat nog met elke verkiesing gegeld, en nie hondhaaraf gemaak het nie. Oor die algemeen is die ANC se posisie stelselmatig versterk, hoewel dit in die laaste verkiesing danksy die ontstaan van Cope effe teruggedruk is. Cope het egter skynbaar hoofsaaklik ten koste van kleiner partye soos die ACDP, die UDM en ander gegroei, eerder as wat dit die ANC beduidend geërodeer het.

Wanneer die grotes koppe stamp, is dit dikwels die kleintjies wat die meeste vlieë in die salf oplewer. Die kleintjies het dikwels meer kundigheid as bv die ANC om swak plekke in die mondering van groter partye soos die DA en IVP te ontbloot.

Maar het sulke klein partytjies ‘n bestaansreg?

In lande soos Nieu-Seeland geld ‘n stelsel dat ‘n party eers verteenwoordiging kry as hy ‘n sekere drempel, bv 7 of 14 % in getalle stemme oorsteek. Dit het byvoorbeeld daartoe gelei dat ‘n indrukwekkende party, die Christian Heritage Party, besluit het om te ontbind en eerder ‘n “lobby”-rol te vervul.

Dit spreek vanself dat groter partye erg geïrriteerd sal wees met die klein partye, want dit beteken daar moet deurlopend ook met oë agter die kop verkiesing gevoer word. Enkele jare gelede was die destydse leier van die Demokratiese Party, Tony Leon, willebooslik kwaad vir Marthinus van Schalkwyk, toe NP-leier, omdat Van Schalkwyk kiesers aangemoedig het om nie hul stemme op “klein partye te mors nie.” Die DP was toe een van die klein partye.

Enkele jare later, met die NNP begrawe en die DA die sterker party, was dit die einste DA wat kiesers probeer bang praat het met “moenie jul stemme op klein partytjies vermors nie.” Die keer was partye soos die VF+ en die ACDP baie kwaad, en het die DA van blatante leuens beskuldig, en selfs klagtes by die OVK gaan lê.

Of dit werklik blatante leuens is, hang af van hoe ‘n mens die sommetjies maak. Veral met munisipale verkiesings is dit ‘n moeilike vraag om te beantwoord. Die algemene reël is dat in ‘n suiwer proporsionele stelsel geen stem verlore gaan nie. Trouens, een stem kan nogal indrukwekkende gevolge hê. Daardie een stem kan byvoorbeeld net die stem wees wat ‘n party se neus voor kry vir nog ‘n setel, en dit weer kan dalk net die setel wees wat nodig was om iemand in die Nasionale Raad van Provinsies verkies te kry. Een stem kan dus nie net ‘n paar setels by beteken nie, maar dit verseker weer ‘n hele aantal bykomende poste, kantore en staatsfondse vir die party.

Op munisipale vlak is dit egter net deels ‘n proporsionele stelsel.

Opposisiesamewerking kan ‘n magdom vorme aanneem. Dikwels word die standpunt ingeneem dat samewerking eers na ‘n verkiesing uitgepluis sal word, omdat elke party dan presies weet hoe sterk hy is. Om voor ‘n verkiesing gesamentlike kandidatelyste op te stel, kan baie onplesierig word omdat iemand kan voel hy moet onregmatig ‘n ent laer op die kandidatelys inval ter wille van ‘n kandidaat van ‘n party met wie saamgewerk word.

Om eers na die verkiesing saam te werk, het egter ook nadele. Nie net kon kostes vir pamflette en plakkate nie gedeel word nie, maar baie koste en energie is aangewend om mekaar te opponeer. Juis hieroor word daar soms logistieke ooreenkomste gesluit, en selfs dat verhoë gedeel sal word.

Uit verskeie faktore kan egter afgelei word dat die kiesers sterk voel oor samewerking, ongeag. Letterlik ongeag, want die verspreiding van steun vir partye in Suid-Afrika weerspieël ‘n baie vreemde verskynsel. Dit behels basies dat die land as in die orde van 80 % Christelik beskou word, maar dat die steun vir partye dit nie weerspieël nie.

In die proses is die dam van kiesers in die een hoek totaal oorbevolk, en die ander deel van die dam eintlik baie yl bevolk. Omtrent al die partye, veral die grotes, is in die humanistiese deel van die dam saamgetrek.

Dit is wel ‘n bont verskeidenheid met die ANC se sosiaal-demokratiese bondeling, die DA se liberaal-demokratiese bondeling, die UDM en Cope wat nog nie regtig weet nie, maar aandui hulle wil ook in hierdie oorbevolkte deel van die dam spartel.

Die IVP skarrel bietjie rond met uitsprake in die rigting van Christelik-nasionaal maar in die praktyk selde ver weg van die ander groeperings.

Op die onbevolkte deel van die dam dryf die CDP’s en partye binne die Christelik-volkseie domein, soos die VF+.

Dit is nie dat, sou ‘n mens die kiesers een vir een ondervra en eerlike antwoorde kry, ‘n mens ‘n geheel ander veronderstelde prentjie sou kry nie. Dan kan verwag word, sou die yl bevolkte deel van die dam dalk die meerderheid kiesers getrek het.

Sake het eenvoudig so ontwikkel, dat kiesers wat nie die ANC steun nie, ‘n nood-fiksasie het om van die ANC ontslae te raak. ‘n Soort pragmatisme dryf mense dan in die arms van ‘n party soos die DA, terwyl die UDM en ID sterk uit etnisiteit gevoed word. Onlangs het Jan-Jan Joubert nog in ‘n rubriek verwys na ‘n probleem wat die DA het, naamlik baie ondersteuners wat eintlik glad nie die liberalisme aanhang nie, en eintlik tuiser in die VF+ sou hoort.

En nou is ‘n samewerkingsproses van stapel gestuur. Maklik sal dit beslis nie gaan nie. In verskeie munisipaliteite waar die DA en ID saamgespan het om koalisies teen die ANC te vorm, het dit strykdeur gehaper, en in George selfs op ‘n breekspul uitgeloop. Maklik gaan dit nie maklik wees nie.

Trouens, hoe nader die verkiesing kom, hoe moeiliker gaan dit raak, veral wanneer ander nie-deelnemende partye ook hul bod vir ‘n deel van die koek begin insit. Veral mnr. Trueman Prince kan sake in die Karoo en Suid-Kaap erg deurmekaar krap.

In dele van die land waar partye soos die DA stywe lippie met belastingbetalersverenigings gemaak het, kan dit ook nog aan die hand kom byt.

Nogtans, samewerking maak sin, al is dit ook net omdat die kiesers dit van die partye verwag om met die komende munisipale verkiesings die ANC so ver terug te dryf as wat moontlik is. Kiesers maak dit immers nou baie duidelik dat sake soos beleid en beginsels baie sekondêr staan teenoor die instink om nou die ANC se piesangregering van patetiese dienslewering, korrupsie, nepotisme, kletptokrasie, haatspraak, tenderpreneurskap en vele meer so ver as moontlik terug te dryf. Dit is asof ‘n gevoel posgevat het dat die land onherroeplik skade gaan ly as die ANC nie nou gestuit word nie, veral na die verwagte agteroorsit na die Fifa-toernooi.

Dit is ‘n harde werklikheid waarmee partye opgesaal sit. Die druk op samewerking is groot – is al ‘n geruime tyd groot soos blyk uit allerlei planne vir samewerking wat al voorheen kop uitgesteek het soos ‘n plan van me. Helen Zille voor die laaste algemene verkiesing. Daarom sal daar minstens gesprek gevoer word – en nie net beperk tot diegene wat nou hul groot praat so in die media uitstal nie.

Daar is werklikhede wat sake minder simplisties maak. Die styl waarmee Zille Jacob Zuma voor die verkiesing gelooi het, het swart stemme soos selde vir die ANC gekonsolideer. Nouer bande, in daardie stadium, met Cope, sou Cope waarskynlik baie geskaad het. So sou die teenwoordigheid van Allan Boesak in Cope die DA geskaad het sou die twee partye nader aan mekaar gestaan het.

En reageer ‘n oorgrote meerderheid kiesers soos stemvee eerder as beginsels, is daar altyd ‘n kerngroep vir wie beginsels uiters belangrik is. Hierdie groep sal waarskynlik nooit vir sommige partye in ‘n samewerkingsooreenkom stem nie, en hul stemme elders gaan uitbring of buite stemming bly.

‘n Laaste aspek: Die energie wat uit ‘n gemotiveerde beginselaanslag stroom, kan nie onderskat word nie.

Jare gelede het ‘n rubriekskrywer oor die taalbul, Robert van Tonder en sy Boerestaat Party (sy spelling) geskryf met vandag se tegnologie het iemand net ‘n tikmasjien en faksmasjien nodig, en hy het ‘n politieke party. Vandag, met rekenaars, die internet en ander elektroniese kommunikasie, is die moontlikhede nog oneindig groter, veral as die persoon agter die rekenaar knap en vaardig is. So ‘n persoon kan ‘n ganse groot politieke party erg besig hou en erge skade berokken.

In ‘n groter geheel kan hierdie energie so maklik verlore gaan, of minstens erg onderbenut word.

Die druk op samewerking is groot, maar net so aantreklik bly dit om te verseker dat die somtotaal van energie en vaardigheid nie skade lei nie, en genoeg ruimte gelaat word dat beginselvastes nie vervreem nie.

Want die beginselvastes is die sout van die aarde – sonder hul arbeid en steun kan selfs ‘n groot party vind hy kan nie genoeg vrywilligers monster om pamflette uit te deel, vertaalwerk te doen nie, beleidsdokumente opstel nie, want dis dan werk.

Malema: dis nie ons geveg nie

Die ongelooflikste ding is besig om in Suid-Afrika te gebeur: op die vooraand van die Sokkerwêreldbeker is die land besig om te polariseer soos ons nog nie vantevore – nie eens tydens die gewraakte apartheidtyd – gesien het nie. Vandeesweek is Ernst Roets van Afriforum-jeug gedreig dat hy en sy makkers deur die ANC-jeugliga doodgeskiet sal word soos die IVP-ondersteuners destyds vanuit Shell-huis byna 16 jaar gelede deur ANC-kaders afgemaai is. Negentien IVP-betogers is in daardie voorval dood en niemand is nog ooit daarvoor vervolg nie.

Ná die dreigement het Kallie Kriel Afriforum se lys plaasmoordslagoffers oor die koppe van die polisie by die ingang van Luthuli-huis gegooi, waarna dit terstond opgeskeur en vertrap is. ‘n Asvaal Steve Hofmeyr het verslae toegekyk hoe die stel papiere deur verteenwoordigers van die ANC-jeugliga op die grond vertrap en rondgeskop word.

Ek is bevrees ons Afrikaners is besig om deur die media se anti-Malemaveldtog meegesleur te word. Terwyl die Engelse media (met Naspers agterna) sa, sa! skree, loop ons die gevaar om vir kanonvoer teen die opvlieënde Malema en sy duisende ondersteuners onder jong swartes gebruik te word.

Malema is bloot die simptoom van ‘n probleem, nie die probleem self nie. Hierdie hele bestel is van A tot Z korrup! Onlangs het die vermaarde en deeglike akademikus, Anthea Jeffrey, in haar boek People’s War beskryf hoe die 1994-verkiesing gekook is om die ANC aan bewind te stel. Die beweging se vernaamste swart opponente soos die IVP en ondersteuners van tuislandleiers is voor die voet doodgemaak. De Klerk het ná 2 Februarie 1990 sienderoë toegelaat dat 13 000 gewapende ANC-kaders oor ons grense stroom sodat hulle deur intimidasie en geweld die ANC as enigste swart politieke party kon vestig.

Weens die eenpartystelsel wat sodoende in Suid-Afrika gevestig is, praat Jeffrey van ons “uitgeholde demokrasie”. Ek sou egter verder gaan: Suid-Afrika is ‘n pseudo- of valse demokrasie. Ons is net nog ‘n Afrikadiktatuur soos Zimbabwe of Angola wat af en toe om die Weste te paai aan die ritueel van ‘n verkiesing deelneem, ‘n verkiesing waarvan die uitslag ewe voorspelbaar is as môreoggend se sonsopkoms.

In die lig van sy gewelddadige, magbeluste geskiedenis, is die ANC geen katjie om sonder handskoene aan te pak nie. Diegene wat glo dat ons in ‘n liberale demokrasie soos in Wes-Europa of Noord-Amerika woon, leef in ‘n droomwêreld.

Terwyl ons by PRAAG reeds vyf, ses jaar lank een argument na die ander hieroor stel, wil dit tog voorkom asof die skille een vir een besig is om van mense se oë af te val. Só waarsku prof. Amanda Gouws, ‘n linkse politieke wetenskaplike van Stellenbosch, ook vandeesweek in Die Burger teen volksmoord. In Haatspraak is die lont vir volksmoord tref sy ‘n vergelyking tussen Suid-Afrika en Rwanda waar die Toetsi’s as minderheidsvolk insgelyks uitgemoor is en kom dan tot die gevolgtrekking:

“Hoewel ek geensins sê die ANC-regering beplan volksmoord nie, meen ek dat hoe langer Malema met sy haatpraatjies wegkom, hoe meer mense word daardeur beïnvloed – en dit skep ’n teelaarde vir volksmoord.”

As ons na die Verenigde Nasies se definisie van volksmoord gaan kyk, dan is vele mense in Suid-Afrika reeds aan volksmoord teen blankes en Afrikaners skuldig:

“In die huidige Konvensie, beteken volksmoord enige van die volgende dade wat gepleeg word met die bedoeling om ‘n nasionale, etniese, rasse- of godsdiensgroep, hetsy gedeeltelik, hetsy in sy geheel, as sodanig te vernietig, deur:

(a) lede van die groep dood te maak;

(b) lede van die groep ernstige liggaamlike of geestelike leed aan te doen;

(c) opsetlik lewensomstandighede teen die groep aan te bring wat daarop bereken is om sy fisieke uitwissing, hetsy gedeeltelik, hetsy in die geheel te veroorsaak;

(d) maatreëls te tref wat bedoel is om geboortes binne die groep te voorkom;

(e) kinders van die groep onder dwang na ‘n ander groep te verplaas.”

Ook die hoofstroommedia in hierdie land voer reeds jare lank ‘n sielkundige oorlog teen die Afrikaner en sy leiers met figure soos Max du Preez, Jan-Jan Joubert, Christi van der Westhuizen, Jakes Gerwel, Leopold Scholtz, Janet Smith van The Star en andere wat ons belaster en verguis. ‘n Week of twee gelede het Max du Preez op KykNET blykbaar op die stel met Rian van Heerden weer teen my uitgevaar as “basterbrak” en ‘n “swaap”.

Terwyl Afrikaners verdruk, verengels, verkrag en vermoor word, gaan hierdie sogenaamde “liberale” joernaliste, wat eintlik niks meer as propagandiste is nie, lustig voort om ons van rassisme, volksmoord en allerlei wandade te beskuldig.

Daarom is dit nou ironies dat die histeriese veldtog wat tradisioneel gevoer word teen die Afrikaner of enigeen wat vir ons mense opkom, tans teen Malema ontketen is.

Malema is nog in geen hof aan korrupsie skuldig bevind nie. As “tenderpreneur” verrig hy maar net wat 90% van ANC-politici in hierdie land doen, naamlik om die openbare en private bates wat ons oor geslagte heen opgebou en opgespaar het te plunder. Nog ‘n liberale akademikus, dr. Piet Croucamp van UJ, het onlangs oor RSG gesê dat “dit die manier is waarop die ANC homself befonds en waarop die swart middelklas hul uitspattige lewenstyl finansier”. Die korporatiewe base, banke en aandelemakelaars in Suid-Afrika doen lustig aan die stelsel van geïnstitusionaliseerde korrupsie wat as “swart ekonomiese bemagtiging” bekendstaan, mee. Almal is besig om te skep, die wit HUB’s en direkteure, asook die gekonnekteerde swart politici en hul families. Die slagoffers is die blanke middelklas wat steier onder die belastinglas en ook stelselmatig uit die ekonomie gewerk word.

Waarom dus Julius Malema uitsonder as die man met ‘n drietandvurk en horings? Ek kan aan twee redes dink: ten eerste het hy ‘n skoot oor die boeg van die koloniale mynhuise geskiet met sy nasionaliseringspraatjies en ten tweede waag hy dit om daardie hoogheilige spesie, die joernaliste self, aan te vat.

In vandag se Sondagkoerante verskyn daar verdere histeriese aanvalle op Malema omdat hy en Floyd Shivambu ‘n joernalis van City Press, Dumisane Lubisi, sou “afgepers het”. Shivambu het blykbaar gepoog om persoonlike en finansiële inligting oor Lubisi te publiseer.

In hierdie land is alles blykbaar geoorloof en die media mag maar enigeen wat hulle wil verguis en belaster, foto’s of video’s oor hul sekslewens, finansies en persoonlike sake publiseer, maar wee die dag as een van die joernaliste self onder die vergrootglas kom. Gerugte oor joernaliste wat lustiger as vele popsterre fornikeer of dwelmverslaafdes is, selfs dwelms verkoop, is volop maar ons lees dit nooit in die koerante nie.

Verstaan my mooi: ek is nie besig om Malema te probeer verdedig of te verontskuldig nie; allermins. Maar as die polariseringsproses wat Avusa (uitgewers van die Sunday Times), die Independent-groep en Naspers tans rondom Malema ontketen het tot sy logiese uiteinde gevoer word, gaan u en ek heel moontlik binnekort in die loopgrawe lê. Teenoor ons gaan ‘n horde swart jeugdiges van dieselde tipe wat Jub Jub se hofsaak ontwrig het deur Malema opgevorder word. Heel waarskynlik gaan hulle as lede van die bevrydingsbeweging volle toegang tot die 500 000 outomatiese wapens in weermag- en polisiemagasyne hê terwyl ons mense wat nog nie hul wapens gaan inhandig het nie, sal moet sien kom klaar met handwapens en ‘n wettige 200 rondtes ammunisie wat die meeste van ons nie eens besit nie. Daarvoor moet ons natuurlik vir FW de Klerk in sy versiendheid en toekomsvisie bedank.

PRAAG bepleit reeds geruime tyd dat ons ‘n netwerk van gemeenskapsveiligheidsorganisasies op die been bring, enersyds om misdaad te beveg daar waar die polisie misluk het en andersyds om darem ‘n eerste verdedigingslinie te hê in geval van iets ernstigers soos die Rwanda-tipe volksmoord waarna prof. Amanda Gouws van Stellenbosch verwys.

Op 17 April gaan ons juis vergadering hou in die kerksaal van die NG-kerk Lynnwood in Pretoria om hierdie en ander sake te bespreek en ek hoop verteenwoordigers van alle aktiewe buurtwagte, plaaswagte en gemeenskapsveiligheidsorganisasies sal dit bywoon.

Feit is egter dat die Afrikaner, ná al die verraad, doelbewuste verwarring en ontwapening van die afgelope twee dekades, nie vandag vir ‘n aanslag reg is nie. Reeds tien jaar gelede, in die jaar 2000, het ek ‘n artikel aan Die Burger voorgelê waarin ek die ooreenkomste tussen die De Klerk-skikking van 1994 en die Versailles-vredesverdrag van 1919 uitgespel het. Enige eensydige politieke skikking wat ‘n party in die geding bevoordeel, dra altyd die kiem van konflik in hom saam. Die destydse redakteur van Die Burger, Ebbe Dommisse, hoewel hy ten dele met my saamgestem het, wou dit nie destyds publiseer nie.

Ek is geen profeet nie. Maar ek het in ‘n huis vol boeke, ook geskiedenisboeke, grootgeword en die Here het my met gesonde verstand geseën.

As boorlinge van Afrika het ons te veel kennis en ervaring van Afrikane om hulle soos vele Engelse, veral natuurlik dié in Engeland, as “Westerlinge-in-wording” te sien. Al het Malema ‘n C-simbool vir Engels in matriek ontvang, wat bietjie beter is as sy G vir houtwerk, maak dit nog van hom geen Westerse demokraat wat op grond van negatiewe publisiteit en histeriese rubriekskrywers in die koerante gaan bedank of politieke harakiri gaan pleeg nie.

Waar in Afrika het die media al ooit ‘n politikus gesink? Dit het nie teen Mugabe gewerk nie. Ook nie teen Jacob Zuma nie, wat in weerwil van elke moontlike skandaal in die pers en ‘n horde gillende joernaliste eers leier van die ANC en toe president van die land geword het.

Suid-Afrika se dom joernaliste gaan ook nie vir Julius Malema stuit nie. Hulle mag dalk net voortydig etniese geweldpleging en selfs oorlog in dié land veroorsaak waarvoor ons kwalik voorberei is.

Indien die onvermydelike gebeur, moet ons baie seker wees waarvoor ons bereid is om te veg en te sterf. Onlangs was daar ‘n spotprent hier op die Praagwerf waarin een Amerikaanse soldaat in Afghanistan vir ‘n ander sê: “Ons veg om die reg van mense wat die VSA se vlag wil brand te beskerm.”

Ek is nie bereid om te veg vir die sogenaamde spraakvryheid van joernaliste wat in hul naïwiteit oor die ware aard van ons samelewing en oorbewus van die mag van die pen dit op hulself neem om die land, nogal op die vooraand van die Wêreldsokkerbeker, te polariseer en blindelings in die rigting van ‘n rasseoorlog te stuur nie.

Wel is ek bereid om te veg en dalk die hoogste offer te bring vir my land, my volk en my taal. Maar daar trek ek die streep. Ongeag sy tenders en aggressiewe uitlatings wat op aanhitsing tot volksmoord mag neerkom, beskik die Afrikaner oor veel groter vyande as Julius Malema. Soos Anton Barnard ook in Julius Malema – bevryder van die blanke geskryf het, vervul hy ‘n nuttige rol om baie blankes en Afrikaners van hul liberale waanbeelde te bevry. Laat hy liewer sy sê in die openbaar sê as wat hy dit agteraf onder sy volgelinge propageer en ons dalk op ‘n mooi dag met ‘n onaangename werklikheid gekonfronteer word.

Sowel die Vryheidsfront Plus as Afriforum maak ‘n fout om verder op die pad van konfrontasie met Malema en die ANC-jeugliga te stap. Bepaalde klagte teen hom is gelê; laat die gereg sy gang gaan.

Die veldtog teen Malema is nie ons geveg nie en selfs al sou hy sy openbare amp moet ontruim, gaan dit geen verskil aan ons onmiddellike situasie maak nie.

справка у 86

‘n Stamowerheid vir Afrikaners?

Tydens die gewraakte dinee met Zuma in Libertas, het die Suid-Afrikaanse president ‘n nogal veelseggende opmerking gemaak. “Dis jammer Afrikaners beskik nie oor hoofmanne of konings nie, dan sou dit maklik gewees het om gereeld met hulle te vergader en aan hul versoeke te voldoen.”

Hierop het ek geantwoord dat die oënskynlike probleem van hoe om so ‘n raad van tradisionele leiers saam te stel, maklik oorkom kan word. Ek en ‘n vriend korrespondeer en praat al geruime tyd hieroor.

Feit is dat daar in Suid-Afrika uitgebreide wetgewing oor tradisionele rade bestaan. Trouens, op 3 Februarie vanjaar het die president ‘n nuwe wet onderteken wat vir ‘n “Huis van Tradisionele Leiers” voorsiening maak. Hierdie Huis van Tradisionele Leiers gaan kwartaalliks vergader en sal byna die toesighoudende rol van ‘n senaat vervul. Lede van die Huis sal oor parlementêre immuniteit beskik.

Volgens die wet sal verteenwoordigers vanuit provinsiale tradisionele rade vanuit die geledere van senior tradisionele leiers verkies word.

“As ‘n mens in Rome is, maak jy soos die Romeine,” lui die spreekwoord. Ons noem onsself al driehonderd jaar lank “Afrikaners” maar dikwels gedra ons ons soos Britse koloniste wat steeds oor ‘n hinterland beskik en trek ons neuse op vir tradsionele of stamkwessies. Dít, terwyl die Britte en die tydskrif Time in die sewentigerjare reeds neerhalend na ons as “die wit stam van Afrika” verwys het. Hieronder noem ek ook waarom die Westerse begrip van “nasie”, wat basies tydens die Franse revolusie as “la nation” onstaan het, tans ernstige krake begin toon en dat die idee van ‘n stam of volk in ‘n etniese sin, veel vrugbaarder en dienliker is.

Om in Suid-Afrika aan ‘n stam te behoort en oor tradisionele leiers te beskik, hou allerlei voordele in. In die eerste instansie is daar staatsbefondsing vir sulke leiers en instellings.

Afrikaners kla gedurig dat hulle nie “oor leiers beskik nie”. Persoonlik meen ek daar bestaan bekwame Afrikanerleiers; die probleem kom egter daarby dat die deursnee-Afrikaner nie betrokke genoeg by organisasies of politieke partye is om die nodige geldelike en institusionele steun aan sulke leiers te gee nie.

‘n Raad of rade van tradisionele Afrikanerleiers kan dié gebrek aan Afrikanerleierskap vul. ‘n Afrikanerstamowerheid kan selfs die rol van die ontbinde Volkstaatsraad voortsit deur ons aansprake op grondgebied en selfbeskikking wetenskaplik na te vors en te beredeneer. Dit sou kon skakel met internasionale instansies en sodoende meer en meer erkenning vir die Afrikanervolk verkry.

Maar wat presies is ‘n stam binne die Suid-Afrikaanse konteks? Volgens artikel 2 van die Wet op tradisionele leierskap en regering, wet nr. 41 van 2003:

1) Mag ‘n gemeenskap as ‘n tradisionele gemeenskap erken word indien dit-

a) onderworpe is aan ‘n stelsel van tradisionele leierskap in terme van daardie gemeenskap se gebruike; en

b) ‘n stelsel van gewoontereg volg.

Volgens die tweede subartikel van artikel 2, word ‘n tradisionele raad deur die premier van die betrokke provinsie erken. Hier sien ons dat die ou apartheidstelsel eintlik nie dood is nie; in die plek van tradisionele owerhede in die tuislande het tradisionele rade wat ook geografies per provinsie ingedeel is, gekom. Sodoende geniet die etniese groepe almal erkenning in hul tradisionele gebiede of vorige tuislande. Almal behalwe die Afrikaner, natuurlik. Tensy Australië of Nieu-Seeland deesdae as ons “tradisionele gebied” gereken word!

Die vraag ontstaan nou: wat is die wit stam se “gewoontereg”? Myns insiens sou ons dit die Romeins-Hollandse gemenereg kon noem, plus natuurlik al ons Calvinistiese gewoontes soos doop, trou, katkisasie, aanneming en ander rituele wat ons mense gereeld uitvoer.

Hoe sou ons onsself op ‘n “tradisionele wyse” organiseer? Tans bestaan daar ‘n inisiatief van die Volksraadverkiesingskommissie (Paul Kruger en sy mense moet tog leer om dit as een woord te spel) om aanstaande jaar in Mei ‘n Afrikanerverkiesing te hou en sodoende ‘n leierskorps aan te wys. Hulle benodig egter blykbaar vyf miljoen rand om verkiesing te kan hou, ‘n taamlik konserwatiewe beraming as ‘n mens kyk wat die OVK se verkiesings kos.

Intussen bly ons leierloos, met Helen Zille van die DA wat haarself as die Afrikanervolk se verkose leidster voordoen. Haar amptelike standpunt is dat ons as Afrikaners nie eintlik bestaan nie en dat ons mettertyd sal verdwyn in die Suid-Afrikaanse “reënboognasie”.

Tot tyd en wyl die VVK dus hul verkiesing gehou het – en sonder steun deur die hoofstroommedia soos Naspers en die SAUK gaan dit maar moeilik gaan – bly ons leierloos.

Dis nou waar ‘n stamowerheid ‘n nuttige funksie kan vervul, by gebrek aan waarlik verkose leiers. In elk geval hang verkiesings en demokrasie saam met Westerse demokrasie en daardie Franse gedagte van die “nation” wat bedoel is om die verskillende stamme te verenig, hulle tale en kulture uit te roei en hulle verkieslik as kanonvoer op te vorder sodat hulle vir die glorie van Napoleon of enige van sy opvolgers in ‘n oorlog kan sterf. Die geboorte van die moderne, ontstamde en “universele nasie” hang ten nouste saam met die behoefte om groot volksweermagte – Napoleon se “grande armée” – op die been te bring om die vyand te gaan aanval.

Soos Samora Machel ook in navolging van die Franse nasiebegrip gesê het: “Vir die nasie om tot stand te kom, moet die stam sterf.”

In Suid-Afrika, soos ook elders in Afrika – en in weerwil van verwestering, verengelsing, die verbruikersmaatskappy – duur die stam egter hardnekkig voort. Vir ons, die blanke stam van Afrika, is dit nie noodwendig sleg nie. Inteendeel, ons behoort hierdie verskynsel te verwelkom.

Hoe sou stamleiers vir Afrikaners aangewys word? Hierdie probleem het my ook besig gehou, totdat ‘n vriend wat ‘n bekende sakeman is, voorgestel het dat elke Afrikanerfamilie sy eie “stamhoof” aanwys. Daar sou dus ‘n stamhoof vir die Botha’s, die Van der Merwes, die Pretoriusse, die Van der Walts, die Du Preez’s, ens. in elke provinsie wees. Dit sou ‘n baie goeie verskoning vir familiereünies en -braaivleise kon raak om jaarliks of tweejaarliks ‘n stamhoof te verkies.

Sulke familiestamhoofde sou dan as afgevaardigdes na stamraadsbyeenkomste kan gaan wat weer op hul beurt die provinsiale stamraad kan aanwys. Volgens die wet beskik die provinsiale stamrade oor wye magte en funksies, en geniet inspraak in plaaslike, provinsiale en nasionale regering.

Oor die afgelope tien jaar en meer is daar honderde gesprekke landwyd tussen Afrikaners en Afrikaanse organisasies gevoer wat ten doel had om ‘n statutêre raad vir Afrikaners op die been te bring, ‘n Afrikanerraad of Afrikanerowerheid. Nou onlangs het Anton Barnard weer op die Praagwebwerf geskryf oor ‘n Afrikanerowerheid, soortgelyk aan die Palestynse Owerheid wat internasionale erkenning geniet, hoewel daar tot dusver nog geen onafhanklike Palestynse staat bestaan nie.

As mense van Europese afkoms, hoef ons nie ons stamstatus op ‘n stereotipe manier te sien nie. Een van die mees aantreklike aspekte van die Europese kultuur is juis die oorblyfsels van oeroue stamkulture, streeksidentiteite en stadstate wat ‘n mens daar ervaar, met eie vlae, dialekte, liedere en volkskultuur.

Elke Afrikanerfamilie kan, ‘n bietjie soos in Switserland waar jaarlikse politieke byeenkomste of volksvergaderings in elke kanton op dorpspleine plaasvind, na stambyeenkomste opruk met ‘n eie vlag, vaandel of familiewapen. Sulke byeenkomste kan kleurvol, gemoedelik en sonder die bitterheid van tradisionele politiek plaasvind.

Ek sou nog kon uitwei oor waarom die moderne Westerse nasiebegrip onder die multikulturele aanslag besig is om finaal die gees te gee, maar dis miskien ‘n tema vir ‘n volgende rubriek.

Indien Afrikaners ‘n eie stamowerheid saamstel, sal ons nie net oor stabiele leierskap beskik wat in hierdie dae broodnodig is nie, maar ook statutêre erkenning en befondsing deur die Suid-Afrikaanse regering geniet. Ons sal selfs internasionaal op gelyke voet met ander volke samesprekings kan voer en onderhandel. ‘n Eie Olimpiese span wat aan die Spele onder die oranje-blanje-blou kan deelneem, is nie uitgesluit nie.

Soms is oplossings veel eenvoudiger as wat ‘n mens dink.

slot machine

Zuma-gesprekke dui op swakheid

‘n ope brief aan Dan Roodt

Beste Dan,

Soos jy weet, ondersteun ek jou nog altyd en deurgaans. Daar is wat my betref ook geen ander Afrikanerleier wat toegerus is om die ideologiese leierskap te verskaf soos deur jou bedien nie. Sonder ‘n ideologiese raamwerk het ons geen rasionele rigtingaanwyser nie. Selfs Afriforum, wat waardevolle werk doen, spreek meestal die simptome van die huidige bestel aan. In die ideologiese sfeer oortref PRAAG alle ander Afrikanerbewegings.

Hoewel ek jou argumente rondom verlede week se gesprek met Zuma begryp, is ek soos baie Afrikaners tog besorgd oor hierdie gesprek. Behalwe dat die geheime aard daarvan vir Zuma die geleentheid sou gee om in die toekoms hom van enige verklarings te distansieer, is daar ‘n ander fundamentele probleem met verdere gesprekke in die geheel.

Ek dink nie daar kan meer twyfel bestaan dat die regime en vernaam Zuma juis ‘n strategie het om waardelose gesprekke met almal en nog wie te voer nie. Indien dit nie valse beloftes aan die landbougemeenskap is nie, is dit leuens aan buitelandse beleggers, waardelose gesprekke met Afrikaners, beloftes aan die swart vakbonde en die lys is nog baie langer. Deur nie die uitnodiging te aanvaar om saam met Zuma te gaan eet nie, het Steve Hofmeyer ‘n baie sterk boodskap gestuur, wat grootliks verwater is deurdat die res wel die uitnodiging aanvaar het.

Ek dink nie die analogie tussen die huidige gesprekke met die ANC en dié van voor 1994 is geldig nie en wel om die volgende redes:

In daardie dae het ons die mag van die ganse staat gehad. Daar was dus ‘n daadwerklike rede waarom die ANC ten minste in die korttermyn hul beloftes gestand sou doen. Ek reken dat enige gesprekke nou net ‘n gespreksforum sonder angel is.
Wat ons wel tot nou gesien het, is dat die regime geensins hulle woord hou oor enige saak nie. Ek dink daar bestaan ‘n wanbegrip by Afrikaners oor die aard en doel van samesprekinge in die Afrikakultuur. Terwyl ons as Nederduitse gemeenskap oor eeue heen ‘n regsbegrip rondom ooreenkomste en kontrakte gevorm het, het daardie gesofistikeerde ontwikkeling nooit in die Afrikakultuur plaasgevind nie. Hierdie wanbegrip het ook Piet Retief en sy geselskap se lewens gekos en het aanleiding tot Bloukrans en Bloedrivier gegee. In Afrika geld die ooreenkoms net so lank albei partye oor mag in die brutale vorm beskik. Toe die Retiefgeselskap hul wapens neergelê het, het die ooreenkoms geëindig. Die oomblik as enige van die partye mag verloor of afstaan, verval die ooreenkoms. Dit is die begrip wat Roelf Meyer glad nie verstaan het nie. Uit sy naïewe Westerse raamwerk het Meyer in goeder trou onderhandel. Sedertien betaal ons in bloed en aanduidings is dat ons op ‘n massale bloedbad, veel erger as Bloukrans, mag afstuur.
Dit was juis weens die NP-onderhandelaars se liberale aanname, naamlik dat die Afrikaan dieselfde begrip rondom ooreenkomste as ons huldig, dat die ANC so suksesvol met diplomasie was. Die ANC se sukses was nie omdat hulle kwansuis goeie onderhandelaars was nie, maar eerder omdat ons leiers weens hul Westerse konsep van kontraktereg so naïef was. Om aan te neem dat ons dus, vandag, met gesprekvoering dieselfde sukses as die ANC vóór 1994, sal bereik, is om van voor af weer daardie fout te maak. Weereens huldig dit die mistasting dat die Afrikaan oor dieselfde begrip rondom ooreekomste as ons beskik. Ek betwyfel dus of enige gesprekke op hierdie stadium met die regime (insluitende Zuma) enigsins iets sal oplewer. Ons beskik doodeenvoudig nie oor die tipe mag wat vrees by die Afrikaan inboesem nie.
Die voortgesette gesprekke met Zuma skep die indruk van ons desperaatheid en oënskynlike weerloosheid. Eintlik hoef Zuma ons niks toe te gee nie, want soos uit bostaande geargumenteer is, is daar nog geen werklike afskrikmiddel aan ons kant nie. Deur dus verdere gesprekke te voer, lyk ons eerder soos bedelaars wat kom bakhand staan en dit beklemtoon hulle (die ANC se) mag oor ons. Die gevolg is dat ons swak postureer en dus na ‘n maklik oorwinbare, selfs weerlose, vyand lyk. Hierdie benadering binne die Afrikaverband is juis baie waarskynlik om ‘n geweldsaanval op ons uit te lok. Indien ons Steve Hofmeyer se “hardegat”-houding inneem, begin ons in die Afrikaverband sterker postureer. Gesprekvoering op hierdie stadium doen oneindig meer kwaad as goed.

Ons kan ons ook nie bekommer oor wat die Weste sal sê rakende ons agenda of benadering nie. Ons maak in elk geval ‘n fout as ons dink dat ons oortuigde vriende in die vorm buitelandse regerings het. In die uur van nood gaan nóg Amerika, nóg Europa ons tot hulp snel en sal ons ten volle op onsself aangewese wees. Ons het geen aanspreeklikheid teenoor die buiteland nie. Ons is alleen teenoor onsself en God aanpsreeklik.

Myns insiens moet alle gesprekke wat met Zuma en die regime gevoer word, ook deur die landboufederasies, in die geheel gestaak word. Alle gesprekke dui op ‘n poging om in goeder trou te onderhandel, want dit is presies die onderliggende aard van onderhandelinge. In die afwesigheid van brutale mag, aan ons kant, laat enige poging in goeder trou ons swak vertoon. (Met “brutaal” bedoel ek nie geweld nie, maar wel die vermoë om dit te kan toepas ingeval van ‘n bedreiging.) Dis om hierdie rede dat, ten spyte daarvan dat die landboufedrasies die minister se drumpel deurtrap, plaasmoorde net toeneem. Die Afrikaan sien die een wat om genade of vergunning vra as ‘n swakkeling. Dit is juis die gesprekvoering wat verdere geweld uitlok.

Die enigste nie-gewelddadige bedingingsproses wat ons durf volg met enige arm van die regime is deur die howe. Die adverseriële aard van die hofgeding is die enigste bedingingsvorm wat nie ons postuur afbreek nie.

Verder moet meelopers soos Pieter Mulder geïsoleer word. Die klem moet eerder val op die opbou van ‘n Afrikanerowerheid soos telkemale deur Anton Barnard gepropageer is. Tesame met laasgenoemde, is die oprigting van ‘n paramillitêre beweging ‘n prioriteit. Eers wanneer ons weer mag begin projekteer, durf ons in gesprek met Zuma of enige regimefunksionaris tree.

Фільчаков прокурор

Zuma-gesprekke bevorder Afrikanervryheid

Verlede Donderdagaand se dinee tussen ‘n groep Afrikaners en president Jacob Zuma het intussen heelwat kommentaar en – ongelukkig – verwarring veroorsaak. Soos ek reeds in my antwoorde op vrae van Rapport gister gesê het, voel ek dat ons in ‘n vyandige media-omgewing verkeer, met sowel die magtige Britse media as hul Suid-Afrikaanse eweknieë wat tegelykertyd die Afrikaner en die Zuma-faksie van die ANC verguis.

Wat aanvanklik ‘n privaat geleentheid sou wees waartydens Afrikaners griewe kon lug en die water kon toets vir moontlike toegewings van die ANC, is egter vooraf uitgelek en word nou deur sowel die liberale Naspers-koerante as die konserwatiewe Radio Pretoria verdag gemaak. Ook die leserskommentaar by die Rapport-berig van gister op hul webblad is oorwegend negatief.

Soos ek reeds ná ona eerste braaivleis met Zuma in Houghton enkele jare gelede geskryf het, moet ons nie die waarde van diplomasie onderskat nie. Mandela het, deur blote diplomasie, vanuit sy tronksel die hele Nasionale Party met sy magtige militêre masjien om sy vinger gedraai en uiteindelik die staatsmag vir sy terroriste-organisasie verower. Sekerlik het dit met die hulp van die buiteland, die VN en die ou Oosblok, maar veral Brittanje en Amerika geskied. Feit is egter dat die ANC hierdie land deur blote diplomasie en slim politiekery deur wit en Indiër-kommuniste ingepalm het. De Klerk, Roelf Meyer en hul Broederbond-maatjies het die hele land, asook elke Afrikanerbate soos staatsmaatskappye, universiteite en skole, op ‘n skinkbord aan hulle oorhandig.

Is ons Afrikaners dan dommer as die ANC se sluwe blanke en Indiërkommuniste?

Vanmôre is daar op busse en treine vanuit Soweto deur taxi-eienaars gevuur; in Brits kan ‘n mens nie die water drink nie. Daar is sprake van die nasionalisering van alle plase. Terwyl Suid-Afrika al hoe meer in anargie en wanorde versink, styg die potensiaal vir geweld eksponensieel. In sommige Afrikanerkringe word die term “oorlog” rondgeslinger, terwyl Julius Malema natuurlik sy eie bydrae lewer om die temperatuur te laat styg.

Een goeie rede om met Zuma te praat, is sekerlik om hierdie dreigende etniese konflik in Suid-Afrika te probeer afweer. Die stelsel wat De Klerk, die Britse marionet en naïewe kruiper, vir ons ontwerp het, is vinnig besig om in duie te stort. Die twak van ‘n “reënboognasie” en ‘n liberale demokrasie waarin die swart ras sy eie apartheid – maar sonder ‘n tuisland vir die blanke verdruktes – handhaaf, is eenvoudig nie genoeg om die reeds wankelende staat regop te hou nie. Daar móét verandering kom, hetsy deur geweld, opstand en oorlog, hetsy deur… te praat.

Vanweë al die negatiewe propaganda deur die wêreldmedia – gelei deur die Britse media – téén ons volk, kan ons nie bekostig om as die aanstigters van geweld en konflik in Suid-Afrika gesien te word nie. Ná Zimbabwe en met Suid-Afrika goed op pad na ‘n soortgelyke ineenstorting, soek Brittanje en Amerika ook na ‘n sondebok vir hul mislukte politieke eksperiment in Suider-Afrika. Hulle sou ons graag die skuld daarvoor wou gee.

Ons beskik oor ‘n navolgenswaardige voorbeeld in oudpresident Paul Kruger, wat in enige konflik met Brittanje tot op die laaste oomblik vrede deur onderhandeling nagestreef het. Anders as diegene wat vandag meen Afrikaners kan net in isolasie met mekaar praat – maar dan wil die meeste Afrikanerleiers en -faksies nie eens dít doen nie! – en nie met ons volk se vyande nie, het Kruger gedurig met sy vyande gepraat en probeer onderhandel.

Terwyl ons, soos dit ordentlike, Christelike mense betaam, vrede in dié wêrelddeel nastreef, moet ons egter die ou Latynse spreuk, si vis pacem, para bellum (“As jy vrede wil hê, maak vir oorlog gereed”) in gedagte hou. Afrikanerswakheid onder De Klerk het ons vandag by dié kruispad gebring waar sommige selfs die kulturele, taalkundige en demografiese verdwyning van die Afrikaner voorspel.

Onderwyl geweldsmisdaad en wanorde oplaai, sal ons die geledere móét sluit en eie gemeenskapsveiligheidstrukture op die been bring om ons lewens – en veral dié van ons vrouens en kinders – te beskerm. Zuma soek nie om dowe neute toenadering by Afrikaners nie. Dit is juis omdat hy, met die fyn politieke aanvoeling van die Zoeloehoofman, besef dat daar roeringe in Afrikanergeledere is dat hy so graag die kommunikasiekanaal met Afrikaners wil oophou.

Voortgesette gesprekke met Zuma of ander ANC-leiers sal geen doel dien indien die Afrikaner homself nie ordentlik kan begin organiseer en mobiliseer nie. Maar dit is so ooglopend dat ‘n mens dit seker nie eens hoef te sê nie.

Soos ek ook reeds voorheen geskryf en gesê het, verteenwoordig Zuma se gesprekke met ‘n mengelmoes Afrikanerleiers en -organisasies ‘n implisiete erkenning van ons status as ‘n volk en as ‘n nasionale minderheid in Suid-Afrika. Ons moet die volgende onthou: soos wat geen Arabiese staat nog ooit die bestaan van Israel erken het nie, net so erken Groot Brittanje nie die bestaan van die Afrikanervolk nie. Die Swazi’s, die Basotho’s en die Tswanas word deur Brittanje erken en het hul volkstate van die koloniale moondheid ontvang, maar nie die Afrikaner nie. Sowel Brittanje as die VSA beskou ons as blote individuele lede van ‘n “reénboognasie” soos deur ‘n verteenwoordiger van die “Church of England”, aartsbiskop Tutu, aangekondig is. Wat FW de Klerk, Nasionale Pers en die reste van die ou Broederbond betref, is ons hoogstens “kleurlinge-in-wording” wat moet ophou Standaardafrikaans praat en so gou moontlik met ons demografiese meerderes, die snel groeiende kleurlingbevolking van die Wes-Kaap moet ondertrou en assimileer.

Zuma, ongeag al die skandale en negatiewe dinge wat daar oor hom gesê word, is die de facto-staatshoof van Suid-Afrika wat universeel in die buiteland as sodanig erken word. Dat hy in die openbaar die Afrikaner as ‘n blanke volk, inheems aan Afrika, erken het, is reeds vir ons van onskatbare waarde en maak enige ete of braaivleis met hom dubbel en dwars die moeite werd.

Toevallig is FW de Klerk, Ton Vosloo en Koos Bekker van Nasionale Pers, asook Willie Esterhuyse en ander akademiese konkelaars op Stellenbosch, diegene wat die Mbeki-faksie téén Zuma ondersteun het. Tans het hul steun na Cope en mev. Zille se DA verskuif, twee partye wat wesentlik dieselfde beleid van ‘n Engelse “reënboognasie” en Afrikaner-onderploeging as die Afro-Saksiese Mbeki-faksie nastreef.

Die hele oorgang van die vroeë negentigerjare en die endemiese korrupsie wat hom van Suid-Afrika meester gemaak het, het benewens “tenderpreneurs” ook ‘n spesie van Afrikanerverraaier na FW de Klerk se voorbeeld geskep. Dit is mense wat vir eie gewin of eie aansien hul mede-Afrikaner in die rug sal steek, nuus sal aandra, teen hom in die hof sal getuig soos in die Boeremagsaak, Afrikaanse skole of universiteite sal verengels en ander vorme van onderkruipery daagliks sal aanhou pleeg.

Ek vertrou Jacob Zuma van Nkandla in Zoeloeland méér as wat ek dié verfoeilike spesie van Afrikanerverraaier en -hensopper vertrou.

Afrikaners is egter vandag nie verniet verdeeld nie. Ons is met opset oor baie jare deur ons vyande verdeel wat die verraad in ons midde aangestig en befonds het.

As ons net tien persent van die sukses in ons gesprekke met die ANC kan behaal, wat die ANC destyds in sy geheime en openbare ontmoetings met die Broederbond, Nasionale Intelligensie en die bruikbare idiote van die Afrikaanse intellektuele by Dakar en elders behaal het, sal ons reeds fenomenaal vooruitgang gemaak het.

Soos ons tydens die hopelose geploeter van die ou Nasionale Party in die vroeë negentigerjare gesien het, is dit dikwels nie jou militêre slaankrag wat die uitkoms van ‘n konfrontasie bepaal nie, maar die gehalte van jou argumente.

In dié opsig is ek vol vertroue dat PRAAG deur sy openbare standpunte asook sy vlugvoetige diplomasie agter die skerms teenoor nie net president Zuma nie, maar ook buitelandse ambassades en organisasies, besig is om ‘n wesentlike bydrae tot Afrikanerbevryding te lewer.

Die uiteindelike vraag wat ons onsself moet afvra, is: dien gesprekke met Zuma en die ANC die saak van uiteindelike Afrikanervryheid of nie? Indien nie, moet ons dit onmiddellik staak. Tot dusver kan ek egter met ‘n rein gewete sê dat ons, sedert die gesprekke met Zuma begin het, die flikkerende kersvlammetjie van Afrikanervryheid bakhand teen ‘n warrelwind vertroetel het tot nou waar dit reeds sterk en standhoudend soos ‘n fakkel brand. Dat daardie fakkel nou die vuur moet aansteek, is gewis, maar sonder ‘n intellektuele en diplomatieke basis vir ons aansprake bly dit ‘n blote opwelling wat met die tyd sal vergaan.

jewel set for

Julius Malema – bevryder van die blanke

Heelwat mense is baie kwaad vir Julius Malema. Dr Pieter Mulder het ‘n klag teen Malema gaan lê by die SAPD. Steve Hofmeyr weier om saam met ons president te braai, omdat die ANC nie vir Malema in die bek wil ruk nie. Dít, en stellig ‘n titseltjie professionele jaloesie. As daar een man is in Suid-Afrika wat besiger is as Steve met die skoner geslag, is dit oom Jacob.

Met respek aan almal wat kwaad is vir Malema, ek dink hulle mis die punt. Kom ons neem dr Mulder as voorbeeld. Alhoewel hy en die VF+ hard probeer, stem minder as 200 000 kiesers vir hulle. Afrikaners is hoogstens louwarm teenoor die VF+.

Mens kan hoegenaamd nie dieselfde sê oor blankes se gevoelens teenoor Malema nie. Louwarm is die meerderheid van ons beslis nié waar dit by Malema kom nie. Inteendeel; die blote noem van Malema se naam in meeste blankes se teenwoordigheid is gewaarborg om hul bloeddruk te verhoog na gevaarlike vlakke. Julius Malema is veel meer effektief as ‘n vormer van blanke menings as wat enige Afrikanerorganisasie of -party ooit kan wees.

So tien, vyftien jaar terug was meeste van hierdie einste blankes egter ironies genoeg meegevoer deur die gees van euforie wat saam met die aankoms van die sogenaamde reënboognasie gekom het. Menige blanke het ‘n nattigheid in die oog gekry toe die voormalige saboteur – aan sommiges as Madiba bekend – François Pienaar se nommer-6-trui aangetrek het daardie dag op Ellispark. Die hagiografieë en lofsingery in die liberale pers aan Mandela en al wat ‘n ander middelmatigheid in die ANC was, byvoorbeeld Oliver Tambo, het hiertoe bygedra.

Ons blankes het onsself probeer oortuig dat Suid-Afrika op ‘n manier anders sou wees. Die pers, gelei deur ANC-rasieleiers soos Mad Max du Preez, het ons dag ná dag vertel welke wonderwerk die NSA kwansuis sou wees, en baie van ons het geglo dat ons tog ánders was. Ons het gerieflikheidshalwe die oorweldigende getuienis van bykans elke land noord van ons grense geïgnoreer.

Malema het hierdie illusie nekom gedraai. Hy is die argetipe van die Afrika-politikus: onnosel, opruiend, gierig, korrup, noem maar op. Malema sien homself skynbaar as ‘n Struggle-held, al het die Struggle verander in ‘n struggle vir tenders en geleenthede om die belastingbetaler te plunder. Hy is weliswaar ‘n opruier par excellence. Hierin is hy weliswaar suksesvol. Ten spyte van sy akademiese prestasies (aldan nie), is dit nie slegs die ongewaste swart massas wat Malema vir ‘n held aansien nie, maar ook die intellektuele onder die jong swartes. Malema het byvoorbeeld sy nuutste haatspraak teen blankes voor ‘n studentegehoor gepleeg, een wat hom luid toegejuig het.

Malema is egter sowat dertig jaar te laat om die swart massas te bevry. Hulle het reeds hulle Oehoeroe, maar is skynbaar steeds nie tevrede nie, want hulle gooi steeds klippe en brand steeds biblioteke af. Daar is wel diegene wat in die proses is om deur Malema bevry te word. Die geweldige ironie is dat daardie bevrydes blankes is. In ‘n klassieke geval van die wet van onbedoelde uitkomstes, is Malema besig om die oorblywende reënboognasie-illusies, dié wat nog kon staande bly in die aangesig van ongebreidelde misdaad, verval, korrupsie en wanbestuur, te vernietig – by blankes, van alle mense!

Malema is besig om blankes te bevry van ons wanpersepsies, van ons illusies, van ons gebrek aan realisme oor hoe dinge in Afrika werk. Ek sê dit al lankal: elke keer as Malema sy mond oopmaak, genees hy nóg 1 000 blankes van hulle geestesongesteldheid bekend as liberalisme. Dit is slegs die agtergelatenes, rubriekskrywers vir Rapport, onder andere, wat steeds ‘n wanhopige dog verlore stryd voer teen die gees van realisme wat Malema bykans op eie houtjie onder blankes kom vestig het.

Ek sien hierdie nuwe gees van realisme (asook Malema self) as ‘n uiters positiewe verwikkeling. Realisme is ‘n voorvereiste vir daadwerklike probleemoplossing. Omdat blankes deur Malema bevry is van ons illusies dat Suid-Afrika en die ANC op ‘n manier anders sou wees as enige ander Afrika-piesangrepubliek, kan ons nou meer realistiese planne begin maak as om ons hoop te vestig op die fundamenteel onwerkbare reënboognasie. Malema het op eie houtjie vermag wat al die blanke organisasies wat al vir jare lank probeer om blankes attent te maak op die realiteite, nie kon regkry nie.

Viva Julius Malema, die bevryder van die blanke!

Lees ook ander artikels op Anton Barnard se woernaal, SAmizdat.

кэк топкарго отзывы

President van Verleentheid

Toe dit aan die einde van verlede jaar bekend word dat pres. Jacob Zuma sy poligame huwelik verder gaan uitbrei, het die leier van ‘n klein party, die Christen-Demokratiese Party, dit as ‘n reuse stap terug na die donker eeue beskryf. Dit het blitssnel oor die wêreld mediadekking gekry. Hoewel dié leier dit duidelik gemaak het dit is nie ‘n aanval op die Zoeloe-kultuur en selfs die praktyk, wat wettig is nie, maar dat die president hom hierin begeef en terselfdertyd opgee dat hy ‘n Christen is. Hy is selfs ‘n ere-pastoor.

Die kritiek op die CDP-leier – ook uit intellektuele Zoeloekringe was egter asof die partyleier, ‘n dominee, ‘n aanval op die Zoeloekultuur gedoen het.

Kort hierna blyk dit egter die president het by nog ‘n vrou nog ‘n buite-egtelike kind verwek, en dieselfde partyleier beskryf toe Zuma as ‘n Bill Clinton, Tiger Woods en Henry die 8ste in een. Hierdie opmerking het blitssnel wêreldwyd versprei, en is in groot koerante oorsee opgeneem. Dié keer het niemand die partyleier tereggewys nie, nie eens deur sy woorde soos die vorige keer verdraai nie.

Die verskil in reaksie op die betrokke partyleier se opmerkings het met ‘n grootskaalse ontgogeling in pres. Zuma as president en as mens gepaard gegaan. Sedertdien kon die president min doen wat nie die teiken van uiterste kritiek geword het nie, soos sy staatsrede wat wyd as die swakste staatsrede ooit beskryf is. Brouwerk is met nog lomper lapwerk bedek.

Dat Zuma die hofnar, Julius Malema, as kroonprins gesalf het en dié ewe-eens by die dag in omstrede statuur groei, help ook nie veel om Zuma se beeld gepoets te kry nie. Selfs die Orde van die Bad wat die Britse koningin aan Zuma toegeken het, leen hom tot draakstekery in die vorm van die Orde van die Stort.

Die komende Fifa-toernooi verseker boonop dat die oë van die wêreld nou al hoe meer, en reeds tot groot skade van die land, op Suid-Afrika gefokus is. ‘n Blapsende president met ewe blapsende ministers is die laaste ding wat die land nou nodig het.

Vir baie trotse Suid-Afrikaners het Zuma nou ‘n nagmerrie geword waaruit die land enige oomblik wakker moet kan word. In verskeie koerante is die spoedige einde van Zuma se presidensie op die wenslysie geplaas en naarstigtelik word na tekens van verset, magstryde in die ANC-alliansie en ander tekens gesoek wat daarop sou dui dat Zuma se politieke lewe aan ‘n draadjie hang.

Die jongste debakel oor die verklaring van belange is nog so ‘n voorbeeld. Voorspelbaar was die reaksie van die presidensie weer uiters lomp. Die skuld word op onduidelikhede in die vertaling van die grondwet hieroor gegee. Die grondwet meld egter dat die Engelse teks die teks is wat by uitleg gebruik moet word, en dié teks laat geen ruimte vir onduidelikheid nie. Artikel 96 van die grondwet bevat onder meer hierdie bepalings: “Members of the Cabinet… must act in accordance with a code of ethics…

…may not undertake any other paid work … act in any way inconsistent with their office …or expose themselves to any situation involving the risk of a conflict of interest.”

Vanselfsprekend vereis die grondwet dat die president die grondwet moet eerbiedig en beskerm (Art 83).

Die vreemdhede versprei egter steeds soos masels. Pas het dit aan die lig gekom dat die minister van landbou nie Agri SA se veiligheidskonferensie kon bywoon nie, omdat Zuma haar juis toe na ‘n VN-konferensie oor vroueregte gestuur het. Dit is egter onverskoonbaar in die lig daarvan dat Zuma self ‘n nuwe ministerie, dié vir vroue, die jeug en gestremdes, geskep het. Hierdie minister sou immers die aangewese minister wees om VN-konferensie by te woon, sodat die minister van landbou haar kon bepaal by ‘n knellende aspek binne haar eie ministerskap.

Of is oorsese reise dele van die ministers se byvoordele wat ongeag toepaslikheid geroteer word sodat almal ewe veel kanse vir ekskursies kry?

Indien Zuma as president wil aanbly, is minstens een ding baie duidelik; hy moet óf nuwe adviseurs kry, óf hy moet na sy adviseurs begin luister.

Vanoggend dring Volksblad in sy hoofartikel aan daarop dat die president nou moet end kry daarmee om Suid-Afrikaners se intelligensie te onderskat.